Editorials - 29-09-2021

 பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் கடந்த வார அமெரிக்க அரசுமுறைப் பயணத்தில் மிகப் பெரிய அறிவிப்புகள் எதுவும் இல்லையென்றாலும், இந்திய - அமெரிக்க உறவின் புதிய பரிமாணத்தை நோக்கிய நகர்வு தெரிகிறது. இந்தியாவின் சர்வதேச தாக்கம் வலுப்பெற்றிருப்பது மட்டுமல்லாமல், ஆஸ்திரேலியா, ஜப்பான், அமெரிக்கா மூன்று நாடுகளுடன் இணைந்த நாற்கரக் கூட்டமைப்பு (க்வாட்) மேலும் உறுதிப்பட்டிருக்கிறது.
 பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் மூன்று நாள் நியூயார்க், வாஷிங்டன் விஜயத்தில் இருதரப்பு, கூட்டமைப்பு சந்திப்புகள் மட்டுமல்லாமல், ஐ.நா. பொதுச்சபை பலதரப்பு சந்திப்பும் நிகழ்ந்தது. அமெரிக்க அதிபராக ஜோ பைடன் பதவியேற்ற பிறகு பிரதமர் மோடி நேருக்கு நேர் சந்தித்து முதல் முறையாக பேச்சுவார்த்தை நடத்தியிருக்கிறார். இந்திய வம்சாவளியினரான அமெரிக்க துணை அதிபர் கமலா ஹாரிஸýடனும், ஐந்து முக்கியமான பன்னாட்டு நிறுவனத் தலைவர்களுடனும் பிரதமர் நடத்தியிருக்கும் பேச்சுவார்த்தைகளும் முக்கியமான நிகழ்வுகள்.
 இந்தியாவுக்கும், அமெரிக்காவுக்கும் இடையே சர்வதேச பிரச்னைகளிலும், பிராந்திய பிரச்னைகளிலும், இருதரப்புப் பிரச்னைகளிலும் கடந்த 20 ஆண்டுகளாகக் காணப்பட்ட கருத்துவேறுபாடுகளைக் கடந்து புதிய பாதையில் இருநாட்டு உறவையும் எடுத்துச் செல்வதற்கான முனைப்பு தெரிகிறது. இருதரப்புப் பாதுகாப்புக் கூட்டணி, பசிபிக் பிராந்தியத்தில் சமநிலை, தடுப்பூசி தயாரிப்பு, பருவநிலை மாற்றம் உள்ளிட்ட இருதரப்பு, பிராந்திய, சர்வதேச பிரச்னைகள் விவாதிக்கப்பட்டன.
 நாற்கரக் கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள் மட்டுமல்லாமல், அந்தந்த நாடுகளின் உளவுத்துறை தலைவர்களும் பேச்சுவார்த்தை நடக்கும்போது வாஷிங்டனில் இருந்ததை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ராணுவத்திற்குப் பயன்படும் ஆளில்லா விமானங்கள், 5 ஜி அலைக்கற்றை, சிறப்பு சூரிய ஒளித்தகடுகள், குறைக்கடத்திகள் (செமி கண்டக்டர்) போன்றவை இந்தியாவுக்குக் கிடைப்பதற்கு நடந்து முடிந்த கூட்டமைப்பு மாநாடு பெரிய அளவில் உதவக்கூடும்.
 தொழில் நுட்பத்திலும், ராணுவத் தளவாடங்களிலும் சர்வதேச தரத்தை இந்தியா பெறுவதற்கு மேலை நாடுகளை சார்ந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் உண்டு. அதே நேரத்தில், அமெரிக்கா சூழ்நிலைக்கேற்ப இந்தியாவை சாதகமாகப் பயன்படுத்திவிட்டு கைவிட்டுவிடாமல் இருப்பது குறித்தும் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். பிரதமருடைய அணுகுமுறையில் அது குறித்த எச்சரிக்கை உணர்வு காணப்பட்டதை மறுப்பதற்கில்லை.
 2014-இல் பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிறகு ஐ.நா. பொதுச்சபையில் நான்காவது முறையாக உரையாற்றினார் பிரதமர் நரேந்திர மோடி. தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகளாக பொதுச்சபையில் உரையாற்றும் வாய்ப்பைத் தவறவிடாத பிரதமர், இந்த முறையும் சர்வதேச அளவில் இந்தியாவின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்தியம்பத் தவறவில்லை.
 "இந்தியா வளர்ந்தால் உலகம் வளரும், இந்தியாவின் மாற்றங்கள் உலகை மாற்றும்' என்று தொடங்கி கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்றை எதிர்கொள்வதில் இந்தியா உற்பத்தி செய்த தடுப்பூசிகள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை கோடிட்டுக் காட்டினார். வறுமை ஒழிப்பு, 2030-க்குள் 450 ஜிகா வாட் மாற்று எரிசக்தி, பசுமை தொழில் நுட்பம், மருந்துத் தயாரிப்பு என்று இந்தியாவின் இலக்குகளை சர்வதேச நாடுகளுக்கு உணர்த்திய பிரதமரின் சாதுர்யம் மெச்சத்தகுந்தது.
 சீனா குறித்தோ, பாகிஸ்தான் குறித்தோ நேரடியாக ஒரு வார்த்தைகூட குறிப்பிடாமல் பயங்கரவாதம் ஏற்படுத்தி இருக்கும் பாதிப்புகளை மட்டுமே அவர் வலியுறுத்தியது அனைவரது கவனத்தையும் கவர்ந்தது. ஆப்கானிஸ்தான் நிகழ்வுகள் அரசியல் ஆயுதமாக பயங்கரவாதம் பயன்படுத்தப்படுவதை உணர்த்துவதாக பிரதமர் தெரிவித்தது, பாகிஸ்தான் குறித்த மறைமுகத் தாக்குதல் என்று கருதலாம்.
 ஐ.நா. சபை சீர்திருத்தப்பட வேண்டும், பாதுகாப்பு கவுன்சில் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும், அதன் மூலம் மட்டுமே அந்த சர்வதேச அமைப்பின் நம்பகத்தன்மை உறுதிப்படும் என்கிற பிரதமரின் கூற்றும், வளர்ச்சி அடையும் நாடுகளால் கரகோஷத்துடன் வரவேற்கப்பட்டது.
 இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தை நியாயப்படுத்தி, அதன் பன்முகத்தன்மையை பிரதமர் மோடி ஐ.நா. சபையில் விளக்க முற்பட்டதன் பின்னணியில் அமெரிக்க துணை அதிபர் கமலா ஹாரிஸýடனான சந்திப்பும், அவரது அறிவுறுத்தலும் காணப்படுவதை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இந்தியாவில் தன்னார்வ அமைப்புகள், விவசாயிகள், அரசுக்கு எதிரான விமர்சகர்கள் ஆகியோருக்கு எதிராகவும், கும்பல் கொலைகள் போன்றவை குறித்தும் எழுப்பப்படும் விமர்சனங்களின் பின்னணியில், ஜனநாயக அமைப்புகளைப் பாதுகாத்து வலுப்படுத்த வேண்டும் என்கிற துணை அதிபர் கமலா ஹாரிஸின் கருத்துகளுக்கு நேரடியாக பதிலளிக்காமல், தனது ஐ.நா. சபை உரையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார் பிரதமர் என்று தோன்றுகிறது.
 முந்தைய அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப்புடன் பிரதமர் மோடிக்குக் காணப்பட்ட பரஸ்பர நட்புறவு, இப்போதைய அமெரிக்க ஆட்சியாளர்களான பைடன் - ஹாரிஸ் இருவருடனும் காணப்படவில்லை. டிரம்ப் ஆட்சியில் திரும்பப் பெறப்பட்ட வர்த்தக சலுகைகள், குடியேற்ற ஒதுக்கீடு உள்ளிட்டவை பைடன் நிர்வாகத்தால் மீட்டுத் தரப்படவில்லை என்றாலும், சீனாவை எதிர்கொள்ள இந்தியா தேவைப்படுகிறது என்பதால், அமெரிக்காவால் இந்தியாவை ஒதுக்கித்தள்ள முடியவில்லை. அது பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு நன்றாகவே புரிந்திருக்கிறது.

 சிறு, குறு விவசாயிகளின் வேளாண் தொழிலில் இயந்திரமயத்தை அதிகரிப்பதன் மூலமாக நிலங்களின் பயன்பாடு, நீர்வளங்கள் போன்றவற்றைத் திறம்பட பயன்படுத்தி, வேளாண் தொழிலை லாபகரமானதாக மாற்றிட மத்திய அரசு திட்டமிட்டு வருகிறது. இயந்திரமயமாக்கலில் விவசாயத்தைக் கொண்டு வருகிறபோது கிராமப்புற இளைஞர்கள் விரும்பி விவசாயத் தொழிலில் ஈடுபடுவார்கள் என்பது மத்திய அரசின் கணிப்பு.
 வேளாண் கருவிகள், இயந்திரங்கள், நவீன வேளாண்மைக்குரிய உயர் தொழில் நுட்ப மையங்கள் ஆகியவற்றுக்கு பிரதமர் மோடி தலைமையிலான மத்திய அரசு மாநிலங்களுக்கு நிதியுதவி வழங்கி வருகிறது. இதன் மூலம் விவசாயிகளின் துயரங்கள், சாகுபடி செலவுகள் குறைந்து, பயிர்களின் உற்பத்தி திறன் மேம்படுத்தப்பட்டது. மேலும், விவசாயிகளின் வருமானம் அதிகரித்து வேளாண் பொருளாதார வளர்ச்சி இந்தியாவில் ஏற்பட்டுள்ளது.
 மத்திய அரசின் வர்த்தகத்துறை செயலர் டாக்டர் அனூப் வதாவன் இந்த ஆண்டு ஜனவரி 10-ஆம் தேதி செய்தியாளர்களிடம் பேசியபோது கீழ்கண்ட கருத்துகளைத் தெரிவித்துள்ளார்:
 "வேளாண் ஏற்றுமதியில் முந்தைய நிதியாண்டுகளைவிட இந்த நிதியாண்டில் நாடு வளர்ச்சி கண்டுள்ளது. இந்திய மதிப்பில் அது ரூ.3.05 லட்சம் கோடியாகும். அதுவே முந்தைய 2019-20 நிதியாண்டில் ரூ.2.49 லட்சம் கோடியாக இருந்தது. 2020-21-இல் அது 22.62 சதவிகிதம் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது. 2020-21-இல் ஏற்றுமதியில் கடல்சார் பொருள்கள் தவிர்த்து, வேளாண் பொருள்கள் மட்டும் 28.3 சதவிகிதம் வளர்ச்சியைப் பெற்றுள்ளது.
 உலக நாடுகளில் இந்திய தானியங்கள், பாஸ்மதி அல்லாத அரிசித் தேவை அதிகரித்துள்ளது. கோதுமை, சர்க்கரை, பருத்தி, பிண்ணாக்கு, காய்கறிகள், சமையல் எண்ணெய் போன்றவையும் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டு ஏற்றுமதியில் கணிசமான வளர்ச்சியை இந்தியா எட்டியுள்ளது.
 இஞ்சி, மிளகு, பட்டை, ஏலக்காய், மஞ்சள், குங்குமப்பூ போன்ற மசாலாப் பொருள்களின் ஏற்றுமதியிலும் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியை இந்தியா அடைந்துள்ளது. 2020-21-இல் மசாலாப் பொருள்களின் ஏற்றுமதி இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு 4 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் அளவுக்கு எட்டியுள்ளது. இயற்கை உரங்களுடன் தயாராகும் இந்திய கரிம வேளாண் பொருள்களின் ஏற்றுமதி, நடப்பு ஆண்டில் 1,040 மில்லியன் அமெரிக்க டாலராக அதிகரித்துள்ளது. இதன் வளர்ச்சி 50.94 சதவீதமாகும்.
 நமது நாட்டில் குறிப்பிட்ட பகுதியில் புகழ் பெற்றுள்ள மாம்பழம், வாழைப்பழம், ஆரஞ்சு, சிவப்பு வெங்காயம், திராட்சை போன்றவை ஏற்கெனவே வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன. தற்போது அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் இரும்புச் சத்து நிறைந்த சிவப்பு அரிசி, கும்பகோணம் கிராம அரிசி, ஹிமாசல பிரதேசம், உத்தரகண்ட் மாநிலங்களின் தானிய வகைகளும் ஏற்றுமதிப் பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளன.
 இந்திய வேளாண் பொருள்களுக்கு அமெரிக்கா, சீனா, வங்கதேசம், ஐக்கிய அரபு அமீரகம், வியத்நாம், சவூதி அரேபியா, இந்தோனேஷியா, நேபாளம், ஈரான், மலேசியா ஆகிய நாடுகளில் நல்ல வரவேற்பு உள்ளது. இந்தோனேஷியாவுக்கான ஏற்றுமதியில் 102.42 சதவீத வளர்ச்சி கண்டு முன்னிலை பெற்றுள்ளோம். வங்கதேசத்துடன் 95.93 சதவீதம், நேபாளத்துடன் 50.49 சதவீதம் ஏற்றுமதி வளர்ச்சியை இந்தியா கண்டுள்ளது' - இவ்வாறு அவர் குறிப்பிட்டார்.
 இவ்வாண்டு ஜூன் 9-ஆம் தேதி, பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையில் நடைபெற்ற மத்திய அரசின் அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில், 2021 ஜூலை முதல் 2022 ஜூன் வரையிலான பயிர் ஆண்டில் விளையும் 14 வகையான விவசாயப் பொருள்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை உயர்த்த ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது.
 இதன் மூலம் 50 முதல் 85 சதவீத விவசாயிகள் லாபம் அடைவர். வேளாண் சட்டங்கள் அமலுக்கு வந்த பிறகு குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை தொடருமா என்ற விவசாயிகளின் சந்தேகத்தை பிரதமர் மோடி இப்போது நீக்கி இருக்கிறார். அப்பாவி விவசாயிகளைத் தூண்டிவிட்டு குளிர் காய்ந்தவர்களின் முகமூடி கிழிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
 விவசாயத்திற்கு அடிப்படைத் தேவை நீர்வளம், நிலவளம். உரமும், இடுபொருள்களும் அரசின் வேளாண்துறை மூலமாக உரிய காலத்தில் விவசாயிகளுக்குக் கிடைத்திட வேண்டும். நவீன இயந்திரங்கள் விவசாயிகளுக்கு எளிதில் கிடைத்திடும் வகையில் மத்திய அரசும், மாநில அரசுகளும் நடவடிக்கை எடுத்துள்ளன.
 தமிழ்நாட்டைப் போலவே பல மாநிலங்களிலும் விவசாயிகள், பம்புசெட்டுகளுக்கான மின் இணைப்பு கிடைக்காமல் ஏரி, குளம், ஊருணி போன்ற நீர்நிலைகளை நம்பியும், பருவமழையை நம்பியும்தான் இருக்கின்றனர்.
 மத்திய நீர்வள அமைச்சகத்தின் நான்காவது சிறிய நீர்ப்பாசன ஆதாரங்கள் குறித்த கணக்கெடுப்பில், இந்தியாவின் ஊரகப் பகுதிகளில் 5 லட்சத்து 23 ஆயிரத்து 816 நீர்நிலைகள் சிறிய அளவிலான பாசனங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுவதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் பல நீர்நிலைகள், ஆக்கிரமிப்புகள், நகரமயமாக்கல், நீர்மாசு, மழை பொய்த்ததால் தண்ணீர் இல்லாமை, வண்டல் படிதல் போன்ற காரணங்களால் பயனற்ற நிலையில் இருக்கின்றன.
 நீர்நிலைகள் தூர்வாரப்படாமைதான் அவற்றைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர்மட்டம் குறைவதற்கு காரணம் என்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. நீர்வள மேலாண்மை சார்ந்த பணிகள், மாநில அரசுகளால் முன்னுரிமை அடிப்படையில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். மாநில அரசுகளின் இந்த முயற்சிகளுக்கு இந்திய அரசு தொழில் நுட்ப உதவியும் நிதி உதவியும் வழங்குகிறது. விரைவுபடுத்தப்பட்ட நீர்பாசன பயன்கள், புதுப்பித்தல் ஆகியவற்றின் கீழ் இந்த உதவிகள் வழங்கப்படுகின்றன.
 தமிழ்நாட்டில் அன்று 39 ஆயிரத்து 202 நீர்நிலைகள் இருந்தன. இன்று எத்தனை உள்ளன? எத்தனை காணாமல் போயிருக்கின்றன? ஏழத்தாழ ஏழாயிரம் நீர்நிலைகள் தமிழ்நாட்டில் காணாமல் போனதற்கு மாநிலத்தை ஆண்டவர்கள்தான் காரணம்.
 தமிழ்நாட்டில் அரசர்கள் ஆண்ட காலங்களில் தண்ணீர் செல்லும் கால்வாய்கள் முறையாக செப்பனிடப்பட்டன. பொதுமக்களே ஏரி, கிணறு, குளம், கண்மாய்களைத் தூர்வாரி நீரை சேமித்தனர். ஜனநாயக ஆட்சிமுறை வந்த பிறகு, அத்தனை நீர்நிலைகளையும் அரசின் பொதுப்பணித்துறை தனது கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொண்டது. காலஓட்டத்தில் அவற்றை கபளீகரமும் செய்தது. விவசாயிகள் நீர்ப்பற்றாக்குறையால் விவசாயம் செய்யமுடியாமல் ஒவ்வொரு ஆண்டும் திண்டாடுகின்றனர்.
 ஆறுகளில் தண்ணீர் ஓட்டம் தடையின்றி ஓடினால்தான் விவசாயம் வாழும். காவிரி ஆறு, கபினி ஆறு, காவிரியின் துணையாறான பவானி ஆறு, காவிரியின் துணையாறான அமராவதி ஆறு, தாமிரபரணி ஆறு, தாமிரபரணியின் துணையாறு கடனா நதி, அமராவதியின் துணையாறு குதிரையாறு, அமராவதியின் துணையாறு குழித்துறை ஆறு, குந்தாறு, குண்டாறு, குடமுருட்டி ஆறு, கொள்ளிடம் ஆறு, கோரையாறு, அரசலாறு, ஓடம்போக்கி ஆறு, செஞ்சி ஆறு, வைகையாறு, வைகையின் துணையாறு மஞ்சளாறு, தாமிரபரணியின் துணையாறு மணிமுத்தாறு, வெள்ளாற்றின் துணையாறு மணிமுத்தாறு, காவிரியின் துணைஆறு திருமணிமுத்தாறு, பாம்பாற்றின் துணையாறு, மணிமுத்தாறு, பாம்பாறு, மோயாறு, முல்லை ஆறு, காவிரியின் துணையாறு நொய்யல் ஆறு, தாமிரபரணியின் துணையாறு பச்சை ஆறு, பரளி ஆறு, பாலாறு, காவிரியின் துணையாறு பாலாறு, பரம்பிக்குளம் ஆறு, பைக்கார ஆறு, சண்முகா நதி, சங்கரபரணி ஆறு, சிறுவாணி ஆறு, தென்பெண்ணை ஆறு, பாலாற்றின் துணையாறு நீவா ஆறு, வைகையின் துணையாறு உப்பாறு, வைகை ஆறு, வைகையின் துணை ஆறு வைப்பாறு, வெண்ணாறு, வெட்டாறு - இப்படி ஆறுகள் சூழ்ந்த அற்புதமான இயற்கை வளம் நிறைந்தது தமிழ்நாடு.
 மொத்த தமிழர்கள் ஒன்பது கோடிபேர் என்றாலும், திரைகடலோடி திரவியம் தேடுபவர்களைத் தவிர ஏழு கோடி தமிழர்கள் தமிழ் மண்ணில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களில் 80 சதவீதத்தினர் விவசாயத் தொழிலையே செய்து வருகின்றனர். "உழுதவன் கணக்குப் பார்த்தால் உழக்குகூட மிஞ்சாது' என்ற முதுமொழி விவசாயிகளின் உண்மை நிலையை எடுத்துரைக்கிறது.
 உலகிற்கே முதலில் நீர்ப்பாசன முறையை அறிமுகப்படுத்தியது தமிழகம்தான். கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் தமிழ்நாட்டை ஆண்ட சோழ மன்னன் கரிகாற்சோழன் காவிரியின் குறுக்கே கல்லணையைக் கட்டினான் என்பது வரலாறு. அதைத் தொடர்ந்து மேட்டூர் அணை, வைகை அணை, சோலையாறு அணை, ஆழியாறு அணை, மணிமுத்தாறு அணை, பாபநாசம் அணை, கிருஷ்ணகிரி அணை, திருமூர்த்தி அணை, மோர்தானா அணை, சாத்தனூர் அணை, கெலவரப்பள்ளி நீர்த்தேக்கம் என்று 10-க்கும் மேற்பட்ட அணைக்கட்டுகளால் தமிழ் மண்ணின் வளம் கொழிக்கிறது.
 கல்லணையை செப்பனிடுவதற்காக மத்திய அரசு கடந்த ஜனவரியில் ரூ.1,036 கோடி நிதி ஒதுக்கியது. அங்கு பணிகள் நடந்து வருகின்றன. அண்மையில் கூட தமிழக முதலமைச்சர் அங்கு நேரில் சென்று பணிகளை ஆய்வு செய்துள்ளார். இரண்டாயிரம் ஆண்டு கால வரலாற்றுப் பெருமை கொண்ட கல்லணையை சீர்படுத்த இதுவரை ஆண்ட மத்திய அரசுகளோ மாநில அரசுகளோ எந்தவொரு முன்முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்பதே உண்மை.
 இனியாவது, தமிழ்நாட்டில் உள்ள அணைக்கட்டுகள் அனைத்தும் சீர்செய்யப்பட வேண்டும். விவசாய உற்பத்தி தொய்வின்றி தொடர, தமிழகத்தின் நீர்நிலைகள் புனரமைக்கப்பட வேண்டியது அவசியம். இதற்கு மத்திய அரசும் உதவிடத் தயாராக இருக்கிறது.
 ஆந்திராவில் உள்ள நாகார்ஜுனா அணை, சோமசீலா அணை வழியாக தமிழகத்தில் உள்ள கல்லணைக்கு தண்ணீர் கொண்டு வரும் திட்டத்தை தமிழக அரசு உடனே செயல்படுத்த முன்வரவேண்டும். இத்திட்டத்தின் மூலம் தெலங்கானா, ஆந்திரம், தமிழகம் ஆகிய மாநிலங்கள் பாசன வசதி பெறும். இது, 242 டிஎம்சி தண்ணீர் கிடைக்கும் திட்டம் என்பதை தமிழக அரசு மறந்துவிடக்கூடாது.
 கோதாவரி - காவிரி இணைப்புத் திட்டத்தை செயல்படுத்துவதில் மத்திய அரசு உறுதியாக இருக்கிறது. இந்தத் திட்டம் நிறைவேறிவிட்டால் தற்போது காவிரி நீரால் ஓரளவு மட்டுமே பயனடைந்து வரும் புதுக்கோட்டை, திருச்சி, அரியலூர், பெரம்பலூர், கடலூர், கரூர் ஆகிய மாவட்டங்கள், காவிரி டெல்டா மாவட்டங்களைப்போன்று முழுமையான பயனை அடைந்திடும்.
 இந்த இணைப்புத்திட்டம் முந்தைய அரசின் திட்டம் என்பதால், தற்போதைய மாநில அரசு இதனை நிறைவேற்ற தயக்கம் காட்டக்கூடாது. விவசாயத்தில் வேண்டாம் அரசியல்!
 
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர்,
 இயற்கை நீர்வளப் பாதுகாப்பு இயக்கம்.
 

கடந்த ஆண்டுக்கான சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் மொத்தமுள்ள 716 பணியிடங்களுக்கு தமிழ்நாட்டிலிருந்து 36 பேர் மட்டுமே தேர்வாகியிருப்பது, இது குறித்து தீவிரக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. யுபிஎஸ்சி ஆண்டுதோறும் நடத்தும் சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுகளை எழுதுவதில் தமிழ்நாடு மாணவர்கள் ஆர்வத்தோடு பங்கேற்றுவருகின்றனர். வெ.இறையன்பு, சி.சைலேந்திரபாபு போன்ற அதிகாரிகள், ஏறக்குறைய முப்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஊர்தோறும் சென்று, ஊக்க உரைகளை வழங்கி அவர்களை உற்சாகப்படுத்திவருகின்றனர். இதன் விளைவாக, கிராமப்புறப் பின்னணியிலிருந்து அரசுக் கல்லூரிகளில் கலை, அறிவியல் பாடங்களைப் படித்த மாணவர்கள் பலரும் சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுகளில் வெற்றிபெற்று, இந்தியா முழுவதும் அதிகாரிகளாகப் பணியாற்றிவருகின்றனர். வழிகாட்டுதல்களை வழங்கிவரும் மூத்த அதிகாரிகள் மாநிலத்தின் முதன்மைப் பொறுப்புகளை வகிக்கும் நிலையில், தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய பின்னடைவு விரைவில் சரிசெய்யப்படக் கூடியதே.

மொத்தப் பணியிடங்கள் ஆண்டுதோறும் குறைந்துவருகின்றன என்பதும் பின்னடைவுக்கு ஒரு காரணம். அதே நேரத்தில் கலை, அறிவியல் படிக்கும் மாணவர்கள் தேர்ச்சி பெறும் விகிதமும்கூடக் குறைந்துவருகிறது. முதனிலைத் தேர்வில் விருப்பப் பாடம் நீக்கப்பட்டு, திறனறித் தேர்வு புகுத்தப்பட்ட பிறகு அதுவும் நீட் தேர்வு போலவே தொடர் பயிற்சிகளால் மட்டுமே வெற்றிபெற முடியும் என்ற சூழலை ஏற்படுத்திவிட்டது. திறனறித் தேர்வின் சரிபாதிக் கேள்விகள் ஆங்கில மொழிப் பயிற்சியையும் மறுபாதிக் கேள்விகள் திறனறிப் பயிற்சியையும் கட்டாயமாக்கிவிட்டன. இந்தியாவின் முக்கிய நிர்வாகப் பொறுப்புகளை வகிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் கிராமப்புற மாணவர்களிடமிருந்து கைநழுவிக்கொண்டிருக்கின்றன. முதனிலைத் தேர்வுக்காகத் தனிச் சிறப்பான பயிற்சிகளை அளிக்காதபட்சத்தில், அவர்கள் முதற்கட்டத்திலேயே போட்டியிலிருந்து விலக நேரிடும்.

தமிழ்நாட்டிலிருந்து தேர்வாகும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை உயர்வதற்கான ஆதரவையும் பயிற்சியையும் அரசு வழங்கும் என்று முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் அறிவித்திருப்பது நம்பிக்கையளிக்கிறது. முதற்கட்டமாக, சிவில் சர்வீஸ் தேர்வு குறித்தும் அதற்கான தயாரிப்புகள் குறித்தும் மாணவர்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டியது அனைத்திலும் மிக முக்கியமானது. மாணவர்களின் ஆர்வத்தை மட்டுமே முதலீடாகக் கொள்ளும் புற்றீசல்கள் போன்ற பயிற்சி நிலையங்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். போதிய கல்வியனுபவமோ போட்டித் தேர்வுகளில் பங்கேற்ற அனுபவமோ இல்லாதவர்களைக் கொண்டு இயங்கும் பயிற்சி நிலையங்கள், அங்கு படிக்கும் மாணவர்களின் எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குறியாக்கிவிடக்கூடியவை. தமிழ்நாடு அரசின், அண்ணா மேலாண்மை நிலையத்தால் நடத்தப்பட்டுவரும் அகில இந்திய குடிமைப்பணித் தேர்வுப் பயிற்சி மையத்தை மண்டலவாரியாக விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்பது மாணவர்களின் எதிர்பார்ப்பு. ஓராண்டு பயிற்சியாக மட்டும் முடிந்துவிடாமல், மாணவர்கள் தேர்வில் வெற்றிபெறும் வரையில் ஆண்டுதோறும் குறுகிய காலப் பயிற்சிகளையும் தொடரலாம். இந்தப் பயிற்சிகளைத் திட்டமிடுவதற்குச் சமீபத்திய தேர்வுகளில் புதிய பாடத்திட்டங்களின்படி தேர்வான தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த இளம் அதிகாரிகளைக் கொண்ட ஆலோசனைக் குழுக்களை அமைக்கலாம். மத்திய அரசுப் பணிகளில் தமிழ்நாட்டின் விகிதாச்சாரம் என்பது வேலைவாய்ப்பு மட்டுமில்லை, கூட்டாட்சி அமைப்பில் மாநிலத்துக்கான பிரதிநிதித்துவமும்கூட.

மைசூர் சமஸ்தானத்தின் தலைமைப் பொறியாளராகவும் திவானாகவும் பணியாற்றிய விஸ்வேஸ்வரய்யாவின் (1860-1962) பிறந்த நாளான செப்டம்பர் 15 இந்தியாவில் பொறியாளர் தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அந்த நாளில் பொறியாளர்களின் மேல் வருத்தம் கொள்ளும்படியான ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது. நான் அதற்குச் சாட்சியாக இருந்தேன்.

அன்றைய தினம் தென் தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஒரு நகரத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். அந்த ஊரில், நகராட்சி மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பாதாளச் சாக்கடை அமைத்துவருகிறது. பணிகள் நடந்துகொண்டிருந்தபோதும் அந்த ஊருக்குப் போயிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் சாலைகளில் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பள்ளம் தோண்டப்பட்டு, கழிவு நீர்க் குழாய்கள் நிறுவப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. பல சாலைகளில் வாகனங்கள் போக முடியவில்லை. பாதசாரிகளும் மிகுந்த சாகசத்தோடு சாலைகளைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். இப்போது பிரதானக் குழாய்களும், ஒவ்வொரு வீட்டின் முன்னாலும் உரிமையாளர் தத்தமது கழிவறையிலிருந்து இணைத்துக்கொள்ள ஏதுவாகக் கிளைக் குழாய்களும் நிறுவப்பட்டுவிட்டன. பள்ளங்கள் நிரப்பப்பட்டுப் புதிய சாலையும் அமைக்கப்பட்டுவிட்டது. ஊருக்கு வெளியே கழிவு நீரகற்று நிலையத்தின் பணியும் நடக்கிறது. ஆனால், எல்லாம் சுபமாக முடிந்துவிட்டன என்று மகிழ்ச்சி அடைய முடியவில்லை. ஏன்? நகரின் பல இடங்களில் சீரமைக்கப்பட்ட சாலைகள் முக்கால் அடியிலிருந்து ஒரு அடி வரை உயரம் கூடியிருந்தன. இதை மக்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

எந்த மராமத்துப் பணியின்போதும் சாலையின் மட்டத்தை உயர்த்தக் கூடாது. அப்படி உயர்த்தினால் சாலையின் இரு புறமும் உள்ள கட்டிடங்களின் மட்டம் தாழ்ந்துபோகும்... மழை வெள்ளம் கட்டிடங்களுக்குள் புகுந்துவிடும். இன்னும் பல சிக்கல்களும் இருக்கின்றன. சாலைக் கட்டுமான விதிகளின்படி, சாலைகளுக்கும் கட்டிடங்களுக்கும் இடையே நடைபாதைகளும் உபகரணப் பகுதிகளும் இருக்க வேண்டும். உபகரணப் பகுதியில் தளத்துக்குக் கீழே குடிநீர், மழைநீர்க் குழாய்களும், மின்சாரத் தொலைத்தொடர்பு கேபிள்களும்; தளத்துக்கு மேலே மரங்களும், மின் கம்பங்களும் அமைய வேண்டும். இவையெல்லாம் சர்வதேச விதிமுறைகள். ஆனால், இந்தியாவின் எண்ணற்ற சிறு நகரங்களைப் போல இந்த நகரத்திலும் நடைபாதையும் உபகரணப் பகுதியும் தனித்தனியானவை அல்ல, இரண்டும் ஒன்றுதான். இந்தப் பகுதி கான்கிரீட் தளமாக அல்ல, மண் தளமாகத்தான் இருந்துவந்தது. இதில் ஒரு பகுதியைத் திறந்தவெளி மழை நீர்க் கால்வாய் எடுத்துக்கொண்டது. மீதமுள்ள குறுகலான மண்தளத்தை மக்கள் நடைபாதையாகப் பயன்படுத்திவந்தார்கள். மேலதிகமாக இந்த அகலம் குறைந்த சாலைகளில் கார்கள் எதிரெதிராக வந்தால், ஒருவர் மற்றவருக்கு வழி விடுவார்; முதலாமவர், தனது வாகனத்தின் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தி, பாதி தார் சாலையிலும் பாதி மண்தளத்திலுமாக நின்றுகொள்வார். லாரிகள் வரும்போது இரு சக்கர வாகனாதிகள் இந்த மண்தளத்தில் ஒதுங்கி நிற்பார்கள். இந்த பாதாளச் சாக்கடைப் பணி தொடங்குவதற்கு முன்னர் வரை இது இப்படித்தான் நடந்தது. எந்தப் புகாரும் இல்லாமல்தான் இருந்தது. எத்துணை குறைபாடு இருந்தாலும் அதே சாலை தங்களுக்கு மீளக் கிடைக்கும் என்று மக்கள் நம்பினார்கள். சாலை கிடைத்தது. ஆனால், அதிர்ச்சிகரமாக அதன் உயரம் கூடிவிட்டது. வீடுகளுக்கும் சாலைக்கும் இடையே உள்ள மண்தளம் தாழ்ந்துவிட்டது. இதனால் வாகனங்கள் எதிரெதிராக வரும்போது யாரொருவராலும் ஒதுங்க முடியவில்லை.

அன்றைய தினம் அந்த ஊரின் சீரமைக்கப்பட்ட சாலையை ஒட்டியிருந்த நண்பரின் வீட்டிற்குப் போனேன். எனது கைபேசியில் பீப் ஒலியோடு ‘பொறியாளர் தின வாழ்த்துகள்’ வந்து விழுந்துகொண்டிருந்தன. நாங்கள் வீட்டின் முற்றத்தைத் தாண்டி வரவேற்பறையில் இருந்தோம். வாசற் கதவு ஒருக்களித்திருந்தது. நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே டெம்போவுக்கு வழிவிட்ட ஒரு ஸ்கூட்டர் இளைஞன், தாழ்வாக இருந்த மண்தளத்தில் சரிந்து விழுந்தான். டெம்போவிலேயே ஏற்றிக்கொண்டு மருத்துவரிடம் போனார்கள்.

நண்பருக்குச் சினம் பொங்கியது. ‘இப்படியான சாலைகளைப் போட்டுவிட்டு உங்களுக்கு எதற்குப் பொறியாளர் தினம்?’ என்று கேட்டார். அவர் மூன்றாண்டுகளாக வீட்டு வாசலில் எல்லா இன்னல்களையும் சகித்துக்கொண்டிருந்தவர். நவீனச் சாக்கடை வரும், புதிய சாலை வரும் என்று காத்துக்கொண்டிருந்தவர். ஆனால், கூடவே இப்படி ஒரு புதிய பிரச்சினை வரும் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் அந்த வீட்டில் 30 ஆண்டுகளாக வசிக்கிறார். நகராட்சிக்கும் ஒன்றிய, மாநில அரசுகளுக்கும் நேரான, மறைமுகமான வரிகள் எல்லாவற்றையும் செலுத்திவருகிறார். அவரும் அந்த ஊர் மக்களும் இன்னும் நல்ல சேவையைப் பெறத் தகுதியானவர்கள். ஆனால் ஏன் இப்படி நடக்கிறது?

இந்த பாதாளச் சாக்கடையையும் சாலைச் சீரமைப்பை யும் பொறியாளர்கள்தான் வடிவமைத்திருப்பார்கள், கட்டுமானப் பணியை மேற்கொண்டவர்களும் மேற்பார்த்தவர்களும் பொறியாளர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். எனில், இப்படியான பிழைகள் நேர்கின்றனவே, எப்படித் தவிர்ப்பது?

திட்ட வரைபடங்கள் முழுதாகத் தயாரிக்கப்பட வேண்டும். அவை வேறு அனுபவம் மிக்க பொறியாளர்களால் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும். பிறகு, தகுதிவாய்ந்த பொறியாளர்கள் ஒப்புதல் நல்க வேண்டும். திட்டத்தைப் பற்றிய எல்லாக் கூறுகளையும் பொதுமக்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டு கருத்துக் கேட்க வேண்டும். மூன்றாண்டுக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு சாலை உயருமென்று தெரிந்திருந்தால், மக்கள் தங்கள் எதிர்ப்பை அப்போதே தெரிவித்திருப்பார்கள்.

தேர்வாணைக் குழுதான் அரசுப் பணிகளுக்குத் தகுதியான பொறியாளர்களைத் தெரிவுசெய்கிறது. அரசுப் பணியில் சேரும் பலரும் நிறையக் கனவுகளோடுதான் சேர்ந்திருப்பார்கள். ஆனால், உள்ளே வந்ததும் இந்த அமைப்போடும் இதன் குறைபட்ட நிர்வாகத்தோடும் அவர்கள் மல்லுக்கட்ட வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில், அவர்களும் இந்தப் பல்சக்கரத்தின் அங்கமாகிவிடுகிறார்கள். வடிவமைப்பிலும் கட்டுமானத்திலும் சமரசம் செய்துகொள்கிறார்கள். இவர்களில் பலரும் முன்னேறிவரும் தொழில்நுட்பத்துக்கு ஏற்பத் தங்களைத் தகவமைத்துக்கொள்வதில்லை. விளைவாக வியட்நாம், வங்கதேசம், இலங்கை போன்ற சிறிய நாடுகள்கூட செய்யத் துணியாத, சாலையை உயர்த்திக் கட்டும் வேலையை இந்தியாவின் முன்னேறிய மாநிலங்களில் ஒன்றான தமிழகத்தில் செய்கிறோம். இதற்கு என்ன தீர்வு?

நம்முடைய நிர்வாகமும் அமைப்பும் மக்களுக்கான சேவையை முன்னிறுத்தித் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அரசியல் தலைமை அதை வழிநடத்த வேண்டும். அந்த அமைப்பில் பொறியாளர்களின் வடிவமைப்பும் கட்டமைப்பும் தரமானதாகவும் வெளிப்படைத்தன்மையோடும் விளங்கும். அப்போது பொறியாளர் தினத்தில் என் நண்பர் எனக்கு வாழ்த்துச் சொல்லவும் கூடும்.

- மு.இராமனாதன், எழுத்தாளர், பொறியாளர். தொடர்புக்கு: mu.ramanathan@gmail.com

வேளாண் விளைபொருட்களைச் சந்தைப்படுத்துவது தொடர்பாகக் கடந்த 2020 செப்டம்பரில் மத்திய அரசு இயற்றிய மூன்று சட்டங்களை எதிர்த்து, செப்டம்பர் 27 அன்று நாடு தழுவிய அளவில் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த ஆண்டு அதே தேதியில்தான் குடியரசுத் தலைவர் அந்தச் சட்டங்களுக்கு ஒப்புதல் அளித்தார். ஆனால், வேளாண்மையுடன் நேரடித் தொடர்புடைய மற்றொரு சட்டத்துக்கான முன்வடிவு குறித்து எதிர்க்கட்சிகளும் சரி, விவசாயிகளும் சரி... இன்னும் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்பது ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது.

மத்திய வேளாண் துறை அமைச்சர் நரேந்திர சிங் தோமர் கடந்த மார்ச், 2020-ல் மாநிலங்களவையில் பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகள் (Pesticide) மேலாண்மைச் சட்ட முன்வடிவை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். 1968-ல் இயற்றப்பட்ட பூச்சிக்கொல்லிகள் (Insecticide) சட்டத்துக்குப் பதிலாக இந்தச் சட்ட முன்வடிவு கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகள் பாதுகாப்பான வகையில் கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் மனிதர்கள், விலங்குகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படும் தீங்குகளைக் குறைப்பதும் இச்சட்டத்தின் நோக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அதற்காகத் தயாரிப்பு, ஏற்றுமதி, விற்பனை, இருப்பு, விநியோகம், பயன்பாடு என அனைத்து நிலைகளிலும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான விதிமுறைகளை இச்சட்ட முன்வடிவு முன்வைக்கிறது.

தொழில் துறையினரின் எதிர்ப்பு

புதிய சட்ட முன்வடிவு சட்டமானால், பழைய சட்டத்தின் கீழ் பதிவுசெய்யப்பட்டிருந்த அனைத்து பூச்சிக்கொல்லிகளையும் மீண்டும் புதிய சட்டத்தின் கீழ் பதிவுசெய்ய வேண்டும். புதிய சட்டத்தின்படி அத்தகைய பதிவுகள் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே செல்லும் என்பதால், வேளாண்மை தொடர்பான வேதித் தொழில் துறை பாதிக்கக் கூடும் என்ற அச்சங்கள் எழுந்துள்ளன. விவசாயத்துக்கான வேதிப்பொருட்கள் யாவும் இந்தியாவிலேயே தயாரிக்கப்பட்டால்தான், விவசாய இடுபொருட்களின் விலை குறைவாக இருக்கும். ஆனால், இந்தச் சட்ட முன்வடிவு விவசாயத்துக்கான வேதிப்பொருட்கள் தயாரிப்பைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்கிறது என்றரீதியிலும் விமர்சனங்கள் எழுகின்றன. புதிய சட்ட முன்வடிவின் படி, இந்தியாவின் பயன்பாட்டுக்கென பதிவுசெய்யப்படாத எந்தவொரு பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லியையும் தயாரிக்கவும் ஏற்றுமதி செய்யவும் கூடாது என்பது கட்டாயமாகிறது. இந்த விதிமுறை, வேலைவாய்ப்புகளையும் அந்நியச் செலாவணியையும் குறைக்கும் என்ற நோக்கிலும் தொழில்துறையினரிடமிருந்து கருத்துகள் தெரிவிக்கப்பட்டுவருகின்றன.

பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லியின் பதிவை இடைநிறுத்தி வைக்கவும் நீக்கவும் பயன்பாட்டை முற்றிலுமாகத் தடைசெய்யவும் மதிப்பீட்டுக் குழுவுக்கு இச்சட்டம் அதிகாரம் வழங்குகிறது. எனவே, மதிப்பீட்டுக் குழுவின் முடிவுகளை மேற்பார்வையிட சுதந்திரமான ஒழுங்குமுறை அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும் என்று வேளாண்மைப் பயன்பாட்டுக்கான வேதிப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்வோர் வலியுறுத்திவருகிறார்கள். இந்தச் சட்டம் விவாதிக்கப்படாமல் தற்போதைய வடிவிலேயே நிறைவேற்றப்பட்டால், உரிய நேரத்தில் பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகள் கிடைக்காமல் வேளாண் உற்பத்தி பாதிக்கப்படும். அது விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரத்தைக் கடுமையாகப் பாதிக்கக்கூடும் என்றும் அவர்கள் தொடர்ந்து பேசிவருகிறார்கள். விவசாயிகளின் நலன்களைக் காட்டிலும் அவர்களது தொழில்சார் நலன்களே இந்த எதிர்ப்புக்கான முக்கிய காரணம்.

ஆசியாவிலேயே பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகளை அதிகம் பயன்படுத்தும் நாடு இந்தியாதான். மஹாராஷ்டிரம், உத்தர பிரதேசம், பஞ்சாப், ஹரியாணா ஆகிய மாநிலங்கள் அதிக அளவில் இந்த வேதிப்பொருட்களை விவசாயத்தில் பயன்படுத்துகின்றன. இவ்வளவு பெரிய தொழில் துறையைச் சட்டரீதியான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதே அரசின் நோக்கம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

விவசாயிகளுக்கு இழப்பீடு

விவசாயிகளிடம் பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகள் குறித்த போதிய விழிப்புணர்வு இல்லை. தரம் குறைந்தவற்றாலும் போலிகளாலும் அவர்கள் ஏமாற்றப்படுவது தொடர்கதையாக உள்ளது. இந்நிலையில், விவசாயிகள் பயன்படுத்திய பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகள் போலியானதாக இருந்தாலோ தரம் குறைவானதாக இருந்தாலோ அதன் காரணமாக ஏற்படும் இழப்புகள் ஈடுசெய்யப்பட வேண்டும் என்பது முந்தைய சட்டத்தில் இல்லாத புதிய சட்ட முன்வடிவின் சிறப்பம்சம். ஆனால், சட்டரீதியான முறையில் விநியோகிக்கப்பட்ட பூச்சிக்கொல்லியைத் தவறான முறையில் விவசாயிகள் பயன்படுத்தினால், அதற்கான இழப்புக்கு எங்களை எப்படி பொறுப்பாக்கலாம் என்பது நிறுவனங்களின் கேள்வியாக உள்ளது.

பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகள் குறித்த அனைத்துத் தகவல்களும் விவசாயிகளுக்குக் கிடைக்க வேண்டும், அதற்கான ஒரு தரவுத் தளத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்பதும் இந்தச் சட்ட முன்வடிவின் முக்கிய நோக்கம். குறிப்பிட்ட ஒரு பூச்சிக்கொல்லியைப் பயன்படுத்துவதால் சுற்றுச்சூழலுக்கு என்னென்ன தீங்குகள் விளையக்கூடும் என்பதும் அதற்கான மாற்றுகள் என்னென்ன என்பதும் விவசாயிகளுக்குத் தெரியப்படுத்தப்பட வேண்டும். இந்தத் தகவல்கள் அனைத்தும் இணையவெளியில் வெளிப்படையான முறையில் கிடைக்க வேண்டும் என்பதோடு, விவசாயிகள் தங்களது தாய்மொழியில் படித்துத் தெரிந்துகொள்ளக்கூடிய வகையிலும் அமைய வேண்டும். பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகளால் விளையும் தீங்குகளின் அளவையும் தடைசெய்யப்பட்ட வேதிப்பொருட்களையும் தெரிந்துகொள்ளும் வகையில் இந்த முன்னெடுப்புகள் அமையும்.

இயற்கை வேளாண்மை

பூச்சிக்கொல்லிகள் தொடர்பிலான விளம்பரங்கள் அனைத்தும் கண்காணிப்புக்கு உள்ளாக்கப்படும். இதன் மூலம், வேளாண்சார் வேதித் தொழில் நிறுவனங்கள் விவசாயிகளிடம் தவறான உறுதிமொழிகளை அளிப்பது தவிர்க்கப்படும். பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகளைக் கண்காணிக்கும் மத்தியக் குழுவில் மத்திய, மாநில அரசுகளின் பிரதிநிதிகள் மட்டுமின்றி விவசாயப் பிரதிநிதிகளும் இடம்பெறுவார்கள். ரசாயனங்களைப் பயன்படுத்தாமல், முற்றிலும் இயற்கை முறையிலேயே பூச்சிகளையும் பூஞ்சாணங்களையும் கட்டுப்படுத்துவதற்கான மருந்துகளை ஊக்கப்படுத்துவதும் இந்தச் சட்டத்தின் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்று.

வேதிப்பொருட்கள் சுற்றுச்சூழலில் ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகள் குறித்த விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரம், இயற்கை வேளாண்மைக்கு ஊக்குவிப்பு என்பது போன்ற அம்சங்கள் பூச்சி மற்றும் பூஞ்சணக்கொல்லிகள் மேலாண்மைச் சட்டத்தின் வரவேற்புக்குரிய அம்சங்கள். தொழில் துறையினர் தங்களின் லாபத்தை விட்டுத்தர மனமின்றி, அரசுக்கு மறுபரிசீலனை கோரிக்கைகளைத் தொடர்ந்து விடுத்துவருகிறார்கள். மண்வளத்தையும் சூழலையும் பாதுகாக்க முனையும் ஒரு சட்ட முன்வடிவு குறித்து விவசாயிகளின் பிரதிநிதிகள் இன்னும் ஏன் விவாதிக்கத் தொடங்கவில்லை?

தமிழ்நாட்டில் கரோனா ஊரடங்கு காரணமாக ஏறக்குறைய கடந்த 18 மாதங்களாகப் பள்ளி, கல்லூரிகள் மூடிக் கிடந்தன. பெருந்தொற்று நெருக்கடி நிலையால் கல்வி நிலையங்கள் கொஞ்ச‌ம் கொஞ்சமாக மாணவ மாணவிகளை ஆன்லைன் வகுப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றன. ஓராண்டுக்கும் மேலாக இணையம் வாயிலாகவே வகுப்புகளே ந‌டந்தேறின‌.

இந்நிலையில் தமிழ்நாடு அரசு பல வழிகாட்டுதல் நெறிமுறைகளோடு செப்டம்பா் 1ஆம் தேதியில் இருந்து கல்லூரிகளைத் திறக்க அனுமதி அளித்தது. நீண்ட காலத்துக்குப் பின் வகுப்பறைகள் திறக்கப்பட்டதால் மாணவர்கள் ஆர்வத்தோடு பாடம் கற்றுக்கொள்ள வந்திருப்பாா்கள் என்ற அசட்டு நம்பிக்கையோடு வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தேன். எனது நம்பிக்கை வீணாகிப்போனது.

முதல் நாள் அதிர்ச்சி

கரோனா தடுப்பூசி செலுத்திய 30 மாணவா்கள் வந்திருந்தனர். அவா்களின் உடல் வகுப்பறையில் இருந்தது. ஆனால், அவர்களின் மனமோ நான் நடத்திய பாடத்தோடும், என்னோடும் இல்லை. ஏதாவது கேள்வி கேட்டால் வகுப்பறையில் மயான அமைதி நிலவியது. முகக்கவசம் அணிந்திருப்பதால் மாணவர்களின் முக பாவனைகளையும் என்னால் வாசிக்க முடியவில்லை. ஆசிரியர்களை ஏமாற்றுவதற்கு அதுவே சிறந்த வழியாகவும் மாறிவிட்டது. மாண‌வர்களிடம் தீவிரமான கவனச்திதறல் ஏற்பட்டிருப்பதை அறிய முடிந்தது. அவர்களோடு தொடர்ச்சியாக உரையாடியதில் உடல் ரீதியாகவும், மனரீதியாகவும் மாணவர்களால் ஓரிடத்ததில் நிலைக்க முடியவில்லை என்பது தெரியவ‌ந்தது.

கரோனா ஊரடங்கும் ஆன்லைன் கல்வியும் சேர்ந்து, மாணவர்களைப் பெரும் பள்ளத்தில் தள்ளிவிட்டதோ? என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. இந்த நெருக்கடி காலம் மாணவர்களிடையே உடலளவிலும் மனதளவிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அவற்றை ஆழமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டிய தேவை எழுந்துள்ளது. இந்த விஷயத்தில் அரசும் கல்விக்கூடங்க‌ளும் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டால் மட்டுமே இந்தத் தலைமுறையினரை இக்காலத்தின் மோசமான விளைவுகளில் இருந்து மீட்டெடுக்க முடியும்.

ஆன்லைன் அலட்சியம்

கரோனா பெருந்தொற்று காரணமாக ஆன்லைன் கற்றல்-கற்பித்தல் நடைமுறை ஒரு தற்காலிகமான மாற்றாகத்தான் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக முதல் அலை, இரண்டாம் அலை எனத் தொடர்ந்ததால் ஆன்லைன் கல்வி நிரந்தரமாகி விட்டது. மாணவா்கள் தங்களின் விருப்பப்படியும், வீட்டில் இருந்தபடியும் ஆன்லைன் வகுப்பில் பங்கேற்பது அவர்களுக்குப் பெரிய வசதியாகிவிட்டது. வகுப்பில் தங்களின் இருப்பை உறுதிசெய்வதற்காக மட்டுமே ஆன்லைன் வகுப்புக்கு வந்த‌னா். மற்றபடி வகுப்பை ஆழமாக கவனிக்க வேண்டும், புரியாத கருத்துகளைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், ஆசிரியரோடு கலந்துரையாட வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் அவர்களுக்கு இல்லை.

ஆன்லைன் வகுப்பிற்குள் வந்தவுடன், மைக் மற்றும் கேமராவை அணைத்துவிட்டு செல்போனில் கேம் ஆடுகிறார்கள். நண்பர்களோடு சாட் செய்கிறார்கள். அவர்களின் தனிப்ப‌ட்ட வேலையைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். படுக்கையில் படுத்தவாறு, வீட்டில் அரட்டை அடித்தவாறு, மருத்துவமனையில் நின்றவாறு, பைக்கில் பறந்தவாறு, காய்கறிச் சந்தையில் நடந்தவாறு ஆன்லைன் வகுப்பில் பங்கேற்கிறார்கள்.

ஆசிரியர் கனிணித் திரையை பார்த்து தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்வதில் எவ்வளவு சிரமம் உள்ளது என்பதை அனுபவித்தால் மட்டுமே உணர முடியும். எத்துணை தயாரிப்புகளோடு வந்தாலும், ஆன்லைன் வகுப்பின் போதாமைகளால் ஆழமாகப் பாடம் நடத்த முடியாமல் போகிறது. கல்லுாரி வளாகத்துக்கு வந்து ஆசிரியர்களோடும் மாண‌வர்களோடும் இணைந்து கற்கும்போது கிடைக்கின்ற சமூக மயமாக்கல் ஆன்லைன் கல்வியில் இல்லாமல் போகிறது. நேருக்கு நேரான உரையாடல் இல்லை என்பதால் உணர்வுத் தளத்திலும், உளவியல் தளத்திலும் மாணவர்களுக்குப் பெரிய தேக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதுவே மாண‌வர்களின் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சிக்கும், முதிர்ச்சிக்கும் பெரும் தடையாக மாறியுள்ளது.

ஊரடங்கு காலகட்டத்தில் வீட்டிற்குள் முடங்கிக் கிடந்ததால், மாணவர்களிடம் இருந்த ஒழுங்கு நெறிமுறையில் காணாமல் போய் உள்ளது. வீட்டுக்குள்ளே இருந்ததால் சோம்பலுக்கு ஆளாகியுள்ள‌னர். உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் துவண்டிருப்ப‌தால் உழைக்க வேண்டும், படிக்க வேண்டும் என்ற லட்சிய சிந்தனையை இழந்துள்ள‌னர். எது எளிதானதோ அதைத் தேர்ந்து கொள்வதற்கான துரித மனநிலையில் இருக்கின்ற‌னர்.

ஆன்லைன் அடிமைகள்

மாணவர்கள் ஒரு நாளைக்கு 75 சதவீத நேரத்தைத் தொடுதிரையை உற்றுப் பார்ப்பதிலும், பொழுதுபோக்குக்காக சமூக வலைதளங்களிலும் செலவிடப் பழகிவிட்டனர். பலர் இணைய செயலிகளுக்கு அடிமைகளாகிவிட்டனர். இதனால் அறிவார்ந்த கருத்துகளை உள்வாங்கவும், ஆழமான கருத்துகளை கற்றுக்கொள்ளவும் முடியாமல் திணறுகின்றனர். நுனிப்புல் மேய்வது போன்று, மேலோட்டமான விஷய‌ங்களைத் தெரிந்துகொண்டால் போதும் என்ற மனநிலை மாணவர்களிடம் மேலோங்கியிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. இந்த குணம் நாளடைவில் அவா்களை எதிலும் காலூன்ற முடியாதவர்களாகவும், வாழ்க்கையை மேம்போக்காக அணுகுபவர்களாகவும் மாற்றிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது.
இது மாண‌வா்களின் எதிா்காலத்தை வெகுவாக பாதிக்கும் என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள்.

இந்த கரோனா கால செல்போன் பயன்பாடு மாணவர்களை கற்பனையான உலகத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றுவிட்டது. தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்ற விழிப்புணர்வு இல்லாமல் அதிலே மாணவர்கள் மித‌க்கின்றனர். எதிர்காலம் குறித்து எந்தத் திட்டமும், ஆரோக்கியமான கனவும் அவா்களுக்கு இல்லை. தன்னுடைய உடனடித் தேவை என்ன? நீண்ட காலத் தேவை என்ன? எதைத் தேர்ந்துகொள்ள வேண்டும், எதை ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும் என்ற தெளிவும் இல்லாமல் இருப்பது கவலையளிக்கிறது.

கேள்விக்குறியாகும் எதிர்காலம்

படிப்பை முடித்து, கல்லூரிக்கு வெளியே காலடியெடுத்து வைக்கும்போது தகுந்த வேலை கிடைக்காத நிலை ஏற்படும் அபாயம் இருப்பதாகவும் எச்சரிக்கிறார்கள். இதனால் தன் வாழ்வை மட்டுமல்லாமல் குடும்பத்தையும் வளர்ச்சிப் பாதையில் கொண்டுசெல்ல முடியாமல் மாணவர்கள் வருந்தும் நிலை எதிர்காலத்தில் உருவாகும் ஆபத்து நெருங்குகிறது. இதனை மாணவர்களும் பெற்றோரும் உடனடியாக உணர வேண்டும்.

மாணவர்களின் இந்த அவல நிலையைப் புரிந்துகொண்டு, பாதுகாப்பான சூழலில் அரசு விரைந்து கல்லுாரிகளை முழுமையாகத் திறக்க வேண்டும். பெற்றோர்களும் தங்களின் பிள்ளைகளைக் கல்லூரிக்கு துணிந்து அனுப்ப வேண்டும். துடிப்பை இழந்து நான்கு சுவருக்குள் வாடி வதங்கியும், செல்போனின் மாய வலையில் சிக்கியும் இருக்கும் மாணவர்களுக்குப் புத்துணர்ச்சி ஊட்ட வேண்டும்.

மாண‌வா்களை மீண்டும் உயிர்த் துடிப்புள்ளவா்களாக மாற்றும் மந்திர சக்தி வகுப்பறை கற்பித்தலுக்கே இருக்கிறது. வண்டியின் இரு சக்கரங்களைப் போல வகுப்பறையில் கற்றலும் கற்பித்தலும் தடையில்லாமல் நடைபெற‌ வேண்டும். ஆன்லைன் கல்வியால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தத் தலைமுறையைக் காப்பாற்றாமல் நாட்டின் எதிர்காலமே கேள்விக்குறியாகும்!

ஆயுஷ்மான் பாரத் டிஜிட்டல் மிஷன் கீழ் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் டிஜிட்டல் ஹெல்த் ஐடி வழங்கப்படுகிறது. நாடு முழுவதும் உள்ள மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சை பெற இது உங்களுக்கு எப்படி உதவும் என்பதையும், இதில் எப்படி பதிவு செய்யலாம் என்பதையும் இச்செய்தி தொகுப்பில் காணுங்கள்

பிரதமர் நரேந்திர மோடி இன்று ஆயுஷ்மான் பாரத் டிஜிட்டல் மிஷன் (The Ayushman Bharat Digital Mission) என்னும் திட்டத்தை தொடங்கி வைத்தார். இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் குடிமக்கள் அனைவருக்கும் 14 எண் டிஜிட்டல் ஹெல்த் ஐடி வழங்கப்படும். இந்த பிரத்யேக ஐடி மூலம், ஒரு நபரின் முழு மருத்துவ வரலாற்றைப் பதிவேற்றம் செய்துகொள்ளலாம். எளிதாக கணினியில் உங்களில் ஹெல்த் ஐடி நம்பர் டைப் செய்தால் பழைய பரிசோதனை முடிவுகள்,மருத்துவ சான்றிதழ்கள்,  ஆகியவற்றை எளிதாக தெரிந்துகொள்ளலாம்.

ஹெல்த் ஐடி பெறுவது எப்படி?
டிஜிட்டல் ஹெல்த் மிஷன் (NDHM) திட்டத்தில் சேர விரும்புவோர்,https://nha.gov.in/NDHM என்ற அதிகாரப்பூர்வ இணையதளத்திலோ அல்லது மொபைலில் ABMD Health Records செயலியை பதிவிறக்கம் செய்தோ ரெஜிஸ்டர் செய்யலாம். இதுதவிர, இந்தியா முழுவதும் உள்ள அரசு அல்லது தனியார் மருத்துவமனைகள், சமூக சுகாதார மையங்கள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் ஆரோக்கிய மையங்களில் ஹெல்த் ஐடியில் ரெஜிஸ்டர் செய்துதரக்கோரலாம்.
அந்நபர், மருத்துவ சிகிச்சை ஒருங்கிணைப்புக்காகவும், எதிர்கால மருத்துவ பதிவுகளைப் பகிர்வதற்காகவும் தனிப்பட்ட சுகாதார பதிவுகள் (Personal Health Records)பராமரிப்பது  அவசியம்.


PHR என்றால் என்ன?
ஒவ்வொரு ஹெல்த் ஐடிக்கும் சுகாதார பதிவுகள் தரவைப் பகிர்வதற்கு ஒப்புதல் மேலாளருடன் இணைப்பு தேவை. ஒப்புதல் மேலாண்மை என்பது வாடிக்கையாளர்கள் ஒரு வணிகத்துடன் பகிர விரும்பும் தனிப்பட்ட தரவை தீர்மானிக்க அனுமதிக்கும் ஒரு அமைப்பு அல்லது செயல்முறையாகும். தற்போது, ஒருவர் ஹெச்ஐடி-சிஎம்-இல் பதிவு செய்ய ஹெல்த் ஐடியைப் பயன்படுத்தலாம்.
ரெஜிஸ்டர் செய்திட என்ன தேவை?
தற்போது, ஏபிடிஎம் மொபைல் அல்லது ஆதார் கார்ட் மூலம் ஹெல்த் ஐடி உருவாக்குகிறது. விரைவில் பான் கார்டு அல்லது ஓட்டுநர் உரிமத்துடன் ஹெல்த் ஐடி உருவாக்கத்தை ஆதரிக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
மொபைல் அல்லது ஆதார் மூலம் ஹெல்த் ஐடி உருவாக்கிட, உங்களின் பெயர், பிறந்த ஆண்டு, பாலினம், முகவரி, மொபைல் எண்/ஆதார் விவரங்களை பகிர்ந்து கொள்ள கோருகிறது.
ஆதார் கட்டாயமா?
இல்லை. ஆதார் இல்லாமலே, மொபைல் எண்ணைப் பயன்படுத்தி ரெஜிஸ்டர் செய்யலாம்
எனது மொபைல் எண்ணுடன் இணைக்கப்படாத எனது ஆதார் எண்ணை பயன்படுத்தலாமா?
நீங்கள் ரெஜிஸ்டர் செய்திட ஆதார் எண்ணை உபயோகித்தால், ஆதாரில் உள்ள செல்போன் எண்ணுக்கு ஓடிபி மெசேஜ் அனுப்பப்படும். அதை பதிவிடுவது கட்டாயம். இல்லையெனில், அவர்கள் அருகிலுள்ள மருத்துவ மையத்தில் ஆதார் எண்ணைப் பயன்படுத்தி பயோமெட்ரிக் அங்கீகாரத்தைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும். வெற்றிகரமான அங்கீகாரத்திற்குப் பிறகு, அந்த மையத்திலே தனது ஹெல்த் ஐடியை உருவாக்கிடலாம்.


தனிப்பட்ட சுகாதார பதிவுகள் பாதுகாப்பாக இருக்குமா?
ஏபிடிஎம் பயனாளிகளின் சுகாதாரப் பதிவுகள் எதையும் சேமிக்கவில்லை என்று என்ஹெச்ஏ கூறுகிறது. பதிவுகள் சுகாதாரத் தகவல் வழங்குநர்களுடன் ரிடென்ஷன் பாலிசி அடிப்படையிலே சேமிக்கப்படுகிறது. இந்த பாலிசி மூலம், அவரின் தகவல்கள் எந்த காலம் வரை சேமித்துவைத்திருக்கலாம் என்பதை அந்நபர்கள் தான் முடிவு செய்கின்றனர். சம்பந்தப்பட் நபர் ஒப்புதல் அளித்த பின்னரே ஏபிடிஎம் நெட்வொர்க்கில் “மறைகுறியாக்க வழிமுறைகளுடன்” தனிப்பட்ட சுகாதார தகவல்கள் பகிரப்படுகின்றன”.
ஹெல்த் ஐடியை நீக்கிவிட்டு, தளத்தைவிட்டு வெளியேறலாமா?
நிச்சயம் வெளியேறலாம் என என்ஹெச்ஏ கூறுகிறது. இரண்டு விதமான விருப்பங்கள் பயனாளிகளுக்கு வழங்குகிறது. ஒன்று ஒரு பயனர் தனது சுகாதார ஐடியை நிரந்தரமாக நீக்கலாம் அல்லது தற்காலிகமாக செயலிழக்கச் செய்யலாம்.
ஹெல்த் ஐடியை நிரந்தரமான நீக்கும் பட்சத்தில், அனைத்து விதமான தகவல்களும் அழிக்கப்படும். எதிர்காலத்தில், இந்த ஐடியை பயன்படுத்தி எவ்வித தகவல்களையும் பெற இயலாது.
தற்காலிகமாக ஐடியை செயலிழக்க வைத்தால், மீண்டும் ரீஆக்டிவேட் செய்வது வரை பயனாளி அந்த கார்ட்டை பயன்படுத்த இயலாது. எந்தவொரு மருத்துவச் சிகிச்சை மையத்திலோ அந்த ஹெல்த் ஐடியை பயன்படுத்த முடியாது.
என்னென்ன வசதிகள்
மருத்துவமனையில் சேர்வது மூலம் டிஸ்சார்ஜ் ஆகுவது வரை மொத்த விவரங்கள் டிஜிட்டலாக பெற முடியும். கூடுதலாக, நீண்ட கால தேவைக்காக உங்களது பழைய மருத்துவ சிகிச்சை விவரங்களைப் பதிவேற்றிப் பயன்பெறலாம்.
வரவிருக்கும் புதிய வசதிகள்?
வரவிருக்கும் புதிய வசதி மூலம், இந்த கார்ட் மூலம் நாடு முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவர்களை கண்டறிய முடியும். இதனால், போலியான மருத்துவர்களை எளிதாக கண்டறியலாம்.பயனாளி தனது குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து ஹெல்த் ஐடியை பராமரிக்கலாம். கூடுதலாக, அந்நபர் தனது அடையாள அட்டையை அணுகவும், தனிப்பட்ட சுகாதார பதிவுகளைப் பார்க்கவும் அல்லது நிர்வகிக்கவும் ஒரு நபரை நியமிக்க முடியும். இந்த முறை மூலம் செல்போன்கள் இல்லாதவர்களுக்கு ஹெல்த் ஐடி நிர்வகிப்பதில் சிரமம் இருக்காது.
இந்த திட்டத்தின் அவசியம் என்ன?
இந்த முயற்சி “மருத்துவமனைகளில் நடைமுறைகளை எளிமையாக்குவதோடு” “வாழ்க்கை எளிமையை அதிகரிக்கும்” ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது என பிரதமர் மோடி தெரிவித்திருந்தார்.
தற்போது, ​​மருத்துவமனைகளில் டிஜிட்டல் ஹெல்த் ஐடியின் பயன்பாடு தற்போது ஒரு மருத்துவமனை அல்லது ஒரே குழுவிற்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. அதிகப்படியான பிரைவேட் மருத்துவமனைகளை கொண்டுள்ள குழுவை பெரும்பாலும் ஆதரிக்கிறது. புதிய முயற்சி முழு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பையும் ஒரே தளத்தில் கொண்டு வரும்.


உதாரணமாக, ஒரு நோயாளி டெல்லியில் உள்ள எய்ம்ஸில் சிகிச்சை பெற்று, வேறு நகரத்தில் உள்ள மற்றொரு மருத்துவமனைக்கு செல்ல விரும்பும் பட்சத்தில், அந்த மருத்துவமனை டிஜிட்டல் ஹெல்த் கார்ட்டை அங்கீகரிக்கும் சூழலிலிருந்தால், பழைய மருத்துவ பரிசோதனை முடிவுகளை கொண்டு செல்ல வேண்டிய அவசியம் இருக்கும். அனைத்து தகவலும் ஹெல்த் ஐடி நம்பர் மூலம், தயாராக இருக்கும். மேலும், அருகிலுள்ள மருத்துவர்கள் மற்றும் நிபுணர்களைக் கண்டுபிடிப்பதையும் இந்த தளம் எளிதாக்குகிறது.


எதிர்காலத்தில், இந்த வசதியை பெற டிஜிட்டல் ஹெல்த் கார்ட் அவசியம் என மத்திய அரசு கூறினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கு இல்லை

ஆங்கிலத்திற்கு யாரும் எதிரானவர்கள் அல்ல; திறமைக்கு மொழி தடையாக இருக்கக் கூடாது; புதிய தேசிய கல்விக் கொள்கை குறித்த விவாதத்தில் கல்விச் செயலாளர் அமித் கரே கருத்து

கட்டுரை ஆக்கம் : மெஹர் கில்

அரசாங்கம் ஒரு புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கையை அறிவித்து ஒரு வருடம் கழித்து, என்ன மாறிக் கொண்டிருக்கிறது, கற்பிப்பதை விட கற்றலில் கவனம் செலுத்துவது மற்றும் கொள்கையை முழுவதுமாக செயல்படுத்துவதற்கான பாதை ஆகியவற்றை குறித்து கல்விச் செயலாளர் அமித் கரே விவாதிக்கிறார். விவாதத்திலிருந்து குறிப்பிட்ட சில பகுதிகள் இங்கே.

தேசிய கல்விக் கொள்கையின் (NEP) முழுமையான அமலாக்கத்தை உறுதி செய்வது குறித்து

பல மாநில அரசுகள் ஏற்கனவே NEP இன் பல்வேறு விதிகளை தங்கள் பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் பள்ளிகள் மற்றும் திறன் மேம்பாட்டு மையங்களில் செயல்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளன. இது தொடர்ச்சியானது மற்றும் கற்றல் வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்துகிறது; இது கற்பிப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தவில்லை, மாறாக கற்றலில் கவனம் செலுத்துகிறது.

தேசிய கல்வி தொழில்நுட்ப மன்றம் என்பது ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். ஏற்கனவே ஒரு பணிக்குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. எதிர்காலம் தொழில்நுட்பமாக இருக்கும். நிச்சயமாக, தொழில்நுட்பம் ஆசிரியர்களை மாற்றாது. கற்பித்தல் மற்றும் கற்றலில் ஆசிரியர்களின் முக்கியத்துவம், வகுப்பறைகளில் அல்லது விளையாட்டு மைதானங்களில் நமக்கு இருக்கும் தனிப்பட்ட தொடர்புகள், ஆகியவை தொடர்ந்து அதன் முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருக்கும், ஆனால் பெரிய மக்கள் தொகை, கூட்டமைப்பின் அளவு, நாம் கல்வியைக் கொடுக்க வேண்டிய வயதுக் குழு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, நாங்கள் பணிபுரியும் போது கூட பல புதிய கற்றல்கள் வர வேண்டும் என்ற உண்மையைக் கருத்தில் கொண்டு… நாம் பட்டம் பெற்று பின்னர் வேலைக்கு செல்வோம் என்ற முந்தைய கருத்துகளும் மாறி வருகின்றன. புதிய திறன்கள் அல்லது புதிய அறிவை நாம் வரும் ஆண்டுகளில் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் இவை அனைத்தும் தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் கிடைக்கப் பெறும். பள்ளிகள், உயர்கல்வி நிறுவனங்கள், திறன் மேம்பாடு மையங்கள் மற்றும் கல்வி அமைச்சகங்கள் மற்றும் மாநில அரசுகளின் பல்வேறு தளங்களுக்கிடையே அந்த ஒருங்கிணைப்பை கொண்டு வர தொழில்நுட்ப மன்றம் முயற்சிக்கும். எனவே மாநில அரசின் ஆசிரியர்கள், மத்திய அரசு, கல்வியை ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகளின் அடிப்படையில் பார்ப்பதை விட ஒரு முழுமையான போக்காக நாம் பார்க்க வேண்டும். நிர்வாகத்தில் இதற்கான அமைப்புகள் உள்ளன; ஆனாலும் கல்வி அப்படியே இருக்கும்.

முன்னேற்றத்தில் உள்ள இரண்டாவது முக்கியமான வேலை இந்தியக் கல்வி ஆணையம் ஆகும், இது ஒரு புதிய ஒழுங்குமுறை அமைப்பைக் கொண்டுவரும். பல கட்டுப்பாட்டாளர்களுக்குப் பதிலாக, ஒற்றை கட்டுப்பாட்டாளர் இருப்பார் மற்றும் மத்திய அல்லது மாநில அரசாங்கத்தின் ஆய்வு மற்றும் அமலாக்கத்தை விட சுய கட்டுப்பாட்டில் அதிக கவனம் செலுத்தப்படும். நிச்சயமாக, இதற்கு பாராளுமன்ற ஒப்புதல் தேவைப்படும், மேலும் இதற்கு சிறிது கால அவகாசம் தேவைப்படும்.

NEPஐ அமல்படுத்த மாட்டோம் என்ற தமிழகத்தின் அறிவிப்பு குறித்து

கடந்த சட்டசபை தேர்தலுக்கு முன்பு, புதிய தேசிய கல்விக் கொள்கை அறிவிக்கப்பட்ட உடனேயே நாங்கள் நடத்திய கடைசி கூட்டத்தில், அனைத்து மாநில அரசுகளும் சில உள்ளூர் தேவைகளுடன் கொள்கைக்கு ஒப்புதல் அளித்திருந்தன. எனவே ஒட்டுமொத்தமாக, எந்த மாநிலமும் தனக்கென ஒரு புதிய கொள்கைக்கு இதுவரை செல்லவில்லை. பெரிய அளவில் அதே கொள்கையும், உள்ளூர் அளவில் சில மாற்றங்களையும், அவர்கள் கொண்டிருக்கலாம். இந்தக் கொள்கை மாணவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது, மேலும் எந்த மாநிலமும், எந்த நிறுவனமும் மாணவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்க வேண்டாம் என்று சொல்லாது என்று நினைக்கிறேன். அனைத்து மாநிலங்களும், அனைத்து பல்கலைக்கழகங்களும், அனைத்து ஐஐடிகளும், உடனடியாக அதைச் செய்ய முடியாது. அவர்கள் அதை பல்வேறு கட்டங்களாக செய்ய வேண்டும். இதை மாநிலங்கள் அல்லது கல்வி நிறுவனங்கள் செய்ய வேண்டும்.

பள்ளி கல்விக்கு தொற்றுநோயால் ஏற்பட்ட சேதத்தை நீக்குவது குறித்து

சில நேரங்களில் நாம் டிஜிட்டல் கல்வியைப் பற்றி நினைக்கும் போது, ​​நாம் இணையத்தைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்குகிறோம். இணையம் ஊடகங்களில் ஒன்றாகும், ஆனால் மற்ற ஊடகங்களும் உள்ளன. அதில் 34 கல்வி சேனல்கள் உள்ளன. அவற்றை எங்கள் பலமாக நாங்கள் கருதுகிறோம். மற்றும் மூன்றாவது ஒன்று உள்ளது, அது வானொலி. இந்த ஊடகங்களின் உகந்த கலவையை ஒருவர் உருவாக்க வேண்டும். இந்த நாட்டில் இணையம் தொடர்ந்து கிடைக்காத பகுதிகள் உள்ளன, ஆனால் அங்கு செயற்கைக்கோள் டிவி மூலம் சேவைகள் வழங்கப்படுகின்றன. உண்மையில், கடந்த ஆண்டு, 12 சேனல்கள் குறிப்பாக பள்ளிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது, மேலும் ஒரு வகுப்பிற்கு ஒரு சேனல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அகில இந்திய வானொலி நிறுவனம், வானொலியில் மாநிலங்களுக்கு கல்வி நிகழ்ச்சிகளை நடத்த நேரம் கொடுக்கிறது, ஏனென்றால் சில இடங்களில் தொலைக்காட்சி கூட இல்லாமல் இருக்கலாம், அங்கு வானொலியை அணுகலாம். உண்மையில், எஃப்எம் ரேடியோவை ஆண்ட்ராய்ட் மொபைல்களில் கூட கேட்க முடியும். எனவே நாம் இணையத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்தக்கூடாது. புவியியல் இருப்பிடம் மற்றும் நாங்கள் கேட்டரிங் செய்யும் வருமானக் குழுவைப் பொறுத்து இந்த மூன்றும் கலந்திருந்தால், அது சிறந்த விஷயமாக இருக்கும்.

கல்வியில் உள்ள இடைவெளி காரணமாக, பல மாணவர்கள் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளனர்

NIPUN பாரத் திட்டம் கல்வியறிவு மற்றும் கற்போரின் எண்ணிக்கையில் கவனம் செலுத்துகிறது. தொற்றுநோய்க்கு முன்பே, நமது பள்ளிகளில் கற்றல் நிலை குறைவாக இருந்தது என்ற கவலை இருந்தது. கல்வியறிவு மற்றும் எண்கணிதத்திற்கான இந்த அடித்தளம் உண்மையில் அந்த திறன்களை மேம்படுத்துவதற்கு உதவும், இது ஏற்கனவே சில வகுப்பில் பள்ளியில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், பள்ளிக்கு வெளியே இருப்பவர்களுக்கும்; அவர்கள் அந்த திட்டங்களின் உதவியைப் பெறலாம், மேலும் NIUS அல்லது சில பிரிட்ஜிங் முறை மூலம், அவர்கள் மீண்டும் பள்ளிக்கு வரலாம். கல்விக் வங்கி கடன் ஆனது, டிஜிட்டல் கற்றல் அமைப்புக்கான வடிவமைப்பில் உயர் கல்விக்காக நாங்கள் வகுத்துள்ள அமைப்பு. கல்வி முறையிலிருந்து வெளியேறிய குழந்தைகளைக் கூட இந்த கல்வி வங்கி கடன் மூலம் திரும்பக் கொண்டுவர முடியும். அவர்களின் முந்தைய கற்றல் அங்கீகரிக்கப்படலாம், பின்னர் அவர்கள் திறமையை வளர்க்க அல்லது அவர்களின் உயர்நிலைக்காக அல்லது உயர் கல்விக்காக மேலும் கற்றலைத் தொடரலாம்.

கல்விக்கான பட்ஜெட் குறைக்கப்படும்போது NEP ஐ செயல்படுத்துவது குறித்து

இதில் இரண்டு பகுதிகள் உள்ளன: ஒன்று பட்ஜெட், மற்றொன்று வளங்கள். கடந்த மூன்று தசாப்தங்களில் எனது அனுபவத்தால், இரண்டும் ஒன்றல்ல என்று என்னால் கூற முடியும். பல நேரங்களில் நாங்கள் பணத்தை ஒதுக்குகிறோம், உண்மையான வேலை அல்லது உண்மையான வெளியீடு மிகவும் குறைவாக உள்ளது, ஏனென்றால் ஒருங்கிணைப்பு இல்லை. ஒரு சிறிய உதாரணம் கொடுக்க, நாங்கள் ஒரு வருடத்திற்கு சுமார் 1,500 கோடி ரூபாயை தொழில்நுட்பத்திற்காக செலவிடுகிறோம். அதே தொலைக்காட்சி சேனலை உயர்கல்விக்கு அல்லது பொறியியல் அல்லது பள்ளிக்கு அல்லது ஒரு கலாச்சார நிகழ்ச்சிக்கு கூட பயன்படுத்தலாம். நீங்கள் அவர்களிடையே ஒற்றுமையைக் கொண்டுவந்தால், அதே வளங்களை சிறப்பாகப் பயன்படுத்த முடியும். உயர் கல்வி நிறுவனங்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதே உள்கட்டமைப்பு உயர்கல்வி அல்லது பள்ளிக் கல்வியின் நோக்கத்திற்காக இருக்காது, ஆனால் ஒரு பள்ளியை மாலையில் திறமைக்காகப் பயன்படுத்தலாம். இந்த வகையான ஆதாரக் குவிப்பு உண்மையில் பணத்திற்கு அதிக மதிப்பைக் கொண்டிருக்கும். உயர்கல்விக்கு, பட்ஜெட் முதன்மையாக குறைக்கப்பட்டது, ஏனெனில் பல்வேறு ஐஐடிக்களுக்கான மூலதனப் பணிகள் முடிவடையும் நிலையில் உள்ளன, எனவே பட்ஜெட் குறைப்பு பற்றி பேசும்போது, ​​அது உண்மையில் முந்தைய ஆண்டைக் குறிக்கிறது. அதிக நிதி தேவையில்லை என்று நான் கூறவில்லை, ஆனால் நிதியை விட, அந்த வளங்களைப் பயன்படுத்துவதில் அணுகுமுறை தேவை.

எதிர்காலத்தில் NEP ஐ செயல்படுத்துவதற்கான நிதிகள் குறித்து

பள்ளி கல்வியில், ஆம், எங்களுக்கு நிச்சயமாக நிதி தேவைப்படும். உயர்கல்வியில், தேசிய ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளைக்கு ஒரு ஏற்பாடு உள்ளது, அதற்கான வேலை நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது. பிரதமரின் அறிவியல் ஆலோசகரால் பல்வேறு ஒப்புதல்கள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் ஆராய்ச்சிக்கான முக்கிய நிதி இப்போது NRF மூலம் வழங்கப்படும். எனவே, அந்தத் தொகையை உயர்கல்வி வரவு செலவுத் திட்டத்தில் நீங்கள் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், அந்த நிதி பல்கலைக்கழகங்களுக்கு கிடைக்கப் பெறும், மேலும் இது ஆராய்ச்சிக்கான பிரத்யேக நிதியாக இருக்கும். மேலும் ஆராய்ச்சி என்பது அறிவியல் ஆராய்ச்சி மட்டுமே அல்ல; அது சமூக அறிவியலையும் உள்ளடக்கும். இது நடந்து கொண்டிருக்கும் வேலை; இந்த ஆண்டு பட்ஜெட்டில் நிதி அமைச்சரால் அறிவிக்கப்பட்டது, அது இப்போது இறுதி கட்டத்தில் உள்ளது.

பல மொழி உயர் கல்வியை அறிமுகப்படுத்துவது குறித்து

நாம் தெளிவாக இருக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் – பிரதமர் தனது உரையில் முன்னரே குறிப்பிட்டது – யாரும் ஆங்கிலத்திற்கு எதிரானவர்கள் அல்ல. வேறு சில மொழிகளுக்கு பதிலாக ஆங்கிலத்தை மாற்ற வேண்டும் என்பது அல்ல; திறமைக்கு மொழி தடையாக இருக்கக்கூடாது என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். இந்த அமைப்பில் நாம் பார்க்க வேண்டியது திறமை. ஒரு மொழியின் அறிவை விட ஒரு பாடத்தின் அறிவு மிகவும் முக்கியமானது. யாருக்குத் தெரியும், இன்னும் 20-30 வருடங்கள் கழித்து, முழு தகவல்தொடர்பு ஊடகமும் ஏதேனும் கணினி நிரல் மூலமாக இருக்கலாம் அல்லது நீங்களும் நானும் மனதின் வாசகராக (mind reader) இருக்கலாம். வெவ்வேறு மொழிகளின் கருத்து கூட இல்லாமல் இருக்கலாம்.

முதல் வருடத்தில் படிப்புகளை விட்டு வெளியேறும் பலருக்கு ஆங்கிலத்தில் படிப்புகளைப் புரிந்துகொள்வது கடினமாக உள்ளது, எனவே இந்த விஷயத்தில் தலையீட்டை நாங்கள் விரும்புகிறோம். JEE அட்வான்ஸ்டுக்குப் பிறகு, பிராந்திய மொழியில் ஆன்லைன் பாடத்திட்டத்தைக் கொண்டுவருவதாக IIT- களில் ஒன்று எனக்குத் தெரிவித்தது. என்ன நடக்கிறது என்றால் வகுப்பறையில் விவாதம் ஆங்கிலத்தில் இருக்கலாம், ஆனால் அதே விஷயத்தை ஒரு பிராந்திய மொழியில் மாணவர் சிறிது நேரம் கழித்து புரிந்து கொள்ள முடியும்.

முக்கியமான விஷயம் மொழி சார்ந்த இருக்கை ஒதுக்கீடு இல்லை. அரசியலமைப்பில் அத்தகைய விதிமுறை இல்லை, அது நோக்கமும் அல்ல. மற்றபடி திறமை உள்ள மாணவர்கள் ஆங்கிலத்தில் தேர்ச்சி பெறாததால், குறிப்பாக கிராமப்புற பின்னணியில் இருந்து வரும் மாணவர்கள் பின்தங்காமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதே இதன் நோக்கம்.

பார்வையாளர்களின் கேள்விகள்

NEP யை முழுமையாக செயல்படுத்த சட்டங்களில் திருத்தம் செய்ய வேண்டும்

இந்த திருத்தங்கள் இந்த ஆண்டு வந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் கடினமான (தொற்றுநோய்) சூழ்நிலையால் வரவில்லை. அடுத்த ஆண்டுக்குள், இந்த திருத்தங்களில் சில உயர்கல்வி ஆணையத்தின் பகுதியாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. எங்களிடம் ஒரு வரைவு உள்ளது, ஆனால் அமைச்சரவை அல்லது பாராளுமன்றத்திற்கு செல்வதற்கு பதிலாக, மாநில அரசுகள் மற்றும் பங்குதாரர்களுடன் ஒரு விரிவான ஆலோசனையை நாங்கள் நடத்த விரும்புவதாக முடிவு செய்துள்ளோம். இந்த ஆலோசனை மத்திய மற்றும் மாநில அரசு நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமல்ல, தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் இருக்கும். ஆலோசனைக்குப் பிறகுதான் நாங்கள் நாடாளுமன்றம் செல்ல விரும்புகிறோம்.

பள்ளிக்குத் திரும்பும் தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்கள் குறித்து

பள்ளிகள் மீண்டும் திறக்கப்படுவதால், பள்ளி அமைப்பிற்கு வெளியே இருப்பவர்கள் பிரிட்ஜ் பாடநெறி மூலம் மீண்டும் கணினி வழி வகுப்புகளுக்கு கொண்டுவரப்பட வேண்டும். மற்றும் NIUS இன் பல்வேறு படிப்புகளால், பிரிட்ஜிங் அமைப்பை வெவ்வேறு நிலைகளில் வைத்திருப்பதன் மூலம் இன்று அந்த இணைப்பு சாத்தியமாகும். முன்பே கூட, இந்த படிப்புகள் அமைப்பு இருந்தது, ஆனால் தற்போதைய இடைவெளியை குறைக்க அவை பெரிய அளவில் தேவைப்படும், இது, பள்ளி வகுப்புகளில் கலந்துக் கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, தொற்றுநோய் காரணமாக கலந்து கொள்ள முடியாத, மற்றும் படிப்பை முழுமையாக கைவிட்டவர்களுக்கும் என பெரிய அளவில் தேவைப்படும்.

இந்த சட்டம் அரசியல் வாதிகள் கட்சி மாறுவதில், மூன்று விதமான சூழ்நிலைகளை எடுத்துரைக்கிறது.

குஜராத் சுயேச்சை எம்எல்ஏ ஜிக்னேஷ் மேவானி, காங்கிரஸில் சேருவதாக அறிவித்திருந்தார். ஆனால் நேற்று காங்கிரஸ் கட்சிக்கு முழு ஆதரவு அளிப்பதாகவும், அரசியல் சிக்கல் காரணமாக கட்சியில் முறையாக சேர முடியவில்லை என கூறியிருந்தார். அதற்கான காரணம் கட்சி தாவல் தடை சட்டம் என்பது தான் என தெரியவந்துள்ளது.

இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டம் 52வது திருத்தத்தின் படி, 10ஆவது அட்டவணையில் இடம்பெற்றுள்ள கட்சி தாவல் தடை சட்டத்தின்படி, ஒரு கட்சி சார்பில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்ற பிறகு, மற்றொரு கட்சியில் இணைந்தால், அவரின் பதவி பறிக்கப்பட்டுவிடும். இந்த சட்டமானது தேர்தலில் சயேச்சையாக போட்டியிட்ட எம்எல்ஏ-க்களுக்கும் பொருந்தும். அவர்கள் ஏதேனும் கட்சியில் சேர்ந்தால், பதவி நீக்கம் செய்யப்படுவார்கள்

இந்த சட்டம் அரசியல் வாதிகள் கட்சி மாறுவதில், மூன்று விதமான சூழ்நிலைகளை எடுத்துரைக்கிறது.

  1. மக்கள் பிரிதிநிதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நபர், கட்சியின் கொள்ளைகள் பிடிக்காமல் வேறு கட்சிக்கு மாறுதல்
  2. மக்கள் பிரிதிநிதியாக சுயேச்சையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர், ஏதெனும் கட்சியில் சேருதல்

இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளிலும், சட்டமன்ற உறுப்பினர் கட்சி மாற்றுவதன் மூலம் தனது பதவியை இழக்க நேரிடம்

மூன்றாவது, நியமன எம்.பி.க்களாக அறிவிக்கப்படுபவர்கள் ஆறு மாதங்களுக்குள் கட்சியில் சேர வேண்டும். இல்லையெனில், அவர்களும் பதவியை இழக்க நேரிடும்

கட்சி தாவல் தடை சட்டம் உருவானது எப்படி

1967 ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தல்களுக்குப் பிறகு, கட்சித் தடை தாவல் சட்டத்திற்கான முன்னேடுப்புகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அந்தாண்டு நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் இச்சட்டத்தின் முக்கியத்தவத்தை அனைவரும் அறிந்தனர். ஏனென்றால், அப்போது மக்கள் பிரிதநிதிகளாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 376 பேரில் 176 சுயேச்சை சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், நாளடைவில் அரசியல் கட்சியில் இணைந்துவிட்டனர். இது பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது.

இதையடுத்து, மக்களவையில் காங்கிரஸ் உறுப்பினரான பி.வெங்கடசுப்பையா, சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் கட்சி தாவுதல் தடுப்பது குறித்த பரிந்துரைகள் செய்வதற்கான உயர் மட்டக் குழுவை அமைக்க முன்மொழிந்தார்.

அதன்படி, 1969இல், உள்துறை அமைச்சர் ஒய் பி சவான் தலைமையிலான குழு, கட்சி விலகல் பிரச்சினை குறித்து ஆய்வு செய்தது. இந்த குழு, கட்சி தாவல் என்றால் என்ன? எது கட்சி தாவல் ? ஏன் சில உறுப்பினர்களின் நடவடிக்கை கட்சி தாவல் இல்லை? என்பதையெல்லாம் வரையறுத்து அறிக்கை சமர்ப்பித்தது.

ஆனால், ஒய் பி சவான் கமிட்டியின் அறிக்கையைத் தொடர்ந்து, கட்சி தாவலை தடுப்பது தொடர்பான சட்டம் இயற்றுவதற்கான முயற்சிகள் 1969 மற்றும் 1973 ஆகிய இரண்டு முறையும் தோல்வியில் முடிந்தன. தொடர்ந்து, 1978 இல் நடந்த முயற்சியில், சுயேச்சை மற்றும் நியமன சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் ஒரு முறை மட்டும் அரசியல் கட்சியில் சேர அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

இந்திரா காந்தியின் படுகொலைக்குப் பின்னர் நடந்த மக்களவைத் தேர்தலில் 400க்கும் மேற்பட்ட இடங்களை காங்கிரஸ் வென்றது. இதன் தாக்கமாக, 1985 ஆம் ஆண்டில் கட்சி தாவல் தடை சட்டம் இயற்றும் மூன்றாவது முயற்சி வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டது. அப்போது, இயற்றிய சட்டத்தில், சுயேச்சை சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சியில் சேருவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டது. நியமன சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு ஆறு மாத கால அவகாசம் வழங்கப்பட்டது.

பதவிநீக்கம்

இந்த கட்சி தாவல் தடை சட்டத்தின் கீழ், கட்சி மாறிய எம்எல்ஏ அல்லது எம்.பியை பதவி நீக்கம் செய்ய சபாநாயகருக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. ஆனால், அதற்கான கால அவகாசத்தைக் குறிப்பிடவில்லை. இதன் காரணமாக, கட்சி தாவல் தடை சட்டம் ஆளும் கட்சியின் விருப்பத்தின் பேரில் அரங்கேறிவந்தது. சில சமயங்களில் சபாநாயகர் உடனடியாக பதவிநீக்கம் செய்வார் அல்லது சில சமயங்களில் அதன் மீதான விவாதம் வருஷ கணக்கிலும் நடைபெற்று வரும்.

இதுதொடர்பாக விமர்சனங்கள் ஏழு, கடந்தாண்டு உச்ச நீதிமன்றத்தில் கட்சி தாவல் தடை சட்டத்தின் கீழ் குற்றஞ்சாட்டப்படும் நபர்கள் மீது மூன்று மாதத்தில் நடவடிக்கை எடுக்க உத்தரவிட்டுள்ளது.

மேற்கு வங்கத்தில், பாஜக எம்எலஏவான முக்குல் ராய், திரிணாமுல் காங்கிரசில் மீண்டும் இணைந்துள்ளார். அவரை தகுதி நீக்கச் செய்யக்கோரிய மனு ஜூன் 17 முதல் சட்டப்பேரவை சபாநாயகரிடம் நிலுவையில் உள்ளது. இதுகுறித்து விசாரணை மேற்கொண்ட அலகாபாத் நீதிமன்றம், உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவைச் சுட்டிக்காட்டி, வரும் அக்டோபர் 7 ஆம் தேதி மனு மீது நடவடிக்கை எடுக்கச் சபாநாயகருக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது.

2003 திருத்தம்

கட்சி தாவல் தடை சட்ட பயணத்தின் கடைசி திருத்தம் 2003 இல் வந்தது.

பிரதமர் அடல் வாஜ்பாயின் அரசாங்கத்தால் அரசியலமைப்பு திருத்த மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பிரணாப் முகர்ஜி தலைமையிலான நாடாளுமன்றக் குழு இந்த மசோதாவை ஆய்வு செய்தது.

அப்போது, ஒரு கட்சியின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்கள், மற்றொரு கட்சிக்குத் தாவினால், அது கட்சி பிளவாகக் கருதப்படும். அந்த உறுப்பினர்களின் பதவி பறிபோகாது” என்ற திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இன்ஸ்டாகிராம் கிட்ஸ் செயலியில் விளம்பரங்கள் இருக்காது. சிறுவர்களின் வயதுக்கு ஏற்ற உள்ளடகத்தை கொண்டிருக்கும். மேலும், பெற்றோர் குழந்தைகள் எவ்வளவு நேரம் செயலி பயன்படுத்துகின்றனர்,யாருக்கு மெசேஜ் அனுப்புகின்றனர், யாரை பின்தொடர்கின்றனர் என்பதை காண முடியும்.

பேஸ்புக் நிறுவனம் 13 வயதுக்கு உட்பட்ட சிறுவர்களுக்காக பிரத்யேகமாக தயாரித்த இன்ஸ்டாகிராம் கிட்ஸ் செயலியை அறிமுகப்படுத்தத் திட்டமிட்டிருந்தது. ஆனால்,  இத்தகைய செயலிகள் டீன் ஏஜ் பெண்களின் மனநிலை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பது குறித்து முக்கிய குழுக்கள் ஆய்வு நடத்துவதைத் தொடர்ந்து, இன்ஸ்டாகிராம் தனது கிட்ஸ் செயலி அறிமுகத்தை  தள்ளிவைத்துள்ளது.


மேலும், ஃபேஸ்புக்கின் உலகளாவிய பாதுகாப்புத் தலைவர் ஆன்டிகோன் டேவிஸ் அமெரிக்க செனட் வர்த்தக துணைக்குழு முன்பு நாளை(செப்டம்பர் 30) ஆன்லைன் குழந்தைகளுக்கு எவ்வாறு பாதுகாப்பாக இருக்கிறது குறித்தும்,டீன் ஏஜ் பெண்களுக்கு  ஏற்படும் மனநிலை பிரச்சினை குறித்தும் தி வோல் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னலின் வெளியிட்ட சமீபத்திய அறிக்கையின் அடிப்படையில் ஆஜராக உள்ளார்.
தி வோல் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல் அறிக்கை கூறுவது என்ன?
இந்த அறிக்கையானது பேஸ்புக் நடத்திய சொந்த ஆய்வில் இன்ஸ்டாகிராம் அதன் பயனாளர்களில் டீன் ஏஜ் பெண்களை அதிகளவில் பாதிப்பது கண்டறியப்பட்டதை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அவர்களின் மனதில் எதிர்மறையான சிந்தனைகளை விதைக்கிறது. குறிப்பாக, அவர்களது உடல் குறித்த கவலைகளை மேலும் அதிகரிக்க இன்ஸ்டாகிராம் வழிவகுக்கிறது ஆகும்.
கணக்கெடுக்கப்பில் மூன்று டீன் ஏஜ் பெண்களில் ஒருவருக்கு உடல் உருவப் பிரச்சினைகளை மோசமாக்கியது. அதிலும் குறிப்பாக, அமெரிக்கா மற்றும் பிரிட்டன் போன்ற இடங்களில் டீன் ஏஜ் வயது பெண்களுக்கு மனநிலை மாறியதாகவும், இன்ஸ்டாகிராம் பயன்படுத்திய காரணத்தினால் சில நேரங்களில் மனநிலை மாறி தற்கொலைக்கு முயன்றதாகவும் கூறியுள்ளனர் என்று ஆய்வின் முடிவில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இன்ஸ்டாகிராம் மூலம் தற்கொலை எண்ணங்கள் வந்ததாக 13 சதவிகித பிரிட்டிஷ் பயனர்கள் மற்றும் 6 சதவிகித அமெரிக்கப் பயனர்கள் கூறியுள்ளதாக ஆய்வில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

பேஸ்புக் டிபன்ஸ் என்றால் என்ன?
WSJ கூற்றுக்கு மறுப்பு தெரிவித்து பேஸ்புக் துணைத் தலைவரும் ஆராய்ச்சித் தலைவருமான பிரதிதி ராய்சவுத்ரி கருத்து பதிவிட்டிருந்தார். அவர், “நாங்கள் நடத்திய ஆராய்ச்சி, எங்கள் தளத்தில் உள்ள பிரச்னைகளை கண்டறிந்து, அவற்றை சரிசெய்யும் நோக்கத்தின் ஒருபகுதியாகும். எந்த இடத்தில் மேம்படுத்த வேண்டும் என்பதைக் கண்டறியவே, இத்தகைய ஆராய்ச்சியை மேற்கொள்கிறோம். அதன் காரணமாகவே, ஆய்வு முடிவில் மோசமான முடிவுகள் ஹைல்லைட் செய்து காட்டப்பட்டிருந்தது. அதே போல, பல டீன் ஏஜ் பெண்கள், தங்களது மோசமான சூழ்நிலையிலிருந்து வெளிவர இன்ஸ்டாகிராம் உதவியாக இருந்தது என கூறியதாக தெரிவித்தார்.


ஃபேஸ்புக்கின் கூற்று என்னவென்றால், பெரும்பாலான நேரங்களில் மன உளைச்சலில் இருந்த டீன் ஏஜ் பெண்களுக்கு இன்ஸ்டாகிராம் உதவியாக தான் இருந்துள்ளது. கவலை, தனிமை உள்ளிட்ட பல பிரச்சினைகளிலிருந்து வெளிவர உதவியுள்ளது.
பதட்டம் மற்றும் மனச்சோர்வு விகிதத்தில் இன்ஸ்டாகிராம் பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதாகக் குற்றஞ்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது வெறும் 40 பேரின் பதில் தான். இந்த செயலியை பில்லியன் கணக்கான மக்கள் பயன்படுத்தி வரும் நிலையில், 40 பயனர்களின் பதில்களை பெரும் பங்காக எடுத்து விமர்சிப்பது சரியில்லை.
மேலும், இதுவரை  ஆய்வின் முடிவுகளை பொதுவெளியில் முழுமையாக பேஸ்புக் வெளியிடவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


கிட்ஸ் செயலியை நிறுத்த காரணம் என்ன?
இன்ஸ்டாகிராம் தலைவர் ஆடம் மொசேரி கூறுகையில், ” இன்ஸ்டாகிராஸ் கிட்ஸ் செயலி அறிமுகம் தற்காலிகமாக நிறுத்தவைக்கப்பட்டுள்ளது. பெற்றோர்கள், வல்லுநர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுடன் இந்த தயாரிப்புக்கான மதிப்பை மற்றும் தேவையை நிரூபிக்க இந்த நேரத்தை நாங்கள் பயன்படுத்துவோம். 
இன்ஸ்டாகிராம் கிட்ஸ் என்பது 13 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கான செயலியாக இருக்கும். ஏனென்றால், இன்ஸ்டாகிராமில் கணக்கு தொடர குறைந்தது 13 வயது எட்டியிருக்க வேண்டும். ஆனால், தற்போது குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலே ஸ்மார்ட்போன் கிடைத்துவிடுகிறது. வயதுக்கு மீறிய சில செயலிகளை அவர்கள் பதிவிறக்கம் செய்கின்றனர்.

இதைக்கருத்தில் கொண்டு, கிட்ஸ் செயலி தொடங்க முடிவு செய்தோம். இன்ஸ்டாகிராம் கிட்ஸ் வெர்ஷனில்  குழந்தைகளை காட்டிலும் பெற்றோருக்கு அதிக கட்டுப்பாட்டையும் மேற்பார்வையும் கொடுக்கிறது. இச்செயலி 10-12 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளை இலக்காகக் கொண்டது. பெற்றோர் அனுமதியளிக்கும் பட்சத்தில் தான், இதில் சேர முடியும். இதில் விளம்பரங்கள் இருக்காது. சிறுவர்களின் வயதுக்கு ஏற்ற உள்ளடகத்தை கொண்டிருக்கும். மேலும், பெற்றோர் குழந்தைகள் எவ்வளவு நேரம் செயலி பயன்படுத்துகின்றனர்,யாருக்கு மெசேஜ் அனுப்புகின்றனர், யாரை பின்தொடர்கின்றனர் என்பதை காண முடியும் என்கிறார்.


இன்ஸ்டாகிராம் மனநிலையைப் பாதிப்பதாகக் கூறுவது ஏன்?
பெரும்பாலான சமூக ஊடகங்கள் குறிப்பிட்ட வயதினரை மனசோர்வில் ஆழ்த்துவதாக கூறப்படுகிறது. அதில், இன்ஸ்டாகிராம் முக்கிய பங்கு வகிப்பதாக உள்ளது. இன்ஸ்டாகிராமை முழு நேரம் பயன்படுத்துவோர் பல புகைப்படங்கள், பில்டர், முகத்தை நிறத்தை அதிகரிப்பது போன்ற பல்வேறு செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர். இத்தகை கவர்ச்சி கலாச்சாரத்தின் ஆதிக்கம் சமூகத்தில் நச்சு கலந்த சூழலை  ஏற்படுத்துகிறது. ஆராய்ச்சியாளர்களில் ஒருவர் WSJ யிடம் “இன்ஸ்டாகிராம் ஒரு மருந்து போன்றது’. அதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்” என கூறியுள்ளார்.


உடல் உருவப் பிரச்சினைகளில் டீன் ஏஜ் பெண்களுக்கானது மட்டும் அல்ல. இளம்பெண்களும் அதிகளவில் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இந்தாண்டு இங்கிலாந்து தேசிய சுகாதார மையம் இன்ஸடாகிராம் நிறுவனத்தைக் கடுமையாகச் சாடி பதிவிட்டிருந்தது.
சுகாதார மையம், இன்ஸ்டாகிராம் நிறுவனத்தை தொடர்பு கொண்டு, உடல் எடையை அதிகரிக்க உதவும் ‘Apetamin’மருந்தின் விளம்பரங்களை பதிவிடும் கணக்குகளை கண்டறிந்து தடை செய்ய வேண்டும். இந்த விளம்பரத்தை முழுமையாக நீக்கிட கோரியுள்ளது. ஏனென்றால், இந்த மருந்து பயன்படுத்தினால் சிறுநீரக செயலிழப்பு ஏற்படும் அபாயம் உள்ளது. ஆனால், இன்ஸ்டாகிராம் இந்த மருந்தை விற்கும் கணக்குகளை தான் நீக்க முடியும். விளம்பரம் செய்யும் கணக்குகளைக் கண்டறிவது கடினமான பணி என பதிலளித்துள்ளது.


இத்தகைய விளம்பரங்கள் மூலம் டீன் ஏஜ் பெண்களை தவறான பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும் தளமாக இன்ஸ்டாகிராம் இருப்பதாக சமூக ஆர்வலர்கள் கூறுகின்றனர்.

The problem of pendency of cases in courts across the country can be tackled with a few measures

Speaking at an event organised by the Karnataka Bar Council, Chief Justice of India N.V. Ramana quoted a former Chief Justice of the U.S. Supreme Court, Warren Burger, “The notion that ordinary people want black robed judges, well-dressed lawyers in fine courtrooms as settings to resolve their disputes is incorrect. People with problems, like people with pains, want relief and they want it as quickly and inexpensively as possible.” He made a plea to ‘Indianise’ courts to make them responsive to the needs of the Indian citizens.

The Chief Justice of India has the historic opportunity to make this happen. At present, despite good intentions, the nation’s judiciary is hurtling towards a disaster and needs immediate attention. A measure of the justice delivery system is the pendency of cases in courts across the country. We have seen a significant deterioration in this aspect as shown in the table.

More than 40% of cases are decided after three years in India, while in many other countries less than 1% of cases are decided after three years. If India does not act decisively and quickly, this percentage will keep increasing. The rich, the powerful and the wrongdoers have a field day by getting their cases expedited or delayed as they wish. The increase in corruption and crime is a direct fallout of the sluggish justice delivery system. This severely impacts the poor and marginalised. For them, the judicial process itself becomes a punishment. Data show that about 70% of prisoners in India are undertrials and are mostly poor citizens.

Filling vacancies

Two measures can be implemented within two years to tackle this issue. First, reduce the pendency of cases by filling sanctioned judicial positions. Analysis shows that between 2006 and 2019, the average increase in pendency was less than 2% per year whereas the average vacancy in sanctioned judicial positions was about 21%. If the sanctioned positions had been filled, pendency of cases would have gone down each year.

The nation neither needs 70,000 judges, as claimed by former Chief Justice of India T.S. Thakur, nor does it need to double the present number of judges. It needs to add about 20% of judges. This is in line with the sanctioned strength. This figure has been endorsed by Justice B.N. Srikrishna, Justice R.C. Chavan and 100 IIT alumni. The responsibility of selecting judges is largely with the judiciary itself. The responsibility of appointments in the subordinate judiciary lies with the State governments and their respective High Courts. The responsibility of ensuring near-zero vacancies should be with the Chief Justices of the High Courts and the Chief Justice of India and they should be held accountable for the same. Right now, nobody believes that they are accountable, and filling judicial vacancies is not considered a matter of priority.

Filling all vacancies may result in a requirement of about 5,000 courtrooms. A simple solution would be to run 5,000 courts in two shifts.

Use of technology

The second is to improve working with the use of technology. The e-Committee of the Supreme Court has been in existence since 2005. It has made three outstanding recommendations which are not being followed. One, computer algorithms should decide on case listing, case allocation and adjournments with only a 5% override given to judges. It said all rational reasons and limits should be put on adjournments; case listing should give main weightage to ‘first in, first out’; and case allocation should take into account logical criteria. This would be a big step in reducing arbitrariness and the unfair advantage that the powerful enjoy.

Two, the courts should focus on e-filing. The e-Committee made detailed SOPs on how petitions and affidavits can be filed and payment of fees can be done electronically without lawyers or litigants having to travel to the courts or use paper. This should be implemented in all seriousness and would also save about three lakh trees annually.

Three, it focused on virtual hearings. COVID-19 prompted the courts to adopt virtual hearings. However, virtual hearings were held only in some cases while physical hearings were held in most. In pre-COVID-19 years, the increase in the pendency of cases in all courts used to be about 5.7 lakh cases a year. In 2020 alone, it increased to an astonishing 51 lakh. It appears that if a hybrid virtual hearing model is not adopted, the backlog of cases could cross 5 crore in 2022. The dysfunctional justice system will be perpetually overwhelmed.

All the courts in the country must switch to a hybrid virtual mode immediately and start disposing cases. Even after the COVID-19 crisis ends, it would be beneficial to continue hybrid virtual courts. This will make access to justice easier for litigants, reduce costs, and also give a fair opportunity to young lawyers from small towns. The required hardware is available in all courts.

No change in laws

All the recommendations — e-filing of petitions, affidavits and payment of fees; algorithm-based computerised listing, roster, case allocation and adjournments with only a 5% override to be given to judges; hybrid virtual hearings; filling judicial vacancies; and holding Chief Justices responsible for ensuring that vacancies in judicial positions are less than 5% — are based on the Supreme Court’s various decisions and the e-Committee’s recommendations. These would require no changes in laws. At a conference, High Court Chief Justices and the Chief Justice of India and the government could make decisions on all of this.

If all this is done, India’s judicial system can rank among the 10 top countries of the world. These changes would make India the preferred nation for international investments and also fulfil the fundamental right to speedy justice of citizens.

Shailesh Gandhi is former Central Information Commissioner and Arun Joshi is a Technical Consultant

The policy of a single test needs to be reviewed to attain the lofty goals of the New Education Policy

The Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) government in Tamil Nadu has now passed a law scrapping the National Eligibility-cum-Entrance Test (NEET). Called the Permanent Exemption Bill for NEET, it exempts medical aspirants in Tamil Nadu from taking NEET for admission to undergraduate degree courses in medicine, dentistry and homoeopathy. Many, including judges of the Supreme Court of India, were of the opinion that NEET would be most student friendly as it would not only save them from the trouble of appearing in multiple tests but also ensure a transparent and fair system of medical admissions. But how this ‘one-test, one-nation’ policy would really affect students, particularly those from rural and underprivileged sections, has not been studied properly. How it would undermine the rights of minority institutions too was not given much importance. What has been the experience of other countries with such tests? What would be the true implications of a one test policy on federalism?

A revived debate

In accordance with the DMK’s electoral promise of promoting equity in medical admissions, Tamil Nadu Chief Minister M.K. Stalin, constituted a high-level committee under the chairmanship of retired Madras High Court judge, Justice A.K. Rajan. After the High Court had dismissed a petition by Bharatiya Janata Party (BJP) State Secretary K. Nagarajan against the constitution of this committee, the DMK government moved with god speed and got the law against NEET passed by the State Assembly. Of course this law will not be able to help students as the President of India is unlikely to give his assent to it as the BJP had opposed it. Yet, the enactment of this law has succeeded in reviving the debate about the usefulness of NEET. While medical education is on the Concurrent list (Entry 25), it is subject to the maintenance of standards in higher education which is within the domain of the central government under the Union list (Entry 66). In any case, the field is occupied by the central law namely Section 14 of the National Medical Commission Act, 2019 that provides for NEET. NEET is a unique system of admission as no admission in medicine is possible in India without clearing NEET. The idea of common tests was initiated by Murli Manohar Joshi as the HRD Minister in the A.B. Vajpayee government. It found some support in the judgment of the Supreme Court inT.M.A. Pai Foundation(2002). NEET was notified by the Medical Council of India (MCI) in 2010 but in 2013, a three-judge majority decision inChristian Medical College Vellore Association vs Union of India and Othershad struck down NEET. The decision was widely criticised as being pro-rich, for pro-coaching centres, and anti-student and one which would lower the standards of medical education. As a result, the Indian Medical Council Act, 1956 was amended and Section 10D was inserted to empower the MCI to conduct NEET. Moreover the review petition against this judgment was allowed in 2016 and the Supreme Court ordered the conduct of NEET from 2016 itself.

Imposed by the judiciary

Surprisingly, the Bench did not accept even the Government of India’s repeated requests to permit State governments to conduct their tests at least in 2016. NEET was thus imposed by the Court and not the Narendra Modi government. Interestingly, the Court did not pay much attention to its own judgment in Islamic Academy of Education and Another (2003) where a five-judge Bench had clarifiedT.M.A. Pai Foundationand held that institutions that have a special feature and have a fair and transparent admission procedure for at least the last 25 years can seek an exemption from the common admission test.

The Justice Arun Mishra-led Bench in 2020 again upheld NEET even in respect of minority institutions. Article 30 gives them the right to admit students of their choice. ‘Choice’ cannot be limited just to the right to reservation. Each university or institution has a right to emphasize some special areas of study. For instance, the Gandhi Medical College, Seva Gram, Vardha, had a paper on Gandhian Studies in its test. Similar was the case with the Armed Forces Medical College which used to test a student in defence studies.

Instances of alleged question paper leakage in the very first year of NEET, media reports of unfair means and examination malpractices by students show that both NEET as well as JEE are not fool-proof tests satisfying the parameters of fairness and transparency.

Data on post-NEET impact

The A.K. Rajan report has substantiated arguments against a single test in its 165-page report. A majority of the 86,342 people the panel spoke to were opposed to NEET. The diversity in Tamil medical institutions has been affected with the introduction of NEET. The percentage of students from rural areas has dropped from 61.45% to 50.81%. Similarly, the percentage of candidates from government schools has gone down from 1.12% to 0.6%. The percentage of English medium students — already dominating medical education — went up from 85.12% to 98.01%. The percentage of students from the Central Board of Secondary Education (CBSE) has gone up to 38.84%. For students from economically poorer sections, it was a decline — from 47.42% to 41.05%. The number of first generation learners has gone down too. Post NEET, Tamil students constitute just 1.99%.

‘Elitism’ in NEET

Unfortunately, the Supreme Court considered just the legality of NEET but overlooked the real impact NEET would have on the ground particularly on underprivileged candidates and minority institutions. Forget India with its huge regional disparities and marked differences in the standards of various State boards. Even in the United States, a number of surveys found that it was mainly the children of mostly rich, white and politically powerful families who cleared prestigious common tests. Empirical research in the United States on standardised common tests has found that these tests are biased against the poorer and underprivileged sections of population, women and minorities. To overcome these problems, race-sensitive admission criteria were introduced, leading to the judgment inGrutter(2003). Thus, there is an element of class in NEET and the Justice Rajan committee has found hard evidence of such elitism. If similar committees are appointed in other States, there are sure to be identical findings.

Moreover with just one national test, commercial coaching institutes are bound to prosper. And since most coaching centres are in the cosmopolitan and big cities, poorer students from a rural background, and who have studied in the vernacular medium, would always be at a disadvantage in any ‘one nation-one test’ policy. There is also large-scale variation in syllabus when it comes to the CBSE and State boards. Wrong translation of questions including in Tamil had also been a problem. If unequals are tested on the basis of one test, i.e. NEET, the mandate of equality is violated as Article 14 demands likes are to be treated alike, not unlikes are to be treated alike. Thus, it goes against the Preamble as it does not provide equal opportunity to all. What it basically achieves is just ‘formal’ rather than ‘substantive equality’ as it overlooks differences.

The greatest argument in favour of NEET is judicial belief about the promotion of merit though without any clarity on the meaning of merit. The reality is that many private colleges even after NEET do admit students under Non Resident Indian and management quota on extremely low scores i.e. much lower than the scores of Scheduled Caste, Scheduled Tribe and Other Backward Class categories.

Merit requires fair competition and equality of opportunity. Is it not a fact that the central government and judges sincerely believe that the multidimensional construct of merit can be adequately, if not accurately, measured? When NEET does not satisfactorily meet this fundamental criterion, competition cannot be termed as fair and just, and the equality of opportunity becomes illusory. There is substantial scholarship in the West (Sacks, Freedle, Wells, Camara and Schmidt) that common admission tests cannot measure abilities that are essential for learning such as imagination, curiosity and motivation. NEET does not test qualities that a doctor must possess such as compassion, empathy and passion to serve humanity. Accordingly hardly any doctor is willing to serve in rural areas. NEET toppers won’t necessarily make good doctors.

While the Tamil Nadu government should try to improve educational standards of its schools, the NEET syllabus should not be based entirely on CBSE. The central government too should review the policy of a single test so that diversity of the society is reflected in our medical institutions and the goals of the New Education Policy — of equity, inclusion and access — are realised.

Faizan Mustafa, an expert of constitutional law, is the Vice-Chancellor of the NALSAR University of Law, Hyderabad. The views expressed are personal

The new Chancellor must enable global cooperation policies for a sustainable future with India and the world

The era of Angela Merkel, as Chancellor of Germany for the past 16 years, is coming to an end while the battle of a number of global crises is at its peak. The federal elections, on September 26, that mark the end of the Merkel-era, have given rise to a currently unforeseeable political future. So, how will Germany define its role as an important international agent in the fight against global challenges, including climate change, and fostering global sustainable development in line with the 2030 Agenda of the United Nations?

Climate change, resource destruction and species extinction are limiting development opportunities and global scope for action more than ever before. Major emerging economies, including India, and regional powers are, besides the ‘old’ countries of the West, since long shaping the economic, political and cultural interdependencies of a more complex, dynamic, accelerated world. And it is now time to act: to battle climate change and biodiversity loss, rising social inequalities and poverty, defend democracy and secure peace.

Key roles soon

In this, Germany and India take on core roles in the coming two years: Germany, as the second biggest bilateral development donor globally (the United States is first), takes over the G7 presidency in 2022. India presides over the G20 in 2023. These offer an opportunity to mutually strengthen the processes of club governance and foster a focused dialogue among our political leaders and policy-making for a common future.

There is a shift now

Yet, Germany’s ability to live up to this responsibility depends on the outcome of the recent elections and coalition negotiations. The field of international cooperation for sustainable development has, over the past 16 years, moved from the Millennium Development Goals of the UN that were formulated in New York as standards to be reached by low- and middle-income countries, to the understanding that poverty alleviation and fighting rising inequalities go hand in hand with combating environmental and climatic change processes. ‘Development’ was redefined as ‘sustainable development’ and thus, as a challenge to be addressed by all countries, and in all societal and economic sectors. An important instrument for achieving sustainable development is — as has become clearer than ever before — international and transregional cooperation on an equal eye-level, geared towards a global common good.

Today, six years after the Sustainable Development Goals and the Paris Climate Agreement were formulated and one and a half years into a global pandemic, we need radically transformative structural policies for the global common good and in line with the 2030 Agenda of the UN. Germany as thethird biggest economy, in terms of its share in global trade, has to live up to its responsibility and set the course for these transformative changes. Yet, it can only do so in partnership, and especially in partnership with the big transition economies, including India. We need structural policies that foster the global common good. Core fields of action include reducing social inequalities, overcoming poverty and ensuring social justice, promoting social peace, political participation and cultural diversity, creating a climate-neutral and stable economic system, vehemently advocating for healthy ecosystems, stable climate and biodiversity.

The key policy areas that need urgent attention have been highlighted again by the COVID-19 pandemic: we need to make financial markets, digitalisation and the economy sustainable; social protection, food and health systems need to be more robust; strengthen education, science and innovation, inclusive institutions for social cohesion, and promote rules-based, regional and multilateral governance.

Equitable cooperation

This type of policy-making rests on cooperation on equal eye-level: between countries, social groups and living environments; between politics, business, science and society, and between ministerial departments. United and driven by the common goal of the global capacity to act. It is a global cooperation policy for our common sustainable future. Changing internal and external structures in a way that self-determination, political and economic participation and social peace are possible for all people in the future requires continuous dialogue around the identification and shaping of common values and preconditions for the future.

This also means that a global cooperation policy for a sustainable future requires a strong governance architecture. It can only be realised through the interplay of domestic and externally-oriented departments, different decision-making levels from local to global, and politics, business and society working together. However, strategic leadership and coordination must be anchored at the cabinet level, in a ministry whose political logic does not focus only on economic growth or poverty reduction, security or climate protection, but lays emphasis on stronger global cooperation for the global common good. The reduction of social inequalities must be addressed in conjunction with climate protection, political participation and economic prosperity.

The focus must be on the dynamics between the global megatrends of our time; not on ministry-specific single transformational steps. Germany’s Ministry for Economic Cooperation and Development brings the necessary experience to this task. But it needs the will to innovate now, has to develop a strategic vision, and requires the necessary decision-making powers and resources. The partners of cooperation for global transformative change are transition and high-income countries just as much as low-income countries. The multilateral level of cooperation must thus move to the centre, supported by bilateral and European cooperation on all continents.

Glasgow meet as opportunity

The cooperation with India is of key importance — as a transregional player — in fighting social inequalities and addressing climate change. The global differences in combating the COVID-19-pandemic with COVID-19 recovery funds amounting to 16% of GDP in high income countries, 4% in middle income and only 1% in low-income countries, meet the continuous increases in greenhouse gas emissions. The upcoming COP26 in Glasgow thus serves as an important platform to negotiate investments into the greenhouse gas neutral transformations of India’s energy and transport sectors just as much as into the social security systems enabling societal capacities to live with the crises ahead.

A global cooperation policy for a sustainable future must adopt a planetary perspective with a focus on the dynamics between social, ecological and economic change processes, cultivate dialogue across departmental boundaries and systematically shape transformative structural policy for the global common good. Germany in a post-Merkel era requires wise leadership in the Chancellor’s office that turns its attention to younger generations and to the world, recognises the urgency of global cooperation policies for a sustainable future with India and the world, and supports them at the cabinet table. The elections have to pave the way accordingly.

Anna-Katharina Hornidge is Director of the German Development Institute (DIE/GDI) and Professor of Global Sustainable Development at the University of Bonn

The great degree of unhappiness in Indian society has a lot to do with the way the law and its institutions operate

Until the beginning of the publication of the United Nations World Happiness Report in 2012, happiness was not considered an objective of governance. But it has now emerged as a new measure of the quality of governance. The connection between law, governance and happiness has been gaining considerable attention over the years. This is because the report has shown time and again that countries with a higher GDP and higher per capita income are not necessarily the happiest.

Dismal performance

The United Nations World Happiness Report of 2021 ranks India 139 out of 149 countries. Happiness was measured by also taking into consideration the effects of COVID-19 on the people and their evaluation of the performance of governance systems. The report shows that COVID-19-induced social distancing had a severe impact on happiness as sharing and community life were hugely affected during the pandemic.

India’s dismal performance on happiness is crucial if we look at governance and the law. Happiness has never been considered an explicit goal of public policy in India. The trust and confidence enjoyed by public institutions are quite pertinent in the happiness score sheet. Guarantees of rights, participation, dignity, and social justice are crucial in the determination of happiness in a society like India.

We tend to limit the role of law to a mere sanctioning instrumentality which satisfies the retributive instincts of people. However, the law is capable of creating many positive obligations, which may lead to a collective conscience, care and cooperation. It is capable of making people feel that they have a role in resolving their problems through distributive justice. “To feel that your lost wallet would be returned if found by a police officer, by a neighbour, or a stranger, was considered to be a measure of happiness than income, unemployment, and major health risks,” the report states.

Law ought to bring happiness to the lives of people. The great degree of unhappiness in Indian society has a lot to do with the way the law and its institutions operate. People live in pain and anguish as their legitimate grievances remain unaddressed by the legal system. It is erroneous to believe that every case that is decided by the courts brings happiness to the people. According to the World Justice Report, as many as 40% of people live outside the protection of law in the world. More than 5 billion people fall into this ‘justice gap’. India’s share is very big in these figures. The estimated figure of 3.5 crore pending cases in various courts of the country is not merely a number as all those connected with these cases are in a state of anxiety. They are certainly not happy people. Typically, the criminal justice system for these people is a source of unhappiness.

India’s rule of law rank was 69 as per the World Justice report 2021. It has a chilling effect on the right to life, liberty, economic justice, dignity and national integration. Justice in India hardly seems to espouse the goal of happiness in society. Criminal justice drastically impacts the lives of people. It is capable of providing safety but it also leads to fear, stigma and repression. People are rarely satisfied with the police and courts in this country.

Lower crime rates, happier societies

The data suggest that happy countries have lower crime rates. Crime and its resultant suffering are a major source of unhappiness. For instance, in Finland, Denmark, the Philippines, South Africa, India and Sri Lanka, at least one of the four crime variables share an inverse relation with the happiness score of the nation. It means that individuals living in nations with high crime rates are less happy and satisfied than individuals living in nations with comparatively lower crime rates. Countries scoring high on the Rule of Law Index also score well on the index of happiness. Second, in the report, happiness levels were significantly determined by various socio-demographic factors like health, education, crime rate, criminal victimisation and fear of crime.

Nations are now responding to the happiness index. The United Arab Emirates was the first country in the world to have set up a Ministry of Happiness. The Ministry monitors the impact of policies through a happiness meter and takes measures to ensure a better life. Bhutan introduced Gross National Happiness as a measure of good governance. Rothstein and Uslaner (2005) say that honest and effective governments can create more socio-economic equality. This leads a greater number of people reposing trust in their government, which is an important condition for happiness.

G.S. Bajpai is Vice-Chancellor at Rajiv Gandhi National University of Law, Punjab. Views are personal

If civil servants don’t use social media appropriately, their role as independent advisers stands threatened

The biggest challenge today to Indian bureaucracy is the shift from desk to digital. This shift is not limited to a transition towards e-office and e-governance, but includes the organisational and bureaucratic response to digital spaces, especially the use of social media. The focus has been mostly on the former, while the latter has remained largely unaddressed.

To use or not to use social media

There are two opinions on the use of social media by civil servants. While there are many people, including former civil servants, who are in favour of civil servants using social media in their official capacity, others argue that anonymity, the defining feature of Indian bureaucracy, gets compromised in the process. In fact, as an organisational form, the bureaucracy is incompatible with social media. While bureaucracy is characterised by hierarchy, formal relationships and standard procedures, social media is identified by openness, transparency and flexibility.

It is true that many civil servants have become accessible to the common people and public service delivery issues have been resolved through the use of social media. Social media has also created a positive outlook towards an institution long perceived as opaque and inaccessible. Social media has increased awareness among people about government policies and programmes.

But social media also does more. It provides an opportunity to bureaucrats to shape the public discourse and engage with the public while being politically neutral. At a time when the tendency among the political executive is to receive the very remarks or advice from bureaucrats that they want to hear, social media ensures that blind obeying is minimised and bureaucrats serve the people.

Anonymity has been a hallmark of Westminster bureaucracies, including in India. But there is a basic contradiction in remaining habitually anonymous while governance in public is now the new normal. Further, values are becoming more dominant than facts in public policymaking. And both values and facts are getting reshaped due to fake news and systematic propaganda within public policy circles as well. In such a scenario, the bureaucracy, which is expected to be the epitome of public values and a storehouse of facts, shouldn’t be expected to govern in private.

The use of social media is gradually getting institutionalised in many Westminster system-based countries. During the Brexit debate in the U.K., many civil servants shaped public debate through the use of social media even while remaining politically neutral. In India, civil servants haven’t reflected on this aspect of digital bureaucracy. Anonymity and opaqueness have already been watered down through the Right to Information Act of 2005. But they continue to be prominent features.

Accessibility and accountability

In India, the role of social media in bureaucracy has taken a different direction. Social media is getting used by civil servants for self-promotion. Through their selective posts and promotion of these posts by their social media fans, civil servants create a narrative of their performance. All this is justified in the name of accessibility and accountability. There is a wrong notion getting entrenched in the public consciousness that social media is the way to access civil servants and make them accountable. Social media may have improved accessibility and accountability, but it is important to note that civil servants are at an advantage to share the information they want and respond to those they want. It is not a formal set-up where accessibility and accountability are based on uniformity of treatment. Social media accountability is no alternative to institutional and citizen-centric accountability. It is, in fact, partly unethical to use social media during office hours and justify it when some people who have travelled long distances are waiting outside the office.

Bureaucrats should use social media to improve public policies. If they don’t use social media appropriately, their role as independent advisers stands threatened.

Zubair Nazeer is an Assistant Professor (Public Administration) at Jamia Millia Islamia

Germany looks set for a three-way coalition with Social Democrats most likely at the head

The German elections are known to be a predictable exercise largely dominated by the Conservatives. But this time, even after the preliminary results are out, there is no clarity about which party would form the coalition and who would succeed Angela Merkel, who had announced her retirement well before the polls. There are now two wannabe Chancellors and two kingmakers, and coalition talks are expected to drag on. The centre-left Social Democrats (SPD) took a narrow lead with 25.7% of the vote, followed by the bloc led by Ms. Merkel’s conservative Christian Democrats (CDU), with 24.1%, their lowest vote share. The Greens won 14.8%, their best performance in a national poll, while the liberal, pro-business Free Democrats (FDP) took 11.5%. Olaf Scholz, who put the trailing Socialists in the lead, has claimed victory and shown interest in working with the Greens. Armin Laschet, the Conservative leader, has also promised to put “every effort” to ensure a CDU-led government. That leaves the Greens and the Liberals as kingmakers. Since the Socialists and the Conservatives, currently coalition partners in the Merkel government, will not be together again, the next government is set to be a three-way coalition.

Over the last 16 years, Ms. Merkel has been the undisputed face of the CDU and one of Germany’s most popular leaders. Her decision to retire has left a vacuum both in the CDU leadership and in German politics. Under the uncharismatic conservative Armin Laschet, the CDU, which ruled 52 of the 72 post-war years of Germany, looked like a pale shadow of itself, while Mr. Scholz, who belongs to the pro-business sections of the Social Democrats, led a campaign focused on social justice, by promising to increase the minimum wage, build affordable houses and raise taxes on the rich. This campaign allowed the Social Democrats to eat into the traditional vote base of the Conservatives. The growing awareness of climate politics led to the rapid and visible rise of the Greens. Mr. Scholz will now seek to bring together the Social Democrats, Greens and Liberals, the so-called ‘traffic light’ coalition that will have 416 seats, well beyond the 368 needed for majority. But a lot would depend on coalition talks and reaching common ground, as the CDU has also thrown its hat into the ring. When Ms. Merkel took over the reins of Germany in 2005, Europe’s largest economy was stalled with high unemployment. She overcame crises, strengthening Germany’s economic prowess and transforming its role in Europe. But she also saw German politics getting fragmented and the rise of the neo-Nazi AfD, which got a 10.3% vote share in Sunday’s poll. Whoever succeeds Ms. Merkel has their task cut out to offer stable governance, address growing social disquiet and strengthen the EU. And a bigger challenge is to take up this ambitious agenda while leading a three-way coalition.

The insurgency has weakened but its potency in select areas has not reduced

In a meeting with State leaders and representatives, Home Minister Amit Shah noted that the geographical influence of the Maoists has reduced from 96 districts in 10 States in 2010 to 41 now. The contraction is not surprising. Armed struggle has found few takers beyond select pockets untouched by development or linkages with the welfare state; and far from consolidating its presence — a prospect that seemed possible following the merger of two major Naxalite groups into the proscribed Communist Party of India (Maoist) — the organisation is limited to the remote and densely forested terrains of central and east-central India. Rather than mobilising discontents with the Indian state by projecting its weaknesses and ensuring inclusion and welfare, the Maoists have privileged armed struggle, invited state repression and sought to use this to recruit adherents. Such a strategy has led to some of India’s poorest people, the tribals in Chhattisgarh and Jharkhand in particular, being caught up in endless violence, and also caused severe losses to the Maoists as well as anti-insurgent security forces. This has followed the predictable path of most Maoist insurrections that retained armed struggle to achieve their aims – in the Philippines and Peru, for example — leaving behind death and violence rather than enabling genuine uplift of the poor. Despite these, the Maoists have not budged from their flawed understanding of the nature of the Indian state and democracy, unwilling to accept that the poor people, whom they claim to represent, seek greater engagement with the electoral and welfare system.

The Maoist insurgency still has potency in South Bastar in Chhattisgarh, the Andhra-Odisha border and in some districts in Jharkhand. These States must focus on expansive welfare and infrastructure building even as security forces try to weaken the Maoists. Frequent skirmishes and attacks have not only affected the security forces but also left many tribal civilians caught in the crossfire. A purely security-driven approach fraught with human rights’ violations has only added to the alienation among the poor in these areas. The Maoists must be compelled to give up their armed struggle and this can only happen if the tribal people and civil society activists promoting peace are also empowered. The Indian government should not be satisfied with the mere weakening of the Maoist insurgency and reduce commitments made for the developmental needs of some districts of concern in States such as Jharkhand, as its Chief Minister has alleged. The Union government and the States must continue to learn from successes such as the expansion of welfare and rights paradigms in limiting the movement and failures that have led to the continuing spiral of violence in select districts.

The right of newsmen not to disclose confidential sources is a “precondition of the unfettered dissemination of news,” Senator James Pearson said to-day [Washington, September 28] as a Senate Sub-Committee opened hearings on freedom of the press. “It is axiomatic,” he said in a testimony prepared for the sub-committee on constitutional rights, “that there can be no dissemination of information without collection of information. Therefore, unreasonable governmental interference with the collection of newsworthy information is inimical to a free press.” Mr. Pearson said the U.S. Supreme Court had never held that newsmen had a right to protect confidential sources. But he said 17 States have adopted laws protecting their right to do so. “In those States where the privilege has been effective for a number of years,” he said, “there is no evidence to indicate that law enforcement officials and prosecutors have been hamstrung in ferreting out crime. The press cannot serve as an investigative organisation for two masters: the government and the public.” Mr. Pearson and one other Senator are sponsoring legislation to establish by law the right of newsmen to refuse to disclose confidential sources of information.

India’s application for $ 5 billion in SDRs will be considered by the executive body of the International Monetary Fund on November 9, the fund’s managing director Jacques de Larosiere told Finance Minister R Venkataraman.

India’s application for $ 5 billion in SDRs will be considered by the executive body of the International Monetary Fund on November 9, the fund’s managing director Jacques de Larosiere told Finance Minister R Venkataraman. The staff has more or less agreed on the terms. It is rarely that the terms agreed on by the country and managing director are altered by the board. It is assumed that whatever be the public stance of the USA and whatever the US treasury officials might be leaking to the press, in actual practice there will be no problems. Venkataraman told officials that he cannot disclose the conditions to the press before they are placed before Parliament.

Illegal arrest

Two Bihar youths arrested nine days ago for an alleged conspiracy to kill the Prime Minister Indira Gandhi were ordered released on bail by metropolitan magistrate Jaswant Singh who observed that their very arrest “appears to be illegal”. The magistrate, however, directed that the two suspects be produced before a Bihar court on September 30 in connection with a dacoity case. Delhi police brought Kameshwar Prasad Singh and Ganesh Dutt from Hajipur to the capital on September 16.

PM talks peace

Prime Minister Indira Gandhi has warned of the dangers posed by the revival of Cold War postures in India’s immediate neighbourhood. She was referring to the massive acquisition of arms by Pakistan. She regretted that in a world rich with natural resources and with significant scientific discoveries, that the vast knowledge was put to destructive purposes.

Pilot engines

A pilot engine will precede all express and mail trains half-an-hour before their departure during the night in Punjab.

A section of scientists has questioned the earlier studies, claiming that some of the researchers had ties to the tobacco industry.

Spare a thought for the smokers. Last year, at the height of the first wave of the pandemic, researchers — first in France, later in China and India — published studies that seemed to indicate smokers were at less risk of contracting Covid, and when they did, experienced less severe symptoms. In France, there was reportedly a rush on tobacconists by non-smokers hoping to get a little extra protection. For smokers everywhere, here, at last, was a justification — as much for themselves as for those they have been shunned by for the smell and cloud of carcinogens they spread — to take another drag. Now, unfortunately, they have been robbed of the only silver lining that pierced the haze and the tar all too briefly.

A recent study in England has collated observational and genetic data on Covid-19 and tobacco use and found that compared to those who had never smoked, smokers were about 80 per cent more likely to be hospitalised after contracting the virus. A section of scientists has questioned the earlier studies, claiming that some of the researchers had ties to the tobacco industry.

Not surprisingly, the disappointment among tobacco addicts is palpable. Unlike other substances — alcohol, marijuana and more notorious narcotics — smoking doesn’t really get you high. The social cost for the addiction is hardly commensurate to the pleasure — train and plane journeys have you jonesing, you’re shunned to dark corners outside bars and sometimes, even from your own homes to service the need without bothering others. All this, while it burns a huge hole in your pocket and you slowly but surely watch your health deteriorate. From France, the birthplace of existentialism, there was hope that smoking had a purpose. From England, the birthplace of utilitarianism, that hope has been taken away.

It provides policymakers not only a sense of the extent of labour market distress during periods of economic upheaval, but also an understanding of the effectiveness of government policies.

On Monday, the Ministry of Labour and Employment released the findings of the new Quarterly Employment Survey (QES) for the first quarter of the ongoing financial year. As most labour market data in India comes with a considerable lag, making it too late for any meaningful input in policymaking, the new survey is a welcome step towards filling the information void that surrounds the labour market. Regularly available, high quality, credible labour market data forms a valuable input. It provides policymakers not only a sense of the extent of labour market distress during periods of economic upheaval, but also an understanding of the effectiveness of government policies.

The quarterly survey provides data on employment in nine non-farm sectors of the economy — namely manufacturing, construction, trade, transport, education, health, accommodation and restaurants, information technology/business process outsourcing and financial services. These nine sectors account for roughly 85 per cent of total employment in units employing 10 or more workers. According to this survey, organised sector employment stood at 3.08 crore during April-June 2021, up from 2.37 crore in 2013-14. This translates to an annual growth rate of just 3.3 per cent. While most sectors saw a rise in employment during this period, employment in trade, and accommodation and restaurants — sectors that are more likely to have been hit by the pandemic — was down by 25 per cent and 13 per cent respectively. In fact, as per the survey, employment actually fell in 27 per cent of the establishments due to the pandemic. However, the survey also says, during the period of the national lockdown last year (March 25-June 30, 2020), 81 per cent of workers received full wages, 16 per cent received reduced wages, while 3 per cent were denied wages. How this demand-side snapshot provided by an establishment-based survey reconciles with supply-side data from household surveys remains to be seen.

As the QES covers only establishments with at least 10 workers, it provides data essentially on the formal economy. Considering that informal workers (with no written contracts, and benefits) account for roughly 90 per cent of the labour force in India, the QES thus provides only a partial glimpse of the labour market. Only when data on the unorganised sector (establishments employing nine or less workers) is captured — this forms the second part of the framework of the labour bureau’s establishment-based surveys — will a more comprehensive picture of the labour market emerge.

The attainment of the project's objectives will, however, depend on the manner in which policymakers navigate challenges that stem from the longstanding failings of the Indian healthcare sector.

Instead of carrying their medical records in polythene bags, Indians will be able to use IT-enabled tools to share prescriptions, blood test reports and X-ray diagnostics with doctors, irrespective of where they were generated. That’s the thinking behind the Ayushman Bharat Digital Mission launched by Prime Minister Narendra Modi on Monday. It involves the creation of a unique health ID for every citizen and a digital registry that aims to facilitate seamless interactions between healthcare experts. This is a much-needed intervention given that management of chronic diseases has become a critical public health challenge in the past 15 years. Data portability could expedite the treatment of the critically ill, especially those who suffer from more than one ailment. The severity of Covid-19 effects amongst those with comorbidities has highlighted the need for a repository that alerts a doctor to a patient’s medical history at the click of a computer mouse. In the long run, the creation of a health record system could improve public health monitoring and advance evidence-based policymaking. The attainment of these objectives will, however, depend on the manner in which policymakers navigate challenges that stem from the longstanding failings of the Indian healthcare sector. It will also require them to be mindful of the ethical issues germane to the use of digital data.

Globally, the tryst with e-health innovations has been a mixed one. The UK’s National Health Service was one of the first to deploy a digital system to make patients’ records accessible to doctors across the country. The programme did not earn the trust of doctors and failed to adequately address issues related to data confidentiality. Aborted in 2011, the project is regarded as amongst the most expensive failures in IT history. In the US and Australia, where digital healthcare has enjoyed a relatively better outing, the creation of a patient and physician-centric e-healthcare ecosystem remains a work in progress. The US medical system has witnessed regular debates on what must be jotted down in hospital records and prescriptions. The task of data entry — a lot of which might not always be relevant to clinical care — has added to the American doctor’s burden and is seen by experts as one of the major reasons for the high rate of physician burnout in the country. Evolving a language of communication in the digital health ecosphere could pose unforeseen problems in India given the country’s diversity and its chronic shortage of doctors, especially in public health centres — the main source of medical care for a vast number of people in the country. Poor internet speeds could make data entry an onerous proposition for the rural healthcare provider.

The Ayushman Bharat Digital Mission gives patients the option to choose the records they want to share. However, given the asymmetrical relations between health service providers — doctors, hospitals, pharma and insurance companies — and the absence of a data protection law, breaching of patient confidentiality cannot be ruled out. In the coming months and years, policymakers will be watched for how they address these challenges.

Somit Dasgupta writes: Investments in research and development can help India tap its ‘green’ hydrogen potential and align its energy sector with climate goals

Hydrogen is the latest buzzword when it comes to dealing with energy issues, especially climate change. There is now increasing realisation that in order to meet the Paris target of limiting temperature rise to 1.5 degrees Celsius, one will have to shift the focus to more difficult options like hydrogen, carbon capture, utilisation and storage (CCUS), and direct carbon capture. Unless we adopt these new technologies, we will not be able to take care of “hard-to-abate” sectors like the industrial sector, buildings, aviation, and shipping. When we say hydrogen, we mean “green” hydrogen which is derived through electrolysis of water using renewable sources like solar, wind and biomass for generating electricity. Hydrogen from fossil fuels (called “brown” or “grey” hydrogen depending upon whether it is coal or gas, respectively) is anyway being produced all over the world. India produces hydrogen using natural gas. The third form is “blue” hydrogen, produced from fossil fuels, but a part of the carbon is absorbed using CCUS technology. Today, less than 1 per cent of the world’s hydrogen is “green”.

Hydrogen from fossil fuels costs between $1 to $2 per kg whereas “green” hydrogen today costs between $4 to $6 per kg. It is expected that green hydrogen will become competitive to fossil fuel-based hydrogen by about 2030. This will happen because the cost of electrolysers is expected to go down over time and also it is hoped that their efficiency will improve. Demand for “green” hydrogen is going to multiply and in the case of India alone, TERI has estimated that demand for “green” hydrogen will go up from 6 million tonnes today to about 50 mt by 2050. The current world demand, incidentally, is about 70 mt.

While our need for “green” hydrogen is imperative if we want to meet our Paris targets, the path for production and utilisation of this form of hydrogen is arduous. First, after converting electricity to hydrogen, shipping it, storing it, and then converting back to electricity, the delivered energy can be below 30 per cent of what was the initial electricity input. One would, therefore, need huge amounts of electricity from renewable sources which is going to put pressure on land.

The second issue is regarding the transportation of hydrogen. While hydrogen has a very high energy content per unit of mass compared to natural gas, its energy density is low per unit of volume. This means that one would need huge containers to transport hydrogen (as compared to, let’s say, ammonia) having equivalent energy content. It’s possible to convert hydrogen to liquid form to facilitate transportation, but then it has to be cooled to minus 253 degrees Celsius and then reconverted which would require a lot of energy. Alternatively, it can be converted to hydrogen-based fuels before transportation, but this will again require additional energy.

If we use electricity from the grid, which at least in the case of India is fossil fuel-based, then the entire purpose of producing green hydrogen, which is to lower carbon emissions, is lost. One can, of course, use pipelines for transportation, even existing pipelines where we can blend it with natural gas. There are, however, limits as to the distance hydrogen can be transported through pipelines. Today, about 85 per cent of the “green” hydrogen that is produced is done so “on-site” so that transportation problems are taken care of.

Third, hydrogen can be used in various sectors but there are limitations in certain sectors. While the best suited is the industrial sector (mainly steel, ammonia and refineries), its use in transport and power is somewhat restricted since it has to compete with batteries. Hydrogen, however, can be used in heavy duty, long-distance transportation because batteries have low energy-to-weight ratios and they take a long time to charge compared to fuel cells. For smaller distances, battery-charged vehicles are the most viable option economically. The best use of hydrogen in the power sector is for storage. Hydrogen-based storage is ideal for inter-seasonal storage, that is, storage over several weeks/months to take care of the lean months of renewable generation.

Finally, not all countries will find it economically viable to produce “green” hydrogen at home. The International Energy Agency has in its 2021 report cited the example of Japan which would be better off importing “green” hydrogen from Australia. Production is most suited for those countries which have high gas prices and low cost of renewable generation. Going by this, India is ideally placed for making “green” hydrogen domestically. For the Persian Gulf countries, which have low gas prices, it would be prudent to go in for gas-based “green” hydrogen and then apply CCUS to reduce the carbon footprints. So each country will have to chart out its own course depending on its ground realities.

India has the advantage of producing cheap electricity from renewable sources and thus, we have the potential of becoming hydrogen exporters and should not lose this opportunity as we have lost in the case of solar cells and batteries. We need to draw up a road map for “green” hydrogen and also bear in mind that we have to make huge investments in research and development to lower the cost of electrolysers and make India a manufacturing hub. Additionally, we need to incentivise the private sector to move towards “green” hydrogen. A lot of work will also be required to lay down standards for large-scale use of hydrogen besides framing safety regulations. Hopefully, the recently announced Hydrogen Mission will swing into action immediately and finalise the next course of action after consulting all stakeholders.

<

A R Vasavi writes: It has stalled erosion of democracy in India, strengthened a new coalition of different interest groups, including farmers, workers, Dalits and civil society, and challenged the hegemony of agri-business

Marking 10 months since the start of the farmers’ movement against the three draconian Farm Acts, demonstrations were held all over India, including the heart of the farmers’ movement outside Delhi. In their tenacity, outreach and representation, the agitating farmers and the movement signal not only a historic moment for agrarian India but have also laid out several lessons for us.

Far from the Marxian maxim that dismisses their mobilising capacities and considers them to be a “sack of potatoes”, the farmers have combined forces to challenge the state and its depredations against them and the nation. The movement now seeks to address not only issues of agricultural policy but also that of the decline of democratic structures and processes. The conduct of the Kisan Sansad (farmers’ parliament) will long be recognised for the content, process and decorum with which farmers and others made arguments and presentations. It may not be out of place to record that the farmers’ movement has stalled the erosion of democracy in India.

In ignoring their demands and then deploying punitive, violent and anti-democratic strategies against the farmers, the state has highlighted its devaluation of agriculture and agriculturists. That the current body of elected representatives does not represent the interests of the majority, that is the farmers, is explicit in the blatant disregard and violation of farmers’ interests and demands. In sum, the failure to address farmers’ grievances will be the hallmark of the failure of the NDA government.

Barring a few newspapers and television channels, the mainstream media has not only blocked out news and updates of the movement but has resorted to spreading disinformation and calumny against the movement. The media has largely succumbed to the dictates of the state and corporate interests and has failed in its democratic responsibilities. In deploying their own media to disseminate information and to represent themselves, the farmers have not only become media-savvy but have indicated that sharing information and open communication are key to democratic movements.

The strategies that the farmers’ movement has evolved are based on principles of non-violence and non-cooperation. It has shown the capacity to be well-organised and collaborate across several domains and actors. The movement has engaged in humanitarian acts that highlight and celebrate not only the Sikh practice of seva or service but also bring to the fore the leaders’ abilities to uphold the principles of peace and tolerance even during times of distress and violence.

Either ignored or invisibilised until now, women who are the backbone of India’s agriculture have been given voice, agency and visibility through the movement. This gain will go a long way in addressing the gender bias that has been built into rural culture and the agrarian economy. The nation may now see the emergence of some young women farm leaders on both the regional and national political stages.

The farmers’ movement has articulated and strengthened a new coalition that now consists of farmers, workers, students, Dalits, and civil society members. Years of fragmenting political-economic agendas have not seen the emergence of broad-based interest groups forming coalitions. The farmers’ movement has broken this insulation, and future collaborations and sharing of concerns are possibilities.

Urban middle-class and elite indifference to farmers’ issues continues. The silos that the urban middle and upper classes live in, the biased mainstream media, and the assured supply of food and other resources have ensured this. Only further exposure of these classes to the overall iniquitous and anti-rural and anti-agricultural political economies of the nation may help overcome their biases. It is this class of citizens that needs to be better engaged with so that they also become supporters of the farmers’ movement.

The farmers’ movement has received global media attention and also interest from the marginalised small farmers of the US, the green farming community of Europe and other countries. Its ability to challenge the hegemony of corporate agriculture or agri-business and to find a way forward on its own terms will be closely watched and studied. The possibility of the farmers’ movement to evolve and institute an alternative to corporatised agriculture or agri-business, both national and global, will be key.

The current impasse between the farmers’ movement and the central government indicates the need to re-assign agricultural issues to state level and to return agriculture to its constitutional status as a state subject in the federal system. Building on this, it is time for all policymakers and farmers to recognise that neither populist policies nor submission to corporate interests, such as the three Farm Acts, will resolve the deep problems that beset rural and agrarian India. The first step towards doing this is for Parliament to declare all three Farm Acts as null and void.

Finally, in extending the strength, tenacity, and vision that the farm leaders have developed in engaging with and sustaining this long and important movement, they must also articulate and promote detailed alternative visions and ideas for agriculture. No longer can the existing system of state-based subsidies or corporate and purely market-oriented approaches do. Going beyond the norms of productivity and subsidies, new imaginaries that focus on seeing the rural and the agricultural as sites to realise social justice, ecological sustainability, economic stability and political representation will be required. In all of these, farmers and farm leaders must commit to new possibilities in which the rights of farmers as citizens — and not as supplicants or subjects — are recognised.

Christophe Jaffrelot, Sharik Laliwala write: Recent reshuffle does not address socio-economic issues plaguing the state and has faulty electoral arithmetic, thus leaving open a window of opportunity for Opposition

The sudden change in Gujarat’s politics, brought about by the appointment of Bhupendra Patel as the state’s CM, is reminiscent of the political scientist Rob Jenkins’s term for India’s economic liberalisation process — “reform by stealth”. This ministerial formation indicates the centralisation of power in the BJP that has left senior leaders furious and upset. However, this “governance by stealth” approach, with a largely inexperienced ministry, does little to control the damage done to BJP’s image due to the mismanagement of the state’s public health system during the second wave of the Covid-19 pandemic. More importantly, with the state election scheduled in late 2022, it neither takes care of electoral arithmetic nor addresses the socio-economic problems in the region.

To begin with, the party has reinforced the status quo in terms of caste. From the mid-1990s, when the BJP came to power in Gujarat, the dominant castes — Patels, Brahmins, Banias, and Rajputs — with less than 30 per cent share in the state’s population have held at least two-thirds of the cabinet portfolios. According to the Ashoka University-Sciences Po SPINPER dataset, in the minister of state positions, their share has remained between 43 and 67 per cent. In the 1990s, most CMs were Patels, and despite the removal of one of their own, Keshubhai Patel, from the post of CM, the Patels continued to occupy at least 30 per cent of the cabinet portfolios in the 2000s and 2010s. This time, too, 60 per cent of the cabinet ministers are from the dominant castes. The powerful ministries are with the dominant castes. For example, two Brahmin ministers are in charge of finance, revenue, energy and petrochemical departments, whereas a Bania-Jain and Patels (including the CM) control the influential security portfolios (like home), agriculture, industries, mines and minerals, ports, Narmada, and education, to name a few. Barring one OBC minister, all OBC-SC-ST ministers have been allotted departments with low budgets such as social justice and rights, welfare of SC/ST and women.

The status quo may not revive the BJP’s waning appeal amongst Patels, a committed core group of BJP voters that has begun to shift to the Congress in rural areas and, of late, to the Aam Aadmi Party in the urban, lower-middle-class peripheries. Their approach to viewing the Patel problem purely from the lens of representation is faulty. This group has always had more MLAs and ministers than their population share. Even at their lowest in 1985, they contributed 17 per cent of Gujarat’s legislators, a few percentage points higher than their population estimated at 12 per cent in the last caste census of 1931. Patels have contributed at least one-quarter of the party’s MLAs, sometimes reaching as high as one-third, since the 1990s. Just before the Patel movement for their inclusion in the OBC quota found articulation, the community’s representation peaked with 51 MLAs in the state after the 2012 election.

The Patel conundrum — a problem that afflicts the larger rural side of Gujarat and other states — is symptomatic of dwindling incomes and youth unemployment. In their paper on peasant society in Gujarat, anthropologists Alice Tilche and Edward Simpson argue that “the hierarchy [in rural Gujarat’s marriage market] once ordered by land and agricultural adroitness has been replaced by a league of nations [through migration to places like US, UK, Canada] and graded shades of white collars.” On this crucial socio-economic front, not only does the BJP fail to enact concrete policies but its representation argument too is flawed: The party has come to like a certain kind of Patel, the one who is urban and industrialist. The appointment of Bhupendra Patel, a real estate businessperson who headed the two most influential urban bodies of Gujarat (Ahmedabad Municipal Corporation and the city’s urban development authority), as CM merely confirms the capture of the Gujarati state by urban elites.

Indeed, this “governance by stealth” approach instead of weakening the Opposition might provide them with an opportunity to organise the deprived castes and classes in rural areas through a narrative on Gujarat’s faltering socio-economic record. This strategy proved beneficial to the Congress and its allies in the 2017 assembly election: They won 59 of the state’s rural constituencies that have less than 25 per cent urban areas — a strike rate of over 65 per cent. But, in semi-urban and urban seats, this strike rate was under 25 per cent where the opposition alliance won just 22 of the 91 seats. However, a division of labour on rural-urban lines between the Congress and AAP might remedy these dramatically contrasting electoral prospects, as AAP has gained some appeal amongst qualified but underpaid youths in Gujarati cities, especially Surat.

But to go by the signals from the outgoing senior ministers, the BJP will concentrate on the agenda of Hindu supremacy for the 2022 election, without addressing the state’s poor socio-economic track record. In the last few years, the party has strengthened laws that make interfaith marriages and property sale between Hindus and Muslims in urban Gujarat nearly impossible (although the new amendments to these laws have been stayed by the High Court). For example, the outgoing deputy CM, Nitin Patel, remarked that “this country’s laws, Constitution are secure only until Hindus are in a majority.” Just a day before his resignation, former CM Vijay Rupani listed “the law to save cows from slaughter” and “stop love jihad” as his government’s achievements, after earlier having promised to contest the HC stay on the anti-conversion law in the Supreme Court. Can the BJP rely on identity politics and ignore socio-economic issues again in 2022?

This column first appeared in the print edition on September 29, 2021 under the title ‘BJP’s Patel conundrum’. Laliwala is an independent scholar on politics and history of Gujarat; Jaffrelot is senior research fellow at CERI-Sciences Po/CNRS, Paris, and professor of Indian Politics and Sociology at King’s India Institute, London

Shyam Saran writes: Developments on security front herald a period of uncertainty and danger, but with China’s crackdown on its private sector, India’s economic prospects look brighter.

A number of important developments has taken place over the past several weeks. They may appear disconnected but in fact add up to a significant shift in regional and global geopolitics.

One, the withdrawal of US and NATO forces from Afghanistan and the complete takeover of the country by the Taliban; two, significant domestic political changes in China, including the ideological and regulatory assault against its dynamic private high-tech companies and now its real estate companies. This has heightened risk perception among international business and industry who have hitherto seen China as a huge commercial opportunity.

Three, the announcement of the Australia-UK and US (AUKUS) alliance which represents a major departure in US strategy by its commitment to enable Australia to join a handful of countries with nuclear submarines. The alliance reflects a clear strategic choice by Australia that it will be firmly on the US side of the fence despite its considerable economic and commercial equities in China; and four, the convening of the four-nation (India, Australia, Japan and the US) Quad physical summit in Washington, reflecting a major step towards its formalisation as an influential grouping in the Indo-Pacific going beyond security.

The Afghan situation is a setback for India in the short run. The political capital and economic presence it had built up in the country over the past two decades has been substantially eroded. The Taliban government is dominated by more hardline and pro-Pakistani elements. They will help deliver on the Pakistani agenda of preventing a revival of Indian diplomatic presence and developmental activity in Afghanistan.

In the longer run, it seems unlikely that the Taliban will give up its obscurantist and extremist agenda. This may lead to domestic inter-ethnic and sectarian conflict. The unwillingness of the Taliban to cut its links with various jihadi groups, including those targeting Afghanistan’s neighbours, may revive regional and international fears over cross-border terrorism. This would deny both Pakistan and China the anticipated payoff from the US withdrawal.

India’s response should be to bide its time, strengthen its defences against an uptick in cross-border terrorism, keep its faith with the ordinary people of Afghanistan, provide shelter to those who have sought refuge and join in any international effort to deliver humanitarian assistance to the people of Afghanistan.

Domestic political change in China is taking an ideological and populist direction. The country’s vibrant private sector is being reined in while the State Owned Enterprises (SOE) are back in a central role. After the tech sector, it is the large real estate sector which is facing regulatory assault. This is leading to deepening concern among foreign investors, including those who have long been champions of long-term engagement with China. It is not coincidental that while in Washington, Prime Minister Narendra Modi had meetings with the CEOs of Blackstone and Qualcomm, both of which are heavily invested in China but are reconsidering their exposure there. If India plays its cards well, this time round there could be significant capital and technology flows from the US, Japan and Europe diverted towards India because it offers scale comparable to China.

Since India has benign partnerships with the US, Japan and Europe, there are no political constraints on such flows. The constraints are policy unpredictability, regulatory rigidities and bureaucratic red tape in India. Some of these issues are being addressed, such as dropping of retrospective taxation. But there is still a long way to go.

In this context, India should consider rejoining the Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP). In addition, applying to join the more ambitious Comprehensive and Progressive Trans-Pacific Partnership (CPTPP) would signal India’s determination to play itself back into the centre of the Asian economy. India should also revive its application to join the Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC), the third economic pillar of the regional economy. Some bold initiatives are required to take advantage of the window of opportunity that has opened. It is a narrow window with a very short shelf life. If grasped with both hands, then it could deliver double-digit growth for India for the next two or three decades. This will shrink the asymmetry of power with China and expand India’s diplomatic options.

The AUKUS and progress made by the Quad serve to raise the level of deterrence against China. To the extent that China becomes more preoccupied with threats on its eastern flank, it could move to reduce tensions on its western flank, chiefly with India. Whether this is possible requires careful probing through continued engagement with China at different levels. This is a diplomatic challenge which we are well equipped to handle. The AUKUS is useful since it has now become the core of the US’s Indo-Pacific strategy. China will be more focused on its activities. The Quad now represents, from the Chinese perspective, a second order threat. This suits us since we are not ready to embrace a full-fledged military alliance which will constrain our room for manoeuvre.

This scenario could change, rapidly. China has given up the expectation that it could unify Taiwan through peaceful and political means, including through closer economic integration. The “one country two systems” model in Hong Kong which was on offer to Taiwan, has lost its credibility after the recent crackdown on civil liberties in Hong Kong. China may advance its forcible takeover of Taiwan before the AUKUS gets consolidated. The nuclear submarines for Australia may not be built and deployed for several years. We may, therefore, be entering a period of enhanced uncertainty and danger in the Indo-Pacific. India should not be caught off guard. Failure of deterrence in the Indo-Pacific will have consequences beyond the region and change the geopolitical context for India.

For now, let us focus on what we can do to advance India’s economic prospects, for which the times are unexpectedly more propitious.

Raghu Murtugudde writes: IITM Pune researchers have shown that the IMD prediction system is deficient in predicting the Atlantic Niño and, therefore, its effect on the Indian monsoon. Monsoon 2021 is a clear example of this missed link.

Last month, farmers from Madhya Pradesh threatened to take IMD to court for the inaccurate monsoon forecast this year. A question was also raised in Parliament about whether the Arctic warming had led to an erratic monsoon this year.

The onset of monsoon 2021 began on June 3, almost on time but subsequently, rainfall deficit of up to 30 per cent were seen in Kerala, Gujarat, Jammu and Kashmir, the Northeast and Odisha. The rest of the country is barely normal with deficit being less than 20 per cent.

There is no El Niño brewing in the Pacific. Instead, a return of the La Niña is forecasted by most models for later this year. Considering that 2020 was also a La Niña year, one would expect monsoon 2021 to be above normal. The Arctic can affect late-season rainfall and September has seen slightly above normal rain across India. But what can explain the deficits thus far this season?

It is El Niño’s little cousin in the Atlantic, known as the Atlantic Niño, or the Atlantic Zonal Mode. Every few years, from June to August, there is a warming in the eastern equatorial Atlantic, which does not get as much attention as its big brother El Niño. In 2021, Atlantic Niño has made an appearance. Sea surface temperatures in the eastern Atlantic have remained more than a degree higher than normal this summer.

Its impact on the monsoon has been known since 2014 when a study led by INCOIS showed that the number of low-pressure systems is greatly reduced by the Atlantic Niño, leading to deficit monsoons. IITM Pune researchers have shown that the IMD prediction system is deficient in predicting the Atlantic Niño and, therefore, its effect on the Indian monsoon. Monsoon 2021 is a clear example of this missed link.

This year has seen a sharply lower number of low-pressure systems, which contribute up to 60 per cent of the seasonal total rainfall over the core monsoon zone.

Monsoon predictions are a monumental challenge, especially when it comes to the spatial distribution and the northward migration of the monsoon trough.

Forecast models tend to rely heavily on El Niño for monsoon predictions. But only about 50 per cent of the dry years are explained by El Niño. How can monsoons be predicted during non-El Niño years? Clearly, Atlantic Niño is a significant player in monsoon evolution and models and forecasters must pay attention to this Atlantic teleconnection.

Low-pressure systems or LPSs originate in the northern Bay of Bengal and are three-10 times more in number during the active period of the monsoon.

The Atlantic and Indian Oceans are not directly connected in the tropics via the ocean. The Atlantic Niño affects the monsoon by producing atmospheric waves, which propagate into the Indian Ocean. These waves affect air temperatures over the Indian Ocean and influence the land-ocean thermal contrast as well as LPSs. The biggest rainfall deficits from the Atlantic Niño tend to occur over the Western Ghats and the core monsoon zone. The deficit patterns are a tell-tale sign of the Atlantic Niño influence.

Overall, monsoon prediction skill has gone up in the IMD but even a 70 per cent accuracy means the forecasts will be wrong 30 per cent of the time.

Many of the Atlantic Niños occur during non-El Niño years and this offers a window of opportunity to increase forecast skills based on the accurate prediction of the Atlantic Niño. Indian scientists from INCOIS have argued that the Atlantic Niño is in fact predictable up to three months in advance.

The next version of the forecast system will hopefully be able to capture this predictability.

No forecasts will ever be 100 per cent accurate. Farmers are well aware of that and will continue to brave the risks every single cropping season. Climate scientists are also aware of the monsoon prediction challenge and they will continue to try to improve monsoon forecasts.

The resignation of Navjot Singh Sidhu as the president of the Punjab unit of the Congress party reflects poorly on its national leadership. The underlying issue however has now evolved to a stage where it’s no longer about the ineptitude of the Congress leadership. There’s a more serious problem that is apparent and it’s about the shortcomings of the entire political process in a border state which a generation ago suffered on account of secessionist violence.

Punjab’s former CM Amarinder Singh was widely regarded as the most powerful of Congress satraps who was dealing with the party’s weakest high command in living memory. In this backdrop, if Amarinder had to leave in ignominy it’s because the party rank and file were under pressure from the electorate. On the issues that triggered the pressure- unresolved sacrilege cases, tardy progress in controlling drug mafia and the inability to find a way out in the farmers’ agitation- there is no political party that has either articulated a meaningful solution or has earned the electorate’s trust. The Sidhu resignation episode is directly linked to the inability to even agree on a way to resolve the underlying issues.

The danger now is that a section of the population may be persuaded to believe that the solutions lie outside the political system. It’s no longer about just the Congress party’s ineptitude.

There is an assembly election ahead in less than six months. The political class should be mindful of the risks at the current juncture and tailor messages in keeping with the situation.

India’s economy has been slowing down since 2017-18. Three successive years of dropping GDP growth rate, followed by a contraction last year. Given this context, the big question is what’s happened in the job market? On Monday, GoI unveiled a quarterly report on employment for April-June, which estimates the labour demand of nine handpicked non-farm sectors by surveying establishments with 10 people or more. Release of demand side estimates has been patchy and the latest one has many gaps. The takeaway is not that job creation grew by 29% in seven years, but that only a million jobs have been added annually over the last seven years.

This is troubling. When the demand side estimate is juxtaposed with supply of labour estimated by GoI through household surveys, the overarching trend is one of inadequate non-farm jobs. The periodic labour force survey (PLFS), both annual and quarterly, also shows a marked deterioration in the quality of jobs. While demand and supply side estimates are not strictly comparable because of differing dates, they do provide an overview of the jobs scenario. The annual PLFS (July 2019-June 2020) shows that there is a shift in employment pattern since 2018 towards agriculture and informality.

The quarterly PLFS captures only urban trends and the last available one (October-December 2020) confirms the shift away from salaried jobs. The percentage of salaried jobs in October-December 2020 was 48.7%, lower than the 52.7% during the intense lockdown phase of April-June 2020. The unemployment rate of 10.3% in October-December 2020 was higher than the 7.9% of the corresponding period in 2019. And even more indisputable is the hit female participation in the workforce has taken. GoI’s latest report also confirms that. India has a jobs problem. The first step to dealing with it is releasing data consistently and also reducing lags. The urban PLFS is released with a lag of nine months and the combined one takes longer. This ensures policy-making while flying blind. Second, we need a far bigger industrial manufacturing sector. The second solution GoI recognises. It should recognise the first one, too.

RSS-linked Panchjanya magazine describing Amazon as East India Company 2.0 just weeks after accusing Infosys of many lapses comes amid GoI’s strenuous efforts to woo foreign investors. Given the fraternal ties between RSS and BJP, and despite Sangh publications frequently differing from a BJP government, mixed messaging is a risk, especially for foreign investors. GoI has promised a probe into bribery allegations now roiling Amazon India even as regulators like CCI pursue other alleged anti-competitive practices.

So, it is not that GoI is bending over backwards for Amazon. Panchjanya is entitled to its beliefs. But unlike the India exploited by 18th-century EIC, it is today a nation-state capable of asserting its sovereignty against foreign threats, including commercial ones. After decades of insular socialism, India discovered the merits of market signals and globalisation that created jobs and brought material prosperity to millions. Ever since, economic reforms have continued in fits and bursts signifying that policymakers, irrespective of party colours and populist misgivings, buy into the concept, including that of FDI. That’s why with its reforms track record, Congress’s attempt to echo Panchjanya on Amazon is hypocritical to say the least.

There’s also the issue of repeated targeting of the ecommerce sector. This is a self-goal for India. From around $50 billion presently, the Indian ecommerce market size could exceed $100 billion, at a compounded annual growth rate of 27%, by as early as 2024-25. Barbs directed at etail are also disproportionate: Its 4.7% market share in 2019 signifies traditional retail’s dominance, and even by 2024, etail will reach just 10%.

Meanwhile, convergence is blurring traditional binaries as small-medium retailers, sellers and exporters hop aboard ecommerce platforms to escape their mohallas and take advantage of online shopping, warehousing and delivery systems. With technology, synergies and manpower being tapped, the list of Indian unicorn startups – 65 now – is getting longer every month, powered mostly by foreign capital. A decade ago, similar excitement in telecom fizzled out as GoI failed to protect considerable FDI inflows from the stench of a scandal, which was ultimately inconclusive. With tremendous political capital being invested in reforms like reversing retrospective taxation, AI privatisation, asset monetisation and creating the bad bank, GoI must ensure the right message goes out on all aspects of the digital economy.

Suppose there were a non-dollar digital currency that maintains a relatively stable value and can be used to settle payments that do not have the US as a counterparty, US ability to weaponise the dollar would weaken. JPMorgan already has one, which it uses for its global clients. Why should BIS not come out with a stablecoin that runs on a distributed ledger?

Four central banks, of Hong Kong, China, Thailand and the UAE, have, with the help of the Bank for International Settlements (BIS) Innovation Hub, concluded a successful experiment of settling international payments using a distributed ledger for their respective digital currencies. The payments took seconds, instead of days, as happens with the traditional SWIFT network of cross-border flow of funds. The cost was about half of that for conventional payments. This is a major step forward in friction-free international payments. India must join these efforts.

India and Singapore made their instant payment systems, UPI and PayNow, interoperable. And that does not call for central bank digital currencies (CBDCs). Why should we look beyond this arrangement to a CBDC-based system? There are two reasons. The blockchain technology that underpins the distributed ledger is also capable of producing smart contracts, that is, contracts that execute themselves, once payments are made. This functionality is not available with even the fastest conventional payment system. More important would be the part that a digital currency could play in serving as a means of settling international payments without using the dollar. Today, the bulk of global trade and financial flows take place in the US dollar. This gives the US government enormous extraterritorial power, such as to impose secondary sanctions that kick out of dollar networks any entity that deals with any counterparty from a sanctioned country. An urban cooperative bank might make do without being able to access New York's dollar networks, but not a large commercial bank that wants to support a client doing global business.

Suppose there were a non-dollar digital currency that maintains a relatively stable value and can be used to settle payments that do not have the US as a counterparty, US ability to weaponise the dollar would weaken. JPMorgan already has one, which it uses for its global clients. Why should BIS not come out with a stablecoin that runs on a distributed ledger?

The extant norms for delisting and takeover require that the acquirer make directionally contradictory share acquisition transactions during mandatory open offer, and then must bring it below 75% stake threshold to attempt delisting, which may necessitate the acquirer to hike equity stake to as much as 90%. The Sebi norm for differential bidding for takeover and delisting is innovative and efficient.

Sebi's recent clutch of market reforms are in the right direction. Easier delisting and takeover norms would boost merger and acquisition (M&A) activity in India Inc, induce better management performance and improve the market for corporate control here. The delisting reform would be especially beneficial for an acquirer desirous of getting the target company delisted after takeover.

Sebi has also liberalised norms for issue of superior voting rights shares for promoters and founders seeking listing on the main board. There would now be more checks and balances on related-party transactions of listed companies, especially those pertaining to entities related or connected with the promoter group, so as to enhance corporate governance standards. Besides, the norms for portfolio investment services have been relaxed to facilitate co-investment for investors of alternative investment funds (AIFs). Resident Indians can now be constituents of foreign portfolio investors (FPIs) registered as AIFs in International Financial Services Centres (IFSCs). Further, a national Gold Exchange platform is to be operationalised, to shore up liquidity and reduce transaction costs; and a Social Stock Exchange under Sebi oversight is to be set up to raise funds for social enterprises. The steps taken should holistically boost capital market activity.

The extant norms for delisting and takeover require that the acquirer make directionally contradictory share acquisition transactions during mandatory open offer, and then must bring it below 75% stake threshold to attempt delisting, which may necessitate the acquirer to hike equity stake to as much as 90%. The Sebi norm for differential bidding for takeover and delisting is innovative and efficient.