Editorials - 26-09-2021

நாட்டின் வற்றாத ஜீவநதிகளில் தென் கோடியில் பொதிகை மலையில் உருவாகி இன்றளவும் உயிர்ப்புடன் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதி தாமிரவருணி. பாபநாசம், சேர்வலாறு ஆகிய பெரிய அணைகளால் தாமிரவருணியின் தண்ணீர் தடுக்கப்படும் முன்பாக, மன்னர் ஆட்சிக் காலத்திலேயே தாமிரவருணியை ஏழு இடங்களில் தடுத்து விவசாயிகளுக்கு நண்பர்களாக தடுப்பணைகள் உருவாக்கப்பட்டுப் பாசன நீர் கிடைக்க வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்தத் தடுப்பணைகளின் பழங்காலப் பெருமைகள் முழுமையாக ஆவணப்படுத்தப்படாவிட்டாலும் ஒவ்வொரு அணைகள் ஒவ்வொன்றும் முக்கியத்துவம், வலிமை, தனித்துவத்தால் இளைய தலைமுறையினருக்கு பெரும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது.

தலையணை: தாமிரவருணி அன்னை பொதிகை மழையின் பூங்குளம் பகுதியில் உருவாகி பல்வேறு சிற்றாறுகளுடன் இணைந்து பாணதீர்த்தத்தில் அருவியாய் கொட்டி காணிக்குடியிருப்பு வழியாக பாய்ந்தோடி சிவபெருமான் தனது திருமணக் கோலத்துடன் அகத்திய முனிவருக்குக் காட்சியளித்த கல்யாணத் தீர்த்தத்தில் அருவியாய் குதித்து பாபநாசத்தை அடையும் இடத்தில் தலையணை கட்டப்பட்டுள்ளது. இதனை கட்டிய மன்னர், ஆண்டு குறித்த விவரங்களோ, கல்வெட்டுகளோ இல்லை. ஆனால், கருங்கல் கட்டடக்கலைக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது.

தென் தமிழகத்தில் ஆண்டின் 365 நாள்களும் தண்ணீரால் நிரம்பி வழிந்து சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்க்கும் பகுதியாக தலையணை உள்ளது. ஓராண்டில் 1.5 கோடிக்கும் மேற்பட்டோர் பாபநாசத்திற்கு வந்து தலையணை பகுதியில் குளித்துச் செல்கிறார்கள். சித்திரை முதல் நாளில் அம்பாசமுத்திரம் வட்டத்தில் உள்ள 200-க்கும் மேற்பட்ட கிராம மக்கள் தலையணைக்கு வந்து நீராடி செல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர்.

இந்தத் தலையணையில் இருந்து வடக்கு மற்றும் தெற்கு கோடைமேலழகியான் கால்வாய்கள் பிரிந்து செல்கின்றன. வடக்கு கோடைமேலழகியான் கால்வாய் மூலம் ஞானியார்தோப்பு, செட்டிமேடு, ஆலடியூர், ஏர்மாள்புரம் பகுதிகளும், தெற்கு கோடைமேலழகியான் கால்வாய் மூலம் விக்கிரமசிங்கபுரம், சிவந்திபுரம், அகஸ்தியர்பட்டி, பிரம்மதேசம், வாகைக்குளம் பகுதிகளும் பாசன வசதி பெறுகின்றன. இக்கால்வாய்களின் கரைகளில் 200-க்கும் மேற்பட்ட மருதமரங்கள் நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து கம்பீரம் காட்டி நிற்பது கூடுதல் சிறப்பாகும். 1200-க்கும் மேற்பட்ட ஏக்கர் விளைநிலங்கள் தலையணையில் பிரியும் கால்வாய்களால் பாசன நீர் பெறுகின்றன.

நதியுண்ணி தடுப்பணை: பாபநாசத்தில் இருந்து 15 கி.மீ. தொலைவில் நதியுண்ணி தடுப்பணை உள்ளது. அம்பாசமுத்திரத்தில் இருந்து 1.5 கி.மீ. தெற்கில் உள்ள இந்த அணைக்கட்டும் கருங்கற்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த அணைக்கட்டு கி.பி.1759 ஆம் ஆண்டில் கான்சாகிபு என்ற ஆட்சியாளரால் உருவாக்கப்பட்டதாகக் கல்வெட்டு தகவல்கள் உள்ளதாகவும், ஆனால், பாண்டிய மன்னர் கால கட்டடக்கலை அம்சம் உள்ளதாகவும் கருத்துகள் உள்ளன. இயற்கை எழில்கொஞ்சும் நதியுண்ணி கால்வாய் மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையடிவாரத்தில் இருக்கிறது.

இந்த அணைக்கட்டில் இருந்து ஒரு கி.மீ. தொலைவில் அருள்மிகு சங்கரநாராயண சுவாமி கோயில் (சின்னசங்கரன்கோவில்) உள்ளது. இப்பகுதியில்தான் தாமிரவருணியுடன், மணிமுத்தாறு வந்து இணைகிறது. தோஷ நிவர்த்திக்காக இப்பகுதியில் வந்து நீராடி செல்லும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம். நதியுண்ணி கால்வாய் அம்பாசமுத்திரம், ஊர்க்காடு வழியாக சுமார் 11 கி.மீ. தொலைவுக்கு மேல்பாய்ந்து 1000 ஏக்கருக்கு மேற்பட்ட நிலங்களுக்கு பாசன வசதி கொடுத்து வருகிறது.

கன்னடியன் தடுப்பணை: தாமிரவருணி கரையோரம் உள்ள புகழ்பெற்ற ஊரான கல்லிடைக்குறிச்சியின் மேற்கே கன்னடியன் தடுப்பணை உள்ளது. இந்தப் பெயருக்கான சரியான காரணம் ஏதும் தெரியவில்லை. ஆண்டுதோறும் ஜூன் மாதம் 5 ஆம் தேதி இக்கால்வாயில் தண்ணீர் திறப்பது வழக்கம்.

கல்லிடைக்குறிச்சி, வெள்ளங்குளி, வீரவநல்லூர், சேரன்மகாதேவி, பத்தமடை வழியாக பிராஞ்சேரி பெரிய குளத்துடன் கன்னடியன் கால்வாய் நீர் இறுதியை அடைகிறது. அந்தக் குளம் நிரம்பிய பின்பு மேலும் சில குளங்களுக்குத் தண்ணீர் செல்கிறது. 33.95 கி.மீ. பாய்ந்தோடும் இக்கால்வாய் மூலம் நெற்களஞ்சியம் போல வயல்கள் இரு போகம் நெல்மணிகளைக் கொடுத்து வருகிறது. தாமிரவருணி நதியில் பருவமழைக் காலங்களில் வீணாக வெளியேறும் உபரி நீரை வறட்சியான பகுதிகளுக்குத் திருப்பும் வகையில் கன்னடியன் அணைக்கட்டின் உயரம் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

பின்னர் வெள்ளங்குளி பகுதியில் கன்னடியன் கால்வாயில் மதகுகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கிருந்து சேரன்மகாதேவி, திடியூர், மூன்றடைப்பு வழியாக ராதாபுரம் வட்டம் வரை வெள்ளநீர்க் கால்வாய் வெட்டும் பணிகள் நடைபெற்று வருகிறது. தமிழகத்தின் முதலாவது நதிநீர் இணைப்புத் திட்டம் என்ற பெயரைப் பெற்றுள்ள இத்திட்டம் நிறைவடையும்போது தாமிரவருணி- பச்சையாறு- கருமேனியாறு- நம்பியாறு ஆகிய நதிகளின் தண்ணீர் இணைந்து திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் மழை மறைவு பகுதிகளில் அனைத்தும் சோலைகளாக மாறும் வாய்ப்பைப் பெறும் என்ற நம்பிக்கை விவசாயிகளின் மனதில் துளிர்த்துள்ளது. 

அரியநாயகிபுரம் தடுப்பணை: வரலாற்றுப் புகழ் கொண்ட திருப்புடைமருதூர், முக்கூடல் பகுதிகளைக் கடந்து இயற்கை எழில்கொஞ்சும் பகுதியில் அரியநாயகிபுரம் தடுப்பணை கட்டப்பட்டுள்ளது. இங்கிருந்து பிரியும் கோடகன்கால்வாய் அரியநாயகிபுரம், சங்கன்திரடு, கல்லூர், சுத்தமல்லி வழியாக ராஜவல்லிபுரம் வரை சுமார் 27 கி.மீ. தொலைவு பாசன நீர் கொடுக்கிறது. இக்கால்வாயின் மூலம் சுமார் 3 ஆயிரம் ஏக்கர் விளைநிலங்கள் பாசன வசதி பெறுகின்றன. அரியநாயகிபுரம் அணைக்கட்டுப் பகுதியில் இருந்துதான் இப்போது திருநெல்வேலி மாநகராட்சி மக்களுக்கு சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீரை வழங்க பல கோடி மதிப்பில் திட்டப்பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. 

பழவூர் அணைக்கட்டு: சேரன்மகாதேவிக்கு கிழக்கே 5 கி.மீ. தொலைவில் தாமிரவருணியின் குறுக்கே பழவூர் அணைக்கட்டு உள்ளது. இந்த அணைக்கட்டின் வடபுறம் பழவூர் கிராமமும், தென்பகுதியில் தேசமாணிக்கம் மற்றும் மேலச்செவலும் உள்ளன. திருநெல்வேலி மாநகரப் பகுதியின் நிலத்தடி நீரைக் காக்க உதவும் பிரதான கால்வாயான பாளையங்கால்வாய், பழவூர் அணைக்கட்டில் தொடங்கி 42.6 கி.மீ. தொலைவு பாய்ந்தோடி வளம் சேர்க்கிறது. கருங்குளம் முதல் கோட்டூர் வரை சுமார் 10 கி.மீ. தொலைவு திருநெல்வேலி மாநகர பகுதியில் இக் கால்வாய் செல்கிறது.

சுத்தமல்லி அணைக்கட்டு: திருநெல்வேலி மாநகராட்சிக்குள்பட்ட பகுதிகளை வளமாக்குவதில் சுத்தமல்லி அணைக்கட்டின் பங்களிப்பு முதன்மையானது. இந்த அணைக்கட்டில் இருந்து தாமிரவருணி நீர் நெல்லை கால்வாய் வழியாக புறப்பட்டு கரிக்காதோப்பு வழியாக நெல்லை நகரத்தை அடைகிறது.

மாநகரின் மிகப்பெரிய குளமான நயினார்குளம் நெல்லை கால்வாயின் நீரால் நிரம்புகிறது. திருநெல்வேலியின் அடையாளங்களில் ஒன்றான அருள்மிகு நெல்லையப்பர் - காந்திமதியம்மன் கோயில் வளாகத்தில் உள்ள பொற்றாமரை குளத்திற்கும், நெடுஞ்சாலையோரம் உள்ள வெளித்தெப்பத்திற்கும் தாமிரவருணி தண்ணீரைக் கொண்டு சேர்க்கும் பெருமை நெல்லை கால்வாய்க்கு உண்டு. காலமாற்றத்தால் இப்போது கோயிலின் உள்தெப்பத்திற்குத் தண்ணீர் செல்லும் பாதை தூர்ந்து போய்விட்டது. அதனால் கோயில் வளாகத்தில் சேரும் அனைத்து மழைநீரும் ஒரு துளிகூட வீணாகாமல் தெப்பக்குளத்தில் தேங்க நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், வெளித்தெப்பத்திற்கு நெல்லைக் கால்வாயின் தண்ணீர் கிடைத்து வருகிறது. நயினார்குளத்தில் இருந்து குப்பகுறிச்சி வரையுள்ள 23 குளங்களுக்கு நெல்லை கால்வாய் தண்ணீர் செல்கிறது. அதன்மூலம் 4 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ஏக்கர் விளைநிலங்கள் பாசன வசதி பெற்று வருகின்றன.

மருதூர் தடுப்பணை: பாளையங்கோட்டையில் இருந்து 10 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள மருதூர் கிராமத்தில் இந்த தடுப்பணை உள்ளது. விவசாயத்துக்கு மட்டுமின்றி, குடிநீருக்கும் நீர் வார்க்கும் பழமைமிக்க இந்த அணைக்கட்டு 4,097 அடி நீளம் கொண்டது. இந்த அணைக்கட்டு 1507-ஆம் ஆண்டு நாயக்கர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாக குறிப்புகள் உள்ளன. மருதூர் அணையில் இருந்து மேலக்கால்வாய், கீழக்கால்வாய் என இரண்டு கால்வாய்கள் பிரிந்து செல்கின்றன.

மேலக்கால்வாய் மூலம் முத்தாலங்குறிச்சி குளம், குட்டக்கால் குளம், கொல்லிவாய் குளம், நாட்டார் குளம், செய்துங்கநல்லூர் குளம், தூதுகுழி குளம், கருங்குளம், பொட்டைக்குளம்,  கால்வாய் குளம், தென்கரை குளம், வெள்ளூர் குளம், நொச்சிக் குளம், கீழ புதுக்குளம், முத்துமாலை குளம், வெள்ளரிகாயூரணி குளம்,  தேமாங்குளம் ஆகிய 16 குளங்களுக்கு தண்ணீர் செல்கிறது.

கீழக்கால்வாய் மூலம் செந்திலாம்பண்ணை, பட்டர் குளம், ஸ்ரீவைகுண்டம் கஸ்பா, பேரூர், சிவகளை, பெருங்குளம், பத்மநாபமங்கலம் கீழக்குளம், பாட்டக்குளம், ரெங்கநாதன் புதுக்குளம், எசக்கன் குளம், கைலாசப்பேரி, தருமனேரி, நெடுங்குளம் உள்ளிட்ட  15 குளங்களுக்கு தண்ணீர் செல்கிறது. இரு கால்வாய்கள் மூலம் மொத்தம் 31 குளங்கள் பயனடைகின்றன. மருதூர் அணைக்கட்டால் திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி மாவட்டங்களை சேர்ந்த ஏராளமான கிராமங்கள் பயன் பெறுகின்றன. சுமார் 24 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெறுகின்றன.

மேலும் மருதூர் அணைக்கட்டு பகுதியிலிருந்துதான் தூத்துக்குடி கூட்டுக் குடிநீர் திட்டத்துக்கு தண்ணீர் செல்கிறது.

ஸ்ரீவைகுண்டம் தடுப்பணை: தாமிரவருணியின் கடைசி தடுப்பணையாக தூத்துக்குடி மாவட்டம் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் தடுப்பணை திகழ்கிறது. தாமிரவருணியின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள தடுப்பணைகளில் ஆங்கிலேயர்களால் கட்டப்பட்ட ஒரே தடுப்பணை இதுதான். மற்ற தடுப்பணைகள் அனைத்தும் அதற்கு முந்தைய மன்னர்கள் அல்லது ஆட்சியாளர்களால் கட்டப்பட்டவையாகும். வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் காலத்தில் பாளையங்கோட்டை நகரத்தில் பொலிவுடன் இருந்த மிகப்பெரிய கோட்டையில் பயன்படுத்தப்பட்ட கல்லை பெயர்த்தெடுத்துச் சென்று இந்த அணை கட்டப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இதன்மூலம் பல ஆயிரம் ஏக்கர் விளைநிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றன. ஆனால் இப்போது மணல்தூர்ந்து போயிருப்பதால் தூர்வாரி சீரமைக்கக் கோருகின்றனர் அப்பகுதி விவசாயிகள். 

இந்தியாவில் 1970, 80-களில் மாற்று சினிமா அலையில் உருவான மிக முக்கியமான புதுமை இயக்குநர்களில் ஒருவர் ஜி.அரவிந்தன். அவர் இயக்கிய 18 திரைப்படங்களுக்கு ஏழு தேசிய விருதுகள் கிடைத்தன. ஆனாலும், அவரது திரைப்படங்களின் ஒரு நெகடிவ்கூடத் தற்போது இல்லை என்பதுதான் பரிதாபகரமானது. அவை தொலைந்துவிட்டன; அல்லது சரிசெய்ய முடியாத அளவுக்குச் சேதாரமுற்ற நிலையில் உள்ளன. அவர் மரணமடைந்த 30 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், அவர் 1979-ல் எடுத்த ‘கும்மாட்டி’, புனரமைப்பு செய்யப்பட்டு சினிமா ரிட்ரோவாடோ திரைத் திருவிழாவில் கடந்த மாதம் திரையிடப்பட்டது.

புனரமைப்பு செய்யப்பட்ட கும்மாட்டி திரைப்படத்தைப் பார்த்த ஜப்பானின் முன்னணித் திரைப்பட அறிஞரும் விமர்சகருமான டடாவோ சாடோவா, தான் இதுவரை பார்த்ததிலேயே மிக அழகிய திரைப்படம் என்று புகழ்ந்திருக்கிறார். இந்த திரைப்படத்தைப் புனரமைப்பு செய்த நிறுவனம் வேர்ல்ட் சினிமா ப்ராஜக்ட் ஆகும். பிரபல ஹாலிவுட் இயக்குநர் மார்ட்டின் ஸ்கார்ஸேஸீயின் தி ஃபிலிம் பவுண்டேஷன், தி ஃபிலிம் ஹெரிடேஜ் பவுண்டேஷன் ஆஃப் இந்தியா மற்றும் இத்தாலியைச் சேர்ந்த சினடெகா டி போலோக்னா ஃபிலிம் ஆர்க்கைவ் ஆகிய நிறுவனங்கள் இந்தப் பணியை முன்னெடுத்துள்ளன.

பாவ்லோ செர்சி உசாய் தனது நூலான ‘தி டெத் ஆஃப் சினிமா’வில் 1897-ல் எழுதப்பட்ட கட்டுரை ஒன்றைக் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு ஒளிப்பதிவுச் சட்டகத்தின் வாழ்க்கை என்பதைக் கணக்கிட்டால் ஒன்றே கால் நொடி அளவு என்று அதில் எழுதப்பட்டதைக் குறிப்பிடுகிறார். இது மிக அநித்யமான வஸ்து என்று குறிப்பிடும் உசாய், ஒரு சட்டகத்தின் வாழ்வென்பது ஒரு பட்டாசைவிடக் குறைவானது என்கிறார். அப்படியான நிலையில், சினிமா என்பது பார்வையாளர்களின் மனதில்தான் குடியிருக்க வேண்டுமென்று வியக்கிறார். அப்படியான நிலையில், பௌதீக நிலையில் திரைப்படத்தைப் பாதுகாப்பது இரண்டாம்பட்சமாகிவிடுகிறது. மாயை மற்றும் நிலையாமை போன்ற கருத்தாடல்களில் நாட்டம் கொண்டிருக்கும் இந்தியப் பண்பாட்டின் பின்னணியில் அதே அணுகுமுறைதான் சினிமாவுக்கும் கடைபிடிக்கப்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.

சினிமா, அதன் பிம்பங்கள் மற்றும் சத்தங்கள், நட்சத்திரங்கள், பாடகர்கள் மற்றும் கதைகள் எல்லாம் நமது அன்றாட வாழ்க்கையையும் கற்பனையையும் மூழ்கடித்துள்ளன என்பதே உண்மை. ஆனால், சினிமாவைப் பாதுகாப்பது, ஆவணப்படுத்துவது, பராமரிப்பது ஆகியவற்றில் நாம் வெட்கப்படுமளவுக்குப் பின்தங்கியுள்ளோம். நமது தேசிய திரைப்பட ஆவணக் காப்பகம் 1964-ல் தொடங்கப்பட்டது. இந்திய சினிமாவின் செலுலாய்டு யுகத்தின் பன்முகப்பட்ட கீர்த்தியும் வளமையும் இன்று நமக்குக் கிடைப்பதற்குக் காரணம், தேசிய திரைப்பட ஆவணக் காப்பகத்தின் தொடக்க தசாப்தங்களில் அதற்குத் தலைமை தாங்கிய பி.கே.நாயருக்குத்தான் நாம் பெரும் பகுதியும் கடன்பட்டுள்ளோம். 26 ஆண்டுகள் பணியில் இருந்த அவர் தனது பணிக்காலத்தில் 12 ஆயிரம் திரைப்படங்களைச் சேகரித்தார். அதில் 8 ஆயிரம் இந்தியத் திரைப்படங்கள் ஆகும். பி.கே.நாயர் ஆவணக் காப்பகத்திலிருந்து ஓய்வுபெற்றபோது, ஊடகச் சூழலைத் தொலைக்காட்சி அலை மூழ்கடித்துவிட்டது. அதற்கும் வெகுகாலம் முன்பே டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்கள் ஆட்டத்தின் விதிகளையே மாற்றிப்போட்டுவிட்டன.

சினிமா பாதுகாப்பு மற்றும் ஒளிப்பதிவின் தரத்தைப் பேணுவதைப் புதிய தொழில்நுட்பங்கள் எளிமையாக்கிவிட்டன. குறைந்த இடவசதி மற்றும் உள்கட்டமைப்பைக் கொண்டே செய்துவிட முடியும். ஆனால், சினிமா பாதுகாப்பு, ஆவணப்படுத்தல், புனரமைப்பில் அளவு, தரம் மற்றும் வேகத்தை இந்த வசதிகள் அதிகரித்துள்ளனவா?

தேசிய திரைப்பட ஆவணக் காப்பகத்தின் இயக்குநர் பிரகாஷ் மேக்தம் கருத்துப்படி, “மௌன சினிமா யுகத்தில் இந்தியாவில் 1,300 திரைப்படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தற்போது அவற்றில் 30 படங்கள் மட்டுமே நல்ல நிலையில் உள்ளன. அவையும் முழுமையாக இருக்கிறதென்று சொல்ல முடியாது. திரைப்படத்தைத் தயாரிப்பவர் சட்டப்படி தேசியத் திரைப்பட ஆவணக் காப்பகத்துக்கு ஒரு பிரதியைச் சேகரிப்புக்குக் கொடுக்க வேண்டுமென்ற நிலை இந்தியாவில் இல்லை. 1952-ம் ஆண்டின் ஒளிப்பதிவுச் சட்டத்தில் திருத்தங்கள் மேற்கொண்டு இந்த அம்சத்தைச் சேர்ப்பதற்கான முயற்சிகள் எடுக்கப்படுகின்றன. தேசிய திரைப்பட ஆவணக் காப்பகத்தில் இரண்டு லட்சம் ரீல்களுக்கு மேலாக திரைப்படச் சுருள்கள் உள்ளன. அத்துடன் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மட்டும் ஐந்தாயிரம் திரைப்படங்களைச் சேகரித்துள்ளோம்.”

சினிமா வரலாற்றியலரும் கோட்பாட்டாளருமான ஆசிஷ் ராஜதியாக்ஷா, இந்தியாவில் இதுவரை எடுக்கப்பட்ட செலுலாய்டு திரைப்படங்களில் எட்டு முதல் 10% படங்கள் நல்ல நிலையில் இருக்கின்றன என்று கூறுகிறார். உலகளவில் பாதுகாக்கப்படும் சினிமாக்களை ஒப்பிடும்போது, இந்த வீதம் மிகவும் மோசமானது என்கிறார். சீனா 31% திரைப்படங்களையும் அர்ஜெண்டினா 30% திரைப்படங்களையும் அழியாமல் பாதுகாத்துள்ளன. அரசாங்கங்களைப் பொறுத்தவரை சினிமாவை வெகுஜனப் பொழுதுபோக்கு வடிவமாகவே பார்க்கின்றன. தணிக்கை மூலம் மட்டுப்படுத்துவதற்கான, வரிகள் மூலம் உறிஞ்சுவதற்கான வடிவமாகவே அரசாங்கங்கள் சினிமாவைக் கருதுகின்றன.

தமிழ் சினிமா வரலாற்றியலரான தியடோர் பாஸ்கரன், “திரைப்படங்களைப் பாதுகாத்துப் பேணுவதற்கு 1960-கள் வரை அரசோ வர்த்தக நிறுவனங்களோ எந்த முன்னெடுப்பையும் செய்யவில்லை. நூல்கள் பதிவுச் சட்டம் 1867-ன் படி, பதிப்பிக்கப்பட்ட அனைத்துப் புத்தகங்களின் பிரதிகளும் தேசிய நூலகங்களில் வாங்கிச் சேகரிக்கப்பட வேண்டும். அப்படியான விதி திரைப்படங்களுக்கு இல்லை. இந்தியாவில் திரைப்படத் தயாரிப்பு தொடங்கி 50 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான் திரைப்படங்களைப் பாதுகாத்துப் பேணுவதற்கான தேவை உணரப்பட்டது. 1920, 30-களில் வெளிவந்த தமிழ்ப் பத்திரிகைகளைப் பார்த்தால், சினிமாவைப் பற்றி எந்தச் செய்தியும் இருக்காது. பண்பாட்டுரீதியான, பிரம்மாண்டமான வடிவம் ஒன்று தங்கள் மத்தியில் பிறந்துவிட்டதை அவர்கள் கண்டுகொள்ளவே இல்லை” என்கிறார்.

தமிழில் திரைப்படம் பேசத் தொடங்கியபோது முதல் தசாப்தத்தில் வந்த தமிழ்த் திரைப்படங்கள் 240. அவற்றில் 15 மட்டுமே தற்போது பிழைத்திருக்கின்றன என்கிறார் தியடோர் பாஸ்கரன். 1931-ல் உருவாக்கப்பட்ட ‘மார்த்தாண்ட வர்மா’, தப்பித்ததற்குக் காரணம், ஆவணப்படுத்தும் முயற்சி காரணமாக அல்ல. சட்டரீதியான பிரச்சினையால் அது காப்பாற்றப்பட்டது. அப்படம் வெளியாகியவுடன் ஒரு புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கதை என்று கூறி காப்புரிமை வழக்கு ஒன்றைப் பதிப்பாளர் தொடர்ந்தார். அதைத் தொடர்ந்து அத்திரைப்படம் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது. பல ஆண்டுகள் கழித்து 1974-ல் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள புத்தக டெப்போவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. ‘மார்த்தாண்ட வர்மா’ திரைப்படத்தின் 11 ஆயிரத்து 905 அடிகள் கொண்ட திரைப்படச் சுருளில் மீட்கப்பட்டது 7 ஆயிரத்து 915 அடிகள் மட்டுமே.

“அநித்தியமானது என்றும் புறக்கணிக்க வேண்டியது என்றும் காட்சிக் கலையைப் பாராமுகமாக அணுகுவதற்கு நாம் போதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அது மிகவும் தவறானது” என்கிறார் மார்ட்டின் ஸ்கார்ஸேஸீ. படச்சுருளின் இயல்பே, சினிமாவைப் பாதுகாப்பதற்கு மோசமான எதிரியாக இருக்கிறது. வெப்பமண்டலச் சூழல்களில் ஃபிலிமில் உள்ள நைட்ரேட் சீக்கிரத்திலேயே சிதைவுக்குக் காரணமாகிவிடுகிறது. திரைப்படச் சுருள்களில் உள்ள வெள்ளி மூலகத்தை எடுப்பதற்காக அழிக்கப்படுவதும் ஒரு காரணம். திரையரங்குகளில் ஓட்டத்தை முடித்துக்கொண்ட பிறகு, பெரும்பாலான படச் சுருள்கள் எங்கேயோ மூலையில் விடப்பட்டுச் சிதைகின்றன. அல்லது பழைய பொருள்களாக விற்கப்பட்டுவிடுகின்றன. பல நைட்ரேட் ஃபிலிம்கள் தீ விபத்துகளில் அழிந்துவிட்டன. தீப்பிடிக்காத வகையில் பிற்காலத்தில் வந்த செலுலோஸ் அசிடேட் திரைப்படச் சுருள்களும் சரியான தட்பவெப்பத்தில் பராமரிக்கப்படாமல் அழியும் நிலை ஏற்பட்டது.

வீடியோ தொழில்நுட்பங்களின் வருகையால் திரைப்படங்கள் விஎச்எஸ் கேஸட்டுகள் வடிவில் வீடுகளில் புகுந்து திரைப்படங்கள் தங்கள் ஆயுள்காலத்தை நீட்டித்துக்கொண்டன. தொலைக்காட்சி ஊடகத்தின் வருகை பழைய திரைப்படங்களுக்குப் புதிய மவுசை உருவாக்கியது. டிஜிட்டல் புரட்சி எளிமையாக சினிமாவைக் கையடக்கத்தில் வைத்துக்கொள்ளும் வகையில் விசிடிகளும் டிவிடிகளும் உதவின. இறுதியாக வந்த இணையதளங்களும் யூட்யூப் போன்ற ஊடகங்களும் டாரன்ட்டுகளும் மிச்சமிருக்கும் சினிமாக்கள் பொதுவெளியில் கிடைப்பதற்கு வழிசெய்தன. ஆனால், இதன் மோசமான பின்விளைவாக, தரத்தில் இழப்பு ஏற்பட்டது. குறைவான துல்லியத்தில், சிதைவுற்ற நிலையில் பழைய திரைப்படங்களின் பிரதிகளைப் பார்க்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

எப்படியான திரைப்படங்களைப் பாதுகாப்பது என்பதும், குறிப்பிட்ட ஒரு பிரச்சினையாக நிலவுகிறது. பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய திரைப்படங்களின் எண்ணிக்கையும் நம் கையில் உள்ள வளங்களும் எந்தத் திரைப்படத்துக்கு முன்னுரிமையை அளிப்பது என்ற சிக்கலை உருவாக்குகின்றன. சர்வதேசத் திரைப்பட ஆவணக் கழகம் தனது அறிவிக்கையில் எந்த ஃபிலிமையும் தூக்கி எறியாதீர்கள் என்று சொல்கிறது. அத்துடன் திரைப்படச் சுருளின் ஒவ்வொரு பகுதியும் பின்வரும் தலைமுறையினருக்காகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய காட்சிரீதியான ஆவணம் என்று கருதுகிறது. ஆனால், அரசாங்க நிறுவனங்கள் இப்படிப்பட்ட வேட்கையோடும் எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கும் மனநிலையோடும் இருப்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஒரு திரைப்படம் எடுக்கப்பட்ட காலம், வாங்கிய விருதுகள், விமர்சகர்களின் பாராட்டு, வரலாற்று முக்கியத்துவம், அந்தத் திரைப்படத்தின் ஃபிலிம் இருக்கும் நிலை என்ற அடிப்படையில் முன்னுரிமையில் செயல்பட்டால் அந்த வரம்புகளுக்குள் வராத படங்கள் வெளியே போய்விடும். அரசியல்ரீதியான சார்பு நிலைகளும் அரசாங்க நிறுவனங்களைப் பாரபட்சத்துக்கு இட்டுச்செல்லும். இந்திய சினிமாவைப் பொறுத்தவரை பழைய தொழில்நுட்பங்கள் இல்லாமலாகிய நிலையில், அடிப்படையான தயாரிப்புச் செயல்முறைகளும் மறைந்துவிட்டன.

அத்துடன் சுதந்திர, சோதனைரீதியான திரைப்படப் படைப்பாளிகள் மிகக் குறைந்த செலவில் எடுத்த திரைப்படங்களின் நிலைதான் மிகவும் மோசமானது. தொழில்நுட்பம் மாறும்போதோ, இடநெருக்கடி ஏற்படும்போதோ இந்தத் திரைப்படங்களின் நெகட்டிவ்களும் பிரின்ட்களும்தான் முதலில் அநாதையாக அழிபவை. இந்தச் சூழலில், இந்தியாவின் மிக முன்னணி இயக்குநர்களின் திரைப்பட நெகட்டிவ்கள் கூட மறுஉருவாக்கம் செய்வதற்குக் கிடைக்கவில்லை. சமீப காலத்தில், அரசு சாராத இரண்டு முக்கிய முயற்சிகள் இந்திய சினிமாவைப் பாதுகாப்பதில் நிகழ்ந்துள்ளன. ஆவணமாக்கும் தீவிர விருப்பு, வரலாற்றுப் பார்வை, சினிமாவைக் கல்வியாகப் பார்க்கும் தெளிவோடு இந்தியன் சினிமா தளம் டிஜிட்டல் சேகரமாக வளம்வாய்ந்த இந்திய சினிமா தொகுப்பை உருவாக்கியுள்ளது. துங்கார்புர் அறக்கட்டளை நிறுவனம் அரவிந்தனின் ‘கும்மாட்டி’க்கு அடுத்து இன்னொரு செவ்வியல் படைப்பான ‘தம்பு’வைப் புனர்நிர்மாணம் செய்துள்ளது. சத்யஜித் ராயின் ‘ஆரண்யேர் தின் ராத்ரி’யும் சியாம் பெனகலின் ‘மண்டி’யும் இதில் சேரும். ஆனால், இன்னும் செய்ய வேண்டிய விஷயங்கள் நிறைய உள்ளன. ஆண்டுதோறும் 45 மொழிகளில் 2 ஆயிரம் திரைப்படங்கள் வெளியாகும் நாட்டில், இது பிரம்மாண்டமான பணிதான்.

ஏற்கெனவே மிகவும் தாமதமாகிவிட்ட நிலையில், இப்போதாவது செயல்படாவிட்டால் உலகின் உயிர்ப்பு மிக்க செலுலாய்டு பாரம்பரியமும், நமது வாழ்க்கையின், நமது நிலம், பண்பாட்டின் வளம் மிகுந்த காட்சி ஆவணங்களும் எப்போதைக்குமாகத் தொலைந்துபோகும் நிலை ஏற்பட்டுவிடும்.

“எஸ்பிபி இறந்து ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது. ஆனால், அவரது இழப்பை உணரவே முடியவில்லை” என்றார் நண்பர் ஒருவர். அவரும் என்னைப் போல், உங்களைப் போல் எஸ்பிபியின் ஆத்மார்த்தமான ரசிகர்தான். அவரும் நம்மில் பெரும்பாலானோரைப் போல எஸ்பிபியின் பாடல்களுடன் நாளைத் தொடங்குபவர்தான். “எப்படி இவ்வாறு சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டபோது, “எஸ்பிபியை ஒரு முறைகூட நேரில் பார்த்ததில்லை. அவரது குரலும் உருவமும் மட்டும் என் மனதில் படிந்து நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்டன. இன்றைக்கும் உலகின் எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்துகொண்டு எனக்காகப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று நினைத்துக்கொள்வேன். இறப்பு என்பது ஸ்தூல உடலுக்குத்தானே!” என்றார் நண்பர். எனினும், அவரது குரலில் இழப்பின் வலி தெரிந்தது. ‘எந்தன் மூச்சும் இந்தப் பாட்டும் அணையா விளக்கே...’ என்று உருகிவழியும் எஸ்பிபியின் குரல், அவரது மனச் செவியிலும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும்.

கலைஞர்களின் இழப்பை எளிய ரசிகர்கள் இப்படித்தான் கடந்துவருகிறார்கள். மரணத்தைத் தாண்டிய வாழ்வு கலைஞர்களுக்கு வாய்த்துவிடுவது இப்படித்தான். கோடிக்கணக்கான ரசிகர்களை வசியப்படுத்திய எஸ்பிபியும் தனது குரல் வழியே இவ்வாறாகத்தான் தன் வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறார்.

கடைசித் தலைமுறைக் கலைஞர்

உண்மையில், எல்லாத் தரப்பு ரசிகர்களையும் ஈர்க்கும் வகையிலான உணர்வு வெளிப்பாட்டைக் கொண்டிருந்த கடைசித் தலைமுறைக் கலைஞர் என்றே எஸ்பிபியைச் சொல்லலாம். மேதைமையை வெளிக்காட்டுவதைவிடவும், கதாபாத்திரத்தின் குணாதிசயம், சூழலின் தன்மை, பாடல் வரிகள் கோரும் பிரத்யேக உச்சரிப்பு, இசையமைப்பாளரின் எதிர்பார்ப்பு என எல்லாவற்றையும் உடனடியாக உள்வாங்கிக்கொண்டு, அபாரமான தனது கற்பனையையும் சேர்த்திழைத்துப் பாடிக் கொடுத்தவர் அவர். சராசரியாக ஐந்து நிமிடங்கள் ஒலிக்கும் திரைப்பாடலில், வெவ்வேறு உணர்விழைப் பின்னல்களை வெளிப்படுத்தத் தெரிந்த எஸ்பிபி, அதன் மூலம் எளிய ரசிகர்களின் மனங்களைக் குளிர்வித்தார். அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் சிறப்புத் தருணங்களில் அவர்களின் குரல் பிரதியாக இருந்தார். திரைப்பாடல் முன்கூட்டியே பதிவுசெய்யப்பட்டு, அதற்கேற்ப நடிகர்கள் நடிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதால், நடிகர்களின் முகபாவனை, உடல்மொழி என எல்லாவற்றையும் தானே உருவகித்துக்கொண்டு மெருகூட்டிப் பாடித் தந்துவிடுவார். ஏறத்தாழ, திரைக்குப் பின்னே ஒரு நிகழ்த்துக் கலையை எஸ்பிபி செய்துகாட்டிவிடுவார். அதில் ஐம்பது சதவீதத்தை நடிகர் எட்டிவிட்டாலே அவரது நடிப்பு, ரசிகர்களைத் திருப்திப்படுத்திவிடும். திரைப்பாடல் உருவாக்கத்தில் இது அடிப்படையான விஷயம்தான். ஆனால், இவ்விஷயத்தில் எஸ்பிபி காட்டிய அர்ப்பணிப்பும், ஈடுபாடும் அவர் பாடிய பாடல்களுக்குச் சாகாவரத்தைப் பெற்றுத்தந்திருக்கின்றன. ஏதோ ஒரு நடிகருக்காகப் பாடியவர் என்பதைத் தாண்டி, எனக்காக, என்னைப் போலப் பாடியவர் என்று ரசிகர்கள் அவரை ஆராதிக்க இவையெல்லாம் முக்கியக் காரணிகளாக அமைந்தன.

கடவுளின் குரல்

முறைப்படி இசை பயிலாத அந்த சுயம்புக் கலைஞனின் இசை வாழ்க்கை உச்சம் தொட்டதன் பின்னணியில் இருப்பது அவரது உள்ளார்ந்த ரசனை. தென்னிந்தியத் திரையுலகில் ராஜாங்கத்தை நடத்தி, பாலிவுட்டிலும் தனது முத்திரையைப் பதித்து, பல்வேறு விருதுகளை வென்ற பின்னரும், முகமது ரஃபியின் குரலுக்கு எளிய ரசிகனாக இறுதிவரை இருந்தார் எஸ்பிபி. அதாவது, நமக்கு எஸ்பிபி எப்படியோ, அப்படி ரஃபி அவருக்கு இருந்தார். தொலைவில் இருந்தே தனது மானசீக குருவை அவர் ரசித்துக்கொண்டிருந்தார். சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது தான் யார் என்று சொல்லிக்கொள்ளாமலேயே ரஃபியின் காலைத் தொட்டு வணங்கினார். நாள் முழுக்க ஒலிப்பதிவுக் கூடத்திலும், மேடைகளிலும் பாடல்களைப் பாடிவிட்டு வீடு திரும்பிய பின்னர் ஒரு ரசிகனாக மாறி ரஃபியின் பாடல்களில் தன்னைக் கரைத்துக்கொண்டார். தானே ஒரு புகழ்பெற்ற பாடகர் என்பதையெல்லாம் கடந்து, ஒரு அடிமட்ட ரசிகனாகத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்க எஸ்பிபி எத்தனைப் பணிவானவராக, இசை ரசனைக்கு உண்மையானவராக இருந்திருக்க வேண்டும்!

நடிகர் ஜிதேந்திரா உள்ளிட்டோர் கலந்துகொண்ட ரஃபியின் நினைவேந்தல் கூட்டம் ஒன்றில், ஒரு ரசிகன் எனும் முறையில் எஸ்பிபி, அவரைப் பற்றிப் பேசிய வார்த்தைகள் இன்றைக்கு அவருக்கு 100% அப்படியே பொருந்துகின்றன. “நான் பொறியியல் மாணவனாக இருந்தபோது சைக்கிளில் கல்லூரிக்குச் செல்வேன். அப்போது ஒரு டீக்கடையில் வானொலியில் இந்திப் பாடல்கள் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும். அதில் குறிப்பிட்ட ஒரு பாடல் ஒலிக்கக் கேட்டால் அங்கேயே நின்றுவிடுவேன். அதைக் கேட்க கேட்க என் கண்களிலிருந்து நீர் வழியும். அதைக் கவனித்த டீக்கடைக்காரர், ‘ஏன் அந்த ஒரு பாடலைக் கேட்கும்போது மட்டும் அழுகிறாய்?’ என என்னிடம் கேட்டார். ‘எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்றுதான் நான் அவரிடம் சொன்னேன்” என்றார் எஸ்பிபி. அந்தப் பாடல், ‘தீவானா ஹுவா பாதல்’ (காஷ்மீர் கி கலீ-1964). ரஃபியின் பாடல்தான். பின்னர், எஸ்பிபியே ஒரு பாடகராகிப் புகழ்பெற்ற பின்னர் தனது கண்ணீருக்கான காரணத்தைக் கண்டடைகிறார். ஒரு நாள் அதே டீக்கடைக்குச் செல்கிறார். டீக்கடைக்காரரிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, பாடலைக் கேட்டு அழுததற்கான காரணத்தைச் சொல்கிறார்: “அதுவரை மனிதர்கள் பாடித்தான் கேட்டிருக்கிறேன். அப்போதுதான் முதல் முறையாகக் கடவுளின் குரலைக் கேட்டேன்.”

இன்று மேடைக் கலைஞர்கள் முதல் திரைக் கலைஞர்கள் வரை எத்தனையோ பேர் எஸ்பிபியைக் கடவுளாக வணங்குகிறார்கள். தான் பாடும்போது எங்கோ ஒரு இடத்தில் எஸ்பிபியைத் தொட்டுவிட்டதாக நினைக்கும்போது சிலிர்த்துக்கொள்கிறார்கள். இசை ரசனையில் திளைத்த எஸ்பிபி, ரஃபியிடமிருந்தும் பிற மேதைகளிடமிருந்தும் நிறையக் கற்றுக்கொண்டார். பாடகர் உச்சரிக்கும் ஒரு வார்த்தை ரசிகருக்குள் எத்தனை உணர்வுகளை விதைக்க முடியும் என்பதை, தானே கேட்டு ருசித்து மனதில் பதியவைத்துக்கொண்டார். அவற்றையெல்லாம் தன் பாடல்களில் நேர்த்தியாக, முழுமையாக, இன்னும் செறிவுடன் வாரி வழங்கினார்.

இசையைப் பரிமாறிக்கொண்டவர்

மேடைகளில் எஸ்பிபியின் இருப்பு, ரசிகர்களை மட்டுமல்ல, சக பாடகர்கள், இசைக் கலைஞர்கள், விழா ஏற்பாட்டாளர்கள், ஒலி அமைப்பாளர்கள் என அனைவரையும் இலகுவாக, உற்சாகமாக உணரவைத்தது. சக கலைஞர்களின் பங்களிப்பை, அவர்களின் உழைப்பை ரசிகர்கள் கவனிக்கத் தவறினாலும் எஸ்பிபி விட்டுவிட மாட்டார். அதைச் சுட்டிக்காட்டி கைதட்டல்களைப் பெற்றுத்தந்துவிட்டுப் புன்னகையுடன் ரசிப்பார். ஒலிப்பதிவுக் கூடத்தில் செய்ய முடியாத ஜாலங்களை, மீறல்களைப் பாடலின் ஆன்மாவைச் சிதைக்காமல் மேடைகளில் மெருகூட்டித் தருவார். தொலைக்காட்சி இசைப் போட்டி நிகழ்ச்சிகளில் எஸ்பிபியின் பங்கேற்பு, பல இறுக்கங்களைத் தகர்த்தது. பாவனையற்ற அன்புடன் புதிய திறமைசாலிகளை அவர் அங்கீகரித்தார். கொண்டாடினார். ஒரு மூத்த கலைஞராகத் தனது அனுபவங்களை அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டார். நுட்பங்களைக் கற்றுத்தந்தார். இசை என்பதை ஒருவழிப் பாதையாக மட்டும் கருதாமல், ரசிகர்களுடனான, பரிமாற்றத்துக்கான அம்சமாகவே கருதினார்.

‘என்ன சத்தம் இந்த நேரம்...’ பாடலை இன்று இன்னொரு முறை கேட்டுப் பாருங்கள். மெளனமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதியிலிருந்து ஒரு குவளை நீரை அள்ளித் தருவதுபோல, அத்தனை குளிர்ச்சியுடன், பாந்தத்துடன், பரிவுடன் எஸ்பிபி பாடியிருப்பார். ஒலிப்பதிவில் இருக்கும் அதே துல்லியத்துடன், அதே உணர்வுடன் நள்ளிரவு நேர இசைக் கச்சேரியிலும் அவரால் பாட முடியும்.

இவை அத்தனையையும் தேவ ரகசியமாகத் தன்னிடமே புதைத்துக்கொள்ளாமல், ரசிகர்களின் பொதுச் சொத்தாக வழங்கிவிட்டார் எஸ்பிபி. ஆம், ரசிகர்களின் மனதில் சாஸ்வதமாக வாழ்கிறார் எனும் நினைவஞ்சலி வாசகம், எஸ்பிபியைப் பொறுத்தவரை சம்பிரதாயமானதல்ல!

செப்டம்பர் 25: எஸ்பிபி நினைவுநாள்

Tavleen Singh writes: The ‘new India’ that PM Narendra Modi speaks of with the pride of its creator, is being seen as an ‘illiberal democracy’ that punishes dissidence. Sometimes brutally.

The world has changed since the Prime Minister of India last made an important foreign visit. The pandemic grounded him. In that time political leaders changed and the man whom Narendra Modi endorsed when he last visited the United States is no longer President.

With Donald Trump there was a friendship so special that Modi said at ‘Howdy! Modi’ in Houston, ‘Ab ki baar, Trump sarkaar’. Then, holding hands, the two men took what looked like a victory lap. Six months later, even as Covid had begun to spread, there was another vast gathering, for Trump in Gujarat, at which the American President and his family were treated like royalty. Then Trump lost.

The man who won instead has indicated more than once that he sees the world as divided into autocracies and democracies. In his speech to the UN General Assembly last week, President Biden said that he did not want a new Cold War to start but that he fully intended to stand on the side of democracy. If this happens, the world could become a place in which democratic rights are as valued as economic and military strength.

When our Prime Minister met Vice President Kamala Harris, she also talked of the importance of democracy, although this part of her speech was played down by Indian government spokesmen. It is silly for them to have done this because the other things that Modi would have talked to with the new leaders of the United States were obvious.

Jihadi terrorism, Afghanistan, climate change and Covid would naturally have been discussed. But should the Indian Prime Minister worry about this new emphasis on democracy? He should. This is because the ‘new India’ that he speaks of with the pride of its creator, is being seen as an ‘illiberal democracy’ that punishes dissidence. Sometimes brutally.

When the Prime Minister returns home he would do well to spend an afternoon with his media team and find out why it is only ‘friendly’ journalists that get to meet him. And, why newspapers like Dainik Bhaskar and news portals like Newslaundry and NewsClick have been recently subjected to tax raids.

He should also ask the Home Minister why so many dissidents have spent months in jail simply because they were arrested under preventive detention laws that do not require specific charges before an arrest is made. Bail has been repeatedly opposed by his officials on grounds that the courts have begun to question. No country that treats dissidents and political opponents this way counts as a liberal democracy.

The word ‘liberal’ is used as a term of abuse so often these days by Modi’s devotees on social media that it is time for us liberals to stand up and speak out. Modi’s followers appear to have limited political understanding.

So, they usually use ‘liberandus and lefties’ in the same vituperative sentence. They appear not to have noticed that there are liberals, like your columnist, who are politically conservative and economically way, way on the right.

My point is that if India is to avoid ending up in the autocracies corner, liberals need to make their voice heard louder than they have in the past seven years. We need to speak out against the brutal suppression of dissent in the ‘new India’.

In that old India in which Indians of my age grew up, tax raids were usually reserved for businessmen, movie stars and political opponents. But a high degree of dissidence was permitted as long as you did not pick up a gun to make your point.

Democratic freedoms include not just the freedom to speak and dissent but the freedom to worship. In the ‘new India’ this is becoming difficult because gangs of thugs have started wandering about our cities seeking out helpless Muslims and ordering them to say ‘Jai Shri Ram’ or risk being beaten within an inch of their lives. Sometimes they are beaten up even as they say ‘Jai Shri Ram’ in voices trembling with fear.

The police look the other way in states governed by the BJP, but when arrests are made, the thugs are nearly always found to be linked to the Prime Minister’s alma mater. The RSS does not ever admit that they encourage young Hindus to fight against Muslims but there has never been any attempt to deny that the Bajrang Dal is one of the Sangh Parivar’s uglier spawns.

Indian reporters who travelled to the United States to cover Modi’s visit appear to think that one of the greatest achievements has been India’s inclusion in the Quad. Some foreign policy ‘experts’ have actually boasted about this as a major triumph since Pakistan has not been included in this group. What they forget is that the Quad is a grouping of democratic countries that has been formed specifically to challenge autocratic China’s malign influence that sadly continues to grow and spread.

India’s credentials for being in the Quad may be many, but possibly the most important among these is that we remain a democracy. It is time for liberals to stand up and speak out to ensure that we remain not just a democracy but the liberal democracy that we have always been. Every right guaranteed to us by our Constitution needs to be defended publicly against ‘nationalists’ who make it very clear that they see liberal democracy as a nuisance.

Aziza Sarwari writes: As of now, life has come to a standstill in my home country. I don’t know if, and when, I can ever return to my home country and touch my mother’s face. Now I only see her on video calls.

Written by: Aziza Sarwari

About 10 days ago, my mother went out of our home for the first time since the Taliban took over our province. She didn’t want to, but she had no choice. The groceries were over and my father was not in town to go out. Since women are not allowed without a male escort, she took my younger brother with her. She kept praying no one would hit her for being out without her husband. That night, when I spoke to her, I felt so sorry for her because here I am, in India, with every imaginable freedom, and for my mother, even a visit to the market is fraught with fear.

I belong to Lal wa Sarjangal district of Ghor province, which is mainly populated by the Hazara community. We are four brothers and two sisters, I am the youngest. My eldest brother is studying abroad on a scholarship and so am I, in Pune. My younger sister, a school teacher, was supposed to get out this year, but we don’t know what will happen, now that flights are truncated.

I must have been a year old when the Taliban were driven out of Afghanistan, so I have never seen them in action. I have heard stories, from my mother, teachers and other women — of the hardships they had to face. They said it was as if the Taliban hate the existence of women.

Growing up, life was hard since we didn’t have the kind of facilities you all have here. The terrain is tough, we had just one government school and it was a temporary structure with mats on the ground. Education up to Class 5 was in Persian and while English was one of the subjects later on, I didn’t study it because we couldn’t find an English teacher.

Our society has always been a traditional one and we were required to wear the hijab; I have worn it since I was nine. We were not allowed to talk to boys and if we were caught talking to them, there would be ‘severe consequences’.

But at least there was some freedom. I could go to school, even if it was just a girl’s school. I could study what I wanted to. I could go to the market on weekends with my mother and sister, without a male escort. Most importantly, there was no fear.

After my Class 12, I went to Kabul to study. It was there that I heard about and applied for the ICCR (Indian Council of Cultural Relations) scholarships. And then, I came to India. After my Bachelor’s in Business Administration, I joined the MBA course in Pune University. I learnt English here. India feels so much freer than Afghanistan.

This time, the Taliban say they are different, that they will allow women to work and study, but the truth is, no woman is going out to work or study. In the initial days of the Taliban takeover, their soldiers went house to house, searching for women. That’s when my family sent my sister to my uncle’s house because his village is remote.

Only a few of my friends in Kabul are going to college. Those who do say classrooms are now segregated spaces. Worse, women have to wear the Taliban-prescribed niqab. We would cover up earlier too, but have you ever experienced the niqab? You cannot see your own waist, you trip and fall. It is so suffocating… you cannot breathe.

As of now, life has come to a standstill in my home country. I was hoping to return to Afghanistan after graduating but what future do I have there now? I don’t know if, and when, I can ever return to my home country and touch my mother’s face. Now I only see her on video calls.

Aziza is a 22-year-old first-year student of MBA at the University of Pune (As told to Alifiya Khan) 

P Chidambaram writes: While ‘love’ and ‘narcotics’ are real, to attach the word jihad to love (a natural human emotion) and to narcotics (an analgesia and an addictive drug) reveals warped thinking.

I read a page from history. The Crusades were religious wars that began toward the end of the 11th century. The wars are believed to have been fought between 1095 and 1291. History records that they were organised by European Christians, with the support of the Latin Church, to check the spread of Islam, roll back Muslim expansion (in Palestine, Syria, Egypt) and take back the Holy Land in the eastern Mediterranean.

The wars were waged a thousand years after Jesus Christ and 450 years after Prophet Muhammad. Both preached monotheism. Both were inspired by Abraham and Moses. Among Muslims, they are Ibrahim and Musa. Along with Judaism, the three faiths are called Abrahamic religions. Therefore, the justification for the wars is inexplicable. Despite the wars, Christianity and Islam have survived to this day with millions of followers; most are tolerant and peaceful, some are warriors. Europe is largely Christian; Palestine, Syria, Egypt and some other territories over which the wars were fought are predominantly Muslim nations.

The moral of the story is that no religion or religious group can vanquish another.

What is jihad?

Yet, the word jihad is in currency. Jihad, in Islam, according to Britannica, is a meritorious struggle or effort, primarily the human struggle to promote what is right and to prevent what is wrong. In modern times, however, it has become a synonym for violent campaigns.

Love jihad was a monster invented by the Hindu radical right to terrorise young men and women. Narcotic jihad is the new monster, and it pains me and millions of Indians that an ordained bishop, Bishop Joseph Kallarangatt of Pala, should be its author. While ‘love’ and ‘narcotics’ are real, to attach the word jihad to love (a natural human emotion) and to narcotics (an analgesia and an addictive drug) reveals warped thinking.

The intention is clear. It is to provoke distrust and communal conflict between followers of a religion (Hinduism or Christianity) on the one hand and Islam on the other. Islam is the ‘other’ and Muslims are the ‘other’ people to fanatics. A secular nation must stamp out such fanaticism whether it is expressed in words or deeds or through subtle means of discrimination.

No Evidence

There is no evidence that Islam is ‘expansionist’ in India. The PEW survey, published in June 2021, has blown away many myths and falsehoods. The religious composition of India has been reasonably stable between 1951 and 2011. There is a slight increase in the proportion of Muslims because of migration and because the fertility rate among Muslims, though it has fallen sharply from 4.4 (1992) to 2.6 (2015), is slightly more than the fertility rate among Hindus and other religious groups. Yet, even by 2050, Hindus will constitute an overwhelming 77 per cent (1,300 million) of the population. Among the respondents in the PEW survey, 81.6 per cent said they were raised as Hindu and 81.7 per cent currently identify as Hindu; 2.3 per cent said they were raised as Christian and 2.6 per cent currently identify as Christian. Mass conversion to Islam is a lie.

There is no surprise in the Hindu radical right springing to the support of the Bishop of Pala. Both target the ‘other’, meaning the Muslims. We must remember that there have been occasions when the Hindu radical right has treated the Christians as ‘other’. The ‘othering’ of any section of the people is unacceptable.

My School Experience

I studied in a school run by Christian missionaries. The overwhelming majority of pupils were Hindus from all sections of society. There was a small number of Christians and a sprinkling of Muslims. Each class was divided into many sections, but there was a Class Leader, chosen by the Headmaster, the legendary Kuruvilla Jacob. In the five years that I studied from Class VI to Class X, the Class Leader was A K Moosa, a jovial, friendly but average student. In Class XI, the final year, the Class Leader automatically became the School Pupil Leader. The Headmaster wanted a student who was tall and impressive and who could speak English fluently at school functions and at the Annual Day. Who did he choose? Lo and behold, he nominated Mr Haroon Mohammed! None of the students, and certainly not the Hindu or Christian pupils, thought that something unusual had been done. The word ‘appeasement’ was totally unfamiliar to us.

I am glad that the Chief Minister, Mr Pinarayi Vijayan, has read the riot act to the Bishop. I am gladder that the Leader of the Opposition, Mr V D Satheesan, has supported the Chief Minister’s statement that the government will be “unsparing against those who propagate such false theories”.

Those who talk mischievously about narcotic jihad should ponder over the unprecedented haul of 3,000 kg of heroin (that is three tonnes!) seized by the authorities when it was attempted to be ‘imported’ through a port in Gujarat. I can say with authority that no one would have dared to ‘import’ such a humongous quantity unless he/she (a couple — not Muslims — have been apprehended) enjoyed official patronage at a fairly high level.

The Prime Minister and the Home Minister should deprecate talk of jihad, love or narcotic. They should also comment on the seizure of 3,000 kg of heroin. These are issues that have serious consequences for the internal security and social harmony of the country.

Pramod Kumar writes: In the churning within the Congress, politics seems to be again going back to the harking of monolith categories like Sikhs, Hindus and the Scheduled Castes. However, it may not succeed.

History pulsated with life again during the recent political turmoil in Punjab, as leaders of the ruling Congress fought for power. A party spokesperson announced that a Sikh should be the Chief Minister, forcing the Congress to backtrack on plans to name. By evening, a Scheduled Caste had been appointed as the CM. The entire history of Punjab was reversed.

This issue was at the centre of politics during the Punjabi Suba movement in the mid-Sixties and the basis of the political combat between the Congress leadership claiming to speak for “secular nationalism” and the Akali leadership seeking Sikh predominance in a “reorganised Punjab”. The question arises: what is the long-term significance of these discriminatory public pronouncements on peace, harmony, and parliamentary democracy in Punjab?

Punjab has seen a number of upheavals. Both the Partition that led to the division of Punjab in 1947 and the Punjabi Suba movement which led to its reorganisation have lessons for contemporary politics. However, despite the Partition killing thousands and leaving about 13 million displaced, the political leadership did not make any efforts to bring about a closure. Instead, they continued to give expression to the pre-Partition politics of identity, intermeshed with religion.

In December 1953, the Government of India appointed the States Reorganisation Commission. In an interaction with the then Chief Minister Bhim Sen Sachar on January 21, 1955, asked whether he wanted a land where the Sikhs would dominate, Master Tara Singh, the prominent Akali leader, stated, “This is exactly what I have in mind.” It might have called for a separate province on linguistic and cultural basis, but at the popular level, the Shiromani Akali Dal tended to mix religion with language.

The same year as Master Tara Singh’s statement, the Akalis launched a non-violent agitation for a Punjabi Suba. The States Reorganisation Commission — given the recent past of Partition along religious lines — maintained that Punjabi was not sufficiently distinct from Hindi and the demand for a Punjabi-speaking state was a disguise for a religion-based Sikh state. This stand was condemned as discrimination against the Sikhs, as all the other 14 official languages (at the time) had a state of their own.

In response, a parallel agitation for Hindi was launched, which advocated a ‘Maha Punjab’ irrespective of language.

The increasing strength of the Akali Dal alarmed the Congress leadership, and in 1956, the two parties reached an understanding. A regional plan was conceived, and was accepted by the Akalis at a meeting on September 30, 1956. The new state was to be divided into “Punjabi-speaking” and “Hindi-speaking” regions, and as such, two regional committees with MLAs belonging to the respective regions were to be constituted.

However, this formula could not be implemented as Partap Singh Kairon, the then CM of Punjab, while speaking in the Punjab Assembly, laid emphasis on a zonal scheme, whereby Punjab, Himachal Pradesh, Jammu and Kashmir, Delhi and Rajasthan were to be made into one zone, with the regional committees not carrying much weight. The Akalis walked out of the arrangement and did not contest the second general election of 1957. Soon, the Punjabi Suba agitation was back on track.

The Congress fought the 1962 general election as a referendum on the Punjabi Suba issue, a challenge which was accepted by the Akali Dal. However, not only did the Akalis lose, they won only 19 of 154 seats, losing even in Punjabi-speaking areas. Already discredited due to the failure of the earlier agreement, Master Tara Singh was held responsible for this defeat. A split in the Akali Dal followed.

Finally, the state was reorganised on a linguistic basis in September 1966. This coincided with the start of the Green Revolution, marking another turn in the state’s history. The Green Revolution empowered the Sikh Jat peasantry, but made its gap with the trading classes wider — even seeing a shift in political discourse from the political deprivation of ‘minorities’ to economic discrimination. Therefore, while the demand for a separate Sikh state could not find expression, greater state autonomy became an issue due to emerging agrarian interests.

In the 1980s, the demand took the shape of call for a monolith Sikh State. What followed was the agitation for Khalistan, and the darkest phase of Punjab’s history.

In the years since, even parties which historically articulated the language question along communal lines have shifted stance. For instance, the Akali Dal-BJP in their Common Minimum Programme (1997) asserted, “Punjabi being our mother tongue is the State language of Punjab. Every Punjabi is proud of the richness of Punjabi language and culture.” It was asserted that the non-acceptance of demands of Punjab would be anti-Punjabi rather than anti-Sikh alone.

Now, in the churning within the Congress, politics seems to be again going back to the harking of monolith categories like Sikhs, Hindus and the Scheduled Castes. However, it may not succeed. Punjab’s history shows it has no space for mobilisation of exclusivities.

Coomi Kapoor writes: Interestingly, though Amit Shah normally goes into overdrive when an important Assembly election is due, as in West Bengal, Shah is gearing up for the UP campaign at a leisurely pace.

Narendra Modi recently showered praises on Uttar Pradesh Chief Minister Yogi Adityanath at a function in Aligarh. However, the CM has been unable to meet the PM for a one-on-one meeting in the last month though he has reportedly put in three requests. Adityanath is keen to induct new ministers in his Cabinet such as Jitin Prasada and Sanjay Nishad, before the Assembly elections next year. By the year-end, any Cabinet changes will be problematic since it will be too close to the February polls. Interestingly, though Amit Shah normally goes into overdrive when an important Assembly election is due, as in West Bengal, Shah is gearing up for the UP campaign at a leisurely pace.

Off with their heads

It came as a shock to other BJP-ruled states that Gujarat Chief Minister Vijay Rupani, along with his entire Cabinet, was replaced a fortnight ago with a first-time MLA, Bhupendra Patel. But it came as no surprise to the people of Gujarat who have seen such off-with-all-heads purges in the past under Narendra Modi. Such complete overhauls are seen as a way of softening an anti-incumbency mood just before an election. It has happened earlier in several local self-government bodies in Surat and Saurashtra. The BJP leadership was conscious of the unpopularity of the Rupani government. The reason why the complete change of guard in Gujarat went off with barely a whimper, despite discontent among some communities like the Koli Patels, is because of C R Paatil, the BJP state chief. The former police constable and close aide of Narendra Modi, who worked with Amit Shah in the 2019 poll, has a tight grip over the state, even though he is not a Gujarati but a Maharashtrian.

Amarinder Singh and the late Arun Jaitley may have fought a bitter parliamentary election against each other in Amritsar in 2014, but they remained friends. They were united in their dislike of a common enemy, Navjot Singh Sidhu. Jaitley believed that Sidhu and his politician-wife, Navjot Kaur, sabotaged his Amritsar campaign. He ensured that the Sidhus were thrown out of the BJP. When Sidhu joined the Congress, Singh turned to Jaitley for advice. The latter warned that Sidhu would undermine him. The Captain was so enraged by Sidhu’s entry into the Congress that he even contemplated floating his own political party if he could tie up with the BJP. The plan never fructified since the BJP stuck with the Akalis.

Offer or banter

It is a debatable whether Rajya Sabha MP Ambika Soni was seriously offered the Punjab chief ministership or if the suggestion was made as light-hearted banter by Rahul Gandhi at a meeting of Punjab legislators. Gandhi was responding to Soni’s stout rejection of a proposal to make Sunil Jakhar the chief minister, on the grounds that he is not a Sikh. At 78, Soni may be five months younger than Captain Amarinder Singh, but was in no position to take over as chief minister. In fact, in August 2019, she had written to Sonia Gandhi, saying she would like to step down from active politics, but received no reply. Although she is no longer general secretary, Soni is utilised by the party high command to counter her contemporaries and old colleagues such as Ghulam Nabi Azad, Kapil Sibal and Manish Tewari, who are part of the G-23 dissidents.

Interpreting words

Nitin Gadkari is known for his refreshing candour and humour. This month, he delivered a speech to Rajasthan legislators on ‘Parliamentary System and People’s Expectations’, which created a buzz. Politics, Gadkari noted, should not be about individuals and power but adhering to a particular party and its philosophy. When he was BJP president, Gadkari remarked, he found most politicians were unhappy. MLAs wanted to be ministers, while ministers aspired to be chief minister and chief ministers lived in constant fear that they would be axed. Reciting a poem by Sharad Joshi, Gadkari observed that people not performing well in the state were transferred to Delhi, when they failed in Delhi, they were made governors, and when found inadequate as governors, they were appointed ambassadors. There was much laughter from the audience. The next day, the media interpreted the speech in various ways. Some saw it as a reference to Rajasthan CM Ashok Gehlot, whose position post Amarinder Singh’s departure, is shaky, others suggested he was pointing a finger at his own party. Gadkari, however, clarifies that he was speaking in general terms about power politics and feels the media was unethical to give their own individual spins to his words.