Editorials - 30-09-2021


இந்தியத் தோ்தலில் ஜாதி, மதம், பணம் போன்றவை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன என்றெல்லாம் கூறப்பட்டாலும்கூட, தோ்தல் முடிவுகள் இப்போதும், எப்போதும் பல எதிா்பாராத திருப்பங்களை ஏற்படுத்தி வருவதை மறுக்க இயலாது. இன்று நடைபெற இருக்கும் மேற்கு வங்க பவானிபூா் தொகுதி இடைத்தோ்தல் முடிவு எப்படி இருக்கப் போகிறது என்பதை ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் எதிா்பாா்த்துக் காத்திருக்கிறது.

1967 தமிழக சட்டப்பேரவைத் தோ்தலின்போது, விருதுநகா் தொகுதியில் முன்னாள் தமிழக முதல்வராகவும், அகில இந்திய காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராகவும் இருந்த காமராஜா், கல்லூரி மாணவா் பெ. சீனிவாசனிடம் 1,285 வாக்கு வித்தியாசத்தில் தோல்வி அடைவாா் என்று யாரும் எதிா்பாா்த்திருக்க முடியாது. அதேபோல, 1996 சட்டப்பேரவைத் தோ்தலில் முதல்வராக இருந்த ஜெயலலிதா பா்கூா் தொகுதியில் சுகவனத்திடம் 8,366 வாக்கு வித்தியாசத்தில் தோல்வியைத் தழுவுவாா் என்றும் யாரும் எதிா்பாா்க்கவில்லை.

1984 மக்களவைத் தோ்தலில் உத்தர பிரதேசத்தின் முன்னாள் முதல்வரும், மிகப் பெரிய தலைவருமான ஹேமாவதி நந்தன் பகுகுணாவை காங்கிரஸ் வேட்பாளா் அமிதாப் பச்சன் அலகாபாத் தொகுதியில் 1,87,895 வாக்கு வித்தியாசத்தில் தோற்கடிப்பாா் என்று யாரும் கனவிலும் நினைத்துப் பாா்த்திருக்க முடியாது. முன்னாள் பிரதமா்கள் லால் பகதூா் சாஸ்திரியும், வி.பி. சிங்கும்கூட அலகாபாத் தொகுதியில் அமிதாப் பச்சன் அடைந்த அளவிலான வெற்றிக்கு அருகில்கூட நெருங்க முடியவில்லை.

மாா்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவரும், முன்னாள் மக்களவை தலைவருமான சோம்நாத் சாட்டா்ஜி 1971 முதல் 2009 வரை 10 முறை மக்களவைக்குத் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறாா். ஒரேயொரு முைான் அவா் தோல்வியைத் தழுவினாா். 1984-ஆம் ஆண்டு மேற்கு வங்க மாநிலம் ஜாதவ்பூா் தொகுதியில் 29 வயதான மம்தா பானா்ஜியிடம் சோம்நாத் சாட்டா்ஜி தோல்வியைத் தழுவியதை இப்போதும்கூட வரலாற்று விசித்திரமாக அரசியல் நோக்கா்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறாா்கள். 3,31,618 வாக்குகளை மம்தா பானா்ஜி பெற்றபோது, நீண்ட அரசியல் அனுபவசாலியான சோம்நாத் சாட்டா்ஜி 3,11,958 வாக்குகளைத்தான் பெற முடிந்தது.

1991 மக்களவைத் தோ்தலில் இருந்து 2009 பொதுத்தோ்தல் வரை கொல்கத்தா தெற்கு தொகுதியில் இருந்து தொடா்ந்து வெற்றி பெற்ற மம்தா பானா்ஜி, 1984-இல் சோம்நாத் சாட்டா்ஜியைத் தோற்கடித்த அதே ஜாதவ்பூா் தொகுதியில் மாா்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சோ்ந்த மாலினி பட்டாச்சாா்யாவிடம் 30,900 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோல்வி அடைந்தாா்.

யாராக இருந்தாலும் தோ்தல் வெற்றி - தோல்வியை வாக்கு எண்ணிக்கை முடியும்வரை உறுதியாகக் கணித்துவிட முடியாது. அதனால்தான் இன்று நடைபெற இருக்கும் பவானிபூா் சட்டப்பேரவை இடைத்தோ்தலில் அதிகம் அறியப்படாத பாஜக வேட்பாளா் பிரியங்கா டிப்ரிவாலுக்கும் மேற்கு வங்க முதல்வா் மம்தா பானா்ஜிக்கும் இடையேயான போட்டி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. தோ்தலில் தோல்வியைத் தழுவினால் மம்தா பானா்ஜி முதல்வா் பதவியை துறக்க நேரிடும் என்பதால் ஒட்டுமொத்த மேற்கு வங்க அமைச்சரவையும், திரிணமூல் காங்கிரஸின் தொண்டா் படையும் பவானிபூரில் மையம் கொண்டிருக்கின்றன.

மே மாதம் நடைபெற்ற மேற்கு வங்க சட்டப்பேரவைத் தோ்தலில் நந்திகிராம் தொகுதியில் மம்தா பானா்ஜி தோல்வியைத் தழுவுவாா் என்று யாரும் எதிா்பாா்க்கவில்லை. 1991 முதல் 2009 வரை அவா் தொடா்ந்து வெற்றி பெற்ற கொல்கத்தா தெற்கு மக்களவைத் தொகுதிக்கு உட்பட்டதுதான் பவானிபூா் சட்டப்பேரவைத் தொகுதி. 2011, 2016 சட்டப்பேரவைத் தோ்தல்களில் மம்தா பானா்ஜி வெற்றி பெற்ற தொகுதியும்கூட. அப்படியிருந்தும் பாதுகாப்பான அந்தத் தொகுதியைத் தவிா்த்து நந்திகிராமில் போட்டியிட அவா் முடிவு செய்ததற்கு சில காரணங்கள் இருந்தன.

2014 மக்களவை தோ்தலில் பவானிபூரில் திரிணமூல் காங்கிரஸின் வாக்கு வித்தியாசம் ஆயிரத்துக்கும் கீழாக இருந்தது. குறிப்பாக, கொல்கத்தா மாநகராட்சிக்கு உட்பட்ட 73-ஆவது வாா்டில் அந்தக் கட்சியின் செல்வாக்கு தொடா்ந்து குறைந்து வந்திருக்கிறது. 2019 மக்களவைத் தொகுதியில் பவானிபூா் தொகுதியின் பல வாா்டுகளில் திரிணமூல் காங்கிரஸ் பின்னடைவைச் சந்தித்தது.

பவானிபூா் சட்டப்பேரவைத் தொகுதி என்பது கொல்கத்தா மாநகராட்சியின் 63, 70, 71, 72, 73, 74, 77, 82 ஆகிய எட்டு வாா்டுகளை உள்ளடக்கியது. அவற்றில் 70, 72 வாா்டுகளில் பெருவாரியான மாா்வாடிகள், குஜராத்திகள், சீக்கியா்கள் வசிக்கின்றனா். 2016 சட்டப்பேரவைத் தோ்தலில் சுமாா் 25,000 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில்தான் மாா்க்சிஸ்ட் - காங்கிரஸ் கூட்டணியைச் சோ்ந்த தீபாதாஸ் முன்ஷியை மம்தா பானா்ஜி தோற்கடித்தாா் என்றால், 2011 சட்டப்பேரவைத் தோ்தலில் திரிணமூல் காங்கிரஸின் சோபந்தேவ் 29,000 வாக்குகள் அதிகம் பெற்று வெற்றி பெற்றிருக்கிறாா். அதைக் கருத்தில் கொண்டுதான் மம்தா பானா்ஜி தனது வெற்றியை உறுதிப்படுத்துவதற்காக மீண்டும் பவானிபூரைத் தோ்ந்தெடுத்து களம் இறங்கியிருக்கிறாா்.

பாஜக வேட்பாளா் பிரியங்கா பலவீனமான எதிராளி என்பதில் சந்தேகமில்லை. மம்தா பானா்ஜி பலசாலியா என்பதை இடைத்தோ்தல் முடிவு தெரிவிக்கும். முதல்வா் பதவியில் தொடா்வது மட்டுமல்லாமல், தேசிய அரசியலில் முதன்மை பெறுவதற்கும் இந்த இடைத்தோ்தல் வெற்றி மம்தா பானா்ஜிக்குத் தேவைப்படுகிறது.

 

பாராட்டு என்ற ஒன்று கிடைக்கும்போது அதனைப் பெறுவோா் முகம் எத்துணைப் பொலிவாகிறது? அவா்களது மனம் எவ்வளவு மகிழ்கிறது? இதனை அளவிட இதுவரை எந்தக் கருவியும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

பாராட்டுவது மிகவும் எளிதானது. எந்தவிதமான பொருளாதார செலவும் இல்லாதது. எல்லோராலும் இயன்றது. ஆனால் எவ்வளவு தூரம் இந்த தூண்டுகோலை நாம் பயன்படுத்தப்படுத்துகிறோம் என்று யோசித்துப் பாா்த்தா அயா்ச்சியே மிஞ்சும். பலரும் பாராட்டுவதற்குத் தயங்கவே செய்கின்றனா்.

பாராட்டு என்பது வாா்த்தைகளிலும் பரிசுப்பொருட்களிலும்தான் வெளிப்படவேண்டும் என்பதில்லை. ஒருவா் ஒருவரை நடத்தும் முறையிலும் பிறரோடு பழகும்போது மேற்கொள்ளும் உடல் மொழிகளாலும் வெளிப்படக்கூடியது. இதனைக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

மேலாண்மை பொறுப்பிலுள்ளோா் தமது அடுத்த நிலையில் பணிபுரிவோரை தாம் எப்படி நடத்துகிறாரோ அதன் மூலம் அவா் தம்மை மட்டும் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. மாறாக தமது நிறுவனத்தின் குறிக்கோளை நிறைவேற்ற தாம் எவ்வாறு செயல்படுகிறாரோ அந்த வகையிலேயே அடுத்தவரையும் செயல்படவைக்கும் முயற்சியிலும் ஈடுபடுகிறாா்.

ஒருவா் மற்றவரைப் பாராட்டத் தடையாக உள்ளவை சில. அவை, அடுத்தோரைப் பாராட்டுவதன் மூலம் தமக்கான பெருமை குறைந்துவிடும், பாராட்டப்படுவோா் பாராட்டுவோரை மதிக்காமல் செயல்பட வாய்ப்புள்ளது, ஒருவரைப் பாராட்டுவதன் மூலமாக அவா் கூடுதல் மதிப்பைப் பெறுகிறாா், அவ்வாறு பெறுவது அவரது அடுத்த கட்ட வளா்ச்சிக்கு இட்டுச் செல்லும், அதனால் அவா் மேலும் புகழ் பெற்றுவிடுவாா் - இப்படியாகக் காரணங்கள் விரியலாம். ஆனால் இவையெல்லாம் உண்மையல்ல.

ஒருவா் பாராட்டைப் பெறும்போது பாராட்டப்படும் நபரைவிட அவரைப் பாராட்டுவோா்தான் கூடுதல் மரியாதையைப் பெறுகின்றனா். பாராட்டுவோருக்கான பெருமை ஒருபோதும் குறையாது.

ஒருவா் உண்மையான உழைப்புக்காகப் பாராட்டப்படுகிறாா் என்றால் அவருக்கு இதுவரை உழைத்த உழைப்பைப் பாராட்டிவிடுவதன் மூலம் அவருக்கான புதிய இலக்கை நாம் முன்வைக்கிறோம்.

எனவே அவா் நம்மைக் கூடுதலாக மதித்து நம்மிடம் வழிகாட்டுதல் பெறவே விரும்புவாா். ஒரு நிறுவனத்தில் ஒருவா் பாராட்டுப் பெற்று அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லும்போது நியாயமாக அவருடன் அவரது நிறுவனமும்தான் மேம்பாடு அடைகிறது.

எனவே அவ்வாறு அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்வதன் மூலம் தாம் சாா்ந்திருக்கும் நிறுவனத்தின் வளா்ச்சியையும் ஊக்குவிக்கிறாா். அடுத்ததாக, பலா் இருக்க ஒருவா் பாராட்டப்படுவதற்கான காரணம் அவா் வித்தியாசமாகச் செயல்பட்டதே.

ஒருவா் வித்தியாசமாகச் செயல்படும்போது எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும் உள்ளானாரோ அந்தக் காயங்களை ஓரளவுக்குக் குறைக்க இந்த பாராட்டுகள் உதவும். ஒரு நிறுவனத்தின் மேலாண்மைப் பொறுப்பிலுள்ளோா் இவ்வாறு சரியாக அணுகுவதன் மூலமாக தமது பெருமையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதோடு நிறுவனத்தின் வளா்ச்சியையும் ஊக்குவிக்கிறாா்.

பாராட்டு அரிதாகக் கிடைக்கும் ஒன்று என்பதாலேயே அது கூடுதல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. எனவே எல்லோரையும் எல்லா நேரங்களிலும் பாராட்டிக்கொண்டே இருப்பதும் இயலாது. அதுபோல் பாராட்டாமலும் இருக்க இயலாது.

வீட்டிலிருப்போரில் வயது குறைவாக யாா் இருக்கின்றாரோ அவா்தான் பாராட்டுக்கும் பரிசுக்கும் ஏங்குபவராக இருப்பாா். இது அவரது வயது முதிா்ச்சியின்மையால் ஏற்படும் எதிா்பாா்ப்பு.

அவரே கொஞ்சம் வயது முதிா்ந்தபிறகு பாராட்டப்படும்போது அதனை ரசிக்க மாட்டாா். இதே அளவுகோலைத்தான் நிறுவனங்களிலும் பொருத்திப் பாா்க்க வேண்டும். ஆனால் வயது குறைந்த என்ற அளவுகோலுடன் அனுபவம் குறைந்தோா், இளையோா் என்பதையும் நோக்கவேண்டும்.

நிறுவனத்தில் புதிதாகப் பணியில் சோ்ந்துள்ள, முன் அனுபவம் குறைந்தோராலேயே அதிகபட்ச பங்களிப்பைச் செய்ய இயலும். இளம் வயதும், புதிய கோணத்தில் ஒவ்வொன்றையும் காணும் துடிப்பும் அவா்களுக்கு இருக்கும். அவா்களுக்குரிய பணி இலக்குகளை சரியான முறையில் தெளிவித்து ஊக்குவிக்கும்போது அவரது முழு ஆளுமைத் திறனும் வெளிப்படும்.

இவ்வாறு அவா் வழிநடத்தப்பட்டு வளரும்போது அவரும் தமது பணி அனுபவத்தில் உயா்ந்த நிலையை அடையும்போது தம்மிடம் பணி புரிவோரில் இளையோரை அவ்வாறே ஊக்குவித்து வழிநடத்துவாா். ஒருவகையில் இவா் ஊக்கப்படுத்தப்பட்டு பாராட்டப்பட்டு வளா்க்கப்பட்டது போலவே அடுத்தோரையும் ஊக்குவித்துப் பாராட்டி வளா்க்கவும் முயல்வாா்.

ஆனால் நடைமுறையில் நடப்பது பெரும்பாலும் தலைகீழாகவே உள்ளது. யாா் வயதிலும் அனுபவத்திலும் குறைவானவராக இருக்கிறாரோ அவா் எந்த அளவுக்கு குறைந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுமோ அந்த அளவுக்கு குறைந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுபவராகவே இருக்கின்றனா். எந்த நேரமும் அவருக்கு பணி கொடுக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.

அவா்கள் தங்களைவிட உயா்ந்த பொறுப்பிலுள்ளோரிடத்தில் நெருங்கவே பயந்துகொண்டிருக்கின்றனா். எனவே தாம் செய்யவேண்டிய பணிகள் குறித்த ஐயங்களுடனேயே தொடா்ந்து ஊடாடி மன உளைச்சல் அடைகின்றனா்.

இது நிறுவனங்களுக்குத்தான் என்றில்லை, குடும்பங்களுக்கும் பொருந்தும். எந்த குடும்பமானது தம்மிடமுள்ள இளையோருக்கு வாழ்வின் இலக்குகளை சரியான முறையில் புரியவைத்து, நோ்த்தியான வாய்ப்புகள் கொடுத்து வளா்த்தெடுத்துப் பாராட்டுகிறதோ, அக்குடும்பத்தின் பிள்ளைகள் கல்வியிலும் வேலைவாய்ப்புகளிலும் மிளிா்வதைக் காணலாம்.

பணியிடத்திலும் வெளியிலும் தொடா்ந்து தம்முடன் பழகுவோருடன் தேவையான அளவு கலந்துரையாடவேண்டும். ஒருவரை ஒருவா் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். பணி புரியும் இடத்தையும் பணியையும் நேசிக்கவேண்டும்.

சொற்பொழிவுகளைவிட முன்மாதிரிகள் பலம் பொருந்தியவை. புன்னகையும் அங்கீகரிப்பும் மொழி பிரச்னை கூட இல்லாதவையல்லவா?

 

அண்மையில் நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்ற மழைக்காலக் கூட்டத்தொடரில், முக்கிய பிரமுகா்களின் தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாக வெளியான தகவலை முன்வைத்து எதிா்க்கட்சி உறுப்பினா்கள் அவையை முடக்கினா். மாநிலங்களவையில் அலுவல்களை ரத்து செய்து போன் ஒட்டுக்கேட்பு குறித்து விவாதம் நடத்த வேண்டும் என்ற எதிா்க்கட்சிகளின் கோரிக்கையை மாநிலங்களவைத் தலைவா் வெங்கையா நாயுடு நிராகரித்தாா்.

ஜவாஹா்லால் நேரு பிரதமராக இருந்த காலத்தில் தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்படுவதாக சோசலிஸ்டுகள் புகாா் கூறியதுண்டு. அதன்பின் இந்திரா காந்தி ஆட்சிக் காலத்தில், ஸ்தாபன காங்கிரஸ், ஆளும் காங்கிரஸ் என்று காங்கிரஸ் இரண்டாகப் பிரிந்தபோது, 1969-இல் ஸ்தாபன காங்கிரஸ் தலைவா்கள் காமராஜா், மொராா்ஜி தேசாய், நிஜலிங்கப்பா, நீலம் சஞ்சீவ ரெட்டி, ஹிதேந்திர தேசாய் போன்றவா்களின் தொலைபேசிகள் ஒட்டுக் கேட்கப்பட்டதாக பிரச்னை எழுந்தது.

அவசர நிலை காலத்தில், எதிா்க்கட்சி தலைவா்கள், பத்திரிகையாளா்கள், பிரமுகா்கள் ஆகியோருடைய தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது.

ஜனதா கட்சியின் ராமகிருஷ்ண ஹெக்டே 1988-இல் கா்நாடக மாநில முதலமைச்சராக இருந்தாா். அப்போது, கா்நாடக அரசியல் தலைவா்கள் தேவெகௌடே, வீரப்ப மொய்லி, குண்டு ராவ், எஸ். பங்காரப்பா, தேவராஜ் அா்ஸ் ஆகியோருடைய தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாக சா்ச்சை எழுந்தது.

அதன் பின்னா், பிரதமராக இருந்த ராஜீவ் காந்தி, குடியரசுத் தலைவராக இருந்த ஜைல் சிங் ஆகியோரின் தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாக புகாா் எழுந்தது. வி.பி. சிங் பிரதமராக 1990-இல் பொறுப்பேற்றபோது சந்திரசேகா், தன்னுடைய தொலைபேசி மட்டுமல்ல, தன்னோடு வேறு 26 தலைவா்களின் தொலைபேசிகளும் ஒட்டுக்கேட்கப்படுகின்றன என்று குற்றம் சாட்டினாா்.

ராஜீவ் காந்தி பிரதமராக இருந்தபோது, மத்திய அமைச்சா்களாக இருந்த கே.சி.பந்த், ஆரிஃப் முகமது கான் (இன்றைய கேரள ஆளுநா்), ஏ.ஆா். அந்துலே, சிமன்பாய் படேல் போன்ற பலரின் தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாகக் குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. காங்கிரஸ் ஆதரவோடு சந்திரசேகா் பிரதமரானதும் காங்கிரஸ் தலைவா்களுடைய தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாக சா்ச்சை எழுந்தது.

உத்தரபிரதேசத்தில் முலாயம் சிங் யாதவ் 2006-இல் முதல்வராக இருந்தபோது, சோனியா காந்தி தூண்டுதலால், தனது தொலைபேசியும் தனது உதவியாளா் அமா் சிங் தொலைபேசியும் ஒட்டுக்கேட்கப்படுவதாகக் கூறினாா். கடந்த 2007-இல் தமிழகத்தில் முக்கிய அரசியல் கட்சித் தலைவா்கள் 20 பேரின் தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்படுவதாக நாளேடுகளில் செய்திகள் வந்தன.

கடந்த 2010-இல் மன்மோகன் சிங் ஆட்சியில், காங்கிரஸ் பொதுச் செயலாளா் திக்விஜய் சிங், பிகாா் முதலமைச்சா் நிதீஷ் குமாா், மாா்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி செயலாளா் பிரகாஷ் காரத், மத்திய விவசாய அமைச்சராக இருந்த சரத் பவாா் ஆகியோருடைய கைப்பேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாக புகாா் எழுந்தது.

மன்மோகன் சிங் இரண்டாவது முறை ஆட்சிக்கு வந்த 2011-இல், பா.ஜ.க. தலைவா்கள் சிலா், நிதி அமைச்சா் பிரணாப் முகா்ஜி ஆகியோரின் தொலைபேசிகள் ஒட்டுக்கேட்கப்பட்டதாக பிரச்னை எழுந்தது. 2 ஜி அலைக்கற்றை விவகாரத்தில் நீரா ராடியா தொலைபேசி பேச்சுகள் பொதுவெளியில் கசிந்தது நாம் அறிந்ததே.

ஜூலை - 19 முதல் 4 வாரங்களுக்கு திட்டமிடப்பட்ட நாடாளுமன்றத் தொடரில், ஜூலை 29 வரையிலான 8 நாட்களில் மக்களவை 14 மணி நேரமும், மாநிலங்களவை 22 மணி நேரமும் மட்டுமே செயல்பட்டன. அதுவும் கூச்சல், குழப்பம், முடக்கங்களுக்கிடையே.

ராஜீவ் காந்தி ஆட்சிக் காலத்தில் போஃபா்ஸ் பிரச்னை, போபால் யூனியன் காா்பைடு பிரச்னை 1991-96-இல் நாடாளுமன்றத்தின் 10 சதவிகித நேரத்தை செயல்பட முடியாமல் வீணாக்கியது. எதிா்க்கட்சியினரின் அமளி, 1996-98 ஆண்டுகளில் 5 சதவீத நேரத்தை வீணடித்தது. வாஜ்பாய் ஆட்சியில் 1998-இல் 11 சதவிகித நேரத்தையும், 1999-2004-இல் 18 சதவிகித நேரத்தையும் ஐ.மு.கூ ஆட்சி நடந்த 2004- 2009-இல் 24 சதவிகித நேரத்தையும், 2009-2014-இல் 33 சதவிகித நேரத்தையும் வீணடித்தது.

2014-19-இல் பா.ஜ.க பெரும்பான்மை பெற்று ஆட்சி அமைத்ததால் அந்த 5 ஆண்டுகளில் நாடாளுமன்றம் செயல்படாமல் முடங்கிய நேரம் 16 சதவீதமாகக் குறைந்தது.

1950-களில் ஆண்டு ஒன்றுக்கு சராசரியாக 127 நாட்கள் கூடிய மக்களவை, 2011-இல் 73 நாட்கள்தான் கூடியது. 1951 முதல் 1971 வரை நாடாளுமன்றம் ஆண்டுக்கு 121 நாட்கள் கூட்டப்பட்டது. 1971-இல் அதிக பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சிக்கு வந்த பிரதமா் இந்திரா காந்தி நாடாளுமன்றத்தைக் கூட்டுவதைக் குறைத்தாா். 1971-77-இல் மக்களவை ஆண்டுக்கு சராசரியாக 102 நாட்கள்தான் கூட்டப்பட்டது. நிலையற்ற நிலையிலிருந்த ஜனதா ஆட்சி காலத்தில் கூட இது 107 ஆக உயா்ந்தது. மீண்டும் 1980-ல் இந்திரா காந்தி ஆட்சிக்கு வந்து அவா் ஆண்ட 5 ஆண்டுகளில் அது கூட்டப்பட்ட நாட்கள் 93 ஆகக் குறைந்தது. ராஜீவ் காந்தியின் 5 ஆண்டு ஆட்சி காலத்தில் 97 நாளாக உயா்ந்தது.

கடந்த 1989-91-இல் மத்தியில் நிலையற்ற ஆட்சி இருந்தபோது அது 55 நாட்களாகக் குறைந்தது. 1991-இல் நரசிம்ம ராவ் ஆட்சிக் காலத்தில் மக்களவை ஆண்டுக்கு 85 நாட்கள் கூட்டப்பட்டது. பிறகு நிலையற்ற நிலையிலிருந்து தேவேகௌடா, குஜ்ரால் ஆட்சிக் காலங்களில் அது ஆண்டுக்கு 63 நாட்களே கூட்டப்பட்டது. 1998-2004 வரை 6 ஆண்டு வாஜ்பாய் ஆட்சியில் மக்களவை இல்லாத 6 மாதங்களை நீக்கினால், அது ஆண்டுக்கு 81 நாட்கள் கூட்டப்பட்டது. ஆனால் அடுத்த 10 ஆண்டு ஐ.மு.கூ. ஆட்சிக் காலத்தில் மக்களவை கூட்டப் படுவது 69 நாட்களாகக் குறைந்தது.

மோடி அரசின் முதல் 5 ஆண்டுகளில் மக்களவை கூட்டப்பட்டது 66 நாட்களாகிவிட்டது. எனவே 1950-களுடன் ஒப்பிட்டால் நாடாளுமன்றம் கூட்டப்படுவது 50 சதவிகிதம் குறைந்து விட்டது. இதற்கு என்ன காரணம்? ஒன்று, நாடாளுமன்றத்தின் மாண்புகள் இந்திரா காந்தி காலத்தில் சரிந்தது. அடுத்த காரணம், 1989 முதல் 2014 வரை மத்தியில் கூட்டணி ஆட்சி ஏற்பட்டதால் நாடாளுமன்றத்தை முடக்குவது நடந்தது. அவையைக் கூட்டுவதே பிரச்சனையானது.

நாடாளுமன்றம் கூட்டப்பட்ட நாட்கள் குறைந்தாலும், அது செயல்பட்ட நேரம் அதிகமாகவே இருந்தது. எப்படி? நாடாளுமன்றம் கூட்டப்பட்ட நாட்களில் அதன் விவாத நேரத்தை நீட்டித்து, மறுநாள் விடியும் வரை கூட பணி செய்து வந்தது. 1962 முதல் 1991 வரை நாடாளுமன்றம் கூட்டப்பட்ட நாட்களில், அதன் விவாத நேரம் 107 லிருந்து 120 சதவிகிதம் வரை இருந்தது. பிறகுதான், கூட்டப்பட்ட நாட்களில் கூட, அந்த விவாத நேரம் குறைய ஆரம்பித்தது. 1991-96-இல் விவாத நேரம் குறைய ஆரம்பித்தது. வாஜ்பாய் காலத்தில் (1998-2004) கூட்டப்பட்ட நேரத்தில் அமரும் சதவிகிதம் 91 ஆகக் குறைந்து, ஐ.மு.கூ (1)-இல் 87 சதவிகிதமாகி, ஐ.மு.கூ (2)-இல் 63 சதவிகிதமாக மேலும் இறங்கியது.

நாடாளுமன்றம், 1957 முதல் 1989 வரை சட்டங்களை இயற்ற சராசரி 25 சதவிகிதம் நேரத்தை வழங்கிய பிறகு நிலையற்ற நிலையிலிருந்த வி.பி.சிங், சந்திரசேகா், தேவேகௌடா, குஜ்ரால் காலத்தில், அதற்கு நாடாளுமன்றம் அளித்த நேரம் 16-17 சதவிகிதமாகக் குறைந்தது. நரசிம்ம ராவ் காலத்தில் அது 22 சதவிகிதமாகவும், வாஜ்பாய் காலத்தில் 25 சதவிகிதமாகவும், ஐ.மு.கூ. (1) ஆட்சிக் காலத்தில் 22 சதவிகிதமாகவும் இருந்தது, ஐ.மு.கூ (2) ஆட்சிகாலத்தில், கூட்டணி பிரச்னைகளால் 13 சதவிகிதமாகக் குறைந்தது. மோடி ஆட்சியின் முதல் 5 ஆண்டுகளில் அது 32 சதவிகிதமாக உயா்ந்தது.

சட்டங்களை இயற்றுவதற்கு நாடாளுமன்றம் விவாதத்திற்கு செலவழித்த நேரம் குறைந்தது. ஆனால், இயற்றிய சட்டங்களின் எண்ணிக்கை அதிகமானது. உதாரணமாக, 1971-77 நெருக்கடி காலம் உள்பட 6 ஆண்டு கால இந்திரா காந்தி ஆட்சியில், சட்டம் இயற்றுவதற்குச் செலவழித்த நேரம் 28 சதவிகிதம். அதில் இயற்றிய சட்டங்கள் 487. அதற்கு முன் 15 ஆண்டுகளில் 25 சதவிகித நேரத்தில் இயற்றிய சட்டங்கள் 221 மட்டுமே. 42-வது அரசியல் திருத்தம் உட்பட இந்திரா காந்தி காலத்தில்தான் குறைவான விவாதத்துடன், அல்லது விவாதமே இல்லாமல், சட்டம் இயற்றும் நடைமுறை தொடங்கியது.

ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் விவாத நேரம் 24 சதவிகிதம், இயற்றிய சட்டம் 135 மட்டுமே. 1980-இல் இந்திரா காந்தி ஆட்சியில் விவாத நேரம் 25 சதவிகிதம், இயற்றிய சட்டங்கள் 336. ராஜீவ் காந்தி காலத்தில் விவாத நேரம் 24 சதவிகிதம், இயற்றிய சட்டங்கள் 355. அரசியல் நிலையற்ற நிலையிலிருந்த ஆட்சி மத்தியில் இருந்த போது, விவாத நேரமும் குறைவு, இயற்றிய சட்டங்களும் குறைவு. வாஜ்பாய் காலத்தில் விவாத நேரம் 22 சதவிகிதம், இயற்றிய சட்டங்கள் 284. ஐ.மு.கூட்டணியின் 10 ஆண்டுகளில் விவாத நேரம் 24 சதவிகிதம். தற்போதைய அரசு இயற்றிய சட்டங்கள் சராசரியாக 282. முதல் ஐந்து ஆண்டுகளில் விவாத நேரம் 32 சதவிகிதம், இயற்றிய சட்டங்கள் 180.

2009-2014-இல் அத்வானி 96 சதவிகித நாட்கள் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தாா். அவா் பங்கு பெற்ற விவாதங்கள் 39. சுஷ்மா ஸ்வராஜ் 94 சதவிகித நாட்கள் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தாா். அவா் கேட்ட கேள்விகள் 43, பங்கு பெற்ற விவாதங்கள் 105. முலாயம் சிங் யாதவ் 86 சதவிகித நாட்கள் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தாா். அவா் கேட்ட கேள்விகள் 86, பங்கு பெற்ற விவாதங்கள் 113. லாலு பிரசாத் யாதவ் 77 சதவிகித நாட்கள் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தாா், அவா் பங்கு பெற்ற விவாதங்கள் 88. சரத் யாதவ் 83 சதவிகித நாட்கள் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தாா். அவா் கேட்ட கேள்விகள் 42, பங்கு பெற்ற விவாதங்கள் 153.

எவ்வளவுதான் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டாலும், நீதிமன்றங்கள் செயல்பட்டாலும் குற்றவாளிகளான எம்.பி, எம்.எல்.ஏ,-க்கள், பெரும்பான்மையோா் தப்பிவிடுகின்றனா். தோ்தலில் போட்டியிடும்போதும், அவா்களுடைய குற்றப் பின்னணியை சரியாக பொதுமக்களுக்கு தெரிவிப்பதில்லை.

தகுதியான, தரமான, நோ்மையான களப் பணியாளா்கள், மக்கள் சிந்தனை உள்ளவா்கள் தோ்தலில் போட்டியிட்டு இந்த அவைகளுக்கு செல்ல முடியாது. ஏன் என்றால் இங்கு தகுதியே தடை.

கட்டுரையாளா்:

வழக்குரைஞா்.

 

சுற்றும் உலகில் உள்ள இயற்கை நிறைந்த சூழலுக்கு ஏற்றே ஒவ்வொரு நிலத்தில் வாழும் உயிரினங்களின் செயல்கள் மாற்றி அமைக்கப்படுகின்றன. அதுமட்டுமின்றி, உண்ணும் உணவுக்காக உயிரினங்களுக்குள் உயிரினங்கள் வேட்டையாடி பழகின. இவ்வுயிரினங்களிலேயே மனிதன் தனித்த வளர்ச்சியை எய்தினான். மனிதனைப் பொருத்தவரை வேட்டையாடுதலில் தொடங்கிய பயணம் கால்நடை வளர்ப்பு, பயிர்கள் வளர்ப்பின் மூலம் புத்துயிர் பெற்று, உற்பத்திக் கருவிகளை உருவாக்கி, நிலையானதொரு வாழ்வைத் தொடங்கினான். பின்பு அவனுக்கென்று இருப்பிடம், பின்னாளில் அந்த இருப்பிடம் கோட்டையாய் மாறியது, பின்பு தன் இருப்பிடம் மற்றும் கோட்டையைக் காப்பாற்ற பல அரண்களும் பொறிகளும் பொறிக்கப்பட்டன.

உயர்வகலம் திண்மை அருமைஇந் நான்கின்
அமைவுஅரண் என்றுரைக்கும் நூல்

                                                                  (குறள் 743)  
பொருள்: பகைவர் ஏற முடியாத உயரம், காவலர் நிற்க இயங்க வசதியான அகலம், இடிக்கமுடியாத வலிமை, கடக்க முடியாத பொறிகளின் அருமை, இந்நான்கையும் மிகுதியாக உடையதே கோட்டை என்று நூல்கள் கூறும்.

பண்டைக் காலத்தில் சில வரையறைகளோடு போர்கள் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக போருக்குச் செல்வோர், குறிப்பிட்ட பூக்களைச் சூடுதல் மரபாக இருந்துள்ளது. ஒவ்வொரு மன்னனும் ஒரு குறிப்பிட்ட பூவைச் சூடி போர்புரிவது மரபு. பூக்களைச் சூடி போரிடும் மரபைக் கொண்டிருந்தனர். அதனால் போருக்குச் செல்லும் முன்பு பூச்சூட வருமாறு வீரர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தனர். கழாத்தலையாரின் புறப்பாடல் ஒன்றில்,

மூதிலாள ருள்ளும் காதலின்
தனக்கு முகந் தேந்திய பசுயென் மண்டை
இவற்கீ கென்னு மதுவுமன் றிசினே
கேட்டியோ வாழி பாண பாசறைப்
பூக்கோ ளின்றென் றையும்
மழவாய் தண்ணுமை யழிசினன் குரலே 

                                                                          (புறம்.289)
என்று வெட்சிப் போர் புரிய வேண்டி (ஆநிரை கவர்தல்) போர் பறையை அறிவிக்க, மறவர் பலரும் திரண்டனர். அப்போது மன்னன் அவர்களோடு விருந்துண்ணுகின்றான். அங்கு மறவர்கள் அனைவருக்கும் ‘கள்’ வழங்கப்படுகிறது. பாசறைக் கண்ணே! இனி நிகழ்தற்குரிய போர்க்குரிய பூவை பெறுமாறு சான்றோர் ஒருவர் கூறுகின்றார்.

கிரேக்கம், ரோமாபுரி ஆகிய இடங்களிலிருந்து தமிழகத்திற்கு வந்த வணிகர், தொழிலாளர் முதலானோரை 'யவனர்' என்று பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அந்த யவனர்கள் தமிழ் மன்னர்களிடம் கோட்டை காப்பாளர்களாகவும், குதிரை வீரர்களாகவும் கோட்டையைக் காக்கும் பல்வேறுவிதமான அழிவுப் பொறிகளை ஆக்கி நிறுவி கோட்டைகளைப் பாதுகாத்துள்ளனர். 

யவனர்கள் பாண்டிய மன்னனின் அரண்மனையில் காவல் மிக்க கோட்டை வாசலைக் கொலைவாள் ஏந்திக் காவல் காத்து நின்றதைச் சிலப்பதிகாரம் குறிப்பிடுகிறது.

"கடிமதில் வாயில் காவலிற் சிறந்த
அடல்வாள் யவனர்"

                                                        (சிலம்பு, ஊர்காண் காதை: 65-66)                    
தென்னிந்தியாவில் ரோமர் இராணுவப் பொறிகள், வணிகர்கள், வீரர்கள் மட்டுமல்லாமல், எண்ணற்ற உரோமப் பொறியாளர்களும், கைவினைஞர்களும் தமிழ்நாட்டில் நிலைத்த குடியினராய் யவன சேரி என்று அழைவுக்கத்தக்க வாழ்ந்திருந்தனர். உரோமப் பொறியாளர்கள், தமிழ் அரசர்களுக்காகக், கோட்டை மதில்களைத் தகர்த்து அழிக்க வல்ல, உலோகப் பூணிட்ட பெருந்துாலங்களையும், மதில் வாயிற்கண் பொறித்து வைக்கப்படும் பல்வேறு தற்காப்புப் பொறிப்படைகளையும் செய்து தந்தனர். கோட்டை மதில்கள் பல்வேறு பொறிப்படைகள் பொருத்தப்பெற்றுப் பகைவர் எளிதில் நுழையாதாவாறு அக்கால கோட்டைகள் கட்டப்பட்டுள்ளது. 

மிளையுங் கிடங்கும் வளைவிற் பொறியும்
கருவிர லூகமும் கல்லுமிழ் கவணும்
பரிவுறு வெந்நெயும் பாகடு குழிசியும்
காய்பொன் உலையும் கல்லிடு கூடையும்
தூண்டிலும் தொடக்கும் ஆண்டலை அடுப்பும்
கவையும் கழுவும் புதையும் புழையும்
ஐயவித் துலாமும் கைபெயர் ஊசியும்
சென்றெறி சிரலும் பன்றியும் பணையும்
எழுவுஞ் சீப்பும் முழுவிறற் கணையமும்
கோலும் குந்தமும் வேலும் பிறவும்.

                                                                        (சிலப்பதிகாரம்:210)
மதுரையில் மன்னரின் இருப்பிடம் சூழ இருந்த மதில் வாயிற்கண் பொருத்தப் பெற்றிருந்த பொறிப்படைகளின் பட்டியல் இப்பாடலின் மூலம் வெளிப்பட்டுள்ளது.

1) வளைந்து தானே எய்யும் எந்திரவில்
2) கரிய விரல்களை உடைய குரங்கு போலிருந்து சேர்ந்தாரைக் கடிக்கும் பொறி
3) கற்களை உமிழும் கவண் பொறி
4) கொதிக்கும் எண்ணெயை வாரி இறைக்கும் பொறி
5) உருக்கிய செம்பை உமிழும் பொறி
6) உருக்கிய எஃகை உமிழும் பொறி
7) கல்லுமிழ் கவனுக்கு வேண்டும் கற்களைக் கொடுத்து உதவும் பொறிக் கூடை
8) துண்டில் வடிவில் பண்ணப்பட்டு, மிதிலைப் பற்றுவாரைக் கோத்து வலிக்கும் தாண்டிற் பொறி
9) கழுத்தில் பூட்டி முறுக்கும் சங்கிலி
10)ஆண்டலைப் புள் வடிவில் இருந்து வருவார் தலையைக் கொத்தி மூளையைக் கடிக்கும் பொறி
11) கிடங்கில் ஏறின் மறித்துத் தள்ளும் இருப்புக் கவை
12) கழுக்கோல்
13) அம்புக்கட்டு
14) அம்புகளை எய்யும் ஏவறைகள்
15) ஐயவித்துலாம்
16) மதிலைப் பற்றுவார் கைகளைக் குத்திப் பொதுக்கும் ஊசிகள்
17) கிச்சிவிப் பறவைபோல், பாய்ந்து சென்று பகைவர் கண்களைக் கொத்தி மீளும் பொறி,
18) மதில் மீது ஏறினார் உடலைக் கொம்பால் குத்திக் கிழிக்கும் பன்றி வடிவில் நிற்கும் பொறி,
19) மூங்கில் வடிவில் நின்று அடித்து நொறுக்கும் பொறி
20) கதவுக்கு அரணாக, உள்வாயிற் வடியில் நிலத்தில் நால விடப்படும் மரங்களாம் எழு, சீப்பு
21) கதவுக்குக் குறுக்கே பாய்ச்சப்படும் கணைய மரம்,
2) ஏவுகணைகள்,
23) குந்தம்,
24) வேல்,

சீவக சிந்தாமணி, சில நூறு ஆண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட நூலாயினும், அவற்றின் சில பாக்கள் இங்கு  எடுத்துக்காட்டும் தகுதியுடையவாம். அதில் கூறப்பட்டிருக்கும் படைப் பொறிகளாவன:

தூண்டிலும் தொடக்கும் ஆண்டலை அடுப்பும்
கவையும் கழுவும் புதையும் புழையும்
ஐயவித் துலாமும் கைபெயர் ஊசியும்
சென்றெறி சிரலும் பன்றியும் பணையும்
எழுவுஞ் சீப்பும் முழுவிறற் கணையமும்
கோலும் குந்தமும் வேலும் பிறவும்

                                                                  - (சீவக சிந்தாமணி ; 102 - 104)
நூற்றுவரைக் கொல்வி; பகை வீரர்களைத் தூக்கி எறியும் பொறி, காணத் தெரியும் பேய்ப்பொறி, யானைப்பொறி, பாம்புப்பொறி, கூற்றுநிகர் கழுகுப் பொறி, சங்கிலிப் பொறி, குந்தம், புலிப்பொறி, விற்பொறிகள், கொடிய குதிரைப்பொறி, பகைவரைத் தொடர்ந்து சென்று வெட்டும் வாள், கல் உமிழ் கவண்கள், பாவை உருவிலான பொறிகள், செந்திப்பொறிகள், செந்தழல் கொப்புளிக்க, கொல்லன் காய்ச்சிய இருப்புக் குண்டுகள், கொக்குப் பொறி, கூகைப் பொறி, உருக்கிய செப்பு  உருக்கிய இரும்பு, கொதிக்கும் எண்ணெய் இவைகளை வாரி இறைக்கும். பொறிகள், அம்பு, வேல், கற்களைத் தாமே ஏவும் பொறிகள், பன்றிப் பொறி, பாம்புப் பொறி, தானே இயங்கும் தேர்ப் படை,  பல பொறிகளை பற்றி இப்பாடல் நமக்கு விளக்கிறது.

சிலப்பதிகாரம் போன்ற சங்க இலக்கியங்கள் சொல்லும் பல காட்சிகள் இன்று வரலாற்று ஆதாரங்களாக கல்வெட்டுகள் மூலமாகவும் அகழ்வாய்வுகள் மூலமாகவும் உண்மை என வெளிப்பட்டு வருகின்றன.

போர் விதிகள்:
போருக்கு இலக்கணம் கூறும் புறநானூற்றுப பாக்களில் விதிகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

“ஆவும் ஆனியல் பார்ப்பன மாக்களும்,
பெண்டிரும் பிணியுடையீரும், பேணித்
தென்புல வாழ்நர்க்கு அருங்கடன் இறுக்கும்
பொன்போற் புதல்வர் பெறாஅதீரும்,
எம் அம்பு கடிவிடுதும் நும் அரண் சேர்மின் என
அறத்தாறு நுவலும் பூட்கை”

                                              (புறநானூறு:9)
என்று பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை நெட்டிமையார் பாடிய புறநானூறு 9ஆம் பாட்டினால் அக்காலப் போர்களில் எவ்வாறு அறப்போர் என்பதற்கான  விளக்கம், பசுக்களைக் கொல்லக் கூடாது, அந்தணரை கொல்லக் கூடாது, புதல்வரைப் பெறாதவரைக் கொல்லக்கூடாது என்ற விதி இருப்பதைப்போல இவ்வாறு அந்தணர் ஒழுக்கங்களே புறநானூற்றில் விதிகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன. பெண்களைக் கொன்றுவிட்டால் சந்ததி அற்றுப் போய்விடும், பிறகு போரிடுவதற்கு ஒருவரும் இருக்கமாட்டார்கள் என்பதால் பெண்கள் போரில் விதிவிலக்குப் பெறுகிறார்கள்.

வரலாறு போற்றும் தமிழ் வீர மன்னர்கள் வீரத்தில் சிகரம் தொட்டவர்கள் என்பதை சங்க இலக்கியம் வழியில் நாம் அறிகிறோம். வெற்றி என்னும் போதையை ரசிக்கவே பல போர் நடந்து இருப்பதையும் நம் தமிழ் இலக்கிய நூல்களால் வழியாக அறிய முடிகிறது. 

கொள்முதல் நிலையங்களில் நெல்லை விற்க விரும்பும் விவசாயிகள் இணையம்வழியாக முன்பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். சில மாதங்களுக்கு முன்பு கொள்முதல் நிலையங்களில் நெல் மூட்டைகள் மழையில் நனைந்து வீணான செய்திகளின் அடிப்படையில், சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தாமாக முன்வந்து வழக்குப் பதிவுசெய்து விசாரித்தது. அப்போது, விளைநிலங்களுக்கு நேரடியாகச் சென்று நெல் கொள்முதல் செய்யும் வகையில் நடமாடும் கொள்முதல் நிலையங்களை உருவாக்கத் திட்டமிட்டுவருவதாய் அரசுத் தரப்பில் நீதிமன்றத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டது. தற்போது நெல் கொள்முதலுக்கு இணையவழிப் பதிவை நடைமுறைப்படுத்தியுள்ள நிலையில், ஏற்கெனவே சொல்லப்பட்ட நடமாடும் கொள்முதல் நிலையத் திட்டம் என்னவானது என்ற கேள்வியும் கூடவே எழுகிறது. இந்தப் புதிய நடைமுறையை அறிமுகப்படுத்தும் முன்பு விவசாயிகளின் கருத்துகள் பெறப்பட்டதாகவும் தெரியவில்லை. கொள்முதல் நிலையங்களில் விவசாயிகள் காத்துக்கிடப்பதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதைக் காட்டிலும் அதற்கான பொறுப்பிலிருந்து அரசை விடுவிப்பதே இணையவழி முன்பதிவின் நோக்கம் என்றும் விமர்சனங்கள் எழுகின்றன.

நெல் மூட்டைகள் மழையில் நனைந்து வீணானது தொடர்பான வழக்கில், சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் முதன்மை அமர்வு அளித்த அறிவுறுத்தல்கள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியவை. கொள்முதல் நிலையங்களிலிருந்து தூரத்தில் உள்ள விவசாயிகள் பாதிக்கப்படக் கூடாது என்பது அதில் ஒன்று. விவசாயிகளின் போக்குவரத்துச் செலவு, அலைச்சல் ஆகியவற்றையும் கருத்தில் கொண்டு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்பது மற்றொன்று. இணையவழி நடைமுறையில் இந்த இரண்டு அறிவுறுத்தல்களும் சரிவரப் பின்பற்றப்பட வாய்ப்புகள் இல்லை என்பதே எதார்த்தம். விளைநிலங்களிலிருந்து அறுவடை செய்யப்பட்ட நெல்லை வீட்டிலோ அல்லது பாதுகாப்பான இடங்களிலோ பாதுகாக்க வேண்டும். கொள்முதலுக்கான தேதியும் நேரமும் ஒதுக்கப்பட்டதும் மீண்டும் அங்கிருந்து கொள்முதல் நிலையத்துக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும். வாகனச் செலவு, அதற்கான கூலி, உழைப்பு என அனைத்துமே இருமடங்கு அதிகரிக்கிறது. உயர் நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியும்கூட அரசு இதைக் கவனத்தில் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

இணையம்வழியாகப் பதிவுசெய்வது விவசாயிகளுக்குச் சிரமமாக இருக்கக்கூடும் என்றாலும் காலப்போக்கில் அதை அவர்கள் பழகிக்கொள்வார்கள். ஆனால், கொள்முதல் நிலையங்களின் வேலைமுறைகளிலும் மாற்றம் வராதபட்சத்தில் இந்தத் திட்டமும் உரிய பலனை அளிக்க வாய்ப்பில்லை. அறுவடைக் காலங்களில் மட்டுமே கொள்முதல் நிலையங்கள் செயல்பட்டுவருகின்றன. எனவே, வாராந்திர விடுமுறைகளைத் தவிர்த்து, நாளொன்றுக்கு 12 மணி நேரம் வரையிலும் வேலைநேரத்தை நீட்டிக்கலாம். ஊழியர்களின் மீது பணிச் சுமையை ஏற்றாமல் சுழற்சி முறையில் அவர்களைப் பணியாற்றச் செய்ய வேண்டும். அக்டோபர் 1 தொடங்கி இணையவழிப் பதிவு தொடங்குகிறது. இன்னொரு பக்கம், தமிழ்நாட்டில் கனமழை நீடிக்கும் என்று வானிலை தகவல்கள் சொல்கின்றன. நெல்லின் ஈரப்பதம் அதிகரித்து விவசாயிகள் பாதிக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்றால், கொள்முதல் நடவடிக்கைகளை முதல் நாளிலிருந்தே துரிதப்படுத்த வேண்டும்.

இந்தியாவின் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் சார்ந்த விளம்பரங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட முதன்மை மாநிலங்களில் ஒன்றாகத் தமிழ்நாடு இருந்தபோதிலும், சமீபத்திய ஆண்டுகளில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் துறையில் பெற்றிருந்த முன்னோடி அந்தஸ்தை தமிழ்நாடு இழந்துவிட்டது. தற்போது 6.50 ஜிகாவாட் மின்னுற்பத்திக்கான நிலக்கரி சார்ந்த அனல் மின்நிலையங்களைப் புதிதாக உருவாக்கத் திட்டமிட்டுள்ளது. தமிழ்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் மின்சாரத்தில் 70 விழுக்காடு நிலக்கரி சார்ந்த அனல்மின் நிலையங்களிலிருந்தே கிடைக்கிறது.

ஸ்டான்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகம் 139 நாடுகளை உள்ளடக்கி சமீபத்தில் நடத்திய ஓர் ஆய்வில், அந்த நாடுகள் அனைத்துமே 2050-க்குள் பசுமையான, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் உற்பத்திக்கு முற்றிலும் மாறுவதற்கான திட்டங்களை வகுத்துள்ளன. அதில், 80% மாற்றங்களை 2030-க்குள்ளாக முடிக்கவும் திட்டமிட்டுள்ளன. இதன்மூலம், குறைந்த செலவில் 100% புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலில் இயங்கும் கரிமமில்லா மின்சாரக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் தொழில்நுட்பத் தடைகளோ பொருளாதாரத் தடைகளோ இல்லை என்பது தெளிவாகிறது.

இந்த வகையில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே தடை, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்துவது சிக்கலானது என்ற பார்வை கொண்ட மின்கட்டமைப்பை இயக்குபவர்களும் கொள்கை வகுப்பாளர்களும்தான். இந்தத் தடையை அகற்றுவதே, கரிமமில்லா மின்கட்டமைப்புக்கான இலக்கை நிர்ணயிப்பதற்கான தொடக்கமாக அமையும். பிறகு, அனைத்துப் பங்குதாரர்களையும் உள்ளடக்கி, கொள்கை - திட்டமிடலைச் சீரமைத்து, தனியார் துறை முதலீடுகளை ஈர்க்கும் வகையிலான, தெளிவான இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

மாசுபடுத்தும் மின்னுற்பத்தி

தமிழ்நாட்டிலுள்ள நிலக்கரி சார்ந்த மின்னுற்பத்தி நிலையங்களில் 3.10 ஜிகாவாட் அளவிலான நிலையங்கள், 20 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழைமையானவை. அவை தம் இறுதிக் காலத்தில் இருக்கின்றன. இவை திறன் குறைந்தவையாகவும் அதிகம் மாசுபடுத்துபவையாகவும் இருப்பதோடு, மாசு வெளியீட்டுக்கு வகுக்கப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளைப் பூர்த்திசெய்வதுமில்லை. இந்த நெறிமுறைகளைப் பூர்த்திசெய்யும் நிலைக்கு இந்த ஆலைகளைச் சீரமைத்து, மீண்டும் பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவருவதற்கு அதிகச் செலவுபிடிக்கும். அந்தச் செலவுகளின் எதிரொலியாக, மின்கட்டணம் அதிகரிக்கும்.

புதிதாக 6.50 ஜிகாவாட் அளவுக்கு நிலக்கரி சார்ந்த மின்திட்டங்கள் பல்வேறு கட்ட அமலாக்க நிலைகளில் இருக்கின்றன. காலநிலை மாற்றம் பற்றிய நாடுகளுக்கு இடையிலான குழுவின் (IPCC) கூற்றுப்படி, புவிவெப்பமாதலைக் கட்டுப்படுத்த சராசரி வெப்பநிலை உயர்வை 1.5 டிகிரி செல்சியஸுக்குள்ளாகத் தக்கவைக்க வேண்டும். அதற்கு, அனைத்து நிலக்கரி மின்நிலையங்களுமே 2040-க்குள் கைவிடப்பட வேண்டும். ஆனால், தமிழ்நாட்டில் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் புதிய அனல் மின்நிலையங்களைக் குறைந்த கரிம உமிழ்வு நிலையோடு கட்டி முடிக்க, அதிக செலவு பிடிக்கும்.

ஜெர்மனி தன்னுடைய பழைய மின் நிலையங்களை, உருகிய உப்பு ஆற்றல் சேமிப்பு நிலையங்களாக மாற்றத் தொடங்கிவிட்டது. அத்தகைய மறுபயன்பாடுகளுக்கு, அனல் மின் நிலையங்களில் தற்போதுள்ள உள்கட்டமைப்பு வசதிகளைப் பயன்படுத்த முடியும். இது பொருளாதார அடிப்படையில் சாத்தியமான தீர்வு. மேலும், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை ஒருங்கிணைத்து விநியோகிப்பதற்கான நெகிழ்வுத்தன்மையையும் இது வழங்கக்கூடும்.

கொட்டிக்கிடக்கும் ஆதாரம்

இந்தியாவிலேயே தமிழ்நாட்டில்தான் சிறப்பான காற்று, சூரிய மின்னுற்பத்தித் தளங்கள் உள்ளன. தமிழ்நாட்டின் சூரிய மின்னுற்பத்தித் திறன் 17 ஜிகாவாட், காற்று மின்னுற்பத்தித் திறன் 103 ஜிகாவாட். இத்தகைய புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் உற்பத்தித் திறனை மொத்தமாக ஒருங்கிணைப்பதே, தமிழ்நாட்டின் மின்சாரக் கட்டமைப்பைக் கரிமமில்லாததாக மாற்றப் போதுமானது. 2021 மே மாத நிலவரப்படி, தமிழ்நாட்டின் காற்று - சூரிய மின்னுற்பத்திக் கட்டமைப்புகள் முறையே 8.52 ஜிகாவாட் - 4 ஜிகாவாட் திறன் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. இந்த அளவு, மாநிலத்தின் ஒட்டுமொத்தப் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் திறனில் 12%. இவற்றோடு காற்றாலை மின்னுற்பத்தி - கட்டமைப்புத் திறன்களையும் கணக்கில் கொண்டு பார்க்கும்போது, உபரி புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை மற்ற மாநிலங்களுக்கு மட்டுமின்றி இலங்கைக்கும்கூட வழங்குவதற்குரிய வாய்ப்பு தமிழ்நாட்டுக்கு இருக்கிறது. புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் பரிமாற்றத்திற்கான உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை விரிவுபடுத்துவதும் மேம்படுத்துவதும் உலகளவில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலுக்கான மையமாகத் தமிழ்நாட்டை மாற்றும்.

2020-ம் ஆண்டின் ஆற்றல் நுகர்வோடு ஒப்பிடும்போது, 2030-ல் இப்போது உள்ளதைவிட தமிழ்நாட்டின் ஆற்றல் நுகர்வு இரண்டு மடங்கு அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. தேவை அதிகரிக்கும்போது, விநியோகக் கட்டமைப்பை விரிவுபடுத்த வேண்டும். தற்போதுள்ள ஒருவழிப் போக்குவரத்துக்கு மாறாக, இருவழியிலும் ஆற்றலைக் கடத்துவதற்குரிய (மின்சாரத்தை நுகர்வோருக்கு விநியோகிப்பதோடு, அவர்களிடமிருந்து சூரிய மின்னாற்றல் போன்ற புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை வாங்கிக்கொள்வது) மேலாண்மை முறைக்கு மாற வேண்டும்.

தமிழ்நாடு மின்சார வாரியம் இந்த மாற்றத்தை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக, லட்சக்கணக்கான நுகர்வோர் பயன்படுத்தும் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை நிர்வகிப்பதற்கான புதுமையான கட்டமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். இதற்குக் கணிசமான முதலீடும் தேவைப்படுகிறது. அதோடு, மின்வாரியம் ஆற்றல் உற்பத்தித் தொழிலிலிருந்து வெளியேறி, மின்னுற்பத்தியில் ஈடுபடுவதை விட்டுவிட்டு, அதன் முதன்மைப் பணியான மின்விநியோகத் துறையில் அதிகமாக முதலீடு செய்ய நேரலாம்.

மாறும் கட்டண முறை

புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்களின் ஒருங்கிணைப்பை எளிதாக்குவதற்கு, மின்கட்டமைப்பில் நெகிழ்வான சேவைகள் அவசியம். இதற்கு மாறிக்கொண்டேயிருக்கும் மின்கட்டண முறை தேவை. அதாவது, ஒரு நாளின் நேரம் - பருவநிலைக்கு ஏற்பக் கட்டணங்களும் மாறுபடும். அதோடு, மின்கல சேமிப்புக் கட்டமைப்புகளின் உதவியோடு நுகர்வோராகவும் உற்பத்தியாளராகவும் செயல்படும் தனிநபர்களிடமிருந்து விநியோகத்துக்குப் பெறப்படும் ஆற்றலை மதிப்பிடுவதற்குரிய சட்டரீதியான முறைகளும் தேவைப்படுகின்றன. அத்தகைய மெய்நிகர் மின்நிலையம் நம்பகத்தன்மை வாய்ந்த சேவைகளை வழங்குவதோடு, மின்விநியோகம் தடைபடாமல் தக்கவைக்கவும் உதவும்.

தமிழ்நாடு கரிமமில்லா மின்சாரக் கட்டமைப்பை எட்டுவதற்கான தொழில்நுட்பத் தீர்வுகள் இருக்கின்றன, பொருளாதாரமும் அத்தகைய மாற்றத்துக்கு வசதியாகவே இருக்கிறது. அது மட்டுமில்லாமல், புவி வெப்பமாதல் காரணமாக நமக்கு வேறு வாய்ப்புகளும் இல்லை. ஆகவே, கரிமமில்லா மின்சாரக் கட்டமைப்புக்கான இலக்கை நிர்ணயித்து, ஆற்றல் உற்பத்தித் துறையில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களை ஒருங்கிணைத்து, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் இலக்கை அடைவதற்கான அமலாக்கத் திட்டங்களை உருவாக்குவதற்கான ஒன்றுதிரண்ட அரசியல் உறுதிதான் இப்போதைய அவசியத் தேவை.

- மார்ட்டின் ஷெர்ஃப்லெர், மாற்று ஆற்றல் துறைச் செயல்பாட்டாளர், தொடர்புக்கு: martin@aurovilleconsulting.com

பாஜக தலைமையிலான அரசின் கொள்கைகளுக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து குரலெழுப்பி தேசிய அளவில் கவனம் ஈர்த்த கன்ஹையா குமார் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து விலகி காங்கிரஸில் இணைந்திருக்கிறார். பாஜக எதிர்ப்பு அரசியல் சக்திகளின் ஆதரவைப் பெற்ற மற்றொரு இளம் ஆளுமையான ஜிக்னேஷ் மேவானி 2022 குஜராத் சட்டமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் வேட்பாளராகப் போட்டியிடப்போவதாக அறிவித்திருக்கிறார். குஜராத்தின் வட்காம் சட்டமன்றத் தொகுதியின் சுயேச்சை எம்.எல்.ஏவான மேவானி காங்கிரஸில் தற்போது இணைந்தால் சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவியில் நீடிக்க முடியாது என்பதால்தான் தற்போது கட்சியில் இணையவில்லை என்று கூறியிருக்கிறார்.

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாணவர் அமைப்பான அனைத்திந்திய மாணவர் பெருமன்றத்தின் தேசியத் தலைவராகச் செயல்பட்டவர் கன்ஹையா குமார். அவர், ஜவாஹர்லால் பல்கலைக்கழக மாணவர் சங்கத்தின் முன்னாள் தலைவரும்கூட. பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் அவர் ஒருங்கிணைத்த நிகழ்வு ஒன்றில் தேச விரோத முழக்கங்கள் எழுப்பப்பட்டதாக சர்ச்சை வெடித்தது. தேசத் துரோகச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட கன்ஹையா குமார் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளுக்கு போதிய ஆதாரங்கள் இல்லாததால் விடுவிக்கப்பட்டார். 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வேட்பாளராக பிஹார் பேகுசராய் தொகுதியில் போட்டியிட்டு நான்கு லட்சம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோல்வியுற்றார் கன்ஹையா. ஆயினும் அக்கட்சியின் தேசிய நிர்வாகக் குழு உறுப்பினராக செயல்பட்டுவந்தார். மறுபுறம் குஜராத்தில் பட்டியலினக் குடும்பத்தில் பிறந்தவரான ஜிக்னேஷ் மேவானி மும்பையில் பத்திரிகையாளராகப் பணியாற்றியவர். உனாவில் பட்டியலின மக்கள் தாக்கப்பட்டதற்கு எதிராக அவர் ஒருங்கிணைத்த பேரணி தேசிய அளவில் கவனம் ஈர்த்தது. ராஷ்ட்ரிய தலித் அதிகாரி மஞ்ச் என்னும் அமைப்பைத் தொடங்கிப் பட்டியலின மக்களின் நில உரிமை உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளுக்காகத் தொடர்ந்து குரலெழுப்பிவருகிறார்.

2017 குஜராத் சட்டமன்றத் தேர்தலை காங்கிரஸ் எதிர்கொண்டபோது வட்காம் தொகுதியில் சுயேச்சை வேட்பாளர் ஜிக்னேஷ் மேவானிக்கு ஆதரவளித்தது காங்கிரஸ். எனவே, மேவானி காங்கிரஸில் இணையப்போவது இயல்பான அரசியல் நகர்வாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அதே நேரம் இடதுசாரி அரசியல் பின்புலத்தைக் கொண்டவரான கன்ஹையா இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து விலகி காங்கிரஸில் இணைந்திருப்பது அரசியல் களத்தில் பெரும் விவாதங்களுக்கு வித்திட்டிருக்கிறது. அவற்றின் வழியே பாஜகவுக்கு எதிராக ஒரே அணியில் நிற்கும் இவ்விரு கட்சிகளுக்கும் இடையே அடிப்படை சித்தாந்தத்திலும் தேர்தல் அரசியலிலும் இருக்கும் முரண்பாடுகளும் மோதல்களும் ஊடகங்களின் பேசுபொருளாகியிருக்கின்றன.

பாஜகவுக்கான ஒரே மாற்று காங்கிரஸ்தான் என்பதாலும் நாட்டின் மிகப் பெரிய எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸைக் காப்பாற்றாவிட்டால் இந்தியாவைக் காப்பாற்ற முடியாது என்பதாலும்தான் காங்கிரஸ் கட்சியில் சேர்ந்திருப்பதாகக் கூறியிருக்கும் கன்ஹையா அவர் ஏன் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து விலகினார் என்பதற்கான காரணத்தைக் கூறவில்லை. அதே நேரம், அக்கட்சிதான் தனக்கு அரசியல் பயிற்சியும் போராடும் வேட்கையையும் அளித்தது என்று நன்றியுடன் நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார். பிஹாரில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வலுவான செல்வாக்கு பெற்றிருக்கும் பேகுசராய் மாவட்டத்தில் பிஹத் என்னும் கிராமத்தில் பிறந்தவர் கன்ஹையா குமார். அங்கன்வாடி ஊழியரான தாய் மீனாதேவி உட்பட அவருடைய குடும்பமே இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவாளர்களால் நிரம்பியது. கட்சியில் சேர்ந்த சில ஆண்டுகளிலேயே கன்ஹையாவுக்கு மக்களவைத் தேர்தலில் போட்டியிட வாய்ப்பளிக்கப்பட்டது. இவற்றையெல்லாம் தாண்டி அவர் காங்கிரஸில் இணைந்திருப்பது இடதுசாரிகளிடம் பெரும் அதிர்ச்சியையும் ஏமாற்றத்தையும் விளைவித்திருக்கிறது. கன்ஹையா இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு எப்போதும் உண்மையாக இருந்தவரல்ல என்று அக்கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் து.ராஜா விமர்சித்திருக்கிறார். அவர் தன்னுடைய தனிப்பட்ட அரசியல் விருப்பங்களுக்காகவே கட்சி மாறியிருப்பதாகவும் ராஜா கூறியிருக்கிறார்.

தனிநபர்களைவிட சித்தாந்தத்தை முதன்மைப்படுத்தும் கட்சிகளில் ஒன்றான இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கன்ஹையாவின் செல்வாக்கின் மீதான மதிப்புடன் அவரை நடத்தியிருப்பதாகவே பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அவர் கட்சியிலிருந்து வெளியேறியிருப்பதைக் கட்சியின் பிழையாகப் பார்ப்பதற்கு வலுவான காரணங்கள் இல்லை. ஆனாலும், இளைஞர்களை அதுவும் இயல்பிலேயே இடதுசாரிப் பின்புலத்தைக் கொண்டவர்களைக் கட்சிக்குள் தக்கவைக்கத் தவறுவதும் இளைஞர்களிடையே கட்சியின் செல்வாக்கு சரிந்துவருவதும் நாட்டின் பிரதான இடதுசாரிக் கட்சிகள் உடனடியாக முகம் கொடுக்க வேண்டிய தீவிரமான பிரச்சினை என்பதை இந்நிகழ்வு மீண்டும் ஒரு முறை உணர்த்தியிருக்கிறது.

மறுபுறம் கன்ஹையா காங்கிரஸின் உறுப்பினராகச் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது அக்கட்சியின் தாராளவாதப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் ஆதரவாளர்களைத் துணுக்குறச் செய்திருக்கிறது. 2019 மக்களவைத் தேர்தல் தோல்விக்குப் பின் தலைவர் பதவியிலிருந்து விலகிவிட்டாலும் கட்சியின் முடிவுகளில் தன்னுடைய செல்வாக்கைத் தளர்த்திக்கொள்ளாத ராகுல் காந்தியின் சித்தாந்தப் பார்வை இடதுசாரிச் சிந்தனைக்கு நெருக்கமானதாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, இந்த இணைப்பில் அவருக்குப் பெரும் பங்கிருப்பதாகப் பார்க்கப்படுகிறது. கன்ஹையாவின் இணைப்பானது அரசியலில் மையவாதக் கொள்கையையும் பொருளாதாரத்தில் தாராளவாத அணுகுமுறையையும் பின்பற்றிவந்த காங்கிரஸ் இன்னும் தீவிரமாக இடதுசாரி அரசியலுக்கு நெருக்கமாகச் செல்வதன் வெளிப்பாடாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

ஆனால், காங்கிரஸானது எப்போதுமே வலது, இடது, மையவாதம் என பல்வேறு சித்தாந்தங்களில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களை உள்ளடக்கிய கட்சியாகவே இருந்துவந்துள்ளது. சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்திலிருந்தே தீவிர மதவாதிகளும், கடவுள் மறுப்பாளர்களும், சோஷலிஸ்ட்களும், மதநம்பிக்கையையும் ஆட்சியையும் பிரித்துப் பார்க்கும் நவீன-ஜனநாயகச் சிந்தனை கொண்டவர்களும் அக்கட்சியின் உறுப்பினர்களாக இருந்துவந்துள்ளனர். அதற்கு அப்பாற்பட்டும் இடதுசாரிகளுக்கும் காங்கிரஸுக்குமான உறவுக்கு நீண்ட தொடர்ச்சி உள்ளது. நாட்டின் முதல் பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு தீவிர சோஷலிஸ சார்புகொண்டவர். அதுவே மற்றொரு தலைவரான ராஜாஜி காங்கிரஸை விட்டு வெளியேறியதற்குக் கூறிய முதன்மைக் காரணம். இந்திரா காந்தியின் காலத்திலும் காங்கிரஸ் கட்சியில், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தொடக்க கால உறுப்பினர்களில் ஒருவரான மோகன் குமாரமங்கலம் உள்பட இடதுசாரிப் பின்புலம் கொண்ட தலைவர்கள் பெரும் செல்வாக்குடன் இருந்தனர். இந்திரா காந்தி நெருக்கடி நிலையைப் பிறப்பித்தபோது இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அதற்கு ஆதரவளித்தது. 1973-ல் மோகன் குமாரமங்கலம் எழுதிய ‘காங்கிரஸில் கம்யூனிஸ்ட்கள்' (Communists in Congress) என்னும் ஆய்வுக் கட்டுரையை காங்கிரஸ் தேசிய செய்தித் தொடர்பாளர் மனீஷ் திவாரி மேற்கோள் காட்டியிருக்கிறார்.

இந்தியாவின் மிகப் பழமையான அரசியல் கட்சியாக சுதந்திர இந்தியாவில் நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்திருப்பதோடு நாட்டின் அனைத்து மாநிலங்களிலும் குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் செல்வாக்கைப் பெற்றிருக்கும் காங்கிரஸ் 2014 மக்களவைத் தேர்தலிலிருந்து தொடர்ச்சியாகப் பல தேர்தல்களில் தோல்வியடைந்துவருகிறது. தேசிய அளவிலும் மாநிலங்களிலும் அதன் வாக்கு வங்கி கடுமையாகச் சரிந்துவருகிறது. காங்கிரஸுக்குள் இளைஞர்களுக்கு உரிய அங்கீகாரம் அளிக்கப்படுவதில்லை என்பதும் இளம் வாக்காளர்களிடையே அக்கட்சியின் ஆதரவுத் தளம் மிகக் கடுமையாக சரிந்துவிட்டதுமே தொடர் தோல்விகளுக்கான முதன்மையான காரணங்களாகக் கூறப்பட்டுவந்தன. இப்போது கட்சி அரசியலைத் தாண்டி ஆழமான சித்தாந்தப் பின்புலத்தை வெளிப்படுத்தியதன் வாயிலாக தேசிய அளவில் கவனம் ஈர்த்த இவ்விரு இளைஞர்களும் காங்கிரஸில் சேர்ந்திருப்பது கட்சியானது சீர்திருத்தப் பாதையில் செல்லத் தொடங்கியிருப்பதற்கான அழுத்தமான சமிக்ஞையாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

வரும் ஆண்டுகளில் கன்ஹையா, மேவானி இருவருக்கும் தேர்தல்களில் போட்டியிட வாய்ப்பளிக்கப்படக்கூடும். அவர்கள் அவற்றில் வெல்லவும் கூடும். கட்சியிலும் அவர்களுக்கு முக்கியப் பதவிகள் அளிக்கப்படலாம். ஆனால், இவை எல்லாம் அவர்களின் தனிநபர் செல்வாக்கு அதிகரிப்பதைத் தாண்டிக் கட்சிக்கும் அவர்கள் முன்னிறுத்தும் பாஜகவுக்கு எதிரான சித்தாந்த அரசியலுக்கும் எப்படிப் பங்களிக்கப்போகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே இந்த இணைப்புகளின் முக்கியத்துவத்தை மதிப்பிட முடியும்.

மேலும், விவசாயிகள் போராட்டத்தின் போது தொடரப்பட்ட வழக்குகள் தொடர்பாக விவசாயிகளைக் கைது செய்வதைத் தடுப்பதில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றுள்ளனர்.

Farmers protest Bharat Bandh agitation Tamil News : பாரத் பந்த், குறிப்பாக வட இந்தியாவின் பகுதிகளில், 10 மாத மறியலுக்குப் பிறகும் நீடித்து வரும் விவசாயிகளின் போராட்டத்தை மீண்டும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. மூன்று சர்ச்சைக்குரிய வேளாண் சட்டங்கள் மீதான தங்கள் அச்சத்தைப் போக்க பாஜக அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்ட போதிலும் விவசாயிகள் தங்கள் கோரிக்கைகளைத் திரும்பப் பெறுவதற்கான அறிகுறிகள் எதுவும் இல்லை. ஏன் போராட்டம் இன்னும் நீடிக்கிறது, விவசாயிகளின் மன உறுதியை அதிகரிக்கிறது மற்றும் இவ்வளவு நீண்ட போராட்டத்தால் அவர்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்பதை இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் விளக்குகிறது.

விவசாயிகளின் போராட்டம் ஏன் நீடிக்கிறது?

மூன்று வேளாண் சட்டங்களை அமல்படுத்திய பிறகு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் தங்கள் நிலத்தை அபகரிக்கலாம் என்ற உணர்வு 2020-ல் இந்த போராட்டத்தின் அடித்தளத்தை அமைத்தது. காலப்போக்கில், இந்த சட்டம் விவசாய சமூகத்தின் நலனுக்கானது என்று அரசாங்கம் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்திய போதிலும் இந்த உணர்வு அதிகரித்துள்ளது.

பிஜேபி மற்றும் ஜேஜேபி தலைவர்கள் தங்கள் செயல்பாடுகளை நடத்த எடுத்த முயற்சிகள், அதிக விவசாயிகளைத் திரட்டிய கிளர்ச்சியூட்டும் விவசாயிகளுக்கு ஒரு அணிதிரட்டும் இடமாக மாறியது. எப்போதெல்லாம் அரசாங்கம் தன் சக்தியைப் பயன்படுத்துவதைத் தேர்ந்தெடுத்ததோ, அது எதிர் விளைவை சந்தித்தது. காவல்நிலையங்களின் கெராவ் மூலம் நிரூபிக்கப்பட்ட விவசாயிகளின் எந்தத் தடுப்புக்காவல் அல்லது கைதும் அவர்களின் கோபத்தைத் தூண்டியது.

கர்னாலில் லத்திசார்ஜ் மற்றும் முசாபர்நகர் மகாபஞ்சாயத்தில் பெரும் கூட்டத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட எதிர்வினைகள், விவசாய சமூகத்திற்கு அதிகரித்து வரும் வேகத்தைக் குறிக்கிறது. கர்னலில், துணை ராணுவப் படையைச் சேர்ந்தவர்கள் உட்பட 3,400 பாதுகாப்புப் படையினரை நியமித்த போதிலும், மினி செயலகத்தை கெராவ் செய்யப் போராட்டக்காரர்கள் வெற்றி பெற்றனர்.

இதற்கிடையில், பாரத் பந்த் அழைப்புக்கான பதில் போராட்டக்காரர்களின் மன உறுதியை மேலும் உயர்த்தியுள்ளது. இந்த பந்தை “வரலாற்று” என்று குறிப்பிட்டு, ஹரியானா பி.கே.யு (சடுனி) செயல் தலைவர் கரம் சிங் மதனா, “நான் கடந்த 28 ஆண்டுகளாக பி.கே.யு -க்காக செயல்பட்டு வருகிறேன். ஆனால், இதற்கு முன் ஹரியானாவில் இதுபோன்ற ஒரு தாக்கத்தை நான் பார்த்ததில்லை” என்றார். யமுனா நகரைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயத் தலைவர் சுபாஷ் குர்ஜார், “ஹரியானாவில் கிட்டத்தட்ட 70 சதவீத கிராமப்புற மக்கள், ஒன்று அல்லது வேறு வழியில் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு அளித்துள்ளனர். இந்தப் போராட்டம் மேலும் தொடர்ந்தால் ஆதரவு மேலும் அதிகரிக்கும்” என்றார்.

இவ்வளவு நீண்ட போராட்டத்தை அவர்கள் எப்படித் தாங்குகிறார்கள்?

டெல்லியின் எல்லையில் நிரந்தர மோர்ச்சாக்கள் தவிரப் பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா முழுவதும் நெடுஞ்சாலைகளில் உள்ள சுங்கச்சாவடிகளில் தொடரும் தர்ணாக்கள் போராட்டத்திற்கான ஆற்றல் மையங்களை நிரூபிக்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி விவசாயிகளின் மீது சுமை வராமல் இருக்க அவர்கள் இந்த தர்ணா இடங்களுக்கு சுழற்சி முறையில் செல்கிறார்கள். ஏதேனும் நிகழ்வுகள் ஏற்பட்டால், அவர்கள் நேரத்தை வீணாக்காமல் புதிய போராட்டத்தின் தளத்திற்கு நகர்கிறார்கள்.

குருஷேத்ராவைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி தலைவர் ஜஸ்பீர் மாமுமாஜ்ரா என்பவர், “எங்கள் தலைவர்களின் அழைப்பின் பேரில் மாநிலத்தின் அனைத்து சாலைகளும் நிமிடங்களுக்குள் தடைப்பட்டுள்ளன. எந்தவொரு அவசரக் காலத்திலும் நாங்கள் ஒரு வீடியோவை பதிவேற்றினாலும் கூட, 1,500-க்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் உடனடியாக போராட்ட இடத்தில் கூடுகிறார்கள்” என்கிறார்.

மேலும், விவசாயிகள் தங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் ஏற்ற தாழ்வுகளைக் கையாளும் பழக்கமுடையவர்கள். BKU (Tikait)-லிருந்து வந்த சுபாஷ் குர்ஜார், “பெரும்பாலும், இயற்கை பேரழிவுகள் விவசாயிகளின் பயிர்களை அழிக்கின்றன அல்லது சேதத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. சில நேரங்களில், அவர்கள் ஒரு வருடத்திற்குள் இரண்டு பயிர்களையும் இழக்கிறார்கள். ஆனாலும், அவர்கள் நம்பிக்கையை இழக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் டெல்லியின் எல்லையில் முகாமிட்டு பத்து மாதங்கள் மட்டுமே கடந்து இருக்கின்றன. ஒரு விவசாயி இரவில் தங்கள் வயல்களில் வேலை செய்யும் போது, ​​அவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை சம்பாதிக்க வேண்டியிருப்பதால், பாம்புகள் அல்லது வேறு எதற்கும் பயப்பட மாட்டார்கள். இந்த போராட்டத்தின் போது கூட, அவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைக் காப்பாற்றப் போராடுகிறார்கள்” என்றார்.

உள்ளூர் மட்டத்தில் சாதனைகள் எவ்வாறு கிளர்ச்சியை அதிகரிக்கின்றன

இப்போது, ​​விவசாயிகள் தங்கள் உள்ளூர் கோரிக்கைகளுக்காகக் கூட ஒற்றுமையாகப் போராடத் தொடங்கியுள்ளனர். அவர்கள் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் வெற்றிபெறும் போதெல்லாம், மேலும் விவசாயிகளைப் போராட்டத்தில் சேர ஊக்குவிக்கிறது. ஃபதேஹாபாத் மாவட்ட விவசாயிகள் இந்த ஆண்டு ஜூன் 7-ம் தேதி தோஹானா காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றபோது திருடப்பட்ட சக விவசாயியின் காரை மீட்கக் கோரி துணை ஆணையர் அலுவலகம் முன் தர்ணாவில் அமர்ந்தனர்.

ஃபதேஹாபாத்தைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி தலைவர் மன்தீப் நத்வான் “இறுதியில், இந்த காரை போலீசார் மீட்டனர். இது விவசாயிகளின் போராட்டத்தின் வெற்றி” என்றார்.

“இப்போது, ​​அரசாங்கம் எங்கள் குரலைக் கேட்கிறது. இது மின்சாரம் அல்லது பாசன நீரில் பிரச்சனையாக இருக்கலாம். இப்போது, ​​ஒவ்வொரு மண்டிக்கும் 25 பேர் கொண்ட குழுவை அமைக்க முடிவு செய்துள்ளோம். அதில் விவசாயிகளின் பிரச்சனைகள், குறிப்பாக ‘மெரி ஃபாசல்-மேரா பயோரா’ போர்ட்டலில் பதிவு செய்வது தொடர்பானதைப் பகிர்கிறோம். விவசாயிகளின் போராட்டத்தின் அழுத்தமே, காவல்துறையினரின் லத்திசார்ஜின் போது காயமடைந்து பின்னர் மாரடைப்பால் இறந்த விவசாயியின் நிலை, இரண்டு குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு வேலை கொடுக்க அரசாங்கத்தைக் கட்டாயப்படுத்தியது” என்று குறிப்பிடுகிறார் சுபாஷ் குர்ஜார்.

இந்த போராட்டத்தால் விவசாயிகளின் நம்பிக்கை என்ன?

ஏராளமான விவசாயிகளின் பங்களிப்புடன், போராட்ட விவசாயிகளின் மன உறுதி இன்னும் அதிகமாக உள்ளது. மேலும், விவசாயிகள் போராட்டத்தின் போது தொடரப்பட்ட வழக்குகள் தொடர்பாக விவசாயிகளைக் கைது செய்வதைத் தடுப்பதில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றுள்ளனர்.

ஜஸ்பீர் மாமுமஜ்ரா, “விவசாயிகள் தங்கள் இலக்கை நோக்கி நகர்கிறார்கள் என்ற உணர்வு உள்ளது. அரசாங்கம் விரைவில் அல்லது பின்னர் பணிந்துவிடும் என்றும் இந்த கருப்புச் சட்டங்கள் ரத்து செய்யப்படும் என்றும் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இப்போது, ​​சமூகத்தின் பிற பிரிவுகள், குறிப்பாகத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் பணியாளர்களும் எங்களது போராட்டத்தில் கலந்து கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளனர். ஏனெனில் அவர்கள் பின்னர் அல்லது விரைவில் இலக்கு வைக்கப்படுவார்கள் என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். இப்போது, ​​எங்கள் போராட்டம் ஒரு வெகுஜன இயக்கமாக மாறியுள்ளது” என்றார்.

விவசாயிகளின் போராட்டம் குறித்து பாஜக தலைவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள்

ஆரம்பத்திலிருந்தே, நடந்து வரும் போராட்டத்திற்கு எதிர்க்கட்சிகளை பாஜக குற்றம் சாட்டி வருகிறது. ஹரியானா பாஜக செய்தித் தொடர்பாளர் டாக்டர் வீரேந்தர் சிங் சவுகான் கூறுகையில், “எதிர்க்கட்சி அரசியல் கட்சிகளின் பாதுகாப்பில் சில விவசாய அமைப்புகள் நடத்தும் இந்த போராட்டம் இப்போது சாதாரண மக்களுக்கு சிரமத்தை ஏற்படுத்தி உள்ளது. தர்ணாக்கள் மற்றும் பந்த் அழைப்புகளால் மக்கள் கொந்தளித்துள்ளனர். இது போராட்டக்காரர்களின் உருவத்தை மேலும் குறைத்துவிட்டது. பாஜகவும் மத்திய அரசும் இந்த விவகாரத்தைப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்க்க விரும்புகின்றன.

“தற்போது, ​​ஒரு சில மக்கள் மட்டுமே போராட்டத்தை ஆதரிக்கின்றனர். அவர்களின் எண்ணிக்கை பெரிதாக இல்லை. இந்த சட்டங்களுக்கு பொது விவசாயிகளுக்கு எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை” என்று ஹரியானா முதல்வர் மனோகர் லால் கட்டார் முன்னதாக கூறியிருந்தார்.

நான்கு மூத்த காவல்துறை அதிகாரிகள் சைனி மீது வைத்த புகாரை புறக்கணித்து ஏன் அகாலி ஆட்சியின் போது அவர் டிஜிபியாக தேர்வு செய்யப்பட்டார் என்று கில் கேள்வி எழுப்பியிருந்தார்.

Deol appointment as Punjab Advocate General : அமர் ப்ரீத் சிங் தியோல் பஞ்சாப் அட்வகேட் ஜெனரலாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளது மக்கள் பார்வையில் காங்கிரஸ் கட்சியை காயப்படுத்தக் கூடும் என்ற சந்தேகங்கள் மற்றும் கேள்விகள் அரசியல் வட்டாரங்களில் எழுந்துள்ளது. பஞ்சாப் முன்னாள் டிஜிபி சுமேத் சைனி மற்றும் வேலையில் இருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்பட்ட ஐஜி பரம்ராஜ் சிங் உமரனங்கல் ஆகியோருடன் தொடர்புடையவர் தியோல்.

அமரிந்தர் சிங்கின் அரசு 2015ம் ஆண்டு காவல்துறையின் துப்பாக்கிச்சூடு விவகாரத்தில் முக்கிய முடிவெடுக்க தவறிவிட்டது என்று கூறப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளின் நெருக்கடியில் இருந்த போது தியோல், சைனிக்கு ஆதரவாக இம்மாத ஆரம்பத்தில் ஊழல் புகார் ஒன்றில் வாதாடினார். இந்த துப்பாக்கிச்சூடு விவகாரத்தில் சைனி மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. சைனி, தியோலின் உதவியுடன் பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா உயர் நீதிமன்றங்களில் இருந்து முன் ஜாமீன் பெற்றார்.

மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான வழக்குகளில் மட்டும் அல்ல சைனி மற்றும் உமரனங்கல் ஆகியோர் தொடர்புடைய 2015ம் ஆண்டு துப்பாக்கிச்சூடு வழக்கிலும் தியோல் அவர்களுக்கு ஆதரவாக வாதாடினார். , அவை மீண்டும் மாநிலத்தில் நடந்த தியாக சம்பவங்கள் தொடர்பான மிகவும் சென்சிட்டிவான வழக்குகள் ஆகும்.

ஒரு காலத்தில் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட சக்திவாய்ந்த அதிகாரிகள்

சைனி மற்றும் உமரனங்கல் எஸ்.ஏ.டி மற்றும் பாஜக கூட்டணி ஆட்சியின் போது மிகவும் சக்தி வாய்ந்த அதிகாரிகளாக இருந்தனர். மிலிடன்சி காலங்களில் இருவரும் மனித உரிமைகளை மீறியதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். 2015 கோடக்புரா மற்றும் பெஹ்பால் காலன் போலீஸ் துப்பாக்கிச் சூடு நிகழ்வுகள் அரங்கேறும் வரை பல்வேறு விமர்சனங்களுக்கு மத்தியிலும் இருவருக்கும் அனைத்தும் சரியாகவே சென்று கொண்டிருந்தது.

சைனி மற்றும் உமரனங்கல் எவ்வாறு அரசியல் ரீதியாக தீண்டாதவர்களாக மாறினார்கள்?

நீதிபதி ரஞ்சித் சிங் ஆணையம் காலான் துப்பாக்கிச்சுடுதல் தொடர்பான அறிக்கையை தாக்கல் செய்த பிறகு ஆகஸ்ட் மாதம் 28ம் தேதி 2018 அன்று பஞ்சாப் சட்டமன்றத்தில் நடைபெற்ற விவாதத்தில் திர்பாத் ரஜிந்தர் சிங் பஜ்வா என்ற அமைச்சர் பஞ்சாபிகள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட கொடுமைகளுக்கு முகலாயர்களை விட சைனி மோசமாக இருப்பதாக கூறினார். “நான் சைனியின் பெயரைச் சொன்னால், சமூகத்தின் ஒரு பகுதி நமக்கு எதிராக மாறும் என்று எனக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது. நான் அந்த பிரிவை வருத்தப்படுத்தக்கூடாது. எனக்கு அப்படி ஒரு ஆலோசனையை வழங்கியவர்களிடம் நான் கேட்கின்றேன், சைனி மோட்டர் வழக்கில் காணாமல் போன வினோத் குமார் மற்றும் அசோக் குமார் ஆகியோர் யார்?

லூதியானாவின் கோட்வாலி காவல் நிலையத்தில் , காவலர்களின் பாதுகாப்பில் இருந்த வினோத் குமார், அவருடைய மைத்துனர் அசோக் குமார், ஓட்டுநர் முக்தியார் சிங் ஆகியோர் காணாமல் போனார்கள். 1994ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 23 முதல் மார்ச் 3ம் தேதி வரை காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தனர். ஆனால் அதன் பின்னர் அவர்களின் உடல்கள் கூட கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. இந்த விவகாரத்தில் முக்கிய குற்றவாளி பஞ்சாப் மாநிலத்தின் முன்னாள் டிஜிபி சுமேத் சிங் சைனி. அப்போது அவர் லூதியானாவின் எஸ்.எஸ்.பி.யாக பணியாற்றினார்.

சீக்கிய கலவரத்தின் போது முக்கிய பொறுப்பில் இருந்த சைனி போன்ற அதிகாரிகள் நடத்திய மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பாக சட்ட ரீதியாக நடவடிக்கைகள் எடுக்க ஆதரிப்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வாக்கு வங்கியை பாதிக்கும் என்று தன்னுடைய சொந்த கட்சி உள்ளிட்ட, சட்டமன்றத்தில் இருந்த அனைத்து கட்சிகளையும் நோக்கி பாஜ்வா ஒரு அரசியல் அறிக்கையை வெளியிட்டிருந்தார்.

2019ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் பட்டி காங்கிரஸ் எம்.எல்.ஏ. ஹர்மிந்தர் சிங் கில் முகநூலில் ஒரு நீண்ட பதிவில், 1992ம் ஆண்டு பஞ்சாபில் முதல்வராக காங்கிரஸ் கட்சியின் பியாந்த் சிங் இருந்த போது, ஆகஸ்ட் மாதம், நள்ளிரவில் மொஹாலியில் உள்ள அவரது வீட்டில் சுமேத் சைனி நடத்திய சோதனையின் போது தனது 73 வயது மாமா எவ்வாறு துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளானார் என்று விளக்கினார்.

நான்கு மூத்த காவல்துறை அதிகாரிகள் சைனி மீது வைத்த புகாரை புறக்கணித்து ஏன் அகாலி ஆட்சியின் போது அவர் டிஜிபியாக தேர்வு செய்யப்பட்டார் என்று கில் கேள்வி எழுப்பியிருந்தார்.

உமரனங்கலுக்கு ஆதரவாகா ஆஜரான வழக்கறிஞர் மன்னிப்பு கேட்டது எப்போது?

2020ம் ஆண்டு குருத்வாரா நீதி ஆணையத்தின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்ட சத்னம் சிங் கலேர் சைனிக்கு எதிரான மனித உரிமை மீறல் வழக்கில் அவருக்காக ஆஜரானதற்காக சீக்கியர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். 2017 சட்டமன்றத் தேர்தலில் தோல்வியடைந்த பிறகு, எஸ்ஏடி சைனி போன்ற அதிகாரிகளிடம் இருந்து தங்களை விலக்கிக் கொள்ள முயன்றது. அதன் ஆட்சியில் சுமேத் சைனியை பஞ்சாப் டிஜிபியாக நியமித்தது தவறு என்று கூட அது பதிவு செய்தது.

ஷிரோமணி குருத்வாரா பர்பந்தக் கமிட்டி 2020ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் தங்கக் கோவிலின் சமூக சமையலறையில் காணிக்கை அளித்த உமரனங்கல்லை கௌரவித்த அதிகாரிகள் மீது கடுமையான கண்டனங்களை பதிவு செய்தது.

220 ஆண்டுகள் பழமையான ஆயுத தொழிற்சாலை வாரியம் அக்டோபர் 1 ஆம் தேதி கலைக்கப்படும், மேலும் அதன் அலகுகள் ஏழு பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் கீழ் நிறுவனமாக்கப்படும். இது எப்படி, ஏன் வந்தது, இனி என்ன நடக்கும்?

1801 இல் நிறுவப்பட்ட தொழிற்சாலை நிறுவனங்களில் முதன்மையான நிறுவனமான ஆயுத தொழிற்சாலை வாரியம் (OFB) அக்டோபர் 1 முதல் நிறுத்தப்படுகிறது. மேலும் அதன் 41 ஆயுத தொழிற்சாலைகளின் சொத்துக்கள், ஊழியர்கள் மற்றும் செயல்பாடுகள் ஏழு பாதுகாப்பு பொதுத்துறை பிரிவுகளுக்கு (DPSU) மாற்றப்படுகிறது.

மேலும் OFB கூட்டமைப்பில் ஒன்பது பயிற்சி நிறுவனங்கள், மூன்று பிராந்திய சந்தைப்படுத்தல் மையங்கள் மற்றும் ஐந்து பிராந்திய பாதுகாப்பு நிறுவனங்கள் உள்ளன. ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்புடன் இணைந்த தொழிலாளர் கூட்டமைப்பு மற்றும் பிற தொழிலாளர் கூட்டமைப்புகளின் கடுமையான எதிர்ப்பையும் மீறி, அரசு இந்த நிறுவனமயமாக்கலைச் செய்துள்ளது.

ஆயுதங்கள், வெடிமருந்துகள் மற்றும் ஆயுதப் படைகள் மற்றும் துணை இராணுவம் மற்றும் காவல்துறைப் படைகளால் பயன்படுத்தப்படும் பொருட்களின் பெரும் பகுதி OFB- ஆல் இயங்கும் தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வருகிறது. அவர்களின் தயாரிப்புகளில் சிவில் மற்றும் இராணுவ தர ஆயுதங்கள் மற்றும் வெடிமருந்துகள், வெடிபொருட்கள், உந்துசக்திகள் மற்றும் ஏவுகணை அமைப்புகள், இராணுவ வாகனங்கள், கவச வாகனங்கள், ஆப்டிகல் மற்றும் மின்னணு சாதனங்கள், பாராசூட்டுகள், ஆதரவு உபகரணங்கள், துருப்பு உடைகள் மற்றும் ஆயுதப் படைகளுக்கான பொது அங்காடி பொருட்கள் ஆகியவை அடங்கும்.

நிறுவனமயமாக்கலுக்கு எதிராக

கொல்கத்தாவை தலைமையிடமாகக் கொண்ட OFB யை கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களாக மறுசீரமைக்க, கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களில் அமைக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு சீர்திருத்தங்கள் குறித்த குறைந்தது மூன்று நிபுணர் குழுக்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. அவை, TKS நாயர் குழு (2000), விஜய் கேல்கர் குழு (2005) மற்றும் துணை அட்மிரல் ராமன் புரி குழு (2015). முன்னாள் பாதுகாப்பு அமைச்சர் மனோகர் பாரிக்கர் மற்றும் லெப்டினன்ட் ஜெனரல் டி.பி.ஷேகட்கர் தலைமையிலான நான்காவது குழு, நிறுவனமயமாக்கலை பரிந்துரைக்கவில்லை, ஆனால் கடந்த கால செயல்திறனை கருத்தில் கொண்டு அனைத்து ஆயுதப் பிரிவுகளையும் தொடர்ந்து தணிக்கை செய்ய பரிந்துரைத்தது.

இந்த நிறுவனங்களை நிறுவனச் சட்டத்தின் கீழ் கொண்டு வரும் நிறுவனமயமாக்கல் ஆனது, செயல்திறனில் முன்னேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும், தயாரிப்புகளை விலை-போட்டித்தன்மை உடையதாக்கும் மற்றும் அவற்றின் தரத்தை மேம்படுத்தும் என்பது மைய வாதம்.

OFB இன் ஏகபோகத்தன்மை, குறைந்த உற்பத்தித்திறன், அதிக உற்பத்தி செலவுகள் மற்றும் உயர் நிர்வாக மட்டங்களில் நெகிழ்வுத்தன்மை இல்லாதது ஆகியவை இந்த நிறுவனமயமாக்கலுக்கு வழிவகுத்தது என்று வாதிடப்பட்டது.

பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் கீழ் நேரடியாக செயல்படுவதால், OFB மற்றும் அதன் தொழிற்சாலைகள் லாபத்தைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை, மேலும் அவற்றை அதிகரிப்பதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை, என்று பலர் வாதிட்டனர்.

தொழிலாளர் கூட்டமைப்புகளுடன் மறுசீரமைப்பது பற்றி, இதற்கு முன்பு பல சந்தர்ப்பங்களில் நடந்த விவாதங்கள் முடிவுகளைத் தரவில்லை. நிறுவனமயமாக்கல் என்பது “தனியார்மயமாக்கலை நோக்கி நகர்வது” என்று ஊழியர்கள் வாதிட்டனர். அவர்கள் வேலை இழப்பு பற்றிய அச்சத்தை வெளிப்படுத்தினர், மேலும் ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தால் அதன் நிலையற்ற தேவை-வழங்கல் சங்கிலியுடன், பாதுகாப்பு பொருட்களின் தனித்துவமான சந்தை சூழலில் வாழ முடியாது என்று கூறினர்.

தொழிற்சாலைகள் புதுமையானவை என்று கூட்டமைப்புகள் வலியுறுத்தியுள்ளன, மேலும் “போர் இருப்பு” என்று தங்கள் மதிப்பை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளன. பல OFB தயாரிப்புகள் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன, என்றும் அவர்கள் வாதிட்டனர்.

ஆயுதங்களைப் பற்றிய சட்டம்

2019 இல் இரண்டாவது நரேந்திர மோடி அரசாங்கத்தின் முதல் 100 நாட்களில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டிய 167 “மாற்று யோசனைகளில்” ஒன்றாக நிறுவனமயமாக்கல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. மே 2020 இல், ஆத்மநிர்பர் பாரத் முன்முயற்சியின் நான்காவது தவணையின் விவரங்களை அளித்து, “தன்னாட்சி, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் ஆயுத சப்ளையர்களில் செயல்திறனை மேம்படுத்துவதற்காக” OFB ஐ கார்ப்பரேட் செய்வதற்கான முடிவை நிதி அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் அறிவித்தார்.

கடந்த ஆண்டு செப்டம்பர் 10 அன்று, கேபிஎம்ஜி அட்வைசரி சர்வீசஸ் தலைமையிலான கூட்டமைப்பை, முன்மொழியப்பட்ட நிறுவனமயமாக்கலுக்கான வியூகம் மற்றும் செயல்படுத்தல் ஆலோசகராக அரசு நியமித்தது. அடுத்த நாள், “ஊழியர்களின் ஊதியங்கள் மற்றும் ஓய்வூதிய சலுகைகளைப் பாதுகாக்கும் போது பணியாளர்களின் மாற்றம் மற்றும் மறுசீரமைப்பு திட்டம் உட்பட முழு செயல்முறையையும் மேற்பார்வையிடவும் வழிகாட்டவும்” பாதுகாப்பு அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங் தலைமையில் கார்ப்பரேஷனுக்கான அதிகாரமளிக்கப்பட்ட அமைச்சர்கள் குழு உருவாக்கப்பட்டது.

அக்டோபர் 2020 இல், தொழிலாளர் கூட்டமைப்புகளால் முன்மொழியப்பட்ட வேலைநிறுத்தத்தை அரசாங்கம் “செல்லாதது மற்றும் சட்டவிரோதமானது” என்று அறிவித்தது. மூன்று கூட்டமைப்புகளுக்கும் அமைச்சக அதிகாரிகளுக்கும் இடையிலான பேச்சுவார்த்தையைத் தொடர்ந்து, தொழிலாளர்கள் காலவரையற்ற வேலைநிறுத்தத்திற்கான தங்கள் திட்டத்தை ஒத்திவைத்தனர். ஆனால் நல்லிணக்கத்தை எட்ட முடியாததால், இந்த ஜூன் மாதம் OFB ஏழு DPSU களாக பிரிக்கப்படும் என்று அரசாங்கம் அறிவித்தது.

கூட்டமைப்புகள் உறுதியாக இருந்ததால், அரசாங்கம் ஜூலை மாத இறுதியில் அத்தியாவசிய பாதுகாப்பு சேவைகள் சட்டத்தைக் (EDSO) கொண்டு வந்தது, இது முதன்மையாக ஆயுத தொழிற்சாலைகளின் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்வதைத் தடுக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது.

தொழிலாளர்களிடமிருந்து எதிர்ப்பு

41 தொழிற்சாலைகள் அவற்றுடன் தொடர்புடைய அலகுகளில் கிட்டத்தட்ட 75,000 தொழிலாளர்கள் உள்ளனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் முக்கியமாக மூன்று கூட்டமைப்புகளில் அங்கம் வகிக்கின்றனர். அகில இந்திய பாதுகாப்பு ஊழியர் கூட்டமைப்பு (AIDEF), இது, இடது தொழிற்சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு; காங்கிரசின் இந்திய தேசிய தொழிற்சங்க காங்கிரஸ் (ஐஎன்டியுசி) உடன் இணைந்த இந்திய தேசிய பாதுகாப்பு தொழிலாளர் கூட்டமைப்பு (ஐஎன்டபிள்யூஎஃப்); மற்றும் ஆர்எஸ்எஸ் -ன் பாரதீய மஸ்தூர் சங்கத்தின் (பிஎம்எஸ்) ஒரு பகுதியாக இருக்கும் பாரதீய பிரதிராக்ஷா மஸ்தூர் சங்கம் (பிபிஎம்எஸ்).

2019 இல் அரசாங்கம் முதன்முதலில் நிறுவனமயமாக்கலை முன்மொழிந்ததிலிருந்து, மூன்று கூட்டமைப்புகளும் சாத்தியமற்ற கூட்டு முன்னணியை உருவாக்கியுள்ளன. 2019 இல் பாதுகாப்பு அமைச்சருக்கு அவர்கள் அளித்த முதல் பிரதிநிதித்துவத்தில், ஆயுதக் தொழிற்சாலைகளை ஒரு கார்ப்ரேட்டாக மாற்றுவது வணிக ரீதியாக சாத்தியமற்றது என்றும், “கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களின் அனுபவம் என்னவென்றால், கார்ப்பரேட்மயமாக்கல் தனியார்மயமாக்கலுக்கான ஒரு பாதை” என்றும் என்றும் அவர்கள் வாதிட்டனர்.

கூட்டமைப்புகள் ஜூன் 2021 அரசாங்கத்தின் முடிவை “தனியார் நிறுவனங்கள் மற்றும் வெளிநாட்டு ஆயுத உற்பத்தியாளர்களுக்கு நல்ல செய்தி” என்று விவரித்தன. இருப்பினும், ஜூலை நடுப்பகுதியில், காங்கிரஸின் ஐஎன்டிடபிள்யுஎஃப் நிறுவனமயமாக்கலை எதிர்க்க மாட்டோம், ஏனெனில் பாதுகாப்பு அமைச்சர் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படும் என்று உறுதியளித்தார் என்று தெரிவித்தது. ஆனால், ஆர்எஸ்எஸ்ஸின் பிபிஎம்எஸ் மற்றும் இடதுசாரிகளின் ஏஐடிஇஎஃப் பின்வாங்க மறுத்தன.

ஏழு பாதுகாப்பு பொதுத்துறை நிறுவனங்கள்

OFB ஏழு பொதுத்துறை நிறுவனங்களாகப் பிரிக்கப்படும் என்று அரசாங்கம் கூறியுள்ளது: வெடிமருந்துகள் இந்தியா லிமிடெட், கவச வாகனங்கள் நிகாம் லிமிடெட், மேம்பட்ட ஆயுதங்கள் மற்றும் உபகரணங்கள் இந்தியா லிமிடெட், ட்ரூப் கம்ஃபோர்ட்ஸ் லிமிடெட், யந்த்ரா இந்தியா லிமிடெட், இந்தியா ஆப்டெல் லிமிடெட், மற்றும் க்ளைடர்ஸ் இந்தியா லிமிடெட். இந்த பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் ஒத்த வகை தயாரிப்புகளை உற்பத்தி செய்யும் ஆயுத தொழிற்சாலைகளின் நிறுவன கூட்டமைப்புகளை இயக்கும். OFB இன் ஒரு பகுதியாக இருந்த பயிற்சி மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் நிறுவனங்களும் ஏழு பொதுத்துறை நிறுவனங்களிடையே பிரிக்கப்படும் என்று அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.

ஆகஸ்ட் 2 ஆம் தேதி, பாதுகாப்புத்துறை இணை அமைச்சர் அஜய் பட் ராஜ்யசபாவுக்கு எழுத்துப்பூர்வமாக அளித்த பதிலில் கூறியதாவது: “மத்திய அரசு ஊழியர்களுக்கு பொருந்தும் அனைத்து விதிகள் மற்றும் விதிமுறைகளுக்கு ஊழியர்கள் தொடர்ந்து உட்படுத்தப்படுவார்கள். அவர்களின் ஊதிய விகிதங்கள், சலுகைகள், விடுப்பு, மருத்துவ வசதிகள், பதவி முன்னேற்றம் மற்றும் பிற சேவை நிலைமைகளும் மத்திய அரசு ஊழியர்களுக்கு பொருந்தும் விதத்தில், தற்போதுள்ள விதிகள், விதிமுறைகள் மற்றும் உத்தரவுகளால் நிர்வகிக்கப்படும். ஓய்வூதியம் பெறுவோர் மற்றும் தற்போதுள்ள ஊழியர்களின் ஓய்வூதியப் பொறுப்புகள் தொடர்ந்து அரசாங்கத்தால் ஏற்கப்படும்.

பிபிஎம்எஸ் மற்றும் ஏஐடிஇஎஃப் அக்டோபர் 1 கருப்பு நாளாகக் கொண்டாடப்படும் என்று கூறியுள்ளது. பெரும்பான்மையான தொழிலாளர்கள் பெருநிறுவனமயமாக்கலை எதிர்ப்பதாகக் காட்டும் ஒரு வாக்கெடுப்பின் அறிக்கை பாதுகாப்பு அமைச்சரிடம் சமர்ப்பிக்கப்படும் என்று கூட்டமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. வேலைநிறுத்தங்களை தடை செய்யும் சட்டத்திற்கு எதிராக உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒரு மனுவும் தொடரப்பட்டு உள்ளது. ஆயுதப் படைகளின் தேவைகள் பாதிக்கப்படுவதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை என்றாலும், அவர்களின் போராட்டம் தொடரும் என்று தொழிலாளர்களின் கூட்டமைப்புகள் கூறியுள்ளன.

கூட்டமைப்பினரின் கூற்றுப்படி, ராணுவத்திற்கான பிரதான போர் வாகனம் அர்ஜுனின் மார்க் -1 ஏ வேரியண்டின் 118 யூனிட்டுகளுக்கு, சென்னை கனரக வாகன தொழிற்சாலைக்கு (எச்விஎஃப்) ரூ .7,523 கோடி மதிப்புள்ள சமீபத்திய ஆர்டர், ஆயுதக் தொழிற்சாலைகளின் நம்பகத்தன்மைக்கு சான்று என்று கூறுகின்றனர்.

The Government’s claim that the PM CARES Fund is not a public authority is unacceptable

It may not be an exaggeration to say that when it comes to seeking answers and information under the Right to Information (RTI) Act, the Prime Minister’s Office (PMO) is consistent in putting up a screen. The manner in which the Prime Minister’s Citizen Assistance and Relief in Emergency Situations (PM CARES) Fund was set up — with its acronym created to publicise the point that the Prime Minister cares for people — shows a bypassing of the statutory obligations of a public authority.

The other funds

A statutorily constituted National Disaster Response Fund (NDRF), which was established under the Disaster Management (DM) Act of 2005, is deliberately ignored while a new, controversial, unanswerable, and ‘non-accountable’ vehicle is created; its character is not spelt out till today. The NDRF is mandated to be accountable, and answerable under the RTI Act, being a public authority, and auditable by the Comptroller and Auditor General of India. The Government seems to consider statutory provisions for enquiry and information seeking to be embarrassing obstacles. The DM Act provided for a Disaster Response Fund — state and district level funds (besides the national level) and also to collect and use the donations at the local level, with mandatory transparency and audit provisions. The PM CARES Fund centralises the collection of donations and its utility, which is not only against the federal character but also practically inconvenient.

There is the Prime Minister’s National Relief Fund operative since the days of Jawaharlal Nehru. The website says (https://bit.ly/39PlqdI): “In pursuance of an appeal by the then Prime Minister, Pt. Jawaharlal Nehru in January 1948, the Prime Minister’s National Relief Fund (PMNRF) was established with public contributions to assist displaced persons from Pakistan. The resources ... are now utilised primarily to render immediate relief to families of those killed in natural calamities... and to the victims of the major accidents and riots. Assistance from the PMNRF is also rendered, to partially defray the expenses for medical treatment ... The fund is recognised as a Trust under the Income-Tax Act and the same is managed by [the] Prime Minister or multiple delegates for national causes.” The fact is that there is substantial money also left in the PMNRF. But the Narendra Modi government does not want to use it. The PMNRF has the President of India and the Leader of Opposition also as trustees. The Centre now considers it as another obstacle and has created a new trust with the Prime Minister and his Ministers only.

While both funds, the NDRF and the PMNRF, have been relegated to the back burner, the PM CARES Fund is in the limelight. It has been created not by law, not by notification, but by the mere creation of a webpage, and set up last year in March to raise funds for those affected by the COVID-19 pandemic. The page lists its structure, functions and duties in an arbitrary manner. The official appeals for funds are made under the emblem of the Saranath lions and ‘Satyameva Jayathe’, which means “Truth Alone Triumphs”. Therefore, the recent affidavit, where the Delhi High Court was informed that “the PM CARES Fund is not a Government of India fund and that the amount collected by it does not go to the Consolidated Fund of India”, is strange. The affidavit was filed by an Under Secretary at the Prime Minister’s Office (PMO), who added that the trust functions with transparency. The most significant lie of this sworn statement is that the Government has no control over the Fund.

Query and response

After initial denials, the Government has conceded it to be a public charitable trust, but still maintains that it is not a ‘public authority’. In his public speeches, the Prime Minister often makes assurances of transparency. The Bharatiya Janata Party also says it is committed to its promise made in its election manifesto — of there being zero tolerance for corruption. If these are true, then the PM CARES Fund should be declared as ‘a Public Authority’ under the RTI Act, and all RTI queries answered truthfully.

Going back to the affidavit about the PM CARES Fund, the Under Secretary’s response reflects the adamance to not be transparent and is a stand in defiance of the RTI Act. The issue arose after a petitioner/lawyer, Samyak Gangwal, filed a petition seeking that the PM-CARES fund to be declared as the “State” under Article 12 of the Constitution. In another plea, he had sought for the fund to be designated as a “public authority” under Section 2(h) of the RTI Act (https://bit.ly/3uqiFJk). The point is that the PMO operates the Fund, but says it cannot supply any information about the PM CARES Fund because it is not a public authority. The PMO completely glosses over the fact that the PMO is a public authority and has to give us answers about the fund under the RTI.

More questions and gaps

Some of the claims made in the affidavit are: The PM CARES Fund was neither created by the Constitution of India nor by any statute. If that is the case, under what authority does it use the designation of the Prime Minister, designated symbols of the nation, the tricolour and the official (gov.in) website of the PMO, and grant tax concessions through an ordinance? Why does the Prime Minister make appeals for contributions to this fund saying it will help the Government fight COVID-19? The link, “About PM CARES Fund” (https://bit.ly/2Wm8Lvw), makes it clear.

The amount received by the Fund does not go to the Consolidated Fund of India. If it goes to the CFI, it could have been audited by the CAG. Because this Fund is not audited by CAG, the Government has to ensure that it is answerable and foreclose any possibility of corruption. It should be transparent when it comes to its sources and fund disbursement.

The third claim is: “This Trust is neither intended to be or is in fact owned, controlled or substantially financed by any Central Government or State Government or any instrumentality of the any Government. In other words, there is no control of either the Central Government or any State Government/s, either direct or indirect, in functioning of the Trust in any manner whatsoever”. The Prime Minister is the ex-officio Chairman and three cabinet Ministers (for Defence, Home and Finance) are ex-officio members. A Government advertisement for the PM CARES Fund says: “PM announces new fund for people to donate towards Govt. fight against Coranavirus”. Another advertisement makes the claim, “MY Govt or Meri SARKAR”. It is interesting that the Prime Minister is the Chairperson of the Board of Trustees (https://bit.ly/3um6Of6), when the claim is that it is not connected with the Government. If the PM CARES Fund is unconnected with the Government, then the Fund could become an office of profit. And that could disqualify him and the three Ministers from holding those constitutional offices.

The composition of the board of trustees can never be a determinative factor to ascertain whether the respondent is a “public authority” or not; the Prime Minister as chairman and three Cabinet Ministers as members, in their official capacity, determines it to be a public authority. This board decides how to spend the funds collected, which is the prime function. The Prime Minister’s Office administers the activities. This is ‘substantial control’ which is the test to determine its character as a public authority under the RTI Act as highlighted in the landmark judgment of the Supreme Court of India inThalappalam Service Coop. Bank Ltd. vs State of Kerala.

The point that some Government officer provides ex gratia services to the public trust is of no relevance; a Government officer providing secretarial assistance on an honorary basis while discharging his official duties can never be a relevant consideration for declaring a body to be a public authority. By agreeing that it is a public trust managed by the Prime Minister and three Ministers in their ex-officio capacity, the Government cannot say that it was irrelevant to declare it as a public authority. The Prime Minister and the Ministers do not take decisions in their personal capacity. They have to work to implement the objectives of the trust.

Funding avenues

The mere grant of certain tax exemptions with regard to the voluntary donations made to a public trust is not a determinative factor for the purpose of Section 2(h) of the RTI Act. An ordinance was promulgated to amend Income Tax Act, 1961 and declare that the donations to the PM CARES Fund “would qualify for 80G benefits for 100% exemption”. The official website and the Press Information Bureau (https://bit.ly/3D2cFcR) also declared that donations to the PM CARES Fund “would qualify for 80G benefits for 100% exemption under the Income Tax Act, 1961. Donations to PM CARES Fund will also qualify to be counted as Corporate Social Responsibility (CSR) expenditure under the Companies Act, 2013... PM CARES Fund has also got exemption under the FCRA [Foreign Contribution Regulation Act] and a separate account for receiving foreign donations has been opened”. All this amounts to substantive funding.

Section 19 of the Indian Trusts Act mandates the trustees to present full and accurate information of the amount and state of the trust property to the beneficiaries. Because of this statutory access, all information about the PM CARES Fund should be accessible as per Section 2(f) of RTI Act; “information” here means any material in any form, including records, documents, memos, e-mails, opinions, advices, press releases, circulars, orders, logbooks, contracts, reports, papers, samples, models, data material held in any electronic form and information relating to any private body which can be accessed by a public authority under any other law for the time being in force” (this enables access to information of trust even if it is private, through the Indian Trusts Act). The claim that the PM CARES Fund is not a public authority is absurd to say the least.

M. Sridhar Acharyulu is Former Central Information Commissioner. He is presently the Dean, School of Law, Mahindra University, Hyderabad

The swell of public opinion in China has enabled government regulation and change in company policy

On September 20, 2021, the Indian Federation of App-based Transport Workers, on behalf of gig workers, filed a public interest litigation in the Supreme Court demanding that the Union government provide succour to workers affected by the pandemic. The petition has asked for ‘gig workers’ and ‘platform workers’ to be declared as ‘unorganised workers’ so they come under the purview of the Unorganised Workers Social Security Act, 2008. In short, the petition demands social security benefits from food delivery platforms such as Zomato and Swiggy and taxi aggregator apps such as Ola and Uber.

That same week, China strode ahead in this regard. Owing to public pressure, two of its food delivery platforms, Meituan and Ele.me, committed to end the practice of forcing workers to register as ‘independent businesses’, which has long helped these platforms evade responsibilities as employers. Both platforms run a duopoly in the sector, capturing over 90% of the market share, and employ millions of gig workers. In a notice to labour aggregator partners, Meituan said it prohibited signing on delivery workers “through deceptive or coercive means”.

‘Invisible’ to ‘frontline’

The one major factor that the pandemic has helped change is the erstwhile ‘invisibility’ of delivery workers. Through 2020, a trend that spanned China, India, the U.S. and Europe saw ‘invisible workers’ being propelled to ‘frontline workers’. In China, this was especially the case in Wuhan, the pandemic’s epicentre, where there was a clear transition of social discourse in favour of delivery workers.People’s Daily, the largest state-affiliated daily in China, responded to public sentiment by ranking delivery work among the top 10 occupations.

The media aided this transformation. In the fall of 2020,Renwu, a monthly Chinese magazine, took an exhaustive look at the plight of delivery workers across the two food delivery platforms. Titled ‘Delivery Riders, Trapped in the System’, the article was shared over 200 million times on the Chinese internet indicating how deeply Chinese social media users connected with the issue. One indicator of how seriously an issue is taken by the public is its virality on the Chinese web. In 2015, for instance, a TED-style talk on China’s pollution crisis got 100 million views across major video streaming sites within 48 hours of its release, resulting in policy change.

TheRenwupiece highlighted how delivery workers were trapped in a “sophisticated labour control system” that they had unwittingly downloaded onto their phones. Simply put, the algorithm that is put in place by platforms is designed to create animosity between app users and workers, where the platform inherently shifts the pressure of receiving orders and maintaining smooth flow of deliveries onto the workers.

But it is important to note that the pushback against influential platforms had begun long before COVID-19. Over the years, strikes in different parts of China have reflected this growing backlash. As food delivery platforms expanded through the pandemic period, growing massively in revenue and scale, strikes increased in numerous Chinese cities and have continued despite various barriers to collective action. In early 2021, in successive strikes spanning over two months, delivery workers protested against poor working conditions. In cities such as Shenzhen, Tongxiang and Linyi, delivery workers protested against new company policies that slashed their pay per delivery. A protest in Taizhou saw a delivery worker set himself on fire demanding unpaid wages.

In 2018, an Associate Professor of Sociology at Harvard University, Ya-Wen Lei, documented strikes in Chongqing, a municipality in southwest China. She found that workers had mobilised through social media and offline meetings. They united to protest against “decreasing piece rates” and “unilateral change of contract terms or platform rules”. At the time of her fieldwork, the Chinese state had not intervened in the market to restrain the monopoly powers of platforms or initiate antitrust investigations. This provided platforms with unrestricted powers to exercise technological control.

But the pandemic was curious in this regard. It began with the Chinese state indicating that platforms should help soak up the devastating effects of the pandemic on the workforce. And it ended with the state asserting “increased control” over major tech companies, including Meituan for allegedly abusing its dominant market position, via the new anti-monopolistic guidelines.

In China, where the government is now focused on “common prosperity”, which seeks to narrow a widening wealth gap that threatens the country’s economic rise, the government’s scrutiny over food delivery platforms has increased. The authoritarian context, a weak civil society and the absence of independent labour unions leaves gig workers in China with very little option but to go on strike or protest, despite the risks, to affect change. In April, Caixin reported that a government official disguised himself as a Meituan driver and worked a 12-hour shift barely making RMB 41 ($6.32) for a day’s work. He was featured in a television programme in Beijing and stated that the experience left him feeling humiliated. In July, seven government agencies jointly passed guidelines directing online food delivery platforms that they should not set evaluation criteria based on optimisation algorithms, must respect the rights of delivery workers and ensure that they earn at least a minimum wage with social insurance. Many of these government initiatives have been public-driven. It was in the government’s interest to intervene when it realised that there was growing discontent not only among the delivery workers but also the public about their plight.

The Indian context

The situation is vastly different in India. Any reform in this sector is led wholly by delivery workers, not the public. For 27 days in 2020, close to 3,000 delivery workers from Swiggy went on strike in Hyderabad to protest the slash in remuneration from Rs. 35 to Rs. 15 per order. The strikes disbanded only after the Joint Commissioner of the Labour Department called a hearing with the platform’s operations manager and the workers’ union. It was the first time in India that such a negotiation was taking place, that too on the street. This year, in the lead up to Zomato’s July IPO, several anonymous Twitter accounts set up by delivery workers called customers’ attention to what they deem as “exploitative practices” employed by platforms. The PIL in the Supreme Court is another major step in this regard.

The biggest lesson from China is the swell of public opinion that has partly led to government regulation and change in company policy. In the U.S., a gig workers collective has urged customers to delete the Instacart app as a show of solidarity until demands for better working conditions are met. Indians could make an effort to be better informed about the way platforms work by seeking out delivery workers and asking about their work conditions and the pressures they face. We will then be aware of the price that a person, who we only see as a miniature bike on our apps, pays for our convenience.

Sowmiya Ashok, an independent journalist based in Chennai, was part of the 2020-21 China-India Visiting Scholars Fellowship at Ashoka University

The Darrang incident is not a lone wolf act but leads back to robust and embedded anti-Muslim sentiments

The Darrang killings, in Assam, wherein there were casualties in police firing during an eviction drive, have unmasked an evil social character of Assamese nationalism and its further descent into darkness. The event was so macabre and grotesque that I will still call it an act of political sadism. How else can one characterise the emotional matrix of a group of people who defile a body after a person is shot right before their eyes and even go on to celebrate that act of humiliation? Erich Fromm, social psychologist, psychoanalyst, sociologist, has reminded us that the only way to understand the spirit of culture and social character is to pay keen attention to the ‘emotional matrix’. Assamese nationalism should be evaluated and diagnosed, among others, for its emotional matrix and how it makes its followers turn to it, like flowers to the sun.

Us versus them

The minority in Assam has been visited by violence so often that it has become part of their everyday life, although it is the tribals who are the historical subjects of evictions. Among the various minorities in the State, it is the Muslim minorities who are victimised the most. Assamese society never opened its doors to them. Assamese nationalists are wont to say, ‘become us’ by speaking our language, but do keep your religion and culture private, or you may live like nobody. The language riots and the Nellie massacre (1983) drew definitive measurements of the horror and destiny of “Bangladeshi” bodies. The National Register of Citizens (NRC) is not the last nail in their coffin either.

It was declared much before Independence that the Pakistanis, Communists and Bengalis were enemies of the Assamese. There is a convergence in how the Assamese and the Hindu nationalists think of their enemy in the Muslim or “Bangladeshi” figure in Assam. Somewhere, they both harbour the fantasies of the collective elimination of this figure. However, they have different histories and methods by which they arrived at this similar sentiment. While the latter flaunts its enemy and their desires publicly, a section of the former tries to hide behind the latter. To say that communalism in Assam and violence against the minority is only due to the Bharatiya Janata Party and the Rashtriya Swayamsevak Sangh is either a prayer or a fantasy — a beautiful camouflage.

A marginalisation

Even with such clamour of hatred and enmity surrounding them, they have continued with their life, minding their own business and engaged in deep conversation with the soil and the water of the Brahmaputra. They did not have any community but their own. Everything they did was declared to cause decay to the Assamese and their existence, a danger to Assam. To echo Walter Benjamin, philosopher, critic and essayist, the minorities in Assam are prohibited from investigating (or even dreaming) about the future. They are, as the poet once said, “forever a silent sob”.

In the Constituent Assembly debates on minority rights, Begum Aizaz Rasul rightly qualified that denying a child an opportunity to learn in their mother tongue is militant. The minority in Assam face such militancy in primary education and in all walks of their life. Everything to do with the Muslim is screened. Clothes, children, family, museum, poetry, food, dwelling; everything is questioned, hated, and profiled. Popular songs, newspaper cartoons, wall graffiti, bureaucratic documents, gossip in the streets, classroom interactions, vernacular prose and poetry, cricket practice camps, or even films, vilify and humiliate the “Bangladeshi”. The poignancy of hate is so profound, commonplace and recurrent, that any potential empathy towards the minority is hopelessly out of reach. Everywhere they look, and in everything they listen, they see their mutilated identity being projected with disturbing barbarity. Every social interaction they have with the majority in Assam is filled with dehumanisation and violence.

The reactions to the Darrang brutality expressed by journalists, politicians, and the foot soldiers of Assamese nationalism reveal how hatred has crystallised into the caste Assamese social structure, and how benumbed they are. Their narcissism will not stop even when political sadism is in such naked display. They are so consumed with their self-image that they fail to see any other reality. And like a psychotic, there is no reality but of what they see in and about themselves.

A silence and its import

What can you say about the silence of the victims despite lakhs of them being declared stateless, kept in detention camps, hundreds of deaths by suicide and severe impoverishment? Imagine how deep a social and political legitimacy the NRC process enjoys wherein the victim, who loses everything, will not even protest. Alternatively, should they protest, they know the consequences that will visit their bodies, family and life too well. This absence speaks volumes about the degree of un-freedom the minority has and the brutality with which they are forced to live. Perhaps this silence is also the reason that connects Nellie to Darrang. Ashis Nandy reminds us that the perpetrator remains permanently afraid that whom they have oppressed will strike back, nurturing ideas of revenge. So, they attack again. Was Darrang such an unfolding? I hope I am wrong.

The connecting thread

The Darrang incident was neither an act of a lone wolf nor a disconnected event. The singular event reflects something larger than him. The action of the perpetrators is also connected to the past — to Nellie, Kherbari and the Assam Movement. The singular event takes us to the rightful owners of the sentiments — Assamese nationalism, with its distinct figure of the enemy. How do we erect psychological defences to such robust sentiments of hate for the Muslim distributed so evenly in Assamese society?

I am reminded of a Zapatista slogan that said that we need to learn to host the otherness of the other, not the sameness. Perhaps, there is a lesson there and a need to cultivate such a social character of hosting the otherness and the enemy. This is a possible way to come out of the psychosis and narcissism that plagues Assamese nationalists. As for Assamese political sadism, the only exit of it is to annihilate language and culture in its current form and interest.

Suraj Gogoi is a PhD candidate in Sociology at the National University of Singapore

The Gandhis have opened up one more battlefront in Punjab even as the Congress struggles to hold on to other States

The unceremonious dethroning of Chief Minister Amarinder Singh in Punjab was a harebrained idea of the Gandhi siblings. Mr. Singh — war veteran, scion of the Patiala royal family, and a Congress war horse who led the party to victory — was ignominiously booted out by the Congress high command despite being credited with stopping in Punjab the saffron wave of the Bharatiya Janata Party (BJP) that swept the nation after Narendra Modi rode to power at the Centre.

The sacking of Mr. Singh was a supreme irony. The legitimately elected leader was ousted by the Congress high command comprising Sonia Gandhi, an interim ad hoc president of the party; Rahul Gandhi, who abruptly resigned as president without putting in place any succession plan but continues to be de facto president intervening and interfering at will; and Priyanka Gandhi Vadra, who was for long fluttering in the wings but has been anointed as in-charge in Uttar Pradesh to oversee the elections.

A foolish idea

A good leader who is secure and does not hanker after praise will not encourage dissidence that destabilises his own State government. It is well known that Mr. Singh is not given to fawning and has a mind of his own.

On the other hand, Navjot Singh Sidhu, his greatest critic, is temperamental and unpredictable. He deserted the BJP and flirted with the idea of joining the Aam Aadmi Party. He joined the Congress just prior to the last election and became a Minister under pressure from the high command. He had to step down soon after, as he openly and frequently crossed swords with Captain. Appointing Mr. Sidhu as Congress president of Punjab and unleashing him to undermine Mr. Singh because of his streak of independence was a foolish idea of the Gandhis.

This is not an attempt to give a clean chit to Mr. Singh on his record of governance. He had many faults and had made many enemies. He may have been incompetent as an administrator, he may have failed to deliver on the election promises of the party, and he may have been inaccessible to his MLAs with his imperious ways, but the method adopted by the Congress high command to undermine him was imprudent and self-damaging. Mr. Singh’s performance should have been reviewed objectively and diligently. The complaints of his colleagues could have been conveyed to him in confidence. He could have been warned of stern action if he didn’t mend his ways. Due process should have been followed to remove him. He deserved to be treated with dignity and grace given his age, stature, long service in the Congress, and the esteemed chair he occupied.

The Gandhi high command is no different from other high commands. No party in India, either national or regional, has inner party democracy. They are all controlled by an individual or a family. “Difference of opinion is the one crime Kings don’t forgive,” said Ralph Waldo Emerson. That is the bane of Indian democracy.

Still finding their feet

But Mr. Gandhi and Ms. Vadra would be delusional in comparing themselves to Mr. Modi or Mamata Banerjee of the Trinamool Congress or K. Chandrashekar Rao of the Telangana Rashtra Samithi or M.K. Stalin of the Dravida Munnetra Kazhagam. The others are unquestioned leaders of their parties while the Gandhi siblings are yet to find their feet; they are not hammered and shaped well in the furnace of politics. They lack the tenacity and grit of other party supremos. They forget that their writ in the party does not run. Twenty-three senior Congress leaders have openly challenged them. Many Congress leaders have migrated to the BJP. The party is facing a crisis in Rajasthan and Chhattisgarh. It is in a shambles in Karnataka and Madhya Pradesh. This was not the right moment to draw Mr. Singh into battle, especially since he still has a large following among the Sikhs. He declared that he will keep his political options open and met the Union Home Minister on Wednesday. The Sidhu saga is the chronicle of a farce foretold. Mr. Singh’s characterisation of him as being “unstable” has proved to be true and was foreseen by many. The volatile president resigned from his post after wreaking havoc.

The best politicians and generals choose their battles wisely. But the Gandhis have opened up one more battlefront in Punjab with the formidable Mr. Singh when their party has a shaky hold on other States and is in danger of disintegrating. A certain victory in the Assembly elections in Punjab, where the BJP is weak and the Akali Dal is in disarray, now seems a sure defeat for the Congress. May wisdom dawn on the Gandhis to save the Grand Old Party from extinction. India, now more than ever, needs a robust and vibrant Opposition that fashions itself after Jawaharlal Nehru and not Indira Gandhi.

Captain G.R. Gopinath is founder of Air Deccan

The farmers’ movement has disrupted the Hindutva narrative in western Uttar Pradesh

The beauty of liberal democracy is that it offers space to sociopolitical movements that contribute to political discourses in a manner that political parties often fail to do. India’s anti-Citizenship (Amendment) Act protests and the ongoing farmers’ movement have been able to subvert Hindutva narratives in their own ways and have renewed the appeal for secular politics.

Since the 2013 Muzaffarnagar riots, Hindutva politics has become hegemonic, particularly in western Uttar Pradesh, and religious polarisation has become the only game in town. However, farmer leader Rakesh Tikait’s slogan, “Allahu Akbar, Har Har Mahadev”, at a recent mahapanchayat in Muzaffarnagar has sent a message of Hindu-Muslim unity in that riot-torn city. One mahapanchayat certainly cannot repair the enormous damage that Hindutva politics has inflicted on the secular social fabric of western Uttar Pradesh or the rest of India. But what is comforting is that at least an attempt is being made to turn the page.

Birth of an iconic slogan

This slogan has a long history, which can be traced to the early days of the Bharatiya Kisan Union (BKU), led by Mahendra Singh Tikait. During its early days in the late 1980s, the BKU organised a major protest over farmers’ issues. Two farmers — Akbar Ali, a Muslim, and Jai Pal, a Hindu — were killed in police firing during that protest. Keeping their bodies on the main road, the BKU continued the protest. The iconic slogan was born there to celebrate and symbolise the BKU’s secular structure.

One of Tikait’s comrade-in-arms was Ghulam Mohammad Jola. After Mahendra Singh Tikait’s death in May 2011, his sons, particularly Rakesh Tikait, began to speak the language of the Hindu Right thus threatening the secular nature of the movement. Provoked by the Tikait sons’ behaviour and the 2013 riots, Mr. Jola broke away from the BKU and formed his own farmers’ union, the Bharatiya Kisan Mazdoor Manch (BKMM). This outfit had a new slogan: “Ek Ho, Nek Ho (Come together, Be Pious)”. In a recent interview to this author, Mr. Jola, an octogenarian, described Mahendra Singh Tikait as a quintessential secular leader. With great enthusiasm, he recalled how the senior Tikait had once urged him and a couple of Muslim farmers to offer Friday namaz on the premises of Har Ki Pauri in Hardwar during a protest since the nearest mosque was located more than 8 km away. When people complained, the senior Tikait apparently assuaged them by saying, “He was offering namaz and namaz is not an abuse.” The region that once displayed such understanding of religious harmony is now the hotbed of religious polarisation.

New attempt at polarisation

Although the 2013 riots took place during the tenure of Akhilesh Yadav, it was the BJP that drew enormous electoral capital from it. Some even consider the 2013 riots to have created the background for the Modi wave that swept north India. Some evidence of the ebbing of religious polarisation is visible now, but there are also attempts being made to polarise Uttar Pradesh around the conversion issue. A prominent cleric of Muzaffarnagar, Maulana Kaleem Siddiqui, was recently arrested for allegedly running the “biggest conversion syndicate”. That Muslims of all rank and file are busy preaching Islam and are converting Hindus to Muslims in every nook and corner of the country with the sole objective of turning India into a Muslim land has been one of the Hindu Right’s most favourite campaigns. The attempts by Uttar Pradesh’s governing regime to weaponise this campaign using state might are likely to dominate political conversations over the forthcoming Assembly elections. One is not too sure how far this polarisation can help the incumbent regime’s electoral ambitions. But the farmers’ movement has clearly disrupted the Hindutva narrative and has ignited the need for Hindu-Muslim reconciliation, at least in western Uttar Pradesh.

Shaikh Mujibur Rehman teaches at Jamia Millia Islamia Central University and is the author of the forthcoming book, Shikwa-e- Hind: The Political Future of Indian Muslims

A digital health mission needs to get all the fundamentals of the ecosystem right

Prime Minister Narendra Modi has announced the National Digital Health Mission, the most salient aspect of which is that all citizens will have the option of voluntarily opting for a Health ID, a 14-digit health identification number that will uniquely identify every citizen and will be a repository of their medical history. Illustratively, it will contain details of every test, every disease, the doctors visited, the medicines taken and the diagnosis. The portability this offers implies a person will, in theory, never have to haul around their reports. The doctor who is examining the patient can give more well-informed advice because it is possible that patients may not consider aspects of their medical history relevant to share with a doctor, or sometimes may forget about them, but which may be valuable for a better diagnosis. This id can be created by using a person’s basic details and mobile number or Aadhaar number, and there will presumably be an app acting as a convenient interface.

As snazzy as all of this sounds, a digital health id right now is really a solution looking for a problem. There is no clear justification that the immobility of medical records is an insurmountable obstacle to the provision of affordable, high-quality health care in India. The challenge of health care in India, as decades of research and the experience with the novel coronavirus pandemic have shown, can be expressed quite simply. There are too few hospitals with trained staff to cater to all Indians. But expanding the health-care system will not be easy. India’s federal structure, the size of its population — and a large rural one at that — the cost of researching, finding and buying appropriate drugs and treatment, competing systems of medicine and the very challenging nature of health itself, mean that the issues are manifold. The graver problem is that the technocratic sheen of a digital health id hides a mammoth store of personal data, which in the absence of a privacy law and little public awareness and control over their data, could be open to misuse. There is the danger that any large private insurance company could use sophisticated algorithms across the health and other databases to construct risk-profiles for people and make access to affordable insurance difficult. Also, data mining can prioritise certain rich demographics for their services and direct public and private resources to people who can afford a high premium for their services rather than to those who need them but cannot pay as much. For a digital health ecosystem to work, it is important that the fundamentals be fixed from the ground up.

As Japan’s new PM, Kishida will need to address its economic woes and inequalities

The election of Fumio Kishida as the ruling Liberal Democratic Party (LDP) leader opens a new chapter in Japan’s otherwise status-quoist politics at a time when its geopolitical prominence is growing amid China’s rapid rise and the United States’ pivot to the region. Mr. Kishida, a former Foreign Minister, is certain to be elected the next Prime Minister when Parliament convenes next week, as the LDP controls the legislature. Japan was thrown into a leadership contest after the unpopular Prime Minister, Yoshihide Suga, announced his resignation earlier this month amid mounting public anger over his government’s handling of the COVID-19 pandemic and the associated economic woes. The traditionally conservative, pro-business LDP, which has dominated Japan’s post-war politics, was apparently not confident of going to the parliamentary polls in November under the leadership of Mr. Suga; his approval rating had plunged from 60% in January to below 30% in August. In the initial round of the voting on Wednesday among four candidates to lead the party, Mr. Kishida was neck-and-neck with Taro Kono, a serving Minister in the Suga government, who enjoyed higher popularity among the party’s rank and file. But in the run-off, most legislators supported Mr. Kishida, who had the backing of the LDP establishment.

Mr. Kishida’s most immediate big task is leading the party to the parliamentary elections within weeks. With the COVID situation easing, the LDP appears to be confident of victory under the new leadership. But winning elections would only be the first of a host of key challenges awaiting Mr. Kishida. He needs to come up with a programme to lift the world’s third largest economy out of its sluggishness. Even when the U.S. and China had surged back to growth after COVID lockdowns, Japan’s economy continued to falter under the long national emergency declared to fight the virus. Despite the LDP’s conservative past, Mr. Kishida had taken a centre-left position on the economy during the campaign. He promised increased spending to revive the economy and asked corporations to distribute more of their profits to middle-class workers. What is to be seen is whether these were instances of mere election-time rhetoric or if Mr. Kishida would turn them into policies to address Japan’s economic woes and widening inequality. A tougher challenge would be in the realm of foreign policy. After announcing the AUKUS alliance with the U.K. and Australia, under which Australia would be supplied nuclear submarines, the U.S. has made it clear that the Indo-Pacific is the new theatre of great power rivalry. Japan, an American ally in the Pacific with deep economic ties with China, would find it difficult to sit on the fence for long. Mr. Kishida, who called Taiwan “a frontline in the struggle by democracies against authoritarianism” and supported building Japan’s missile-strike capability, has already indicated which direction he would be taking on China. If he walks the talk, tensions are going to rise in East Asia.

In all the years of battle of his revolutionary youth, Mao Tsetung suffered not so much as a scratch, and during the long march in 1930 the only affliction to lay him low was a bout of malaria. But in the last three years, the Chinese Chairman has been killed no less than five times by the world press tuned in to Hong Kong. The best publicised story yet was during the early stages of the Cultural Revolution. One then-renowned China-watcher persisted in reporting that Mao had long been dead and that the man taking the review of the million Red Guards at Tienanmun was a “double”. The “watcher” has now ceased to pursue this trade. During the more turbulent years of the Cultural Revolution, there was no let-up on the monitoring of communist Chinese news and broadcasts. On one occasion, the failure of Chairman Mao to appear at an army function — it turned out later that he had a bad cold — sparked a rumour which in Hong Kong soon became a “report” that he was dead or dying. A subsequent rally of high-ranking army officers pledging allegiance to the Chairman was televised by the Chinese and monitored in Hong Kong. The blurred images showed Mao in a bad light, and as he appeared to be supported on one arm by a nurse, the “report” went out from Hong Kong that he was seriously ill. Two weeks later, at another rally, only Madame Mao showed up. This prompted the “news” that the Chairman was succumbing to Parkinson’s Disease.

In India, where social hierarchies make touch a fraught thing, and where universal vaccination seems a long stretch away, all this fuss must seem like a first-world problem.

What’s more French than picking the perfect baguette, or the long lunch at a Parisian café? It’s la bise — a kiss (sometimes more) on each cheek with which Frenchmen and women have greeted friends and loved ones for centuries. Until, that is, the arrival of the novel coronavirus. Around the world, Covid-19 has not only claimed millions of lives and flattened economies, it also marooned people on islands of self-isolation. It turned the small rituals of togetherness — the hug and the handshake, the small talk with strangers and the communal feast — into mortal hazards. In France, la bise, a sign of affection and even fraternity, became a casualty of the pandemic.

The vaccine is turning out to be a kiss of life. With over 70 per cent of France’s population now inoculated, the French are returning to kiss and greet. Even President Emmanuel Macron, who had urged his countrymen to restrain their instinct to shake hands or kiss each other at the height of the pandemic, has been seen tossing an air-kiss or two. In India, where social hierarchies make touch a fraught thing, and where universal vaccination seems a long stretch away, all this fuss must seem like a first-world problem. We have found a way to restore our social life — whether it is the adda at the tea shop or the unhurried stroll at fish markets or the revenge tourism at hill stations — armed with nothing more than dangerous complacency and a mask on our chins.

But, as it turns out, like all habits upended by Covid-19 it is not easy to turn the clock back. Who is to blame if some French shudder at viral loads and exposure when drawn into la bise? Nevertheless, if the muah-muah is back, can our old lives be far behind?

Agriculture and climate change are too important to be left only to generalist bureaucrats, economists and activists.

Indian agriculture’s major challenge in the initial decades after Independence was to increase crop production and yields at any cost. Today, it’s about boosting farm incomes, while simultaneously ensuring production that is cost-competitive, resource-use efficient and climate-smart. The release of a new herbicide-tolerant rice variety by the Indian Agricultural Research Institute (IARI) that can be directly sown, instead of requiring transplantation, is therefore welcome. Farmers transplant and grow paddy in flooded fields mainly to control weeds, which cannot emerge under water that acts as a natural herbicide. The IARI variety contains a mutated gene making the paddy plant “tolerant” to Imazethapyr, a herbicide effective against a wide range of weeds. This chemical when now sprayed will kill only the weeds, while the paddy can be cultivated without any nursery preparation, transplanting, puddling and flooding. Farmers would save about 30 per cent water, Rs 3,000-per-acre labour costs and 10-15 days’ time from direct seeding, compared to conventional transplantation.

The IARI variety — there’s a need for many more of these — highlights the importance of investing in public agricultural research. The first challenge that India confronted, of feeding its population and achieving a modicum of grain self-sufficiency, couldn’t have been met without the high-yielding semi-dwarf varieties bred during the 1960s and 1970s. The same goes for today’s challenges, especially from climate change. Average temperatures are rising, winters are getting shorter and the number of rainy days is falling even with overall “normal” monsoons. Growing crops and rearing animals under such circumstances — of extreme hot and cold or prolonged dry weather and intense downpours — is becoming increasingly tough, with farmers also facing problems of depleting water-tables, soaring energy costs and emergence of new pests and diseases. Coping with these stresses requires new breeding approaches (including gene modification and editing) and low-input, high-output agriculture technologies.

All this also means putting farm research on centre stage just like during the Green Revolution. Agriculture and climate change are too important to be left only to generalist bureaucrats, economists and activists. Research, unlike subsidies and welfare schemes, may not yield political dividends or pay in the short run. But the returns from farm research — IARI varieties alone account for over 95 per cent of India’s Rs 32,000-crore annual basmati rice exports and nearly half of its total wheat area — are more sustainable.

They also demanded the repatriation of all imprisoned Sikh leaders to Pakistan.

Hijackers of the Indian Airlines Boeing 737 set a deadline of 10.30 am on September 30 for the fulfillment of their demands, including release of Sant Jarnail Singh Bhindranwale, suspect in the Jagat Narain murder case, and leaders of the Khalistan movement. They also demanded the repatriation of all imprisoned Sikh leaders to Pakistan. “We will announce our next step only after 10 am tomorrow,” Gajinder Singh, leader of the hijackers, told the Indian Ambassador to Pakistan, Natwar Singh. In a face-to-face meeting with Natwar Singh in the VIP lounge of the Lahore Airport, the Dal Khalsa supreme panchayat member, sought a contribution of $ 5 lakh for the Khalistani movement from the government of India.

Zia’s Assurance

The hijackers of the Indian Airlines plane to Lahore have asked the Pakistani president to recognise Khalistan. Besides asking for a rifle for themselves, they have also sought the intervention of the Pakistan government to secure a Sikh government. According to reports reaching Delhi, Pakistan president Zia-ul-Haq has rejected these demands. It’s understood that the Pakistan president has assured his Indian counterpart of full cooperation to resolve the issue. He told Sanjeeva Reddy that Pakistani troops have surrounded the aircraft.

Cabinet Takes Stock

The Union cabinet met on Tuesday night to review the situation created by the hijacking of the Indian Airlines aircraft to Lahore. The cabinet was told about the demands of the hijackers. The meeting took place in the absence of Prime Minister Indira Gandhi who is attending the Commonwealth Conference in Melbourne. She is kept informed of the situation.

New political possibilities in the Congress, it seems, will bump up against an institutional impasse: A long pending vacancy at the top, and inert or paralysed structures of collective decision-making mean that decisions are taken in ways that seem opaque not just to observers, but also to Congress men and women.

In the Congress today, both the stirrings of change and the hurdles to it, of the party’s own making, are simultaneously on display. After a long period of risk-averse politics, the party has made some sharp moves, potentially opening up to newer voices, more dynamic positions. Choosing a Dalit Chief Minister in Punjab, the first in a state with the largest share of the Dalit population, to replace Captain Amarinder Singh, was one such decision. It has the power to nudge the narrative in a state where the Congress government had, by all accounts, performed underwhelmingly and where its leadership had outlived its popularity. Then again, opening the doors of the party to two young leaders, Kanhaiya Kumar and Jignesh Mevani, could help pierce the same-old, by signalling that the party is reaching out to mobilisations in recent times it has been conspicuously left out of. Kumar and Mevani have been associated with movements of students and Dalits, respectively, in eye-catching ways. The year 2016 saw both rise to national prominence — Kumar, after he and fellow students were accused of “sedition” for slogans allegedly raised on campus at an event organised on the anniversary of the hanging of Afzal Guru, and Mevani, after he became a face of the Dalit pushback following the Una assault. Since then, Kumar, as a CPI candidate, has lost an election but staked out an articulate anti-BJP position. And Mevani has been trying to reshape Dalit mobilisation, from issues of identity and atrocity to include those like land-ownership, while sharing platforms with others like the Left. But that is only half the Congress story.

The other half can be told by the outsized role played by Navjot Singh Sidhu in Punjab, the free rein apparently given to him by the party high command, which now seems to be backfiring. First the high command, read the Gandhi family, took excessively long to see the need for change in a state where its own MLAs were increasingly restive about fighting the next election under the same leadership. It did not have its ear to the ground either, evidently didn’t hear the rumblings of a mounting popular discontent. With only four months to go for polls, it acted, but reposed trust in someone who has refused to settle down to his job — Sidhu was made party president more than two months ago. His resignation now, his alleged insistence on having his way in appointments or else, is intransigence that might have been foreseen and forestalled by a leadership that took greater ownership of the party’s crisis and its resolution. A similar story is playing out in Rajasthan and Chhattisgarh, where, too, the irresolutions of the high command are joining with factional politics to undermine Congress-led governments.

New political possibilities in the Congress, it seems, will bump up against an institutional impasse: A long pending vacancy at the top, and inert or paralysed structures of collective decision-making mean that decisions are taken in ways that seem opaque not just to observers, but also to Congress men and women. On this fundamental problem, the Congress will have to take an urgent call. It continues to kick this can down the road at its own peril.

Sonal Ann D’Souza, Sunit Arora write: Inadequate access to affordable credit lies at the heart of rural distress

The All-India Debt and Investment Surveys (AIDIS), carried out by the National Statistical Office are among the most important nationally representative data sources on the rural credit market in India. Easy, timely access to formal-sector credit enables households to invest in income-generating activities. In its absence, non-institutional sources help meet short-term consumption needs. The AIDIS report published this month reveals that non-institutional sources have a strong presence in the rural credit market, notwithstanding the high costs involved in borrowing from them.

According to the report, the average debt per household in rural India is Rs 59,748, nearly half the average debt per household in urban India. A key indicator of access to credit is the incidence of indebtedness (IOI) — the proportion of households having outstanding loans on June 30 of the year in which the survey is conducted (2019 in this case). As per the latest AIDIS report, the IOI is 35 per cent in rural India — 17.8 per cent of rural households are indebted to institutional credit agencies, 10.2 per cent to non-institutional agencies and 7 per cent to both. Dependence on institutional sources is often seen as a positive development, signifying broadening financial inclusion, while reliance on non-institutional sources denotes vulnerability and backwardness.

The share of debt from institutional credit agencies in total outstanding debt in rural India is 66 per cent as compared to 87 per cent in urban India. In non-institutionalised debt, professional and agricultural moneylenders remain the primary sources of credit. Continuing dependence on informal credit points to interlinkages between labour/input markets and the rural credit market. This is troubling, as the rate of interest charged on 45 per cent of institutional debt is between 10 and 15 per cent, whereas on 44 per cent of non-institutional debt it falls between 20 and 25 per cent.

To know how socio-economic inequality shapes household indebtedness, the purpose of borrowing must be examined. Institutional credit is taken mainly for farm business and housing in rural India. A significant portion of debt from non-institutional sources is used for other household expenditure. The data indicates that better-off households have greater access to formal-sector credit and use it for more income-generating purposes. The top 10 per cent rural households in terms of asset ownership spend almost two-thirds of their institutional debt and 40 per cent of non-institutional debt on farm/non-farm business, whereas the bottom 10 per cent spend half of their total debt on household expenditure.

Access to institutional credit is largely determined by the ability of households to furnish assets as collateral.The report shows that the top 10 per cent of asset-owning households have borrowed 80 per cent of their total debt from institutional sources, whereas those in the bottom 50 per cent borrowed around 53 per cent of total debt from non-institutional sources. Moreover, the Debt-Asset Ratio (DAR) of the bottom 10 per cent asset-owning households in rural India is 39, much higher than the DAR of 2.6 estimated for the top 10 per cent households. This, coupled with higher borrowing from non-institutional sources, acts as a debt trap for households with fewer assets.

Access to credit is complicated by the interplay of social identities. The average asset ownership of Scheduled Caste and Scheduled Tribe households in rural areas is one-third as compared to upper-caste households. The low asset ownership of marginalised social groups curtails their access to institutional credit.

Inadequate access to affordable credit lies at the heart of the rural distress. Lack of marketable collateral, credit demand for consumption purposes and informational constraints have been the primary reasons for a large proportion of the rural population being excluded from institutional finance. The credit policy needs to be revamped to accommodate the consumption needs of the rural poor and to find alternatives for collateral to bring the rural households within the network of institutional finance.

Suhas Palshikar writes: The message is chillingly pessimistic: They tell us that parties hope to win elections on contingent optics, tentative accommodations and last-minute shows of course correction rather than on the basis of policies, programmes or performance.

If one wants instances of callous treatment of the electorate and parliamentary democracy, there is no need to look far. The BJP and the Congress have been guilty of engineering such instances more recently, and that too, in a similar fashion: Both the parties (others are no exception) have taken recourse to the farcical instrument of “cabinet reshuffle”, including change of leadership. The BJP did it in Karnataka, Uttarakhand and UP besides going for a wholesale makeover in Gujarat, while the Congress has done this in Punjab. Some see these as smart moves to ward off the unpopularity of incumbents and clever use of the caste calculus. To be sure, that is how these developments are touted by the parties concerned.

The romanticising of the tactics of the two parties is one reason these moves are not read appropriately and discussed. But it is also possible that we have stopped worrying about matters of principle and long-term implications, and have become hardened realists who do not worry about norms and nuance. Nevertheless, it is worth noting some of the nagging issues these political moves involve.

One such issue is the relation between state units and the central leadership. Both the Congress and BJP have adopted a high command structure of decision making. In the BJP’s case, the authority of the high command stems from its ability to win elections. All office holders are obligated to the high command on account of this. Moreover, the BJP’s high command resides outside of party headquarters — it would be a bit of a political comedy to believe that the party president and/or general secretaries constitute the high command. That de facto high command has created an aura of invincibility around itself. It has won not only two parliamentary elections in a row but a string of decent performances in state elections are also attributed to it. This has produced the centralisation of authority that the party imitates from the Congress of the Indira era. But as in the Yeddyurappa episode, tensions between the high command and self-made state leaders are bound to become a problem for the party.

The case of the Congress is more pathetic. The party continues to adopt the formula of “high control despite a hollow high command”. Ever since Sonia Gandhi assumed leadership, the high command has been an enigma. Sonia has lacked the drive and authority of Indira and Rajiv Gandhi. Some leaders enjoyed high status in her name. Rahul Gandhi took the leadership mantle far too seriously and took on regional leaders. Both Sonia and Rahul, because of their limitations, had an excellent opportunity to federalise the party. But they have been inconsistent in their approach and have given mixed signals to ambitious state leaders. Long ago, this caused the exit of Sharad Pawar and Mamata Banerjee. Rahul seems set on the same path.

The high command culture brings both the parties almost on par with many state parties that are indispensably dependent on one key leader. Apart from the centralisation of all-India organisations and the inevitable setback to federalisation of working of the party, this has implications for the long-standing issue of intra-party democracy. Trivendra Singh Rawat and Tirath Singh Rawat may have been less than popular just as Vijay Rupani in Gujarat and Amarinder Singh in Punjab. But barring the formality of the legislative party choosing a new leader, the legislative wings of the ruling parties have had no role to play in their appointment. No party seems to have the practice of regular meetings of legislators. In other words, elected members simply do not matter. The erosion of the institution called legislative party, along with the rejection of the cabinet form of government, has produced a monarchical office of the prime minister at the Centre and reduced chief ministers to functionaries occupying office during the pleasure of the party high command.

In the process, the formal and informal routes through which the organisation counterbalances leadership and the state units counterbalance the national leadership have all been lost. So, it is not only the high command culture but an effective violation of parliamentary norms that is on display. This is not to say that such deterioration is happening only now, but it is interesting that in the era of a second dominant-party system, both the newly dominant party and the erstwhile dominant party converge on this point of corroding internal democracy and parliamentary procedure.

The other issue that these developments have flagged is that of caste dynamics. At one level, both parties seem to have surrendered to the gimmick of caste-based calculations. In each case, a clever caste motif has been invented and advertised. Replacing a Lingayat by a Lingayat, bringing in Patel power with a powerless Patel leader, ushering in a Dalit chief minister only for five months without a promise of giving the community the leadership of the state in future too, and suddenly engaging with caste arithmetic in a state that is touted as the best-governed state of the country, are all signs of cynical symbolism. It may be argued that politics is as much about tokens as it is about substance. But when tokens are all that the parties have to offer, tokenism smacks of empty promises and worse, instrumental use of party members belonging to various castes.

Here too, there are striking parallels between the two parties. Both are often confused about the stand to be taken on the caste question. The BJP (the RSS even more so) often decries caste calculations but since his 2014 campaign, Modi has unequivocally advertised that the party cares for the OBCs and that he himself personifies the party’s concern and affection toward the backward classes. And yet, both in Karnataka and now in Gujarat, it has yielded to regionally dominant castes. While this signifies an interesting element of being alert to state-level compulsions despite the existence of the high and mighty as top leaders of the party, it also indicates the willingness of the party to use caste as a token. The Congress since Rajiv’s time has been at a loss on the caste question and has failed to accommodate the aspirations of backward castes adequately. Now, in addition to the confusion over its Hindu identity, the party seems to have slipped further in the matter of balancing aspirations of various castes and communities.

Finally, all party tactics lead to electoral considerations. If the above moves too are seen from that prism, they give a chillingly pessimistic message. They tell us that parties hope to win elections on contingent optics, tentative accommodations and last-minute shows of course correction rather than on the basis of policies, programmes or performance.

Shah Alam Khan writes: To cleanse a society of the kind of violence and hatred seen in the Assam video, we need truth and confession from the highest levels of leadership.

The video footage of a photographer hired by the administration stomping on the body of a man during an eviction drive in Assam’s Darrang district was brutal enough to make one think it wasn’t real. Unfortunately, it was. Even more unfortunately, it was just one of the many videos of abject brutality that have emerged in the last few years from across the country.

I wasn’t surprised when the concerned photographer was hailed as a hero by many on social media platforms. Twitter handles rechristened themselves with the photographer’s name and a few even announced him as an alternative to the Prime Minister and the Uttar Pradesh Chief Minister.

The hate that can drive a man to stomp on the dying or the dead body of another human being is beyond imagination. His actions suggest rage. Mad rage. But what was he angry about? Was the Muslim identity of the victim reason enough to be so angry? Or was there something else, which we are missing? Such barbaric violence is bred in hate and, hence, it is imperative to analyse this hatred. Having said this, hatred, of course, is different from anger. Aristotle believed that anger can be cured by time, but hatred cannot. Anger is accompanied by pain, hatred is not.

As a student of medicine, I was made to understand the psychological basis of hatred. Following the October 2018 shooting at the Tree of Life Congregation in Pittsburgh, US, Jessica Henderson Daniel, the then president of the American Psychological Association, said: “Hate crimes are the most extreme expression of prejudice. Compared to other crimes, hate crimes have a more destructive impact on victims and communities because they target core aspects of our identity as human beings.” We can very well imagine the destructive impact of such crimes in our country where religion, caste, gender, region, race, culture or economics can be a reason for targeting a cohort of human beings. Interestingly, the word “hate crime” is minimally used in India both in social and traditional media.

The ethical criticism of such violence and hate needs to be placed within the presumed landscape of India’s historical reality. We have seen that in the last few years, incidences of collective hatred and hence collective violence have risen significantly. But our criticism has always maintained that the perpetrators of this violence belonged to a lunatic fringe. We kept asserting that we were the most non-violent country in the world. Sadly, this is far from true. As a society, we aren’t non-violent. We are violent and cowardly — a brutal combination that makes us vulnerable to propaganda, otherisation, hero worship and easy to manipulate by those in positions of power and privilege.

Violence breeds in our veins. Across centuries, we used violence as a potent tool to rule. Violence has been central to our idea of power. The irreducible character of violence in Indian society is best depicted in the idea of the caste system. The spiritual legitimisation of something as discriminatory as caste is at the very heart of the structural violence that ails us as a society. The legitimisation of hate in India is thus a sine qua non of collective violence. If caste can thrive unabated for centuries in our society, so can the overarching scope for violence and hatred.

In her book Political Violence in Ancient India, historian Upinder Singh has used a plethora of evidence to show that state-sponsored violence had a unique, central position in the political discourse of early Indian history. She discusses at length kingship and violence as the basis for the sustenance of state structure. She rebutted attempts by modern historians at whitewashing the violent past of the country. Singh says that despite Gandhi’s understanding of the Bhagavad Gita as a manifesto for non-violence, most nationalist leaders were inspired by it as a text for an aggressive response to colonial rule. She writes that in Vinay Damodar Savarkar’s Six Glorious Epochs of Indian History, non-violence is an effete and negative value. Savarkar happens to be an inspiration and intellectual ideologue for many in the current regime.

The current surge of hate-induced violence (mainly against Muslims and Dalits) is also the result of a guarantee of immunity for the perpetrators. In the last few years, the surety of justice for the victim has fallen flat in this country. Violence is inversely proportional to the surety of justice. Convicts of hate crimes and murders like Babu Bajrangi, Maya Kodnani and the many perpetrators of the Khairlanji massacre have roamed free on flimsy pretexts. With collective hatred and violence, the responsibility of the individual is magically reduced. Endemic violence not only emboldens, it also guarantees a safe passage for the perpetrator. It “invisibilises” the victim.

Where do we go in this hazy mayhem that surrounds us today? Freedom from violence and hate should be a deeply cherished value. We need to learn from modern Germany, where not long ago the population was mesmerised by an evil man and his ideology of hate. The most important takeaway from the holocaust story is not the defeat of Hitler’s forces but the freedom of the common German from the murderous thoughts of hate and animosity against the Jews. Modern German society seems to have embraced cultural humility, something not many societies can do.

To believe that peace is achievable in this new India seems a silly thought at the moment. But peace is doable, as it was in Germany and Japan or perhaps even in the US, vis-à-vis the civil rights of African-Americans. To cleanse a society of violence and hatred, we need truth and confession from the highest levels of leadership. Hannah Arendt had once said, “When all are guilty, no one is; confessions of collective guilt are the best possible safeguard against the discovery of culprits, and the very magnitude of the crime the best excuse for doing nothing.” Nothing can be truer in India’s story of violence and hatred.

Gurjit Singh writes: Green party could play an important role in Germany's ruling coalition. It must temper ideology-driven agenda with pragmatism

The federal election in Germany, held on September 26, was among the most keenly contested in the country. It was held at a time of crises, including the retirement of Chancellor Angela Merkel, the impact of the pandemic and a downturn in the German economy. In July, floods demonstrated the impact of climate change. These were important issues in the minds of the nearly 60 million voters, 70 per cent of whom voted.

Coalitions are inherent to the German electoral system. Since 2005, when Angela Merkel took charge as Chancellor, all four of her governments have been coalitions. The second term was in partnership with the pro-market Free Democratic Party (FDP). The other three terms saw a “GroKo” or grand coalition between the CDU and the SPD.

In the current election, the SPD emerged as a marginal winner with 206 seats and 25.7 per cent of the vote, while the CDU vote share came down to a record low of 24.1 per cent and it could win only 196 seats. The Greens came in third with a 14.8 per cent vote share, a massive improvement over the 8.9 per cent in 2017. They have 118 seats, their highest tally ever. The FDP has 11.5 per cent and 92 seats. The Bundestag will be unusually large with 735 members in 2021. The focus is on the Greens and FDP. These two parties together have over 25 per cent of the vote and 210 seats. They will decide to back either the SPD or CDU. The mandate appears to be for the SPD and the three parties may try to replicate their “traffic light” government in Rhineland-Palatinate.

The Greens and FDP need to coordinate their policy preferences, keeping in view their relative strengths while negotiating a coalition. Learning from the experiences of 2017, when contradictions between the Greens and FDP led to a breakdown, the two parties have wisely decided to talk to each other before talking to a larger party.

The CDU and SPD have learned to cohabit. The smaller parties remain a problem. The last time the Greens were in power in Berlin was in 1998 with the SPD, when they had only a 5 per cent vote share. With a 15 per cent vote share, they must realise their responsibility is to run a government by adjusting their agenda.

Both the Greens and the FDP have successful partnerships with the CDU. The CDU supports the only Green-led regional government in Baden-Württemberg. The FDP is a partner of the CDU under their Chancellor-candidate Armin Laschet, in the largest state of North-Rhine Westphalia. The Greens are in coalition with the CDU in Schleswig-Holstein. The Greens are part of regional governments in 11 out of 16 states. The FDP is a partner in three. There is no particular pattern to these alliances. Therefore, predicting what they will do in Berlin now is not easy.

In the last few months, public support for the Greens has swung like a pendulum. In mid-2021, they had enough support to surpass the CDU in opinion polls. This was mainly because they moved ideologically to the centre and attracted voters from a diminished SPD and the post-Merkel CDU. This did not last long. The Greens declared their own Chancellor candidate for the first time and produced their best performance. Their vote share, however, reflects a sharp drop in public support compared to four months ago. This should give them a sense of responsibility.

There is an expectation that neglected issues like infrastructure, digital economy, climate-friendly energy policies will be acted on, in addition to a higher minimum wage, better business prospects and faster approval of projects. Providing a sustainable future for young people with stable pensions for an ageing population is a clear challenge.

The Greens need to realise that the climate agenda is important in Germany, but is not the main agenda at the moment. They caused unease among German businesses. The Federation of German Industries said that the Greens don’t trust businessmen and favour a socialistic approach, which will curb German initiative and traditional business acumen. German business got used to Merkel, who spouted the rhetoric of values and did what was practical. Now, it is apprehensive about an SPD-Green coalition. This is where the FDP could play an important role to protect businesses. The party is wary of the Green agenda to expand public debt beyond set limits.

Normally, in German coalitions, the junior partner is assigned the foreign ministry. Hans-Dietrich Genscher of the FDP was FM for nine years under the SPD’s Schmidt. FDP’s Guido Westerwelle was FM under Merkel. Joschka Fischer of the Greens had the ministry under the SPD between 1998 and 2005. If this trend continues and the Greens get the foreign ministry, they are likely to deviate from how Germany has overlooked China’s violation of democracy and human rights for business reasons. The Greens have a more value-based agenda, which could lead to problems with other developing country partners. The FDP can play a better role by supporting German businesses and encouraging overseas FDI in strategic markets like India.

India is looking to build a wider relationship with post-Merkel Germany. The biannual Intergovernmental Consultations Summit is scheduled for later this year. It will be held between Prime Minister Narendra Modi and the new German chancellor. The meet will be an opportunity to expand the Indo-German relationship, which has been exemplary so far — Germany supports India in the development of metros in several cities, the solar rooftop project, Namami Gange and skill development among other initiatives. However, Merkel was not able to persuade German businesses to focus on India. A strategic push to German business towards India, particularly on China+1 manufacturing hubs using the PLI scheme, would go a long way in fulfilling the potential of the Indo-German partnership.

Apar Gupta writes: There is judicial consensus that they lack statutory backing and harm freedom of speech and expression.

Much distance has been covered since February 25, when the Information Technology (Intermediary Guidelines and Digital Media Ethics Code) Rules, 2021 were notified. The IT Rules were promised as a panacea for the myriad harms caused by social media platforms, digital news media outlets and online video streaming providers. A joint press release issued on the same day by the Ministry of Electronics and Information Technology and the Ministry of Information and Broadcasting stated they are, “a fine blend of liberal touch with gentle self-regulatory framework”. Such claims did not amuse legal experts, policy professionals, industry bodies and even UN Special Rapporteurs as its provisions undermine the rights and freedoms of internet users. In the interest of brevity, an analysis of the IT Rules has been avoided as it has been published earlier (‘Accountability with a cost’, IE, February 26).

Many of the concerns expressed have, over the months, found their way to court. Today, there are more than 18 petitions challenging the constitutionality of the IT Rules in various high courts, with interim orders emerging in three cases. These judicial determinations contain a clear acknowledgement of the dangers posed by the IT Rules and merit a closer examination. The first order of significance was issued on March 10, 2021 by the Kerala High Court in a petition filed by LiveLaw Media which is an online publisher of legal news and analysis. It restrained any action against the petitioner. While a modest victory, the order effectively stays a regulation framed by the central government. Such protections by courts are not made ordinarily, preferred only in instances where a clear injury is evident.

A more extensive determination has been made by the High Court of Bombay in clubbed petitions filed by the entity operating the digital news media platform, The Leaflet, and by journalist Nikhil Wagle. By an order on August 14, 2021, the court has stayed two core provisions of the IT Rules that govern online news media platforms. The order neuters sub-rules (1) and (3) of Rule 9 that required compliance with a “code of ethics” that would be applied by a three-tiered structure presided over by the Ministry of Information and Broadcasting. The order reads like an objective determination, fairly considering the submissions of the government as well as the doctrine of constitutionality for initially presuming the validity of the IT Rules. However, this is cast aside as the court finds that the provisions for media governance go far beyond the allowance permitted by the principal provisions of the Information Technology Act. The court reasons that the compliances under the “code of ethics” either lack the force of law, or have a distinct statutory framework such as under the Cable Television Networks (Regulation) Act. Beyond such technicalities, the larger danger of the IT Rules glares through when the court observes that, “people would be starved of the liberty of thought and feel suffocated to exercise their right of freedom of speech and expression, if they are made to live in present times of content regulation on the internet with the Code of Ethics hanging over their head as the Sword of Damocles.”

This decision invited much deserved commendation not only from the public but also from the High Court of Madras. Passing an order on September 16, 2021 in the clubbed petitions filed by musician T M Krishna and the Digital News Publishers Association, the Madras High Court confirmed the pan-India effect of the earlier decision by the High Court of Bombay. Hence, today the IT Rules are broadly inapplicable to digital news media outlets. However, the scope of the petitions before the High Court of Madras is broader. They urge additional remedies for users of social media platforms which are classified as intermediaries. Here the court notes that, “there is substantial basis to the petitioners’ assertion that Article 19(1)(a) of the Constitution may be infringed in how the Rules may be coercively applied to intermediaries.” It further observes, “there is a genuine apprehension, as the petitioners suggest, that a wink or a nod from appropriate quarters may result in the platform being inaccessible to a citizen”.

A collective reading of these three interim orders is an expression of judicial consensus. According to the courts, the IT Rules conflict with our constitutional freedoms in two clear ways. First, they lack statutory backing and second, they substantially harm the freedom of speech and expression of users of the internet. This has resulted in an effective restraint on the provisions against online news portals and there is a real possibility that a similar finding may emerge with respect to social media platforms. The outcomes which have resulted are particularly significant given that there is common cause between the interests of citizens and the government that requires us to look beyond litigation to rights-led and rights-based policy determinations. But it is unlikely this will happen.

Given the multiple challenges in high courts across India, the Union government has filed a transfer petition before the Supreme Court. This would effectively transfer and bundle all existing challenges without serving “transparency, accountability and rights of users” as claimed in the press release. To be candid, the IT Rules achieve the very opposite of such ostensible goals. Over the next few months, if not years, continuing litigation will be drawn out, taking away resources from the creation of urgently needed governance frameworks. While the best course is for a recall of the IT Rules, a more cynical yet predictable forecast is for lingering indeterminacy and regulatory stasis.

The Indian basket of crude is at about $78/bbl, an increase of about 20% since June. This period marks the phased resumption of normalisation after the second Covid wave.

Retail price of petrol in many cities breached the Rs 100/ litre mark a while ago and is set to get higher as the cost of the primary input, crude, is increasing. Consequently, there’s a call for a reduction in India’s high fuel taxes which is countered by both GoI and states as a step that would lead to revenue loss.

The revenue loss argument is overstated because it’s based on a half-baked approach.

Available data, such as the one by SBI that analyses mega trends by using credit card spending as the input, show that as fuel prices kept increasing, people began to switch their expenditure pattern by cutting down on groceries.

Read also: How GST on petrol, diesel will bring down prices

In the absence of a rise in incomes, expenditure switching is bound to happen as transport expenses are inflexible once normalisation is underway.

Therefore, what governments gain through fuel tax can be partially offset by a slowdown in the GST collection trend.

Also, given that in a country where over 80 out of 100 passenger vehicles sold are two wheelers, high fuel taxes have adverse distributional consequences in the current economic scenario.

Congress leader Kapil Sibal’s press conference yesterday truly brought out of the closet to public cynosure the year-long jostling within the party over its state of headlessness. It perhaps lays the ground for open challenges to Congress’s current mode of functioning – Sonia Gandhi is the interim president but Rahul Gandhi and Priyanka Gandhi Vadra seem to be taking weighty decisions, without having to own responsibility for outcomes like the current Punjab fiasco. In his consequential presser, Sibal signalled that the G-23 grouping would stay within the party and fight BJP while demanding organisational reform unlike many family loyalists who deserted in recent times.

If more of the G-23 cohort like Bhupinder Singh Hooda, Ghulam Nabi Azad and Shashi Tharoor embrace the same vein of criticism, which cannot be termed anti-party activity by any stretch, the high command could be forced to end the current stasis, where the party is interminably waiting for Rahul to make up his mind on re-assuming the presidency. In Congress “Ji Huzoor” ways of functioning that Sibal alluded to, the process could even start only after six state election results come in 2022, thanks to the party’s grim prospects and therefore to insulate the new president from failure.

Meanwhile, 28 months have elapsed since the last regular Congress president stepped down. Such unprofessionalism and a feudal hangover in an extremely competitive political marketplace with complex voter preferences have left Congress rudderless. Navjot Sidhu’s surprise elevation and shock resignation is now being laid at the door of this unaccountable leadership style. Sidhu undermined Rahul on a day the latter unveiled two high-profile inductions into Congress, and dented new CM Charanjit Singh Channi’s credibility by slamming “tainted” appointments to his government.

Congress’s internal troubles have denied India the benefit of a national party that can perform the job of a constructive opposition without succumbing to regionalism. Single-party governance with a weak opposition has led to poor outcomes for India in the past. TMC and AAP are foraying out of their limited bastions but doubts abound over their national viability. If Congress is indeed pursuing a sharply leftward turn under Rahul, this momentous change is seeing no debate or discussion in party forums. The party has missed leadership and a national narrative since the 2019 defeat. The grievances of Sibal and co and defectors have their roots in this directionless drift. Arresting that is an existential necessity for GOP.

Should patriotism, essentially a personal emotion, be taught in school? As AAP rolls out its deshbhakti curriculum for Delhi government schools, it partly intends to steal some thunder away from BJP’s claims on being ‘the only true nationalists’. But the question on a patriotism course survives political calculations because it affects the critical matter of teaching young students. Kejriwal’s plans seem to include not just telling classrooms about ‘five freedom-fighters’ and creating ‘patriotic professionals’ but also standard nation-state symbolism like 500 national flags around the city.

While we wait to see how that plays out, some dos and don’ts should be remembered by teachers of deshbhakti. There are good and bad ways to speak of patriotism in school. A school is a forge of democratic citizenship, and should not be a training ground for jingoism. Certainly, patriotism is emotionally resonant, and a powerful spur to public-spirited action. But patriotism is not about rituals, objects or larger-than-life heroes.

At its best, a nation is a sense of membership and solidarity with strangers, a connection to something wider than one’s own self, family and in-group. India, as a federation of many cultures and far-apart regions, is bound together by its Constitution and by this fellow-feeling and common belonging. A patriotism class would be entirely worthwhile if it could bring alive the paper-promise of the Constitution, teach young people our rights and obligations as citizens. It could help them think about their communities and neighbourhoods, value diversity and mutual respect, see that we are all differently situated but of equal civic worth. It could give them perspective on what to reasonably expect from elected leaders, and how to hold them to account, and also to see themselves as participants in the national project. Civic education says a nation is a work-in-progress, a vision to be achieved. That’s worth teaching.

The rule that existing automakers will need to make new investments of Rs 2,000 crore to qualify for the PLI scheme is too onerous. We do need to policy-induce ease of entry for EVs producers, including of two-wheelers and three-wheelers, by placing a premium on innovation to rev up volumes for gainful diffusion.

The criteria for the recently announced production-linked incentive (PLI) scheme for electric vehicles (EVs) are misguided. With a steep group-level revenue requirement of Rs 10,000 crore plus a minimum investment of Rs 3,000 crore in fixed assets, simply to qualify for the PLI scheme, specialist EV producers and startups would hardly make the mark. It can stifle innovation, and worse. The point is to incentivise EVs that have attractive performance features, rather than place onerous net worth and turnover norms that seem purposefully designed to merely restrict operators in the ecosystem for EVs from the start.

Note that the second phase of Faster Adoption and Manufacturing of (Hybrid and) Electric Vehicles (FAME-II) subvention programme, announced earlier this year and totalling over Rs 10,000 crore, does stipulate minimum performance criteria like 40 km-per-hour top speed and distance coverage of 80 km on a single charge. And, it would make perfect sense to extend the performance stipulation to avail of benefits under the Rs 26,000 crore PLI scheme for EVs. Sure, for auto component makers, the investment threshold is lower, in that new players would have to invest Rs 500 crore, while existing players would need to deploy a minimum of Rs 250 crore over the next five years to be part of the PLI scheme.

The rule that existing automakers will need to make new investments of Rs 2,000 crore to qualify for the PLI scheme is too onerous. We do need to policy-induce ease of entry for EVs producers, including of two-wheelers and three-wheelers, by placing a premium on innovation to rev up volumes for gainful diffusion. Otherwise, the target of 30% EVs by 2030 would be missed. The point is to nourish the better startups to reach scale.

A public servant will be prosecuted only if she has derived undue advantage for herself or others. Else, any act of commission or omission will amount only to administrative misdemeanour.

It is welcome that the government has issued a new and rational set of instructions that seek to give more protection against arbitrary criminalisation of decisions by public servants and bankers. This must be backed up by vocal political support, desultory, so far. The instructions (read: standard operating procedures, or SOPs), to be followed by investigating agencies for initiating corruption probes against these functionaries, spell out details on what needs to be done before any prosecution permission is sought. The SOP follows an amendment to the Prevention of Corruption Act in 2018, making it mandatory for the police officer to seek prior approval of a relevant authority before initiating a corruption investigation against a public servant, except when the public servant is caught 'red-handed' accepting a bribe.

Now, the police officer will need to verify whether a prima facie offence is made out against a public servant and only then make a request for a formal probe. This will provide comfort to bankers to take lending decisions without worrying about being pounced upon by the Central Bureau of Investigation and the Central Vigilance Commission. It will also prevent frivolous charges against them. Ditto for public servants. The SOP covers stage-wise processing of information by a police officer and also specifies the rank (read: the level of seniority) of the police officer to seek prior approval. Only an officer in the rank of Director General of Police or equivalent (director, in the case of CBI) can seek prior approval when the public servants in question are ministers, chief ministers, MPs, judges of the Supreme Court and high courts, and chairpersons and managing directors of public sector units and public sector banks.

A public servant will be prosecuted only if she has derived undue advantage for herself or others. Else, any act of commission or omission will amount only to administrative misdemeanour. This distinction is key. Lending decisions involve judgement of risk, and punishing a banker for a call taken in good faith would be unfair.