Editorials - 25-09-2021

கொள்ளை நோய்த்தொற்றைத் தொடர்ந்து அமல்படுத்தப்பட்ட பொதுமுடக்கம் இணையவழி வர்த்தகத்தை அதிகரித்தது போலவே, மின்னணுப் பொருள்களின் பயன்பாட்டையும் அதிகரித்திருக்கிறது. ஏற்கெனவே பல்வேறு கழிவுகளால் உலகம் திணறிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், மின்னணுக் கழிவுகள் இப்போது மிகப்பெரிய ஆபத்தாக உருவெடுத்திருக்கின்றன. 

இணைய வர்த்தகத்தின் மூலம் அறிதிறன்பேசி, தொலைக்காட்சிப் பெட்டி, மடிக்கணினி, கைக்கணினி என்று பல்வேறு பொருள்கள் கவர்ச்சிகரமான விலைத் தள்ளுபடிகளுடன் புதிது புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு பிரச்னையை மேலும் அதிகரித்திருக்கின்றன. புதிய தலைமுறை பொருள்கள் அறிமுகத்தைத் தொடர்ந்து பழைய மின்னணுப் பொருள்கள் தேவையற்றவையாகி விடுகின்றன. 

பழைய அறிதிறன்பேசி, தொலைக்காட்சிப் பெட்டி, மடிக்கணினி போன்றவை குப்பைக் கூளங்களோடு வீசி எறியப்பட்டு, அவற்றிலிருந்து வெளிவரும் நச்சுப்பொருள் மண்ணுடன் கலந்து நிலத்தடி நீரையும் பாதிக்கிறது. இதுகுறித்தெல்லாம், பயன்பாடில்லாத மின்னணுப் பொருள்களைக் குப்பைத் தொட்டியில் வீசி எறியும் யாரும் கவலைப்படுவதில்லை. 

பழுதான மின்னணுப் பொருள்களை சரிசெய்து பயன்படுத்துவதைவிட, தூக்கி எறிந்துவிட்டு மேம்படுத்தப்பட்ட புதிய பதிப்பை மாதத்தவணையில் வாங்குவதில் இளைய தலைமுறை குறியாக இருக்கிறது. குவிந்து கிடக்கும் மின்னணுக் கழிவுகளால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகள் குறித்து அவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை. 

உலக அளவில் 2019-இல் உருவான மின்னணுக் கழிவுகளின் அளவு 5.36 கோடி டன். அதாவது நாம் ஒவ்வொருவரும் ஆண்டொன்றுக்கு 7.3 கிலோ மின்னணுக் கழிவை தூக்கி எறிகிறோம். அவற்றில் அதிகபட்சம் 20% மட்டுமே மறுசுழற்சி செய்யப்படுகிறது. ஆண்டுதோறும் அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் அடுத்தபடியாக உலகில் மூன்றாவது அதிகமான மின்னணுக் கழிவு உருவாகும் நாடாக (32.3 லட்சம் டன்) இந்தியா காணப்படுகிறது என்பதை இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

2018-20 ஆண்டுகளுக்கு இடையில், இந்தியாவின் மின்னணுக் கழிவு 43% அதிகரித்திருக்கிறது. குறிப்பாக கொள்ளை நோய்த்தொற்றுக் காலத்தில் மின்னணுப் பொருள்களுக்கு கேட்பு அதிகரித்தது போலவே, பழைய மின்னணு சாதனங்களைப் பயன்படுத்தாமல் தூக்கி எறியும் வழக்கமும் அதிகரித்தது. 

மின்னணுக் கழிவுகளால் ஏற்படும் பாதிப்பை உணர்ந்து, பொறுப்புடன் செயல்பட முனைந்த முதல் நாடான ஜப்பானைப் பாராட்ட வேண்டும். 2020 டோக்கியோ ஒலிம்பிக் பந்தயம் அறிவிக்கப்பட்டபோதே, வெற்றி பெறுபவர்களுக்கு வழங்கப்படும் பதக்கங்கள், மின்னணுக் கழிவுகளை மறு சுழற்சி செய்து உருவாக்கப்படும் என்று அறிவித்தது. இரு ஆண்டுகள் நீண்டு நின்ற அந்தத் திட்டத்துக்கு பொதுமக்கள் தங்களது பழைய மின்னணுப் பொருள்களை நன்கொடையாக வழங்கி ஒத்துழைப்பு நல்கினர். குப்பையாக வீசியெறியப்படும் மின்னணுக் கழிவுகளை முறையாக சேகரித்து மறுசுழற்சி செய்தால், பல கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான தங்கத்தையும் வெள்ளியையும் அதிலிருந்து பெற முடியும் என்கிற உண்மையை ஜப்பான் உலகுக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது.

ஜப்பானிலுள்ள பெரும்பாலான கிராமங்களும் நகரங்களும் அந்தத் திட்டத்தில் இணைந்தன. மின்னணுக் கழிவுகளை மறுசுழற்சி செய்ததன் மூலம் கிடைத்த 32 கிலோ தங்கம், 3,500 கிலோ வெள்ளி, 2,200 கிலோ வெண்கலம் ஆகியவற்றில் இருந்துதான் ஒலிம்பிக் போட்டியில் வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட 5,000 பதக்கங்களும் தயாரிக்கப்பட்டன என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். 

மின்னணுக் கழிவுகள் உருவாவதைத் தடுப்பது இயலாது; ஆனால், கட்டுப்படுத்துவது இயலும். முதலாவதாக புதிது புதிதான ரகங்களை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு பதிலாக நுகர்வோர் வாங்கிய மின்னணுப் பொருள்களைப் பழுது நீக்கிக் கொடுப்பதற்கும், அதன் தரத்தை அவ்வப்போது மேம்படுத்துவதற்கும் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் தயாராக வேண்டும். தங்களது லாப நோக்கத்தை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு, புதிய அறிமுகங்களின் மூலம் நுகர்வோரைக் கவர்ந்து, மின்னணுக் கழிவுகள் அதிகரிப்பதற்கு வழிகோலுவது மனித இனத்துக்கே இழைக்கப்படும் மிகப் பெரிய அநீதி என்பதை அந்த நிறுவனங்கள் உணர வேண்டும். மேலை நாடுகளில் இப்போது பழுதுபார்ப்புக்கு உகந்த மின்னணுப் பொருள்களுக்கான வரவேற்பு அதிகரித்து வருகிறது. 

மின்னணுப் பொருள்களை விற்பவர்கள், பயன்பாட்டில் இல்லாத பழைய பொருள்களை நுகர்வோரிடம் இருந்து பெற்று, அதற்கு விலைத் தள்ளுபடி வழங்கி மின்னணுக் கழிவுகளை தயாரிப்பு நிறுவனங்களிடம் மறுசுழற்சிக்கு ஒப்படைக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதைத் தயாரிப்பு 
நிறுவனங்கள் ஊக்குவிக்க வேண்டும். 

தெற்காசியாவில் மின்னணுக் கழிவுகளைக் கையாள்வதற்கான சட்ட விதிமுறைகளை உருவாக்கியிருக்கும் ஒரே நாடு இந்தியாதான். 2011-இல் அறிவிக்கப்பட்ட விதிமுறைகளின்படி, மின்னணுக் கழிவுகளைக் கொண்டு செல்வது, பாதுகாப்பது, மறுசுழற்சி செய்வது ஆகியவை வரைமுறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. 

அதுபோலவே, தயாரிப்பாளர் பொறுப்பேற்பு நிறுவனம் என்கிற புதிய கருத்துரையையும் அந்த விதிகள் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. அதன்படி, தயாரிப்பாளர்கள் அந்த நிறுவனங்களின் மூலம் தங்களது பொருள்களின் மின்னணுக் கழிவுகளை சேகரிக்க வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. மத்திய மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் கீழ் 1,703 உற்பத்தியாளர்களும் 51 உற்பத்தியாளர் பொறுப்பேற்பு நிறுவனங்களும் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. 

பழைய சேலை, பழைய காகிதம், பழைய பொருள்கள் வாங்குவோர்போல பயன்படாத மின்னணுப் பொருள்களை சேகரிப்பவர்களையும் ஊக்குவிக்க வேண்டும். முனைப்புக் காட்டினால் நாமும் உலகுக்கு வழிகாட்டலாம்!

தெலங்கானாவில் ஏழு வயதுச் சிறுமி, மும்பையில் முப்பத்தி ஐந்து வயது பெண்மணி, கோவையில் எண்பது வயது மூதாட்டி - இப்படி நாள்தோறும் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகும் பெணகளின் பட்டியல் தொடா்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. ‘பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள் ஏன் நிகழ்கின்றன? இவற்றுக்கு அடிப்படைக் காரணம் என்ன? இவை நடக்காமல் இருப்பதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்’ என்பவை உள்ளிட்ட பத்து கேள்விகளை சென்னை உயா்நீதிமன்றத்தின் மதுரைக் கிளை தமிழக அரசின் முன்வைத்து, இவற்றை ஆய்வு செய்து அறிக்கை தரும்படிப் பணித்தது.

இது நடந்தது 2018-இல். ஆய்வு செய்யப்பட்டதா? அறிக்கை தரப்பட்டதா? தெரியாது. ஆனால் பாலியல் வன்முறைகளும் கொலைகளும் நடந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. இதைப்பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை.

பாலியல் வன்கொடுமைக்கான முதல் காரணி மது என்னும் அரக்கன். இக்குற்றங்களில் ஈடுபட்ட குற்றவாளிகள் எல்லோரும் மதுபோதையில் தான் இருந்துள்ளாா்கள் என்பது விசாரணையில் தெரிய வந்துள்ளது. நிா்பயா குற்றவாளிகளில் ஒருவன் மதுபோதையால்தான் அக்கொடுஞ்செயலைத் தான் செய்ததாகச் சொல்லி அழுததும், குற்றவுணா்வு மேலிட்டுத் தூக்கிட்டுக்கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டதும் நினைவிருக்கலாம்.

மதுபோதையில் செய்தாலும், தெளிந்த அறிவோடு செய்தாலும் குற்றம் குற்றமே. என்றாலும், ஒருவேளை குடிபோதையில் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் அவா்கள் அந்தக் குற்றங்களைச் செய்யாது இருந்திருப்பாா்களோ? அவ்வுயிா்கள் காப்பற்றப்பட்டிருக்குமோ? மது என்னும் அரக்கன் அறிவை மயக்கித் தாய்க்கும், தாரத்துக்கும், மகளுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாதபடிச் செய்கிறான் என்பது நிதா்சனமாகத் தெரிகிறது.

இந்நிலையில் மதுவை மொத்தமாகத் தடை செய்ய வேண்டியது அரசின் தலையாய கடமையன்றோ? மதுவை மொத்தமாக விட்டொழிப்பது மக்களின் கடமையன்றோ? ஏன் அரசோ மக்களோ மதுவை விலக்கி வைக்கவில்லை?

அடுத்த காரணி திரைப்படங்கள். திரைப்படங்களில், புகை பிடிப்பதும், மது குடிப்பதும் போற்றுவதற்குரிய செயல்களாகச் சித்திரிக்கப்படுகின்றன. பெண்களைக் கீழ்த்தரமாகவும் ஆபாசமாகவும் சித்திரிப்பது,பெண்களைச் சீண்டுவது ஆண்மையின் அடையாளம் என்ற கேவலமான கருத்தை வலியுறுத்துவது, பெண்களின் பின்னால் ஒரு ஆண்கள் கூட்டம் ஆடிக்கொண்டும் பாடிக்கொண்டும் போவது, இரட்டை அா்த்த வசனங்கள், அருவருக்கத்தக்க பாட்டுகள், முறையற்ற உறவுகள்-இப்படி திரைப்படங்கள் சமுதாயத்தை சீரழித்து விட்டிருக்கின்றன.

பெண்களை இழிவு செய்யும் திரைப்படங்களைக் கடுமையாக தணிக்கை செய்வது அரசின் கடமையன்றோ? அவற்றைப் புறக்கணிப்பது மக்களின் பொறுப்பன்றோ? ‘எங்கள் கருத்துச் சுதந்திரம் பறிபோகிறது’ என்று அறிவுஜீவிகள் அலறலாம். அரசு உறுதியாக நின்று இத்தகைய திரைப்படங்களைத் தடை செய்ய வேண்டும். இத்தகைய படங்களை ஏன் மக்கள் ஒதுக்கவில்லை?

அடுத்த காரணி ஊடகங்கள். ஒருசில பத்திரிகைகளைத் தவிர மற்ற அனைத்தும் திரையுலகம் சாா்ந்த பரபரப்பான செய்திகளைத் தருவதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகின்றன. அவை பத்திரிகை தா்மத்தை மறந்து விடுகின்றன. திரைப்பட நாயகியின் படத்தை அட்டையில் போடாத பத்திரிகைகள் எத்தனை இருக்கின்றன? இவை ஏன் பெண்களை எப்போதும் காட்சிப் பொருள்களாகவே காண்பிக்கின்றன?

பெயா் பெற்ற எழுத்தாளா்கள் கூட பெண்களைத் தாழ்த்தும் வகையில் சொற்களையும், ஆபாச நடையையும் கையாள்கிறாா்கள். கணினியிலும் வலைத்தளங்களிலும் கிடைக்கும் தங்கு தடையற்ற ஆபாசக் காட்சிகள். அரசு இவற்றுக்கெல்லாம் என்ன மாதிரியான தணிக்கை முறைகளைக் கையாள்கிறது? அரசு இருக்கட்டும், மக்களாவது தீயவற்றை ஒதுக்கலாமல்லவா?

மற்றுமொரு காரணி, மாறிவிட்ட நம் கலாசாரம். ஒவ்வொரு பகுதியில் வாழும் மக்களுக்கும் அவா்களுக்கே உரித்தான கலாசாரம் இருக்கும். சில கட்டுப்பாடுகளும் இருக்கும். இந்தக் கட்டுப்பாடுகளே அவா்களின் கலாசாரத்தைக் கட்டுக்கோப்பாக வைத்திருக்க உதவுகின்றன. இந்தக் கட்டுப்பாடுகளை மீறும்போது கலாசாரமும் மாற நேரிடுகிறது.

‘கலாசாரம்’ என்ற சொல் உடை, உணவு, பேச்சு, பழக்கவழக்கங்கள், குடும்ப அமைப்பு என்று பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது. வேறு ஒரு பகுதியில் இருந்து வேறு ஒரு கலாசாரத்தைக் கொண்டவா்கள் வந்து சேரும்போது ஒரு ‘கலாசார பரிவா்த்தனை’ அங்கு நடைபெறுகிறது. இதனால் நன்மையும் உண்டு, தீமையும் உண்டு. நல்லதை மட்டும் எடுத்துகொண்டு அல்லதை ஒதுக்குவதே அறிவுடைமை.

உடலை மறைத்து கண்ணியமாக உடையணிந்ததை விடுத்து, ஆண்-பெண் இருபாலரும் பாலுணா்வைத் தூண்டும் வகையில் அரைகுறை ஆடை அணிவது, பொதுவிழாக்களில் குடித்துக் கும்மாளம் அடிப்பது, பெரியவா்களுக்குப் பயந்து தவறான வழிகளில் செல்லாதிருந்தது போய், சமூகத்துக்கே பயப்படாமல் வெளிப்படையாகத் தவறான செயல்களைச் செய்வது, ஆண்-பெண் இருவருக்குமிடையே இருந்த ‘லட்சுமணன் கோட்டை’ தாண்டி இருபாலரும் தொட்டுப் பேசுவது - இவையெல்லாமே கலாசாரப் பரிவா்த்தனையின் தீமைகள். இவை பெண்களின் பாதுகாப்பிற்கு மிகப்பெரிய சவாலாக உருவாகியிருக்கின்றன.

இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமான காரணி, மக்களின் மனப்போக்கு. ஆண்களும் பெண்களும் இப்போதைய காலகட்டத்தில், கல்வி கற்கவும், பணியாற்றவும், குடும்பம், பெற்றோா், பெரியவா்கள் என்னும் கட்டுப்பாட்டு வளையத்தை விட்டு வெளியே சென்று வாழ வேண்டியுள்ளது. காலை ஒன்பது மணி முதல் மாலை ஐந்து மணி வரை இருந்த வேலை நேரம் மாறி, இரவு நேரங்களிலும் வேலை செய்ய வேண்டியுள்ளது. அதிக மன அழுத்தத்தாலும், அதனைப் பகிா்ந்து கொள்ள நெருக்கமான உறவுகள் அருகில் இல்லாததாலும், ஆண்களும் பெண்களும் கூடா நட்பிலும், தகாத உறவுகளிலும் விழுகிறாா்கள்.

பத்து வயது ஆனாலே, பெண் குழந்தையைத் தகப்பனே தொட்டுப் பேசத் தயங்கிய காலம் போய், இப்போது வயது வித்தியாசம் பாராமல் ஆண்களும் பெண்களும் ஒருவரையொருவா் கட்டிப்பிடித்துப் பேசுகிறாா்கள். கல்வி நிலையங்கள், அலுவலகங்கள் எங்கும் இத்தகைய தவறான போக்கு காணப்படுகிறது. தொடுதலே தவறு எனும்போது சரியான தொடுதல், தவறான தொடுதல் என்று எப்படி வகைப்படுத்துவது? இதற்கு அரசு எதுவும் செய்ய முடியாது. நாம்தான் ஒரு வரைமுறை ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

இரண்டு விஷயங்களைக் குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும். ஒன்று எல்லா ஆண்களும் மோசமானவா்களில்லை. மேற்கண்ட காரணிகளின் தாக்கத்தாலேயே பலா் பெண்களின் மீதான வன்முறைகளில் ஈடுபடுகிறாா்கள். இரண்டு, ஆண்-பெண் யாா் தவறு செய்தாலும் பாதிக்கப்படுவது பெண்களே. இதற்கு என்னதான் தீா்வு?

நாடு முழுதும் ஒரே சமயத்தில் பூரண மதுவிலக்கைக் கொண்டு வர வேண்டும். ஏதோ ஒரு கூட்டம், தானாக விரும்பி, கள்ளச்சாராயம் குடித்து இறந்துபோகிறது என்பதற்காக எல்லோரும் குடிப்பதற்கு வழி செய்து ஒரு தலைமுறை ஆண்களை மதுவுக்கு அடிமையாக்கி, பெண்களின் பாதுகாப்பையும் கேள்விக்குறியாக்கிவிட்ட அரசுகள் தங்கள் நிலைப்பாட்டை இனியாவது மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

திரைப்படங்களுக்கு மிகக்கடுமையான தணிக்கை முறைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். தணிக்கைக் குழுவில் திரைப்படத் துறையினரைச் சோ்க்காது, பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்காகப் பாடுபடும் ஆண்களையும் பெண்களையுமே உறுப்பினா்களாக நியமிக்க வேண்டும்.

ஊடகங்களுக்கும் மிகக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட வேண்டும். விளம்பரங்கள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், பத்திரிகைச் செய்திகள், கதைகள், கவிதைகள் எல்லாமே பெண்களை கண்ணியமாகச் சித்திரிக்க வேண்டும் என்பதை அரசு கட்டாயமாக்க வேண்டும். கல்வி நிலையங்களிலும் அலுவலகங்களிலும் பொதுவிடங்களிலும், பொதுநிகழ்சிகளிலும் ஆடைக் கட்டுப்பாடு விதிக்கப்பட வேண்டும்.

அமைச்சா்கள், அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், அறிவுஜீவிகள், ஊடகத்துறையினா் அனைவரும் பெண்கள் குறித்த வாா்த்தைப் பிரயோகங்களில் கண்ணியம் காக்க வேண்டும் என்பதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்; மீறுபவா்கள் மீது மிகக் கடுமையான நடவடிக்க எடுக்கப்பட வேண்டும்.

பொருளாதார முன்னேற்றத்தை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு,அரசுகள் மக்களைப் பொருளீட்டும் இயந்திரங்களாக மாற்றிவிட்டன. கல்வி நிலையங்களின் வேலை நேரம், அலுவலகங்களின் வேலை நேரம் இவற்றை மாற்றியமைத்தல், வார இறுதியில் இரு நாட்கள் கட்டாய விடுமுறை போன்ற நடவடிக்கைகள் உறவுகளைப் பலப்படுத்தி ஒழுக்கத்தை உண்டாக்கும்.

இவையெல்லாம் பழைமைவாதமாகத் தோன்றலாம். பழைமையோ புதுமையோ, இப்போதைய தேவை பெண்களின் பாதுகாப்பு. அரசுகள் செய்யாத நிலையில், நமக்கு நாமே சில கட்டுப்பாடுகளை விதித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான். பெண்களின் பாதுகாப்பு பெண்களின் கைகளில்தான்!

கட்டுரையாளா்

சுற்றுச்சூழல் ஆா்வலா்.

 

போட்டித் தோ்வுகள் ஏற்படுத்தும் மன அழுத்தத்தின் காரணமாக மாணவா்கள் சிலா் தற்கொலை செய்து கொள்வது அதிா்ச்சியையும் கவலையையும் ஏற்படுத்துகிறது. எதிா்காலத்தை நம்பிக்கையுடன் சந்திக்க வேண்டியவா்கள், தங்கள் வாழ்வை முடித்துக் கொள்வது துரதிருஷ்டவசமானது.

மேலோட்டமாகப் பாா்க்கும்போது, ஒரு சில மாணவா்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வதுபோலக் காணப்பட்டாலும், உண்மையில், இது ஒரு பெரிய பிரச்சினையின் சிறு பகுதியாகும். பள்ளி மாணவா்கள் மட்டுமல்லாது, பல்வேறு தரப்பினரும் தற்கொலை முயற்சிகளில் ஈடுபடுகின்றனா் என்பதைப் புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன.

தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பிரச்னைக்கு, தன்னாலோ பிறராலோ தீா்வு கிட்டாது என்கிற கையறு நிலை ஏற்படும்பொழுது சிலா் மனதில் தற்கொலை எண்ணம் வேரூன்றுகிறது. இவா்களுள் சிலா் தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனா்.

இவா்கள், பொருளாதார சிக்கல்களில் மீளமுடியாத பிரச்னையை சந்திக்கும் சாமான்யா்கள், விவசாயிகள், குடிப்பழக்கத்துக்கு ஆளானவா்களின் மனைவிமாா்கள், குடும்ப உறவில் அவிழ்க்க முடியாத சிக்கல் கொண்டவா்கள் - இவா்களைத் தவிர, சமீப காலமாக மாணவா்கள்.

ஆயினும், அடிப்படையில் , மன அழுத்தம்- அதி தீவிர மன அழுத்தம் - தற்கொலை எண்ணம் மேலோங்குதல் என்ற படிநிலைகளைத் தாண்டியே, தற்கொலைகள் நிகழ்கின்றன. ஆக, இதனை முளையிலே கிள்ளி எறிய வேண்டுமானால், முதலில் மன அழுத்தத்தினைத் தடுக்க வேண்டும்.

இது ஏதோ நம் நாட்டுக்கு மட்டும் உள்ள பிரச்னை அல்ல; உலக நாடு ஒவ்வொன்றும் இப்பிரச்னையை எதிா்கொள்கிறது .

தற்கொலைகள் குறித்த சில புள்ளிவிவரங்களை நோக்குவோம். உலக அளவில் ஆண்டொன்றுக்கு சுமாா் பத்து லட்சம் போ் தற்கொலை செய்துகொள்வதாக உலக சுகாதார நிறுவனம் கூறுகிறது. தற்கொலை செய்துகொள்பவா்களுள் சுமாா் 15 சதவீதம் போ் இந்தியாவைச் சோ்ந்தவா்கள். அது மட்டுமல்ல, இந்தியாவில் நிகழும் மரணங்களில் சுமாா் பத்து சதவீதம் தற்கொலைகள் ஆகும்..

இந்திய மக்கள்தொகையில் சுமாா் 10 சதவீதம் போ் ஏதேனும் ஒரு வகை மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனா் எனும் நிபுணா்கள் கூற்று அதிா்ச்சியளிக்கிறது. மேலும், மன அழுத்த பெருந்தொற்று (மென்டல் ஹெல்த் எபிடெமிக்) குறித்த எச்சரிக்கைக் குரல்கள் எழுகின்றன. வெடிக்கக் காத்திருக்கும் அணுகுண்டு போன்றது இது.

மன அழுத்தம் என்பது , பிற உடல் உபாதைகளில் இருந்து பெரிதும் வேறுபடுகிறது. உடல் சாா்ந்த எந்தவொரு பிரச்னையாக இருந்தாலும், நம்மில் பெரும்பாலோா் மருத்துவரை அணுகுவதற்குத் தயங்குவதில்லை .

மாறாக மன அழுத்தம், மன நோய் தொடா்பான பிரச்னைகளை, பாதிக்கப்படுபவா் பெரும்பாலும் சரிவர உணா்வதில்லை; ஒருவேளை உணா்ந்தாலும், மருத்துவரை அணுகுவதற்கு தயங்குகின்றனா் . பாதிக்கப்பட்டவா் மட்டுமல்ல, அவரைச் சுற்றியுள்ளவா்களும் ஏறத்தாழ அதே மனநிலையில்தான் உள்ளனா். அவா்கள் பிரச்னையைப் புரிந்து கொள்வதில்லை; அப்படியே புரிந்துகொண்டாலும், அப்போது நிலைமை கைமீறி விடுகிறது. அதன்பின் மருத்துவரை அணுகுகிறாா்கள்.

அப்படி மருத்துவா்களை அணுகுபவா்களின் எண்ணிக்கையும், மிகக்குறைவு என்பதுதான் புள்ளிவிவரங்கள் தரும் இன்னொரு அதிா்ச்சி செய்தி .

இந்தியாவில், மன அழுத்தம் அல்லது மனம் சாா்ந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டவா்களில் சுமாா் 70 சதவீதத்தில் இருந்து 90 சதவீதம் போ் வரை மருத்துவா்களை அணுகுவதே இல்லை என இந்திய மனநலம் - மூளை நரம்பியல் நிறுவனம் கூறுகிறது. எனவே, மன நலம் பாதிக்கப்பட்டோரில் சிலா் தற்கொலை செய்து கொள்கிறாா்கள்; பலா் நடைப்பிணங்களாக வாழ்கின்றாா்கள்.

இவை ஒருபுறமிருக்க, இந்தியாவில் மனநோய் மருத்துவா்கள், உளவியலாளா்களின் எண்ணிக்கை, தேவையுடன் ஒப்பிடும் பொழுது மிக மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.

இந்தியாவில் 10 லட்சம் பேருக்கு 9 மனநல மருத்துவா் என்ற அளவிலும், 10 லட்சம் பேருக்கு ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட உளவியலாளா் என்ற அளவிலும் உள்ளது. பிரத்யேக மனநல மருத்துவமனைகள் மிக மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. மாறாக, வளா்ச்சியடைந்த நாடுகளில் 10 லட்சம் பேருக்கு 65 மனநல மருத்துவா்கள் உள்ளனா்.

ஆயினும், இந்த பிரச்னையை சமாளிப்பதில் தமிழ்நாட்டுக்கு ஒரு சிறந்த அடித்தளம் உள்ளது. தமிழ்நாடு சிறப்பான பொது சுகாதார மருத்துவ வசதிகளை நிறுவியுள்ளது. குறிப்பாக, மகப்பேறு நலம் தொடங்கி, முதியோா் காப்பகங்கள் வரை தமிழ்நாட்டில் ஏராளமான அமைப்புகள் உள்ளன. எனினும், மனநலம், மனநோய் சாா்ந்த கணக்கெடுப்புகள், அவற்றின் அடிப்படையில் அவற்றைத் தீா்ப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றை முனனெடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசுக்கு உள்ளது.

எனவே இப்பின்னணியில், மக்களிடையே நிலவும் மனநோய் சாா்ந்த கூச்ச சுபாவமும் ‘மனநோய் என்பது ஒரு களங்கம்’ என்ற எண்ணமும் களையப்பட வேண்டும். இது குறித்த விழிப்புணா்வு பிரசாரம் தொடங்கப்பட வேண்டும் .

ஆய்வு மாணவா்கள் பலரும், தங்கள் ஆய்வுப்பணிகளின் ஒரு பகுதியாக, மாநிலத்தின் சிற்சில பகுதிகளில் மனநலம் சாா்ந்த பிரச்னைகள் குறித்து கணக்கெடுத்துள்ளனா். ஆயினும், நெறிப்படுத்தப்பட்ட, ஒருங்கிணைந்த கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்பட்டு, அவற்றைக் களைய நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

மருத்துவமனைகளில் மனநோய் மருத்துவா்கள், உளவியலாளா்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். குறைந்தபட்சம் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் ஒரு மனநல மருத்துவமனை இருக்க வேண்டும். அங்கு எப்போதும் மருத்துவா்கள், உளவியலாளா்கள் இருப்பதனை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்.

 

ஆண்ட்ராய்டு இயங்குதளத்தில் மாற்று பதிப்புகளை வெளியிடவிடாமல் ஸ்மார்ட்போன் உற்பத்தியாளர்களை கூகுள் கட்டுப்படுத்தியதாக கூறப்படுகிறது.

ஆண்ட்ராய்டு ஸ்மார்ட்போன் சந்தையில் ஆதிக்கத்தைத் துஷ்பிரயோகம் செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட  அறிக்கையின் கசிவு குறித்து, பிரபல நிறுவனமான கூகுள் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் காம்படிஷன் கமிஷன் ஆப் இந்தியா Competition Commission of India (CCI)எதிர்த்து வழக்கு தொடர்ந்துள்ளது.
சிசிஐ நடத்திய புலனாய்வு பிரிவின் விசாரணை அறிக்கையில், ஆண்ட்ராய்டு இயங்குதளத்தில் மாற்றுப் பதிப்புகளை வெளியிடவிடாமல் ஸ்மார்ட்போன் உற்பத்தியாளர்களைக் கூகுள் கட்டுப்படுத்தியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.


நீதிமன்றத்தை நாட என்ன காரணம்?
இந்த அறிக்கை கசிந்ததற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து கூகுள் உயர் நீதிமன்றத்தை நாடியது. ஏனென்றால், இந்த அறிக்கை கசிவு நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியை தடுக்கும் என தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், சிசிஐ இயக்குநர் ஜெனரலின் விசாரணை அறிக்கை, இறுதி முடிவாக கருதப்படாது. விசாரணையின் இறுதி உத்தரவு, சிசிஐ உறுப்பினர்கள் அனைவரும் விசாரணை அறிக்கையை மதிப்பாய்வு செய்த முடிவு செய்யப்படும் என சொல்லப்படுகிறது.


கூகுள் நிறுவனம் கூறுகையில், “இந்த நம்பிக்கை மீறல் தனது நிறுவனம் மற்றும் பாட்னர்களின் வளர்ச்சியையும் கடுமையாகப் பாதிக்கும். விசாரணையின் போது நிறுவனத்தின் சார்பில் ஆணையத்திற்கு முழு ஒத்துழைப்பு அளித்து, விசாரணை செயல்முறையை ரகசியமாகப் பாதுகாத்தோம். சிசிஐயிடம் இருந்தும் அதே அளவிலான ரகசியத்தன்மையை” எதிர்பார்க்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தனர்.


கூகுள் மீதான குற்றச்சாட்டு என்ன?
கடந்த 2019 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் ஸ்மார்ட்போன் சந்தையில் கூகிளின் ஆதிகத்தை குறித்து விசாரணை நடத்த சிசிஐ க்கு உத்தரவிடப்பட்டது. 

குற்றஞ்சாட்டினபடி, ஸ்மார்ட்போன் உற்பத்தியாளர்களிடம் கூகுள் பிளே ஸ்டாேரை நிறுவக் கூகுள் கட்டாயப்படுத்துவதாகவும், இதன் காரணமாக அவர்களால் புதிய ஆண்ட்ராய்டு வெர்ஷன்களை விற்பனை செய்ய முடியாத நிலை மொபைல் தயாரிப்பாளர்களுக்கு ஏற்படுவதாகக் கூறப்பட்டது.


கூகுள் பிளே ஸ்டாரை பதிவேற்றம் செய்வது மட்டுமின்றி கூகுள் செயலிகளின் முழு தொகுப்பையும் முன்கூட்டியே ஸ்மார்ட்போனில் நிறுவுவது போட்டி சட்டத்தின் மீறலாக கருதப்படுகிறது. இதே போன்று, ஸ்மார்ட் தொலைக்காட்சி சந்தையிலும் கூகிளின் செயல்பாடு இருப்பதாகக் குற்றஞ்சாட்டு எழுந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

சில அம்சங்கள் போர்க்களத்தில் தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் கணினி நெட்வொர்க்கை மையமாகக் கொண்ட போருக்கு சிறந்த ஆயுதமாக இதனை மாற்றுகிறது.

What’s new in Arjun Mark-1A : சென்னையில் அமைந்திருக்கும் ஹெவி வேஹிக்கில்ஸ் ஃபேக்டரியில் ரூ. 7523 கோடி மதிப்பிலான இந்திய ராணுவத்திற்கு தேவையான 118 ராணுவ டேங்குகள் அர்ஜூன் மார்க் 1ஏவிற்கான ஆர்டரை வழங்கியுள்ளதாக மத்திய பாதுகாப்புத்துறை அறிவித்துள்ளது.

அர்ஜூன் மார்க் 1 ஏ என்றால் என்ன?

பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பு (DRDO) அர்ஜூனின் உருவாக்கத்திற்கான பணியை 1980களின் பிற்பாதியில் துவங்கியது. அதுவரை அதிக அளவில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த ரஷ்ய ஆயுதங்களுக்கு மாற்றாக அதிகரிக்க இது துவங்கப்பட்டது. ஆரம்பகால அர்ஜுன் வேரியண்ட்டின் சோதனைகள் 1990களின் முற்பகுதியில் தொடங்கியது மற்றும் டேங்க் 2004ம் ஆண்டு இந்திய ராணுவத்தில் இணைக்கப்பட்டது. மார்க் -1 ஏ அல்லது எம்.கே -1 ஏ வேரியண்ட்டிற்கான பணிகள் ஜூன் மாதம் 2010ம் ஆண்டு துவங்கியது. அதன் சோதனை ஓட்டங்கள் 2012ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் நடைபெற்றது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் , DRDO மற்றும் இராணுவம் ஆகிய இரண்டாலும் விரிவான சோதனை மதிப்பீடுகள் நடத்தப்பட்டன, அதைத் தொடர்ந்து அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் கள சோதனைகள் உட்பட அதிக சோதனைகள் நடத்தப்பட்டன.

மார்க் 1ஏ வேரியண்ட்டில் 14 பெரிய மற்றும் 58 சிறிய என 72 புதிய அம்சங்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. பல்வேறு செயல்பாட்டு முறைகளில் சிறந்த நிலப்பரப்பு இயக்கம் மற்றும் சூழ்ச்சித்திறன், சிறந்த இலக்கு கையகப்படுத்தல் மற்றும் 360 ° பார்வையில் இரவும் பகலும் துல்லியமான துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துதல் போன்ற திறமைகள் இதனால் அதிகரித்துள்ளது. ‘காஞ்சன்’ என்ற பல அடுக்கு வலுவான பாதுகாப்பு கவசம் இதில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் 120 எம்.எம். ரைஃபிள் துப்பாக்கி இணைக்கப்பட்டுள்ளதால் இது ஹண்டர் கில்லர் என்று அழைக்கப்படுகிறது. டிஆர்டிஓ தற்போது அர்ஜுனில் ஏவுகணைகளை செலுத்தும் சோதனைகளை நடத்தி வருகிறது.

Mk-1A டேங்க் Mk-1 டேங்கைக்காட்டிலும் அதிக உள்நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் மற்றும் இயந்திரங்களை கொண்டுள்ளது. இது வெளிநாட்டு உற்பத்தியாளர்களை சார்ந்திருக்கும் நிலையை குறைத்துள்ளது. புதிய மாறுபாடு நான்கு உறுப்பினர்கள் கொண்ட குழுவினருக்கு சில வசதியான அம்சங்களை பெற்றுள்ளதாக கூறியுள்ளது. சில அம்சங்கள் போர்க்களத்தில் தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் கணினி நெட்வொர்க்கை மையமாகக் கொண்ட போருக்கு சிறந்த ஆயுதமாக இதனை மாற்றுகிறது.

இதன் முக்கியத்துவம் என்ன?

மூன்று ரெஜிமெண்ட்டுகளில் இந்த 118 டேங்குகள் இடம் பெறும். VT-4 மற்றும் Al-Khalid ஆகிய இரண்டு டேங்குகளை பெற்ற பிறகு இந்த டேங்குகளின் பயன்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இந்த இரண்டு டேங்குகளும் சீனாவில் உருவாக்கப்பட்டது. அவை இந்தியாவில் பயன்படுத்தப்படும், ரஷ்யாவில் உருவாக்கப்பட்ட டி90 டேங்குகளோடு ஒப்பிடத் தகுந்தவை. அர்ஜூன் மார்க் 1 பாலைவனங்களில் பணியாற்றுவதற்கு ஏற்ற வகையில் உருவாக்கப்பட்டது. புதிய அம்சங்களோடு, இந்த டேங்கு இதற்கு முன்பு பயன்பாட்டில் இருந்த டேங்கைக் காட்டிலும் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை. டி90 மற்றும் அர்ஜூன் டேங்குகளை வைத்து களத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சோதனைகளில் ரஷ்யாவில் உருவாக்கப்பட்ட டி90-க்கு இணையான அம்சங்களையும், சில நேரங்களில் அதனைக் காட்டிலும் கூடுதல் திறமைகளை கொண்டதாகவும் இந்த அர்ஜூம் மார்க்1ஏ இருந்ததாக ராணுவ வீரர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

உயரமான பிரதேசங்களில் இதன் பயன்பாடு என்பது, இதன் எடை காரணமாக கேள்விக்குறியாக உள்ளது. . 72 புதிய சேர்த்தல்கள் கணிசமாக செயல்திறனை அதிகரித்திருந்தாலும், அவை ஏற்கனவே கனமாக இருந்த டேங்கில் 5 முதல் 6 டன்கள் வரை கூடுதல் எடையை சேர்த்துள்ளது.

இந்த திறன்களின் அடிப்படையில், இந்த உள்நாட்டு எம்பிடி உலகெங்கிலும் உள்ள அதன் வகுப்பில் உள்ள மற்ற டேங்குகளுக்கு நிகராக உள்ளது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்திய நிலைமைகளுக்காக கட்டமைக்கப்பட்டு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, எனவே எல்லைகளை திறம்பட பாதுகாக்க இது பயன்படுத்த ஏற்றது என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

உள்நாட்டு உற்பத்தி திறனில் இது எத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது?

புதிய மாறுபாடு உள்நாட்டு கூறுகளின் விகிதத்தை அதிகரித்துள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. இந்த உத்தரவு பாதுகாப்புத் துறையில் ‘மேக் இன் இந்தியா’ முயற்சிக்கு மேலும் ஊக்கத்தை அளிக்கும் என்றும், ஆத்மநிர்பர் பாரத்தை நோக்கி இது ஒரு பெரிய படியாகும் என்றும் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகம் கூறியுள்ளது. இந்த உற்பத்தி ஆணை, சுமார் 8,000 பேருக்கு வேலைவாய்ப்புடன் MSME கள் உட்பட 200 க்கும் மேற்பட்ட இந்திய விற்பனையாளர்களுக்கு ராணுவ ஆயுத உற்பத்தியில் புதிய வழியை திறக்கிறது. இது அதிநவீன பாதுகாப்பு தொழில்நுட்பங்களில் உள்நாட்டு திறனை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முதன்மை திட்டமாக உள்ளது.

மூத்த டி.ஆர்.டி.ஓ. அதிகாரிகள் தங்களின் கருத்தை தெரிவித்த போது , அர்ஜூன் மார்க் 1ஏ 2018 மற்றும் 19 காலத்தில் இந்திய ராணுவத்தில் இணைக்க தயாராக இருந்தது. சென்னையை அடிப்படையாக கொண்ட டி.ஆர்.டி.டோ. ஃபெசிலிட்டி காம்பேட் வெஹிகில்ஸ் ரிசர்ச் மற்றும் டெவலப்மெண்ட் எஸ்டாபிலிஸ்மெண்ட் (DRDO facility Combat Vehicles Research and Development Establishment (CVRDE)) இந்த டேங்கின் உற்பத்திக்கு தலைமை வகித்தது.

இந்த ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் பிரதமர் நரேந்திர மோடி சென்னையில் நடந்த விழாவில் முன்மாதிரி அர்ஜுன் Mk-1A யை ராணுவத் தளபதி ஜெனரல் M M நரவனேவிடம் ஒப்படைத்தார். இந்த டேங்குகளின் முதல் தொகுப்பை இந்திய ராணுவத்திற்கு வழங்க இரண்டரை முதல் மூன்று ஆண்டுகள் ஆகும்.

உலக சுகாதார அமைப்பு வெளியிட்டுள்ள தகவலின்படி, டெல்டா மாறுபாடு குறைந்தது 180 நாடுகளில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

கொரோனா வைரஸின் முந்தைய மாறுபாடுகளை விட டெல்டா மாறுபாடு குழந்தைகள் மற்றும் பதின்ம வயதினருக்கு மோசமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு வலுவான சான்றுகள் இல்லை என மருத்துவ வல்லுநர்கள் கூறுகின்றனர். எனினும் டெல்டா மாறுபாடு அதிகம் தொற்றும் தன்மை கொண்டதால் குழந்தைகளிடம் அதிகம் பரவுகிறது.

டெல்டா வைரஸ் எளிதில் பரவும் திறன் கொண்டது என்பதால் குழந்தைகளுக்கு அதிக ஆபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தொற்று அதிகரிப்பது பள்ளிகளில் மாஸ்க் அணிவது, தடுப்பூசி போடுவதன் அவசியத்தை காட்டுகிறது என புளோரிடாவில் உள்ள ஜான்ஸ் ஹாப்கின்ஸ் அனைத்து குழந்தைகள் மருத்துவமனையின் தொற்று நோய் மருத்துவர் டாக்டர் ஜுவான் டுமாய்ஸ் கூறியுள்ளார்.

அமெரிக்க குழந்தைகள் அகாடமி ஆஃப் பீடியாட்ரிக்ஸ் மற்றும் குழந்தைகள் மருத்துவமனை சங்கத்தின் தரவுகளின்படி, இந்த மாத தொடக்கத்தில் அமெரிக்க குழந்தைகளில் வாராந்திர தொற்று விகிதங்கள் 2,50,000 ஐ தாண்டியுள்ளது. தொற்றுநோய் தொடங்கியதிலிருந்து, அமெரிக்காவில் 5 மில்லியனுக்கும் அதிகமான குழந்தைகள் கொரோனாவால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

உலக சுகாதார அமைப்பின் கூற்றுப்படி, டெல்டா மாறுபாடு குறைந்தது 180 நாடுகளில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. மேலும் இளம் குழந்தைகள் மற்றும் பதின்ம வயதினரிடையே தொற்று அதிகம் பரவுவதால் அவர்கள் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுவதும் அதிகரிக்கிறது.

அமெரிக்காவில் ஆகஸ்ட் மாதத்திற்கு பின் செப்டம்பர் மாதம் தொடக்கத்தில் கொரோனா பாதித்து மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுவோர் விகிதம் 1,00,000 குழந்தைகளில் 2 பேர் என்ற அளவில் குறைவாக இருந்தது என நோய் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மைய தகவல் தெரிவிக்கிறது. ஆனால் கடுமையான நோயால் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை குறையவில்லை.

டெல்டா மாறுபாட்டால் குழந்தைகள் அதிகம் பாதிக்கப்படுவது போன்று தோன்றினாலும் அப்படி இல்லை என்கின்றனர் நிபுணர்கள். பெரும்பாலான பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு லேசான தொற்று அல்லது அறிகுறிகள் இல்லை என்றால் மருத்துவமனையில் சேர்க்க தேவையில்லை என மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர்.

டெல்டா வைரஸ் தொற்றிலிருந்து கொரோனா தடுப்பூசிகள் பாதுகாக்கிறது. 12 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய குழந்தைகள் கொரோனா தடுப்பூசி போட தகுதியானவர்கள். தடுப்பூசி செலுத்திக்கொள்ளாதவர்களே அதிகம் மருத்தவமனையில் சேர்க்கப்படுகின்றனர்.

Developers are excited and occupants are largely worried about the execution of the Maharashtra government’s proposal to redevelop the historic Bombay Development Department chawls, spread over 92 acres of prime real estate.Alok Deshpandereports on the ambitious plan and the varied concerns

In 1933, friends and relatives gathered at chawl number 14 of the Bombay Development Department (BDD) at Delisle Road to celebrate Dr. B.R. Ambedkar’s birthday. The event was organised by Comrade R.B. More, one of the important forces behind the Chavdar Tale Satyagraha, a protest against the practice of disallowing the so-called ‘untouchables’ from using water from a public tank. At the programme, balladeer M.K. Kamble sang a paean to honour Ambedkar, mentioning him as ‘Babasaheb’ for the first time. With this event, the Red Chawl, as it was known then, strode into the history books.

Constructed between 1920 and 1925, BDD chawls, standing in the heart of Mumbai, have been witness to many such historical events. They have seen the rapid development of Bombay and then Mumbai as a prosperous island city. They have watched Bombay, found suitable by the British rulers for setting up textile mills, become the financial capital of independent India. The inhabitants of these chawls — poor and lower-middle class Marathi migrant labour and their families — have been spectators as well as participants in not only the city’s industrial growth, but also the freedom struggle, the Left-led labour movement, the Dalit Panther movement, and the Shiv Sena’s growth.

But today, almost 100 years after they were built, the chawls are the last citadel of the Marathi population, which is shrinking in every corner of the city. Of the total 16,553 rooms in these chawls, 15,593 are on State government land and the rest are on the Bombay Port Trust land in Sewri.

On August 1, the tripartite Maha Vikas Aghadi (MVA) government performed a ‘bhoomi pujan’ greenlighting what many in the government believe is going to be one of the biggest redevelopment projects in Asia, worth more than Rs. 16,000 crore. (This amount does not include the commercial market sale of the space that this project will create.) The project involves razing a number of chawls — old, weathered and historic structures — and rebuilding them. The new, imposing structures will house commercial and residential tenants, who will be given ownership of their new apartments.

A total of 207 chawls are located at Sewri, Naigaon, N.M. Joshi Road (Delisle Road) and Worli in south Mumbai. The redevelopment project plans to demolish and rebuild 195 of these chawls. The families of the 15,593 rooms will get apartments of 500 sq ft each. While residents and stall owners have been promised in-situ rehabilitation within eight years, around 17 towers will be built for market sale and more than 20 lakh sq ft of commercial space will be made available in the heart of Mumbai. The Maharashtra government has appointed the Maharashtra Housing and Area Development Authority (MHADA) as the nodal and planning agency for this mammoth project which could transform the landscape of south and central Mumbai.

Need for housing

“In the later part of the 19th century, it was evident that as mills started running, labour was streaming into the city. The British government decided that it had to provide housing to these workers. It encouraged private landlords to build chawls. The government also began to contemplate building houses. So, Bombay City Improvement Trust (BIT) or BDD chawls was the State push to create housing,” says Pankaj Joshi, Principal Director, Urban Centre Mumbai, which works on urban planning, research, design, advocacy and community outreach.

While the need for housing for single, male migrant labour is the widely accepted reason behind the housing push by the British rulers, documents suggest that the requirement especially arose after the 1896 epidemic. The bubonic plague, which broke out in Bombay, killed more than 29,000 people. In February 1898, the British Parliament discussed the plague. Records say that 30%-40% of the population was concentrated in barely 3%-4% of land. On February 14, 1898, Lord Sandhurst presented the City of Bombay Improvement Bill in the British Parliament. The aim of this Bill was to build new roads, repair old roads, restructure old buildings or rebuild them, and create more open space. Once it was passed, the BIT was formed on November 9, 1898.

“From 1898 to 1920, the BIT demolished 24,428 buildings and built 21,387 new ones, which came to be known as BIT chawls,” notesChalitale Tower, a book published by the MHADA on Bombay’s chawls. But the BIT was largely focused on building and widening roads, land reclamation, etc. As a result, it ran out of funds and the city continued to face problems of housing.

Sir George Lloyd was appointed Bombay Governor in 1918. He sensed the need for housing and decided that the houses would be built by the government. He raised money through a developmental loan which was described as ‘By Bombay, For Bombay’. A town duty of Rs. 1 was levied on each bale of cotton entering the city. The BDD was formed in 1920 for the purpose of housing. It constructed 217 chawls at Worli, Naigaon, N.M. Joshi Road and Sewri.

Chawls are ground-plus- three-storied structures spread over 92.70 acres. Each chawl has 80 rooms measuring 160 sq ft each. Typically, a building has 10 rooms on either side of the corridor and each room has a ‘nahani’ and a kitchen area with a loft above. Two toilet blocks — one for women and one for men — with three lavatories are provided at the end of the corridor along with a spiral staircase as a fire escape. The entrance to the building is at the end of the ground floor, while stairs run through the middle of the length of the building. “Historical records show that these chawls were constructed in black stone. It was difficult to drill a nail into the walls,” says Vaishali Gadpale, Chief Public Relations Officer, MHADA.

Gadpale points out that over time, the quality of external infrastructure such as water supply pipes,and sewerage and storm water drainage deteriorated. Now, the Public Works Department (PWD) of Maharashtra maintains and safeguards the chawls. The residents of the chawls are tenants who pay a monthly rent of Rs. 70 to the PWD. The receipt carries the name of the leaseholder.

“These chawls and their tiny rooms gave shelter to nearly three to four generations of migrant labour coming to Mumbai in search of a better life. All of them may not have succeeded in life, but these chawls offered them safety. We have planned the redevelopment to ensure that these families get their rightful homes in-situ. They will not have to go anywhere. We are committed to that,” promised Maharashtra’s Housing Minister Jitendra Awhad, who spent his childhood in a chawl in the Tardeo area of Mumbai.

Plans for redevelopment

It was not only the MVA government that conducted a ‘bhoomi pujan’ of the project on August 1; the previous Bharatiya Janata Party–led government, headed by Devendra Fadnavis, performed an identical ceremony five years ago.

On December 27, 2016, the then Maharashtra government issued a modification to Regulation 33(9) of Development Control Regulations, which deals with the reconstruction or redevelopment of cessed buildings/urban renewal schemes on extensive areas in Mumbai city. It read, “For reconstruction or redevelopment of cluster(s) of buildings under Urban Renewal Scheme(s) in the island city of Mumbai undertaken by the Planning Authority, the FSI shall be 4.00 or the FSI required for rehabilitation of existing tenants / occupiers certified by competent authority appointed by the government for this purpose.”

Prashant Dhatrak, Executive Engineer, City, MHADA, says: “We will be rehabilitating the residents of 15,593 rooms in Naigaon, N.M. Joshi Road, and Worli, of which 374 are non-residential. Each eligible family will be getting a flat of 500 sq ft, stall owners will get the existing size stalls, and slum-dwellers will get a 269 sq ft flat which we propose to increase to 300 sq ft.”

Worli, which is the largest among the three land samples, has 121 chawls spread over 54.70 acres and 9,689 rooms. Of these rooms, 9,394 are residential, while the rest are non-residential. A consortium of Capacite Infraprojects, Tata Projects and CITIC Construction will execute this redevelopment project worth Rs. 11,744.26 crore. A total of 33 towers will accommodate the eligible beneficiaries with each structure being 40 storeys tall, including a a six-storey parking facility. On the commercial side, 3,224 rooms (flats available for comemrcial sale) with 807 sq ft of carpet area and 1,772 rooms with 1,076 sq ft of carpet area will be available for market sale in 10 towers of 66 storeys. In addition, 13,64,368 sq ft of commercial space will be available.

Naigaon has 42 chawls with 3,344 rooms spread across 15.93 acres. Of these, 3,289 are residential and 55 are non- residential. Larsen & Toubro is the contractor for the project worth Rs. 2,937.76 crore. A total of 20 towers will accommodate the beneficiaries. Each will be 22 storeys tall with three floors of basement parking. The project will give 1,408 rooms with 860 sq ft of carpet area and 448 rooms with 1,076 sq ft of carpet area for market sale in four towers of 60 storeys. It will also have one commercial tower with 2,57,256 sq ft area.

The N.M. Joshi road in Lower Parel has 32 chawls spread over an area of around 13.49 acres with 2,560 rooms. A consortium of Shapoorji Pallonji & Co and SD Corporation are the contractors for the redevelopment project, estimated at Rs. 2,438.99 crore. A total of 14 towers, each 22 storeys tall, will accommodate the residents. For market sale, the project will give 728 rooms of 807 sq ft of carpet area and 540 rooms with 1,022 sq ft of carpet area. A commercial tower with 2,86,707 sq ft of area will be available as well.

“These chawls have been in existence for almost 100 years and residents have an emotional bond with their homes. They have open spaces, gardens, clinics, playgrounds, schools, community centres and religious centres which have been functioning for years,” says Dhatrak. The redevelopment plan promises to replicate all of this with additional open spaces.

Aaditya Thackeray, the State’s Environment Minister, who represents the Worli Assembly constituency, and Awhad have also promised to accommodate the families of policemen in the redevelopment project, who have been staying there for years. The demand for this has been pending for many years.

The MHADA has identified towers built on textile mill lands to make residential arrangements for the residents of BDD chawls once the demolition begins. It has identified approximately 3,200 rooms. In case more houses are required, the government agency will provide Rs. 22,000 as monthly rental to those families which will not be given a flat so that they can make arrangements themselves.

The space and rooms available for commercial use will be sold at the market rate, MHADA officials say.

Identifying the beneficiaries

In Worli, the task is to identify eligible flat owners. Residents have demanded an agreement guaranteeing a flat before moving to transit camps. “A permanent residential agreement gives a clear picture about future houses, amenities to be offered, etc. This is offered during any slum redevelopment project in Mumbai or any other reconstruction project. This is a legal protection to tenants which we must get,” says Raju Waghmare, President, Akhil BDD Chawl Rahivashi Mahasangh, an umbrella body of residents of these chawls. He is also the State Congress spokesperson.

Waghmare, who returned to India after studying in the U.S., has lived in Naigaon BDD chawl for years since his birth. His son is a fourth- generation resident of the chawl. He points out the “bizarre” condition put forward by the previous State government seeking documentary evidence of residence in the chawl from before 1996. “We pay rent to the PWD, which means they have all the receipts and papers from all these years. What is the logic of 1996,” he asks, pointing out that almost 30% of the current residents purchased flats in chawls post-1996. “They wouldn’t be able to produce papers from before 1996, making them ineligible for rehabilitation in the new towers,” he says.

The present government has withdrawn that condition and has raised the eligibility deadline to January 1, 2021. This means that those who lived or have registration papers from before January 1 will be eligible for rehabilitation in the new towers. It has also proposed that the PWD check the authenticity of documents.

Disputes within family members are now arising with the announcement of the redevelopment project. Brothers who had parted ways in search of better living or because of little space now have to decide who will own the new house. A police officer with the Worli police station says the number of disputes regarding tenancy rights on BDD chawl rooms has significantly increased.

The MHADA, which cannot stall the redevelopment plan simply because there are family disputes, has now proposed that in case of disagreements between family members over ownership and failure to sort out such differences, the new flat will be registered in the name of the Director of the BDD. Once the family settles its differences, the flat will be transferred to the mutually agreed person’s name.

As of now, the MHADA’s plan is to have a transit agreement with eligible residents to move them to alternate accommodations and then have a lottery whereby tenants get their final flat number in a designated tower. Based on that, the permanent agreement will be signed. The State Cabinet recently announced that it will charge only Rs. 1,000 as stamp duty from the qualified residents when they get their flats.

One of the concerns of shifting families from lower-income groups to high-rise buildings is the inability to pay for maintenance once the construction is completed. The MHADA has announced that it will pay for upkeep for 10 years after construction is completed.

A shot in the arm for real estate

While residents worry about maintenance charges, the real estate industry is pleased. The project is likely to open up new avenues for development in the region. Anuj Puri, Chairman, ANAROCK Property Consultants, an independent real estate services company, says: “The acute shortage of land in the core parts of Mumbai has compelled the city to expand northwards into the adjoining districts of Navi Mumbai, Thane and Raigad and the peripheral suburban locations along the central and western rail network. Redevelopment of this scale in south Mumbai will free up land which will provide a fillip to the real estate sector in the city.”

Ashok Mohanani, President, NAREDCO Maharashtra, says, “It is anticipated that property prices will drop with the completion of the BDD redevelopment project. Areas such as Worli, which are a luxury destination for investors and residents, have a price ranging from upwards of Rs. 50,000 per sq ft of carpet area. Post-BDD development, prices are likely to come down to Rs. 30,000 -40,000 per sq ft of carpet area to accommodate the growth in the sector. This development can redefine the housing market of south-central Mumbai in the coming years.”

Culture of chawls

However, many fear that redevelopment will end the unique culture of chawls. Sachin Rohekar, a journalist who spent more than three decades in the BDD chawl at N.M. Joshi, recalls how 12 family members used to live in a single room. “Textile mills were growing, and workers were given accommodation here. The first wave of migrants was from the Konkan region. Those from the Ghats (western Maharashtra) came later without their families and they lived in chawls around the BDD. The dabbawala service was started for them,” he says.

Rohekar remembers how ‘desi’ games like kabaddi and kho-kho used to be played with huge fanfare. “Boys from the BDD used to play in the national and State kabaddi teams,” he says. People from the chawls would also react to every social and political event, he adds.

Anand Bhandare, a fourth-generation resident of BDD chawl in Worli, says these structures are few of the last remaining areas in Mumbai with a concentrated Marathi population. “We always tend to glorify social integration, but the reality is that even these structures have caste-wise chawls. Our part celebrates Ambedkar’s birth anniversary with fanfare, the others don’t. Redevelopment might change this,” he says. Bhandare says the State government isn’t doing anyone a favour by giving free flats to the residents. “Nobody demanded 40- storey towers for rehabilitation. Has anyone given a thought to how poor families will pay for maintenance? Why should we depend on the government by demanding a corpus fund? In addition, the open spaces may significantly reduce (after redevelopment),” he says.

Culture survives only if the community endures, says Joshi. “Space does not create culture; it only promotes it. Ultimately it is the people who create culture. So, the focus should be on how people can remain here. We cannot say that the previous culture was better or that the present one is better. Only coexistence of different cultures and communities can make a city richer, not exclusion,” he says.

While inward FDI in India does create jobs, the magnitude and quality of job generation need scrutiny

The most recent labour statistics, for August 2021, released by the Centre for Monitoring Indian Economy (CMIE) shows that the unemployment rate has increased from around 7% in July to 8.3% for August 2021. In absolute terms, employment shrunk from 399.7 million in July to 397.8 million, that is, 1.9 million jobs were lost in one month.

Sectoral analysis shows that most of the jobs lost were farm jobs; while non-farm jobs did increase to absorb some of these, the quality of new jobs generated is a matter of concern. While employment in agriculture fell by 8.7 million, non-farm jobs increased by 6.8 million, mainly in business and small trade, but the manufacturing sector shed 0.94 million jobs. Thus, much of the labour shed by agriculture has been absorbed in low-end service activities.

Employment sustainability

During normal times, seasonal labour released from agriculture gets accommodated in the construction sector, even though the ideal situation would be their movement to the factory sector. But, currently, the construction sector itself is shedding jobs, forcing workers to find employment in the household sector and low-end services. This non-availability of sufficient jobs in manufacturing and higher end services could be the dampener for economic recovery in the subsequent quarters of the current fiscal year.

Elementary economic theory suggests that raising the level of investments is the key to output and employment growth. While public investments are important, especially in the current context of sluggish aggregate demand, there is a dire need to complement public investments with even more private investments. The economy has been waiting for private investments to flow in for quite some time, but their levels have been very low, accentuating the unemployment situation. Resorting to Foreign Direct Investment (FDI) to augment domestic capital formation is an approach that India has been pursuing by making ‘ease of doing business’ more enticing. While inward FDI does generate jobs both directly and indirectly through an increase in production activities (which increases demand for labour), the magnitude of employment generated especially in the manufacturing sector, needs closer scrutiny. Further, the sustainability of increased employment is often threatened as it depends on the business avenues which other competing economies open up leading to corporate restructuring at the global level and firm exits from erstwhile locations.

An exit and disruptions

Tepid employment growth in the manufacturing sector is not a recent phenomenon in India. However, some sub-sectors within the manufacturing sector have generated both direct and indirect employment by attracting FDI and entering into global networks of production. A prominent segment, often projected as a driver of the manufacturing sector’s output and employment growth, is the auto sector.

Estimates show that the automobile sector employs 19.1 million workers, directly and indirectly. Currently, more than 70% of the auto component companies are small and medium enterprises. It was expected that by 2022, the employment in this sector would reach 38 million with a higher generation of indirect employment.

However, three factors have created roadblocks to the expansion of the sector. First, due to the novel coronavirus pandemic and subsequent lockdown, aggregate demand in the economy is low, which is being reflected in vehicle sales. Second, the shortage of semiconductors continues to impact production even when customer sentiments are slowly turning positive. Third, the recent exit of Ford from the Indian market would release a large number of employees, who would be in search of jobs that are hard to find.

The exit of Ford raises some important issues regarding the unbridled attraction of FDI. While FDI might help in creating a manufacturing ecosystem in certain locations, the uncertainties of global corporate restructuring and changes in the economic environment in the lead firm’s home economy are factors to reckon with. More frequent global production re-arrangements are becoming a part of the strategy of big firms in this phase of globalisation, as markets tend to be more volatile due to repeated demand fluctuations.

Other examples

We have had the experience of Nokia, which at its peak, in its Sriperumbudur factory (Tamil Nadu) was one of the world’s largest mobile phone plant, with 8,000 permanent employees working three shifts, producing more than 15 million phones a month and exporting products to over 80 countries. But in 2014, Nokia halted its production operations from this location, disrupting the livelihoods of thousands of workers.

Recently, Citibank announced that it would shut India retail banking business as part of a global decision to exit 13 markets. The U.S.-based bank wants to focus on a ‘few wealthy regions’ around the world. Citibank’s exit from the retail segment is after more than three decades; the bank has 35 branches employing approximately 4,000 people in the consumer banking business. Closely following this, after 25 years of operations is auto manufacturer Ford deciding to exit India. This will affect about 4,000 direct employees as it stops making cars at its factories in Sanand, Gujarat, and Chennai, Tamil Nadu. Estimates show that another 35,000 indirect employees would also be lost at various levels, creating a massive disruption in the local economy.

Impact on job generation

The exits of high-profile global firms affect employment generation in two ways. First, it creates apprehensions among potential investors about choosing that location for greenfield investments or for scaling up existing facilities. Such circumstances generally lead to a ‘wait and watch’ approach, affecting private investments even if an economy claims to have the tag of investor friendliness. A downturn in private investments leads to slower employment growth. Second, the process of the ‘destruction’ of jobs through exits creates mismatches in the labour market. That is, there is a sudden release of high skilled workers which could block possible new entrants who have already invested in their skills; this leads to a levelling down of wages which occurs when high-end services firms exit. When large assembly firms exit there would be a big influx of low-skilled workers to other sectors as the same sector might not be able to absorb the workforce released. This churn in the labour market aggravates an existing unemployment problem.

A waning of permanency

The euphoria on the inflow of FDI and associated benefits needs to be tempered with the reality of the emergence of modern transnational corporations (TNC) with ‘agility, rapidity and mobility’. When these TNCs emerge as key players in an industry, a proliferation of mergers and consolidations across national and international borders might be frequent. These are efforts to open up new opportunities in new markets. Such waves of expansions and contractions are aimed at acquiring new markets and new trade opportunities. This process of an internationalisation of production is driven by the big firms by investing in and out of developing economies.

Growing scepticism towards more open trade policies and the rise of protectionism have increased the risk and unpredictability of policy environments, leading to deeper reflection on both existing and new investments by global firms. Thus, the ‘next to near’ permanency of large foreign firms operating for decades is slowly waning. It is here that domestic capital formation and private investments should step in. We are still waiting for it to happen.

M. Suresh Babu is Professor of economics at IIT Madras. The views expressed are personal

Observers in New Delhi profess mixed feelings — some joy for Australia, but more commiseration with France

The announcement last week of AUKUS — a new security pact between the United States, the United Kingdom and Australia — is making waves around the world. The announcement is significant not only because it involves the transfer of nuclear submarine technology to Australia but also since it implies the cancellation of an ongoing U.S.$90 billion project by France to manufacture conventional submarines for Australia.

Understandably, France is indignant. Paris has recalled its Ambassador to Australia, accusing Canberra of “backstabbing” and betrayal. When Australian and French Ministers met less than a month ago, French officials said there had been no talk of cancelling the deal. The two sides had even issued a joint statement indicating the continuation of the submarine programme. But Australia, it seems, had been secretly negotiating a deal with the U.K. and the U.S. Beyond Canberra’s unceremonious termination of the submarine contract, France is angry because it was kept in the dark about the discussions surrounding the new pact.

For observers in India, the AUKUS saga evokes mixed feelings. Many are happy for Australia — a partner in the Quad (of India, the U.S., Japan and Australia) — to receive top quality nuclear submarine technology from the U.S. and the U.K., strengthening China deterrence in the Indo-Pacific. But there is no mistaking a sense of commiseration with France, India’s foremost partner in the Indian Ocean. “Why couldn’t France have been taken into confidence,” many ask. “It would have prevented an unseemly spat between friends, all big players in the Indo-Pacific region.” Some Quad-sceptics see this as a sign of what the future might hold for India. If Australia and the U.S. could deceive France, a North Atlantic Treaty Organization (NATO) partner, they ask, what is to prevent them from doing the same with lesser allies?

New Delhi is uncomfortable

There is another reason why Indian officials are seeing this differently. There is apprehension that the deal could eventually lead to a crowding of nuclear attack submarines (SSNs/submersible ship nuclear) in the Eastern Indian Ocean, eroding India’s regional pre-eminence. The Indian Navy presently dominates the space, but its conventional underwater capability has been shrinking. An Indian plan to develop a fleet of nuclear attack submarines has elicited no offer of help from the U.S. that does not share its prized nuclear submarine technology with even its closest allies; all except Australia, evidently. Washington’s willingness to help Canberra build SSNs raises the possibility that Australia could deploy nuclear submarines in the Eastern Indian Ocean well before India positions its own. This is not merely hypothetical. The Indian Navy, the principal security provider in the Eastern Indian Ocean, is not building submarines at a pace commensurate with needs. Notwithstanding shared concerns over China’s growing submarine presence in the region, however, Indian officials are not comfortable with the prospect of friendly SSNs in India’s backyard.

AUKUS versus the Quad

It does not help that AUKUS has taken the focus away from the Quad. Regardless of how the Joe Biden administration frames the argument, there is no denying a sense of wariness in New Delhi. There is for one thing more than a subtle hint of U.S. favouritism for Australia in the new deal. The agreement suggests preferential treatment on the part of Washington for a close Anglo-alliance partner. A senior American official who briefed the media about the AUKUS deal last week underscored the “very rare” nature of the arrangement and the “extremely sensitive” technology that will be shared with Australia. “This is an exception to our policy in many respects,” he observed. “I do not anticipate that this will be undertaken in any other circumstances going forward; we view this as a one-off.” That leads some in Delhi to wonder why the U.S. should make an allowance for one Quad partner and not another.

The technology pursuit

While it has rarely received any submarine technology from the U.S., New Delhi has been accepting of American discretion on the matter. India has instead relied on Russia for nuclear submarine technology, including in the construction of the reactor of India’s first SSBN/submersible ship ballistic missile nuclear (Arihant) and in the acquisition (on lease) of a nuclear attack submarine. The Indian Navy’s indigenous SSN programme, however, requires a nuclear reactor more powerful than the one installed in the Arihant (a non war-fighting platform). Following the deepening of Quad ties, some in India were hopeful that the U.S. would consider providing the Indian Navy with nuclear submarine propulsion technology. The clarification by Washington that the deal with Australia is a “one-off” puts paid to Indian expectations.

There is now speculation that Delhi might consider seeking French help with nuclear submarines. There is a view that New Delhi must seize the opportunity to push France to transfer its nuclear propulsion technology. Despite the less than satisfactory experience with the Project 75 ‘Scorpene’ class submarine programme, India, some say, should accept French assistance with building an SSN reactor.

For the moment, however, India is being careful in its official response to AUKUS. The bottom line for New Delhi is that it cannot be seen to be taking sides in a feud among friends. France, the U.S., the U.K. and Australia are some of India’s closest partners, and Indian officials would like to be spared the awkwardness of having to support one ally over the other. Despite worries over the prospect that Australia’s nuclear submarine capability could overtake India’s own in coming years, Indian officials recognise Canberra’s need to reappraise its strategic environment and reinforce deterrence against China.

Likewise, many in New Delhi feel France’s anguish. The deal Australia just cancelled was a critical part of France’s struggle to maintain an indigenous naval industry, and a key component of its Indo-Pacific vision. India, by some accounts, would like to deepen bilateral strategic ties, and play a part in restoring French confidence and pride.

Abhijit Singh is a Senior Fellow at the Observer Research Foundation and a retired naval officer

A precise caste census is difficult, but the data will be useful to drive social policy

The idea of a national caste census might be abhorrent when the stated policy is to strive for a casteless society, but it will be useful to establish statistical justification for preserving caste-based affirmative action programmes. It may also be a legal imperative, considering that courts want ‘quantifiable data’ to support the existing levels of reservation. Political parties with their base in particular social groups may find a caste enumeration useful, if their favoured groups are established as dominant in specific geographies; or they may find the outcome inconvenient, if the precise count turns out to be lower and has a negative bearing on perceptions about their electoral importance. In this backdrop, the Union government’s assertion in the Supreme Court that a census of the backward castes is “administratively difficult and cumbersome” may evoke varying responses. There are two components to the Government’s stand. First, it asserts that it is a policy decision not to have caste as part of the regular census and that, administratively, the enumeration would be rendered so complex that it may jeopardise the decennial census itself. Second, it cites the difficulties and complexities inherent in getting an accurate count of castes, given the mind- boggling numbers of castes and sub-castes, with phonetic variations and similarities, that people returned as their caste in the Socio-Economic Caste Census (SECC) conducted in 2011.

The Government has said data from the 2011 SECC were not acted upon because of “several infirmities” that rendered them unusable. Even in the Censuses up to 1931, when caste details were collected, they were wanting in completeness and accuracy. Further, the data contained 46 lakh different caste names, and if subcastes were considered, the ultimate number may be exponentially high. These points do merit consideration, and even those clamouring for a caste census cannot easily brush them aside. However, these need not mean that an enumeration of the social groups in the country is impossible. A caste census need not necessarily mean caste in the census. It may be an independent exercise, but one that needs adequate thought and preparation, if its ultimate goal is not for political or electoral purposes, but for equity in distribution of opportunities. A preliminary socio-anthropological study can be done at the State and district levels to establish all sects and sub-castes present in the population. These can be tabulated under caste names that have wider recognition based on synonymity and equivalence among the appellations that people use to denote themselves. Thereafter, it may be possible to do a field enumeration that can mark any group under castes found in the available OBC/BC lists. A caste census may not sit well with the goal of a casteless society, but it may serve, in the interim, as a useful, even if not entirely flawless, means of addressing inequities in society.

Expansion of vaccination must be accompanied by efforts to track virus variants

India’s count of active COVID-19 cases has hit a six-month low with the number dropping to 3,00,162, according to a Friday bulletin from the Health Ministry. Helped by the nearly 56 crore tests done so far, positivity rates — or the percentage of those tested who turn out positive — have also been showing encouraging trends. The weekly positivity rate has been less than 3% for the last 91 days and the daily positivity rate has been around 2% for the last 25 days. But this is no time to be complacent. Last September, active cases in India appeared to have peaked at a little over 10 lakh after which there was a steady decline. Around December 20 it had gently descended to a little around 3,00,000 or the levels seen today. Around the same time, the first reports of the clinical trial successes of the Pfizer-BioNTech, Moderna and AstraZeneca vaccine brought cheer. Even India’s home-grown vaccines seemed to be around the corner, and all of these triggered an optimism that India may have passed the worst.

The lack of alacrity in hunting for new mutations, underlying dangerous new variants, meant that the insidious emergence of the Delta variant, which caused the catastrophic peak in April-May, was only understood in hindsight. The nature of the virus, its propensity to evade antibodies and the inevitable socialisation that normal life entails means that there is no absolute nadir in a country's pandemic trajectory at which it can be sure that a fresh threatening wave will not rise again. The 3,00,000 active cases last December, saw around 300 deaths being reported every day. Even today, those numbers are fairly similar. While the spread of infection can be controlled in limited ways, the availability of vaccines and the fact that many large countries now are getting closer to having half their population inoculated with at least one dose means that the biggest threat associated with the pandemic — severe disease and death — is much more tractable than last year. Because crores of Indians have been vaccinated, and Government officials have optimistic projections that most adults will be vaccinated with at least a single dose by the year end, there is again an air of optimism. This time, however, the Government messaging is more cautious with warnings that the second wave was yet to abate, and recommendations of continued behavioural caution. This is also accompanied by projections that say, at its worst, a possible third wave cannot be as catastrophic as the second wave peak, even accounting for significantly more infectious and lethal variants suddenly emerging. Thus, to expand vaccination and track new variants are the only real ways forward.

Addressing a press conference in Jakarta, Prime Minister Indira Gandhi recalled that her party had decided to recognise the Heng Samrin government even before the general elections of January 1980.

Prime Minister Indira Gandhi strongly defended the decision to recognise the Heng Samrin government in Kampuchea. Addressing a press conference in Jakarta, she recalled that her party had decided to recognise the Heng Samrin government even before the general elections of January 1980. Sharply reacting to a correspondent’s question on what India had gained from it, she said, “We do not take these decisions on the basis of deriving any benefit”. “The general applied by India was that any government that was operating de facto should be recognised”. Asked whether Kampuchean question figured in here discussions with President Suharto, and if there were differences with him, Mrs Gandhi said with a smile, “We both agreed that the situation should be resolved. There are bound to be differences between nations and leaders”.

Antulay Petition

Justice S C Pratap of the Bombay High Court admitted the writ petition against A R Antulay and the state of Maharashtra by P B Sawant, Mrinal Gore and Kamal Desai challenging the allocation and distribution of cement. Justice Pratap said that the petition succeeded in making a prima facie case. The court also directed that a show cause notice be issued to Umesh Balachandra Tipnis, secretary food and civil supplies, Maharashtra government, who had filed an affidavit against the admission of the petition. It asked why a case against contempt of court shouldn’t be made against him.

US-USSR Talks

US Secretary of State, Alexander Haig and the foreign minister of the Soviet Union, Andrei Gromyko, agreed that the two countries should begin negotiations on November 30 in Geneva to reduce medium range nuclear forces in Europe.

Assam’s people have paid the cost of uncompromising identity politics with bloodshed before. It must walk away from that path of confrontation.

An eviction drive that ends in the death of two people — one a 12-year-old — injuries to policemen, and macabre footage of a photographer embedded with the state police stamping on a dying man is not just a breakdown of order; it warns of a dangerous slide into sectarianism. How the Assam government’s action in Darrang district against alleged encroachers, largely drawn from the Bengali Muslim community, escalated into a situation in which the police opened fire, allegedly in “self-defence”, is now the subject of an inquiry by a retired judge of the Gauhati High Court. But this much is undeniable: Nowhere was the moderating hand of the state government, whose responsibility is to engage with people and assuage their disgruntlement, visible in Darrang. Despite the dissatisfaction of the several hundred families served eviction notices with rehabilitation options, the district administration did not stop to accommodate their concerns. Chief minister Himanta Biswa Sarma cast it as a way to free up land for the “indigenous” by ousting “illegal settlers”.

While the government is within its rights to remove encroachers, the fact remains that the BJP’s consistent anti-immigrant and anti-minority narrative has resulted in a gulf of suspicion between the state and the Bengali Muslim community. This echoes a history of insider-outsider antagonism in the state. Land is at the centre of this mistrust. Beginning in the late 19th century, British colonial interests had settled peasants from adjoining East Bengal in the fertile fields of Assam, creating an anxiety about the Bengali immigrant that persists to this day. In recent times, the BJP’s bruising CAA-NRC politics has deepened those fault lines and overlaid it with a distinct Hindutva agenda. Sarma fought and won the BJP’s second stint in power in Assam by framing it as a contest between “65 per cent (Hindus) and 35 per cent (Muslims)” and stoking the antagonism towards the “Miya Muslim”. A rhetoric that dehumanises people as “illegals” or “termites” or “Bangladeshi immigrants” also sets them up as targets for violence; legitimises social prejudice and hate.

Governance does not call for polarising rhetoric, but the will to take along the whole electorate, whatever their identity. Those responsible for Darrang’s shameful descent into violence must be held to account. Instead of coming down with a heavy hand on a destitute population that has been turned homeless, the state must reach out to them in a language of humane accommodation. Assam’s people have paid the cost of uncompromising identity politics with bloodshed before. It must walk away from that path of confrontation.

It must hold the culprits to account; more importantly, the Nitish Kumar government must also address the systemic failures that fostered corruption in the first place.

For the better part of his long stint as Bihar Chief Minister, the sobriquet Sushasan Babu seemed well-earned for Nitish Kumar. Women’s welfare schemes, better roads, improvement in law and order and increased access to electricity are testaments to his governance successes. In the past five years, however, shelter home abuse cases, encephalitis deaths and mishandling of the problems of the flood-affected have taken away much of the sheen of Kumar’s record. The state’s recent success in providing tap water to the poor — the “Har Ghar Nal Ka Jal” project, which has covered 95 per cent of its target — could have gone a long way in repositioning good governance as the Bihar administration’s centrepiece. However, a four-month long investigation by this newspaper has revealed glaring irregularities in the implementation of the scheme — the Nitish Kumar government’s largest welfare initiative in terms of scale and reach. The beneficiaries of political patronage involved in the scheme are long. Amongst those who have manipulated due procedures to corner contracts for infrastructural facilities under the project are members of Deputy Chief Minister Tarkishore Prasad’s family, a nephew of an ex-minister and a long list of VIP contractors. What makes this unseemly spectacle even more sordid is that Prasad has chosen to brazen out the charges of cronyism. “We are in business, should we not do it,” he told this paper.

Har Ghar Nal Ka Jal started out as a poll promise by Janata Dal (U) in 2015. Launched a year later, the scheme has provided more than 150 lakh tap water connections, changing lives for the better in villages that were dependent on the declining water table. But a tap water connection hasn’t always ensured supplies. Last mile delivery failures — such as the lack of an electricity connection to pump water from borewells to tanks — have deprived the project from reaching all its intended beneficiaries. This, of course, is a familiar failing of several social sector projects in the country, especially water supply schemes. But in Bihar, the possibilities of corruption were built into the bidding process of the state’s flagship water supply project. The system did not have a way to check dummy competitors and gave ample opportunities to privileged players to game the bidding process. Given that contracts have been given for five years, the possibility of issues related to infrastructure maintenance dogging the scheme in the future cannot be ruled out.

Bihar has a history of people’s health being affected because of using groundwater contaminated with arsenic and fluoride. The state can ill-afford the Har Ghar Nal Ka Jal project to go wrong. The Bihar government has promised an investigation in the wake of this newspaper’s investigation. It must hold the culprits to account; more importantly, the Nitish Kumar government must also address the systemic failures that fostered corruption in the first place.

Two taps on the heart? What could be more appropriate than that to say, “Shah Rukh Khan, Bollywood’s King of Romance”?

Bring the middle and index fingers of your right hand together and tap the left side of your chest twice. You’ve just said “Shah Rukh Khan” in the Indian Sign Language (ISL). The actor’s name is among this year’s inclusions in the ISL dictionary, a signal honour and — to many fans — a slightly puzzling one given that SRK already has one physical gesture that is so universally identified with him that it’s even been the subject of parodies by comedians and other actors, not to mention Khan himself — even the Assam Police had jumped in last year with a poster that showed SRK performing this gesture in order to illustrate the pandemic’s social distancing protocol.

We are, obviously, referring to the actor’s signature arms-wide- open pose, with a slight bend in the right knee and a come-hither smile (he was masked in the Assam Police poster, but the smile may be taken as read). As would be evident to anyone who’s watched his films, not one of them is complete without the actor striking this pose, usually in a song. And if it has been synonymous with Khan for over two decades, surely it’s good enough for inclusion in the ISL dictionary?

To that, one could argue that there is no debate about the appeal of the signature SRK pose: Those wide open arms coupled with the dimpled smile are an invitation to romance and excitement like no other. But the gesture itself, in all its grandiosity, is one that belongs to the language of the silver screen, capturing in one sweeping move the movie star we love, who brings his irresistible charm to even the deadest of cinematic duds. For an everyday language such as the ISL, what is needed is a smaller, more intimate gesture of what SRK means, especially to his fans. Two taps on the heart? What could be more appropriate than that to say, “Shah Rukh Khan, Bollywood’s King of Romance”?

Jahangir Aziz writes: It is the strongest signal yet that no corporate is ‘too big to fail’ and that there are no state guarantees for them.

In evaluating the 2017 19th Communist Party (CCP) conference, we had stated that it would turn out to be China’s watershed moment (IE, November 3, 2017). While media and market attention was focused on the elimination of the 10-year term limit for Party leadership and the presidency, we viewed the restating of the “principal contradiction” facing China by the CCP as being more important.

The notion of principal contradiction is central to how the Party sees the economy, politics, and society. Given the dominance of the Party, this, in turn, sets out the overarching framework for policies at all levels of government. After the economic destruction resulting from the Cultural Revolution, the 1981 Congress under Deng Xiaoping restated the “principal contradiction” as the tension “between the ever-growing material needs of the people and backward social productivity” instead of the “class struggle between the proletariat and the bourgeoisie” as identified by Mao Zedong. To resolve this contradiction, policies were changed and the economy reformed to deliver and sustain a stunning 10 per cent average growth over the next three decades. But the growth also brought with it extensive collateral damage, ranging from high leverage to severe environmental degradation. While in 2010 the central government initiated a process to rebalance the economy, progress on the ground was slow; often circumvented by local administrations still operating under the Party objective of focusing on growth and employment.

To align the objectives of the Party and that of all levels of government, the 2017 Congress restated the principal contradiction as the tension between “unbalanced and inadequate development” and the “peoples’ ever-growing need for a better life”. This radically altered how the Party saw China: No longer a low-income economy needing to generate millions of new jobs every year to maintain social stability, but a rising middle-income nation aspiring for a better quality of life. The new CCP framework, we assessed, would have as dramatic an impact as the 1981 restatement did — growth would be slowed, regulations tightened, and leverage reined in.

p align='justify'>This scenario has broadly played out since 2018, despite two large shocks — heightened tensions with the US and the pandemic. We view the relatively tight fiscal and monetary policies; the persistent tightening in the housing market; the re-designation of private tutorials as non-profit; the economy-wide push to de-carbonise; and letting corporates with weak balance sheets to default, as elements of the regime change foretold at the 19th Party Congress. In its latest version, the policy changes are couched in terms of the “Common Prosperity” objectives.

So where does the credit stress in Evergrande fit into all this? It is another manifestation of the regime change underway, albeit with one big difference. The market would have taken the stress in its stride (as it has the increasing frequency of defaults over the last three years) if this was a run-of-the-mill property company or a mid-sized bank. But Evergrande is the biggest property developer in China and among the largest in the world. Given the size, it is not unreasonable to fear that the direct impact or the financial contagion can be large. However, such fears are overstated. First, while still a substantial part of the economy, the real estate sector’s contribution to the post-pandemic recovery has been modest. In addition, there was no expectation of a significant turnaround in this sector to buoy the recovery in 2022. Consequently, the impact on growth is likely to be limited. Second, the financial liabilities of the company, while large in absolute terms, make up about 0.65 per cent of China’s corporate and government debt combined (the stock of total social financing) and bank loans per se just 0.25 per cent of total bank credit. Linkages to offshore banks and financial institutions are even smaller.

That said, all is not well with the property sector. Balance sheets of many property developers have also weakened in the past few years because of the policy-induced slowdown in sales and prices. Stress tests suggest that the banking sector can be challenged if default rates reach historical highs. However, China’s banks, on average, are well provisioned and capitalised. And importantly, authorities are unlikely to allow a large-scale credit event to unfold. Despite China’s very high debt stock (close to 300 per cent of GDP), the government and central bank still retain sufficient policy space to ensure that such system-wide stress is avoided.

So why did the authorities not intervene to prevent the collapse of Evergrande? Because not doing so is the strongest signal yet that no corporate is “too big to fail” and that there are no state guarantees for them. For years, investors and analysts (including multilateral institutions) have exhorted China to allow defaults as a way of eliminating the market’s presumption of implicit state guarantees, which has obfuscated any meaningful distinction between good and bad credit leading to a distorted allocation of capital and substantial loss of efficiency. While there could be short-term pains and even some spillover into the wider financial system, over the medium term this “inaction” is likely to improve the pricing of credit and efficiency of capital.

While we expect the Chinese economy to recover in the coming quarters from likely near-zero sequential growth in 3Q (on a year-on-year basis, growth should remain above 6 per cent), over the medium term, growth is headed to the 4-5 per cent range, with significant rebalancing of the growth drivers, including sectoral shifts, redistribution of income towards households and away from corporates, and a rotation towards more services consumption. To implement these changes, China’s policy and regulatory regime will be altered radically. That process is already underway. And in the cross-hairs are also countries with strong trade and financial ties with China. If China changes, so will these linkages. The world needs to ready itself for China 3.0.

Faizan Mustafa writes: If RSS is interested in true nation-building, it should prevent ruling dispensation from continuing the colonial policy of divide and rule.

The RSS chief has once again made a positive statement about Indian Muslims while addressing some Muslim intellectuals in Mumbai. This author has consistently maintained that only Mohan Bhagwat can tame hardcore Hindutva foot soldiers and initiate Hindutva’s perestroika. Liberal scholars are not yet impressed because of the inconsistency in Bhagwat’s statements and because some BJP leaders continue to make highly provocative statements. The recent reference to “abba jaan” by the UP CM regarding food distribution was not only factually wrong but was also a clear case of hate speech.

Bhagwat himself is receiving brickbats from Hindutva groups and activists. Bhagwat was also criticised for his statement about Hindus and Muslims having the same DNA.

In his latest address, Bhagwat rightly blamed the British for sowing the seeds of communalism in India. He said that the British told Muslims that in a Hindu majority state, they would be at a receiving end with no power, position or influence. They similarly convinced Hindus about the dangers of staying with Muslims, who they claimed are by nature extremists. After 1857, the British adopted the systematic policy of divide and rule. Lord Elphinstone famously said that “divide et impera was the old Roman motto, and it should be ours.”

The British realised that despite the exploitation of peasants by the Mughals, people still saw them as their own. So, they encouraged enmity first between Muslims and Sikhs and underplayed the cordial relationship between Akbar and Guru Amar Das. Second, the British distorted history to demonstrate how Muslim rulers always discriminated against Hindus. To weaken the freedom movement, after 1870 and particularly after the formation of the Indian National Congress in 1885, the British changed their attitude of distrust towards Muslims and tried to emerge as their saviours.

Modern Hindu-Muslim identities were a British creation and the 1871 census greatly contributed to this. The British partitioned Bengal in 1905 to divide Bengali nationalism and brought the communal MacDonald Award with separate electorates, which eventually led to Partition. British officers pulled strings from behind the scenes to facilitate the Aga Khan-led Simla deputation of 35 prominent Muslims and the formation of the Muslim League in 1906. Lady Mary Minto’s diary referred to the statement of a top official who attended this meeting: “A very big thing has happened today. A work of statesmanship that will affect India and Indian history for many a long year. It is nothing less than the pulling back of sixty-two millions of people from joining the ranks of seditious opposition.”

Unlike the British and Taliban, India’s Muslim rulers had demonstrated tolerance and contributed to creating the country’s composite, syncretic culture. Shariah was not strictly enforced by Muslim rulers. The king’s sovereignty, rather than God’s, was the central concept of their statecraft.

After the conquest of Sindh in 712, Arab rulers treated Hindus at par with “people of the book” — Jews and Christians. Hindu places of worship were protected, grants made to Brahmans by the earlier Hindu kings were continued and the Hindu priests were given a share in the taxation. Similarly, there is no authentic evidence of large-scale forced conversions through the proselytising activities by the state. No authoritative source tells us even about the mass voluntary conversions by the Sufi saints, as is commonly believed by Muslims.

Though Islam prohibits idol worship, the Delhi Sultanate did not hesitate in constructing Hindu temples. In 1353, Firoz Tughlaq built a sun temple at Gaya. Its Sanskrit inscription mentions the sultan’s name twice. During the Tughlaqs’ reign (1320-1413), several Hindus were appointed as provincial governors. During the Delhi Sultanate, the extremely important revenue department was largely in the hands of Hindu Khatri officers.

Akbar’s attitude towards non-Muslims may be gathered from the following decree issued by him that “If a Hindu woman fell in love with a Muhammadan and changed her religion, she should be taken from him by force and be given back to her family. People should not be molested if they wish to build churches and prayer rooms or idol temples or fire temples.”

My teacher Athar Ali’s remarkable work on the composition of Mughal nobility has authoritatively proved that in 1595, out of 279 Mansabdar, 47 (16.8 per cent) were Hindus and as many as 75 were Shias. During Jahangir’s reign, out of 172 high holders of mansabs in 1621, 17.4 per cent were Hindus. During Aurangzeb’ rule, the figure reached 31.06 per cent. Even Marathas comprised some one-sixth of Aurangzeb’s nobles of 1,000 zat (horsemen) and above.

In 1584, Akbar issued a farman ordering his officials not to allow the slaughter of animals during the 12 days of the Jain Paryushan festival in the vicinity of Jains. Jahangir, out of respect for Jain subjects, used to abstain from non-vegetarian food on these days.

The ruling elite of all religions oppressed peasants, indulged in plunder and at times, for purely political reasons, destroyed religious places. But there was no state policy to promote hatred and hostility between ordinary Hindus and Muslims. Bhagwat is right. The British created this hostility. If the RSS is interested in true nation-building, it has to lead the battle against communalism and prevent today’s ruling dispensation from continuing the British policy of divide and rule.

Ajay Shankar, Sushil Khanna write: Privatisation compromises India’s sovereignty and economic freedom, threatening its energy security and strategic posture.

Written by Ajay Shankar, Sushil Khanna

A spectre haunts the Western world. The spectre of Chinese State-Owned Enterprises (SOEs) and their control over the “commanding heights” of the global economy.

The strategic establishments were startled when the Fortune Global 500 list 2020 revealed that Chinese large firms had overtaken US-based firms. China today has 124 firms in the Fortune list, of which 95 are SOEs, compared to 118 from the US. Many so-called private Chinese firms like ZTE and Lenovo are known to be controlled by SOEs.

The next group of 26 SOEs are from the OECD countries, while emerging market countries like Brazil, India, Mexico add another 17 to make a total of 135 SOEs in the list. This may be compared to a mere 45 SOEs in the 2005 list (figure 1). Today, 28 per cent of the world’s largest and most powerful economic entities are state-owned, dominated largely by the Chinese SOEs.

The rise of Chinese SOEs in the global economy can be traced to the strategic vision and plan articulated in 1998 at the 15th Congress of the Communist Party of China (CPC). The Congress approved a radical restructuring of the state sector with the policy of “grasp the large and let go of the small”. China had more than one lakh SOEs, covering all services, retail, construction, industrial and agricultural sectors. It quickly let go of the small and shut down or privatised 90,000 enterprises, with little impact on the share of SOEs in total output. The reforms launched by the15th Congress were to restructure larger SOEs, “corporatise” them and list several on the stock market, making them profitable and competitive in global markets. Simultaneously, China set up 37 new SOEs in new emerging industries and technologies.

The last two decades have witnessed Chinese SOEs acquiring several American and European technology companies, from IT to oil fields, coal to strategic minerals, telecom to mobile phones and solar wafer to computer chips. By 2010, Chinese SOEs controlled overseas assets worth a whopping $586 billion. According to the US Centre for Strategic Studies, in 2019, China’s investment in the US was $2.7 trillion, while Europe received another trillion dollars. Compare this to India’s current GDP of $2.8 trillion.

The rise of Chinese SOEs has far-reaching consequences for global competition and control over strategic technologies and resources. China’s rise to seek its “legitimate” place in the sun, long dominated by the West with its multinationals and military power, has more to do with the power of its SOEs than its guns or warships. This has alarmed global observers but has strangely bypassed Indian policymakers embarking on a frenzied privatisation drive.

In 1998, under prime minister A B Vajpayee, India too embarked on public sector enterprises (PSEs) reforms with the Navratna Scheme. The large profit-making PSEs were granted autonomy in strategic and operational decisions, including investment, acquisitions, and borrowings. The Vajpayee government also encouraged these PSEs to become “global” and acquire assets and strategic minerals abroad. However, the PSEs were denied any fiscal support, rather the government insisted on taking large dividends. This is in stark contrast to China where SOEs are liberally funded to grow and become global.

The Vajpayee government promoted the private sector in areas that were dominated by the public sector and privatised many PSEs. It undertook a series of sectoral price reforms where PSEs were dominant such as in power, petroleum, fertiliser and chemicals. Low prices of PSE products had made private entry unattractive. The PSEs were encouraged to charge full-market prices or even global prices to facilitate private entry.

The UPA in 2004 deepened the Navratna policy by including several more PSEs, and in an Indian version of “let go the small and weak”, set up the Board for Reconstruction of PSEs (BRPSE) to turn around or shut down loss-making companies.

An unintended consequence of NDA’s price reforms was that the inherent strength and efficiency of PSEs became apparent. They had long attracted the best engineering and management talent in the country. The profits of Central PSEs by 2018 stood at Rs 1,75,000 crore, up from Rs 43,000 crore in 2003-04 (figure 2).

The rising profitability meant that Indian PSEs were investing more and expanded rapidly to become darlings of the stock market. As the Indian economy accelerated under UPA-I, with its total domestic investment rising to almost 40 per cent of GDP by 2010 from 26 per cent in 2002-03, the PSEs played a major role in increasing capital formation and accelerating growth. ONGC even acquired a private Indian refinery. With government encouragement but negligible financial support, PSEs were acquiring assets and resources abroad, often clashing with Chinese SOEs vying for the same assets. Till 2007, the PSEs were the largest outward investors from India. As the private sector has cut back its investment over the last several years, PSEs have become important drivers of industrial investment.

Today, as the Indian government readies to privatise India’s most vital and significant PSEs — Bharat Petroleum (a Fortune 500 company) BEML, and the Shipping Corporation — and dismember ONGC, the Chinese may be happy to acquire these firms and their assets, through a chain of firms they would control. Yet, these firms are important strategic assets to confront a rising China, more valuable than Rafale jets or leased Russian submarines. Bharat Petroleum has assets in 17 countries and holds part of India’s strategic oil reserves. Declining support to SCI and Indian shipping has meant that the share of India’s maritime trade carried by Indian ships is today a minuscule 6 per cent, down from 40 per cent in 1989 (figure 3). No prizes for guessing whose ships transport India’s trade.

The government’s refusal to support PSEs at critical moments has left wide gaps in key industrial capabilities. With the collapse of HMT, India is forced to import 80 per cent of its machine tools, the bedrock of manufacturing. The undermining of the pharmaceutical PSEs like IDPL and HAL, once India’s pride, makes it dependent on active ingredients from China. The government’s reluctance to support BHEL has flooded the Indian power sector with Chinese equipment. Moreover, India is largely absent in emerging technologies like solar wafers, computer chips or EV batteries. India needs to imitate China in establishing new PSEs in strategic and emerging industries, which require patient capital and greater risk. In the development of a civilian aircraft, India has lost a decade due to the ideological reservation about spending public money for developing anything outside defence.

At this critical juncture, the sale of giants like BPCL, BEML or SCI would undermine India’s “Atmanirbhar” goal. Privatisation compromises India’s sovereignty and economic freedom, threatening its energy security and strategic posture. If India is not to hide behind the tailcoats of western powers as it confronts a rising China, it must strengthen its public sector enterprises.

Binoy Viswam writes: It has great political significance, challenges the anti-people, anti-national policies of the government.

About 100 years ago, the Champaran farmers’ agitation ignited the fighting spirit of the Indian freedom movement. Though it took place in a remote village in Bihar, its vibrancy reached every nook and corner of the country. Mahatma Gandhi’s visit to Champaran and his words to the peasants there travelled swiftly and penetrated the heart of every freedom-loving Indian. Thus, Champaran became a milestone in the saga of the freedom struggle.

The indigo cultivators, ignorant and ignored, were suddenly elevated as the makers of a new history. Their struggle was a natural outburst of anger against the foreign rulers who imposed unjust conditions on them. It marked an awakening among Indian peasants, who constitute a major chunk of society. Now, 100 years later independent India is witnessing a new awakening of farmers as the 75th anniversary of our freedom draws closer. To give an impetus to the ongoing farmers’ agitation, the Samyukt Kisan Morcha is preparing for a Bharat Bandh on September 27. The call was supported by the joint platform of trade unions. Various political parties have also supported the call.

About a year ago, when the farmers announced a march to the national capital, no one expected the movement to become so massive. At the borders of the national capital, the farmers were hindered by the government. The “annadatas” of the country were denied entry into its capital. They were forced to sit at the places where they were stopped. That is how Singhu, Tikri, Ghazipur and Shahjahanpur became the symbols of peasant resistance. The RSS-BJP government converted these places into battlefields. Thousands of security personnel were deployed. Concrete barricades, thorny iron fences, water cannons, and all other arms and ammunition were set ready for action. Along with these, the government and its propaganda army unleashed a vicious campaign depicting the farmers and their supporters as “Khalistanis” and “urban Naxals”. Braving all these oppressive measures, the farmers continued their peaceful agitation. The severity of the changing weather did not affect their determination. The historic farmers’ struggle is undoubtedly the longest and largest in India since Independence.

The class content of the farmers’ struggle also makes it different. It is a resistance raised by those farmers who contributed significantly to the economic growth of the country. The peasants and workers in the agrarian sector constitute the biggest segment of the working masses of the country. Hypocritically, the government often calls them “annadatas”. But when talking about the wealth creators, they are always neglected. Middle and marginal farmers and agricultural labourers are not even allowed to raise their concerns. India’s rural economy is built upon their sweat and labour. But they never get remunerative prices for their produce and labour. Even the Swaminathan Commission Report was adopted partially and halfheartedly by the government. For the meaningful growth of the rural economy, the productive forces in agriculture should be liberated from the clutches of corporate looters. The politics and economics of agrarian relations were never taken seriously by the policymakers of free India. The peasantry, due to several reasons, were scattered and remained helpless before this discrimination. The ongoing farmers’ strike marks a distinctive shift in these conditions. Farmers have begun to react and resist.

The three farm laws enacted by the government were not for the betterment of agriculture. None of the concerns of the farming community was addressed in those dark laws. The government of “Atmanirbhar Bharat” has betrayed self-reliance and national interest. The laws were aimed at the corporatisation of Indian farming. They throw the farmers, 86 per cent of whom hold less than two hectares of land, to the mercy of contract farming and FDI. The government’s rhetoric on MSP is also a lie. The recent proclamation of support price for Rabi crops proved this. When compared to the inflationary trends in the economy, the new support prices are unsupportive — they are 4 per cent less than before in real terms.

Peasants understood the hidden danger in the laws and came forward to oppose the government’s onslaught. The slogan to repeal the dark laws acted as a clarion call for rural India. The lessons from this struggle have to be analysed by Left and democratic forces to understand the emerging dynamics in rural India.

The farmers’ agitation, together with the workers’ support, has great political significance. It challenges the anti-people, anti-national policies of the government. The Bharat Bandh call will have resonance with the political churn underway in India. The emerging worker-peasant unity would give a new direction to protest movements. Agitating farmers have concluded that the Modi government is not for the peasants and workers. During elections, they raised a one-point agenda — “defeat BJP”. If this slogan starts reverberating among all the working masses, such a change is possible. The question, however, is whether the forces that oppose the government on policy matters will rise to the occasion.

Arpan Tulsyan writes: Not just infrastructure and process revamp, we also need reforms in curriculum and teacher education.

Earlier this month, while speaking at the Shiksha Parv conclave, the prime minister emphasised the need for inclusive and equitable education. In the same week, the Kerala High Court brought attention to medical textbooks that described non-binary gender identities as “offensive perversions” and “mental disorders”. This had continued despite Kerala becoming the first state to adopt a transgender policy six years ago. A similar concern over “queerphobia” in medical education was raised by the Madras HC earlier this year.

The transgender community is arguably the most marginalised in India — including educationally. As per the 2011 Census, there are 4.8 million transgender persons in India, with a literacy rate of just 46 per cent, compared to 74 per cent of the general population. In 2020, there were only 19 transgender candidates among the 18 lakh students appearing for the class 10 board exams. A study by the National Human Rights Commission in 2017 found that over two-thirds of transgender children drop out of school before completing class 10 in Delhi and Uttar Pradesh.

The educational experience of transgender children who do make it to school and several others who do not conform to the gender binary are marked by bullying, labelling, rejection and humiliation. In my study of primary schools, I found that gender conformity was imperative for both teachers and peers. Students could be pulled up if they showed the slightest traits of alternative sexuality. For instance, a girl in class 5 was mocked by teachers and students for using a handkerchief that looked like a boy’s. Teachers often interpreted gender-atypical behaviour as deviant and actively resorted to negative reinforcement tactics like identifying it with displeasure or even resorting to punishment to “correct” it. A reputed Kolkata school forcing 10 of its female students to write a confession letter stating “I am a lesbian” in 2018 is a case in point.

A UNESCO survey in 2018 in India revealed that 60 per cent of those who identified as transgender reported experiencing physical harassment in high school; 43 per cent even stated being sexually harassed in elementary school. Only 18 per cent reported incidents of abuse and harassment to school authorities. The consequences of such bullying and intimidation were often severe in terms of mental health as well as academic outcomes. These included reduced interactions with peers (73 per cent), depression and anxiety (70 per cent), decreased academic concentration (63 per cent) and school absenteeism (53 per cent).

The National Education Policy 2020 recognises transgender children as educationally disadvantaged and recommends widening their educational access through a Gender Inclusion Fund. However, the NEP and Shiksha Parv concept note on nurturing inclusive classrooms do not go beyond conditional cash transfers, distribution of bicycles, provision for sanitation and toilets and countering barriers of access. Access is only the first step. Focus must also be accorded to enhancing awareness and acceptability of the LGBTQ+ community through education. Schools must become a site for contestation of homophobic ideas, a space where battles of acceptance and inclusion are won. India can learn from Scotland, which became the first country to have an LGBTQ+ inclusive school curriculum in 2021.

Beyond infrastructure and process revamp, reforms are needed in curriculum and teacher education. Stories like Heather had Two Mommies or notable people who identified themselves as LGBTQ+ can be included in the curriculum. Focus must also be on inclusive language like using “partner” instead of “husband/wife” or “them” instead of “him/her”. Teachers can be allies who model inclusive behaviour and confirm that schools are safe, supporting places for LGBTQ+ students.

Safe space signage in schools, like anti-ragging messages, can be helpful too. Comprehensive sex education must support young lives in exploring sexualities rather than viewing homosexuality as a disease or disorder, with age appropriate-learning to reduce high-risk behaviours. Through the parent-teacher associations and school management committees, attempts can be made to find queer students support in families and communities. Besides inclusiveness and equity in access, integration of themes like identity, diversity and social justice is the most urgent need of the modern Indian classroom. As they go back to school after more than a year’s break in a context of widespread anxiety and uncertainty, we owe all Indian children an improved, safer and affirming environment in our schools.

Three IITs, India’s premier higher education institutions (HEIs), figure in the top 200 institutions across the world ranked according to employability of students in the 2022 QS Graduate Employability Rankings. No Indian HEI is in the top 100. In comparison, an HEI each from China and Hong Kong have challenged Anglosphere hegemony in the top 10. That no Indian HEI has been able to breach the top 100 aptly sums up the employability crisis of Indian graduates.

An employability report in 2019 based on standardised testing by Aspiring Minds termed the challenge as “stubborn unemployability”. It concluded that employability of Indian engineers has not changed at the aggregate level since 2010. Only 3.84% engineers are employable at software start-ups. It’s not any better at HEIs in other streams. India Skills Report 2021 estimated overall employability at 45.9%, that is, at least one of two graduates is not ready for the job market. In polytechnics, which is a pathway for intergenerational mobility, employability level is as low as 25%. A country’s employability quotient significantly influences both the quantity and quality of investment.

The good news is that there’s recognition of the problem at GoI’s level. The National Education Policy 2020 addresses it in broadly two ways. It provides flexibility for students, proposing multiple exit options from undergraduate programmes with appropriate certification. There’s also a call for tighter integration between academia and industry. This is the key. Two successful models, Germany and Japan, offer useful lessons. Germany’s apprenticeship programme is a building block of its manufacturing prowess. Japan’s school system plays an important role in matching student skills with industry’s requirements. This intermediation role needs to be replicated in India. If and when, post-pandemic, India’s economy starts growing at around 7% annually, the job market will demand skill sets that current HEIs are not providing.

Keeping up with the logic of inclusive language, the Marylebone Cricket Club has officially moved to the gender-neutral ‘batter’ rather than batsman. Many publications have already made the move. Some women cricketers have sportingly let themselves be called batsmen, but the word suggests that women are awkward misfits in a field. Changing the word is so simple, and when it becomes the done thing, then cricket will belong equally to anyone who plays. As is, ‘man of the match’ has given way to ‘player of the match’, and fielders and bowlers have long been gender-neutral terms.

What’s all the fuss about, some might ask. Why do familiar words have to be changed when they mean no harm? Because language shapes thought, and for centuries, the male has been the universal form. ‘Chairman’ assumed that authority was naturally a man’s domain. ‘Aam admi’ assumes that the collective experience of women only mattered to the extent it fits within that of ‘the common man’. Occupations are gender-coded when people say ‘lady doctor’ or ‘male nurse’, the implicit message being that a man is a doctor and a woman a nurse.

In fact, many words are already gender-neutral – think of colleague, or guest. Many languages including Hindi use ‘they’ as the personal pronoun. If we want a more equal future, it is important to unlearn these ingrained biases. Changing the world starts with re-describing it.

GoI’s flat refusal to accede to  Maharashtra government’s plea in Supreme Court to enumerate caste in Census 2021 signals no possibility of a rethink on BJP’s part despite pressure from Bihar ally JD(U). Centre seems to understand how the political trajectory of this demand would then play out. OBC leaders are waiting to raise their demand for hiking the OBC quota based on the outcome of a caste-based Census.

It will be interesting to see how the politics of UP, Bihar and Maharashtra reorients in the wake of this development. BJP’s first challenge will be UP which is heading into assembly elections next year. SP has upped the ante on caste census. So far BJP has negotiated this challenge by increasing OBC berths during the Union and state cabinet expansion. With the subcategorisation of OBC gambit not working to plan, SP is hoping to override the anti-Yadav consolidation among OBCs.

Bihar and Maharashtra pose somewhat more distant challenges. The NDA government has a slim majority and Nitish Kumar could again up the ante on caste census to put BJP on the backfoot. Maharashtra OBC leaders like Eknath Khadse and Pankaja Munde have been alienated while the MVA is making a sustained effort woo the OBC vote, which gives the caste census great traction in the state politics.

With unemployment a big worry across India, the reservation and anti-reservation protests could get louder posing a challenge for Centre. Governance in a heterogeneous society is also about keeping all social groups happy. In the case of the OBC grouping, it appears things are again coming to a head as in the Mandal era. India badly needs another round of economic reforms and greater job growth to head off caste-based employment demands.