Editorials - 28-09-2021

கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்றைப் பேரிடராக அறிவித்ததில் தவறு காண முடியாது. அதே நேரத்தில், நோய்த்தொற்றுப் பேரிடரை, இயற்கைப் பேரிடா்களான புயல், ஆழிப்பேரலை, வறட்சி, வெள்ளம் போன்றவற்றுடன் ஒப்பிட முற்படுவது சரியான அணுகுமுறையாக இருக்காது. ஏனைய இயற்கைப் பேரிடா்களைப் போலவே கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்று மரணத்துக்கும் இழப்பீடு வழங்க அரசு முன்வர வேண்டும் என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்து, நிா்வாகத்திற்கு தா்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

தேசியப் பேரிடா் மேலாண்மை சட்டம் 2005-இன் பிரிவு 12 , சில குறைந்தபட்ச விதிமுறைகளை வகுத்திருந்தது. அறிவிக்கப்பட்ட பேரிடா் எதுவாக இருந்தாலும் அதற்கான நிவாரணங்கள் குறித்துக் கூறுகிறது அந்தப் பிரிவு. உயிரிழப்பு இருந்தால் அதற்கு இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது. அதே நேரத்தில், அந்தச் சட்டத்தில் இழப்பீட்டுத் தொகை அளவு எதுவும் தெரிவிக்கப்படவில்லை. அதனால் 2015-இல், தேசியப் பேரிடா் மேலாண்மை இயற்கைப் பேரிடா்களால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகளுக்கான இழப்பீடு ரூ.4 லட்சம் என்று வரையறுத்தது.

அந்தப் பின்னணியில் பாா்க்கும்போது தேசியப் பேரிடா் மேலாண்மை முகமை (என்டிஎம்ஏ), கொவைட் 19 நோய்த்தொற்றுக்கு அறிவித்திருக்கும் ரூ.50,000 என்பது மிகக்குறைவு. நோய்த்தொற்றால் உயிரிழந்த நோயாளிகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், உயிரிழந்த நிவாரணப் பணிகளில் ஈடுபட்டவா்கள், முன்களப் பணியாளா்களுக்கும் கொவைட் 19 மரணமாக இருந்தால், ரூ.50,000 இழப்பீடு வழங்குவதாக அறிவித்திருக்கிறது.

இழப்பீட்டுத் தொகை குறைவானது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். அந்தத் தொகையை யாா் வழங்குவது என்பதில்தான் பிரச்னை எழுந்திருக்கிறது. கொவைட் 19 உயிரிழப்புகளுக்கு மாநிலப் பேரிடா் நிவாரண நிதியிலிருந்து இழப்பீடு வழங்கப்படும் என்று மத்திய அரசு அறிவித்திருப்பதை பல மாநில அரசுகள் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. கொள்ளை நோய்த்தொற்று அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட மாநிலங்கள் ஏற்கெனவே நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் அவா்களது தலையில் இந்தப் பொறுப்பைச் சுமத்துவது நியாயமும் இல்லை.

நிதி ஆணையப் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில், மாநிலப் பேரிடா் நிவாரண நிதிக்கு மத்திய - மாநில அரசுகள் பங்களிக்கின்றன. வடகிழக்கு மாநிலங்கள் போன்ற ஒருசில மாநிலங்கள் தவிர, ஏனைய மாநிலங்களின் நிவாரண நிதியில் 75% மத்திய அரசின் பங்களிப்பு என்பதும் உண்மையே. நடப்பு நிதியாண்டில் வழக்கத்துக்கு மாறாக ஏப்ரல் மாதமே தனது பங்களிப்பில் பாதியான ரூ.17,747.20 கோடியை மத்திய அரசு முன்கூட்டியே மாநிலங்களுக்கு வழங்கிவிட்டது. இரண்டாவது அலையை எதிா்கொள்வதற்கு மாநில அரசுக்கு அது உதவியாகவும் இருந்தது.

பாதிக்கும் மேற்பட்ட மாநிலங்கள் குறிப்பாக, பெரிய மாநிலங்கள், ரூ. ஒரு லட்சத்திலிருந்து பத்து லட்சம் வரை உயிரிழப்பகளுக்கு இழப்பீடு அளித்திருக்கின்றன. ஆதரவற்ற குழந்தைகள், வறுமையில் வாடுபவா்கள் போன்றோா் அதனால் பயனடைந்தனா். அந்த இழப்பீடுகள் முதல்வா் நிவாரண நிதி போன்றவற்றிலிருந்து வழங்கப்பட்டனவே தவிர, மாநில இயற்கைப் பேரிடா் நிவாரண நிதியிலிருந்து வழங்கப்படவில்லை.

முதலில் சற்று தயங்கினாலும், கடுமையான விமா்சனங்களைத் தொடா்ந்து தடுப்பூசிகளுக்கான முழு தொகையும் மத்திய அரசு ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. ஏற்கெனவே சுமாா் ரூ.35,000 கோடியைத் தடுப்பூசிகளுக்காக ஒதுக்கீடு செய்திருப்பது போதாதென்று இப்போது மேலும் ஒதுக்கீடு செய்தாக வேண்டும்.

இந்தியாவில் கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்று மரணத்தின் எண்ணிக்கை ஏறத்தாழ 4.5 லட்சத்தை எட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் அடிப்படையில் கணக்கிட்டால் இழப்பீடு வழங்க மேலும் ரூ.2,250 கோடி தேவைப்படும்.

மத்திய அரசின் நிலைமை அப்படி என்றால், மாநில அரசுகள் அன்றாடம் செலவினங்களுக்கே சிரமப்படும் நிலையில்தான் இருக்கின்றன. தங்களது நிதி நெருக்கடியும், கையறு நிலையும் வெளியில் தெரியாமல் இருப்பதற்காகத்தான் அவை பல அறிவிப்புகளைச் செய்து கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. கொள்ளை நோய்த்தொற்றையும், அதன் விளைவுகளையும் நேரடியாக எதிா்கொள்ள வேண்டிய நிலையில், இழப்பீடு பாரத்தையும் சுமக்க மாநில அரசுகள் தயங்குவதில் அா்த்தமிருக்கிறது.

வேறு சில பிரச்னைகளும் எழுகின்றன. இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்பதால், கொவைட் 19 மரணங்கள் முறையாகப் பதிவு செய்யப்படாது. வாழ்வாதாரம் இழக்கும் ஏழைக் குடும்பத்துக்கு ரூ.50,000 இழப்பீடு பெரிதாக இருக்கலாம். அவா்களுக்கு வழங்குவது நியாயமானதும்கூட. ஆனால், ரூ.50,000 ஒரு பொருட்டாக இல்லாத பணக்காரா்களுக்கு இந்த சொற்ப இழப்பீடு தேவையற்றது. கொவைட் 19 போல, இனிமேல் வரப்போகும் கொள்ளை நோய்த்தொற்று மரணங்களுக்கும் இழப்பீடு வழங்கப் போகிறோமா? அது சாத்தியமா?

இழப்பீடு வழங்குவதற்கு பதிலாக, பொது சுகாதாரத்தையும், பொது மருத்துவமனைகளையும் மேம்படுத்துவதில் அல்லவா அரசு கவனம் செலுத்த வேண்டும்? மொத்த வருவாயையும் இலவசமாகவும், இழப்பீடாகவும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தால், வளா்ச்சிப் பணிகளுக்கான நிதி ஆதாரம் எங்கிருந்து வரும்?

கொவைட் 19 உயிரிழப்புகளுக்கு இழப்பீடு கொடுக்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுத் தனது கடமையை முடித்துக் கொண்டுவிட்டது. நிா்வாக ரீதியிலான பல பிரச்னைகள் நிலவுவது குறித்து கவலைப்படவில்லை. உத்தரவு பிறப்பிப்பதற்கு முன் சற்று நிதானித்திருக்க வேண்டும் நீதிமன்றம்.

இந்திய நாட்டின் 138 கோடி மக்கள் ஆண்டுதோறும் 2.4 கோடி மெட்ரிக் டன் முதல் 2.76 கோடி மெட்ரிக் டன் வரையிலான பருப்பு வகைகளை உட்கொள்கின்றனா். இந்திய விவசாயிகள் ஆண்டுதோறும் 2.2 கோடி மெட்ரிக் டன் முதல் 2.4 கோடி மெட்ரிக் டன் வரையிலான பருப்பு வகைகளை உற்பத்தி செய்கின்றனா்.

நம் நாட்டின் உள்நாட்டுத் தேவையை பூா்த்தி செய்ய கனடா, ஆஸ்திரேலியா, மியான்மா், ரஷியா போன்ற நாடுகளிலிருந்தும் வேறு சில நாடுகளில் இருந்தும் பருப்பு வகைகள் இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன. இதனால் இந்தியா பருப்பு வகைகளை நுகா்வதிலும், உற்பத்தி செய்வதிலும், இறக்குமதி செய்வதிலும் உலகின் முன்னணி நாடாக விளங்குகிறது.

பெரும்பாலான இந்தியா்களின் புரதத்திற்கு ஆதாரமான பருப்பு வகைகளின் விலை உயரும் ஒவ்வொரு முறையும் அரசாங்கம் சந்தைக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளை எடுக்கிறது. ஆனால் பற்றாகுறைக்கும் விலை உயா்வுக்கும் முக்கியக் காரணமான பருப்பு உற்பத்தியை மேம்படுத்தும் நடவடிக்கைகளில் இன்னும் நாம் கவனம் செலுத்தாமல் உள்ளோம்.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் பருப்பு இறக்குமதி குறைந்துவிட்டாலும், உள்நாட்டு தேவையை பூா்த்தி செய்யும் அளவுக்கு நம்நாடு இன்னும் உற்பத்தி செய்யவில்லை, இதனால் அவ்வப்போது பற்றாக்குறையும் அதனைத் தொடா்ந்து விலை உயா்வும் ஏற்படுகின்றன.

1981 - 2020 ஆண்டுகளுக்கிடையில் பருப்பு வகைகளின் உள்நாட்டு உற்பத்தி 122 சதவிகிதம் அதிகரித்துள்ளது. அதாவது 1.15 கோடி மெட்ரிக் டன்னிலிருந்து 2.55 கோடி மெட்ரிக் டன்னாக உயா்ந்தது. அதேபோல் 1981-ஆம் ஆண்டு 0.013 கோடி மெட்ரிக் டன்னாக இருந்த இறக்குமதி, 2020-ஆம் ஆண்டினில் 0.22 கோடி மெட்ரிக் டன்னாக உயா்ந்தது. அதாவது 1,622 சதவிகிதம் அதிகரித்துள்ளது.

இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் இந்தியாவில் பருப்பு வகைகளின் விலையில் பெரிய ஏற்றம் இருந்தது. அதிக நுகா்வு கொண்ட கடலைப்பருப்பு, துவரம் பருப்பு ஆகியவற்றின் விலை ஒரு கிலோ நூறு ரூபாயைத் தாண்டி விற்பனையானது.

துவரம் பருப்பு 30 சதவீதம் உயா்ந்து ஒரு கிலோ நூற்று முப்பது ரூபாய்க்கு விற்பனையானது. விலையை குறைக்கவும், பருப்பு வகைகள் மக்களுக்கு தாராளமாக கிடைப்பதற்கும் கடந்த மே 15 அன்று அரசாங்கம் பருப்பு இறக்குமதிக்கான அளவுக்கட்டுப்பாட்டை நீக்கியது.

கடந்த ஜூன் 24 அன்று, ஒரு லட்சம் டன் துவரம் பருப்பையும் 2.5 லட்சம் டன் உளுந்து போன்ற தானியங்களையும் ஐந்து வருடங்களுக்கு இறக்குமதி செய்ய மியான்மருடன் இந்தியா புரிந்துணா்வு ஒப்பந்தம் செய்தது.

அதைத் தொடா்ந்து, பதுக்கலைத் தடுக்க மொத்த விற்பனையாளா்கள், இறக்குமதியாளா்கள், பருப்பு ஆலை உரிமையாளா்கள், சில்லறை விற்பனையாளா்கள் ஆகியோருக்கு சரக்கிருப்பு வரம்பினை கடந்த ஜூலை 2 அன்று இந்திய அரசு நிா்ணயித்தது.

2015-ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் துவரம் பருப்பு விலை அதிகரித்ததன் காரணமாக மொசாம்பிக் நாட்டுடன் ஐந்து வருடங்களுக்கு துவரம் பருப்பு உள்ளிட்ட பருப்பு வகைகளை இறக்குமதி செய்ய ஒரு புரிந்துணா்வு ஒப்பந்தம் கையொப்பமானது. இதுவே வெளிநாட்டினருடன் பருப்பிற்காக நம் நாடு செய்த முதல் ஒப்பந்தம்.

2016-2017 ஆண்டுகளில் பருப்பு இறக்குமதி செய்வதற்காக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்ட ஒரு லட்சம் டன் என்ற அளவு 2020-21 ஆண்டுகளில் இருமடங்கானது (இரண்டு லட்சம் டன்). கடந்த மாா்ச் 19 அன்று இந்திய அரசாங்கம் மொசாம்பிக் நாட்டுடனான புரிந்துணா்வு ஒப்பந்தத்தை மேலும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு நீட்டித்தது.

கடந்த ஓராண்டில், பாதகமான வானிலை காரணமாக பெரும்பாலான பருப்புகளின் சில்லறை விலை 12.63 சதவீதத்தில் இருந்து 40.73 சதவீதம் வரை உயா்ந்திருப்பதாக 2015 ஜூலை மாதம் அப்போதைய உணவுத்துறை அமைச்சா் தெரிவித்தாா். இந்த விலை உயா்வின் காரணமாக இந்திய அரசாங்கம் பருப்பு சந்தையை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுத்தது.

விலைவாசி ஏற்ற இறக்கத்தைச் சமாளிப்பதற்காக பருப்பு கொள்முதல் - இறக்குமதி மூலம் காப்பு இருப்பினை உருவாக்க 2015-ஆம் ஆண்டு அக்டோபா் 14 அன்று நடைபெற்ற உயா்மட்ட அமைச்சரவைக் கூட்டம் முடிவு செய்தது.

அத்தியாவசிய விவசாயப் பொருட்களின் விலையில் உள்ள ஏற்ற இறக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த 2014-ஆம் ஆண்டு நமது அரசாங்கம் வேளாண்மை ஒத்துழைப்பு விவசாயிகள் நலத்துறையின் கீழ் விலை உறுதியளிப்பு நிதியத்தினை உருவாக்கியது.

இந்நிதியத்தினைப் பயன்படுத்தி 2015-இல் 5,000 டன் துவரம் பருப்பினை, உலோகங்கள் - கனிம வா்த்தக நிறுவனம் என்ற அரசு நிறுவனத்தின் மூலம் இந்திய அரசு இறக்குமதி செய்து குறைந்த விலையில் மாநிலங்களுக்கு வழங்கியது.

பருப்பு இறக்குமதி அளவு, ஏற்றுமதியாளா்களின் கையிருப்பு, உணவு உற்பத்தி நிறுவனங்களில் பருப்பு வகைகளின் இருப்பு, மொத்த-சில்லறை வணிகா்களின் கையிருப்பு ஆகியவற்றிற்கான வரம்புகளை நிா்ணயிப்பதன் மூலம் பதுக்கலைத் தடுக்க இந்திய அரசாங்கம் முயன்று வருகிறது.

2015-ஆம் ஆண்டு அக்டோபா் 24 அன்று, 13 மாநிலங்களில் நடத்தப்பட்ட சோதனைகளில் வரையறுக்கப்பட்ட வரம்புகளுக்கு மேல் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த 75,000 டன் பருப்பு வகைகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன.

2016-17 ஆண்டுகளில் பருப்பு உற்பத்தி அந்த நேரத்தில் சாதனை அளவாக 23.13 மில்லியன் டன்னாக அதிகரித்தது. இது இறக்குமதி மீதான அளவுக் கட்டுப்பாடுகளை அரசு விதிப்பதற்கு வழிவகை செய்தது. இந்த ஆண்டு மே 15 வரை இருந்த இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் தற்போதைய விலை உயா்வினை சமாளிக்கும் நோக்கத்தில் மீண்டும் அகற்றப்பட்டது.

அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை உயரும் ஒவ்வொரு முறையும் இந்திய அரசாங்கம் கட்டுப்பாடுகளை விதிப்பதே பருப்பு வகைகள் அதிக அளவு இறக்குமதி செய்யப்படுவதற்கான காரணம் என்று வல்லுநா்கள் தெரிவிக்கின்றனா். பருப்பு வீணாவதைக் குறைத்து அரசாங்கத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும் உதவுவோம்.


இந்த பிரபஞ்சம் என்ற நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாக விளங்குபவர்கள்தான் சதி (அன்னை பார்வதி தேவி), இறைவன் சிவபெருமான். பிரம்மன் மற்றும் பிரதானும் போல.

இந்தக் கதை ஒரு யாகத்தில் தொடங்கி சதியின் தீக்குளிப்புடன் சக்திக்கு அடிகோலி நிறைவு பெறுகிறது. சிவபெருமானுக்கு அழைப்பு விடுக்காமல், அவமதிக்கும் வகையில், தட்சிணன் மிக வலிமையான யாகம் நடத்த, யாகத்தைத் தடுக்கும் வகையில் சதி, அந்த யாகத்தில் தன்னைத் தானே இட்டு மாய்த்துக் கொண்டதால் உருவானதே 51 சக்தி பீடங்கள்.

இதனால் கடும் உக்கிரம் கொண்டு சதியின் உடலைக் கையில் ஏந்தியபடி சிவபெருமான் இந்த உலகமே அழியும் வகையில் தாண்டவமாட, மகாவிஷ்ணு தனது சுதர்சன சக்கரத்தால் சதியின் உடலை 51 துண்டுகளாக்குகிறார் (சில மகான்கள், இதனை 108 துண்டுகள் என்கிறார்கள்.) 

சிவனின் உக்கிர தாண்டவத்தால், சதியின் உடல் பகுதிகளும் இறைவி அணிந்திருந்த அணிகலன்களும் பூமியின் பல பகுதிகளில் சிதறி விழுந்தன. இவ்வாறு தேவியின் உடல் பகுதிகள் ஒவ்வொன்றும் விழுந்த புனித இடங்களே 51 சக்தி பீடங்களாக விளங்குகின்றன, பக்தர்களால் வணங்கப்படுகின்றன. இவை, சமஸ்கிருத மொழியில் உள்ள 51 எழுத்துகளைக் குறிப்பதாகவும் நம்பப்படுகிறது.

இந்த 51 சக்தி பீடங்களிலும் ஒன்றுபோல சக்தி தேவியும், கால பைரவரும் முக்கிய வழிபாட்டுத் தெய்வங்களாக அருள்பாலிக்கின்றனர். தனிச்சிறப்பு கொண்ட சக்தி பீடங்கள், இந்திய எல்லைக்குள் மட்டுமல்லாமல், அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தான், நேபாளம், திபெத், வங்கதேசம், இலங்கை ஆகியவற்றிலும் விரிந்து பரந்து உள்ளன. இவை அனைத்தும் இந்து மதத்தைப் பறை சாற்றுவதோடு, அந்தந்தப் பகுதியின் சிறப்பியல்புகளை எடுத்தியம்பும் வகையிலும் அமைந்திருப்பது கூடுதல் விசேஷம்.

தெய்வ வழிபாடு என்பது, பல நாடுகளின் எல்லைகளைக் கடந்து, அவற்றை ஒரு குடும்பம் போலக் கருதச் செய்யும் இந்து மதத்தின் மகத்துவத்தையும் கொண்டுள்ளன சக்தி பீடங்கள். காஷ்மீர் முதல் தமிழகம் வரையிலும் குஜராத் முதல் மேற்கு வங்கம் வரையிலும் தியாகம் - காதல், நம்பிக்கை -  மறுமலர்ச்சியின் அம்சங்களாக சக்தி பீடங்களில் இறைவி அருள்பாலித்து வருகிறார்.

சிவ புராணம் மற்றும் காளிகா புராணங்களில், 4 சக்தி பீடங்கள் மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன - அவை, விமலா (புரி, ஒடிசா), தாரா தாரிணி (கஞ்சம், ஒடிசா), காமாக்யா (குவஹாட்டி), தட்சிண காளிகா (காளிகட், கொல்கத்தா) ஆகியன.

சில சக்தி பீடங்கள், நூறுநூறாண்டுகள் பழைமை வாய்ந்தவையாக உள்ளன. அதோடு, இந்தக் கோயில்கள் இதுநாள் வரை, பல புராதன உள்ளூர் நம்பிக்கைகளையும் ஐதீகங்களையும் தாங்கி நிற்கின்றன. உதாரணமாக, 15 ஆம் நூற்றாண்டில், புத்த மாலிக் என்ற கால்நடை மேய்ப்பவருக்கு, ஒரு துறவி பை நிறைய நிலக்கரியை அளிக்கிறார். அது சிவபெருமானின் சக்தியால் தங்கமாக மாறியது. தனது நன்றியை வெளிப்படுத்த இறைவனைத் தேடிய புத்த மாலிக், அமர்நாத் குகையில் பனி லிங்கமாகக் காட்சியளித்த சிவலிங்கத்தை வணங்கினார் என்ற ஐதீகம் இன்றளவிலும் விளங்கி வருகிறது.

உலகின் மிகப் பெரும் ஆக்கும் சக்தியாகவும் அழிக்கும் சக்தியாகவும் பார்வதி தேவி விளங்குகிறார். சதியின் மறுபிறவியான பார்வதி தேவி, ஆக்கம், மகப்பேறு, மாற்றம், ஆணின் சுதந்திரம் போன்றவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் சக்தியாகவும் வழிபடப்படுகிறார். சக்தியின் முக்கியத்துவம் சிவராத்திரியின் போது வெளிப்படுகிறது. சதி, மலைகளின் மகளாக பார்வதி தேவியாக மறுபிறவி எடுக்கிறார். பார்வதி தேவி புதிய அவதாரம் எடுத்த மிருகசீரிட மாதத்தின் 14 வது நாள் பண்டிகையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு சக்தி பீடமும், ஒளிரும் பார்வதி தேவியின் அருளால் நிரம்பியிருக்கின்றன. அவை, காதல், பழிவாங்குதல், பக்தி என அனைத்தின் உருவமாக உள்ளன. குறிப்பாக, கோயிலுக்குள்ளேயும் வெளியேயும் தீய சக்திகளிடமிருந்து ஆண்களைக் காக்கும் திருத்தலங்களாகவும் சிறப்புப் பெற்றுள்ளன. காளியைக் கருமையாகவும் அழிக்கும் சக்தியாகவும் பார்க்கும் பலரால், அவளை  சரியாக உணர முடியாது. ஆனால் அவளது அழிக்கும் ஆற்றல் முழுக்க முழுக்க தீய சக்திகள் மீதுதான். இந்த தீய சக்தி என்பது மனிதர்களுக்கு உள்ளிருக்கும் தான் என்ற ஆணவம், அதனால் உருவாகும் பொறாமை, எதிர்மறை எண்ணம், இதர தீய குணங்களே. இந்த 51 சக்தி பீடங்களிலும், சிவபெருமான் பைரவர் வடிவில் அதே ஆற்றலுடன் ஆனால் வெவ்வேறு தோற்றங்களில் காட்சியளிக்கிறார். சாக்தர்கள், பார்வதி தேவியை, இறைவனின் பெண் வடிவாகவே வழிபடுகிறார்கள். 

சைவம் (சிவனை முழுமுதற் கடவுளாகக் கொண்டவர்கள்) மற்றும் வைணவத்துக்கு (விஷ்ணுவை வணங்குவோர்) இணையாக, ஒருபுறம் சாக்தம் (சக்தியை வணங்குவோர்) வளர்ந்து வருகிறது.

பெரும்பான்மையான சக்தி பீடங்களில், பைரவர் வடிவில் காட்சியளிக்கும் சிவபெருமான், பீடம் அமைந்திருக்கும் பகுதியின் இயற்கைச் சூழலுக்கு ஏற்ப பல வடிவங்களில் அருள்பாலிக்கிறார். பழங்காலத்தில் இயற்கையையே தெய்வமாக வணங்கும் முறையை மெய்ப்பிப்பதாக ஹிந்து மதம் இருப்பதை வனங்கள், மலைகள், ஆறுகள், ஏரிகளின் தெய்வமாகவே தேவி விளங்குவது உணர்த்துகிறது. அதனாலேயே, பல சக்தி பீடங்கள், மலைகளின் உச்சியிலும், குகைகள், நீர் நிலைகளுக்கு அருகிலும், எங்கெல்லாம் இயற்கை தனது ரகசியங்களை மறைத்து வைத்திருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் அமைந்திருப்பதும் வெகு சிறப்பு.

பைரவரின் தோற்றம் குறித்து புராணக் கதைகள் ஏராளம் உள்ளன. பிரம்மாவின் தலையை வெட்ட, சிவனின் தலைமுடியிலிருந்து பிறந்தவர் கால பைரவர் என்றும்; சிவபெருமான் காளியையும் அவளது குழந்தையையும் தனக்குள் ஐக்கியமாக்கிக் கொண்டபோது உருவானதே அஷ்டாங்க பைரவர்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது. அதாவது, சக்தி பீடங்களைக் காக்க சிவபெருமானால் உருவாக்கப்பட்டவர்களே அஷ்டாங்க எனப்படும் 64 பைரவர்கள் என்றும் புராணக் கதைகள் சொல்கின்றன.

மனிதனின் ஆணவத்தை அழித்து, பக்தி மூலம் அவனைப் புனிதமாக்கி, பக்தி வழியில் இறை அருளைப் பெற்று மகிழ வைப்பதே அனைத்து சக்தி பீடங்களின் நோக்கம்.

நவராத்திரி - தசரா பண்டிகை விரைவில் கொண்டாடப்படவிருக்கிறது. இதையொட்டி,  தேவி அருள்புரியும் புனிதமான 51 சக்தி பீடங்களின் மகத்துவத்தை, அவற்றின் முழு விவரங்களை இங்கே பார்க்கலாம்.

***

வட இந்தியா

மகாமாயா சக்தி பீடம்

அமர்நாத், ஜம்மு - காஷ்மீர்
தேவியின் தொண்டைப் பகுதி விழுந்த இடம்
பைரவர் : திரிசந்தியேஷ்வர்

இமாலய மலை மீது (12,756 அடி) அமர்நாத் குகையில் அமைந்திருக்கும் இந்த சக்தி பீடத்தின் இறைவி மகாமாயா. இங்கு விழுந்த தேவியின் தொண்டைப் பகுதியை தீய சக்தி, இயற்கைப் பேரிடரிடமிருந்து காக்க திரிசந்தியேஷ்வரை நியமித்தார் சிவபெருமான். அமர்நாத் யாத்திரையில் பங்கேற்பதால், பக்தர்கள் ஈர்ப்பு சக்தி பெற்று,  கர்ம வினைகள் நீங்கி, ஆத்ம சுத்தியடைவதாக நம்புகிறார்கள்.

பார்வதி தேவிக்கு இந்த தலத்தில்தான் கிரியா குண்டலினி பிராணாயாம் என்ற அழிவின்மையின் ரகசியத்தை சிவபெருமான்  வெளிப்படுத்தினார். இங்கு அருள்பாலிக்கும் மகாமாயா, ஆக்கும் - அழிக்கும் சக்தியாக விளங்குகிறார், இது தெய்வீக சுழற்சித் தன்மையின் உதாரணமாக உள்ளது.

புராணக் கதை: இறைவனுடன் இணைய விரும்பிய பார்வதி தேவி தவமிருப்பதற்காக சிவபெருமான் உருவாக்கியதே அமர்நாத் குகை. இந்தக் குகையில் பார்வதி தேவிக்கு, சிவபெருமான் தந்திர, யோக, பிரம்ம ரகசியங்களுடன், அழிவில்லா ரகசியத்தையும் கூறினார். அப்போது அதனை யாரும் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக ருத்ர காலாக்னியை உருவாக்கி, கண்ணில்படும் அனைத்தையும் அழித்துவிட ஆணையிட்டார் சிவன். ஆனால், சிவபெருமான் அமர்ந்திருந்த மான் தோலுக்கு அடியில் இருந்த இரண்டு புறா முட்டைகளுக்குள் இருந்த குஞ்சுகள் மட்டும் அழிவில்லா ரகசியத்தைக் கேட்டதால், அவை முட்டையிலிருந்து வெளியேறி அழிவில்லாமல் உயிர் வாழ்ந்துவருவதாக நம்பப்படுகிறது. இந்த புராணக் கதையை உறுதி செய்யும் வகையில், உறையும் பனி மலையில், இரண்டு புறாக்கள் இருப்பதைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்துப் போகிறார்கள் பக்தர்கள்.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஜூலை - ஆகஸ்ட்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஸ்ரீநகர் (72 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ஜம்மு - தாவி (176 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள பேருந்து நிலையம்: பஹல்காம், பைட்டால், ஜம்முவிலிருந்து இயக்கப்படும் பேருந்துகள்

***

கண்டகி தேவி சக்தி பீடம்
முக்திநாத், நேபாளம்
வலது கன்னம் விழுந்த இடம்
பைரவர் : சக்ரபாணி

நேபாளத்தில், கண்டகி நதி பெருக்கெடுக்கும் இடத்தில் அமைந்துள்ள இந்த கோயிலில் நிலப் பகுதியிலிருந்து 3,800 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. தலத்திலிருக்கும் தேவி கண்டகி சண்டி (தடைகளைத் தகர்ப்பவள்) என அழைக்கப்படுகிறாள். முக்திநாத் கோயில் அருகே அமைந்துள்ள இத்தலம், ஹிமாலயத்தின் பகோடா (கோவில்) மாதிரியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. கையில் சக்கரத்துடன் காட்சியளிக்கும் இறைவன் பக்தர்களுக்கு மோட்சம் அளிப்பவராகவும் கஷ்டங்களை தீர்ப்பவராகவும் உள்ளார்.

நதிக்கரையோரம் அமைந்திருக்கும் பல வர்ண சாலிகிராமங்களை விஷ்ணுவுடையது என்று கொண்டாடுகிறார்கள் வைஷ்ணவர்கள். வெள்ளை - வாசுதேவர், கருப்பு விஷ்ணு, பச்சை நாராயணர், நீலம் - கிருஷ்ணர், தங்க, சிவப்பு, மஞ்சள் நிறம் நரசிம்மர், மஞ்சள் - வாமனர் என்று கூறப்படுகிறது. நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தில் 108 திவ்ய தேசங்களில் இத்தலமும் ஒன்றாக இடம்பெற்றுள்ளது. 

புராணக் கதை: திபெத் செல்லும் வழியில், இத்தலத்தில் தவமிருந்த பத்மசாம்பவா, அங்கு திபெத்திய புத்த மதத்தை நிறுவினார். 108 நீரூற்றுகளைக் கொண்ட இந்த நதி - ஜோதிடத்தில் 12 ராசிகள், 9 கிரகங்களின் சேர்க்கையான 108 ஐ உலகுக்கு உரைப்பதாக உள்ளது.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: மார்ச் - மே மற்றும் செப்.- டிசம்பர்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: காத்மண்டு - போக்ரா - ஜோம்சன். அங்கிருந்து கோயிலுக்குச் செல்லலாம். அல்லது விமானம் மூலம் காத்மண்டிலிருந்து முக்திநாத் செல்லலாம்.
அங்கிருந்து கோயிலுக்கு 30 நிமிடம் நடந்து செல்ல வேண்டும்.

***

ஜ்வாலாஜி சக்தி பீடம்
கங்கரா, இமாச்சலம்
தேவியின் நாக்கு விழுந்த இடம்
பைரவர்: உன்மத்த பைரவர்

இக்கோயிலில் சிலை வழிபாடு இல்லை. இயற்கை வாயு மூலம் எரியும் நீல நிற ஜோதியே ஜ்வாலாமுகியாக வழிபடப்படுகிறது. மகாகாளி, அன்னபூரணி, சண்டி, ஹிங்லாஜ், வித்யா, பாஸ்னி, மகா லட்சுமி, சரஸ்வதி, அம்பிகை, அஞ்சி தேவி ஆகிய 9 தேவிகளுக்கு 9 ஜோதிகள் எரிகின்றன. இங்கு பாண்டவர்கள் கோயில் கட்டி அம்பிகையை வழிபட்டுள்ளனர். கொடுவாள், ஈட்டியுடன் காட்சியளிக்கும் உன்மத்த பைரவரை ஜாதகப் பொருத்தமில்லா காதலர்கள், கிரக தோஷமுள்ளவர்கள், குழந்தைப்பேறு இல்லா பெண்கள் வழிபட்டுப் பலனடைகிறார்கள்.

புராணக் கதை: இங்குள்ள ஜ்வாலாமுகி ஜோதியை மன்னர் அக்பர் தண்ணீர் ஊற்றி அணைக்க முயன்றும் முடியவில்லை. பின்னர், அவரும் அன்னையின் பக்தராகி, கோயில் குளத்தில் எப்போதும் தண்ணீர் கொட்டுமாறு வழிசெய்தார்.

விழாக்கள்: நவராத்திரி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: மார்ச் - ஏப்ரல் மற்றும் செப்டம்பர் - அக்டோபர்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: தர்மசாலா (40 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: உனா (60 கி.மீ.)

***

தாட்சாயிணி தேவி சக்தி பீடம்
மானசா, திபெத்
தேவியின் வலது கை விழுந்த இடம்
பைரவர்: அமர்

மானசரோவர் ஏரிக்கரையில், கைலாசத்தின் நுழைவு வாயிலாக உள்ள இத்தலத்தில் தேவி தாட்சாயிணி அருள்பாலிக்கிறார். இவ்விடத்தில் கோயில் அமையவில்லை, நிலையற்ற உலகைப் பிரதிபலிப்பது போல இவ்விடத்துக்கு வரும் பக்தர்கள் தேவியை வழிபட்டுச் செல்கிறார்கள். கோயில் என்று இல்லாவிட்டாலும், இங்கிருக்கும் மிகப் பெரிய கற்பாறையைப் பக்தர்கள் வழிபடுகிறார்கள்.

விழாக்கள்: ஆகஸ்ட் - செப்டம்பர் மாதத்தில் சுக்லபட்ச அஷ்டமியில் எட்டாவது நாளில் திருவிழா நடைபெறுகிறது.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: மே மாத மத்தியிலிருந்து அக்டோபர் வரை.
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஜம்மு
சாலை வழி: பொது மற்றும் தனியார் வாகனங்கள், லிபுலேக் மற்றும் நாது லா வழித் தடங்களில் கோயிலுக்கு இயக்கப்படுகிறது.

***

மிதிலை சக்தி பீடம்
மிதிலை, பிகார்
தேவியின் இடதுதோள் விழுந்த இடம்
பைரவர் : மகோதரர் / மகேஷ்வரர்

பார்வதியின் மற்றொரு அவதாரமான உமா தேவியின் திருக்கோயில் இது. உமா தேவி - சிவபெருமான் இணைந்து அர்த்தநாரீஸ்வரர் ஆகி, உலகில் ஆண் - பெண் ஆற்றல்கள் இணைந்து சக்தியாக விளங்கிய தலம். இந்த சக்தி பீடமானது மதுபானியில் உள்ள வன துர்க்கை கோயில், சமஸ்டிபூரில் உள்ள ஜெயமங்கலா தேவி கோயில், சஹர்சாவில் உள்ள உக்ரதாரா கோயில்கள் என 3 கோயில்களை ஒன்றிணைத்தது. 

இக்கோயிலில் குடிகொண்டிருக்கும் சிவன் - உமாதேவியின் அருளைப் பெற்றால் குடும்ப வாழ்க்கை இனிக்கும், அமைதியான இல்வாழ்க்கை அமையும்.
விழாக்கள்:  ராமநவமி, சிவராத்திரி, துர்கா பூஜை, காளி பூஜை, நவராத்திரி.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆண்டு முழுவதும்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: பாடன் (4 மணி நேரம்)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ஜனக்பூர்

***

குஹேஸ்வரி சக்தி பீடம்
காத்மண்டு, நேபாளம்
இரு முழங்கால்கள் விழுந்த இடம்
பைரவர் : கபாலி

பாகமதி நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள பசுபதிநாதர் கோயிலில் குஹேஸ்வரி சக்தி பீடம் அமைந்துள்ளது. இங்குள்ள தேவி, உயிரைக் காப்பவளாகவும், உயிரைக் கொடுப்பவளாகவும் விளங்குகிறார். பசுபதிநாதர் கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் முதலில் தேவியை வழிபட்டுவிட்டுப் பிறகு பசுபதிநாதரைத் தரிசிக்கச் செல்கிறார்கள். பிரம்மாவின் மண்டை ஓட்டை, பிச்சைப் பாத்திரமாகக் கொண்டு கபாலி உலகம் முழுவதும் அலைவதாக இந்தக் கோயிலின் புராணக் கதைகளில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆணவத்தை உருவகப்படுத்துவதாகவே இந்த மண்டைஓடு விளங்குகிறது.

புராணக் கதை: பசுபதிநாதர் கோயிலில் இருக்கும் பூசாரி, ஒருவரின் இறப்பு தேதியை மிகச் சரியாகக் கணிப்பதாக நம்பப்படுகிறது.

விழாக்கள்: குஹேஸ்வரி யாத்திரை, நவராத்திரி, நேவார்க் போக்

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: காத்மண்டு
சாலை வழி : தில்லியிலிருந்து 20 மணி நேரப் பயணம்

***

தேவி வராகி சக்தி பீடம்
பஞ்சசாகர், வாராணசி, உத்தரப் பிரதேசம்
தேவியின் கீழ்த் தாடை விழுந்த இடம்.
பைரவர்: சம்ஹாரர் / மகா ருத்ரர்

புகழ்பெற்ற தசாஷ்வமேத் படித்துறைக்கு அருகேயுள்ள மன்மந்திர் படித்துறையில் அமைந்துள்ளது வராகியின் பஞ்சசாகர் சக்தி பீடம். வராகி என்றால் பன்றியின் முகம்கொண்டவர். சிவப்பு நிற சேலையில், விஷ்ணுவின் சுதர்சன சக்கரத்தைப் போன்ற ஆயுதத்தைக் கையிலேந்தி காட்சியளிக்கிறார். கடவுள் விஷ்ணுவைப் போல காட்சியளிக்கும் இந்தக் கோயில் தனிச்சிறப்பு மிக்கது. தேவி நாராயணியாக காட்சியளிக்கும் இறைவி, எதிரிகளை அழிக்க வல்லவர். தாந்திரிகம் அறிந்தவர்கள், இவளை வணங்கி, நீண்ட மகிழ்ச்சியான ஆயுளைப் பெறுகிறார்கள். 

புராணக் கதை: ஷும்பா என்ற அரக்கன் நேருக்கு நேர் மோதி வதம் செய்ய துர்க்கையை அழைத்தபோது, மாத்ரிகாக்கள், துர்க்கையின் உடலுக்குள் நுழைந்து ஒரு சக்தியாகி, அரக்கனை வதம் செய்தனர்.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: செப்டம்பர் - பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: வாராணசி
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: வாராணசி

***

லலிதா தேவி சக்தி பீடம்

சீதாபூர், உத்தரப் பிரதேசம்
தேவியின் விரல்கள் விழுந்த இடம்
பைரவர்: பவா

லலிதா தேவியானவர் அழகின் உருவமாக உள்ளார். இங்கே சதியின் இதயம் விழுந்ததாகவும், விரல்கள் விழுந்ததாகவும் இருவேறு நம்பிக்கைகள் உள்ளன. தேவி மாதவேஷ்வரி, ராஜராஜேஸ்வரி என அழைக்கப்படுகிறார். இங்கு வந்து வழிபட்டு அறிவு, ஆற்றல் பெறும் பக்தர்கள், சாபங்கள் விலகி இறைசக்தி கிடைப்பதாக நம்புகிறார்கள். அலாகாபாத் அருகே நைமிசாரண்யா என்ற வனத்தில் 88 ஆயிரம் சாதுக்கள் தவமிருந்து வேதங்கள், புராணங்கள் உள்ளிட்டவை இயற்றியதாக ஐதீகம்.

புராணக் கதை: சீதாபூரின் இறைத்தன்மையை அதிகரிக்க பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் ஒன்றாகக் காட்சியளித்தனர்.

விழாக்கள்: நவராத்திரி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர் - பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: லக்னௌ (107 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: சீதாபூர்

***

சாவித்ரி தேவி சக்தி பீடம்
தானேசர், குருக்ஷேத்ரா, ஹரியாணா
தேவியின் கணுக்கால் விழுந்த இடம்
பைரவர்: ஸ்தாணு

குருக்ஷேத்திரத்தில் உள்ள பிரம்ம சரோவர், தேவிகூப் பத்ரகாளி கோயில் அல்லது காளிகா பீடத்துக்கு அருகே இத்தலம் அமைந்துள்ளது. தேவி பத்ரகாளியின் நீண்ட நாக்கால் காளியின் உருவமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. போருக்குச் செல்வதற்கு முன், பாண்டவர்களும், கிருஷ்ணரும் தேவியை வழிபட்டுச் சென்றதாக ஐதீகம். அழகிய தாமரை மீது, அலங்கரிக்கப்பட்ட கணுக்காலின் பளிங்குச் சிலைதான் இங்கு வழிபடப்படுகிறது. இங்கு சின்னக் குழந்தைகளுக்கு மொட்டைபோடும் வழக்கம் உள்ளது.

புராணக் கதை: கிருஷ்ணரும் பலராமரும் குழந்தைகளாக இருந்தபோது இங்குதான் மொட்டைபோட்டுள்ளனர்.

விழாக்கள்: சித்திரை நவராத்திரி, ஷோப யாத்திரை.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: செப்டம்பர் - மார்ச், கோடையில் செல்வதைத் தவிர்க்கலாம்.
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: சண்டீகர் (98 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: குருக்ஷேத்திரம்
 

***

விசாலாட்சி சக்தி பீடம்
வாராணசி, உத்தரப் பிரதேசம்
தேவியின் காதணி விழுந்த இடம்
பைரவர்: கால பைரவர்

வாராணசியின் மீர் படித்துறை பகுதிக்கு அருகே விசாலாட்சி (மிகப் பெரிய கண்களைக் கொண்டவள்) கோயில் அமைந்துள்ளது. இவள் மணிகர்ணிகை என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். தமிழகத்திலிருந்து சென்ற சாக்த குழுவினர் கோயிலைப் புதுப்பித்த பிறகு, விசாலாட்சியின் கருஞ்சிலை 1970ஆம் ஆண்டு நிர்மாணிக்கப்பட்டது. சிலைக்கு வலது பக்கத்தில் தேவியின் உண்மையான சித்திரம் இடம்பெற்றுள்ளது. தென்னிந்தியர்கள், மூன்று தேவிகளான விசாலாட்சி, காமாட்சி (காஞ்சிபுரம்), மீனாட்சி (மதுரை) திருத்தலங்கள் வழிபட வேண்டிய மிக முக்கியத் தலங்களாகக் கருதுகிறார்கள்.
 
விழாக்கள்: அக்டோபர், மார்ச் மாதங்களில் நவராத்திரி.
பருவமழைக் காலத்தின் கடைசி மாதத்தில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் கஜலி திஜ் எனும் கோயில் திருவிழா நடைபெறுகிறது.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆகஸ்ட் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான/ரயில் நிலையம்: வாராணசி

***

தேவி காத்தியாயினி சக்தி பீடம்
பிருந்தாவனம், உத்தரப் பிரதேசம்
தேவியின் கேசம் விழுந்த இடம்
பைரவர் : பூதேஷ

பிருந்தாவன் நகரின் மத்தியில் அமைந்துள்ள இத்தலம் உமா தேவிக்கான கோயில். கம்சனுக்கு எதிரான போரில் கிருஷ்ணருக்கு தேவி உதவியதாக ஐதீகம். ராதை சிறந்த வாழ்க்கைத் துணை வேண்டி தேவியை வழிபட்டு, கிருஷ்ணரை அடைந்தார். ராதா மேற்கொண்ட பூஜையே, இங்கு காத்தியாயினி விரதமாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. காத்தியாயினி (சாக்த்ம்), சிவன் (சைவம்), லட்சுமிநாராயணர் (வைஷ்ணவம்), கணேசர் (காணாபத்யாய), சூரியன் (சூர்யர்) என ஐந்து தெய்வங்களை வழிபடுவோருக்கென தனித்தனி சன்னதிகள் ஜகத்தாத்ரி தேவியின் சன்னதியோடு அமைந்துள்ளன. பாழடைந்து கிடந்த இக்கோயிலை புனரமைத்ததில் 16 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பக்திமான் ஸ்ரீசைதன்ய மகாபிரபுவுக்கு முக்கிய இடமுண்டு. தற்போது வழிபடப்படும் சிலையானது 1923ஆம் ஆண்டு யோகிராஜ் சுவாமி கேசவானந்த் பிரம்மச்சாரியால் நிறுவப்பட்டது. 

விழாக்கள்: விஜயதசமி, துர்கா பூஜை, நவராத்திரி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர் - மார்ச், மழைக் காலங்கள் செல்லத் தகுந்த காலமாகும். 
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஆக்ரா (53 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்:  பிருந்தாவனம்

****

திரிபுரமாலினி தேவி சக்தி பீடம்

ஜலந்தர், பஞ்சாப்
தேவியின் இடது மார்பு விழுந்த இடம்
பைரவர்: விஷான்

மகாசரஸ்வதி, மகாலட்சுமி, மகாகாளி ஆகிய மூன்று தேவிகளின் ஒருங்கிணைந்த சக்தியாக இத்தல தேவி விளங்குகிறார். வசிஷ்டர், வியாசர், மனு, ஜமதக்னி, பரசுராமர் ஆகியோர், இத்தல ஆதி சக்தியை திரிபுரமாலினியாக வழிபட்டுள்ளதாக ஐதீகம். நர்மதா சக்தி பீடத்தைப் போலவே, இத்தலத்தில் உயிரிழக்கும் பறவையாக இருந்தாலும்கூட அது நேராக சொர்க்கத்துக்குச் செல்லும் என்பது நம்பிக்கை. செவ்வாய், ஞாயிறுகள் வழிபட உகந்த நாள்கள்.

திருவிழாக்கள்: நவராத்திரிகள், ஜாக்கிரதா (இரவு முழுக்க பூஜைகள் நடைபெறும்)

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: அமிருதசரஸ் (94 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ஜலந்தர்

***

மங்கல கௌரி சக்தி பீடம்

கயா, பிகார்
தேவியின் வலது மார்பு விழுந்த இடம்
பைரவர்: உமா மகேசுவரர்

15 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இத்தலம் 18 அஷ்டதசாசக்தி பீடங்களில் ஒன்று என்கிறார் ஆதிசங்கரர். மங்கல கௌரி மலை மீது அமைந்திருக்கும் இக்கோயில், புராணப் பழைமை வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஏனெனில், பாண்டவர்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேறியபோது இங்குதான் சிரார்த்தங்களை செய்துள்ளதாக ஐதீகம். இங்குள்ள சர்வமங்கல தேவியை வழிபடுவதால், வாழ்வில் அனைத்து செல்வங்களும் தங்கும் என்பது நம்பிக்கை. இங்கு தேவியின் மார்பகங்களைக் குறிக்கும் வகையில், இரண்டு வட்ட வடிவ கற்களைப் பக்தர்கள் வழிபடுகிறார்கள்.

புராணக் கதை: இங்கு பாயும் ஃபல்கு நதி, ராமரின் மூதாதையர்களுக்கு, சீதாதேவி பிண்டமிட்டு சிரார்த்தம் செய்ததை மறைத்துப் பொய் சாட்சி கூறியதால், அவரது சாபத்துக்கு ஆளானது. திருமணமான பெண்கள் தங்களது நீண்ட நல்வாழ்க்கைக்காக இங்கு செவ்வாய்தோறும் விரதமிருந்து பூஜை செய்கிறார்கள்.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்:  செப்டம்பர் - பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: புத்த கயை (10 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில்/பேருது நிலையம்:  கயை (5 கி.மீ.)

***

வடமேற்கு இந்தியா

கோத்தாரி தேவி சக்தி பீடம்

ஹிங்லாஜ், லாஸ்பேலா மாவட்டம், பலுசிஸ்தான், பாகிஸ்தான்
தேவியின் தலை விழுந்த இடம்
பைரவர்: பீமலோசன்

ஹிங்லாஜ் தேவி, தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களை, எந்த வேறுபாடுமின்றி அனைவரையும் தாயைப் போல  அருள்பாலிப்பவர். அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த உள்ளூர் பக்தர்களோ, தேவியைத் தாய்வழிப் பாட்டி என்றே அழைக்கிறார்கள். தேவி குடிகொண்டிருக்கும் குகைக் கோயிலைப் பாட்டி கோயில் என்கிறார்கள். இந்த கோயிலின் கருவறைக்குள் இருக்கும் வடிவமற்ற சிவப்பு நிறத்தைக் கொண்ட கல்தான் தெய்வமாக வழிபடப்படுகிறது. சிவனின் மூன்றாவது கண்ணாக பீமலோசன் அருள்பாலிக்கிறார்.

புராணக் கதை: திரேதாயுகத்தில், ஹிங்கோல் மற்றும் சுந்தரின் கடுங்கோல் ஆட்சியிலிருந்து விடுவிக்குமாறு மக்கள் வேண்டினர். இறைவன் கணேசர் சுந்தரை வதம் செய்ததால், ஹிங்கோல் கடும் சினம் கொள்கிறார். மக்களைக் காக்க குகைக்குள் ஹிங்கோலை அடைத்து, அவனது ஆணவத்தை அடக்கிய தேவி, பிறகு அவனது உயிரை மாய்க்கிறார். அதை நினைவுபடுத்தும் வகையில் இந்தக் குகை ஹிங்கோல் என அழைக்கப்படுகிறது.

விழாக்கள்: சாரதா நவராத்திரி, ஏப்ரலில் மூன்று நாள் ஹிங்லாஜ் மாதா விழா.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: குளிர்காலம்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கராச்சி (250 கி.மீ., 4 மணி நேரப் பயணம்)
 

***

தேவி காயத்ரி சக்தி பீடம்
மணிபந்த், புஷ்கர், ராஜஸ்தான்
தேவியின் மணிக்கட்டுகள் விழுந்த இடம்
பைரவர்: சர்வானந்தர்

அறிவுக் கடவுளாக விளங்குகிறார் காயத்ரி எனப்படும் சரஸ்வதி தேவி. இது காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரிக்க உகந்த இடமாகும். காயத்ரி மலையின் உச்சியில் அமைந்திருக்கும் இந்தக் கோயிலின் மிக நீண்ட தூண்கள், அந்தக் காலத்தைய கட்டடக் கலையையும் எடுத்துரைக்கின்றன.

விழாக்கள்: புஷ்கர் மேளா, நவராத்திரி விழாக்கள், சிவராத்திரி மற்றும் காயத்ரி ஜயந்தி.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: நவம்பர் - பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஜெய்ப்பூர் (150 கிமீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: அஜ்மீர் (11 கி.மீ.)


***

சிவகார்காராய் சக்தி பீடம்
கரவீர்பூர், கராச்சி, பாகிஸ்தான்
தேவியின் கண்கள் விழுந்த இடம்
பைரவர்: குரோதிஷா

ஒருசில சக்தி பீடங்களைப் போலவே, இங்கு மஹிஷாசுரமர்த்தினி ஆட்சியதிகாரம் செய்கிறார். சிவபெருமான் கடுங்கோபத்தோடு குரோதிஷாவாக காட்சியளிக்கிறார். புராணங்களில், தேவிக்கும் மூன்று கண்கள் இருந்ததாகவும், அந்த மூன்றாவது கண் இங்கே விழுந்ததாகவும் ஐதீகம்.

விழாக்கள்: துர்க்கை பூஜை, ஆண்டுதோறும் 4 நாள்கள் நடைபெறும் தீர்த்த யாத்திரை.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஏப்ரல், அக்டோபர் - நவம்பர்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கராச்சி (263 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்:  பர்காய்
 


வடகிழக்கு இந்தியா

காமாக்யா தேவி சக்தி பீடம்
காம்கிரி, குவாஹாட்டி, அசாம்
தேவியின் யோனி விழுந்த இடம்
பைரவர்: பயாநந்தா / உமாநந்தா

51 சக்தி பீடங்களில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக விளங்கும் இத்தலம், குவாஹாட்டி அருகே நிலாச்சல் மலை அல்லது காம்கிரி மலை மீது அமைந்துள்ளது. இக்கோயிலின் கருவறைக்குள் தேவியின் சிலை இருக்காது, மாறாக, தேவியின் யோனியைக் குறிக்கும் வகையில் பாறையில் செதுக்கப்பட்ட வடிவமே வழிபடப்படுகிறது. 

புராணக் கதை: மன்மதனை சிவபெருமான் எரித்த இடம், மன்மதன் விஸ்வகர்மாவின் உதவியோடு தேவியை வணங்கி இக்கோயிலைக் கட்டியுள்ளார். 

குழந்தையில்லாத பெண்கள், இங்குள்ள மரத்தில் வெண்கலத்தால் ஆன மணியைக் கட்டிச் சென்றால் குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை. எருமை, ஆடு, குரங்கு, ஆமை, புறா என அனைத்து கருநிற ஆண் உயிரினங்களும் இங்கு பலியிட உகந்தவையாகக் கருதுப்படுகின்றன.

விழாக்கள்: தேவிக்கு மாதவிலக்காகும் மூன்று நாள் நடைபெறும் அம்புவாச்சி மேளா சிறப்பு வாய்ந்தது. இந்த  மூன்று நாள்களும் பிரம்மபுத்திரா நதியில் பாயும் தண்ணீரும் சிவப்பு நிறமாக மாறுகிறது. இந்த நாள்களில் கோயில் மூடப்பட்டிருக்கும். நான்காவது நாள் கொண்டாட்டங்கள் நடைபெறும்.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: நவம்பர் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான, ரயில், பேருந்து நிலையம்: குவாஹாட்டி

***

ஜயந்தி தேவி சக்தி பீடம்
ஜயந்தியா மலை, மேகாலயம்
தேவியின் இடது தொடை விழுந்த இடம்
பைரவர்: கிரமாதீசுவரர்

நார்தியாங் தேவி சக்தி பீடத்தில் கோயில் கொண்டுள்ள ஜயந்தேஸ்வரி தேவி மிகவும் புகழ் பெற்றவர், மகாகாளியும், கிரமாதீசுவரரும், இந்த உலகை இயக்கும் சக்திகளாக விளங்குகிறார்கள். துர்கா பூஜையின்போது இங்கு ஆடுகள் பலியிடப்படுவது பல நூற்றாண்டு வழக்கமாக உள்ளது.

புராணக் கதை: சுமார் 6,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மன்னரான தன் மாணிக்கின் கனவில் வந்து, அவளது தொடை விழுந்த இடத்தில் தனக்கு ஒரு கோயில் கட்ட  தேவி உத்தரவிட்டார்.

விழாக்கள்: துர்கா பூஜையின்போது ஒரு வாழை மரம் அலங்கரிக்கப்பட்டு தேவியின் ரூபமாக வணங்கப்படுகிறது. நான்கு நாள் கொண்டாட்டங்களின் முடிவில், இந்த வாழைச் மரம் மைந்த்து நதியில் விடப்படுகிறது. 

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: மார்ச் - ஜூன்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஷில்லாங் (65 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: குவாஹாட்டி (105 கி.மீ.)

***

தேவி திரிபுர சுந்தரி சக்தி பீடம்

உதய்பூர், திரிபுரா
தேவியின் வலது கால் விழுந்த இடம்
பைரவர்: திரிபுரேசுவரர்

உதய்பூரில் உள்ள  ஆமையைப் போன்ற ஒரு மலையில் திரிபுர சுந்தரி கோவில் உள்ளது. இங்கு காளியே திரிபுர சுந்தரியாக உள்ளார். மாதாபுரி என்ற பெயரும் உண்டு. மேலும் தாந்த்ரிக வழக்கங்களில் காமாக்ய தேவியோடு நெருங்கிய தொடர்புடைய கோயிலாகும். கருவறையின் உள்ளே சிவந்த கருப்பு நிற கல்லால் செய்யப்பட்ட இரண்டு சிலைகள் உள்ளன, அவை திரிபுர சுந்தரி மற்றும் சோதிமா என்று வணங்கப்படுகின்றன. உதய்பூரில் உள்ள முஸ்லிம்கள் தங்கள் விளைச்சலில் கிடைத்த முதல் பயிர் மற்றும் பாலை தேவிக்கு வழங்குவது வழக்கம். 

புராணக் கதை: போரில் வெற்ற பெற்ற திரிபுரா மன்னர், சோதிமா சிலையை எடுத்து வந்து இங்கு பிரதிஷ்டை செய்துள்ளார்.

விழாக்கள்: தீபாவளி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: டிசம்பர் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: அகர்தலா (65 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: உதய்பூர் (3 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள பேருந்து நிலையம்:  நாகர்ஜலா (55 கி.மீ.)

***

மத்திய இந்தியா 

தேவி அவந்தி சக்தி பீடம்

பைரவ பர்வதம், உஜ்ஜயினி, மத்தியப் பிரதேசம்
முழங்கைப் பகுதி விழுந்த இடம்.
பைரவர்: லம்பகர்ணா

சுமார் 5,000 ஆண்டுகள் பழமையான இந்த கோவில் ஷிப்ரா ஆற்றின் மேல் அமைந்துள்ளது. ஆதி சங்கரரின் அஷ்டதச சக்திபீட ஸ்தோத்திரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, 18 முதன்மை அஷ்டதச பீடங்களில் இது ஒன்றாகும், அவந்தி மா தேவி, மகாகாளிகா என்ற பெயரில் அழிவுக்கான தெய்வமாக வணங்கப்படுகிறாள். சக்தியின் சிலையானது சிவப்பு நிறத் துணியால் மூடப்பட்டிருக்கும். சக்தியின் நாக்கு வெளியே நீண்டிருக்கும். தான் அறிவு பெற்றதற்கும், குமாரசம்பவம் எனும் காவியத்தை இயற்றியதற்கும் அவந்தி தேவியின் அருள்தான் காரணம் என்று காளிதாசர் நம்புகிறார். கடவுள் விநாயகர் யானையின் நீண்ட காதுகளைப் பெற்றதால் லம்பகர்ணன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். 

புராணக் கதை: அந்தகாசுரன் என்ற அரக்கன் பிரம்மாவிடம் இருந்து ஒரு வரத்தைப் பெற்றான். தன்னுடைய ரத்தம் எங்கெல்லாம் விழுகிறதோ அங்கெல்லாம் அரக்கன்கள் தோன்றும் வரம்தான் அது. அவ்வாறு தோன்றிய அரக்கர்களிடமிருந்து அனைத்து லோகத்தையும் காப்பாற்றுவதற்காக அந்தகாசுரனைக் கொன்று, அவனுடைய ரத்தத்தை நாக்கில் பிடித்துகொண்டாள் அவந்தி தேவி. இதனால் அவந்தி தேவி, உஜ்ஜயினி மக்களின் பாதுகாப்பு தெய்வமாக வணங்கப்படுகிறாள். 

விழாக்கள்: கும்பமேளா, சிவராத்திரி, நவராத்திரி 
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச் 
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: இந்தூர்(65 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: உஜ்ஜயினி  

***

காலமாதவ தேவி சக்தி பீடம் 

அமர்கண்டக், மத்தியப் பிரதேசம் 
இடது புட்டம் விழுந்த இடம் 
பைரவர்: அஷிதந்தா

அமர்கண்டக்கின் தெய்வம் மூன்று கண்கள், கருமையான முகத்தைக் கொண்ட காளி. போருக்கு எப்போதும் தயாராக இருக்கும் பயமுறுத்தும் ஒரு உருவம். சக்தியின் அவளுடைய கல் சிலை எப்போதும் பிரகாசமான சிவப்பு நிறத் துணியால் மூடப்பட்டிருக்கும். ‘காலமாதவ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்.

அஷிதந்த பைரவர், கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் ஓவியர்களின் கடவுள். தன்னுடைய விசுவாசிகளின் படைப்பு சக்திகளை அதிகரிக்கிறார். அவர்களுக்குப் புகழையும் வெற்றியையும் தருகிறார். அவர்களுடைய சாபங்களையும் நோய்களையும் நீக்குகிறார். 100 படிகளைக் கொண்ட இந்தக் கோவில், 6,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த பந்தல்கண்டின் சூர்யவம்ச மன்னர் சாம்ராட் மந்ததாவால் கட்டப்பட்டது. சாத்புரா மற்றும் விந்திய மலைத்தொடர்கள் இந்த இடத்தில்தான் இணைகின்றன. 

விழாக்கள்: நவராத்திரி, மகர சங்கராந்தி, ஷரத் பூர்ணிமா, தீபாவளி, சோமவதி அமாவாசை, ராம நவமி. 

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச் 

அருகிலுள்ள விமான நிலையம், ரயில் நிலையம், பேருந்து நிலையம்: ஜபல்பூர் (4 மணி நேர சாலைவழிப் பயணம்)

***

சாரதா தேவி சக்தி பீடம்
மைஹார், சத்னா, மத்தியப் பிரதேசம்
கழுத்து ஆரம் விழுந்த இடம் 
பைரவர்: கால பைரவர்

திரிகூட மலையின் மீது இருக்கும் இந்த கோவிலுக்கு 1,063 படிகள் ஏறி அல்லது ரோப் வழியைப் பயன்படுத்தி பக்தர்கள் செல்கின்றனர். மைஹார் என்பதற்கு பொருள் தாயின் நெக்லஸ் (மை-தாய்; ஹார்-நெக்லஸ்) சாரதா தேவி,  சரஸ்வதி தேவியுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவர். இதனால் பெரும்பாலும் வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் நிற உடையில் காட்சி தருவாள். இங்கு ஆதி சங்கரருக்கு ஒரு சன்னதி உள்ளது. புகழ்பெற்ற இசை மேதையான உஸ்தாத் அலாவுதீன் கான் இங்கு வாழ்ந்தார். கால பைரவர் என்றால் அழிப்பவர். ஆனால், இங்கே அப்பாவியாக இருக்கிறார். 

புராணக் கதை: போர்வீரர்களான சகோதரர்கள் அல்ஹா மற்றும் உடால் ஆகிய இருவரும் வனத்தில் சாரதா தேவி கோயிலைக் கண்டறிகின்றனர். பின்னர், அல்ஹா 12 வருடங்கள் தவம் செய்தார். இதனால் அவர் அழியா வரத்தைப் பெற்றார். இதனால் இன்றும்கூட அல்ஹா மற்றும் உடால் தினமும் தரிசனத்திற்காக இங்கு வருவதாக நம்பப்படுகிறது. கோவிலுக்குப் பின்னால் உள்ள நீர்நிலையை உள்ளூர்வாசிகள் அல்ஹா குளம் என்று அழைக்கின்றனர். 

விழாக்கள்: ராம நவமி, நவராத்திரி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையங்கள்: ஜபல்பூர் (150 கிமீ), கஜுராஹோ (130 கிமீ) மற்றும் அலாகாபாத் (200 கிமீ)
அருகில் உள்ள ரயில் நிலையம்: மைஹார்

***

தேவி நர்மதா சக்தி பீடம்

சந்தேஷ், அமர்கண்டக், மத்தியப் பிரதேசம்
வலது புட்டம் விழுந்த இடம்.
பைரவர்: பத்ராசேன்

இந்த கோயில் சாத்புரா மற்றும் விந்திய மலைத் தொடர்களுக்கு இடையில் அமைந்துள்ளது. 6,000 ஆண்டுகள் பழமையானதாகக் கருதப்படும் இந்த வெள்ளைக் கல் கோவில் 100 படிகளைக் கொண்டது. மேலும் குளங்களால் இது சூழப்பட்டுள்ளது. கர்ப்பகிரஹத்தில், சிலை தங்க கிரீடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. சிலை அமைந்துள்ள மேடையானது வெள்ளியால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. 

அமர்கண்டக் கடவுள்கள் இருக்கும் இடம் அழியா இடமாக கருதப்படுகிறது. இங்கு இறப்பவர்களுக்கு சொர்க்கத்தில் இடம் நிச்சயம் என்று நம்பப்படுகிறது. 

உஜ்ஜயினியில் கால பைரவர் கோயிலைக் கட்டியவர் பத்ரசேனன் அரசர் என்று ஸ்கந்த புராணம் குறிப்பிடுகிறது.

புராணக் கதை: சிவன் திரிபுரத்தை எரித்தபோது அமர்கண்டக்கில் விழுந்த சாம்பல் துகள்கள் கோடிக்கணக்கான சிவலிங்கங்களாக மாறின, அவற்றில் ஒரு லிங்கம் மட்டுமே ஜ்வாலேசுவரர் அருகே உள்ளது. 

விழாக்கள்: நர்மதா பரிக்ரமா, சோமவதி அமாவாசை, நவராத்திரி, ஷரத் பூர்ணிமா மற்றும் தீபாவளி.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஜபல்பூர் (231 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: பெந்த்ரா, சத்தீஸ்கர் (17 கிமீ)
அருகிலுள்ள பேருந்து நிலையம்: பெந்த்ரா சாலை

***

தேவி மங்கள சண்டிகை சக்தி பீடம்

உஜ்ஜயினி, மத்தியப் பிரதேசம்
முழங்கைப் பகுதி விழுந்த இடம் 
பைரவர்: கபிலம்பரா

ஹர்சித்தி மாதா கோயிலை அதன் தனித்துவமான சிவப்புக் கூரை மற்றும் கோபுரத்தால் எளிதில் அடையாளம் காணலாம். இந்நகரத்தின் கடவுள் 12 ஜோதிலிங்கங்களில் ஒன்றான மகாகாளேஸ்வரர். இந்த இடங்களில் ஒளியின் நீண்டவரிசையாக சிவன் தோன்றுவதாக நம்பப்படுகிறது.

அனைத்து படைப்புகளையும் காக்கும் தெய்வமாக அன்னபூரணி விளங்குகிறாள். இங்குள்ள சிலை கறுப்பு மற்றும் ஆரஞ்சு-சிவப்பு கலந்த வண்ணத்திலும் இருக்கும். மேலும் மகாலட்சுமி மற்றும் மஹாசரஸ்வதியால் சூழப்பட்டுள்ளது.

கோவில் மண்டபத்தில் இருந்து கருவறைக்குள் செல்லும் வழியில் மண்டபத்தின் மேற்கூரையில் உள்ளே தெரியுமாறு 50 மந்திர உருவங்கள் உள்ளன. உள்ளே அன்னபூரணி, ஹரசித்தி மற்றும் காளி சிலைகள் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக செங்குத்தாக வைக்கப்பட்டுள்ளன. கோவிலில் ஸ்ரீ யந்திரம் உள்ளது. கபிலம்பரராக, சிவன் எப்போதும் பழுப்பு நிற ஆடைகளையே அணிந்திருப்பார்.

விழாக்கள்: நவராத்திரி மற்றும் மகா சிவராத்திரி, துர்கா பூஜை மற்றும் காளி பூஜையில் சிறப்பு யாகங்கள், பூஜைகள் நடத்தப்படுகின்றன. ஷிப்ரா ஆற்றங்கரையில் 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை சிம்ஹஸ்த கும்பமேளா நடத்தப்படுகிறது. 

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: இந்தூர் (65 கிமீ)
அருகில் உள்ள ரயில் நிலையம்: உஜ்ஜயினி 

---

தேவி தண்டேஸ்வரி சக்தி பீடம்

பஸ்தர், சத்தீஸ்கர்
பற்கள் விழுந்த இடம் 
பைரவர்: கபால பைரவர்

தண்டேவாடாவின் அடர்ந்த காடுகள் நிறைந்த மாவோயிஸ்ட் பழங்குடிப் பகுதியின் நுழைவாயிலில் கருட தூணால் பாதுகாக்கப்பட்டு 600 வருடங்கள் பழமையான தண்டேஸ்வரி தேவியின் சக்தி பீடம் உள்ளது. அவள் பஸ்தர் மாவட்ட மக்களின் முதன்மைத் தெய்வம். 12 -14 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையே இப்பகுதியை ஆட்சிசெய்த காகதீயர்கள்தான் இந்த கோயில் அமைவதற்கு காரணம் என்று கூறப்படுகிறது. அவர்கள் சக்ரக்கோட்டை வென்ற பிறகு ஆந்திரத்தின் வாராங்கலில் இருந்து தங்கள் குலதேவியைக் கொண்டு வந்ததாக கூறப்படுகிறது. 

ஷங்கினி மற்றும் டங்கினி ஆறுகளின் வண்ண நீரோட்டம் பஸ்தரில் சங்கமிக்கிறது. ஜோதி கலசங்களை ஏற்றி வைப்பது இங்கு பாரம்பரியமாக இருக்கிறது.

விழாக்கள்: பஸ்தர் தசரா திருவிழா பருவமழையில் தொடங்கி, விஜயதசமியுடன் முடிவடையும் 75 நாள் திருவிழா. இந்த நேரத்தில் சக்தியை வழிபடுவதற்கு ஆயிரக்கணக்கான பழங்குடியினர் கோவிலுக்கு வருகை தருகின்றனர். 

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: குளிர்காலம் மற்றும் பருவமழை முடியும் காலம்- செப்டம்பர்-அக்டோபர்

அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஜக்தல்பூர் சிறிய விமான நிலையம் (80 கிமீ)
அருகில் உள்ள ரயில் நிலையம்: ஜக்தல்பூர்

***

மேற்கு இந்தியா 

பிரம்மாரி தேவி சக்தி பீடம் 
திரியம்பகேசுவரர், பஞ்சவடி, நாசிக், மகாராஷ்டிரம்
தாடைப் பகுதி விழுந்த இடம்
பைரவர்: விக்ரிதக்ஷ்

10 அடி உயரம் கொண்ட சிலை முழுவதும் குங்குமம் பூசப்பட்டு 18 கைகளிலும் யுத்த ஆயுதங்களை ஏந்தியிருக்கும் இந்த அம்மனைப் பார்க்கும்போது முகத்தில் மலையைத் தாங்கியிருப்பது போலத் தோன்றும். கருமை நிறத்துடன் காட்சியளிக்கும் அம்மன், லட்சக்கணக்கான சூரியக் கதிர்களைவிடவும் பலம் வாய்ந்தாக 'தேவி பாகவதம்' புராணம் விவரிக்கிறது. பிரம்மாரி தேவி, கருப்பு தேனீக்களால் சூழப்பட்டுள்ளதாகவும் அந்த தேனீக்கள் 'ஹ்ரிங்' என்ற ஒலியை உருவாக்குவதாகவும் இது, அரக்கர்களைக் கொல்லும்போது சக்தியின் 'பீஜாக்ஷர மந்திரம்' எழுப்பும் ஒலி என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. 

பிரம்மாரி, சப்தஸ்ருங்கி (ஏழு கரங்களைக் கொண்ட தெய்வம்) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், அம்மனுடைய ஒவ்வொரு விரல்களும் வெவ்வேறு அமானுஷ்ய முத்திரைகளைக் காட்டுகின்றன.

அம்மனின் இருப்பிடம் நாசிக் அருகே உள்ள வாணி கிராமத்தில் ஏழு மலைச் சிகரங்கள் அருகே அமைந்துள்ளதால் சப்தஸ்ருங்கி நிவாசினி (ஏழு சிகரங்களின் தாய்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, பிரம்மாரி, சிபுகா (கன்னம் கொண்டவர்) என்றும் சிவன் சர்வசித்திஷ் (அனைத்து ஆசைகளையும் பூர்த்தி செய்பவர்) என்றும் போற்றப்படுகிறது. 

புராணக் கதை: பிரம்மாவை வணங்கிய அரக்கன் அருணாசுரனைத் தன் தேனீக் கூட்டத்தால் பிரம்மாரி கொன்றதாக புராணம் கூறுகிறது. 

விழாக்கள்: 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை கும்பமேளா நடக்கிறது. 
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்;
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: நாசிக் (24 கிமீ) 
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: நாசிக்

***

சந்திரபாக சக்தி பீடம் 

பிரபாஸ், கிர்னா ஹில்ஸ், குஜராத்
வயிற்றுப் பகுதி விழுந்த இடம் 
பைரவர்: வக்ரதுண்டர்

சந்திரபாக தேவி சந்திர தெய்வமாகக் கருதப்படுகிறாள். இங்கு கோவில் எதுவும் இல்லை. மூன்று புனித நதிகளான ஹிரான், கபில மற்றும் சரஸ்வதி ஆறுகள் சந்திக்கும் இடமே சக்தி பீடமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் சோமநாதர் கோவிலுக்கு அருகில் அமைந்துள்ள கோவிலே உண்மையானது என்று சிலர் நம்புகிறார்கள். வேறு சில பக்தர்கள், இது ஜுனாகத்தின் வெராவல் நகரத்தில் கிர்னார் மலையின் மேலுள்ள சந்தனப்படி அம்பா மாதா கோவில் என்று நம்புகின்றனர். 

புராணக் கதை: தட்சனின் மகள் ரோஹிணியைத் திருமணம் செய்ய விரும்பினார் சந்திரன். ஆனால், தட்சனின் 27 மகள்களையும் சந்திரன் திருமணம் செய்துகொண்டார். இதனால் கோபமடைந்த தட்சன், சந்திரனை இருளில் மறைந்துவிடும்படி சபித்தார். சாபத்திலிருந்து விடுபட, சந்திரன், சிவபெருமானை வேண்டினார். அப்போது இதில் தேவி தலையிட்டு, வானத்திற்கு திரும்பும் வழியைக் காட்டினாள். இதனால் மகிழ்ச்சியடைந்த சந்திரன், சிவபெருமானுக்காக சோமநாதர் கோயிலைக் கட்டியதாக நம்பிக்கை. மகிழ்ச்சியான திருமண வாழ்க்கைக்காகப் புதிய தம்பதிகள் இந்த கோயிலுக்குச் சென்று வழிபடுவது வழக்கமாக உள்ளது. 

விழாக்கள்: நவராத்திரி, சிவராத்திரி மற்றும் கார்த்திகை பூர்ணிமா விழா
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: வெராவல் (8 கிமீ)
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கஷோத் (57 கிமீ)

***

தேவி அம்பாஜி சக்தி பீடம் 

பனஸ்கந்தா, குஜராத்
இதயத்தின் ஒரு பகுதி விழுந்த இடம் 
பைரவர்: பதுக் பைரவர்

தண்டதாலுகாவில் உள்ள கப்பர் மலைகளில் இருக்கும் அம்பாஜி மாதா, அரசூரி அம்பாஜி என்று போற்றப்படுகிறார். இந்த கோயிலில் சிலை இல்லை. கண்ணுக்குத் தெரியாத ஸ்ரீ விச யந்திரம் இங்கு உள்ளது. 

பக்தர்கள் வேண்டும்போது கண்களை மூடிக்கொள்வர். ஒரு ஜன்னலின் உள் சுவரில் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட சக்தி விச ஸ்ரீ யந்திரம் ஒட்டப்பட்டிருக்கும். மேலும் அந்தச் சுவரில், நேபாளத்தின் உண்மையான யந்திரங்கள் மற்றும் உஜ்ஜயினி சக்தி பீடங்களுடன் தொடர்புடைய 51 பீஜாக்ஷர எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.

ஞாயிற்றுக்கிழமை புலி, திங்கள்கிழமை நந்தி, செவ்வாய்க்கிழமை சிங்கம், புதன்கிழமை ஐராவதம், வியாழக்கிழமை கருடன், வெள்ளிக்கிழமை அன்னம் மற்றும் சனிக்கிழமை யானை என ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு வாகனம் பயன்படுத்தப்படும் உலகின் ஒரே கோயில் இதுவாகும். சஞ்சார் சௌக் முதல் கப்பர் மலை வரை புனித விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கும். 

விழாக்கள்: ஜூலை மாதம் பௌர்ணமி அன்று திருவிழா நடைபெறும். நவராத்திரியின்போது சஞ்சார் சௌக் பகுதியில் கர்பா விழா கொண்டாடப்படுகிறது. சைத்ர நவராத்திரி மற்றும் அஸ்வினி நவராத்திரி நாள்களில் கோயிலில் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும். நாடு முழுவதிலும் இருந்து பக்தர்கள் பலரும் இங்கு பாதயாத்திரையாக வருகிறார்கள். இந்த காலகட்டத்தில் 800-க்கும் மேற்பட்ட சங்கங்களும் இங்கு வருகை தருகின்றன. கார்த்திகை, சைத்ர, ஆஷோ மற்றும் பத்ரபாத் (Kartik, Chaitra, Asho and Bhadrapad) ஆகிய மாதங்களின் பௌர்ணமி சிறப்பு நாள்களாகும். இங்குள்ள நவ சண்டி யாகம் பிரபலமானது.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: செப்டம்பர்-அக்டோபர், குளிர்காலம்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஆமதாபாத் (180 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: மவுண்ட் அபு (45 கிமீ)

***

தெற்கு இந்தியா 

கன்னியாகுமரி சக்தி பீடம்

கன்னியாகுமரி, தமிழ்நாடு 
முதுகெலும்பு விழுந்த இடம் 
பைரவர்: நிமிஷ பைரவர்

51 சக்தி பீடங்களில் இது தேவியின் 24 ஆவது சக்தி பீடம். இங்குள்ள அம்மனின் பெயர் தியாக சௌந்தரி (எ) பத்ரகாளி அம்மன். கன்னியாகுமரி பகவதி அம்மன் கோயிலுக்கு அருகிலே இந்த சக்தி பீடம் அமைந்துள்ளது. விவேகானந்தர் பாறையில்தான் சக்தி, சிவனை நோக்கி தவமிருந்தாள். அதன் நினைவாக, அங்கு 'ஸ்ரீ சக்தி பாதம்' உள்ளது. 

இங்கு நவராத்திரி விழா சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படும். இந்த விழா 10 நாள்கள் நடைபெறும். 10 ஆவது நாள் மகாதானபுரம் என்ற இடத்தில் 'பரிவேட்டை' நிகழ்வு நடைபெறும். 

புராணக் கதை: அரக்க மன்னன் பானாசுரன் சிவபெருமானிடமிருந்து ஒரு வரத்தைப் பெற்றார். ஒரு கன்னியால் மட்டுமே அவரை அழிக்க முடியும் என்பது. அப்போது அரக்கனின் செயல்கள், பராசக்தியை ஒரு கன்னி வடிவத்தில் உருவெடுத்து அவனை அழிக்கச் செய்தது. 

சுமார் 3,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, கடல் சீற்றத்தால் உண்மையான மூலக் கோவில் அழிந்துவிட்டது. அதன் பின்னர் உருவாக்கப்பட்ட கோவில்தான் இப்போது உள்ளது. 

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: திருவனந்தபுரம் (67 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: கன்னியாகுமரி

***

சாமுண்டீஸ்வரி தேவி சக்தி பீடம்

மைசூரு, கர்நாடகம்
இரண்டு காதுகள் விழுந்த இடம்
பைரவர்: காலபைரவர் 

மைசூருவின் புறநகர்ப் பகுதியில் சாமுண்டி மலை உள்ளது. இங்குதான் சாமுண்டீஸ்வரி சக்தி பீடம் உள்ளது. 9 ஆம் நூற்றாண்டில் ஆதி சங்கரரால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட, மகிஷாசுரனைக் கொன்ற தேவியின் மகாபீடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

சும்பன் மற்றும் நிசும்பன் ஆகிய அசுரர்களின் தளபதிகளான சண்டன் மற்றும் முண்டன் ஆகிய அரக்கர்களைக் கொன்றதால் தேவிக்கு சாமுண்டீஸ்வரி என்ற பெயர் வந்தது. சாமுண்டி தேவி, போர்வீரர்களுக்கான ஒரு தெய்வம். மரணத்தைத் தரும் எமனுடன் வீற்றிருக்கிறார். மைசூரு அரச குடும்பம் இந்த கோயிலைக் கட்டிப் புனிதப்படுத்தியது. சாமுண்டிதேவி சப்தமாத்ரிகங்களில் ஒன்று. நல்ல ஆரோக்கியம் மற்றும் சந்ததி பிறப்புக்காக வழிபடப்படும் ஏழு சக்திகளின் தொகுப்பாக  காணப்படுகிறார். 16 ஆம் நூற்றாண்டு வரை பழங்குடியினரால் இங்கு விலங்கு பலிகள் நடைபெற்றன. 

அகந்தையுடன் இருந்த பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலையை வெட்டிய சிவபெருமான், கால பைரவர் எனும் பெயரைப் பெற்றார். அகந்தை அழிவை வகுக்கும் என்பதை உணர்த்தும்விதமாக கால பைரவர் அருள்பாலிக்கிறார். 

புராணக் கதை: கோவில் முற்றத்தில் உள்ள மூன்று சம்பக் மரங்கள் ஆண்டு முழுவதும் பூக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.
விழாக்கள்: தசரா
செல்வதற்கு உகந்த நேரம்: ஆண்டு முழுவதும் செல்லலாம். குறிப்பாக அக்டோபர். 

அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: பெங்களூரு (160 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: மைசூரு (13 கிமீ)

***

இந்திராக்ஷி சக்தி பீடம்

நைனாதீவு, மணிபல்லவம், இலங்கை
கணுக்கால்கள் விழுந்த இடம்
பைரவர்: ரக்ஷேசுவரர்/நயினார்

இங்குள்ள தேவி பார்வதியாக இருக்கிறாள். நாகபூஷணி அல்லது புவனேஸ்வரி என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். சக்தியின் கணுக்கால்கள் விழுந்த இடம் என்பதால் சக்தியின் பாரம்பரியம் மற்றும் தெற்கு இலக்கியத்தில் ஆபரணங்களுக்கு பெரும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டுள்ளன.

புராணத்தின்படி, கோவில் இந்திரனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு ராமர் மற்றும் ராவணன் ஆகியோரால் வழிபடப்பட்டது. கௌதம மகரிஷியின் மனைவி அகல்யையால், இந்திரன், முனிவர் வடிவத்தை எடுத்து அவளை மயக்கினான். கோபமடைந்த முனிவர், இந்திரனின் உடல் ஆயிரம் யோனிகளால் குறிக்கப்படும் என்று சபித்தார். மேலும் அவர் நாடு கடத்தப்பட்டார். அங்கு தன்னுடைய பாவத்திற்கு பரிகாரம் செய்ய அம்மனுக்கு ஒரு கோயிலைக் கட்டி வழிபட்டார். அவரது தவத்தால் திருப்தி அடைந்த தேவி, யோனிகளை 1,000 கண்களாக மாற்றினார். அதற்காக அவளுக்கு இந்திராக்ஷி என்ற பெயர் வழங்கப்பட்டது.

புராணம்: திரிமூர்த்தியின் ஆற்றல் உறையும் நாகபூஷணி எந்த வேண்டுதலையும் நிறைவேற்றுவாள்.

விழாக்கள்: ஆண்டுதோறும் 16 நாள் மஹோத்ஸவம் (திருவிழா) தமிழ் மாதமான ஆனி (ஜூன்-ஜூலை) மாதத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது
செல்வதற்கு உகந்த நேரம்: ஆண்டு முழுவதும்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: யாழ்ப்பாணம் (30 நிமிட படகு சவாரி) 

***

காமாட்சி அம்மன் சக்தி பீடம்
காஞ்சிபுரம், தமிழ்நாடு
தொப்புள் பகுதி விழுந்த இடம் 
பைரவர்: கால பைரவர்

பல்லவ வம்சத்தினர் காஞ்சிபுரத்தில் பாலாறு அருகே இந்த ஆலயத்தைக் கட்டியுள்ளனர். சக்தியின் தொப்புள் இங்கு விழுந்ததால் நாபிஸ்தான ஒட்டியாண பீடம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அம்மனை யந்திர வடிவில் வழிபடுகிறார்கள். காஞ்சிபுரம் ஆதிசங்கரரால் பட்டியலிடப்பட்ட 18 மகாபீடங்களில் ஒன்றான இந்த கோயில், காத்து ரட்சிக்கும் நகரம். புராண நூல்களில், காஞ்சிபுரமும் காசியும் சிவபெருமானின் கண்களாக உள்ளன. காஞ்சி காமாட்சி அம்மன் கோயில் மட்டுமே சிவனை விட்டு தேவியை மட்டும் வழிபடும் தலமாக உள்ளது. 

புராணக் கதை: தசரத ராஜா, குழந்தைப் பேறுக்காக இந்த கோயிலுக்கு வந்து அம்மனிடம் வேண்டியதாக மார்க்கண்டேய புராணம் கூறுகிறது. இதனால் குழந்தை இல்லாத தம்பதியர் குழந்தைப் பேறுக்காக இப்போதும் இந்த கோயிலில் வழிபடுகின்றனர். 

விழாக்கள்: நவராத்திரி, ஐப்பசி மாதம் பூரம் நட்சத்திரம் அன்று விழா நடைபெறும். 
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: பிப்ரவரி-மார்ச், அக்டோபர்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: சென்னை (75 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: காஞ்சிபுரம்

***

ராகினி தேவி சக்தி பீடம்
ராஜமுந்திரி, கிழக்கு கோதாவரி, ஆந்திரப் பிரதேசம்
கன்னங்கள் விழுந்த இடம் 
பைரவர்: தண்டபாணி

ஸ்ரீ உமாகோடிலிங்கேஸ்வரர் கோவில் கோதாவரி ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ளது. இங்கு ராகினி, விஷ்வேசி (உலகத்தின் ஆட்சியாளர்) மற்றும் விஸ்வமாத்ரிகா (உலகத்தின் தாய்) ஆகிய வடிவங்களில் தேவியை வழிபடுகின்றனர். தெய்வத்தின் உருவமாக கோதாவரி பார்க்கப்படுகிறது. 

இங்குள்ள சிவலிங்கத்தை கௌதம ரிஷி பிரதிஷ்டை செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது. தீய செயல்களை செய்பவர்களை சிவன் தனது தடியால் (தண்ட) தண்டிப்பார் என்று நம்பப்படுகிறது. 

விழாக்கள்: சிவராத்திரி, துர்கா பூஜை மற்றும் நவராத்திரி. 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை கோதாவரி மூலம் புஷ்கரம் மேளா நடக்கிறது. 
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆகஸ்ட்-மார்ச்
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ராஜமுந்திரி (2 கிமீ)
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ராஜமுந்திரி (12 கிமீ)

***

பிரம்மராம்பிகா தேவி சக்தி பீடம்
ஸ்ரீசைலம், கர்னூல், ஆந்திரப் பிரதேசம்
கழுத்துப் பகுதி விழுந்த இடம் 
பைரவர்: சம்பரானந்தா

சக்தி பீடங்களில் மூன்றாவது தேனீ அவதாரமான பிரம்மராம்பிகாவும் செல்வத்தின் தெய்வமான மகாலட்சுமி ஆவார். கிருஷ்ணா நதியில் உள்ள ஸ்ரீ பிரம்மராம்ப மல்லிகார்ஜுன சுவாமி வர்லா தேவஸ்தானம் என அழைக்கப்படும் கோவில் வளாகம் ஸ்ரீசைலம் நீர்த் தேக்கத்திற்கு அருகில் இருக்கிறது. செல்வம் பெற பக்தர்கள் இங்கு சக்தியிடம் வேண்டுகின்றனர். சம்பரானந்தா கால பைரவரின் ஒரு வடிவம்.

புராணக் கதை: அருணாசுரனை வென்றது மட்டுமின்றி, துர்கா சப்தசதி தேவி எல்லா நேரத்திலும் சக்தி மிக்கவராக, செல்வம் மற்றும் அறிவின் இருப்பிடமாகத் திகழ்கிறார். 

விழாக்கள்: நவராத்திரி மற்றும் கும்பம்
செல்வதற்கு உகந்த காலம்:  செப்டம்பர்-பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: மார்க்கபூர் (91 கிமீ)
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஹைதராபாத்(230 கிமீ)

***

கிழக்கு இந்தியா

அட்டஹாஸ் புல்லாரா சக்தி பீடம்

லாப்பூர், வீர்பூம் மாவட்டம், மேற்கு வங்கம்
கீழ் உதடு விழுந்த இடம்
பைரவர்: விஸ்வேசுவரர்

இஷானி நதியில் அமைந்துள்ள தேவி, தனது கீழ் உதட்டைக் குறிக்கும்படியான 15 முதல் 18 அடி கல் வடிவத்தில் அருள்பாலிக்கிறாள். புல்லாரா என்றால் பூக்கும் ஒன்று. வாழ்க்கை மற்றும் மறுமலர்ச்சியைக் குறிக்கிறது. பிரதான கோயிலை ஒட்டிய கல் தாமரையில் சிவன் அமர்ந்திருக்கிறார். பர்துவான் மற்றும் வீர்பூம் ஆகிய இடங்களில் இரண்டு அட்டஹாஸ் (உரத்த சிரிப்பு) கோயில்கள் உள்ளன.

புராணக் கதை: கீர்த்திவாச ராமாயணத்தின்படி, போரில் வெற்றிபெற, தேவியின் ஆசீர்வாதத்திற்காக, கோவில் குளத்தில் வளர்ந்து வரும் 108 நீலத் தாமரைகளை வழங்குமாறு ராமனை விபீஷ்ணன் வலியுறுத்தினார். அனுமன் தாமரைகளை சேகரித்தார். ஆனால், பூஜையில் ஒரு தாமரை குறைவதை ராமன் கண்டார். அப்போது ஒரு மலருக்காக, தன் கண்ணை மலராக மாற்ற ராமன் முற்படும்போது தேவி முன்தோன்றி ராவணனைத் தோற்கடிக்க வரத்தை அருளினாள். 

விழாக்கள்: வருடத்திற்கு ஒருமுறை மகா பூர்ணிமாவின்போது புல்லாரா மேளா மற்றும் நவராத்திரியும் கொண்டாடப்படும். 

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆகஸ்ட்-மார்ச்
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: லாப்பூர் (30 கிமீ)
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா(160 கிமீ)

***

பகுள சக்தி பீடம்
கேதுகிராமம், கத்வா, மேற்கு வங்கம்
இடது கை விழுந்த இடம் 
பைரவர்: பிருகு

சமஸ்கிருதத்தில் ‘பகு’ என்றால் ‘கை’ என்று பொருள். 'பகுள' என்றால் ஆடம்பரமானது. பக்தர்கள் இங்கு வழிபடுவதால் செல்வம் பெறுகிறார்கள். உண்மையாக வழிபடுபவர்கள் வெறுங்கையுடன் திரும்புவதில்லை என்று கூறப்படுகிறது. பகுள தேவியும் பார்வதியின் ஒரு மனித வடிவமாக இருக்கிறாள். அவளுடன் அவரது மக்களான கார்த்திகேயன் மற்றும் விநாயகர் உள்ளனர். கருவுறுதல் மற்றும் போரின் கடவுளாகக்  கார்த்திகேயன் கருதப்படுகிறார். அதேசமயம் விநாயகர் சுப விஷயங்களை உலகிற்கு அளிக்கிறார். சக்தி பகுள என்பது சக்தியின் மென்மையான வடிவமாகும். ‘பிருக்’ என்றால்  தியானத்தின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவர்.

விழாக்கள்: துர்கா பூஜை மற்றும் மகா சிவராத்திரி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: கத்வா (8 கிமீ)
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா (190 கிமீ) 

***

 மகிஷாமர்த்தினி சக்தி பீடம்  

பக்ரேஷ்வர், வீர்பூம், மேற்கு வங்கம்
கண்களுக்கு இடையிலுள்ள பகுதி விழுந்த இடம்
பைரவர்: வக்ரநாதர்

கண்களுக்கு இடையில் மூன்றாவது கண் இருப்பதாக தந்திரம் நம்புகிறது. ஆனால் சிலர் இந்த கூற்றை எதிர்த்துப் போராடுகிறார்கள். சக்தியின் மூளையின் ஒரு பகுதி இங்கு விழுந்ததாக நம்புகின்றனர் சிலர். 

வீர்பூமில், சக்தி பயங்கரமான வடிவத்தை எடுத்து, எருமை அரக்கனான மகிஷாசுரனைக் கொன்றாள். இது பேராசை, அகந்தை மற்றும் சுயநலம் போன்ற மனிதனின் மிருகத்தனமான போக்குகளை அழிப்பதற்கான ஒரு உருவகமாகும். இந்த பீடம் வக்ரேஷ்வர் கோவிலுக்கு அருகில் உள்ளது. இது ஒரு புகழ்பெற்ற சிவத் தலமாகும். அங்கு இறைவன் வக்ரேஷ்வர் என்று வழிபடப்படுகிறார் (வக்ரேஷ்வர் என்றால் வளைந்த என்று பொருள்)

புராணம்: ரிஷி அஷ்டாவக்ரரின் (எட்டு வளைவுகள் கொண்ட) பக்தியால் சிவன் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டார். அவர் அனைத்து பக்தர்களும் முதலில் முனிவரை வணங்க வேண்டும் என்று கருதினார். பாபஹார ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ள இந்த கோயில் (பாவங்களை நீக்குபவர்) அருகிலுள்ள இயற்கை வெப்ப நீரூற்றுகளுக்குப் புகழ் பெற்றது.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: செப்டம்பர்-பிப்ரவரி

அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: சியுரி (20 கிமீ)

அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா (சியூரியிலிருந்து 200 கிமீ)

***

மா பவானி சக்தி பீடம்
கரடோயா, பவானிபூர், வங்கதேசம்
இடது கணுக்கால் விழுந்த இடம்
பைரவர்: வாமன்

சிவபெருமானுடன் மீண்டும் சேருவதற்காக பார்வதி தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ​​இல்லாத அபர்ணா என்ற ஒற்றை இலையின் மூலமாக பார்வதி உயிர் பிழைத்தாள். துர்க்கையின் தீவிர வெளிப்பாடாக இங்கு அம்மன் வீற்றிருக்கிறாள். ஆலயத்தைச் சுற்றி கரடோயா நதி பாய்கிறது. இது உள்ளூர் கங்கை என்று போற்றப்படுகிறது. சக்தியின் இடது கணுக்கால் இங்கே விழுந்ததாக சிலர் நம்புகின்றனர். சிலர் அவளது வலது கண் அல்லது இடது விலா எலும்புகள் இவ்விடத்தில் விழுந்ததாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.

காஷ்மீர் சைவ மதத்தில், பைரவரின் எழுத்துகள் மூன்றாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன - 'பா' என்பது பரணர் (பராமரிப்பு) என்றும் 'ரா' என்பது ராவணன் (திரும்பப் பெறுதல்) என்றும் 'வா' என்பது வாமனன் (பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கியவர்) என்றும் பொருள்கொள்ளப்படுகிறது. 

புராணக் கதை: ஒரு முறை ஒரு வளையல் விற்பனையாளர் ஒருவர் கோவிலுக்கு அருகில் ஒரு வனப் பகுதியைக் கடந்து இளவரசி என்று கூறிக்கொண்ட ஒரு சிறுமிக்கு வளையல்களை விற்றார். அரண்மனையிலிருந்து பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுமாறு அவர் கூறினாள். பின்னர் அரண்மனைக்குச் சென்று பார்த்தபோது அவள் இளவரசி இல்லை என்று தெரிய வந்தது. பின்னர், ராணி அந்த இடத்திற்கு விரைந்தார். இதனால், பீதியடைந்த வளையல்காரர், பிரார்த்தனை செய்யத் தொடங்கினார். தனது கைகளில் சங்கு வளையல்கள் அணிந்த நிலையில் பவானிதேவி காட்சி கொடுத்து அனைவரையும் ஆசிர்வதித்தார். இந்த குளம் 'ஷாகாபூர்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. இங்கு குளித்துவிட்டே பக்தர்கள் கோயிலுக்குள் செல்கின்றனர். 

விழாக்கள்: மகி பூர்ணிமா, ராம நவமி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆண்டு முழுவதும்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: போக்ரா (60 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: சாந்தஹார் (77 கிமீ)
அருகிலுள்ள பேருந்து நிலையம்: ஷெர்பூர் (28 கிமீ)

***

ஜசோரேஸ்வரி தேவி சக்தி பீடம்
ஜெஸூர், வங்கதேசம்
உள்ளங்கைகள் மற்றும் பாதங்கள் விழுந்த இடம்
பைரவர்: சண்ட பைரவர்

ஜெஸூர் மகாராஜா பிரதாபாதித்யாவால் 15 ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது. இதனால் இந்தக் கோயில் இப்பெயர் பெற்றது. அனாரி என்ற கட்டடக் கலைஞர் இங்கு 100 கதவுகள் போன்ற ஒரு கட்டமைப்பை வடிமைத்தார். ஆனால், 1971 போரில் அவை அழிக்கப்பட்டன. 

இங்கே, காளி உக்கிரமான வடிவத்தில் இருக்கிறாள்; அவளது நெருப்பானது அகங்காரத்தை எரித்து, பக்தர்களுக்கு அருளை வழங்குகிறது. பரமாத்மாவுடன் இணைவதற்கான சக்தியின் ஆன்மாவின் பயணம் இங்கிருந்து தொடங்குகிறது.

ஜசோரேஸ்வரி தேவி என்றால் 'அனைத்தையும் தாங்கும்' மற்றும் 'அனைத்தையும் உற்பத்தி செய்பவள்' என்று பொருள். அறிவொளியின் அடித்தளத்தை அமைக்கிறாள் என்று நம்பப்படுகிறது. 

அஷ்ட பைரவர்களில் சண்ட பைரவர் மூன்றாவது பைரவர். அவரை வழிபடுவது ஆற்றலை மேம்படுத்துவதாகவும், போட்டியாளரைத் தோற்கடிப்பதற்கும், எதிரிகளை அழிப்பதற்கும், எல்லாவற்றிலும் வெற்றியைப் பெறுவதற்கும் நம்பிக்கையை உருவாக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது.

புராணக் கதை: மகாராஜா வெளியே செல்லும்போது ஒரு புதரில் இருந்து ஒளி வருவதைக் கண்டார். அந்த ஒளி, கல்லில் செதுக்கப்பட்ட மனிதர்களின் உள்ளங்கையைப் போல இருந்தது. அவருடைய ஆலோசகர்கள் அந்த ஒளியை தெய்வத்தின் ஆசீர்வாதம் என்று கூறி, அங்கு ஒரு கோயிலைக் கட்டும்படி ராஜாவை வலியுறுத்தினர்.

விழாக்கள்: அக்டோபரில் நவராத்திரி மற்றும் காளி பூஜை
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: செப்டம்பர்-பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: ஜெஸூர்(126 கிமீ)

***

 

காளிகட் சக்தி பீடம்

கொல்கத்தா
தலைப் பகுதி விழுந்த இடம்
பைரவர்: நகுலிஷ் / நகுலேஸ்வர்

தெற்கு கொல்கத்தாவில் ஆதி கங்கை நதியில் அமைந்துள்ள இந்த கோயிலின் முதன்மைக் கடவுளாக தட்சிண காளி இருக்கிறாள். மண் குடிசையிலிருந்த இந்தக் கோவில்,  1809 முதல் தற்போதுள்ள நிலையில் அமைப்பு இருக்கிறது.  பண்டைய காளிக்ஷேத்ரத்தின் நிறுவனரான துறவி சௌரங்க கிரியால்  சுயம்புலிங்கமான நகுலேசுவரர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டார்.

பார்வையாளர்களுக்காக உள்ளூர் கலைஞர்களால் வரையப்படும் காளிகட் ஓவியங்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. விக்டோரியா மற்றும் ஆல்பர்ட் அருங்காட்சியகத்தில் இந்த ஓவியத் தொகுப்புகள் உள்ளன. 

காளி தேவியின் உருவம், தாந்த்ரீக வழிபாட்டில் இயற்கையின் மூர்க்கமான சக்தியாக உள்ளது. அவளது கருப்புத் தோற்றம் பிரபஞ்சத்தின் இருளை பிரதிபலிக்கிறது. அழகான தோற்றமுடைய சிவபெருமான் சச்சிதானந்தமாக வீற்றிருக்கிறார். அவர் தூய்மையான நனவின் ஆனந்தத்தில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்.

புராணக் கதை: சக்தியின் கால் விரல் ஹூக்ளி ஆற்றில் விழுந்ததால், அதன் பிறகு அந்தப் பகுதி முழுவதும் காளியுடன் தொடர்புடையதாகிவிட்டது. 

விழாக்கள்: துர்கா பூஜை மற்றும் சிறப்பு காளி பூஜை. ஆண்டுதோறும் குறிப்பிட்ட காலத்தில் ​​பூசாரிகள் கண்களை மூடிக்கொண்டு சிலையை குளிப்பாட்டுகிறார்கள்.


செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ஹௌரா

***

கங்காளிதல தேவி சக்தி பீடம்

போல்பூர், மேற்கு வங்கம்
இடுப்புப் பகுதி விழுந்த இடம்
பைரவர்: ருரு

கோபாய் ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ள இந்தத் தலம் தேவகர்பா அல்லது கங்கலேஸ்வரியின் இருப்பிடமாகக் கருதப்படுகிறது. பேச்சுவழக்கில் இந்த நகரம் ‘கங்காளி’ (வங்காள மொழியில் ‘கங்கள்’ என்றால் எலும்புக்கூடு) என்று அழைக்கப்படுகிறது. உள்ளூர் புராணத்தின்படி, சதியின் இடுப்பு எலும்பு மிகுந்த சக்தியுடன் இங்கு விழுந்தது. அது பூமியில் ஒரு மந்தநிலையை உருவாக்கியது. பின்னர் அது தண்ணீரில் மூழ்கி புனித குண்டத்தை (குளம்) உருவாக்கியதாக நம்பப்படுகிறது. இந்த குளத்தில் ஒரு பீடமும் உள்ளது. 

இருப்பினும், வழிபாட்டுக்காக, குளத்திற்கு நேர் எதிரே ஒரு கோயில் கட்டப்பட்டது. பல்வேறு தரப்பட்ட பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த மக்கள் தேவியின் ஆசீர்வாதத்திற்காக இங்கு வருகிறார்கள். இறப்பு சார்ந்த சடங்குகளும் இங்கு நடைபெறுகின்றன. 

ருரு பைரவர் தெய்வீக குரு ஆவார். எதிரிகளை வெல்லவும் மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் மக்களின் நிலைப்பாட்டையும் செல்வாக்கையும் பலப்படுத்தவும் அருள்பாலிக்கிறார். 

புராணக் கதை: கோயில் குளத்தின் கீழே மனித எலும்புக்கூட்டை ஒத்த ஒரு கல் இருப்பதாக உள்ளூர் மக்கள் நம்புகின்றனர். கோடையில் தண்ணீர் வறண்டு போகும்போது, ​​உள்ளூர்வாசிகள் எலும்புக்கூடு வடிவம் தெரியும் என்றும் அதன் கூர்மையான விளிம்புகள் அதைத் தொட முயற்சிப்பவரின் கைகளை வெட்டுவதாகவும் அப்பகுதி மக்கள் கூறுகின்றனர்.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா (135 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: போல்பூர் (8 கிமீ தொலைவில்)

***

கிரிதேஸ்வரி தேவி சக்தி பீடம்
மூர்ஷிதாபாத், மேற்கு வங்கம்
மகுடம் விழுந்த இடம்
பைரவர்: சங்வர்தா

சக்தியின் உடல் பாகத்திற்கு பதிலாக அவளின் ஆபரணம் (கிரீடம்) விழுந்ததால் இந்த கோயில் உப பீடமாகும். எனவே, அவள் முகுதேஸ்வரியாக (மகுடம் சூட்டப்பட்ட தெய்வம்) வணங்கப்படுகிறாள். கிரிதேஸ்வரி, விமலா தேவி என்றும் கிரித்கனா என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். சக்தியின் சிலை சிவப்பு நிறத் துணியால் மூடப்பட்டிருக்கும். இது துர்கா பூஜையின்போது மட்டுமே மாற்றப்படும்.

பாகீரதி ஆற்றின் கரையோரத்தில் துர்கா தேவி தூங்குவதாக அங்குள்ள அங்குள்ள மக்கள் நம்புகிறார்கள்.  இந்த பீடம் 1,000 ஆண்டுகள் பழமையானது. 

புராணக் கதை: தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட நவாப் மீர் ஜாபர் மரணப் படுக்கையில் கிடந்தபோது, தனது பாவத்தை அழிப்பதற்காக கிரிதேஸ்வரி கோயிலில் இருந்து தண்ணீர் கேட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. 

விழாக்கள்: விஜயதசமி, துர்கா பூஜை, நவராத்திரி. டிசம்பர் அல்லது ஜனவரி மாதங்களில் ஒவ்வொரு செவ்வாய் மற்றும் சனிக்கிழமைகளில் விழா நடக்கிறது.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர்-மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா (239 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: தஹபரா (3 கிமீ)

***

ரத்னாவளி சக்தி பீடம்
ஹூக்ளி, மேற்கு வங்கம்
வலது தோள்பட்டை விழுந்த இடம்
பைரவர்: காந்தேஷ்வர்

ஹூக்ளி மாவட்டத்தின் கானாகுல் - கிருஷ்ணா நகரில் உள்ள ரத்னாகர் ஆற்றின் கரையில் சக்தியின் வலது தோள் விழுந்ததாக பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள். இந்த பீடம் ஆனந்தமயி கோயில் என்று அழைக்கப்படுகிறது ஆனந்தமயி என்றால் பரவசத்தைப் பரிசளிப்பவர்.

இந்த தேவியின் அதிசயம் என்னவென்றால், குழந்தை முதல் பூப்படையும் வரை அனைத்து நிலைகளிலும் பெண்மையை வெளிப்படுத்தும் விதமாக இருக்கிறாள். 

ரத்னாவளியில் 16 வயது குமரியாக இருக்கிறாள். பார்வதியின் இளமைப் பருவத்திற்கு முந்தைய வடிவம். ஆடு பலி இங்கே தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது. 

புராணக் கதை: சக்திதனது வயிற்றில் இருந்து பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கியதாகவும் அனைத்து பெண் உயிர்களையும் தன்னுடைய படைப்பாகவும் பார்க்கிறாள். நவராத்திரியின்போது ஒன்பது இளம் பருவப்  பெண்கள் தூய்மை மற்றும் கற்பைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் விதமாக அங்கு வழிபாடு செய்து உணவு மற்றும் பரிசுகளை வழங்குகின்றனர். 

விழாக்கள்: துர்கா பூஜை மற்றும் நவராத்திரி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆகஸ்ட்-மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா (78 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ஹௌரா (74 கிமீ) 

***

பிரம்மாரி தேவி சக்தி பீடம்
திரிஸ்ரோடா, ஜல்பைகுரி, மேற்கு வங்கம்
இடது கால் விழுந்த இடம்
பைரவர்: ஈஸ்வர்

சக்தி பீடங்கள் இந்திய ஆன்மிகத்தின் புவியியல் தொடர்ச்சியை குறிப்பிடத் தவறவில்லை. நாசிக்கில் மட்டுமல்ல, மேற்கு வங்கத்தில் டீஸ்டா ஆற்றின் கரையில் ஒரு பிரம்மாரி தேவி கோயில் உள்ளது. சக்தியின் இதயத்தின் மையத்தில் உள்ள சக்கரம் 12 ஆரக்கால்களைக் கொண்டுள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. இது மனிதர்களை நோயிலிருந்து பாதுகாக்கும்பொருட்டு நோயெதிர்ப்பு சக்தியை வழங்குகிறது. மற்றொரு புறம், தேனீ தாக்குதலில் இருந்து பக்தர்களைப் பாதுகாக்கிறது. சைவர்களுடன் பெரும்பாலான இந்துக்களும் ஈஸ்வரரைப் சிவனாக பார்க்கின்றனர். வைணவர்கள் அவரை விஷ்ணுவாகப் பார்க்கின்றனர்.

புராணக் கதை: அருணாசுரன் என்ற அரக்கன், தேவர்களை சொர்க்கத்திலிருந்து விரட்ட முற்பட்டான், இதனால், தேவர்கள் தங்களைக் காப்பாற்றும்படி தேவியிடம் கெஞ்சினர். அப்போது தேவி, தேனீயின் உருவம் கொண்டு தேனீக்களின் உதவியுடன் அரக்கனைக் கொன்றாள். 

விழாக்கள்: கும்பம் மற்றும் நவராத்திரி
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: மே-ஜூலை, செப்டம்பர்-அக்டோபர்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: பாக்தோக்ரா (47 கிமீ)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்/பேருந்து நிலையம்: ஜல்பைகுரி (20 கிமீ)

***

நந்திகேஷ்வரி சக்தி பீடம்

சைனித்தியம், வீர்பூம், மேற்கு வங்கம்
தேவி கழுத்து ஆரம் விழுந்த இடம்
பைரவர்:  நந்திகேஷ்வரர்

பல திருத்தலங்களைப் போலவே, நந்திகேஷ்வரி கோயிலும், மயூர காசி நதிக்கரையில் அமைந்துள்ளது. கருவறையில் உள்ள மேடை போன்ற அமைப்பிலுள்ள கற்பாறையைப் பக்தர்கள் வழிபட்டு வருகிறார்கள். அது சிவப்பு நிறத்தில் உள்ளது. இந்தக் கற்பாறைக்கு வெள்ளியால் ஆன கிரீடம் அணிவிக்கப்பட்டுள்ளது. சிவனின் வாகனமான நந்தி இங்கு வழிபடப்படுகிறது. இந்தக் கோயில் வளாகத்தில் உள்ள மரத்தில், பக்தர்கள் தங்களது வேண்டுதல்கள் நிறைவேற வேண்டி கயிறு கட்டி பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்.

விழாக்கள்: நந்திகேஸ்வரியின் வெற்றியைக் கொண்டாடும் நவராத்திரிப் பண்டிகை கொண்டாடப்படுகிறது.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆகஸ்ட் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா (190 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: வீர்பூம் (1.5 கி.மீ.)


***

 

தாராதாரிணி சக்தி பீடம்
கஞ்சம் மாவட்டம், ஒடிசா
தேவியின் மார்பகங்கள் விழுந்த இடம்
பைரவர்:  தும்கேஷ்வர்

கடற்கரை நகரமான பெர்ஹாம்பூரிலிருந்து 30 கி.மீ. வடக்கில், ருஷிகுல்யா நதிக்கரையில் தாராதாரிணி சக்தி பீடம் அமைந்துள்ளது. பூர்ணாகிரி மலையின் உச்சியில் ஆதி பீடம் அமைந்துள்ளது. முக்கியத்துவம் வாய்ந்த 4 சக்தி பீடங்களில் இத்தலமும் ஒன்று. கோயில் கருவறையில் இரண்டு கற்கள், பெண்களின் முகவமைப்பைக் கொண்டு உள்ளன. அவை தங்கம் மற்றும் வெள்ளி நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பக்தர்களால் வழிபடப்படுகிறது. மிகவும் சக்திவாய்ந்த தலம் என்பது நம்பிக்கை

புராணக் கதை: கோயில் பூசாரியாக இருந்த வாசு பிரஹராஜாவின் இரண்டு மகள்கள் காணாமல் போயினர். அவர்களைக் காணாமல் விரக்தியடைந்தார் பிரஹராஜா. ஒரு நாள் இரவில் பூசாரியின் கனவில் தோன்றிய அவர்கள், தாஸ் மகா வித்யாக்களாகக் கருதப்படும் ஆதி சக்திகளான, தாரா, தாரிணி என தங்களை அறிவித்துக் கொண்டனர்.

விழாக்கள்: சித்திரை மாதத்தில் 4 செவ்வாய்க்கிழமைகளிலும் திருவிழா நடைபெறும். குழந்தைகளுக்கு மொட்டையடிக்கும் வழக்கமும் இங்குள்ளது.

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர் - பிப்ரவரி
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: புவனேஸ்வர் (174 கி.மீ.), விசாகப்பட்டினம் (240 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: பிரம்மபுரி (32 கி.மீ.)
 

***

சுகந்த தேவி சக்தி பீடம்

ஷிகார்பூர், வங்கதேசம்
தேவியின் மூக்கு விழுந்த இடம்
பைரவர்: திரையம்பகேஸ்வர்

சுகந்த நதியின் கரையோரம் அமைந்துள்ளது சுனந்தா தேவி திருத்தலம். ஆகம சாஸ்திரப்படி, கோயில் கோபுர நிழல் ஆற்றில் விழக் கூடாது. இருப்பினும், இக்கோயில் கோபுரத்தின் நிழல் ஆற்றில் விழுவதே இங்கு இறையாற்றல் அதிகமாக இருப்பதை உணர்த்துவதாக நம்பப்படுகிறது. கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவி நவக்கிரகங்களுடன் தொடர்புடையவர் என்பதால், இவரை வழிபட்டால் நவகிரக தோஷங்கள் விலகும் என்பது ஐதீகம்.

விழாக்கள்: மார்ச் மாதத்தில் வரும் சிவ சதுர்தசியில் திரயம்பகேஸ்வருக்கு திருவிழா நடைபெறும். 
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஆண்டு முழுவதும்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: பரிசல் (21 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ஜல்கடி (8 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள பேருந்து நிலையம்: எஸ்லாடி (1.5 கி.மீ.)

***

பர்கபீமா தேவி சக்தி பீடம்


கிழக்கு மிட்னாபூர், மேற்கு வங்கம்
தேவியின் இடது கணுக்கால் விழுந்த இடம்
பைரவர்: சர்வானந்தா

ரூப்நாராயண நதிக் கரையோரம், 1,150 ஆண்டுகள் பழமையான பர்கபீமா கோயில் அமைந்துள்ளது. இத்தலம் விபாஷா சக்தி பீடம், பீமாகாளி கோயில் என்றும் அறியப்படுகிறது. இக்கோயிலை எழுப்பிய மயூர் - த்வஜ் மன்னரின் குல தெய்வமான காளி அல்லது கபாலினியின் பல்வேறு அம்சங்கள்தான் இத்தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ளனர். மகாபாரத காலத்தில், இவ்விடம் பீமனுக்குச் சொந்தமானதாகக் கூறப்படுகிறது.
புராணக் கதை: ஒரு மீனவப் பெண்மணி, தம்ராத்வஜ் மன்னரின் அரண்மனையிலுள்ள சமையல் கூடத்துக்கு  வழங்கும் மீன்களை, அங்குள்ள குளத்தில் விட்டு எடுக்கும்போது, அவை புதிதுபோல மாறுவதைக் கண்டு, அந்த குளம் இருந்த இடத்தில் இந்த ஆலயத்தை எழுப்பினார்.

விழாக்கள்: மகர சங்கராந்தி, பீமா திருவிழா, ரத யாத்திரை.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: கொல்கத்தா (88 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: கரக்பூர் (85 கி.மீ.)
 

***

தேவி பிரஜா சக்தி பீடம்
ஜஜ்பூர், ஒடிசா
தேவியின் தொப்புள் விழுந்த இடம்
பைரவர்: வராகர்

மகிஷாசுரமர்த்தினி ஆட்சி செய்யும் பைதாரிணி நதிக்கரையோரம் இத்தலம் அமைந்துள்ளது. இத்தலத்து தேவி பிரஜா என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஆதி சங்கரர் தேவிக்கு வழங்கிய பெயர் கிரிஜா. ஜஜ்பூர், பிரஜா சேத்திரம் அல்லது பிரஜா பீடம் எனவும் வழங்கப்படலாயிற்று. பிண்ட தானம் வழங்க ஏராளமான பக்தர்கள் இக்கோயிலுக்கு வருகிறார்கள். ஸ்கந்த புராணத்தில், இக்கோயிலுக்குச் சென்றால், அனைத்து ரஜோ குணங்களும் ஒழியும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

புராணக் கதை: இங்கு பீமணின் சூலம் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
விழாக்கள்: 16 நாள்கள் கொண்டாடப்படும் சாரதிய துர்கா பூஜை. தேர் பவனி, நவராத்திரி பண்டிகை அபராஜிதா பூஜையாகக் கொண்டாடப்படும். ஆகம விதிகளின்படி வழிபாடு நடைபெறுகிறது.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: செப்டம்பர் - அக்டோபர்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: புவனேஸ்வரம் (125 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: ஜஜ்பூர் கியோஞ்ஹார் சாலை (31 கி.மீ.)

***

விமலா தேவி சக்தி பீடம்
புரி, ஒடிசா
தேவியின் கால் விழுந்த இடம்
பைரவர்:  சம்வர்தா / ஜெகந்நாதர்

புரி ஜகந்நாதர் கோயில் வளாகத்துக்குள் அமைந்திருக்கும் குளத்தின் அருகே இந்த சிறிய, சக்தி வாய்ந்த விமலா தேவி சக்தி பீடம் அமைந்துள்ளது. இக்கோயிலில், புரி ஜகந்நாதரின் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யப்படும் முன்பே, விமலா தேவியின் சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கோயிலுக்கு வருவோர், ஜகந்நாதருக்கு முன்பு, விமலா தேவியைத்தான் வணங்குகிறார்கள். நான்கு முக்கிய சக்தி பீடங்களில் இதுவும் ஒன்று. 

விழாக்கள்: துர்கா பூஜை, விஜயதசமி, நவராத்திரி.
செல்வதற்கு உகந்த காலம்: ஜூன் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: புவனேஸ்வரம் (60 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில், பேருந்து நிலையம்:  புரி

***

தேவி ஜெயதுர்கா சக்தி பீடம்

தேவ்கர், ஜார்க்கண்ட்
தேவியின் இதயம் விழுந்த இடம்
பைரவர்: வைத்தியநாதர்
இதய பீடம் என்று அழைக்கப்படும் இத்தலம், சித்த பூமி என்றும் கூறப்படுகிறது. காரணம், தேவி சதியின் இதயம் விழுந்த இடத்தில்தான், இறுதிச் சடங்குகளை சிவபெருமான் செய்தார். 72 அடி உயரம் கொண்ட தேவியின் சிலை அமைந்திருக்கும் கோயில், பாபா வைத்தியநாதர் தாம் கோயிலை எதிர்நோக்கியவாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  இக்கோயில்களின் உச்சிகள் சிவப்பு பட்டு நூலால் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். ராவணன் அடைந்த காயத்தைக் குணப்படுத்தியதால், இங்கிருக்கும் சிவபெருமான் வைத்தியநாதர் என அழைக்கப்படுகிறார்.

விழாக்கள்: ஷ்ரவானி திருவிழா, அஷ்வாயுஜா நவராத்திரி, மகா சிவராத்திரி

செல்வதற்கு உகந்த காலம்: அக்டோபர் - மார்ச்
அருகிலுள்ள விமான நிலையம்: சிம்ரா, தியோகர் (8 கி.மீ.)
அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம்: வைத்தியநாத்தம், தியோகர் சந்திப்பு (3 கி.மீ.)

***

(சக்தி பீடங்கள் தொடர்பான இந்தத் தகவல்கள் மற்றும் புராணக் கதைகள் யாவும் பல்வேறு இடங்களிலிருந்து தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. தகவல்களை மேலதிகமாக உறுதிசெய்ய கோயில் நிர்வாகங்களை பக்தர்கள் அணுகலாம்.)

தமிழில்: வாணிஸ்ரீ சிவக்குமார், எம். முத்துமாரி

 

சிறப்பு முகாம்களின் வழியாக லட்சக்கணக்கான பேருக்கு ஒரே நாளில் கரோனா தடுப்பூசி செலுத்தும் தமிழ்நாடு அரசின் திட்டம் பக்கத்து மாநிலங்களிலும் பாராட்டுகளைப் பெற்றுவருகிறது. பொது சுகாதாரத் துறையில் எப்போதும் முன்னோடி மாநிலமாக விளங்கும் கேரளத்தில், கரோனா இலவசத் தடுப்பூசிக்கு இணையம் வழியாகப் பதிவுசெய்து, பல நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும் நிலையில், தமிழ்நாட்டில் மக்களைத் தேடி தடுப்பூசி இயக்கம் முன்னகர்ந்து வருவது மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறையின் திட்டமிடலுக்குக் கிடைத்த வெற்றி.

செப்டம்பர் மாதத்தில் நடந்த மூன்று சிறப்பு முகாம்களில் மட்டும் மொத்தம் 70.71 லட்சம் தடுப்பூசிகள் போடப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு ஊரிலும் நடத்தப்பட்ட மூன்று சிறப்பு முகாம்களும் வெவ்வேறு பகுதிகளில் நடத்தப்பட்டுள்ளன என்பது அனைத்து மக்களுக்கும் தடுப்பூசி கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை அளித்துள்ளன. மருத்துவமனைகளில் மட்டுமின்றி பேருந்து நிலையங்கள், பூங்காக்கள் என்று பொது இடங்களிலும் இந்த சிறப்பு முகாம்கள் திட்டமிடப்படுகின்றன. சிறப்பு முகாம்கள் நடக்கும் நாட்களில் அதிக தடுப்பூசிகள் தேவைப்படும் இடங்களுக்கு மற்ற பகுதிகளிலிருந்து உடனடியாக வரவழைக்கும் ஏற்பாடுகளுக்குப் பின்னாலுள்ள சுகாதாரத் துறை ஊழியர்களின் உழைப்பும் பாராட்டுக்குரியது. தடுப்பூசி சிறப்பு முகாம்கள் நடக்கும் இடங்களுக்கு முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் நேரில் சென்று பார்வையிட்டதும் மக்களிடையேயும் மருத்துவத் துறை பணியாளர்களிடையேயும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது.

தடுப்பூசி சிறப்பு முகாம்களில் பணியாற்றிய சுகாதாரத் துறை ஊழியர்களுக்கு அடுத்த நாள் விடுமுறை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. சிறப்பு முகாம்களுக்காக அதிகாலையிலிருந்து மாலை வரையிலும் ஓய்வின்றித் தொடர்ந்து பணியாற்றிய ஊழியர்களுக்கு இந்த விடுமுறை மிகவும் அவசியமானது. இந்த விடுமுறையும்கூட, கிராமச் செவிலியர்கள் கடந்த வாரம் சென்னையில் பொது சுகாதாரத் துறை இயக்குநரகத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்திய பிறகுதான் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. கரோனா தடுப்பூசி செலுத்தும் பணிகளோடு மகப்பேறு உதவிகள், தாய் சேய் நல உதவிகள், கருவுற்ற பெண்கள் குறித்த தொடர் கண்காணிப்புகள், மற்ற தடுப்பூசிகள் செலுத்தும் பணி ஆகிய வழக்கமான பணிகளையும் சேர்த்தே அவர்கள் செய்ய வேண்டியுள்ளது. கரோனா பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு கிராமச் செவிலியர்களின் பணிச் சுமையும் வேலை நேரமும் கூடிவிட்டன.

தடுப்பூசி செலுத்தும் பணியைச் செவிலியர்களிடம் ஒப்படைக்கையில், அது குறித்த விவரங்களை இணையத்தில் பதிவுசெய்யும் பணிகளை மற்ற துறைகளைச் சேர்ந்த அரசு ஊழியர்கள் பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என்பதும் அவர்களின் கோரிக்கைகளில் முக்கியமான ஒன்று. ஆசிரியர்களும், தன்னார்வலர்களும் சிறப்பு முகாம்களில் பங்கெடுத்துக்கொண்டுள்ளனர் என்றாலும் அந்த எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகரிக்க வேண்டும். செவிலியர்களின் பணி நிரந்தரக் கோரிக்கை போலவே மருத்துவர்களிடமிருந்து ஊதிய நிர்ணயக் கோரிக்கைகளும் மீண்டும் தீவிரம் பெறத் தொடங்கியுள்ளன. பெருந்தொற்றில் உயிரையும் பொருட்படுத்தாது பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கும் மருத்துவத் துறைப் பணியாளர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு அரசு உரிய கவனம் கொடுக்க வேண்டும்.

புதிதாக உருவாகிவரும் எண்ணிமப் பொருளாதாரம் (Digital Economy) என்ற துறையில் பல ஆண்டுகளாக இந்தியா கோலோச்சிவருகிறது. ஆனால், பிற நாடுகளும் எண்ணிமப் பொருளாதாரத்தைக் குறிவைத்து இயங்குகின்றன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. மேற்கத்திய நாடுகள் தங்கள் பணிவாய்ப்புகளை விரும்பி ஒப்படைக்கும் நாடாக இந்தியா இருக்கிறது. அதனால், இங்கு பல விதமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாயின. இதனால் கிடைக்கும் பண வாய்ப்புகளையே இங்கே எண்ணிமப் பொருளாதாரம் என்கிறோம்.

அயல்பணி ஒப்படைப்பு (அவுட்சோர்சிங்) துறையில் அதிகமானோரைக் கொண்டு நிறைய வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற்ற நாடு இந்தியா. மென்பொருள் உருவாக்கம், பல்லூடக வடிவமைப்பு, விற்பனை மற்றும் சந்தைப்படுத்துதல், புதிய தகவல்களை உருவாக்குதல், மொழிபெயர்ப்பு, தரவுப் பதிவு (டேட்டா என்ட்ரி), அலுவலகரீதியான வேலை, தேடுபொறி இசைவாக்கம், வெப் டிசைன் எனப் பல அயல்பணிகளுக்கு இந்தியாவில்தான் அதிகமான பணியாளர்கள் உள்ளனர்.

சீனாவிலும் இந்தியாவிலும் ஒரே நேரத்தில்தான் மக்கள்தொகைக் கட்டுப்பாடு அறிமுகமானது. ஆனால், சீனாவில் அந்தச் சட்டம் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடனும், பொறுப்புடனும் பின்பற்றப்பட்டது. பல்வேறு அரசியல் காரணங்களால் இந்தியாவில் ‘குடும்பக் கட்டுப்பாடு’ சட்டமாக ஆக்கப்படவில்லை. மாறாக, பிரச்சார இயக்கமாக முன்னெடுக்கப்பட்டது. விளைவு, தற்போது சீனாவில் வயதானவர்கள் விகிதம் அதிகம். இந்தியாவில் இளைஞர்கள் விகிதம் அதிகமானது. உலகின் அதிக இளைஞர்களைக் கொண்டுள்ள நாடு இந்தியா என்ற பெயர் இப்போது நமக்கு இருந்தாலும் அவர்கள் அனைவருக்கும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொடுக்கும் பொறுப்பு அரசுக்கு இருக்கிறது.

உலகின் ஒட்டுமொத்த எண்ணிமப் பணியாளர்களில் இந்தியாவிலிருந்து 24% பேர் உலகின் மற்ற நிறுவனங்களுக்காகப் பணியாற்றுகின்றனர். என்றாலும் தற்போது இந்தத் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள எல்லா நாடுகளும் முயற்சி செய்கின்றன. அந்நியச் செலாவணி மூலம், தங்கள் நாட்டு இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கிட அவை முனைகின்றன. இப்படி எல்லா நாடுகளும் தங்கள் நாட்டில் எண்ணிமப் பணிகளை மேம்படுத்த உத்வேகத்துடன் செயல்படும்போது, இந்தியாவில் என்ன நடக்கிறது?

குறைந்து வரும் பொறியியல் மோகம்

அதிகமான பொறியாளர்களை உருவாக்கிய இந்தியாவில், மாணவர்களின் சேர்க்கை குறைந்திருப்பதால், பல இடங்களில் பொறியியல் கல்லூரிகள் மூடப்படுகின்றன. ஒருபுறம் பொறியாளர்கள் எண்ணிக்கை குறைந்துவருகிறது. மறுபுறம், பொறியியல் கல்லூரிகள் குறைந்துவருவதால் அதில் பணியாற்றிய பலரும் வேலையிழந்து நிற்கின்றனர். மாணவர்களிடையே பொறியியல் ஆர்வம் குறைந்தது ஏன் என்று பலவிதமான ஆய்வுகள் நடத்தப்பட்டாலும், யதார்த்தத்தில் பல்வேறு பொறியியல் கல்லூரிகள் தாங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய மறந்துவிட்டன.

ஆம்... நவீனத் தொழில்நுட்பத்தில் நாள்தோறும் பல புதுமைகள் புகுத்தப்படும் நிலையில், அவற்றுக்கேற்ற பாடத்திட்டங்களை வகுத்து, மாணவர்களுக்கு அறிவுத்திறனை ஊட்ட வேண்டியது அவசியம். ஆனால், பல பொறியியல் கல்லூரிகள் இதில் பின்தங்கியே இருக்கின்றன. இதனால் வருங்காலத் தொழில்நுட்பங்களில் மாணவர்கள் தங்கள் திறனை மேம்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் தடுமாறுகின்றனர். இந்தத் திறன் இழப்பால், எண்ணிமப் பொருளாதாரத்தில் இந்திய மாணவர்கள் வாய்ப்புகளை இழக்கும் சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது.

வங்கதேசத்தின் வளர்ச்சி

உலக அளவில் வேலைக்கு ஏற்ற நபர்களைக் கொடுப்பதில் நமது அண்டை நாடான வங்கதேசம் இப்போது இரண்டாம் இடத்தில் உள்ளது என்பதை ஆச்சரியத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. அந்நாடு, ஆண்டுக்கு இத்துறையில் 100 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் வருவாய் ஈட்டுகிறது. உலக எண்ணிம வேலைவாய்ப்புச் சந்தைக்குப் பணியாட்களைக் கொடுப்பதில் இந்தியாவின் பங்கு 24.6% எனும்போது, வங்கதேசத்தின் பங்கு 16.8% ஆக உள்ளது. ஒரு சிறிய நாடான வங்கதேசத்தில் இப்போது ஆறரை லட்சம் பேர் பணியாற்றப் பெயரைப் பதிவுசெய்துள்ளதாகவும் ஆய்வறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன.

வங்கதேசம் மட்டுமல்ல, கூடவே பாகிஸ்தான், பிலிப்பைன்ஸ், பிரிட்டன், உக்ரைன், கனடா, ருமேனியா, எகிப்து, ஜெர்மனி, ரஷ்யா, கென்யா, நைஜீரியா, இத்தாலி, ஸ்பெயின், இலங்கை, அயர்லாந்து உள்ளிட்ட நாடுகளும் அந்தப் போட்டியில் இருக்கின்றன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. இந்த நாடுகள் போட்டியில் நம்மை விட்டுச் சற்று பின்தங்கி இருந்தாலும், அவை நம்மை முந்த முயல்கின்றன என்பதே நிதர்சனம்.

இந்தியா மக்கள்தொகை அதிகமுள்ள நாடு. குறிப்பாக இளைஞர்கள் மிகுந்த நாடு. அவர்களுக்கெல்லாம் வேலைவாய்ப்பை உறுதி செய்யவேண்டிய இடத்தில் அரசு இருக்கிறது. எல்லா நாடுகளும் இந்தப் போட்டியில் இணையும்போது நம்முடைய இடத்துக்குப் பலத்த போட்டி வரும்.

வெளிநாடுகளின் திட்டங்களை நம்பியிருக்கும் நிலையை மாற்றி, உள்நாட்டிலேயே மென்பொருட்கள், செயலிகள், வன்பொருட்கள் உற்பத்தியில் இந்தியா மிகுந்த கவனம் செலுத்த வேண்டும். ‘ஆப்பிள்’ செல்பேசிகளுக்கான இயங்குதளத்தை அந்த நிறுவனம் தந்துவிட்டு, அதில் இயங்கும் செயலிகளை உலகம் முழுவதிலிருந்தும் உருவாக்குவதுபோல விரைவில் இந்தியாவிலிருந்தும் உலகம் முழுதும் பயன்படுத்தும் பொருட்களையோ, சேவைகளையோ நாம் உருவாக்க வேண்டும். இந்தியாவிலிருந்தும் நவீன இயங்குதளங்களை உருவாக்கினால், அவை நமக்கு ஏதுவான பணிகளை மேற்கொள்ள வழியமைக்கும்.

அடுத்து, எண்ணிம விவசாயம், எண்ணிம மருத்துவம், எண்ணிம வேலையாட்கள் – ரோபாட்கள், ஆளில்லா கார்கள் எனப் பல புதிய துறைகள் உருவாகும். இன்று என்னென்ன துறைகள் உள்ளனவோ அந்தத் துறைகளுக்கு முன் ‘எண்ணிம’ என்ற வார்த்தையைச் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். அந்தப் புதிய துறைகளில் வரவிருக்கும் வாய்ப்புகளைக் கைப்பற்ற முனைப்புடன் செயல்பட வேண்டும்.

கல்வியில்தான் எதிர்காலம்

இந்தியாவின் எதிர்காலம் முழுமையான கல்வியில்தான் உள்ளது. தற்போதுள்ள பாடத்திட்டங்களை இன்னமும் மேம்படுத்தி, அவற்றை நம் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்து அவர்கள் மூலம் சிறந்த தயாரிப்புகளை உருவாக்க வேண்டிய நிலையில் நமது அரசு உள்ளது. தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளைத் தாண்டி, அடுத்த 25 ஆண்டுகளுக்கு இந்த உலகுக்கு என்னென்ன தேவைகள் உள்ளனவோ அவற்றை உருவாக்கிக்கொடுக்க வேண்டியது அரசின் பொறுப்பு. அப்படிச் செய்தால் மட்டுமே எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு வேலைவாய்ப்புகள் தட்டுப்பாடின்றிக் கிடைக்கும்.

இந்தியாவின் தொழில்நிறுவனங்கள் நான்காம் தலைமுறை தொழில்நுட்பத்துக்குத் தயாராகிவரும் நிலையில், கல்லூரி மாணவர்களிடம் தங்கள் தேவையை எடுத்துச் சொல்லி அவர்கள் மூலம் அதைப் பூர்த்திசெய்வதன் மூலம், மாணவர்கள் இன்னமும் அனுபவம் பெறுவார்கள். ‘இப்போதும் இன்டர்ன்ஷிப் இருக்கே’ என்பதல்ல பதில், இன்னமும் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும், தொழில்நிறுவனங்கள் உடனான கல்வி நிறுவனங்களின் பிணைப்பு இன்னமும் அதிகமாக வேண்டும்.

எனவே, இந்தியா இப்போது கல்விக் கழகங்கள், நிறுவனங்கள், மாணவர்கள் ஆகிய முத்தரப்புகளையும் ஒருங்கிணைத்து, உலக எண்ணிமப் பணிகளை அதிகமாகப் பெற வேண்டியதும், புதுப் புதுத் தயாரிப்புகளையும் சேவையையும் கண்டுபிடிப்பதும் அவசியமாகிறது. எதிர்கால உலகம் எண்ணிமத்தில்தான் உள்ளது. எனவே, இப்போதாவது இந்திய அரசு தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.

- செல்வமுரளி, தகவல் தொழில்நுட்ப ஆலோசகர். தொடர்புக்கு: murali@visualmediatech.com

உலகில் அதிகரித்துவரும் மக்கள் பெருக்கமும், நகரமயமாதலும், தொழிற்புரட்சி விளைவித்த சூழல் கேடுகளும் பல்லுயிர்களின் வளத்துக்கு மிகப் பெரிய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்திவருகின்றன. மனித இனம் பிழைத்திருக்க நாம் தந்திருக்கும் விலை இதுவரை 5 லட்சம் உயிரினங்கள் என்கிறது, சூழலியல் சேவைகளின் அறிவியல் கொள்கைகளுக்கான சர்வதேச அமைப்பு நடத்திய ஓர் ஆய்வு. இந்தப் போக்கு நீடிக்குமானால், மனித நலத்துக்கும் ஆபத்து ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆகவே, ‘பல்லுயிர்ப் பாதுகாப்பு’ குறித்த விழிப்புணர்வு விவாதங்களும் கருத்தரங்குகளும் உலக அளவில் நடைபெற்றுவருகின்றன. அவற்றின் நீட்சியாக, பல்லுயிர்களைக் காக்கவும் கண்காணிக்கவும் நவீன அறிவியல் உத்திகளைப் பயன்படுத்த உயிரியலர்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். அந்த வழியில் அவர்களுக்கு உதவ வந்திருக்கிறது, ‘சூழல் மரபணுச் சங்கிலி’ (environmental DNA - eDNA). இதற்குள் செல்வதற்கு முன்னால் சில அடிப்படைகள்.

உயிரின் ரகசியம்

உலக உயிரினங்களை மனித இனமா, விலங்கா, புல்லா, பூண்டா என இனம்காண உடல் செல்களில் உள்ள மரபணுக்கள் (ஜீன்கள்) உதவுகின்றன. ஒவ்வோர் உயிரினத்துக்கும் அதனதன் மரபணுக்கள் தனித்தன்மையோடு இருக்கும். குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில்தான் அவை இருக்கும்; ‘மரபணுச் சங்கிலி’யில் (டிஎன்ஏ) புதைந்திருக்கும். ‘மரபிழை’யில் (குரோமோசோம்) குடியிருக்கும். இந்த மூன்றையும் தொகுத்தால் கிடைப்பது, ‘மரபணுத் தொகுதி’ (ஜீனோம்). மரபணுத் தொகுதி ஒரு ‘புத்தகம்’ என்றால், ‘குரோமோசோம்’கள் அதன் அத்தியாயங்கள்; ‘டிஎன்ஏ’க்கள் பாராக்கள்; ‘ஜீன்கள்’ எழுத்துகள். ஓர் உயிரினத்தின் ரகசியத்தைச் சொல்லும் ‘மரபணுத் தொகுதி’ புத்தகத்தைக் கண்டுபிடித்ததுதான் உயிரியல் ஆராய்ச்சிகளில் உச்சம் தொட்ட மைல்கல். அமெரிக்காவின் தலைமையில் 6 நாடுகள் ஒன்றிணைந்து, ‘மனித மரபணுத் தொகுப்புத் திட்டம்’ (The Human Genome Project) எனும் பெயரில் 1990-ல் தொடங்கப்பட்டு 2003-ல் முடிவடைந்தது. இதன் நீட்சியாக மரபணுப் பகுப்பாய்வுப் பணிகள் (Genome sequencing) தொடங்கப்பட்டன. இவற்றைக் கொண்டு மனித இனத்தின் கலப்பு, பரவல் குறித்து மட்டுமல்லாமல், பரந்துபட்ட பல்லுயிர்களின் தொடக்கம், உயிரின விரிவாக்கம், வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி ஆகியவற்றையும் சித்திரப்படுத்த முடிந்தது.

சூழல் மரபணுவின் மகிமை

இதுவரை, பல்லுயிர்களை இனம்காண, அவற்றின் மாதிரிகளைச் சேகரிக்க அனுபவமிக்க சூழலியலர்களும், வகைப்பாட்டியலர்களும் (Taxonomists) தேவைப்பட்டனர். இவர்களால் குறிப்பிட்ட சில பகுதிகளில் மட்டுமே மாதிரிகளைச் சேகரிக்க முடிந்தது. அதிலும் சொற்பமாகவே சேகரிக்க முடிந்தது. இதற்குப் பல வாரங்கள், மாதங்கள்கூட ஆகலாம். செலவும் அதிகம். உதாரணமாக, சுரங்கத் தொழில்களால் மீன்களுக்கு ஏற்படும் ஆபத்துகளைக் கணிக்க, சமீபத்தில் அமெரிக்காவில் மேற்கு வர்ஜீனியா நீர்நிலைகளில் நான்கில் மட்டுமே மாதிரிகளை எடுத்து ஆய்வுசெய்ததால், இந்த ஆய்வு முடிவுகளை உலகம் முழுமைக்குமான முடிவாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஓர் உயிரினத்திலிருந்து மரபணுக்களை நேரடியாகப் பெறும் பழைய முறைகளில் இம்மாதிரியான குறைகள் இருப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. தற்போது இந்தக் குறைகளைக் களையும் கருவியாக வந்திருக்கிறது, சூழல் மரபணுத் தொழில்நுட்பம்.

நீர், நிலம், காற்று, கடல், உலர்பனி, பனிக்கட்டி போன்றவற்றில் பெரும்பாலான உயிரினங்கள் தத்தம் செதில்கள், மூப்படைந்த தோல்கள், மலம், பாக்டீரியா, வைரஸ் உள்ளிட்ட உடல் கழிவுகளை வெளியிடுகின்றன. இந்தக் கழிவுகளில் அந்தந்த உயிரினத்தின் மரபணுச் சரடுகள் இருக்கின்றன. இவற்றில் உள்ள மரபணுக்கள் ‘சூழல் மரபணுக்கள்’ எனப்படுகின்றன.

இந்தக் கழிவு மாதிரிகளைச் சேகரிக்க, வல்லுநர்கள் உதவி தேவையில்லை என்பது முக்கியமான அம்சம். உதவியாளர்களே எளிதாகச் சேகரித்துவிடுவார்கள். ஒரே நேரத்தில் பல இடங்களில் அதிக எண்ணிக்கையில் மாதிரிகளைச் சேகரிக்க முடியும். செலவும் சொற்பம். இந்த மாதிரிகளை ஆய்வகங்களில் பக்குவப்படுத்தி, செல்களைப் பிரித்தெடுத்து, மரபணுப் பகுப்பாய்வு செய்து, ஏற்கெனவே தயாரித்துள்ள மரபணுத் தொகுதியோடு ஒப்பீடு செய்து உயிரினங்களை இனம்காணலாம். ஓர் ஒப்பீட்டுக்குச் சொன்னால், நஞ்சருந்தி இறந்த ஒருவரின் உடலிலிருந்து நச்சுப் பொருளை எடுத்துப் பரிசோதிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த நபரின் வாந்தியைப் பரிசோதித்து, இறப்புக்குக் காரணம் கண்டுபிடிக்கும் வழிமுறைபோலவே சூழல் மரபணுத் தொழில்நுட்பமும்.

1968-ல் அழிந்துபோனதாகக் கருதப்பட்ட பிரேசில் நாட்டின் தவளை இனம் மெகேலோஸியா பொகேன்ஸிஸ் (Megaelosia bocainensis) இன்னும் இருப்பதாகக் கடந்த ஆண்டில் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தில் கண்டறியப்பட்டது. ஃபுளோரிடா பல்கலைக்கழகத்தின் வனவிலங்கு ஆய்வாளர்கள் இதே தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, கடல் ஆமைகளுக்கு ஏற்படும் ஃபைப்ரோபேப்பிலோமாடோஸிஸ் (Fibropapillomatosis) வகை புற்றுநோய்க் கட்டிகளுக்கு வைரஸ்தான் காரணம் என்பதைக் கண்டுபிடித்துள்ளனர். அண்மையில், கரோனா தொற்று காற்றில் பரவுகிறது என்பதை உறுதிசெய்ய சற்றே மாற்றியமைக்கப்பட்ட இந்தத் தொழில்நுட்பம் உதவியுள்ளது.

என்னென்ன நன்மைகள்?

சமீப காலமாக நன்னீர் உயிரிகள்தான் அதிவேகமாக அழிவைச் சந்திக்கின்றன. புள்ளிவிவரப்படி சொன்னால், இவற்றில் 4-ல் ஒன்று வீதம் அழிந்துவருகின்றன. அந்தச் சிறப்பினங்களைச் சூழல் மரபணுத் தொழில்நுட்பம் மூலம் சுலபமாகக் கண்டறிந்து, அவற்றின் அழிவுக்குக் காரணம் அறிந்து, பாதுகாப்பு வழிமுறைகளைப் பரிந்துரைக்க முடியும். சுற்றுச்சூழல் அமைப்பில் உள்ள எல்லாச் சிறப்பினங்களின் தொடக்கப் புள்ளிகளையும் புரிந்துகொண்டு, வரிசைப்படுத்தி ஆவணப்படுத்துவது எளிதாகிவிடும். புதிதாகத் தோன்றும் சிறப்பினங்களையும் அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் உயிரினங்களையும் கண்டுபிடித்துப் பாதுகாக்க முடியும். உயிரோடு உள்ள உயிரினங்களை மட்டுமில்லாமல் அழிந்துபோனவற்றையும் கண்டுபிடிப்பது இனிமேல் அதிகரிக்கும். மிகுந்த இடர்ப்பாடுள்ள இடங்களில் வாழும் உயிரினங்களை இதன் வழியில் அறிந்துகொள்வது சுலபம். விலங்கின ஆய்வுக்கூடங்கள் வழியாகத் தொற்றுக் கிருமிகள் தப்பி, மனிதருக்குப் பரவும் நிலைமை இதன் பலனால் ஒழியும். மனித ஆரோக்கியத்துக்கு அச்சுறுத்தல் தரும் உயிரினங்களை இனம்கண்டு எச்சரிக்க முடியும். குறைந்த எண்ணிக்கையில் இருக்கும் அரிய உயிரினங்கள் குறித்த ஆராய்ச்சிகள் இனி பெருகும். ‘உணவுச்சங்கிலி’யில் உள்ள சிக்கலான அம்சங்களைப் புரிந்துகொண்டு சூழல் அமைப்பைப் பாதுகாக்கும் கட்டமைப்புகளை வலுப்படுத்த முடியும். ஆனாலும் ஒன்று, ‘சூழல் மரபணு’ எனும் பாதுகாவலனோடு நாம் ஒவ்வொருவரும் இயற்கைப் பாதுகாப்புக்கு முன்னத்தி ஏர் பிடிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் பல்லுயிர்களுக்கு 100% பாதுகாப்பு உறுதிப்படும்.

- கு.கணேசன், பொதுநல மருத்துவர். தொடர்புக்கு: gganesan95@gmail.com

Southwest monsoon ends rainfall season Tamil News மற்றொரு குறைந்த அழுத்த அமைப்பு, குலாப் புயலை உருவாக்கியது. இது ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் தெற்கு ஒடிசா கடற்கரையில் அதன் நிலச்சரிவையும் ஏற்படுத்தியது.

Southwest monsoon ends rainfall season Tamil News : இந்த ஆண்டு மழைக்கால தொடக்கத்திற்கு இன்னும் மூன்று நாட்கள் உள்ளன. அதாவது நான்கு மாத தென்மேற்கு பருவமழையின் அதிகாரப்பூர்வ முடிவு. திங்கள் நிலவரப்படி, இந்தியாவில் 850.3 மிமீ மழை பெய்துள்ளது. இது சீசனின் இயல்பை விட 2% குறைவு.

ஈரம், உலர்ந்த, மிகவும் ஈரம்

ஜூலை முதல் செப்டம்பர் 21 வரை மழை இயல்பை விடக் குறைவாக இருந்தது. அகில இந்திய அளவில் ஒட்டுமொத்த மழை கடந்த வாரத்தில் இயல்பான அளவை எட்டியது. இது முக்கியமாக வடமேற்கில் (ஜூலை 3 முதல் தேதி வரை குறைபாடு) மற்றும் கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியாவில் (ஜூலை 7 முதல் தேதி வரை) பெய்த குறைந்த மழை காரணமாக இருந்தது. ஜூன் 1 முதல் செப்டம்பர் 27 வரை ஒட்டுமொத்த மழை வடமேற்கில் 4 சதவீதமாகவும் மற்றும் கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியாவில் 13 சதவீதமாகவும் இருந்தன. மாறாக, தெற்கு தீபகற்ப இந்தியாவில் மழைப்பொழிவு நேர்மறையான பக்கத்திலிருந்தது. தற்போது இயல்பை விட 10% அதிகமாக உள்ளது மற்றும் மத்திய இந்தியாவில் 1% அதிகமாக உள்ளது.

ஜூன் மாதத்தில் பெய்த மழை, யாஸ் புயலின் தாக்கத்தாலும், கேரளாவில் பருவமழை தொடங்கிய நேரத்தாலும் வந்தது. தெற்கு தீபகற்பம் மற்றும் இந்தியாவின் கிழக்கு, வடகிழக்கு மற்றும் மத்திய பகுதிகள் முழுவதும் ஆரம்பத்தில் மழை பெய்யத் தொடங்கியது மற்றும் ஜூன் மாதத்தில் +9.6 சதவீதத்தோடு முடிவடைந்தது.

சுமார் 23 நாட்கள் வறண்ட காலநிலை தொடர்ந்தது. மேலும், பருவமழை ஜூலை 15 அன்று, எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு நாடு முழுவதிலும் உள்ளடக்கியது. ஜூலை மாதத்திற்கான ஒட்டுமொத்த மழை –6.8%.

ஐஎம்டி கணிப்புகளின்படி, ஆகஸ்டில் மழை குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால், உத்தரகண்ட், மத்தியப் பிரதேசம், ஒடிசா மற்றும் ஜார்க்கண்ட் பகுதிகளில் தீவிர மழை பொழிந்தன.

செப்டம்பர் மாதத்தில் பருவமழை கணிசமாகப் புத்துயிர் பெற்றது. இதுவரை நான்கு குறைந்த அழுத்த அமைப்புகள் மிகவும் பற்றாக்குறை பகுதிகளான மத்திய மற்றும் வடமேற்கு இந்தியாவிற்கு மழையைச் சேர்த்தன. பருவத்தின் முதல் ஆழமான காற்றழுத்த தாழ்வு நிலை ஒடிசாவில் 24 மணி நேரத்தில் 400 மில்லிமீட்டருக்கும் அதிகமான மழையைக் கொட்டியது. மற்றொரு குறைந்த அழுத்த அமைப்பு குஜராத்தில் செப்டம்பர் 13-ல் கிட்டத்தட்ட சமமான மழைக்கு வழிவகுத்தது. மற்றொரு குறைந்த அழுத்த அமைப்பு, குலாப் புயலை உருவாக்கியது. இது ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் தெற்கு ஒடிசா கடற்கரையில் அதன் நிலச்சரிவையும் ஏற்படுத்தியது.

டாப்ஸி-டர்வி வடிவங்கள்

இந்தியாவின் ஈரப்பதமான பகுதிகளில் நாகாலாந்து, மணிப்பூர், மிசோரம், திரிபுரா ஜூன் 2 முதல் தொடர்ந்து 17 வாரங்களுக்குக் குறைந்த மழைபொழிவைக் கண்டது. அருணாசலப் பிரதேசம் 14 வாரப் பற்றாக்குறையையும், அசாம் மற்றும் மேகாலயா ஆறு வாரப் பற்றாக்குறையையும் கண்டன.

கேரளாவில் ஜூன் 23 முதல் செப்டம்பர் 1 வரை நேரடி 11 வார உட்பட 12 வார மழைப்பற்றாக்குறை இருந்தது. லட்சத்தீவில் தொடர்ந்து 15 வாரங்கள் குறைந்த மழை பெய்தது.

ஜூலை 7 முதல் செப்டம்பர் 8 வரை ஒடிசாவில் 10 வாரங்களுக்கு இயல்பான மழையை விடக் குறைவாகப் பெய்தது.

கேரளாவின் அனுபவம், வடகிழக்கு மற்றும் கேரளாவில் குறைந்து வரும் மழையின் முடிவுகளை உறுதி செய்தது.

மறுபுறம், மகாராஷ்டிரா, பீகார், கிழக்கு உ.பி., சிக்கிம், கங்கை மேற்கு வங்காளம், சத்தீஸ்கர், தெலுங்கானா, ராயலசீமா மற்றும் கர்நாடகாவின் வானிலை உட்பிரிவுகளில் 17 வாரங்களுக்கு ஒட்டுமொத்த மழை இயல்பாகவோ, அதிகமாகவோ அல்லது மிக அதிகமாகவோ இருந்தது.

உத்தரகண்ட், ஜார்க்கண்ட், கடலோர ஆந்திரா, ஹரியானா, டெல்லி மற்றும் சண்டிகர் ஆகியவை 16 வாரங்களில் ஒன்று அல்லது இரண்டில் சில குறைந்தளவு மழையைக் கண்டன.

மிகவும் வறண்ட ஆகஸ்ட்

நீண்ட கால சராசரியின் (LPA) 24% பற்றாக்குறை மழையுடன், இந்த ஆண்டு ஆகஸ்ட், 1901-க்குப் பிறகு ஆறாவது வறட்சியான ஆண்டாக இருந்தது. 2009 முதல், ஒரேயொரு ஆகஸ்ட் மாதம் மட்டுமே வறண்டதாகக் காணப்பட்டது.

இரண்டு வறண்ட காலங்கள், 18 நாட்கள் நீடித்தன. ஆகஸ்ட் 11-25 முதல் மூன்று வாரங்களுக்குப் பருவமழை பலவீனமாக இருந்தது. இதற்குப் பல காரணிகள் பொறுப்பு என்று ஐஎம்டி தெரிவித்துள்ளது.

குறைவான குறைந்த அழுத்த அமைப்புகள்: பருவ மழைக்கு இவைதான் முக்கிய ஆதாரமாக உள்ளன. மேலும், இந்த இரண்டு அமைப்புகள் மட்டுமே, சாதாரண நான்கு மண்டலத்திற்கு பதிலாக, இந்த ஆகஸ்ட் மாதம் வங்காள விரி குடாவில் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த அமைப்புகளில் குறைந்தபட்சம் இரண்டு அழுத்தங்கள் தீவிரமடைகின்றன.

பருவமழை நிலை: குறைந்த அழுத்த அமைப்புகள் உருவாகாததால், மழைக்கால வளைவு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் பெரும்பாலான நாட்களுக்கு அதன் இயல்பான நிலைக்கு வடக்கே இருந்தது. இதன் விளைவாக, உத்தரகாண்ட், இமாச்சல பிரதேசம், உ.பி., மற்றும் பீகார் ஆகிய பகுதிகளில் மழைப்பொழிவு பெருமளவில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.

மேற்கு பசிபிக் புயல்கள்: இவை பொதுவாக மியான்மரைக் கடக்கும்போது ஆகஸ்ட் மாதத்தில் நல்ல மழை பெய்யும். அவற்றின் மீதி பின்னர் வங்காள விரிகுடாவில் மீண்டும் நுழைந்து, புதிய வானிலை அமைப்புகளாக மாறி கிழக்கு கடற்கரையோரத்தில் உள்ள இந்திய நிலப்பகுதியை நெருங்குகின்றன. “இந்த ஆகஸ்டில், புயலின் செயல்பாடு மிகவும் குறைவாக இருந்தது. மேலும், அவற்றின் மீதம் எதுவும் வங்காள விரிகுடாவை அடைந்ததில்லை. வங்காள விரிகுடாவை நோக்கி வடமேற்கு திசையில் முன்னேறுவதற்குப் பதிலாக வடகிழக்கு திசையில் சூறாவளிகள் உருவாகின. குறைந்த அழுத்த அமைப்புகள் இல்லாதது மத்திய இந்தியாவில் குறைந்த மழையைக் கொண்டு வந்தது” என்று புனேவின் காலநிலை ஆராய்ச்சி மற்றும் சேவைகளின் தலைவர் டி சிவானந்த் பை கூறினார்.

எதிர்மறை இந்தியப் பெருங்கடல் இருமுனை: பருவமழை தொடங்கியதிலிருந்து, ஐஓடி அதன் எதிர்மறை கட்டத்தில் உள்ளது. ஆய்வுகள் IOD-ன் எதிர்மறை கட்டத்தை சாதாரண மழைக்குக் கீழே இணைத்துள்ளன.

கடற்கரை வளைவு : குஜராத் மற்றும் கேரளா இடையே ஓடும் ஒரு கரையோர வளைவு, அரபிக்கடலில் இருந்து ஈரப்பதமான காற்றை நிலத்தை நோக்கி ஈர்க்கிறது. இதனால் குஜராத் மற்றும் கடலோர மகாராஷ்டிரா, கோவா, கர்நாடகா, கேரளாவில் கன மழை பெய்யும். இந்த ஆஃப்-ஷோர் வளைவு கடந்த மாதம் பெரிதாக இல்லை. ஆஃப்-ஷோர் தொட்டி இல்லாமல், தென்மேற்கு பருவக்காற்று மேற்கு கடற்கரையில் பலத்த மழையைக் கொண்டுவருகிறது.

மேடன் ஜூலியன் அலைவு: கிழக்கு நோக்கி நகரும் இந்த மேகங்களின் துடிப்பு பூமத்திய ரேகையில் 30-60 நாள் சுழற்சியின் போது மழைப்பொழிவைக் கொண்டுவருகிறது. ஆகஸ்ட் மாதத்தில், இந்த அலைகள் ஆப்பிரிக்காவுக்கு அருகில் நிலவி வந்தன. இதனால் இந்தியாவில் மேகம் உருவாகாது.

தொடர்ச்சியான மழை

திரும்பப் பெறத் தொடங்குவதற்கான தேதி செப்டம்பர் 17. இந்த ஆண்டு, ஐஎம்டியின் விரிவாக்கப்பட்ட வரம்பு முன்னறிவிப்பின்படி, அக்டோபர் 6 -க்கு முன் மழை திரும்பப் பெறத் தொடங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படவில்லை. 1975-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு 2021-ம் ஆண்டு பருவமழையின் இரண்டாவது தாமதமான ஆண்டாக அது மாறும்.

நாட்டில் இதுவரை செப்டம்பரில் 205.4 மிமீ மழைப் பதிவாகியுள்ளது. அடுத்த மூன்று நாட்களில் குலாப் புயலின் தாக்கத்தால் அதிக மழை முன்னறிவிப்புடன், பருவமழை இயல்பான பிரிவில் முடிவடையும்.

இந்த ஆண்டு அந்த பகுதிகளில் ஈரப்பதம் இன்னும் இருக்கிறது. இது குலாப் புயல் கரையை கடந்த போதும் வலுவாக முன்னேற உறுதுணையாக செயல்படுகிறது.

Cyclone Gulab : செப்டம்பரில், பருவமழை நீடித்து வந்த அதே சூழலில் குலாப் புயல் உருவானது. இந்த புயல் காரணமாக கடலோர ஆந்திராவில் பலத்த மழை பெய்து வந்தது. புயலின் தாக்கம் இன்னும் நீடிக்கின்ற நிலையில் தெலுங்கானா, மகாராஷ்ட்ரா மற்றும் குஜராத் போன்ற மாநிலங்களில் செப்டம்பர் 30 வரை மழைப்பொழிவு இருக்கும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்தியாவில் புயல் காலம் மிகவும் முன்பே துவங்கிவிட்டதா?

இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு இருமுறை புயல் காலம் ஏற்படுகிறது. மார்ச் முதல் மே வரையிலும் பிறகு அக்டோபர் முதல் டிசம்பர் காலங்களில் புயல்கள் ஏற்படுகின்றன. சில அரிதான காலங்களில் புயல்கள் ஜூன் முதல் செப்டம்பர் காலங்களில் ஏற்படுகின்றன.

ஜூன் முதல் செப்டம்பர் காலங்களில் புயல்கள் என்பது மிகவும் அரிதாக ஏற்படும் காலமாகும். ஏனெனில் வலுவான பருவமழை நீரோட்டங்கள் காரணமாக சைக்ளோஜெனீசிஸுக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அல்லது கிட்டத்தட்ட சாதகமான சூழ்நிலைகள் உருவாவதில்லை. இந்த கால கட்டம் தான் விண்ட் ஷியர் என்று அழைக்கப்படுகிறது. கீழ் மற்றும் மேல் வளிமண்டல மட்டங்களில் காற்றின் வேகத்தில் ஏற்படும் வித்தியாசம் விண்ட் ஷியர் என்று கூறப்படுகிறது. இந்த காலங்களில் இது மிகவும் அதிகமாக இருக்கும். இதன் விளைவாக மேகங்கள் செங்குத்தாக வளராது மற்றும் பருவமழை காற்றழுத்த தாழ்வு மண்டலம் புயலாக உருமாற்றம் அடையாது.

ஆனாலும் இந்த ஆண்டு குலாப் புயல் 25ம் தேதி அன்று வங்கக் கடலில் உருவாகி ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று ஆந்திராவில் உள்ள கலிங்கப்பட்டணம் பகுதியில் புயல் கரையை கடந்தது. எனவே இந்த ஆண்டு, சூறாவளி சீசன் வழக்கத்தை விட முன்னதாகவே தொடங்கியது என்று கூறலாம். செப்டம்பர் மாதம் 2018ம் ஆண்டின் புயல் தினத்தில் தான் 2018ம் ஆண்டின் புயல் தினத்தில் தான் கடைசியாக வங்காள விரிகுடாவில் செப்டம்பர் மாதம் ஏற்பட்ட புயலாகும்.

1950 முதல் 2021 வரையில் செப்டம்பர் மாதங்களில் வங்கக் கடலில் உருவான புயல்களின் எண்ணிக்கை

குலாப் உருவாக சாதகமாக அமைந்த காலநிலைகள் என்ன?

மேடன் ஜூலியன் ஊசலாட்டத்தின் (MJO) ஒத்திசைவு கட்டம், வங்காள விரிகுடாவில் சூடான கடல் மேற்பரப்பு வெப்பநிலை மற்றும் குறைந்த அட்சரேகைகளில் செப்டம்பர் 24 அன்று குறைந்த அழுத்தநிலை உருவாக்கம் ஆகிய மூன்று காரணங்களில் சைக்ளோஜெனெசிஸிற்கு உதவி செய்தது என்று இந்திய வானிலை ஆராய்ச்சி துறையின் இயக்குநர் ம்ருத்துன்ஜெய் மொஹபத்ரா கூறினார்.

குறைந்த அழுத்தம் , நன்றாக குறிக்கப்பட்ட குறைந்த அழுத்தம், தாழ்வுநிலை, தீவிரமான காற்றழுத்த தாழ்வு நிலை உருவாகி பிறகு குலாப் புயல் உருவெடுத்தது. இந்த அமைப்பு தெற்கு ஒடிசாவை நோக்கி சென்றாலும் இறுதியாக அது வடக்கு ஆந்திர கடலோரப் பகுதியில் கரையை கடந்தது.

கரையை கடந்ததும் புயல்கள் வலுவிழந்துவிடும். வடமேற்கு பகுதிகளில் இருக்கும் வறண்ட பகுதிகளில் இருந்து செப்டம்பர் மாதங்களில் பருவமழை விரைவாக வெளியேறும். ஆனால் இந்த ஆண்டு அந்த பகுதிகளில் ஈரப்பதம் இன்னும் இருக்கிறது. இது குலாப் புயல் கரையை கடந்த போதும் வலுவாக முன்னேற உறுதுணையாக செயல்படுகிறது.

செப்டம்பர் மாதங்களில் ஏற்படும் புயல்களுக்கே உள்ள அம்சம் இதுவாகும். தென்மேற்கு பருவமழை தொடர்ந்து தீவிரமாக செயல்படும் போது ஈரப்பதம் இருக்கும். கூடுதலாக விண்ட் ஷூர் பலவீனமாக இருக்கும். எனவே தற்போது கரையை கடந்துள்ள குலாப் புயலை வலுவிலக்க வைக்க போதுமான காரணிகள் இல்லை என்றூ தேசிய காலநிலை முன்னறிவிப்பு மையத்தின் மூத்த வானிலை முன்னறிவிப்பாளர் ஆர்.கே. ஜேனாமணி கூறினார்.

திங்கள்கிழமை காலையில், புயல் ஆழ்ந்த காற்றழுத்த தாழ்வு மண்டலமாக வலுவிழந்தது மற்றும் மாலையில் மேலும் காற்றழுத்த தாழ்வு மண்டலமாக மாறியது. திங்கள் கிழமை மாலை 07:30 மணிக்கு கிடைத்த அறிவிப்பின் படி காற்றழுத்த தாழ்வு மண்டலம் தெலுங்கானா, தெற்கு சத்தீஸ்கர் மற்றும் விதர்பா பகுதியில் நிலவி வருகிறது. வடக்கு மகாராஷ்டிரா-குஜராத் கடற்கரையை நோக்கி நகர்ந்து அடுத்த 24 மணி நேரத்தில் நன்கு குறிக்கப்பட்ட குறைந்த அழுத்த அமைப்புக்கு பலவீனமடையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

புயல்கள் மீண்டும் உருவாவது எவ்வளவு பொதுவானது?

காலநிலை ரீதியாக, புயல்கள் மீண்டும் தோன்றுவதற்கான அதிர்வெண் குறைவாக இருக்கலாம் ஆனால் இவை அரிதான நிகழ்வுகள் அல்ல என்று மொஹாபத்ரா கூறினார். சமீபத்திய காலங்களில் கஜா புயல் வங்காள விரிகுடாவில் உருவானது. தமிழகத்தில் 2018ம் ஆண்டு அது கரையை கடந்த பிறகு, மேற்காக நகர்ந்து மத்திய கேரளா கடற்கரையில் இருந்து கடலை தாண்டிய புயல் அரபிக் கடலில் புதிய புயலாக உருவானது.

வடக்கு அரபிக் கடலில் தற்போது நிலவும் வெப்பமான சூழல் காரணமாக குலாக் புயல் வரும் நாட்களில் மீண்டும் வலுப்பெறலாம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. காற்றின் வேகத்தை (68 முதல் 87 கிமீ/மணி) புயல் அடைந்தவுடன், ஐஎம்டி அதற்கு ஒரு புதிய பெயரை வழங்கும். வளிமண்டல மற்றும் பெருங்கடல் நிலைமைகள் சைக்ளோஜெனீசிஸுக்கு சாதகமாக இருப்பதால், இந்த அமைப்பு குஜராத் கடற்கரைக்கு அருகில் உள்ள வடக்கு அரபிக் கடலில் மீண்டும் தோன்றுவதற்கான வலுவான வாய்ப்பாக உள்ளது என்று இந்திய வெப்ப மண்டல வானிலை ஆய்வு மையத்தில் பணியாற்றும் ராக்ஸி மேத்யூ கோல் கூறினார்.

தீவிரம் மற்றும் மேலும் மேற்கு நோக்கி நகர்வதற்கான இந்த நிகழ்தகவை உறுதிப்படுத்தும் வகையில், மற்றொரு சூறாவளி உருவாகும் வாய்ப்புகள் மிதமாக உள்ளது அதாவது 51 முதல் 75% வரை உள்ளது என்று ஜெனாமணி கூறினார். “மீண்டும் எழும் அமைப்பு இந்தியாவை பாதிக்காது, ஆனால் ஏற்கனவே கடலுக்குள் இருக்கும் மீனவர்களுக்கு எச்சரிக்கை முக்கியம் என்பதால் இந்திய பெருங்கடல் பகுதிகளில் இருக்கும் நாடுகளுக்கு ஐ.எம்.டி. எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளது.

ஆயுஷ்மான் பாரத் டிஜிட்டல் மிஷன் கீழ் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் டிஜிட்டல் ஹெல்த் ஐடி வழங்கப்படுகிறது. நாடு முழுவதும் உள்ள மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சை பெற இது உங்களுக்கு எப்படி உதவும் என்பதையும், இதில் எப்படி பதிவு செய்யலாம் என்பதையும் இச்செய்தி தொகுப்பில் காணுங்கள்

பிரதமர் நரேந்திர மோடி இன்று ஆயுஷ்மான் பாரத் டிஜிட்டல் மிஷன் (The Ayushman Bharat Digital Mission) என்னும் திட்டத்தை தொடங்கி வைத்தார். இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் குடிமக்கள் அனைவருக்கும் 14 எண் டிஜிட்டல் ஹெல்த் ஐடி வழங்கப்படும். இந்த பிரத்யேக ஐடி மூலம், ஒரு நபரின் முழு மருத்துவ வரலாற்றைப் பதிவேற்றம் செய்துகொள்ளலாம். எளிதாக கணினியில் உங்களில் ஹெல்த் ஐடி நம்பர் டைப் செய்தால் பழைய பரிசோதனை முடிவுகள்,மருத்துவ சான்றிதழ்கள்,  ஆகியவற்றை எளிதாக தெரிந்துகொள்ளலாம்.

ஹெல்த் ஐடி பெறுவது எப்படி?
டிஜிட்டல் ஹெல்த் மிஷன் (NDHM) திட்டத்தில் சேர விரும்புவோர், https://nha.gov.in/NDHM என்ற அதிகாரப்பூர்வ இணையதளத்திலோ அல்லது மொபைலில் ABMD Health Records செயலியை பதிவிறக்கம் செய்தோ ரெஜிஸ்டர் செய்யலாம். இதுதவிர, இந்தியா முழுவதும் உள்ள அரசு அல்லது தனியார் மருத்துவமனைகள், சமூக சுகாதார மையங்கள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் ஆரோக்கிய மையங்களில் ஹெல்த் ஐடியில் ரெஜிஸ்டர் செய்துதரக்கோரலாம்.
அந்நபர், மருத்துவ சிகிச்சை ஒருங்கிணைப்புக்காகவும், எதிர்கால மருத்துவ பதிவுகளைப் பகிர்வதற்காகவும் தனிப்பட்ட சுகாதார பதிவுகள் (Personal Health Records)பராமரிப்பது  அவசியம்.


PHR என்றால் என்ன?
ஒவ்வொரு ஹெல்த் ஐடிக்கும் சுகாதார பதிவுகள் தரவைப் பகிர்வதற்கு ஒப்புதல் மேலாளருடன் இணைப்பு தேவை. ஒப்புதல் மேலாண்மை என்பது வாடிக்கையாளர்கள் ஒரு வணிகத்துடன் பகிர விரும்பும் தனிப்பட்ட தரவை தீர்மானிக்க அனுமதிக்கும் ஒரு அமைப்பு அல்லது செயல்முறையாகும். தற்போது, ஒருவர் ஹெச்ஐடி-சிஎம்-இல் பதிவு செய்ய ஹெல்த் ஐடியைப் பயன்படுத்தலாம்.
ரெஜிஸ்டர் செய்திட என்ன தேவை?
தற்போது, ஏபிடிஎம் மொபைல் அல்லது ஆதார் கார்ட் மூலம் ஹெல்த் ஐடி உருவாக்குகிறது. விரைவில் பான் கார்டு அல்லது ஓட்டுநர் உரிமத்துடன் ஹெல்த் ஐடி உருவாக்கத்தை ஆதரிக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
மொபைல் அல்லது ஆதார் மூலம் ஹெல்த் ஐடி உருவாக்கிட, உங்களின் பெயர், பிறந்த ஆண்டு, பாலினம், முகவரி, மொபைல் எண்/ஆதார் விவரங்களை பகிர்ந்து கொள்ள கோருகிறது.
ஆதார் கட்டாயமா?
இல்லை. ஆதார் இல்லாமலே, மொபைல் எண்ணைப் பயன்படுத்தி ரெஜிஸ்டர் செய்யலாம்
எனது மொபைல் எண்ணுடன் இணைக்கப்படாத எனது ஆதார் எண்ணை பயன்படுத்தலாமா?
நீங்கள் ரெஜிஸ்டர் செய்திட ஆதார் எண்ணை உபயோகித்தால், ஆதாரில் உள்ள செல்போன் எண்ணுக்கு ஓடிபி மெசேஜ் அனுப்பப்படும். அதை பதிவிடுவது கட்டாயம். இல்லையெனில், அவர்கள் அருகிலுள்ள மருத்துவ மையத்தில் ஆதார் எண்ணைப் பயன்படுத்தி பயோமெட்ரிக் அங்கீகாரத்தைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும். வெற்றிகரமான அங்கீகாரத்திற்குப் பிறகு, அந்த மையத்திலே தனது ஹெல்த் ஐடியை உருவாக்கிடலாம்.


தனிப்பட்ட சுகாதார பதிவுகள் பாதுகாப்பாக இருக்குமா?
ஏபிடிஎம் பயனாளிகளின் சுகாதாரப் பதிவுகள் எதையும் சேமிக்கவில்லை என்று என்ஹெச்ஏ கூறுகிறது. பதிவுகள் சுகாதாரத் தகவல் வழங்குநர்களுடன் ரிடென்ஷன் பாலிசி அடிப்படையிலே சேமிக்கப்படுகிறது. இந்த பாலிசி மூலம், அவரின் தகவல்கள் எந்த காலம் வரை சேமித்துவைத்திருக்கலாம் என்பதை அந்நபர்கள் தான் முடிவு செய்கின்றனர். சம்பந்தப்பட் நபர் ஒப்புதல் அளித்த பின்னரே ஏபிடிஎம் நெட்வொர்க்கில் “மறைகுறியாக்க வழிமுறைகளுடன்” தனிப்பட்ட சுகாதார தகவல்கள் பகிரப்படுகின்றன”.
ஹெல்த் ஐடியை நீக்கிவிட்டு, தளத்தைவிட்டு வெளியேறலாமா?
நிச்சயம் வெளியேறலாம் என என்ஹெச்ஏ கூறுகிறது. இரண்டு விதமான விருப்பங்கள் பயனாளிகளுக்கு வழங்குகிறது. ஒன்று ஒரு பயனர் தனது சுகாதார ஐடியை நிரந்தரமாக நீக்கலாம் அல்லது தற்காலிகமாக செயலிழக்கச் செய்யலாம்.
ஹெல்த் ஐடியை நிரந்தரமான நீக்கும் பட்சத்தில், அனைத்து விதமான தகவல்களும் அழிக்கப்படும். எதிர்காலத்தில், இந்த ஐடியை பயன்படுத்தி எவ்வித தகவல்களையும் பெற இயலாது.
தற்காலிகமாக ஐடியை செயலிழக்க வைத்தால், மீண்டும் ரீஆக்டிவேட் செய்வது வரை பயனாளி அந்த கார்ட்டை பயன்படுத்த இயலாது. எந்தவொரு மருத்துவச் சிகிச்சை மையத்திலோ அந்த ஹெல்த் ஐடியை பயன்படுத்த முடியாது.
என்னென்ன வசதிகள்
மருத்துவமனையில் சேர்வது மூலம் டிஸ்சார்ஜ் ஆகுவது வரை மொத்த விவரங்கள் டிஜிட்டலாக பெற முடியும். கூடுதலாக, நீண்ட கால தேவைக்காக உங்களது பழைய மருத்துவ சிகிச்சை விவரங்களைப் பதிவேற்றிப் பயன்பெறலாம்.
வரவிருக்கும் புதிய வசதிகள்?
வரவிருக்கும் புதிய வசதி மூலம், இந்த கார்ட் மூலம் நாடு முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவர்களை கண்டறிய முடியும். இதனால், போலியான மருத்துவர்களை எளிதாக கண்டறியலாம்.பயனாளி தனது குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து ஹெல்த் ஐடியை பராமரிக்கலாம். கூடுதலாக, அந்நபர் தனது அடையாள அட்டையை அணுகவும், தனிப்பட்ட சுகாதார பதிவுகளைப் பார்க்கவும் அல்லது நிர்வகிக்கவும் ஒரு நபரை நியமிக்க முடியும். இந்த முறை மூலம் செல்போன்கள் இல்லாதவர்களுக்கு ஹெல்த் ஐடி நிர்வகிப்பதில் சிரமம் இருக்காது.
இந்த திட்டத்தின் அவசியம் என்ன?
இந்த முயற்சி “மருத்துவமனைகளில் நடைமுறைகளை எளிமையாக்குவதோடு” “வாழ்க்கை எளிமையை அதிகரிக்கும்” ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது என பிரதமர் மோடி தெரிவித்திருந்தார்.
தற்போது, ​​மருத்துவமனைகளில் டிஜிட்டல் ஹெல்த் ஐடியின் பயன்பாடு தற்போது ஒரு மருத்துவமனை அல்லது ஒரே குழுவிற்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. அதிகப்படியான பிரைவேட் மருத்துவமனைகளை கொண்டுள்ள குழுவை பெரும்பாலும் ஆதரிக்கிறது. புதிய முயற்சி முழு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பையும் ஒரே தளத்தில் கொண்டு வரும்.


உதாரணமாக, ஒரு நோயாளி டெல்லியில் உள்ள எய்ம்ஸில் சிகிச்சை பெற்று, வேறு நகரத்தில் உள்ள மற்றொரு மருத்துவமனைக்கு செல்ல விரும்பும் பட்சத்தில், அந்த மருத்துவமனை டிஜிட்டல் ஹெல்த் கார்ட்டை அங்கீகரிக்கும் சூழலிலிருந்தால், பழைய மருத்துவ பரிசோதனை முடிவுகளை கொண்டு செல்ல வேண்டிய அவசியம் இருக்கும். அனைத்து தகவலும் ஹெல்த் ஐடி நம்பர் மூலம், தயாராக இருக்கும். மேலும், அருகிலுள்ள மருத்துவர்கள் மற்றும் நிபுணர்களைக் கண்டுபிடிப்பதையும் இந்த தளம் எளிதாக்குகிறது.


எதிர்காலத்தில், இந்த வசதியை பெற டிஜிட்டல் ஹெல்த் கார்ட் அவசியம் என மத்திய அரசு கூறினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கு இல்லை

It has too many items on its agenda, and with the announcement of AUKUS, faces the danger of becoming a talk shop

Coming on the eve of the first in-person Quadrilateral Security Dialogue (Quad) summit in Washington DC, the new Australia-U.K.-U.S. (AUKUS) trilateral security partnership appears to be sending a subtle message to the Quad: shape up or become irrelevant. The announcement of the AUKUS and the recent outcome of the Quad summit indicate that AUKUS will go on to form a key security arrangement of the Indo-Pacific region, thereby potentially forcing the Quad to recede to the background in a struggle for attention, political will, and resources. But before we get to the implications of AUKUS on the Quad, let us briefly examine how AUKUS is also useful to the Quad.

A reassurance to allies

Still reeling under intense international criticism in the way the United States withdrew its forces from Afghanistan resulting in a humanitarian disaster, AUKUS seeks to unambiguously signal U.S. President Joe Biden’s commitment to U.S. allies especially in the Indo-Pacific.

In some ways, AUKUS helps reassure its allies of the U.S.’s security commitments and underlines Washington’s pivot to the Indo-Pacific. Second, the deal and particularly the sharing of American nuclear submarine technology with Australia will help Canberra overcome past hesitations about taking on China with more conviction. Third, notwithstanding the point that AUKUS may set alarm bells ringing for the Quad, AUKUS is still a shot in the arm for the larger Indo-Pacific agenda of which India, the U.S., Japan, Australia, among others, are key partners. In other words, AUKUS will help the Quad’s declared aim of keeping the Indo-Pacific region free, open and inclusive thereby contributing to its core agenda.

No replacement, but...

AUKUS may not replace the Quad and yet it appears that AUKUS has ventured where the Quad has been reluctant to make forays into — the military domain. More so, AUKUS also exposes the inherent, also self-imposed, limits of the Quad, i.e., its inability and lack of desire to give itself any military role. The focus of the recently-held Washington summit, on challenges ranging from COVID-19 to climate shows that the Quad is unlikely to take a security-dominated turn; that is precisely the vacuum AUKUS seeks to fill.

The larger question then is whether the Quad is losing its steam. For sure, the Quad seems to offer no clear purpose which, as a result, leads to too many items crowding the agenda. It neither has a secretariat or a charter, like the Shanghai Cooperation Organisation (SCO), nor a clear set of activities such as AUKUS. The ever-growing list of focal areas of the Quad will eventually make it a less than useful deliberative forum.

Put differently, with too many items on its agenda, the Quad faces the danger of becoming a talk shop with very little actual work. What is ironic is that all the Quad members have security/military considerations in mindvis-à-visChina while engaging the Quad platform, but no one seems to be keen on framing it in such a manner, as is evidenced by the summit’s joint statement (North Korea and Myanmar find mention in the statement though, not China). There is little interest in properly institutionalising the Quad nor has the objective for ‘Quad Plus’ been purposefully pursued.

Let me put this somewhat differently: Indo-Pacific remains a grand strategic vision, AUKUS has the potential to become a major military/security arrangement in the Indo-Pacific, and the Quad/Quad Plus could end up becoming a talk shop within the Indo-Pacific.

New Delhi’s hesitations

New Delhi has taken the stand that “there is no link between the AUKUS and the Quad” just as it had argued earlier that there is no link between the Malabar naval exercises and the Quad even though the Quad membership is replicated in the Malabar exercises and two-thirds of the AUKUS form 50% of the Quad.

Technically, New Delhi’s stand is accurate — just because there is a striking similarity in the membership of these forums, they are not the same institutional architecture. And yet, if one were to go beyond such technicalities, it is evident that these groupings share a larger vision about the Indo-Pacific, i.e., addressing the challenge from China, and the desire for an open and free Indo-Pacific. Be it AUKUS, which enables Australia to stand up to Chinese bullying or provides the United Kingdom — its aircraft carrier,HMS Queen Elizabeth, the flagship of the U.K.’s Carrier Strike Group, is in the region — with a more prominent, and desirable, role in the Indo-Pacific or the annual Malabar exercises which focus on the Indo-Pacific or the Quad, their common geopolitical theatre is the Indo-Pacific. So while they are not technically related to each other, there is a broader reality that unites them all. There is no point in refusing to accept that self-evident reality.

There is also little doubt today that the Indo-Pacific is of great importance to India for a number of reasons. For one, given the continental challenges it faces including from the new developments in Afghanistan, New Delhi would do well to shift some attention to the maritime sphere. Second, at a time when India is continentally pressed against a rock and a hard place, an opportunity has presented itself for India — in the form of growing global interest in the Indo-Pacific — to be at the centre of a new geopolitical churning which it must make use of for its own security and prosperity. Third, it is also a major way of bringing together like-minded states to check Chinese hegemony in the region.

Given this context, if AUKUS potentially overshadows the enthusiasm around the Quad, it would be disadvantageous to India’s interests in the Indo-Pacific region. Other Quad counties are either on the AUKUS or are alliance partners; India is neither. Eventually, therefore, the Quad faces the potential challenge of becoming a talking shop without an actionable mandate. More so, bereft of any defence arrangement, the material returns from the Quad over time would also be minimal.

Indo-Pacific engagement

This situation is made worse by India’s hesitation about joining major regional economic frameworks. India, for instance, is neither a member of the Regional Comprehensive Economic Partnership nor can its trade relations with the Indo-Pacific countries rival those of China. So, given our rather weak economic influence and performance in the Indo-Pacific region, what might help the country is being part of a security arrangement which can take care of its regional defence/security concerns. Even before AUKUS, India’s current engagement of the Indo-Pacific was neither capable of contributing to its national security nor promoting its economic influence in the region. And now, AUKUS may have further shrunk the potential space available for the Quad, and India, to play a serious role in the region’s security architecture.

Sources of India’s hesitations

Even though it is not just New Delhi which is hesitant about the Quad venturing into the security/military domain, India has been hesitant about the Quad moving beyond the non-military issues. So, what are the sources of New Delhi’s hesitation regarding a robust role for the Quad in the security/military domain? One could advance two hypotheses in this regard. One, India’s traditional reluctance about military alliances and the desire to maintain strategic autonomy. New Delhi fears that militarising the Quad could undo this jealously guarded tradition. It is, however, possible to explore military utility for the Quad without making it a formal military alliance. More so, exploring mutually beneficial military and security cooperation within the Quad framework need not contradict the principles of strategic autonomy. The operative part of ‘strategic autonomy’ is autonomy, not strategic.

The second hypothesis has to do with domestic political considerations: The Narendra Modi government is keen to avoid any military overtones for the Quad due to potential Chinese reactions to it. Recall how India and Australia had for many years soft-peddled the forum for fear of provoking China. Australia seems to have overcome its hesitation, but has India done so? For the Bharatiya Janata Party-led government, any heat on the Line of Actual Control with China in the run-up to crucial State elections next year and then the 2024 parliamentary election would be unwelcome. This seems, therefore, to be a case of domestic political considerations trumping the pursuit of strategic necessities.

Happymon Jacob teaches at the Jawaharlal Nehru University, New Delhi and is the founder of the Council for Strategic and Defense Research

Indra Nooyi on leading a white male-dominated PepsiCo and also being a mother, wife and daughter

In November 2009, the CEO of PepsiCo, Indra Nooyi, found herself standing between U.S. President Barack Obama and Indian Prime Minister Dr. Manmohan Singh. Mr. Obama began the introductions. When he got to her, Dr. Singh exclaimed, “Oh! But she is one of us!” Without missing a beat Mr. Obama responded, “Ah, but she is one of us, too!”In her new book,My Life in Full: Work, Family, and our Future,Ms. Nooyi says she belongs in both worlds. She writes: “I am still the girl who grew up in a close family in Madras... I am also the woman who arrived in the U.S. at age twenty-three to study and work, and somehow, rose to lead an iconic company, a journey that I believe is possible only in America.” An excerpt from the book:

The phone rang again. This time, it was a recruiter asking if I’d interview for the position of senior vice president of corporate strategy and planning at PepsiCo, the beverage, snack, and restaurant company. The role included overseeing fifty high-potential executives, new hires who came into the planning department for eighteen months or so and were then rolled into management jobs throughout the company. Mentoring and training were to be a big part of the job.

I thought twice about going into a consumer business. Much as I knew I could learn anything, after eight years at Motorola and ABB, I was steeped in engineering, technology, and massive infrastructure projects. When I heard that PepsiCo also owned KFC, Taco Bell, and Pizza Hut, I wondered if the job was really for me. I don’t eat meat. How could I relate to these restaurants?

Shortly, both GE and PepsiCo were pressing me with attractive job offers. I was weighing my options with Raj [Nooyi] and my friend Orit Gadiesh, the chairman of Bain and Company, as my sounding boards. Preetha and Tara were rooting for PepsiCo after we received a large gift basket of goodies and T-shirts. Ronnie Miller Hasday, the head of corporate hiring, knew exactly how to capture the family’s interest.

An outsider

I pulled up to PepsiCo to begin my new job on March 30, 1994. White American men held fifteen of the top fifteen jobs at PepsiCo when I walked in. Almost all wore blue or grey suits with white shirts and silk ties and had short hair or no hair. They drank Pepsi, mixed drinks, and liqueurs. Most of them golfed, fished, played tennis, hiked and jogged. Some hunted for quail together. Many were married with children. I don’t believe any of their wives worked in paid jobs outside their homes.

I am not detailing these characteristics to focus on these particular men. My colleagues were smart, creative, dedicated people and shouldered tremendous responsibility and stress. They built a beloved enterprise. The fact is that PepsiCo’s leadership mirrored almost every senior-executive suite in corporate America in 1994. Even the most accomplished women were still milling around in middle management. The number of female CEOs among the five hundred biggest companies that year was zero.

On the CEO floor of PepsiCo when I arrived, no one was expected to be a deeply engaged parent, let alone a great mother and wife. Dealing with teachers, doctors, dentists, groceries, clothing, cooking, cleaning, laundry, home décor, gardening, houseguests, birthdays, holidays, and vacations was just not their area. Maybe they were engaged – just a bit – in the emotional health, academic success, and general good behaviour of their children.

Even if they were interested in any of these things, these guys just didn’t have time.

Importantly, the men I worked with didn’t judge one another on how their work and family lives came together. They were plenty competitive but also caring and supportive of one another through crises, including divorce, illness, or troubles with their kids.

None of this crossed my mind when I met them. I was well aware that I was an outsider: I was still the eighteen-year-old girl at IIM Calcutta; the Indian immigrant in the polyester suit at Yale; the vegetarian, expectant mother in La Crosse, Wisconsin. At BCG, I had been inside many industries, but I’d never encountered a female client.

From 1994 to 1999, I worked and worked and worked. Whatever toll my work life took on my role at home, I still had the lifeboat of Raj. He was now a partner at a consulting firm, working and travelling like crazy, yet a steady source of support. We also had a housekeeper, who drove and cooked for us, and a nanny, and they kept the house running and the children safe. My mother was spending more time with my sister’s and brother’s families in New York in these years, although she was always available to step in to help when needed. Raj’s parents also helped out whenever we asked them to.

Preetha missed me a lot in these years. She was an adolescent, and much of what she saw was a busy, stressed-out mother. I was loving and present during difficult times but not really there day-to-day. Her angst was expressed by verbal outbursts, and I struggled to cope with them.

Tara was a calmer, quieter child, who once wrote me a note, which I still keep in my desk drawer, that lays bare the emotions of these years. On a big sheet of construction paper, decorated with flowers and butterflies, she begs me to come home. “I will love you again if you would please come home,” the note says. In her sweet, crooked printing, the word please is spelled out seven times.

‘The news can wait…’

I was in my office late on Friday on December 1 [2000], when Steve [Reinemund, then CEO of PepsiCo] called me from Dallas to share the news that I would be named president of PepsiCo and join the board. I was over the moon. I packed up at work immediately.

I drove home. It was about 10 p.m., and the wintery roads were peaceful and dark. I entered our house through the kitchen door and dropped my keys and bag on the counter. I was bursting with excitement – so eager to tell everyone. Then my mother appeared. “I have the most incredible news!” I exclaimed.

“The news can wait,” she said. “I need you to go out and get milk.” I picked up my keys, went back to the car, drove to the Stop & Shop a mile away, and bought a gallon of whole milk. When I walked into the kitchen again, I was hopping mad. I slammed the plastic bottle on the counter.

“I’ve just become president of PepsiCo, and you couldn’t just stop and listen to my news,” I said loudly. “Listen to me,” my mother replied. “You may be the president or whatever of PepsiCo, but when you come home, you are a wife and a mother and a daughter. Nobody can take your place. So you leave that crown in the garage.”

Excerpted with permission from Hachette India

Even with ‘operation Captain’ over, the party has hurdles to cross if it is to emerge successful in the Assembly elections

The installation of Charanjit Singh Channi as the new Chief Minister of Punjab may be viewed as an important landmark in the State’s political history in terms of the politics of ‘presence’. Mr. Channi is the first Chief Minister from the Dalit community in the political history of Punjab, going back to its pre-Partition days when governments were formed after the 1937 and 1946 provincial elections. Even the key portfolios in successive governments never went to the community in the past despite it constituting one-third of the population in Punjabi Suba, since its reorganisation in 1966.

It is the Jatt Sikh community that consistently got disproportionate representation in successive Assemblies and in the governments. Giani Zail Singh, a Sikh OBC, was the lone exception, as the Chief Minister of the State (later the President of India). Jatt Sikhs qualify as the ‘dominant caste’, going by the noted sociologist M.N. Srinivas (1972) formulation, as they are numerically strong, land-owning and not very low (middling) in the caste hierarchy.

The change is a major gamble

Considering the extremely narrow social basis of political power in the State, it is obvious that the Congress high command, a euphemism for the Gandhi family, has taken a gamble, even if done reluctantly, by anointing a non-Jatt Sikh, and from a Dalit community. Landless Dalits, being farming labourers in rural Punjab, have historically shared an uneasy relationship with Jatt Sikhs.

The high command has also made a gamble by indicating that it wants Navjot Singh Sidhu, a late entrant to the party, as the face of the Assembly election campaign as clearly indicated by Harish Rawat, the Congress party’s Punjab affairs-in charge. Though it was denied later after protests, the position of the Chief Minister has already come under cloud. Mr. Sidhu being the first choice of the high command in case of an electoral win, is making it obvious in the way he has been allowed to play the role of king-maker. He has reportedly vetoed the chief ministerial chances of Sunil Jakhar and Sukhjinder Singh Randhawa and is currently influencing key administrative decisions. His loyalists such as Pargat Singh have been included in the Channi cabinet. If the high command actually takes such a drastic step, it is going to be in a spot facing another round of dissidence from Sidhu detractors within the party. The party shall also lose the Dalit community support base in the State and elsewhere also.

The third gamble the party high command has taken is by abruptly replacing a long-term powerful Chief Minister (Captain Amarinder Singh), less than three months before the election code of conduct comes into effect. This is probably for the first time in the history of the Grand Old Party that the high command has moved so recklessly; there was no such development even during the Indira Gandhi-Rajiv Gandhi era. There are not many parallels in other parties except the Bharatiya Janata Party (BJP) replacing Sahib Singh Verma with Sushma Swaraj just before the 1998 Assembly elections in Delhi, which did not work.

‘Social balancing’ is a risk

The ‘historic’ appointment of Mr. Channi is being hailed as a ‘master stroke’/‘game-changer’. The running argument is that purported ‘social balancing’ would fetch electoral dividends for the incumbent party as the ‘Channi factor’ would consolidate and galvanise the Dalit community. However, the community has historically been divided along regional, religious, linguistic and caste lines. Scheduled Castes as in other States have never voted en bloc for any party if one is to go by surveys by the Centre for the Study of Developing Societies and a field-based study by Kanchan Chandra (2004).

In fact, the Congress should instead be wary of a brewing counter-mobilisation among the Jatt Sikh community which may be sensing a loss of power and blaming it on the internecine war among its power-hungry community leaders such as Mr. Sidhu. A ‘humiliated’ Captain, a royal from a former Sikh princely State and a senior Jatt leader with a five-decades long career, is most likely to accentuate this sense of loss. Capt. Amarinder has enjoyed considerable support among his fellow community due to his bold standsvis-à-visthe Centre on panthic issues, by getting the Punjab Termination of Water Agreements Bill passed as the Chief Minister in 2004 that resulted in the annulment of the pact entered into by the State in 1981 on the sharing of Ravi and Beas river waters with Haryana and Rajasthan and, more recently, on the contentious farm laws issue. Whether a rebellious captain would try to damage the Congress’s prospect by forming a regional outfit or joining another party is another issue.

Unfulfilled promises

It is questionable whether removal of Capt. Amarinder would be sufficient to address the anti-incumbency factor. After all, it was not only about the leadership of Capt. Amarinder, however unpopular he might have become of late — as being projected by citing surveys. It has mainly been due to the non-fulfilment of the promises made by the party in 2017, after it won, about creating new jobs, bringing industries back, rejuvenating the farming sector and improving the power sector that made party legislators and workers restless and wary of facing voters.

Capt. Amarinder may be held culpable in the public eye for his inability to show urgency in acting against those responsible for sacrilege and the subsequent police actions (the incidents relate to the desecration of a religious text and subsequent police firing that took place at Faridkot in 2015). However, greater failures such as bringing an end to the drug menace and flourishing land, sand and transport mafias may not be viewed as Capt. Amarinder’s sole responsibility As Aam Aadmi Party leaders have been alleging, it is not only Akali Dal leaders but also many Congress leaders who have been under scrutiny for being complicit in wrong-doings.

A lot to mind ahead

With ‘operation Captain’ over, the onus now is on incumbent Mr. Sidhu and fellow rebel Jatt Sikh leaders — most of them are influential only in one region — to not only secure their community vote but also those from other communities and the other electoral regions. The direct and visible role played by the Gandhi siblings (Rahul Gandhi and Priyanka Gandhi Vadra) means that they have to take greater responsibility in keeping dissidence in check and ensuring the party’s success. A tall order for them.

Already, the ‘revelation’ by loyalist Ambika Soni that a non-Sikh should not be appointed as a Chief Minister in the Punjabi Suba, reportedly to deny space to senior leader Sunil Jakhar, has brought back the contentious Hindu-Sikh question that might be to the electoral advantage of the beleaguered BJP.

Finally, the Channi cabinet, with six first-time Ministers, would need the whole-hearted support of the State’s higher bureaucracy, undergoing large-scale transfers at the moment, to fulfil at least some of the unfulfilled promises. The higher bureaucracy may not be too willing to cooperate fully as elections are round the corner and with the Centre watching things intently. The paucity of time, the empty treasury and high indebtedness are also going to be huge challenges.

Ashutosh Kumar is Professor and Chairperson, Department of Political Science, Panjab University, Chandigarh

The National Institute Ranking Framework’s calculation of regional diversity in educational institutions is inaccurate

The National Institute Ranking Framework (NIRF) is a methodology adopted by the Ministry of Education to rank higher educational institutions in India. On September 9, the Education Minister released the sixth edition of the NIRF rankings. The NIRF formulates the ranking on the basis of five parameters. Each of these has one to five sub-parameters. This article discusses one of the sub-parameters (Region Diversity) of the parameter named Outreach and Inclusivity.

Problematic formula

The NIRF calculates regional diversity inaccurately because it takes into account only the percentage of students enrolled from other States and countries at that particular institution. The formula that it applies is this: RD = 25 × fraction of total students enrolled from other States + 5 × fraction of students enrolled from other countries. This formula calculates the regional diversity of States not on the basis of State-wise representation by students at the institution, but on the basis of the percentage of total students enrolled from all States except the State the institution is located in. This is problematic. Let’s say that there are 100 students in total at an institution in New Delhi of whom 99 belong to Uttar Pradesh. The formula will show that the institution is extremely diverse because 99% of the students are from ‘other’ State(s), which is misleading.

To improve accuracy, the NIRF should ask two questions. One, from how many States have students come to study at the institution? The answer to this will give us what we can term as horizontal regional diversity. Here, we take a bird’s-eye view of the geographical area of India and then we count the States represented by one or more students studying (or enrolled) at the institution. However, this alone will not help comprehensively assess regional diversity. Even if all 29 States are represented at the institution, we won’t know how many students are from towns and villages, how many are from non-metropolitan big cities, and how many are from metropolitan cities.

Horizontal regional diversity can be more comprehensively assessed by asking a second question: what is the size of the hometown of the students? This can be termed as vertical regional diversity. Its calculation will show us how many students have come from Tier I, Tier II, Tier III cities and towns, and villages from within each State.

Comparing two institutions

For a clearer understanding of horizontal and vertical diversity, let us compare the demographic data of the Faculty of Law, Jamia Millia Islamia, New Delhi, and of the National Law School of India University (NLSIU), Bengaluru.

Under ‘Region Diversity’ in the NIRF rankings, Jamia scored 17.75 out of 30 and NLSIU scored 27.04. At Jamia, there were students from 15 States. Of them, 76% came from U.P. (44.7%), Delhi (16.1%) and Bihar (15.25%). No student came from Arunachal Pradesh, Gujarat, Karnataka, Tamil Nadu or Telangana. Only 1.4% of the students were from south India (comprising five States, Puducherry and Lakshadweep). Clearly, horizontal regional diversity is weak. On the other hand, Jamia’s performance on vertical regional representation is impressive because 43% of the students came from small cities, towns, and villages, though only from 15 States.

At NLSIU, only 18% of the students came from small cities, towns, and villages. The institution is primarily accessible to students from metropolitan and non-metropolitan big cities, though the students came from 24 States. Thus, it performs well on the horizontal front but weakly on the vertical.

How does the NIRF intend to calculate such diverse regional diversities? Even if the concept of vertical and horizontal diversity is incorporated into the parameter, the NIRF cannot brush under the carpet the methodological challenge of determining what place (city, town, village) a student comes from — should it be the place at which the student was born, the place of current residence, the place where high school was completed, or the place at which the student’s father/mother was born?

The NIRF rankings make the positional goods the institutions have to offer more transparent to students, parents, funders, and the government. Incidentally, on the basis of the five parameters, the ranking creates a transparent hierarchy of higher educational institutions in India. The least we can therefore ask for is more accurate parameters. The policy questions above must be answered by the NIRF. This article intends to only evoke scholarly scepticism about the accuracy of regional diversity, as calculated by the NIRF. And ideally, it should also lead readers towards asking how other parameters can be made more accurate.

Husain Aanis Khan is a lawyer and Research Fellow at Vidhi Centre for Legal Policy, New Delhi

We can unlock the scheme’s promises in many ways

The Union Minister of Power, New and Renewable Energy recently reviewed the progress of the PM-KUSUM scheme and reaffirmed the government’s commitment to accelerating solar pump adoption. Launched in 2019, PM-KUSUM aims to help farmers access reliable day-time solar power for irrigation, reduce power subsidies, and decarbonise agriculture. But pandemic-induced disruptions, limited buy-in from States, and implementation challenges have all affected the scheme’s roll-out. How can we unlock the opportunities it promises?

Barriers to uptake

PM-KUSUM provides farmers with incentives to install solar power pumps and plants in their fields. They can use one of three deployment models: off-grid solar pumps, solarised agricultural feeders, or grid-connected pumps. Off-grid pumps have been the most popular, but the nearly 2,80,000 systems deployed fall far short of the scheme’s target of two million by 2022. Barriers to adoption include limited awareness about solar pumps and farmers’ inability to pay their upfront contribution.

Progress on the other two models has been rather poor due to regulatory, financial, operational and technical challenges. Only a handful of States have initiated tenders or commissioned projects for solar feeders or grid-connected pumps, according to our study. Yet, both models are worth scaling up for they allow farmers to earn additional income by selling solar power to discoms, and discoms to procure cheap power close to centres of consumption.

We propose five steps for tackling the myriad challenges linked to PM-KUSUM’s implementation. First, extend the scheme’s timelines. Most Indian discoms have a surplus of contracted generation capacity and are wary of procuring more power in the short term. Extending PM-KUSUM’s timelines beyond 2022 would allow discoms to align the scheme with their power purchase planning.

Second, create a level playing field for distributed solar plants. Selling surplus power to discoms is one of the main attractions of grid-connected models. Yet, discoms often find utility-scale solar cheaper than distributed solar (under the scheme) due to the latter’s higher costs and the loss of locational advantage due to waived inter-State transmission system (ISTS) charges. To tackle the bias against distributed solar, we need to address counter-party risks and grid-unavailability risks at distribution substations, standardise tariff determination to reflect the higher costs of distributed power plants, and do away with the waiver of ISTS charges for solar plants.

Third, streamline land regulations through inter-departmental coordination. Doing so will help reduce delays in leasing or converting agricultural lands for non-agricultural purposes such as solar power generation.

Fourth, support innovative solutions for financing farmers’ contributions. Many farmers struggle to pay 30-40% of upfront costs in compliance with scheme requirements. Further, they cannot access bank loans without collateral. We need out-of-the-box solutions like Karnataka’s pilot of a farmer-developer special-purpose vehicle to help farmers install solar power plants on their farms.

Fifth, extensively pilot grid-connected solar pumps. Current obstacles to their adoption include concerns about their economic viability in the presence of high farm subsidies and farmers’ potential unwillingness to feed in surplus power when selling water or irrigating extra land are more attractive prospects. Further, the grid-connected model requires pumps to be metered and billed for accounting purposes but suffers from a lack of trust between farmers and discoms. Adopting solutions like smart meters and smart transformers and engaging with farmers can build trust. But piloting the model under different agro-economic contexts will be critical to developing a strategy to scale it up.The scheme, if implemented successfully, can generate thousands of jobs, reduce the carbon footprint of agriculture, and result in oil import savings.

Shalu Agrawal is Senior Programme Lead and Anas Rahman is Programme Associate at the Council on Energy, Environment and Water

PM Modi did well to commit India to its democratic traditions at UN General Assembly

For the third consecutive year in a row, and his fourth such speech since he was elected in 2014, Prime Minister Narendra Modi addressed the UN General Assembly, outlining his outlook on India’s place in the world. Referring to India’s large population, he said that the world grows when India grows, and transforms when India reforms, pointing to examples of the country’s progress and impact: in the area of vaccines and pharmaceuticals, particularly to counter COVID, green technology and the promise of 450 GW of renewable energy by 2030, and poverty alleviation. He also enumerated how many Indians had been provided water connections, banking access, insurance coverage, health services and homes, although his claim that these “all-inclusive” development goals had been achieved only in the “last seven years”, struck a politically partisan note that was out of place. Moving to regional matters, Mr. Modi pointed to the contrast between India’s actions and those of Pakistan and China in veiled references. In an apparent message to Pakistan, he linked events in Afghanistan, where the Taliban have taken control, to the problem of “regressive thinking” that leads to the use of terrorism as “a political tool”. He also called for safeguarding the maritime sphere from the “race of expansion and exclusion” and referred to the need for investigating the “origins of the coronavirus”, subjects China is sensitive about. Addressing the UN directly for its own shortcomings, the PM said that time waits for no one, urging the UN to speed up the reforms process that has been flagging for more than a decade, which would include an expanded Security Council. This, he explained, is the only way to restore the credibility of global governance institutions.

Mr. Modi’s strongest words came at the beginning of his speech, where he launched a defence of the state of Indian democracy, which has come in for some criticism over the past few years. He said India had been named the “mother of democracy” for its adherence to democratic values, symbolised by its diversity, pluralism, inclusivity, and equality, that allowed someone like him, who had once worked at his father’s tea stall, to become the country’s leader. The PM’s words appeared to be a response to comments made during his Washington visit, where U.S. President Joe Biden and Vice-President Kamala Harris stressed the need to strengthen democratic processes internally. Even as he addressed the UN, protesters outside criticised his government for actions against activists, NGOs, the laws on agriculture and citizenship, and incidents of lynching and mob violence. While the PM’s commitment to India’s “great tradition of democracy” was heartening, it will be measured not by words at the world body, but by answers and actions on the ground in India.

India must create a social safety netto manage the fallout of cyclonic storms

Tropical cyclones laden with moisture and accumulated energy pose a growing challenge, as they have the propensity to inflict heavy damage to lives and property. As the annual monsoon retreats, thousands are left assessing the impact of cyclone Gulab, a rare event for September, on coastal Andhra Pradesh, Odisha and other areas inland. This weather system, with a gusting wind speed of 70 knots at landfall, appears to have been less intimidating than cyclones Yaas and Tauktae, although it continued to keep the seas unsafe for fishermen all along the coastline north of Andhra Pradesh, after moving overland. There have been some distressing deaths and inevitable material losses for many, and the focus must now be on relief and rehabilitation; in the recovery phase of COVID-19, the weather system has upended life for many, disrupting key inter-State road links and leading to the cancellation or diversion of several trains. The imperative is to reach out to those affected by Gulab with food, shelter and health-care support, deploying the many administrative capabilities acquired during the pandemic with the same alacrity. The welcome concern for public health and economic security must lead to stronger institutional responses to natural disasters too.

The northern Indian Ocean, of which the Arabian Sea and the Bay of Bengal are a part, experiences only a minority of tropical storms annually, at about 7% of worldwide events, but their destructive impact on the subcontinent is severe due to a dense population and poor capacity to absorb large quantities of rainfall dumped in a short period over cities and towns. Financial arrangements to insure the population against material losses also remain weak, and as the experience in West Bengal with cyclone Amphan demonstrated last year, relief measures can easily fall victim to corruption. The influence of climate change on cyclone characteristics in a world that is heating up due to accumulation of greenhouse gases is an ongoing topic of study. The IPCC, in its scientific report on 1.5° C warming, said with a high degree of confidence that changes in the climate system, including the proportion of tropical cyclones, would experience a larger impact from increasing warming. Research evidence shows more cyclones forming over the Arabian Sea when compared to the Bay; overall there were eight storms of concern to India in 2019, and five last year, Amphan being a super cyclone. The Centre and all States cannot afford to allow large-scale losses to communities to continue each year, and, going beyond disaster response, must put in place institutional structures and insurance systems for financial protection. Cities must prepare to harvest every deluge that brings vast quantities of water, so vital to sustain mass populations.

Tokyo: Emperor Hirohito set a history-shattering precedent on Monday when he and the Empress left Japan for a whirlwind European tour which will take them to seven countries. Never before in the long centuries that the Emperors have ruled over this country has a reigning monarch left the shores of Japan on a foreign tour for any purpose whatsoever. Till the end of the last war, the Emperors were regarded as living gods — the Imperial Family was popularly believed to have descended directly from the Sun-Goddess, Amaterasu Omikami — and it was unthinkable that such a divine personage should condescend to visit other lands ruled by mere mortals. For Hirohito, this is actually the second time he has left the shores of his country. Just 50 years ago, in 1921, when Europe was still struggling to recover from the ravages of World War 1, Hirohito, then barely 20, was sent out in his capacity as the Crown Prince on a visit to several countries in Western Europe. For the Empress, however, this will indeed be a voyage full of thrills and discoveries for she has never left Japan before. If it is a voyage of discovery for the Empress, it is going to be a journey of re-discovery for the Emperor, for present-day Europe will have little resemblance to the Europe which he saw half a century ago.

Several armed demonstrations against the regime of Ayatollah Ruhollah Khomeini erupted in Tehran, leaving at least seven people dead and more than 40 injured, and forcing a strict security clampdown in the Iranian capital.

Several armed demonstrations against the regime of Ayatollah Ruhollah Khomeini erupted in Tehran, leaving at least seven people dead and more than 40 injured, and forcing a strict security clampdown in the Iranian capital. The security measures, which originally affected only three areas impacted by the chaos, quickly spread around government offices, parliament and the presidency in Tehran. People’s Mujahideen members distributed leaflets and torched seven buses. Intense exchanges of gunfire followed as a huge contingent of revolutionary guards arrived. The official Pars News Agency blamed the clashes on “three groups of up to 10-20 people belonging to the People’s Mujahideen and other pro-American groups”.

Border tensions

Tension along the Indo-Bangla border in South Tripura increased as more tribal refugees poured in with tales of depredations in tribal areas and renewed clashes between the Bangladesh security forces, and Shanti Bahini, the armed insurgent group of the Buddhist Chakma rebels in the Chittagong hills. The number of refugees who crossed the border on September 27 crossed the 10,000 mark according to officials of the Border Security Force.

Fights in Congress

Fist fights marked a meeting of the Bihar Congress (1) at its Patna headquarters in Sadaquat Ashram. The meeting was addressed, among others by Rajendra Kumari Bajpai, an AICC-1 general secretary, Chief Minister Jagannath Mishra and Railway Minister Kedar Pandey. Bajpai had to leave the meeting before the close. A couple of people were injured in the meeting. Different groups alleged that goondas had been brought by the other group. Before the meeting started, Vidyakar Ravi, former minister and dissident leader, wanted to know who all were eligible to attend the meeting. This resulted in shouts and counter-shouts.

The 1997 video has brought home to many how prescient the Chancellor had been about climate change, arguably the greatest existential threat humankind faces, and how, in office, she could have done much more.

In the run-up to the elections in Germany, a video from 1997 of outgoing Chancellor Angela Merkel surfaced on social media. Then, as the country’s environment minister, Merkel outlined the impending climate crisis, the effects it was bound to have on the economy, displacement of populations and many of the myriad effects of global warming we see today. As the leader of Germany for 16 years — and the symbol of liberal centrism (even status quo-ism) and European unity — that video highlighted for many both Merkel’s best qualities and where she fell short.

It is easy to forget, 16 years on, how significant it was for a woman to lead a traditionally male-dominated polity. Or, now that Donald Trump has been voted out of office and Brexit is done and dusted, what it meant to stand up for liberal values even as the far-right in her country and elsewhere gained ground. Under Merkel, the beleaguered centre held its own. On the other hand, Merkel’s tenure has also been marked by strategic silences and compromises, domestically and internationally. For example, on the rights of Muslims and LQBTQI+ identity matters — the latter has become an election issue — Merkel avoided wading into controversy. Or, put another way, perhaps due to political exigencies, the Chancellor has not stood up at times for those who needed her to. The same centrism has marked her attitude to both Russia and China, integral as they were to German energy and trading needs. But perhaps Merkel’s most important quality was that she projected reason and stability. Her popularity soared again during the pandemic, as she listened to the scientists and communicated with the people clearly.

The 1997 video has brought home to many how prescient the Chancellor had been about climate change, arguably the greatest existential threat humankind faces, and how, in office, she could have done much more. Perhaps, that is the burden of all centrists, especially those managing coalition governments.

Tripura CM’s bravado is a symptom of executive overreach. He must stay within his constitutional lane.

In a democracy, power flows from the people and elected governments act as custodians of the mandate. The political class, however, often thinks it can justify its own worst habits — from undermining constitutional norms to gagging dissent — in the name of the people. Tripura Chief Minister Biplab Kumar Deb’s speech to a gathering of civil servants on Saturday is an example of this kind of hubris. The BJP Chief Minister reportedly assured bureaucrats that they do not need to fear being hauled up for “contempt of court” — as the head of the executive, Deb claimed he stood between the bureaucracy and any penal action ordered by the judiciary. The threat of “contempt of court” was no “tiger” to be afraid of, he said; “I am the tiger”.

The bravado does not hide the sheer hollowness of this argument in a constitutional democracy. The executive is only one part of the government, it is accountable to the legislature, subject to the checks of the judiciary — and bound by the rules of the game enshrined in the Constitution. Of course, in Tripura, too, as in many other states, power is increasingly being centralised in the office of the chief minister, who holds multiple portfolios, and runs the state through a coterie of bureaucrats. Moreover, Deb has shown a maverick persona, often reckless about political niceties, even as he is seen to be a popular leader. But neither popularity nor his office must allow him to believe, or to project, that a check on executive powers is a curb on democratic authority. His office does not place him above the law. Deb is not alone in such excess and overreach, of course. The cult of the strong leader means that successes in the electoral fray are often sought to be weaponised by governments, to curb dissent and diminish countervailing institutions. The mandate is seen not just to legitimise rule by the majority — but as a licence for majoritarianism. In such a political model, the winner takes all, and leaves diminishing space for discussion and deliberation through the legislature, the imperative to build consensus on controversial laws, respect for minority rights and civil liberties.

When the executive seeks to appropriate excessive power, it is the judiciary’s duty and responsibility to raise the red flags, hold it to account and enforce constitutional principles and morality. By appearing to question the judiciary’s remit, the Tripura chief minister draws unflattering attention to himself and also does grave disservice to the high office he holds.

Voters may still continue to back these governments in the absence of better choices, but that would be more a statement on the limited political menu on offer, and less a success of tokenism.

Ministries in Uttar Pradesh and Punjab, where assembly elections are due early next year, have been rearranged and rejigged, ostensibly for accountability and greater social and regional balance. The exercises in the two states follow the radical revamp the BJP undertook in Gujarat earlier this month, when the entire cabinet, including the chief minister, had to resign. The BJP — in UP and Gujarat — and the Congress — in Punjab — apparently believe that these belated makeovers will help them tide over anti-incumbency and win another term. This speaks of a cynical assumption — that the voters can be fooled through last-minute window-dressing choreographed from Delhi. It also points to a lack of imagination and ideas in the two national parties, and consequently their recourse to political band-aid to paper over the perceived cracks in their governments.

In Punjab, the Congress has tried to buy peace among warring factions with a selection of legislators from different camps and regions for the new cabinet — 15 MLAs took oath on Sunday, eight of them ministers in the previous government. Evidently, the party also hopes that appointment of a Scheduled Caste Chief Minister, a first for the state, would influence the community — the single largest caste group in Punjab — to consolidate behind it, and blunt the challenge put up by Captain Amarinder Singh and the Opposition. That may or may not happen but one thing is certain: Tokenism is unlikely to make a dent in the pressing issues in Punjab at this critical juncture. The crisis in agriculture, stasis in industry, lack of employment opportunities, and the persisting drug problem deserve political will, resolute attention and follow-through. With hardly three months left for polls, the Charanjit Singh Channi cabinet is unlikely to be able to do that. In UP, Chief Minister Adityanath appears to have fallen back on the tested strategy of caste and communal patronage and management. His term so far has been marked by the government’s brutal crackdown on all forms of dissent and a polarising approach to social issues. Even welfare distribution has been framed in communal terms — the CM’s recent abba jaan remark was a dog whistle that painted it as a brutish zero-sum game, in which “they” take away benefits meant for “us”.

Even in the past, political parties have replaced legislators to ward off or to blunt anti-incumbency in elections. But the large-scale changes in government by the BJP and Congress in UP and Punjab, directed by their respective high commands ahead of polls, reek of a different kind of calculation, or cynicism. Voters may still continue to back these governments in the absence of better choices, but that would be more a statement on the limited political menu on offer, and less a success of tokenism.

Pratap Bhanu Mehta writes: It is consolidating at a moment when its grade on the three ‘Cs’ — Climate, Covid and Critical Technologies — is, from the point of view of the rest of the world, already a ‘C’.

The consolidation of the Quad is an important political pivot in reconfiguring the Asian order. For the United States, it signals a commitment to remain engaged with the Indo-Pacific and lead a more coordinated effort to contain China. For India, the big political signal is that it is willing to be part of a group that will deny China the opportunity to upend what this group thinks is a world order based on principles of democracy, and a free, open and inclusive Indo-Pacific. For Australia, it is a clear signal that the die has been cast. China’s assertiveness has left these countries with no other option. The Quad is part of a churning of the security architecture in Asia. It will be more confrontational, with all the attendant risks.

The Quad’s innovative form is also supposed to reflect that churning. The value of most groupings is often not specific policies, but the socialisation it produces. The Quad is not an alliance. It aims to secure an open order in the Indo-Pacific, but it is not a full-fledged security pact. It is supposed to pursue broad goals: Humanitarian relief, climate change, vaccines, coordination on technology, securing supply chains, trade, and a general outlook on a democratic and inclusive world order.

But the euphoria over political signals of this new experiment should not blind us to some important trends. The Quad is born against the backdrop of colossal failure and contradiction, as much as against the backdrop of a rising China. It will have to overcome the shadow of these failures.

First, the group has staked its claim on shared values. But it has to acknowledge the deep crisis of democracy in the constituent members challenged by plutocracy, ethnic division and dysfunction. The US has, at least nominally, acknowledged that its own democracy is not out of the woods. Indian democracy is struggling. Australia’s virtual abandonment of its own stranded citizens during Covid hardly burnished its credentials for a democratic humanitarianism. If being part of such a club can induce a deeper self-consciousness that the credibility of their democracies is the biggest asset of these countries to be preserved in law and deeds, it will be for the good.

Second, the Quad is aimed at the Indo-Pacific and is not a security alliance. Fair enough. But there needs to be more evidence that these countries are willing to listen or are attuned to each other’s security needs where it really matters. Australia may be the biggest beneficiary of the Quad. Japan has always been under the umbrella. But India’s biggest challenges are going to be its neighbourhood: Pakistan, Afghanistan, Iran and China. Biden’s decision to withdraw may have been the right one. But the manner signalled one abiding trait of US power: Its unwillingness to listen deeply to concerns and points of view that are not its own. It is to India’s credit that it has mostly stood its ground. But we should not be under any illusion that socialisation into the Indo-Pacific translates into more leverage in places where we need it most: In our neighbourhood or dealings with other powers like Russia, which is where the fate of the global order will be decided as much as in the Indo-Pacific.

Third, take critical technologies, supply chains and infrastructure. This group has the heft to do great research collaboration. It can help in further development of critical technologies, and can presumably coordinate some setting of global standards. In areas like cyber security, there is room for a great deal of cooperation, but whether the US will actually share its most advanced capabilities is an open question. But we have to be mindful of two caveats. First, this collaboration is happening just at the moment where both India and the US are turning more protectionist, are sceptical of global trade deals, and have some contradictory interests when it comes to shaping India’s development policies. Surely an open, inclusive and fair global order, one that also simultaneously reconfigures supply chains to reduce dependence on China, needs more engagement with a global trading order that includes more countries than another exclusive grouping. These countries also have the ambition to create an alternative to One Belt One Road by providing investment and loans.

But the blunt truth is that the US has long been gutting all the vehicles for doing this. Covid could have been a great opportunity for these countries to provide alternative development finance. Just to take one example, the World Bank has been systematically damaged and there is no big US push towards infrastructure investment or development financing. So there will be a lot more sound and fury in this area with few incremental gains.

Take Covid. In a way, these countries are coming to the table after having flunked the test once. Had India got its act together even six months earlier, it would have creamed the global vaccine assistance space. Now it will play catch up. But the stark truth of advanced countries hoarding vaccines and being tepid about ramping up production in the face of global shortages, often signalling, “we come first, the rest of the world be damned,” left a bad taste. If you are an Indonesia or an Africa or a Nepal, you would be right to worry whether the Quad is any more credible on this than China. Perhaps the Quad will learn from its mistakes. But it has already lost an opportunity to burnish its humanitarian credentials.

And finally there is climate change. This is where there is a lot of churning. Publics of more countries are paying attention to this; the technological options the world has have increased, and innovation is being harnessed. But it is an open question whether any of this will add up to enough to limit global warming to 2 or 1.5 degrees centigrade. But climate change is an issue on which there will need to be the greatest engagement with China, and Europe will be a big player. Arguably, the US and India will have sharper contradictions in this area, given the past record of broken commitments and lack of commitment to financing. The incremental gains from the Quad on the climate change issue will be marginal.

So the political pivot that the Quad represents may be welcome. But the Quad is consolidating at a moment when its grade on the three “Cs”, Climate, Covid and Critical Technologies is, from the point of view of the rest of the world, already a “C”. The Quad is an important political signal, whose effectiveness can be derailed by its material tepidity and institutional contradictions.

Sheila Vir writes: It is based on one study that has several limitations and would impact immunity in young children.

In a study published in June in the American Journal of Clinical Nutrition, researchers from leading nutrition institutes in the country argued that the government’s National Vitamin A Supplement (VAS) programme should be discontinued in all except seven states — Bihar, Jharkhand, Mizoram, Telangana, Haryana, Madhya Pradesh and Uttar Pradesh. Such a move will be ill-advised. It would deprive children between six months and five years of the supplement and it may adversely impact optimum immune responses against diseases, lead to re-emergence of eye damage and blindness caused by nutritional deficiencies as well as adversely impact the ongoing anaemia control measures.

The VAS programme, introduced in 1970 and modified in 1991, is based on the rationale that the daily diet of children in the country is deficient in this essential nutrient. The human diet has two forms of this vitamin: A precursor of vitamin A, or B-carotene, present in yellow and green vegetables and fruits and an active form of vitamin A found in food items sourced from animals such as milk, butter, eggs and meat products. Surveys undertaken over the years by the National Nutrition Monitoring Bureau (NNMB) have confirmed that over 70 per cent children consumed less than 70 per cent of the recommended level of this vitamin. They have also revealed that over 80 per cent of children in the age group of 1-3 years consumed less than 50 per cent the recommended amount of milk as well as oils and other types of fats. The findings of the Comprehensive National Nutrition Survey (CNNS), 2016-19, re-confirmed the low dietary intake of vitamin A-rich foods. Among children aged 2 to 4 years, only 5 per cent consumed vitamin A-rich fruits and vegetables. Eggs and meat products were the least commonly consumed food groups. A predominantly vegetarian diet combined with frequent intestinal infections, and/or chronic inflammation reduces absorption or increases catabolism that contributes to vitamin A depletion.

The policy, “Management of Vitamin A Deficiency”, introduced in 1991, was guided by the findings of the National Institute of Nutrition, ICMR, that reported the seroconversion of measles vaccine in field conditions was significantly higher in children who had taken a vitamin A supplement as compared to those who did not. With the introduction of the biannual strategy for administering six-monthly vitamin A dose in early 2000, VAS coverage increased from 20.3 per cent in 2005-6 to 62 per cent in 2015-16 in children in the age group of two to three.

The recommendation to limit the national VAS programme to the “targeted” seven states — the debate was amplified during Poshan Maah observed this month by the government — is based on one study, the CNNS 2019, that has several limitations. First, the survey is based on a limited sample. In 20 states, the number of children surveyed was less than 50 per cent of the recommended sample size. In Madhya Pradesh and Maharashtra, the sample size was as low as 35 and 134 as against the recommended minimum 500. Second, as per CNNS, vitamin A deficiency is a severe public health problem in not seven but 12 states. Moreover, wide intra-state variations cannot be overlooked when dropping an entire state from the VAS programme. The recommendation that all the six UTs, not surveyed under CNNS, be dropped from VAS based on the status of “neighbouring” states is an unscientific approach. Dropping Chandigarh, sandwiched between Haryana (vitamin A-deficient state) and Punjab (not a vitamin A-deficient state) is based on an add-on criterion — Chandigarh is an “economically well-off” UT.

With high priority being accorded to building optimum immunity in young children who are yet to be vaccinated against Covid-19, the implications of discontinuing VAS could be devastating.

The haste to shift to a “targeted” approach is based on a fear of hypervitaminosis — abnormally high levels of vitamins that can cause toxicity. Neither the CNNS or the NIN survey has reported hypervitaminosis cases. A scientifically sound state/UT survey of biochemical parameters of VAD along with data on peoples’ diets is required and there is a need to build consensus amongst experts.

D Raja writes: Both upheld the culture of dissent and independent thinking which is currently under threat.

The birth anniversary celebrations of Mahatma Gandhi on October 2 and those of Bhagat Singh on September 28 constitute the commemoration of the values of the freedom struggle, which every Indian should uphold as part of the fundamental duties enshrined in the Constitution. Both Gandhi and Bhagat Singh have left behind an extraordinary legacy of defending freedom and independence by employing dissent against the powers that be and both faced sedition charges for doing so. It is a paradox that when the 75th year of India’s independence is being celebrated, the core ideals of both Gandhi and Bhagat Singh are being negated by the Narendra Modi regime and those who uphold the culture of dissent are facing sedition charges, which are being slapped on with greater frequency and vigour. Had Gandhi and Bhagat Singh been alive today, the ruling dispensation would have called them aandolan jeevis and put them behind bars.

On September 7, 1924, Gandhi wrote in Navjivan, “…criticism of the government was considered sedition and hardly anyone dared to speak the truth.” Ninety-seven years later, these words resonate as section 124A of the Indian Penal Code (sedition) is frequently applied against students, journalists, human rights activists, and peaceful protesters.

It is relevant to note that both wrote about the significance of the culture of criticism, which is now seen by the Modi regime as a threat to its rule. This regime has, since 2014, made India a partially-free country and even secured the unenviable status of an “electoral autocracy”.

Gandhi defined swaraj from multiple perspectives and one of the most instructive perspectives was that swaraj should empower people to resist authority when it is abused. On January 29, 1925, Gandhi wrote in Young India, “Real swaraj will come not by the acquisition of authority by a few but by the acquisition of the capacity by all to resist authority when it is abused. In other words, swaraj is to be obtained by empowering the masses to a sense of their capacity to regulate and control authority.”

As a 23-year-old revolutionary, Bhagat Singh wrote in his classic piece “Why I am an atheist” — “Merciless criticism and independent thinking are the two necessary traits of revolutionary thinking.” He added, “It is necessary for every person who stands for progress to criticise every tenet of old beliefs”.

The swaraj of Gandhi’s vision wished to make the masses aware of the sense of their capacity to regulate and control authority, and Bhagat Singh’s imagined India, where every person standing for progress should criticise every tenet of old beliefs, is assaulted severely by criminalising dissent and mercilessly applying draconian laws against protestors.

Gandhi and Bhagat Singh attained martyrdom for the cause of India. Bhagat Singh’s method of struggle for India’s freedom was not acceptable to Gandhi, but he hailed him as a great patriot and a brave Indian.

It is fascinating to note that Bhagat Singh, along with Batukeshwar Dutt, wrote on June 6, 1928, “… labourers and producers, despite being part of the mainstream, are victims of exploitation and have been denied basic human rights… Farmers who produce die of hunger. The weaver who weaves clothes for others cannot do so for his own family and children… Masons, carpenters, ironsmiths who build huge palaces die living in huts and slums. On the other side, capitalist exploiters, anti-social elements, spend crores of rupees on their fashion and enjoyment…”

Today, the farmers’ agitation against the three farm laws is an unprecedented popular movement in independent India, challenging the dictatorial rule of the BJP-RSS combine.

Gopalkrishna Gandhi once wrote that Bhagat Singh’s spirit was all pervasive in the Karachi session of the Indian National Congress when a resolution drafted by Gandhi was adopted. It talked about the rights of workers and peasants and underlined the point that the means of production should be vested with the masses and not the capitalists and landlords.

Today, in the name of monetising national assets, the Modi regime is handing over these assets to capitalists and corporates in complete disregard of the interests of workers and peasants.

While drafting the constitution, B R Ambedkar had rightly emphasised that the Indian state should be a welfare state which ensures that one, citizens, men and women, equally have the right to earn an adequate livelihood; two, that the ownership and control of the material resources of the community are so distributed as to best subserve the common good; and three, that the operation of the economic system does not result in the concentration of wealth and the means of production to the common detriment.

While we mark the birth anniversaries of Bhagat Singh and Gandhi, it is necessary to recapture the spirit of their commitment. It is also necessary to emphasise Ambedkar’s definition of the Indian state as secular and welfarist, which is being subverted by the current ruling dispensation. This situation demands a confluence of all the secular, democratic and progressive forces in the battle against the corporate-communal fascist onslaught.

Harsh Mander writes: The violence in Assam, like that inflicted by lynch mobs, shows normalisation of hatred against communities. It cannot be ascribed to social anomalies.

I am haunted by the lament of two young researchers from Assam, Suraj Gogoi and Nazimuddin Siddique. “We are shaken and frozen”, they say. “Is this the last sky?” The majority of the Indian people have become so inured to brutal public displays of hate violence that when we consume video images of lynching, gangrape and killing of Dalit women, and the flaunting of bigotry by our leaders, we just turn our faces away. What was it then about the recent images from Darrang in Assam — of a man with a lathi shot in his chest trying to defend his home against hundreds of armed security men, and of a young civilian jumping on and kicking the man’s body even as his last breaths cease — that has stirred public outrage?

A local activist likened the scene of the Assam village to one “from a war”. There were at least 1,500 armed police and paramilitary soldiers, he said. Eight hundred homes were rapidly razed. A 28-year-old man in a lungi with a stick in his hand ran towards the soldiers in anguish about being rendered landless and homeless. He could easily have been overpowered without firing even a shot. And even if compelled to shoot, the forces are trained to shoot below the waist, so as to temporarily disable but not kill the protester. Instead, they choose to shoot him in the chest.

The village, Dholpur, is one amongst hundreds of riverine islands and riverbanks, vulnerable to erosion every year. On one side is the mighty Brahmaputra and on the other its tributary Nonoi. Landless peasants, mostly of Bengali Muslim origin, have settled here for decades. These are families displaced both by riverine erosion and periodic targeted violence — the most violent incidents took place during the Assam agitation.

Sabita Goswami in Along the Red River describes how in 1983, along with the forgotten massacre of Nellie — the largest post-Independence communal massacre for which not a single person has even been tried, let alone punished — an uncounted number of people were slaughtered in Chaolkhowa Chapori, close to Dholpur.

In the intensely flood-vulnerable riverine islands and banks, large numbers of landless peasants cultivate, under conditions of immense hardship and insecurity, tracts of land for which they have not been issued papers by the state administration. These lands get washed away by floods every few years, and the peasants shift to a new island or river bank each time. In Dholpur, they cultivated three crops every year — corn, jute and peanut — and vegetables like cabbage, brinjal and cauliflower. To call them encroachers is dangerous official fiction.

Almost immediately after assuming office, Assam Chief Minister Himanta Biswa Sarma announced the resolve of his government to remove these “encroachments”. He has not explained why only the settlements populated largely by Muslims of Bengali origin were chosen for demolition. At the Dholpur site, Sarma announced that the land reclaimed from these encroachers would be used to settle “indigenous” Assamese for collective farming. It may seem mystifying why the state chose to replace one set of landless peasants with another. But when it’s about replacing “Bangladeshis” (read Assamese Muslims of Bengali origin) with “indigenous” people (read Assamese Hindus), the unashamedly communal political character of the project becomes evident.

Sarma has announced, after criticism, that the landless people displaced would be resettled elsewhere. The humane administrative response would then have been to resettle the displaced people before displacing them. Instead, local people told me that they got notices one night, and early the next morning, the forces began demolishing their homes. They asked for time to at least collect their housing materials and belongings, but instead, these were wrecked and often set on fire by the police forces.

Finally stands the question of this man who vented his hate with such malevolence on the man shot by police bullets. We know now that he was a photographer often engaged by the district administration, charged with filming the police action against the “encroachers”. To understand the photographer’s actions, we need first to see the dark hole into which we — the people in Assam and rest of India — have fallen. The perversity of hate of the photographer, indeed of lynch mobs in many parts of the country, cannot be dismissed as individual social anomalies. These public displays of violent hate targeting India’s Muslims and sometimes Dalits have increasingly become normalised, and public resistance to it is increasingly rare.

I speak from the experience of 30 journeys of solidarity and atonement of the Karwan e Mohabbat to families of those felled by hate violence. Families would tell us, “We wish they had just shot him or stabbed him to death. Why did they torture him so much?”

Do we need to ask ourselves where this hate comes from? There is no doubt today that we are being tutored into hate from above, from those in positions of power. It is they who have valorised hate against the “termites”, the “infiltrators”, the “cow-killers”, the “temple-breakers”, the “love jihadis”.

To people from dominant communities, I ask: Is it that you don’t care because you think this hate will only damage the hated “other”? Look at the photographer in Darrang, look at the faces of young men in innumerable videos of lynch mobs or gang-rapists. Don’t imagine that hate would leave you untouched. Do you want your children also to grow so savagely damaged by hate?

C Raja Mohan writes: With China’s emergence as a major space power, there is a new urgency for democratic powers to come together to secure their national interests as well as promote sustainable order in the skies above.

In opening new pathways for outer space cooperation with the US and Quad partners—Australia and Japan — in Washington last week, Prime Minister Narendra Modi has positioned India to engage more productively with a rapidly evolving domain that is seeing more commerce and contestation. Delhi’s new strategic interest in outer space is based on a recognition of two important trends. One is the centrality of emerging technologies in shaping the 21st-century global order. The other is about the urgency of writing new rules for the road to peace and stability in outer space.

The new emphasis on space cooperation is part of a much larger technology agenda outlined by India and its Quad partners. In the statement issued after bilateral talks, Modi and President Joe Biden called on India and the US to “continue and expand their partnership in new domains and many areas of critical and emerging technology — space, cyber, health security, semiconductors, AI, 5G, 6G and future generation telecommunications technology, and blockchain, that will define innovation processes, and the economic and security landscape of the next century”.

Technology cooperation has always been an important part of India-US relations. But it has been a boutique discourse between the relevant agencies of the two governments. As emerging technologies overhaul global economic and security structures, Delhi and Washington now have to widen the interface of technology. To be sure, official Delhi and Washington will have a critical role in facilitating technological cooperation in these advanced areas. But it is the commercial sector that must set the pace for progress within India. And cross-border collaboration among the Quad corporates will be critical in implementing the ambitious technological agenda outlined in Washington last week.

Technological progress in the last two decades has also “produced” new domains for human activity. One is “cyberspace” that drives so much of modern life and occupies so much policy and political attention around the world. But the emergence of “outer space” as a strategic domain is yet to get the attention it deserves in Delhi.

Although human forays into space began in the middle of the 20th century, the intensity of that activity as well as its commercial and security implications have dramatically increased in recent decades. As outer space becomes a location for lucrative business as well as a site of military competition between states, the salience of space cooperation between the Quad members is likely to increase in the coming years.

Until now, the maritime domain has dominated the strategic cooperation bilaterally between Delhi and Washington as well as within the Quad. The annual Malabar naval exercise, for example, began nearly three decades ago as a bilateral venture in 1992 and became a quadrilateral one in 2020 with the participation of Australia.

The idea of the Quad itself goes back to spontaneous cooperation between the navies of India, US, Australia and Japan in responding to the massive humanitarian crisis triggered by the Boxer Day Tsunami in the eastern Indian Ocean at the end of 2004.

The rise, fall and resurrection of the Quad is also intimately linked to the construction of a new maritime geography — the Indo-Pacific. The rise of China, the projection of its maritime power into the Pacific and the Indian Ocean encouraged the reimagination of the two oceans as a geopolitical continuum.

Last week’s talks in Washington present outer space as a new arena for space cooperation. At the bilateral level, Delhi and Washington have agreed to intensify space cooperation; and the Quad has set up a new working group to discuss space-related issues.

Until recently, outer space has been the sole preserve of states. But private entities are now major players in space commerce. At the same time, as space becomes a critical factor in shaping the military balance of power on the earth, there is growing competition among states.

The US has traditionally dominated outer space in the commercial domain. Its military competition with Russia set the norms in the security field. China’s emergence as a major space power — in both civilian and military — is reshaping astropolitics.

The dramatic expansion of Chinese space capabilities and Beijing’s ambition to dominate outer space have lent a new urgency for democratic powers to come together to secure their national interests as well as promote sustainable order in the skies above.

India, which has developed significant space capabilities over the decades, is a deeply invested party. The US recognises that it can’t unilaterally define the space order anymore and is looking for partners. The India-US joint statement issued in Washington highlighted plans to finalise, “a Space Situational Awareness Memorandum of Understanding that will help in sharing of data and services towards ensuring the long-term sustainability of outer space activities by the end of the year”.

International cooperation on space situational awareness is similar to the agreements on maritime domain awareness — that facilitate sharing of information on a range of ocean metrics. India has been strengthening its maritime domain awareness through bilateral agreements as well as the Information Fusion Centre for the Indian Ocean Region (IFC-IOR) at Gurugram.

Space situational awareness (SSA) involves monitoring the movement of all objects — natural (meteors) and man-made (satellites) — and tracking space weather. If you think this is stuff for video games, you are very wrong. Today, space is integral to our lives and disruption of space-based communications and earth observation will have serious consequences.

When signed, the agreement with the US on SSA will be the first of its kind for India. Washington has agreements with more than two dozen countries on SSA. The US and Indian delegations have also discussed a US initiative called the Artemis Accords — that seek to develop norms for activity in the Moon and other planetary objects. As commercial and military activity in outer space grows, the 20th-century agreements like Outer Space Treaty and the Moon Treaty (1979) need reinforcement and renewal.

Beyond the bilateral, the new space working group set up by the Quad “will identify new collaboration opportunities and share satellite data for peaceful purposes such as monitoring climate change, disaster response and preparedness, sustainable uses of oceans and marine resources, and on responding to challenges in shared domains”. The Quad leaders also promised to “consult on rules, norms, guidelines and principles for ensuring the sustainable use of outer space.”

The growing strategic salience of outer space demands substantive national policy action in India. Delhi has undertaken some reforms in recent years like letting the private sector participate in space activity. It has also taken tentative steps to cope with the unfolding military challenges in outer space. It has also initiated space security dialogue with close partners like the US, Japan, and France.

The scale of the challenges and opportunities in outer space, however, demand more urgent and sweeping reform. That can only be mandated by the highest political level. Back in 2015, PM Modi’s speech on the Indian Ocean focused national attention on maritime affairs. India could do with a similar intervention on outer space today.

Prime Minister Narendra Modi on Monday launched the Ayushman Bharat Digital Mission (ABDM). It’s a key endpoint in the data integration aspect of the 2017 National Health Policy. The idea is to integrate data from the 1.5 lakh primary health centres, the pan-India medical insurance scheme for 100 million households and other sources to create a national digital health ecosystem. It will come with a unique health identifier on the lines of Aadhaar.

Data integration in the healthcare sector does provide huge benefits, subject to privacy laws being rigorously enforced.
The flip side, however, is that it requires enhancement of cybersecurity measures to a level that India is currently unaccustomed to. Digitised healthcare data has proved to be a particularly popular target in the U.S for ransomware attacks. The so-called “Ryuk gang” has hit at least 235 general hospitals and healthcare facilities in the U.S since 2018, according to The Wall Street Journal.

Healthcare facilities are particularly vulnerable as ransomware attacks can cut off a service provider’s access to critical data. Medical emergencies make hospitals vulnerable to extortion.
Therefore, the drive to digitise services and attendant records needs to be accompanied by far more attention to cybersecurityPrime Minister Narendra Modi on Monday launched the Ayushman Bharat Digital Mission (ABDM). It’s a key endpoint in the data integration aspect of the 2017 National Health Policy.

The idea is to integrate data from the 1.5 lakh primary health centres, the pan-India medical insurance scheme for 100 million households and other sources to create a national digital health ecosystem. It will come with a unique health identifier on the lines of Aadhaar.

Also read: Ayushman Bharat Digital Mission will help bring revolutionary changes in India’s health facilities, says PM Modi

Data integration in the healthcare sector does provide huge benefits, subject to privacy laws being rigorously enforced.
The flip side, however, is that it requires enhancement of cybersecurity measures to a level that India is currently unaccustomed to. Digitised healthcare data has proved to be a particularly popular target in the US for ransomware attacks. The so-called “Ryuk gang” has hit at least 235 general hospitals and healthcare facilities in the US since 2018, according to The Wall Street Journal.

Healthcare facilities are particularly vulnerable as ransomware attacks can cut off a service provider’s access to critical data. Medical emergencies make hospitals vulnerable to extortion.
Therefore, the drive to digitise services and attendant records needs to be accompanied by far more attention to cybersecurity

When Chief Justice of India NV Ramana administered the oaths of office to Justices Hima Kohli, Bela M Trivedi and BV Nagarathna last month, it meant women now constitute a record 12% of the country’s top court. The moment was marked by celebrations, including of the prospect of Justice Nagarathna becoming our first woman chief justice in 2027. But considering that this moment came 75 years after Independence, it was an underwhelming feat. From accepting that we should have done better by now follows the question, how can we do better in the future? CJI Ramana offered one solution this weekend: 50% quota for women in the judiciary, indeed in all spheres of activity. He urged them to ‘shout and demand’ this right.

Women’s representation in the Parliament and bureaucracy is only marginally better than in the upper judiciary. In all cases the argument for reservation is twofold: Proportionate representation is social justice and diverse voices result in better decision-making overall. The trouble is that women are hardly the only group demanding reservation in India. After all, even as the historic and uplifting photo of the CJI flanked by four women judges entered the public domain, there were questions about when Dalits and Adivasis would occupy a similar frame.

Indian women know there are countries where their counterparts are doing much better. Iceland just celebrated a female-majority parliament, even if a recount swiftly pushed the numbers to a less dramatic 48%. But forms of affirmative actions are only one factor in the country topping a World Economic Forum index for gender equality for 12 years in a row. For example, more than 50% women earn university degrees and women make up over 47% of the total labour force.

Indian women of course had been retreating from the labour force even before the pandemic. Recent research indicates that this is because they are being displaced by male workers in the wake of repeated macroeconomic shocks. The weaker sections of society are worse hit when the pie shrinks. But the populist politics of reservations has them all pitted against each other, instead of united to ‘shout and demand’ economic growth, which is what actually has a great track record of delivering social uplift in India. The lure of the blunt tool is eclipsing smarter ones. Let’s push back. Let’s demand good economic policies and really invest in proactive mentoring and recruitment of women before declaring these to be failures.

A recent meeting chaired by Union home minister Amit Shah and attended by CMs or their nominees of 10 states highlighted the declining incidence of Maoist violence in the country. In fact, the annual death toll from Maoist violence has dipped below 200 for the first time in decades, marking an 82% decline from the all-time high of 1,005 in 2010 to 183 in 2020. Plus, over the same decade Maoist influence has shrunk from 96 to 53 districts, with ultras most active in just 25 districts that account for 85% of total violence.

However, despite this apparent success, the core command structure of Maoists remains intact. This was exemplified by the deadly Maoist attack on security forces in Chhattisgarh’s Bastar region earlier this year that killed at least 22 jawans. Despite no popular appeal, elusive Maoist commanders like Madvi Hidma operate with small groups of committed fighters and draw on the support of remote tribal populations in the deep forested areas of Bastar, Bijapur, Dantewada, Kanker, Kondagaon, Narayanpur and Sukma districts of Chhattisgarh and adjoining areas of Maharashtra and Odisha.

It’s clear that security operations, although vital, alone aren’t enough to overcome this challenge. Development of remote affected areas along with targeting of Maoist money flow is key. Ultras thrive on extortion in areas rich with minerals and minor forest produce like bamboo and tendu leaves. The latter alone account for revenues estimated at Rs 20,000 crore annually. Gram panchayats auction these forest products and Maoists pose as middlemen to get better prices from contractors and take a cut. Thus, the trade in minor forest produce needs a closer look in Maoist-affected areas to break the contractor-Maoist nexus. At the end of the day, it is poverty that sustains Maoists. Hence, the country’s best weapon against ultras is extending the welfare state to areas it hasn’t quite reached. A pincer security-development strategy, done well, may just stub out the Maoist menace for good.

The way ahead clearly is to subsidise income-poor consumers who cannot afford price rises, rather than deploy administrative fiat in a bid to clamp down on the price spiral. It would simply distort demand and stymie governmental revenue, as well.

Global oil and energy prices are flaring up, amidst rising demand recovery, cartelised production curbs and extreme weather events linked to climate change, and in apprehension of a severe winter in the offing. Benchmark Brent crude prices have risen above $80 a barrel; and investment bank Goldman Sachs' forecast is that Brent would hit $90 per barrel well before year-end. This calls for a forward-looking flexible price regime for energy across the board, so that price signals boost efficiency and bring about better allocation of resources too.

The way ahead clearly is to subsidise income-poor consumers who cannot afford price rises, rather than deploy administrative fiat in a bid to clamp down on the price spiral. It would simply distort demand and stymie governmental revenue, as well. In tandem, New Delhi needs to actively seek easing of production curbs by oil cartel Opec and Russia. Buoyant oil prices must not hamper global recovery as the worst of the pandemic now seems behind us. In parallel, we need to be much more proactive to step up flexibility on the energy price front. The way forward is to institute time-of-day tariffs in power, both to discourage usage during peak hours and to better integrate renewable solar power into the electric grid. Smart prepaid meters are vital to put paid to wanton revenue leakage in power distribution. Besides, we need tax efficiency for the main oil products, indeed, across the energy sector, and drive clear of the present high-cost tax-on-tax regime that jacks up logistical costs here.

Meanwhile, the ongoing fuel crisis in Britain seems due to a sudden lack of lorry drivers following exit from the EU; the US surge in oil and gas prices appears to be due to climate-induced supply disruptions and demand surge in its main oil and gas hub. The world needs to move to ultra-low emissions in energy production sooner rather than later. The global community must cooperate to tackle both the energy crisis and address climate change. Investment in green technologies is vital.

The Centre's gross tax revenue, budgeted at Rs 22 lakh crore for 2021-22, is only about 9.9% of GDP, and less than double that, combined with the states'.

The spurt in direct tax collections in the first half of this fiscal is creditable from a recovery point of view, but not quite, in terms of realising India's tax potential. Aided by higher advance tax payments by companies, direct tax collections as on September 22 grew by 47% to touch Rs 6.45 lakh crore. Net direct tax collections rose higher at 74% to touch Rs 5.7 lakh crore, better than the pre-pandemic level in 2019-20. Direct tax collections witnessed an increase across most sectors, barring telecom and aviation. Greater formalisation of the economy following the acceleration in digital payments also helped improve tax compliance of large swathes of the economy. Revenues can go up further with better mining and analytics of the data on goods and services tax (GST).

GST creates audit trails across the income and production chain, enabling revenue authorities to tap into the unified potential of the tax base. A diligent follow up of audit trails and data crunching (read: the more the data mining, the better the algorithms) will help widen the direct tax base. Of the total tax collections, about two-thirds come from regressive indirect taxes. The share of direct taxes in total tax revenues must increase, underscoring the need to raise the efficiency in tax collections.

The Centre's gross tax revenue, budgeted at Rs 22 lakh crore for 2021-22, is only about 9.9% of GDP, and less than double that, combined with the states'. The aim should be to achieve a tax-to-gross domestic product (GDP) ratio comparable to the OECD average of about 34%. Low, uniform corporate tax rates will not dent overall collections, if efficient, inclusive GST leads to ever-expanding formalisation of the economy and diligent milking of the tax base.