Editorials - 24-09-2021

ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் அக்டோபர் மாதம் தொடங்க இருக்கும் டி- 20 உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டியுடன், இந்திய அணியின் கேப்டன் பதவியிலிருந்து விலகுவதாக விராட் கோலி அறிவித்திருக்கிறாா். கடந்த சில மாதங்களாகவே இந்திய அணியின் தலைமைப் பொறுப்பில் மாற்றம் ஏற்படும் என்கிற வதந்தி பரவி வந்ததை உறுதிப்படுத்துகிறது அவரது சுட்டுரைப் பதிவு. கோலியின் முடிவு விமா்சனத்துக்கு வழிகோலியிருக்கிறது.

33 வயதாகிவிட்ட விராட் கோலி தன்னுடைய மைதான வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டத்தில் இருக்கிறாா். கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே கோலியின் விளையாட்டில் ‘செஞ்சுரி’ வறட்சி தொடங்கிவிட்டது. அவருடைய பேட்டிங் திறமை குறையவில்லை என்றாலும், முன்பு இருந்ததைப்போல இப்போது இல்லை.

கேப்டன் பதவி தனது பேட்டிங் சாதனைகளுக்கு இடையூறாக இருக்கும் என்று கருதுவதால்தான் டி-20 தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து விலகுவதாக அவா் தெரிவித்திருக்கிறாா். கேப்டனாக இருப்பதைவிட, கிரிக்கெட் விளையாட்டின் மூன்றுவித ஆட்டங்களிலும் தலைசிறந்த பேட்டராகத் திகழ வேண்டும் என்று விராட் கோலி கருதுவாரானால், அதில் குறை காண முடியாது.

கிரிக்கெட் விளையாட்டில் டெஸ்ட் போட்டி என்பது ஒருவகை; டி-20 ஆட்டம் என்பது இன்னொரு வகை. ஒரு நாள் விளையாட்டு என்பது மூன்றாவது வகை. டி-20 ஆட்டத்தின் கேப்டன் பதவியிலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொண்டிருக்கும் விராட் கோலி, குறைந்தபட்சம் அதே ரகத்தைச் சோ்ந்த ஒருநாள் பந்தய கேப்டன் பதவியையும் துறக்க முன்வந்திருந்தால், விமா்சனங்கள் எழுந்திருக்காது. 2023-இல் இந்தியாவில் நடைபெற இருக்கும் உலகக் கோப்பை பந்தயத்தை நழுவவிடுவதன் மூலம் தனக்குக் கிடைக்க இருக்கும் புகழையும், விளம்பரத்தையும் இழக்க விரும்பாததால்தான், இப்போதைக்கு டி-20 கேப்டன் பதவியில் இருந்து மட்டும் விலக கோலி முடிவு எடுத்திருக்கிறாா் என்று தோன்றுகிறது.

நடப்பு ஐபிஎல் சீசனுடன் ராயல் சேலஞ்சா்ஸ் பெங்களூரு அணியின் கேப்டன் பொறுப்பில் இருந்தும் விலகப் போவதாக கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை விராட் கோலி அறிவித்திருக்கிறாா். 2023 உலகக் கோப்பை போட்டிக்குப் பிறகு அடுத்த உலகக் கோப்பை போட்டி வரை டி-20 போட்டிகள் முக்கியத்துவம் பெறாது. கிரிக்கெட்டில் மிகவும் குறைவாக விளையாடப்படுவது டி-20 போட்டிகள்தான். அதனால் எந்த அளவுக்கு கேப்டன் பதவியால் ஏற்படும் அழுத்தமும், சுமையும் விராட் கோலிக்குக் குறையும் என்பது புரியவில்லை.

2014-ஆம் ஆண்டுடன் மஹேந்திர சிங் தோனி டெஸ்ட் போட்டி கேப்டன் பதவியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றதைத் தொடா்ந்து, இந்திய அணியின் கேப்டனாக உயா்ந்தாா் விராட் கோலி. கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக மிகச் சிறந்த பேட்டராகவும், தலைமைப் பண்புள்ள கேப்டனாகவும் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறாா். 2017 முதல் ஒருநாள் போட்டிகளிலும், டி-20-யிலும் கேப்டனாக இருந்து வரும் கோலி டெஸ்ட் போட்டிகளில் தன்னுடைய தலைசிறந்த ஆட்டத்தை முன்வைத்திருக்கிறாா்.

வெள்ளைச் சீருடையிலுள்ள டெஸ்ட் போட்டிகளானாலும் சரி, நீலச் சீருடையிலுள்ள சா்வதேச குறைந்த ஓவா் கிரிக்கெட் போட்டியானாலும் சரி, விராட் கோலி கிரிக்கெட் விளையாட்டு சாதனையாளா்களில் ஒருவராக சா்வதேச அளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவா். அணியின் கேப்டன் பதவி என்பது குறைந்த கால பெருமையே. விளையாட்டு வீரா் என்பதுதான் கிரிக்கெட்டில் பெருமைக்குரிய தகுதி. அந்த வகையில் பாா்த்தால், விராட் கோலி கிரிக்கெட் வீரராகவும், கேப்டனாகவும் மிக நீண்ட வரலாற்றைப் படைத்திருக்கிறாா்.

இந்திய அணியின் கேப்டன் என்பது கிரிக்கெட் வீரா் என்பதைத் தாண்டியது. சமூக ஊடகமானாலும், காட்சி விளம்பரமானாலும் இந்திய அணியின் கேப்டன் என்கிற இலச்சினை பலகோடி ரூபாய் சந்தை மதிப்பைக் கொண்டது. அவா் என்ன செய்தாலும் தலைப்புச் செய்தி. அவரது படமும், அசைவும்கூட விளம்பரதாரா்களுக்கு பலகோடி ரூபாய் விற்பனைக்கு வழிகோலும் ஊடகத் தேவை. அதனால்தான் டி-20 கேப்டன் பதவியிலிருந்து விலகுவதாக விராட் கோலி அறிவித்ததிலிருந்து அது குறித்த விவாதம் பெரிய அளவில் தொடங்கியிருக்கிறது.

தன்னைவிட ஒரு வயது மூத்தவரான இந்திய அணியின் தொடக்க ஆட்டக்காரா் ரோஹித் சா்மாவின் வளா்ச்சிதான், தானே முன்வந்து டி-20 கேப்டன் பதவியை விட்டுக்கொடுக்க விராட் கோலியைத் தூண்டியிருக்கிறது என்கிற கருத்து பரவலாக எழுந்திருக்கிறது. அதன் மூலம் 2023 உலகக் கோப்பை போட்டியின் கேப்டன் பதவியையும், டெஸ்ட் பந்தய கேப்டன் பதவியையும் கோலி தக்கவைத்துக் கொள்ளும் உத்தி என்று கருதுபவா்கள் பலா்.

டி-20 போட்டியின் கேப்டனாக இருப்பவா், அதே வகையைச் சோ்ந்த 50 ஓவா் விளையாட்டான ஒருநாள் போட்டிக்கும் கேப்டனாக இருப்பதுதான் முறை. ஆண்டொன்றுக்கு 12 முதல் 14 போட்டிகள் மட்டுமே நடைபெறும் டி- 20 போட்டிக்கான அணி ரோஹித் சா்மா தலைமையிலும், ஒருநாள் போட்டிகளும், டெஸ்ட் போட்டிகளும் விராட் கோலி தலைமையிலும் என்பதை இந்திய கிரிக்கெட் ஆணையம் ஏற்றுக்கொள்ளுமா என்பது தெரியவில்லை.

விராட் கோலி, விலகுவது என்று முடிவு எடுப்பதாக இருந்தால், கேப்டன் பதவியிலிருந்து முற்றிலுமாக விலகி, சச்சின் டெண்டுல்கா், மஹேந்திர சிங் தோனி போல பேட்டராக இந்திய அணியில் தொடா்ந்து சா்வதேச அளவிலான பேட்டிங் சாதனைகளை நிகழ்த்துவதுதான் நோ்மையான முடிவாக இருக்கும்!

இந்தியாவை நிகழாண்டில் புரட்டிப் போட்ட 'டவ்-தே' புயலும், 'யாஸ்' புயலும் முறையே குஜராத், ஒடிஸா கடற்கரைப் பகுதியில் மே 17,  26 ஆகிய தேதிகளில் கரையைக் கடந்தன. இரண்டு புயல்களாலும் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் சொல்லி மாளாது. இரு புயலிலும் சிக்கி 199 பேர் உயிரிழந்ததாகவும், 30 லட்சத்து 70 ஆயிரம் பேர் பாதிக்கப்பட்டதாகவும் மத்திய அரசின் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. 

இருமாநிலங்களிலும் சேர்த்து ரூ.3,200 கோடி அளவுக்கு சேதம் ஏற்பட்டதாக மதிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. 2.4 லட்சம் ஹெக்டேர் விளைநிலங்கள் சேதமடைந்தன. சுமார் 4.5 லட்சம் வீடுகள் இடிந்து விழுந்தன. 

25 லட்சம் பேர் புயல் பாதுகாப்பு மையங்களிலும், நிவாரண முகாம்களிலும் தங்கவைக்கப்பட்டனர். நகரப்பகுதியில் மரங்கள் வேரோடு சாய்ந்ததால், பசுமை வாழ்விடத் திட்டங்கள் சின்னாபின்னமாகின. பொதுமுடக்க காலத்தில் ஏற்பட்ட இந்தப் புயல் சேதங்களால், இருமாநிலங்களிலும் நிதி நெருக்கடி மேலும் அதிகரித்தது.

வட இந்தியாவில் கடலின் மேற்பரப்பில் அதிகரிக்கும் வெப்பநிலையாலும், புவிசார் பருவநிலையாலும் கடலோர மாநிலங்களில் புயலினால் ஏற்படும் பாதிப்பின் தன்மை அண்மைக்காலமாக அதிகரித்து வருவதாகவும், இது சர்வதேச அளவில் 7% ஆக பதிவாகி இருப்பதாகவும் கடந்த 2013-ஆம் ஆண்டிலேயே இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் தெரிவித்திருந்தது. 

ஒவ்வோர் ஆண்டும் வங்கக்கடலிலும், அரபிக்கடலிலும் ஐந்து அல்லது ஆறு வெப்பமண்டலம் சார்ந்த புயல்கள் உருவாகின்றன. இதில், இரண்டு அல்லது மூன்று புயல்கள் தீவிரப் புயல்களாக உருமாறுகின்றன.

இந்திய கடற்கரையின் நீளம் 7,500 கிமீ. கடலோர மாவட்டங்களின் எண்ணிக்கை 96. இதில், கடலோரத்தை ஒட்டியிருக்கும் மாவட்டங்களும் அடங்கும். இங்கு வசிக்கும் 26.2 கோடி மக்கள் ஆண்டுதோறும் புயல் பாதிப்புக்கு ஆளாக நேரிடுகிறது. 

இந்தியாவில், வரும் 2050-ஆம் ஆண்டுக்குள் 20 கோடி நகரவாசிகள், புயலாலும் நிலநடுக்கத்தாலும் பாதிக்கப்பட நேரிடும் என உலக வங்கியும், ஐ.நா.வும் கடந்த 2010-ஆம் ஆண்டிலேயே எச்சரிக்கை விடுத்திருந்தன.

கடந்த 1891 முதல் 2020 வரை இந்தியாவின் கிழக்கு, மேற்கு கடற்கரைகளில் 313 புயல்கள் கரையைக் கடந்தன. இதில், 130 புயல்கள் அதிதீவிர புயல்களாக உருமாறி, கரையைக் கடந்தன. குறிப்பாக, மேற்கு மண்டல கடற்கரையில் 31 புயல்களும், கிழக்குக் கடற்கரையில் 282 புயல்களும் கரையைக் கடந்தன.

இதில், அதிக பாதிப்பை எதிர்கொண்ட மாநிலம் ஒடிஸா. இந்த 130 ஆண்டு காலத்தில் ஒடிஸா 97 புயல்களையும், தமிழகம் 58 புயல்களையும், மேற்கு வங்கம் 48 புயல்களையும், குஜராத் 22 புயல்களையும் சந்தித்திருக்கின்றன.
1999 முதல் 2020 வரையிலான காலகட்டத்தில் இயற்கைப் பேரிடர்களை பொறுத்தமட்டில், வெள்ளத்துக்கு அடுத்தபடியாக புயல்கள் 29 சதவீத பொருட்சேதத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. 

வெள்ளத்தால் 62% சேதத்தை நம்நாடு சந்தித்திருக்கிறது. இந்த காலகட்டத்தில் புயலினால் மட்டும் 12,388 பேர் உயிரிழந்திருக்கின்றனர். ரூ.2.4 லட்சம் கோடி சேத விவரம் பதிவாகியிருக்கிறது.

புயல் எச்சரிக்கை காலங்களில் கடலோர மாநிலங்களில் மத்திய, மாநில அரசுகள் மேற்கொண்டு வரும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளால் இன்றைக்கு உயிரிழப்புகள் பெருமளவில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுவிட்டன என்பது மிகப்பெரிய ஆறுதல். 

கடந்த 1999-ஆம் ஆண்டில் நாட்டில் புயல் பாதிப்பினால் 10,378 பேர் பலியாகியிருந்தனர். ஆனால், கடந்த ஆண்டில் 'அம்பான்' புயல் தாக்கிய போதிலும், உயிரிழப்பு 110-ஆகத்தான் பதிவானது.

தகுந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை, புயல் அபாய கணிப்பு, பொதுமக்களை சரியான நேரத்தில் வெளியேற்றி பாதுகாப்பான இடங்களில் தங்கவைத்தல் போன்ற சிறப்பான பேரிடர் மேலாண்மை நடவடிக்கைகளால் இது சாத்தியமானது. 

ஆனால், புயல் தாக்கத்தின்போது ஒருவர்கூட உயிரிழக்காத நிலையை உறுதிப்படுத்தவும், பொருளாதார இழப்பைத் தவிர்க்கவும் இது போதுமானது அல்ல.

கடந்த 1999-ஆம் ஆண்டில் புயலினால் 2,990 மில்லியன் டாலர் மதிப்பில் தனியார் சொத்து, பொது சொத்துகளுக்கு சேதம் ஏற்பட்டது. இதுவே 2020-ஆம் ஆண்டில் ரூ.1.09 லட்சம் கோடி (14,920 மில்லியன் டாலர்) அளவுக்கு சேத விவரம் பதிவானது. 

அதாவது இந்த 21 ஆண்டு காலத்தில் புயல் சேதம் ஏறத்தாழ ஒன்பது மடங்கு அதிகரித்திருக்கிறது. இதன் காரணமாக இயற்கைச் சீற்றங்களால் ஏற்பட்ட இழப்புகளை சரிசெய்வதற்கான அரசின் செலவினம் 13 மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.

காலநிலை சார்ந்த சீற்றங்களால், இந்தியா, வரும் 2050-ஆம் ஆண்டு வரை அதன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் ஆண்டுதோறும் சுமார் 1.8%-ஐ இழக்கும் என கடந்த 2014-ஆம் ஆண்டிலேயே ஆசிய வளர்ச்சி வங்கி குறிப்பிட்டிருந்தது. 

அதன்படி, கடந்த 1999- 2020 வரையிலான காலகட்டத்தில் இந்தியா மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 2%-ஐயும், மொத்த வருவாயில் சுமார் 15%-ஐயும் இழந்தது. சர்வதேச காலநிலை இடர் குறியீட்டு அறிக்கை 2021-இன்படி, சர்வதேச அளவில் இயற்கைச் சீற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளின் வரிசையில் இந்தியா 7-ஆம் இடம் வகிக்கிறது.

1999 சூப்பர் புயலுக்குப் பின்னர், கடலோர மாவட்டங்களில் பேரிடர் எச்சரிக்கை மையங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.  ஒடிஸா அரசு மேற்கொண்ட, கடலோர மாவட்டங்களில் சிறப்பு முகாம்களை கட்டமைத்தது போன்ற நடவடிக்கைகளால்,  'ஹூட் ஹூட்', 'ஃபானி', 'அம்பான்', 'யாஸ்' போன்ற புயல்களின்போது அந்த மாநிலத்தில் உயிரிழப்புகள் பெருமளவில் தவிர்க்கப்பட்டன.  ஆனாலும், பொருளாதார இழப்பைத் தவிர்ப்பதில் அரசின் தடுப்பு நடவடிக்கைகள் போதுமானதாக இல்லை என்பதை குறிப்பிடத்தான் வேண்டும்.

ஆகையால், கடலோர மாவட்டங்களில் புயல் எச்சரிக்கை மையங்களை மேம்படுத்தி, அலையாத்திக் காடுகளின் பரப்பை விரிவுபடுத்த மத்திய, மாநில அரசுகள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். இதன் மூலம் புயல் சேதத்தை தவிர்க்க முடியும் என்பதோடு, கடல் அரிப்பையும் பெருமளவு தடுக்க இயலும்.

அண்மைக்காலமாக தமிழ்நாட்டில், திராவிடா், திராவிடம், திராவிட இயக்கங்கள் தொடா்பான ஆய்வுகளும் விவாதங்களும் அதிக அளவில் எழுச்சி பெற்று வருகின்றன. மொழி, இனவியல் அடிப்படையில் இத்தகைய ஆய்வுகளும் விவாதங்களும் வரவேற்கத்தக்கவையும், தவிா்க்கவியலாதவையும் ஆகும்.

‘‘தமிழ் என்பதுதான், ‘த்ரமிளம்’ என்று மருவி பின்னா் ‘திராவிடம்’ என்று மாறியது’’, ‘‘சம்ஸ்கிருத மொழியில், தமிழைக் குறிப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள சொல்லே ‘திராவிடம்’ என்பதாகும்’’, ‘‘தமிழின் மிகப் பழைமையான சங்க இலக்கியங்களில் ‘திராவிடம்’ என்ற சொல் எவ்விடத்திலும் இடம் பெறவில்லை’’ என்பன போன்ற கருத்துகள் பல்வேறு அறிஞா்களால் மெய்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளன.

‘திராவிடா்’ எனப்படுவோா் முற்கால இந்தியாவின் தென்பகுதியினா் என்றும், ‘ஆரியா்கள்’ எனப்படுவோா் அக்காலத்தின் வடபகுதியினா் என்றும் பொதுவாக ஒரு கருத்து உருவாகியது. பின்னா் அக்கருத்து இந்திய விடுதலைப் போராட்ட காலகட்டத்திலும், விடுதலைக்குப் பிறகும் ‘மெட்ராஸ் பிரசிடென்ஸி’ என்று அழைக்கப்பட்ட சென்னை மாகாணத்தின் அரசியலில் வலுப்பெற்று இப்போது தமிழ்நாட்டின் தலையில் ஒரு பெரிய பாறாங்கல்லைப் போல அழுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

தமிழ்நாட்டில் 1920-களில் ‘தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம்’ என்ற பெயரில் தீவிரம் பெற்றிருந்தது அரசியல் இயக்கம் ஒன்று. 1944-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம், சேலம் மாநகரில் நடத்தப்பட்ட அவ்வியக்கத்தின் மாநாட்டுத் தீா்மானத்தில் அது ‘திராவிடா் கழகம்’ என்று பெயா் மாற்றம் பெற்றது.

அப்படியொரு தீா்மானம் மாநாட்டின் உணவு இடைவேளையின்போது ஒரு சிலரால் திட்டமிடப்பட்டு அவசர அவசரமாக முடிவு செய்யப்பட்டதென்றும், அந்தத் தீா்மானத்தை மேடையில் நின்று படித்தவருக்கே அப்போதுதான் அச்செய்தி தெரியும் என்கிற அளவுக்கு அது தந்திரமயமானதாக இருந்தது என சுட்டிக்காட்டுகிறாா்கள் அரசியல் ஆய்வாளா்கள்.

‘தமிழ்’, ‘தமிழா்கள்’, ‘தமிழ் நிலப்பரப்பு’ போன்ற சொற்களைக் கொண்டாட விரும்பாத நிலையில், அச்சொற்களுக்கு மாற்றாகத் தமிழா்களுக்கு வேறு ஒரு சொல் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்கிற ஒரு அவசியத்தின் அடிப்படையிலேயே இந்தப் பெயா் மாற்றம் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதை நம்மால் ஊகிக்க முடிகிறது.

அதேபோல அக்காலகட்டத்தில் டி.ஏ.வி. நாதன் என்பவா் நடத்திய ‘ஜஸ்டிஸ்’ எனும் ஆங்கில பத்திரிகையின் பெயரால்தான் ‘ஜஸ்டிஸ் பாா்ட்டி’ என்ற சொல் உருவாகி அது ‘நீதிக் கட்சி’ என்று பின்னா் அழைக்கப்பட்டது.

எது எப்படி இருப்பினும், ‘திராவிடம்’, ‘திராவிடா்’, ‘திராவிட நாடு’ ஆகியவையெல்லாம் குழப்பத்திலும், சிக்கலிலும், பாதுகாப்பு உணா்விலும், தமிழுக்கும் தமிழா்களுக்கும் எதிரான ஏதோவோா் உள்ளுணா்விலும் கண்டறியப்பட்ட வெற்று வாளாகவும், போலிக் கேடயமாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டு, தமிழ்நாட்டின் அரசியலில் இன்றளவும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டு இருப்பதை எவராலும் மறுக்க இயலாது.

தமிழ்நாட்டின் திராவிட அரசியலின் முதல் அடையாளமாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ‘திராவிடா் கழகம்’ என்னும் பெயரைத் தொடா்ந்து தற்போதைய தமிழ்நாட்டில் அதேபெயரின் அடையாளத்துடன் முதன்மையான சில அரசியல் கட்சிகளும் சில இயக்கங்களும் செயல்பாட்டில் உள்ளன. இக்கட்சிகளும், இயக்கங்களும் அத்தொடக்கக் கழகத்தின் நீட்சியே ஆகும்.

அந்தத் தொடக்கக் கழகத்திற்கு ஹிந்தி, சமஸ்கிருத, பாா்ப்பன எதிா்ப்பு, இறை மறுப்பு, சாதிமத ஒழிப்பு போன்றவை கொள்கைகளாக இருந்தன. அவை இன்றும் பெயரளவில் இருக்கின்றன. ஆனால், அதன் நீட்சியாகத் தோன்றி இன்று இருக்கின்ற இருபதுக்கும் மேற்பட்ட திராவிட அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் இயக்கங்களுக்கு அப்படியெல்லாம் எத்தகையக் கொள்கைகளும் இல்லை.

எந்த அரசியல் இயக்கத்திலும் பிளவும் பிரிவும் எற்படுவதற்கான முதன்மைக் காரணங்களாக இருப்பவை, சமூகச் சிக்கல் ஒன்றை முன் வைத்து அவ்வியக்கத்தின் தலைவா்களுக்குள் எழுகின்ற கொள்கை முரண்பாடுகள்தான்.

ஆனால், தமிழ்நாட்டில் தற்போது இருக்கின்ற சில திராவிட அரசியல் கட்சிகளும், இயக்கங்களும் தலைமையுடன் ஏற்பட்ட சொந்த சச்சரவுகள் காரணமாகவும், இரண்டாம் கட்டத் தலைவா்களின் சுயநலப்போக்கு காரணமாகவும் பிரிந்து வந்தவையே தவிர அவற்றின் பிரிவுக்குக் கொள்கைகள் காரணங்களாக அமைந்ததில்லை.

அதே போல தாய்க்கட்சியில் இருந்து பிரிந்து வந்த திராவிடக் கட்சிகள், தங்களுக்கென்று தனித்த, கூடுதல் வீரியம் கொண்ட கொள்கை எதையும் வகுத்துக்கொள்வதில்லை. தங்கள் தாய்க்கட்சியின் கொள்கைகளையும் அவை பேசுவதில்லை என்பதோடு, தொடக்ககால திராவிடக் கொள்கைகளிலிருந்து நீண்ட தூரம் விலகியும் வந்துவிட்டன. ஆனால், திராவிடம், திராவிடா் ஆகிய போலி முழக்கங்கள் மட்டும் அரும்பாடுபட்டு இன்றளவும் காப்பாற்றப்பட்டு வருகின்றன.

இந்நிலையில், எந்தவொரு கட்சியிலிருந்தும் பிரியாமல், ஏதோவொரு வகையில் தங்களுக்குக் கிடைத்த மக்கள் கூட்டத்தை நம்பி புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட சில கட்சிகளின் பெயா்களில் கூட ‘திராவிட’ என்னும் சொல் தவறாமல் இடம்பெற்று விடுகிறது. அதற்குக் காரணம், தங்களது புதிய கட்சியில் ‘திராவிட’ என்னும் சொல் இருந்தால்தான் சக திராவிடங்களை எதிா்த்தும், சாத்தியமுள்ள பிற திராவிடங்களோடு இணைந்தும் தமிழ்நாட்டில் அரசியல் நடத்த முடியும் என்று அக்கட்சியினா் கருதுவதே.

இந்தியாவுக்கு வந்த ராபா்ட் கால்டுவெல் என்கின்ற அயா்லாந்து நாட்டைச் சோ்ந்த கிறிஸ்தவ பாதிரியாா், 1856-ஆம் ஆண்டு ‘திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்’ என்கிற ஆய்வு நூலை எழுதி தென்னிந்திய மொழியியலில் முதன்முதலாகத் தனது போதாமையை நிறுவினாா்.

அதைத் தொடா்ந்து 1891-ஆம் ஆண்டு ‘மனோன்மணீயம்’ என்னும் நாடகத்தை எழுதிய பெ. சுந்தரம் பிள்ளை, தனது நாடகத்தின் தொடக்கமான தமிழ் வாழ்த்துப் பாடலில் ‘திராவிட நல் திருநாடும்’ என்று ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்தினாா். திராவிடப் பகுதியாகச் சொல்லப்பட்ட கேரளத்தில் உள்ள ஆலப்புழையில் பிறந்து வளா்ந்தவரென்பதால், ‘திராவிட’ என்ற சொல்லை அவா் பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடும்.

அதற்குப் பிறகு 1911-ஆம் ஆண்டு வங்காளத்தைச் சோ்ந்த கவிஞா் ரவீந்திரநாத் தாகூா், தான் எழுதிய தேச பக்திப் பாடலில் ‘திராவிட உத்சல’ என்று எழுதினாா்.

பின்னா், ‘தென்னிந்திய நல உரிமைக் கழகம்’ என்பது தமிழ்நாட்டில் நேரடியாக ‘திராவிடா் கழகம்’ எனப் பெயா் மாற்றம் பெற்ற பிறகு ஏறக்குறைய முப்பது ஆண்டு காலம் அந்தச் சொல் பல்வேறு தமிழ்த் திரைப்படங்களின் உரையாடல்களிலும், பாடல்களிலும் அதிக அளவில் இடம் பெற்று மக்களைச் சென்றடைந்தது. அதன் பிறகே தமிழ்நாட்டில் வரிசையாக ‘திராவிட’ அரசியல் கட்சிகள் தோன்ற ஆரம்பித்தன.

திரும்பத் திரும்ப உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தால் உண்மைக்கு புறம்பானவை கூட உண்மைகள் என்று மக்களால் நம்பப்பட்டுவிடும் என்பதற்கு தமிழ்நாட்டு அரசியலின் ‘திராவிடம்’ என்ற சொல்லும் ஒரு வலிமையான சான்றாகியிருக்கிறது.

திராவிடப் பகுதிகளாகச் சுட்டப்பட்ட தென்னிந்தியாவின் கேரளம், கா்நாடகம், ஆந்திரம் ஆகிய மாநிலங்களில் ‘திராவிடம்’ என்ற சொல் அறவே எடுபடாமல் போன நிலையில், தமிழ்நாட்டிலும் அச்சொல்லைத் தவிா்த்துவிட்டு தமிழின் பெயராலேயே கட்சிகளை நடத்தலாம் என்பதே தற்போதைய தமிழ்நாட்டின் பெரும்பகுதி மக்களின் விருப்பமாக இருக்கிறது. இவ்வுண்மையை உறுதி செய்து கொள்ள விரும்பும் தமிழ்நாட்டின் திராவிடக் கட்சிகள், தங்களது கட்சிக்குள்ளாகவும், பொதுமக்களிடத்திலும், மாணவா்களிடத்திலும் நோ்மையான வாக்கெடுப்பு ஒன்றை நடத்தலாம்.

தமிழ்நாட்டின் கதவுகள் எதன் பெயராலும் அடைபடத் தேவையில்லை. அப்படியாக நடத்தப்பட்ட அடைப்பு வேலைகளால் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு பெரிய அளவில் எப்பயனும் விளையவில்லை. தமிழ்நாட்டில் நெடுங்காலமாக வாழுகின்ற அனைவருமே தமிழா்கள்தான். அவா்களுக்கு அனைத்து வகையிலும் தமிழ் மண்ணின் மீதான வாழ்வுரிமைகள் அரசியல் சட்டப்படி உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன. எனவே ‘திராவிடம்’ என்னும் சொல் தமிழ்நாட்டில் தங்களைப் பாதுகாக்கும் என்று எந்தத் தரப்பினரும் நம்பத் தேவையில்லை.

அதே போல அச்சொல்லால் உங்களை நாங்கள் பாதுகாப்போம் என்று திராவிட இயக்கங்கள் முழங்கினாலும் கூட அதையும் கூட எவரும் நம்பத் தேவையில்லை. ஏனெனில் அச்சொல் பொருளற்றுக் கிடக்கின்ற ஒரு வெற்றுச் சொல்லாகும்.

இனி செய்ய வேண்டும்? தமிழ்நாட்டின் திராவிடக் கட்சிகள் ‘திராவிட’ என்ற தங்களது சடங்குவழிப் பயன்பாட்டுச் சொல்லைத் தவிா்த்துவிட்டு தமிழின் பெயராலேயே தங்களது அமைப்புகளை நிலைப்படுத்தி தமிழின் பெயராலேயே அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். தனக்கு வேண்டாத அனைத்தையும் எதிா்த்து நின்று தனித்து இயங்குகின்ற வலிமை தமிழ்மொழிக்கு உண்டு.

எனவே, தமிழ்நாட்டின் திராவிட கட்சிகளும், திராவிட இயக்கங்களும் ‘திராவிட’ அடையாளப் பெயா்களைப் பயன்படுத்துவது குறித்து இனியேனும் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

ஒரு மாநாட்டின் உணவு நேர இடைவேளையே, ‘தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம்’ என்ற பெயா் ‘திராவிடா் கழகம்’ ஆக மாறுவதற்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

ஒரே நாளில் மெட்ராஸ் ‘சென்னை’ ஆனது. பம்பாய் ‘மும்பை’ என்றானது. சென்னையின் மாநகராட்சிப் பள்ளிகள் ‘சென்னைப் பள்ளி’ என்று பெயா் மாற்றம் கொண்டன. குடிசை மாற்று வாரியம் என்பது தமிழ்நாடு நகா்ப்புற வாழ்விட மேம்பாட்டு வாரியம்’ என்று மாற்றம் பெறுவதாக அண்மையில் தமிழக முதலமைச்சா் அறிவித்திருக்கிறாா். இவ்வளவு ஏன்? நமது தமிழ்நாட்டின் தலைவா்களும், தமிழறிஞா்களும், தமிழுணா்வாளா்களும் தங்களுக்குச் சூட்டப்பட்ட பிறமொழிப் பெயா்களை அழகழகான தமிழ்ப் பெயா்களாக மாற்றிக் கொண்டனா்; மாற்றிக்கொண்டும் வருகின்றனா்.

மொழியியலுக்கும், அறிவியலுக்கும், அறவியலுக்கும், சமூகவியலுக்கும் பொருந்தாத பெயா்களையும், போலியான கோட்பாடுகளையும் மாற்றி சரிசெய்து கொள்வதே மேம்பாட்டை நோக்கிய மனித குலப் பயணமாகும். திராவிடக் கட்சிகள் இனியும் இதற்கு விதிவிலக்காக இருக்க முனைய வேண்டாம். மாற்றமே வளா்ச்சியின் அடையாளம்!

கட்டுரையாளா்:

கவிஞா்.

ஒன்பது மாவட்டங்களில் ஊரகங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ள உள்ளாட்சித் தேர்தலில், சில ஊர்களில் ஊராட்சி மன்றத் தலைவர், ஊராட்சி ஒன்றிய உறுப்பினர் பதவிகள் ஏலமிடப்பட்டதாக வெளிவந்திருக்கும் செய்திகள் அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடியதாய் இருக்கின்றன. இத்தகைய வழக்கம் நடைமுறையில் உள்ள ஊர்களைக் கண்டறிந்து, அதற்கு முடிவுகட்டுமாறு மாவட்ட ஆட்சியர்களை மாநிலத் தேர்தல் ஆணையம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அனைத்துக் கட்சிகளுமே இத்தகைய ஏல நடைமுறைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றன என்றபோதும் கட்சிகளின் செல்வாக்கையும் தாண்டி ஊர் மக்கள் ஒன்றாய்க் கூடி இப்படி ஏலங்களை நடத்துவது அதற்கான காரணங்களை விவாதிக்க வேண்டிய தேவையையும் உணர்த்துகிறது.

முதலில், உள்ளாட்சித் தேர்தலில் செலவழிக்கப்படும் லட்சக்கணக்கான ரூபாயை ஏலத்தின் மூலமாக மிச்சப்படுத்தி அந்தப் பெருந்தொகையைக் கொண்டு ஊர் நலனுக்குச் செலவிடலாம் என்ற தவறான நம்பிக்கை மக்களிடம் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் ஒவ்வொரு வேட்பாளரும் செலவிடும் தொகை தேர்தல்தோறும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ஊரக அளவிலான தேர்தல்களில் இவ்வளவு பணம் இறைக்கப்படுவது வெற்றிக்கான மதிப்புநிலை என்பதைத் தாண்டி, அடுத்துவரும் ஆண்டுகளில் அவருக்குக் கிடைக்கும் ஆதாயங்களுக்கான முதலீடாகவே பார்க்கப்படுகிறது என்பதை வாக்காளர்கள் உணர வேண்டும். இரண்டாவதாக, ஊரக அளவில் வேரோடிப்போயிருக்கும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் மரபான மனமும் அதற்கு ஆதரவாக உள்ளது. வெவ்வேறு சமூகங்கள் கூடி வாழும் ஊர்களில் எண்ணிக்கையில் பெரும்பான்மையினராக இருப்பவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். மூன்றாவதாக, ஏற்கெனவே உள்ளாட்சிப் பிரதிநிதிகளாகப் பதவிகளில் இருந்தவர்கள் அந்தப் பதவியைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கு எந்த விலையையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். இவற்றில் ஏலத்துக்கான காரணம் எதுவாக இருந்தபோதும், அது இந்திய மக்களாட்சியை வேர்முனை வரைக்கும் கொண்டுசெல்ல விரும்பும் இந்திய அரசமைப்புக்குச் செய்யும் துரோகம்.

ஊரகப் பகுதிகளில் போட்டியின்றித் தேர்வுசெய்யப்படுவது மதிப்புக்குரியது என்ற பொதுவான எண்ணத்தில் தவறில்லை. ஆனால், அவ்வாறு போட்டியின்றித் தேர்வாவதன் பின்னணியில், பதவிகளை ஏலத்துக்கு விடும் முறையானது நிச்சயமாக இருக்கக் கூடாது. கல்வியறிவும் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களின் முக்கியத்துவம் குறித்த அரசியல் விழிப்புணர்வும் அதிகரித்துவரும் காலம் இது. எனவே, இன்றைய நிலையில், உள்ளாட்சிப் பிரதிநிதிகள் போட்டியின்றித் தேர்வாவது என்பது மிகவும் அரிதாகத்தான் இருக்க முடியும்.

உள்ளாட்சித் தேர்தலுக்கான வேட்பு மனு காலக் கெடு முடிந்துவிட்டது. எங்கெங்கு போட்டியின்றி வேட்பாளர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளாரோ அங்கெல்லாம் பதவி ஏலம் விடப்பட்டிருக்கிறதா என்பதை உறுதிசெய்துகொள்ளும் வகையில், தீவிர விசாரணைகள் நடத்தப்பட வேண்டும். ஏலம் விடப்பட்டது உறுதியாகும்பட்சத்தில், தேர்தலை நிறுத்துவதும் மறுதேர்தல் நடத்துவதுமே சரியான முடிவாக இருக்க முடியும்.

2021-ம் ஆண்டிற்கான மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு விவரங்கள் வெளியாகியிருந்தால், ஆறுதலான தகவல்களோடு அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தும் வகையில்தான் இருந்திருக்கும். எழுத்தறிவு விகிதம் உயர்வு போன்ற ஆறுதலான விஷயங்கள் இருந்தாலும் ஆண்-பெண் விகிதம் அதிர்ச்சியூட்டும் விதத்தில் இருக்குமோ என்ற அச்சம் இருக்கவே செய்கிறது.

இரண்டு குழந்தைகள் போதும் என்ற மனப்பக்குவம் தற்போது மக்களிடையே அதிகரித்துவருகிறது. முதல் குழந்தை ஆண் என்றால், அதுவே போதும் என்று சிலர் முடிவெடுத்துவிடுகின்றனர். ஆண் குழந்தை மோகத்தைப் பொறுத்தவரை கிராமங்கள், நகரங்கள், படித்தவர்கள், பாமரர்கள் என்ற பாகுபாடெல்லாம் கிடையாது.

அண்மையில் நடைபெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்பாக வெளியிடப்பட்ட வரைவு வாக்காளர் பட்டியலில் ஆண்களைக் காட்டிலும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருப்பது தெரியவந்தது. ஆனால், 6 வயதுக்குட்பட்ட பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை ஒவ்வொரு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்போதும் குறைந்துகொண்டே வருவது வருத்தமளிக்கக் கூடிய ஒன்றாகும்.

2015-ம் ஆண்டு ஐநா சபை வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி உலக அளவில் 100 பெண்களுக்கு 101.70 ஆண்கள் என்ற விகிதம் காணப்பட்டது. ஐநா சபை கணக்கீடு செய்த 201 நாடுகளில் 124 நாடுகளில் ஆண்-பெண் விகிதாச்சாரத்தில் பெண்கள்தான் அதிக அளவில் இருக்கிறார்கள். இந்த விகிதாச்சாரக் கணக்கில் இந்தியா 192-வது இடத்தில் உள்ளது.

இந்தியாவில் ஆண்-பெண் விகிதாச்சாரத்தில் பெண்களைவிட ஆண்கள்தான் அதிக அளவில் இருக்கிறார்கள். ஆண்களைவிடப் பெண்களின் எண்ணிக்கை இந்தியாவைவிட 9 நாடுகளில் மட்டுமே குறைவு. 1901-ல் இந்தியாவில் ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 972 பெண்கள் இருந்தார்கள். இந்த விகிதாச்சாரம் ஒவ்வொரு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்போதும் குறைந்துகொண்டே வந்து 1991 கணக்குப்படி ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 929 பெண்கள் எனக் குறைந்துவிட்டது. 2001 கணக்கெடுப்பில் இந்த விகிதாச்சாரம் சிறிதளவு கூடி ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 933 பெண்கள் என்றானது. 2011 கணக்குப்படி இன்னும் சற்று உயர்ந்து ஆயிரத்துக்கு 940 என்றானது. இந்த விகிதாச்சாரத்தைக் கண்ட அனைவரும் சற்று ஆறுதலடைந்த அதே வேளையில், 6 வயதுக்குட்பட்ட பெண் குழந்தைகளின் விகிதம் குறைந்துகொண்டே வருகிறது. 1991-ல் ஆயிரம் ஆண் குழந்தைகளுக்கு 945 ஆக இருந்த பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 2001-ல் 927 ஆகக் குறைந்தது. இது 2011-ல் மேலும் குறைந்து 914 ஆனது.

2016-ல் எடுக்கப்பட்ட ஒரு புள்ளிவிவரத்தின்படி ஆயிரம் ஆண் குழந்தைகளுக்கு பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 877 ஆகக் குறைந்துவிட்டது. ஆந்திரம், ராஜஸ்தானில் 806 ஆகவும், பிஹாரில் 837, உத்தராகண்டில் 825, தமிழ்நாட்டில் 840 என்ற அளவில் உள்ளது. பிறந்த குழந்தைகளைக் கொல்வது அதாவது சிசுக்கொலை குறைந்தபோதும், கருவில் இருக்கும்போது கண்டறிந்து பெண் கரு எனில் அழித்துவிடுவது தொடரத்தான் செய்கிறது.

உத்தராகண்ட் மாநிலத்தில் உத்தரகாசி எனும் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள 132 கிராமங்களில் 2019-ல் 3 மாதங்களில் 216 குழந்தைகள் பிறந்துள்ளன. ஆனால், இவற்றில் ஒரு குழந்தைகூடப் பெண் குழந்தை இல்லை. இது சாத்தியமா? இதைச் சற்று கூர்ந்து கவனித்தால் என்ன நடந்திருக்கும் என்பது பாமர மக்களுக்குக்கூடத் தெரியும்.

பெற்றோர்கள் தங்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று ஏன் நினைக்கிறார்கள் என்பது நம் அனைவர் மனதிலும் எழும் கேள்வியாகும். பொதுவாகவே, பெண் குழந்தைகள்தான் ஆதரவாகவும், அக்கறையாகவும் இருப்பார்கள் என்பதைப் பெற்றோர்கள் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். ஆயினும், பெண் குழந்தை வளர்ந்து, அதற்குத் திருமணம் செய்துவைப்பதற்கு ஆகும் செலவை மனதில்கொண்டே பெண் குழந்தைகள் பெறுவதைக் கணிசமானோர் வெறுக்கின்றனர்.

இரண்டு குழந்தைகள்போதும் என்ற மனநிலை மக்கள் மத்தியில் அதிகரித்துவருகிறது. அந்த இரண்டு குழந்தைகளில் முதல் குழந்தை பெண்ணாக இருக்கும் பட்சத்தில் இரண்டாவது குழந்தை ஆண் குழந்தையாக இருக்க வேண்டும் என்றே எண்ணுகின்றனர். அதனால், இரண்டாவது முறை கருவுறும்போது ஆணா, பெண்ணா என்பதைச் சோதனை செய்து, பெண் குழந்தை எனத் தெரியவரும் பட்சத்தில் அக்குழந்தை வேண்டாம் என முடிவெடுத்துக் கருக்கலைப்பு செய்துவிடுகின்றனர்.

கருவில் இருக்கும் குழந்தை ஆணா, பெண்ணா என்று கண்டுபிடிக்கும் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதைக் கட்டுப்படுத்த 1994-ல் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. இந்த விவரங்கள் அடங்கிய தகவல் பலகை அனைத்து மருத்துவமனைகளிலும் இடம்பெற்றுள்ளது. ஆயினும், இக்கொடுமை ரகசியமாக நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.

தமிழ்நாடு அளவில் பெண் குழந்தைகள் பிறப்பு விகிதம் ஆயிரம் ஆண் குழந்தைகளுக்கு 995 ஆக உள்ளது. மாவட்ட அளவில் பார்க்கும்போது, நீலகிரியில் 1,041 எனவும், தர்மபுரி மாவட்டத்தில் 946 எனவும், தலைநகர் சென்னையில் 986 எனவும் உள்ளது.

பெண் குழந்தைகளைவிட ஆண் குழந்தைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் நிலையை மாற்றப் பொதுவான அளவில் மேற்கொள்ளப்பட்ட கூட்டு நடவடிக்கைகளுக்குச் சில பலன்கள் கிடைத்தபோதிலும் தனிப்பட்ட அளவில் வரும்போது இது பலனளிப்பதில்லை. ஆண்களைச் சார்ந்து இயங்கும் சமூகத்தில், ஆண் குழந்தைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பது காலங்காலமாகத் தொடர்ந்து வருகிறது. பொருளாதாரச் சூழல், எதிர்கால நலன் கருதி சிறிய குடும்பமாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தால், சிறு குடும்பத்திலும் ஒரு ஆண் குழந்தை இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றனர்.

இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுதான் என்ன? ஒரு பெண் கருத்தரித்தல் தொடங்கி ஓராண்டு வரையில் மகப்பேறு, அதற்குப் பிந்தைய குழந்தை வளர்ப்பு ஆகியவை கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். ஆண் குழந்தை வேண்டும், பெண் குழந்தை வேண்டாம் என்ற மனப்போக்கு எதிர்காலச் சமூகத்துக்கு நல்லதல்ல. இதற்குச் சட்டம் மட்டுமே போதாது; மக்களிடையே உண்மையான மனமாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

- பெ.சுப்ரமணியன், முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், அரசு கலைக் கல்லூரி, அரியலூர்.

மாநில உரிமைகள், கல்வி முறை, சமூகநீதி போன்றவற்றில் ‘நீட்’ ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கம் குறித்து விசாரிக்கத் தமிழ்நாடு அரசு நியமித்த நீதியரசர் ஏ.கே.ராஜன் தலைமையிலான ஒன்பது பேர் கொண்ட குழுவின் அறிக்கை பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்த அறிக்கையின் பரிந்துரைகளை ஆராய்ந்து, சட்டமன்றத்தில் சட்ட மசோதாவை நிறைவேற்றி, ஆளுநருக்கு அனுப்பிவைத்த பிறகு, குழுவின் அறிக்கையைப் பொதுவெளியில் வைத்திருக்கிறது தமிழ்நாடு அரசு.

சமூகப் பின்தங்கலுக்கும், கல்விப் பின்தங்கலுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்ட சமூகங்களில் பிறந்த குழந்தைகளில் பெரும் பகுதியினர், அரசு மற்றும் அரசு உதவிபெறும் பள்ளிகளிலேயே பயில்கின்றனர். சமூக நிலையும், வாழ்வியல் சூழலும் இத்தகைய மாணவர்களுக்குக் கூடுதல் சவால்களாக அமைந்துவிடுகின்றன. அவ்வளவு சவால்களையும் எதிர்கொண்டு, தங்களுக்குத் தரப்பட்ட பாடத்திட்டத்தைப் படித்து, உள்வாங்கி, தங்கள் கற்றல் திறனை வெளிப்படுத்தி மதிப்பீடு செய்யப்பட்ட பிறகு, மீண்டும் அதே பாடங்களில் மேலும் ஒரு மதிப்பீடு; அதுவும், இதுவரை தாங்கள் பயிற்சி மேற்கொள்ளாத புதுவித மதிப்பீட்டு முறை. இதனால், மாணவர்கள் எத்தகைய மனஅழுத்தத்துக்கு ஆளாகிறார்கள் என்பதை ஆதாரபூர்வமாக ஆராய்ந்து தக்க புள்ளிவிவரங்களுடன் தொகுத்தளித்துள்ளது இந்த அறிக்கை.

சமூகத்தில் உயர் படிநிலையில் உள்ள குடும்பங்களில் பிறந்தவர்களில் பெரும் பகுதியினர் சிபிஎஸ்இ, ஐசிஎஸ்சி ஆகிய பாடத்திட்டப் பள்ளிகளில் பயில்கின்றனர். இவர்களுக்குச் சகலவிதமான வசதிகளை ஏதேனும் ஒரு வகையில் உருவாக்கித் தரும் அளவு அவர்களின் பெற்றோர்களுக்கு வாய்ப்பு உள்ளது. இத்தகைய பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களால் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பணம் செலவழித்துப் பயிற்சி நிறுவனங்களில் சேர்ந்து மதிப்பீட்டு முறைக்கு ஏற்றவாறு பயிற்சி மேற்கொள்ள முடிகிறது. அதிலும், 1, 2 ஆகிய இரண்டு ஆண்டுகளிலும் மேல்நிலைப் பள்ளிப் பாடத்தைப் படிக்கும்போதே நீட்டுக்கான பயிற்சியையும் மேற்கொள்கின்றனர். அதில் பெரும்பாலானோர், நீட் மதிப்பீட்டில் தங்களின் மதிப்பெண்களைக் கூட்டிக்கொள்ள மேல்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்த பிறகு, ஒரு ஆண்டோ, இரண்டு ஆண்டுகளோ பயிற்சி மேற்கொள்கின்றனர். இதன் விளைவாகவே இத்தகைய பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களால் நீட் மதிப்பீட்டு முறை மூலம் அதிக அளவில் மருத்துவப் படிப்பில் சேர இயல்கிறது என்பதைத் தகுந்த புள்ளிவிவரங்களுடன் இந்த அறிக்கை நிரூபிக்கிறது.

அனைவரையும் சமமாகக் கருதி, அனைத்து நிலையிலும் சமூகத்துக்கு அர்ப்பணிப்போடு மாணவர்களைச் செயல்பட வைப்பதே கல்வியின் நோக்கம் என்பதை இந்த அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. பல்வேறு படிநிலைகளைக் கொண்ட சமூக அமைப்பில், மாணவர் சேர்க்கையில் பன்முகத் தன்மையைக் கடைப்பிடிக்காமல், ஒற்றை நோக்கமாக, ‘இது ஒன்றே மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கைக்கான அளவுகோல்’ என்று சொல்வது கல்வியின் நோக்கத்துக்கே எதிரானது என்பதை இந்த அறிக்கை தெளிவாக விளக்குகிறது.

நாடு முழுக்க ஒற்றைத் தேர்வு மட்டுமே மாணவர் சேர்க்கைக்கான அளவுகோலாக அனேகமாக உலகில் வேறு எந்த நாட்டிலும் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை. இப்படிப்பட்ட தேர்வை ஏற்றுக்கொள்வது அந்தந்தப் பல்கலைக்கழகங்களின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது. இத்தகைய தேர்வோடு பிற மதிப்பீடுகளையும் இணைத்தே மருத்துவம் உள்ளிட்ட உயர் கல்வி மாணவர் சேர்க்கை நடைமுறை உலகத்தின் எல்லா நாடுகளிலும் பின்பற்றப்படுவதை இந்த அறிக்கை விளக்குகிறது. பல நாடுகளில் நடத்தப்படும் உயர்கல்வி சேர்க்கைக்கான தனித்தேர்வுகள் அங்கே ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அத்தகைய தனித்தேர்வுகள் அனைவருக்கும் சமமாக வாய்ப்பளிக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்ததும் சில நாடுகள் அந்தத் தேர்வு முறைகளைக் கைவிட்டிருப்பதை, பல தரவுகளை ஆராய்ந்து விளக்குகிறது இந்த அறிக்கை.

இந்தியாவில் நுழைவுத் தேர்வு முறையின் வரலாற்றைக் கூறி, 60 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக உள்ள ஐஐடி உள்ளிட்ட தொழிற்கல்வி மாணவர் சேர்க்கை நுழைவுத் தேர்வு உட்பட எதுவும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படவில்லை என்பதையும் இந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. நீட், ஐந்து ஆண்டுகளாக நடைபெறுகிறது. ஐந்தாண்டு என்பது ஆய்வு மேற்கொள்ளப் போதுமான காலமாகும். மதிப்பீட்டு முறை குறித்து எந்த ஆய்வும் மேற்கொள்ளப்படாதது மட்டுமல்ல, தேசியத் தேர்வு முகமை இது குறித்த எந்தத் தகவல்களையும் வைத்திருக்கவில்லை என்றும் இந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்தியாவில், குறிப்பாக தமிழ்நாடு, அதிலும் நகர்ப்புறத்தில் பல்கிப் பெருகியிருக்கும், முழுக்க முழுக்க வணிகரீதியாகச் செயல்படும் நீட் பயிற்சி நிறுவனங்களைப் பற்றியும், அவற்றில் எவ்வளவு கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது, அதனால் யாருக்கெல்லாம் சாதகம், யாருக்கெல்லாம் பாதகம் என்பதைப் பற்றியும் விளக்கி, கிராமப்புறங்களில் வசிக்கும் ஏழை மாணவர்களை நீட் எப்படி வஞ்சிக்கிறது என்பதை இந்த அறிக்கை விளக்குகிறது.

பள்ளிக் கல்வியின் நோக்கங்களான சுயசிந்தனை, பகுத்தறிவு, சமமான வாழ்க்கை முறை வாழ்வதற்கான புரிதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய கற்றல் செயல்பாட்டிலிருந்து மாணவர்களை நீட் விலக்குகிறது. பயிற்சி நிறுவனங்களில் மதிப்பீடு முறையை அறிந்து வெளிப்படுத்தும் திறன்களை மட்டுமே மாணவர்கள் அறிந்துகொள்ளும் வகையில் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக ஒவ்வொரு பாடத்திலும் பெற வேண்டிய ஆழமான புரிதல் மாணவர்களுக்கு இல்லாமல் போகிறது. மருத்துவப் படிப்பில் சேரும் இத்தகைய மாணவர்கள் முதலாமாண்டு, இரண்டாம் ஆண்டுகளில் தேர்ச்சி பெற இயலாமல் போவதை இந்த அறிக்கை உரிய தரவுகளுடன் விளக்குகிறது.

மருத்துவக் கல்வியும், மருத்துவப் பணியும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதால், அரசு மருத்துவமனைகளில், ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களில் பணியாற்றிய அனுபவத்தின் மூலம் தன் தகுதியை வளர்த்துக்கொண்டவர்களைவிட, மருத்துவப் பட்டப் படிப்பை முடித்தவுடன், பயிற்சி நிறுவனங்களில் பயிற்சி மேற்கொண்டு நீட் மூலம் மருத்துவப் பட்ட மேற்படிப்புக்கு மாணவர்கள் சேர்வது எந்த வகையிலும் அவர்களைத் தகுதி மிக்கவர்களாக ஆக்கிவிடாது என்பதை இந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பொது சுகாதாரத் துறை மீது இதன் தாக்கம் பெருமளவு இருக்கும் என்பதை இந்த அறிக்கை தெளிவுபடுத்துகிறது. மலைக்கிராமங்கள் உட்பட, பல்வேறு இடர்ப்பாடுகள் கொண்ட சூழல்களில் அமைந்துள்ள ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களுக்குத் தேவைப்படும் மருத்துவர்கள் கிடைப்பதை உத்தரவாதம் செய்யும் நடவடிக்கையாகத்தான் அரசுப் பணியில் இருப்பவருக்கான உள் ஒதுக்கீடு (in service quota) செய்யப்பட்டது. நீட் அதை அர்த்தமற்றதாக்கிவிட்டது. அதன் விளைவாக, பொது சுகாதாரத் துறை மிகப் பெரும் சவாலை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை இந்த அறிக்கை விளக்குகிறது.

நீட் தேர்வை பேராசிரியர் ரஞ்சன் ராய் சௌத்ரி தலைமையிலான வல்லுநர் குழுவோ, நாடாளுமன்ற நிலைக் குழுவோ பரிந்துரைக்கவில்லை. மாறாக, நாடாளுமன்ற நிலைக் குழு, தனது 92-வது அறிக்கையில், தனியார் கல்வி நிறுவனங்களால் மருத்துவக் கல்வி வணிகம் ஆவதைக் கட்டுப்படுத்த நாடு முழுக்கப் பொது நுழைவுத் தேர்வு நடத்தவும், அதை ஏற்காத மாநிலங்களை அதிலிருந்து விலக்கிவைக்கவும் பரிந்துரைத்தது என்பதை எடுத்துக் கூறி, இந்த அறிக்கையைப் பரிசீலிக்கவே இந்திய அரசுக்கு உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது என்பதை நீதியரசர் ஏ.கே.ராஜன் அறிக்கை தெளிவுபடுத்துகிறது.

மாணவர் சேர்க்கை நடைமுறையைத் தீர்மானிக்க அரசமைப்புச் சட்டம் மாநில அரசுக்குத் தந்திருக்கும் உரிமையை உச்ச நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியிருப்பதையும் எடுத்துக் கூறி, மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கைக்கான நடைமுறையைத் தீர்மானிப்பதற்கு தமிழ்நாடு அரசு சட்ட மசோதாவை நிறைவேற்றிக் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைப் பெறலாம் என்று இந்த அறிக்கை பரிந்துரைத்துள்ளது.

நீட் தேர்வு இந்தியா முழுக்க மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய அவசியம் எழுந்துள்ளது. இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் இத்தகைய ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட இந்த அறிக்கை தூண்டுகோலாக அமையும்.

- பு.பா.பிரின்ஸ் கஜேந்திரபாபு, பொதுச்செயலாளர், பொதுப் பள்ளிக்கான மாநில மேடை.

தொடர்புக்கு: spcsstn@gmail.com

Kerala Why Covid 19 deaths remain high despite fall in caseload Tamil News கோவிட் -19 இறப்புகளுக்குப் பங்களிக்கும் காரணி, வயதானவர்கள் மற்றும் வீட்டில் தனிமையில் இருக்கும்போது நோயுற்றவர்களின் நிலை மோசமாவதாக இருக்கலாம் என்று கூறினார்.

Kerala Why Covid 19 deaths remain high despite fall in caseload Tamil News : ஆகஸ்ட் மாதத்தில் ஓணம் பண்டிகையைத் தொடர்ந்து, கேரளாவில் கோவிட் -19 பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துள்ளன. கடந்த ஒரு வாரத்தில் கிட்டத்தட்ட 90,000 எண்ணிக்கை குறைந்துள்ளன. ஒரு சமூகத்தில் நோய் பரவும் வேகத்தை நிர்ணயிக்கும் ஆர்-மதிப்பு, ஏழு மாதங்களுக்குப் பிறகு கேரளாவிலும் 1-க்கு கீழே குறைந்துள்ளது. இருப்பினும், மாநிலத்தில் கோவிட் -19 இறப்புகளில் விகிதாச்சார குறைப்பு இல்லை. தினசரி இறப்புகள் 100 முதல் 200 வரை தொடர்கின்றன. செப்டம்பர் 1 முதல் மொத்தம் 3,109 இறப்புகள் பதிவாகியுள்ளன. ஒட்டுமொத்த இறப்பு எண்ணிக்கை 23,897-ஐ தொட்டது.

மாநில கோவிட் -19 டாஷ்போர்டில் உள்ள இறப்பு புள்ளிவிவரங்களின் பகுப்பாய்வு, வைரஸால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 74 சதவீதம் பேர் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் என்று தெரியவந்துள்ளது. இறப்புகளில் 21 சதவிகிதம் 41 மற்றும் 59 வயதிற்குப்பட்டவர்கள். மேலும் இறந்தவர்களில் வெறும் நான்கு சதவீதம் பேர் 18 முதல் 40 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். இறப்பு எண்ணிக்கை மற்றும் மாவட்டங்களில் இறப்பு எண்ணிக்கை இரண்டிலும் திருவனந்தபுரம் மாவட்டம் முதலிடத்தில் உள்ளது.

மொத்த அதிகாரப்பூர்வ கோவிட் -19 இறப்புகளில் 80 சதவிகிதம் கடந்த ஆறு மாதங்களில் மட்டும் பதிவாகியுள்ளன. இது தொற்றுநோயின் பேரழிவு தரும் இரண்டாவது அலைகளின் நேரடி விளைவாகப் பார்க்கப்படுகிறது. முழுமையான எண்ணிக்கையில், இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் 1 முதல் செப்டம்பர் 20 வரை மொத்தம் 23,897 இறப்புகளில் 19,276 பதிவாகியுள்ளன.

கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை வெளிவந்த மருத்துவ அறிக்கையில், செப்டம்பர் 12-18 காலகட்டத்தில், சராசரியாக செயலில் உள்ள பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 1.96 லட்சமாக இருந்தபோது, ​​அவர்களில் 2% பேருக்கு மட்டுமே ஆக்ஸிஜன் படுக்கைகள் மற்றும் 1% ஐசியு படுக்கைகளுக்கு அணுகல் தேவை என்று சுகாதாரத் துறை கூறியது. இந்த காலகட்டத்தில் செயலில் உள்ள வழக்குகள் குறைக்கப்பட்டதால், ஐசியு, வென்டிலேட்டர் மற்றும் ஆக்ஸிஜன் படுக்கைகளுக்கான தேவை முறையே 6%, 4% மற்றும் 7% குறைந்துள்ளது. இருப்பினும், செப்டம்பர் மாதத்தின் ஒவ்வொரு வாரத்திலும் இறப்புகளின் எண்ணிக்கை தொடர்கிறது. செப்டம்பர் 7 -ல் அதாவது முதல் வாரம் முடிவடையும் போது 1,032 எண்ணிக்கையும் செப்டம்பர் 8-14 காலகட்டத்தில் 959 எண்ணிக்கையும் மற்றும் செப்டம்பர் 15-21 காலகட்டத்தில் 1,118-ம் பதிவாகியுள்ளன.

கேரளாவில் கோவிட் -19: பாதிப்பு குறைந்தாலும் ஏன் அதிக இறப்புகள்

கடந்த மூன்று வாரங்களில், எதிர்பார்த்தபடி இறப்புகள் குறையாமல் இருப்பதற்கு ஒரு காரணம் தொற்றுநோயின் நேர இடைவெளியாக இருக்கலாம் என்று கேரளாவில் தொற்றுநோயை மிக நெருக்கமாகப் பின்பற்றி வரும் உள் மருத்துவ நிபுணர் டாக்டர் அருண் என்எம் கூறினார். “பாதிப்புகளைக் குறைப்பதற்கும், இறப்பதற்கும் இடையில் பொதுவாக இரண்டு வார இடைவெளி இருக்கும்” என்று அவர் கூறினார்.

மற்றொரு காரணி, கோவிட் -19 தடுப்பூசியின் ஒரு டோஸ் கூட எடுத்துக்கொள்ளாத கொமொர்பிடிடிஸ் நோயாளிகளில் கணிசமான எண்ணிக்கையிலான நோயாளிகளாக இருக்கலாம். “இதுபோன்ற பல பேரை மருத்துவமனைகளில் அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஆக்ஸிஜனுக்கு பற்றாக்குறை இல்லை. ஆனால், நோயாளிகள் இன்னும் ஐசியு மற்றும் வென்டிலேட்டரில் சிகிச்சை பெற்று வருகின்றனர்” என்றார்.

கூடுதலாக, மாநிலத்தில், குறிப்பாக மே மற்றும் ஜூன் மாதங்களில் இரண்டாவது அலையின் உச்சத்தில் கோவிட் -19 இறப்புகளை “குறைவாகக் கணக்கிட்டு” இருப்பதாக டாக்டர் அருண் கூறினார். மே மாதத்தில், அரசாங்கம் 3,507 இறப்புகளைப் பதிவு செய்தது. ஆனால், அந்த மாதத்தில் உண்மையான எண்ணிக்கை 10,000-க்கு அதிகமாக அருகில் இருக்கலாம் என்று டாக்டர் அருண் கூறினார். எண்கள் சரியாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்தால், தற்போது காணப்படுவது போல் ஒரு ஏற்றம் இருக்காது என்று அவர் வாதிட்டார்.

உதாரணமாக, பத்தனம் திட்டா மாவட்டத்தில், வயது, இருப்பிடம் போன்ற தினசரி இறப்புகளின் விவரங்களை ஆட்சியர் வெளியிடுவார். அது குறைவாக எண்ணப்படுகிறது. ஆனால், ஜூன் 15-க்குப் பிறகு, இது (அண்டர்கவுண்டிங்) 15-20%-ஆகக் குறைந்திருக்கலாம். எனது மதிப்பீட்டின்படி, கேரளாவின் உண்மையான இறப்புகள் இப்போது 45,000-ஐ தொட்டிருக்கும்” என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

திருச்சூரில் உள்ள ENT அறுவை சிகிச்சை நிபுணரும், இந்திய மருத்துவ சங்கத்தின் (IMA) மாநில செயலாளருமான டாக்டர் பி கோபிகுமார், கோவிட் -19 இறப்புகளுக்குப் பங்களிக்கும் காரணி, வயதானவர்கள் மற்றும் வீட்டில் தனிமையில் இருக்கும்போது நோயுற்றவர்களின் நிலை மோசமாவதாக இருக்கலாம் என்று கூறினார்.

“பாசிட்டிவ் சோதனைக்குப் பிறகு நிறையப் பேர் வீட்டில் தனிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களில், மிகவும் வயதானவர்களுக்கு முதலில் அறிகுறிகள் இருக்காது, ஆனால், அவர்களின் நிலையில் விரைவான திருப்பம் ஏற்படலாம். அவர்களுக்கு அடிப்படை நிலைமைகள் இருந்தால், அது ஆபத்தானது. நம் மாநிலத்தில், மக்களை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல நல்ல வழிமுறைகள் உள்ளன. ஆனால் சில நேரங்களில், தாமதங்கள் ஏற்படலாம்” என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

இத்தகைய இறப்புகளின் பாதையை நன்கு புரிந்து கொள்ள, மருத்துவ தணிக்கை அவசியம் என்றார். கடந்த இரண்டு வாரங்களாக செயலில் உள்ள பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை வேகமாகக் குறைந்து வருவதால், அடுத்த வாரத்திற்குள் இதேபோன்ற இறப்பு விகிதத்தைக் காணலாம்.

கேரளா தனது 18% வயதிற்கு மேற்பட்ட மக்கள்தொகையில் 90% பேருக்குத் தடுப்பூசி போட்டால், வைரஸ் பரவுவதை மேலும் தடுக்கும். இயற்கையான நோய் எதிர்ப்பு சக்தி உருவாக மற்றும் ஆன்டிபாடிகள் உருவாகக் குறைந்தது இரண்டு வாரங்கள் ஆகும் என்பதால், 90% மக்களில் தடுப்பூசியின் விளைவுகளை அக்டோபர் நடுப்பகுதியில் காணலாம் என்று டாக்டர் கோபிகுமார் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டினார்.

Explained: Zee Entertainment’s merger with Sony Pictures Networks, and contours of the deal: சோனி பிக்ஸர்ஸ் நெட்வொர்க் இந்தியா நிறுவனத்துடன் இணையும் ஜீ குழுமம்; ஒப்பந்தத்தின் வரையறைகள் இதோ…

ஜீ என்டர்டெயின்மென்ட் எண்டர்பிரைசஸ் லிமிடெட் இயக்குநர்கள் குழு, சோனி பிக்சர்ஸ் நெட்வொர்க்ஸ் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு கொள்கை ரீதியான ஒப்புதலை அளித்துள்ளது, இதன் மூலம் கேபிள் தொலைக்காட்சி, டிஜிட்டல் வீடியோ ஸ்ட்ரீமிங், உற்பத்தி செயல்பாடுகள் மற்றும் இசை மற்றும் வீடியோ நூலகங்கள் போன்ற தளங்களில் ஒரு ஊடக இணைப்பை உருவாக்க முடியும்.

ஒப்பந்தத்தின் வரையறைகள் என்ன?

இரண்டு நிறுவனங்களின் நேரியல் நெட்வொர்க்குகள், டிஜிட்டல் சொத்துக்கள், உற்பத்தி செயல்பாடுகள் மற்றும் நிரல் நூலகங்கள் ஆகிய இரண்டையும் இணைக்க இரண்டு நிறுவனங்களும் பிணையில்லா ஒப்பந்தத்தில் நுழைந்துள்ளன. இந்த ஒப்பந்தம் ஜீ குழுமம் மற்றும் சோனி பிக்சர்ஸ் நெட்வொர்க்ஸ் இந்தியா ஆகியவை பரஸ்பர விடாமுயற்சியுடன் மற்றும் உறுதியான ஒப்பந்தங்களை இறுதி செய்ய 90 நாட்கள் கால அவகாசத்தை வழங்குகிறது.

இணைக்கப்பட்ட நிறுவனம் இந்தியாவில் பொதுவில் பட்டியலிடப்பட்ட நிறுவனமாக இருக்கும். இணைப்போடு, சோனியின் பங்குதாரர்களும் நிறுவனத்தில் $ 1.575 பில்லியன் செலுத்த வேண்டும், இது சோனியின் பங்குதாரர்களுக்கு இணைக்கப்பட்ட நிறுவனத்தில் 52.93% பங்குகளை வழங்கும், அதே நேரத்தில் ஜீ பங்குதாரர்கள் நிறுவனத்தின் 47.07% வைத்திருப்பார்கள். தற்போது, ​​96.01% ஜீ பங்குதாரர்கள் பொதுவில் உள்ளனர், அதே நேரத்தில் 3.99% பங்குகள் விளம்பரதாரர்களிடம் உள்ளது.

இந்த ஒப்பந்தத்திலிருந்து ஜீ குழுமம் எவ்வாறு பயனடைகிறது?

சோனியை விட ஜீ குழுமம் ஒரு பெரிய நெட்வொர்க் பார்வையாளர் பங்கைக் கொண்டிருந்தாலும், அது பிராந்திய பொது பொழுதுபோக்கு சேனல்கள் (GEC) மற்றும் திரைப்படங்களிலிருந்து அதன் வலிமையைப் பெறுகிறது, அதேசமயம் சோனி இந்தி பொழுதுபோக்குச் சேனல்கள் மற்றும் விளையாட்டுப் பிரிவுகளில் வலுவான அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ளது.

உண்மையில், 2018 ஆம் ஆண்டில், ஜீ என்டர்டெயின்மென்ட் தனது ஸ்போர்ட்ஸ் போர்ட்ஃபோலியோவை டென் ஸ்போர்ட்ஸ் பிராண்டின் கீழ் சோனி பிக்சர்ஸ் நெட்வொர்க்ஸ் இந்தியாவிற்கு விற்றது. அதுவும் விளையாட்டு பிரிவில் போட்டியிட மாட்டோம் என்ற உறுதியுடன். இதைத் தவிர, சோனி போன்ற ஒரு சர்வதேச நிறுவனத்துடனான இத்தகைய ஒப்பந்தம், பெருநிறுவன நிர்வாகப் பிரச்சினைகள் தொடர்பான பெரிய பங்குதாரர்கள் சமீபத்தில் எழுப்பிய சில கவலைகளை ZEEL அடக்க உதவும் என்று ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

சோனிக்கு இதில் என்ன கிடைக்கும்?

உள்ளடக்க சந்தையில் முன்னணி வகிக்கும் டிஸ்னி-ஸ்டார் கூட்டமைப்பை சவால் செய்ய சோனி பிக்சர்ஸ் நெட்வொர்க்ஸ் இந்தியாவில் உள்ளூர் பங்குதாரரைத் தேடிக்கொண்டிருந்தது. சாத்தியமான இணைப்பிற்காக நிறுவனம் ரிலையன்ஸ் நிறுவனத்திற்கு சொந்தமான வயாகாம் உடன் விவாதித்து வந்தது. ஆனால் கடந்த ஆண்டுகளில் நிறுவனங்கள் மதிப்பீடு மற்றும் பிற இணைப்பு உட்பிரிவுகள் போன்ற விஷயங்களில் உடன்படாததால் பேச்சுவார்த்தை நிறுத்தப்பட்டது.

ஜீ குழும கூட்டணியின் மூலம், சோனி சில இடைவெளிகளை நிரப்பமுடியும் குறிப்பாக அதன் பொழுதுபோக்கு சேனல்களின் பகுதியில், சோனி பெரும்பாலும் அதன் வெற்றிக்காக கோடீஸ்வரர் (கோன் பானேகா குரோர்பதி) போன்ற சீசன் தயாரிப்புகளையே சார்ந்து வந்துள்ளது. ஜீ குழுமம் இந்தியா மற்றும் வெளிநாடுகளில் ஒளிபரப்பு, திரைப்படங்கள், இசை, டிஜிட்டல், நேரடி பொழுதுபோக்கு மற்றும் நாடகத் தொழில்கள், 260,000 மணிநேர தொலைக்காட்சி உள்ளடக்கம் மற்றும் உலகின் மிகப்பெரிய இந்தி திரைப்பட நூலகத்தில் பல்வேறு மொழிகளில் 4,800 க்கும் மேற்பட்ட திரைப்படத் தலைப்புகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. சோனி பிக்சர்ஸ் நெட்வொர்க்ஸ் இந்தியா இந்தியாவில் 700 மில்லியன் பார்வையாளர்களைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் 167 நாடுகளில் கிடைக்கிறது.

OTT சந்தையிலும் சாத்தியமான ஒருங்கிணைப்புகள் உள்ளதா?

நெட்ஃபிளிக்ஸ், அமேசான் பிரைம் மற்றும் டிஸ்னி+ஹாட்ஸ்டார் போன்ற அமெரிக்க ஜாம்பவான்களால் வழிநடத்தப்படும் OTT பிரிவில், ஒப்பீட்டளவில் சிறிய வீரர்களான சோனி மற்றும் ஜீ – இணைந்து போட்டியிடுவதைக் காணலாம்.

சுயாதீன பரிவர்த்தனை ஆலோசனை நிறுவனமான RBSA ஆலோசகர்கள், இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஒரு அறிக்கையில் ஓடிடி பங்குகளில் நெட்ஃபிளிக்ஸ் 20%, அமேசான் பிரைம் வீடியோ 20%, அதன்பின் டிஸ்னி+ஹாட்ஸ்டார் 17%, ZEE5 9%, மற்றும் SonyLIV மற்றும் ALTBalaji தலா 4% கொண்டுள்ளதாக குறிப்பிட்டது. SonyLIV மற்றும் ZEE5 ஆகியவை ஒரு பிராண்டாக மாறுமா அல்லது தனித்தனியாக செயல்படுகிறதா என்பது உட்பட இணைப்பின் விவரங்கள் இன்னும் முடிவு செய்யப்படவில்லை என்றாலும், இந்த தளங்களின் ஒருங்கிணைந்த சந்தை பங்கு இந்திய OTT சந்தையில் மூன்றாவது இடத்திற்கு முன்னேறக்கூடியதாக இருக்கலாம்.

இந்த ஒப்பந்தம் ஜீ குழுமத்தின் பிற நிறுவன நிறுவனங்களையும் பாதிக்குமா?

இல்லை, ஜீ குழுமத்தின் செய்தி ஊடகங்கள் மற்றும் கல்வி வணிகங்கள் முறையே பல்வேறு நிறுவன நிறுவனங்களின் கீழ் நடத்தப்படுகின்றன – ஜீ மீடியா கார்ப்பரேஷன் லிமிடெட் மற்றும் ஜீ லர்ன் லிமிடெட். இவை இரண்டும் பட்டியலிடப்பட்ட நிறுவனங்கள் மற்றும் சோனியுடனான ஜீ குழுமத்தின் ஒப்பந்தத்தில் சேர்க்கப்படவில்லை.

ஒரு செய்திக்குறிப்பின் படி, சோனி பிக்சர்ஸ் நெட்வொர்க்ஸ் இந்தியா இணைப்புக்குப் பிறகு பெரும்பான்மையான பங்குதாரர்களைக் கொண்டிருக்கும் போது, ​​புதிய நிறுவனத்தின் இயக்குநர்கள் குழுவில் பெரும்பாலானவர்கள் சோனி குழுமத்தால் பரிந்துரைக்கப்படுவார்கள், இருப்பினும் இணைக்கப்பட்ட நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குனர் மற்றும் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக புனித் கோயங்கா தொடர்ந்து நீடிப்பார்.

ஆனால், ஜீ குழுமத்தின் மிகப்பெரிய பங்குதாரர்களான இன்வெஸ்கோ ஓப்பன்ஹைமர் டெவலப்பிங் மார்க்கெட்ஸ் ஃபண்ட் மற்றும் ஓஎஃப்ஐ குளோபல் சீனா ஃபண்ட் எல்எல்சி ஆகியவை கோயென்காவை நீக்க கோருகின்றன, மேலும் ப்ராக்ஸி ஆலோசனை நிறுவனங்களான இன்கோவர்ன் மற்றும் முதலீட்டாளர் ஆலோசனை சேவைகள் ஆகியவை விளம்பரதாரர் குடும்பங்களுக்குச் சாதகமான பெருநிறுவன முறைகேட்டைச் சுற்றி கவலைகளை எழுப்புகின்றன.

மேலும், ZEEL இன் விளம்பரதாரர்களுக்கும் SPNI இன் ஊக்குவிப்பாளர்களுக்கும் இடையே சில போட்டி அல்லாத ஏற்பாடுகள் ஒப்புக் கொள்ளப்படும். கால அட்டவணையின்படி, விளம்பரதாரர் குடும்பம் அதன் பங்குகளை தற்போதைய ~ 4% லிருந்து 20% வரை அதிகரிக்கலாம், இது பொருந்தும் சட்டத்தின்படி, ”என்று அந்த அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது.

உள்ளூர் நகராட்சி அமைப்புகள் விரும்பினால் இவற்றை சரிசெய்வது எளிது. மேலும் காற்றின் தரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் ஏற்பட வாய்ப்புகள் உள்ளது.

What new WHO pollution norms mean for India : உலக சுகாதார நிறுவனத்தால் புதன்கிழமை வெளியிடப்பட்டுள்ள புதிய காற்று தர விதிமுறைகள் இந்தியாவில் காற்று மாசுபாடு குறித்து புதிய விவாதத்தை எழுப்பியுள்ளது. இந்த விதிமுறைகள் ஏற்கனவே இருந்த விதிமுறைகளின் கீழ் இருந்ததை விட இந்தியாவை மோசமாக்கும். தற்போதை நிலவும் நிலமையுடன் ஒப்பிடுகையில் பழைய உலக சுகாதர அமைப்பின் விதிமுறைகளை இந்தியாவால் எட்ட முடியாது. புதிய தரத்தை மிகவிரைவில் அடைவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவாகவே உள்ளது.

அதையும் தாண்டி, திருத்தப்பட்ட தரநிலைகள் பெருகிவரும் அறிவியல் சான்றுகளின் ஒப்புதல் ஆகும், இது முன்னர் அறியப்பட்டதை விட காற்று மாசுபாட்டினால் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் ஆரோக்கியம் தொடர்பான ஆபத்தை அதிகமாக சுட்டிக்காட்டுகிறது. எனவே, இந்த அபாயங்களைத் தணிப்பதற்கும் உயிர்ச்சேதத்தைத் தடுப்பதற்கும் பொருத்தமான நடவடிக்கை அதிக கவனம் செலுத்தும் முயற்சியாக இருக்கும்.

உடனடி தீர்வு இல்லை

ஒருங்கிணைந்த முயற்சியை உடனடியாக மேற்கொண்டாலும் கூட இந்தியாவின் காற்றின் தரத்தில் முன்னேற்றம் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. காற்றின் தரம் பல்வேறு செயல்பாடுகளை பொறுத்து அமைந்துள்ளது. மேலும் வளங்கள் மூலமாக கையாளப்பட வேண்டும். உதாரணமாக, சுற்றுப்புறம் அசுத்தமாக இருக்கும் போது அல்லது சாலைகளின் தரம் நன்றாக இல்லாத போது, ​​சுத்தமான காற்றை எதிர்பார்க்க முடியாது.

மேலும், காற்றின் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான முயற்சி, வேறு சில குறிக்கோள்களுடன் நேரடியாக மோதுகிறது. அதாவது நம்முடைய தொழில்கள் குறுகிய காலத்தில் போட்டித்தன்மையுடன் இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். ம். குறிப்பிட்ட தொழிற்சாலைகளுக்கு மிகவும் கடுமையான உமிழ்வு விதிமுறைகளை அமல்படுத்துவதில் மீண்டும் மீண்டும் தளர்வுகள் அல்லது காலக்கெடு நீட்டிப்புகள் அறிவிக்கப்பட்டதற்கு இதுவே காரணமாகும்.

ஆனால் பல பகுதிகளிலும் சுத்தமான காற்று, ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடுகளின் விளைவுகளால் வருகிறது. தூய்மை இந்தியா, நமாமி கங்கை மற்றும் இதர ஆறுகள் மற்றும் ஏரிகளை சுத்தம் செய்யும் திட்டங்கள், ஸ்மார்ட் சிட்டி, நெடுஞ்சாலைகள் மற்றும் எக்ஸ்பிரஸ் சாலைகளை உருவாக்குதல் மற்றும் எலெக்ட்ரிக் வாகனங்கள் பயன்பாட்டிற்கான உந்தல்கள் போன்ற பல முக்கிய அரசாங்க திட்டங்கள் காற்றின் மாசுபாடு குறித்த விவாதங்களின் மையமாக இருக்கும் மெட்ரோக்கள் மட்டுமின்றி நாட்டின் அனைத்து பகுதிகளிலும் காற்றின் தரத்தை உயர்த்த உதவும்.

பாரம்பரிய சமையல் எரிபொருள் நிரந்தரமாக எல்.ஜி.பி.யால் மாற்றப்படுவதற்கு உதவிய உஜ்வாலா திட்டம் ஏற்கனவே பல மாற்றங்களை உருவாக்க துவங்கியுள்ளது. உட்புற காற்று மாசுபாட்டின் உடல்நல பாதிப்புகள் இப்போது கூட நன்கு விவாதிக்கப்படவில்லை. ஆனால் ஆய்வுக்குப் பிறகு ஆய்வு அது வெளிப்புற காற்று மாசுபாட்டைப் போலவே பெரிய அளவில் உடலுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

பலன்கள்

இந்த அனைத்து திட்டங்களிலும் ஒரு உந்துதல் தரப்பட்டாலும் கூட முன்னேற்றம் மிகவும் மெதுவாகவே இருக்கும். இந்த உணர்தல் இந்தியாவின் தேசிய சுத்தமான காற்று திட்டத்திலும் பிரதிபலிக்கிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நகரங்களுக்கான இலக்குகள் மிகவும் மிதமானவை மற்றும் அவற்றை அடைய பல ஆண்டுகள் ஆகும்.

ஆனால் சில திட்டங்கள் குறுகிய காலகட்டத்தில் குறிப்பிடத்தக்க நன்மைகளை வழங்கும். இது செயல்படுத்த எளிமையானது, மேலும் செலவு குறைந்தது. ஆனாலும் அவற்றிற்கு தேவையான கவனம் செலுத்தப்படவில்லை என்பது துரதிர்ஷ்டவசமானது. நாடு முழுவதும் ஏராளமான கட்டுமானங்கள் நடக்கின்றன – வீடுகள், சாலைகள், வணிக மையங்கள், விமான நிலையங்கள் – இது இரண்டு தசாப்தங்களாக தொடர வாய்ப்புள்ளது.

இந்தியா இது போன்ற கட்டுமானங்களை இன்னும் சுகாதாரமற்ற முறையில் தான் செய்கின்றன. கட்டுமானம் நடைபெறும் பகுதி தனிமைப்படுத்தப்பட்டு மூடப்படுவது கிடையாது. கட்டுமான பொருட்கள் மற்றும் உடைக்கப்பட்ட பகுதிகள் பொதுவெளியில் வைக்கப்பட்டு, திறந்த ட்ரக்குகளில் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. கிட்டத்தட்ட அனைத்து கட்டுமானங்களும் தூசி நிரம்பிய பகுதிகளாகவே காணப்படுகிறது.

இந்தியாவின் சாலைகள் அடிப்படை கட்டுமான தளங்களுடன் ஒத்துப்போகவில்லை. சாலைகளின் மூலைகள் சரியாக அமைக்கப்படவில்லை, இது மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும் துகள்களின் வெளியீட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது. நடைபாதைகள் மற்றும் ட்வைடர்கள் அதிக அளவு தூசியை உருவாக்குகின்றன.

உள்ளூர் நகராட்சி அமைப்புகள் விரும்பினால் இவற்றை சரிசெய்வது எளிது. மேலும் காற்றின் தரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் ஏற்பட வாய்ப்புகள் உள்ளது.

Has Tamil Nadu's stand on the medical entrance exam raised valid questions?

With the Tamil Nadu government seeking to ‘dispense’ with the requirement for candidates to qualify in the National Eligibility-cum-Entrance Test (NEET) for admission to undergraduate medical courses in the State, the controversy over NEET is alive again. T.N.’s position is rooted in the conclusions of the Justice A.K. Rajan Committee report, which claims that NEET has undermined diverse social representation in MBBS admissions. J. Amalorpavanathan and Sumanth C. Raman discuss whether NEET has adversely affected the disadvantaged groups, in a conversation moderated byRamya Kannan. Edited excerpts:

T.N. has been opposing NEET since the inception of the test in 2013. While the other States that opposed NEET then have subsequently come to terms with the exam, T.N. continues its crusade. What is the reason for this? Is it simply a question of politicking or one of ensuring social justice?

J. Amalorpavanathan:You are asking us what is unique about T.N. Let’s remember that the State (and even Madras, as it was then called earlier) has always been unique. It was the first to demand reservations based on caste and property rights for women. It introduced early on progressive legislation such as property rights for women. Therefore, T.N. is, and always will be, unconventional and progressive. The issue with NEET, too, is a case of the State seeking to assert its federal right on education, running its own medical institutions, and selecting candidates in the manner that it deems fit. So, I’m not surprised that T.N. took the issue of the erosion of federal rights seriously — and rightly so. If other States had commissioned a study on the impact of NEET on the State (like Tamil Nadu did with the Justice Rajan Committee), they might have come to similar conclusions. It is the dissenters who usher in progress — in politics, in science, or in any other field.

Sumanth Raman:The reason for a common entrance test is that different States have different modes of education and all of them are not necessarily benchmarked against each other. While some States have stringent criteria, others do not. So, the thinking behind NEET is that for certain areas like professional courses — typically, medicine, engineering and law — there needs to be a common entrance test.

The decision of having a common entrance exam was, in fact, taken by the UPA [United Progressive Alliance] government of which the DMK [Dravida Munnetra Kazhagam] was an integral part. Of course, the difference was that at that time, the modalities or the mandatory nature of this exam had not yet come into force. In fact, it was said that some States would adopt it and some States may not.

The Justice Rajan Committee report is, in fact, an example of why an entrance test like NEET is probably necessary. I don’t think he [Justice Rajan] thought that a lot of the data that he put out as part of the report would actually support the pro-NEET arguments.

Look, nobody is saying NEET is 100% fair. But you have to look at it in the context of the earlier system, which was grossly unfair and which was deemed as social justice, where 220 students would get admission from one school and close to 30% of the seats would be cornered by eight to 10 schools. The unfortunate part is that the Tamil Nadu government maintains that Class 12 exam results are infallible and are the right way of evaluating students.

Unfortunately, NEET became a political issue. And once it became political, it has continued to be used for political objectives rather than economic ones.

Both of you mentioned the A.K. Rajan Committee report. Its data point to a lower absorption of first-generation graduates, Tamil students, and rural students into MBBS courses. Do you think the report has been fair to the actual position in the State?

SR: I’m not even very sure that he has applied his mind to the data, which he says was provided by the government. For instance, he says 99% of all students who got admission into MBBS underwent NEET coaching. The source of the data is not mentioned here. The government has a duty to explain where all the data came from.

It has become apparent that there is cherry-picking of the data. The classic example of this is that for students who got admission into MBBS courses from government schools, the data are only given from 2014 and not from 2010, unlike all other data. The reason for that, which we subsequently found, is that the number of government school students had started dropping from 2010 itself, but there was no NEET then.

The biggest concern is that the outlier data of 2017-18 have been used to justify preconceived conclusions. The previous AIADMK government had given 7.5% reservation for government school students, but the data had started to trend towards the pre-NEET levels from 2019-20, the year before the introduction of the 7.5% quota.

The report says the CBSE students have now claimed 26.8% of all seats, whereas earlier they were claiming 0.11%. You will also have to look at the number of students who applied. In 2010-11, 489 CBSE students applied for MBBS courses compared to the 17,518 applicants from the State Board. In 2015-16, the number of CBSE applicants rose to 1,151 and the number of State Board applicants peaked at 30,777. In 2020-21, the number of CBSE applicants went up further to 7,808, whereas the number of State Board applicants almost halved from the 2015-16 figure, to 15,556. So, is it not logical that when the number of State Board students remains more or less constant or starts to go down, and the number of CBSE applicants goes up, the number of seats that CBSE students take up will also rise?

JA:I must confess that I have not read the entire report, but I have read the data put out byThe Hindu, culled from the Rajan report. The statistics may vary a little bit here and there. And according to the data you have shown, there is a serious problem in terms of a high percentage of students who repeat the tests and the proportion of first-generation learners, and Tamil medium students have dropped drastically.

I would continue to oppose NEET because of the larger question of States’ rights being taken away: the right to run medical institutions and select students according to the healthcare needs of that State and according to the requirements of the State’s primary healthcare centres and district hospitals.

I have data from two papers published — one inThe New England Journal of Medicineand one inThe Lancet. TheNEJMpaper talks about the checkpoints for a medical programme and how they affect diversity — namely, the class and race of selected students. It called for closing the gap and making school admissions more equitable. Medical schools can prepare the workforce to care for socio-economically divided, racially and ethnically diverse populations by redoubling their efforts to recruit applicants from under-represented groups. But to do so, however, schools will have to fundamentally change the way they evaluate the applicants.

The Lancettalks about a review of admissions to medical school. There is some evidence to support the contention that the marks required for entry into medical school can be lowered substantially, to ensure diversity, besides keeping students motivated. I would say that measuring merit alone is a very bad indicator for selecting students into medical schools.

A key issue that has been raised repeatedly here is the standard of State Board education. The recommendation to State Boards is that they should up their game, and the poor quality of teaching in schools is attributed to children going to coaching centres. Is this a fair assessment?

JA:This understanding that State Boards promote learning by rote, whereas CBSE encourages analytical thinking is superficial. This is not based on any scientific study. The best way to make an assessment is to do a random double-blind control study with medical students who graduate, drawn from the State Board and CBSE. Find out who has more analytical capacity and who has less. Until then, I won’t accept that the State Board is inferior.

SR:I agree that we should do such a study. The government has proposed an exit test that can benchmark students, but that is also being opposed by those who oppose NEET. A number of State Board students who were getting MBBS seats before NEET were to a large extent from coaching institutions/coaching schools from one district, and they paid several lakhs for the schools. The school itself might have doubled up as a coaching institution.

We need to look at the annual ASER reports. The 2017 report said that more than 50% of Class 5 students could not read Class 2-level Tamil texts. We need to ask ourselves whether the quality of education in the State Board is adequate or not. We can choose to ignore these figures, but if there is something that we need to correct, we have to accept it.

Education is on the Concurrent list, allowing the Central government to legislate on it. That makes this a constitutional issue. So, are we at an impasse? If the Centre and T.N. stick to their stand, will there be a resolution at all? Do you see any possible scenarios that suggest a way out of this?

SR:Honestly, I don’t see a possibility of this getting reversed. There has to be an extremely good reason for giving one State an exemption. But this is a land of possibilities. We have seen the Supreme Court change stance on an issue after a period of time, we have seen governments do political deals to facilitate assent. Former Chief Minister Jayalalithaa managed to push through 69% reservation and get constitutional protection for it.

But do I think it is probable? No, I don’t think this will get presidential assent. And even if it does, will it stand the scrutiny of the court? This means that NEET is likely to continue, at least in the near term.

But in the meantime, don’t make false promises to students saying that we will abolish it next year, until you get a written order saying that it is not going to be held. As long as NEET is there, ramp up the coaching in government centres for the exam. It is the duty of the government to make sure that as many students as possible, especially those from weaker sections, have the infrastructure and government support to crack the exam. Importantly, please do not politicise suicide and do not give compensation to the families of students who reportedly died due to NEET. This has to stop, and adequate counselling should be provided to students. If students don’t crack NEET this year, they have two more opportunities, and if they don’t crack it then, there are other career options available.

JA:Yes, I have a strong belief that the President might give his assent because this is an extraordinary situation where two subsequent governments have passed the Bill. I think the Central government will accord consent. It is like what we achieved in the jallikattu issue. Exemption was given for this State alone. Ultimately, democracy has to accede to people’s genuine legal rights and legal demands within the framework of the Constitution. There is a High Court case demanding that education be brought back to the State list. Let us wait for the judgment. And even if the judgment goes against the plea, the parties can still go to the Supreme Court and agitate the matter. Therefore, there’s a long legal way ahead.

The issue with NEET is States’ seeking to assert their federal right on education, running their own medical institutions, and selecting candidates in the manner that they deem fit.

J. Amalorpavanathan

Diseases and outbreaks are realities and a well-functioning system can help reduce their impact

A defining moment in the history of epidemiology was the removal of the handle of a water pump. This is a spectacular story. In 1854, when a deadly outbreak of cholera affected Soho area of London, John Snow (1813-1858), a British doctor and epidemiologist, used the health statistics and death registration data from the General Registrar Office (GRO) in London, to plot on a map of the area, the distribution of cholera cases and deaths. He observed that a majority of cases and deaths were in the Broad Street area, which received supply from a common water pump, supporting his theory that cholera was a waterborne, contagious disease.

The collection of health data and vital statistics by the GRO had improved over the previous decade-and-a-half due to untiring efforts put in by another medical doctor, William Farr (1807-1883). Based upon the data on the time, place and person distribution of cholera cases and deaths, supplemented by a map, Snow, on September 7, 1854, could convince the local authorities in London to remove the handle of the water pump, which they reluctantly did. The cholera outbreak was controlled in a few weeks. It started the beginning of a new era in epidemiology. John Snow is often referred to as the father of modern epidemiology and William Farr as founder of the modern concept of disease surveillance system.

A nodal point

In the years to follow, epidemiology became a key discipline to prevent and control infectious diseases (and in present context for non communicable diseases as well). The application of principles of epidemiology is possible through systematic collection and timely analysis, and dissemination of data on the diseases. This is to initiate action to either prevent or stop further spread, a process termed as disease surveillance.

However, in the late 19th century, with the emergence of understanding that germs cause the diseases, and then in the early 20th century, with the discovery of antibiotics and advances in modern medicine, attention from epidemiology somewhat shifted. The high-income countries invested in disease surveillance systems but low- and middle-income countries used limited resources for medical care. Then, in the second half of Twentieth century, as part of the global efforts for smallpox eradication and then to tackle many emerging and re-emerging diseases, many countries recognised the importance and started to invest in and strengthen the diseases surveillance system. These efforts received further boost with the emergence of Avian flu in 1997 and the Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) outbreak in 2002-04.

Surveillance in India

A major cholera outbreak in Delhi in 1988 and the Surat plague outbreak of 1994, nudged the Government of India to launch the National Surveillance Programme for Communicable Diseases in 1997. However, this initiative remained rudimentary till, in wake of the SARS outbreak, in 2004, India launched the Integrated Disease Surveillance Project (IDSP). The focus under the IDSP was to increase government funding for disease surveillance, strengthen laboratory capacity, train the health workforce and have at least one trained epidemiologist in every district of India. With that, between 2004 and 2019, nearly every passing year, more outbreaks were detected and investigated than the previous year. It was on this foundation of the IDSP (which now has become a full fledged programme) that when COVID-19 pandemic struck, India could rapidly deploy the teams of epidemiologists and public health experts to respond to and guide the response, coordinate the contact tracing and rapidly scale up testing capacity.

The disease surveillance system and health data recording and reporting systems are key tools in epidemiology; however, these have performed variably in Indian States, as we know now from available analyses, be it seroprevalence-survey findings or the analysis of excess COVID-19 deaths. As per data from the fourth round of sero-survey, Kerala and Maharashtra States could identify one in every six and 12 infections, respectively; while in States such as Madhya Pradesh, Uttar Pradesh and Bihar, only one in every 100 COVID-19 infections could be detected, pointing towards a weak disease surveillance system. The estimated excess deaths are also higher in those States which have weak disease surveillance systems and the civil registration and vital statistics (CRVS) systems.

In a well-functioning disease surveillance system, an increase in cases of any illness would be identified very quickly. An example is Kerala, arguably the best performing disease surveillance system amongst the India States, as it is picking the maximum COVID-19 cases; it could pick the first case of the Nipah virus in early September 2021. On the contrary, cases of dengue, malaria, leptospirosis and scrub typhus received attention only when more than three dozen deaths were reported and health facilities in multiple districts of Uttar Pradesh, began to be overwhelmed. The situation is not very different in States such as Madhya Pradesh and Haryana, where viral illnesses, most likely dengue, are causing hospitalisation but not being correctly identified or are being reported as mystery fever. This is a bit concerning as 18 months into the COVID-19 pandemic and a lot of political promises of strengthening disease surveillance and health systems, one would have expected a better performance. It raises the question: if the pandemic could not nudge the governments to strengthen the disease surveillance system, then what will? Or is it that difficult to strengthen the disease surveillance system?

What should be done

A review of the IDSP by joint monitoring mission in 2015, conducted jointly by the Ministry of Health and Family Welfare, the Government of India and World Health Organization India had made a few concrete recommendations to strengthen disease surveillance systems. These included increasing financial resource allocation, ensuring adequate number of trained human resources, strengthening laboratories, and zoonosis, influenza and vaccine-preventable diseases surveillance. Clearly, it is time all these recommendations are re-looked and acted upon. At a more specific level, the following should be considered by health policy makers.

First, the government resources allocated to preventive and promotive health services and disease surveillance need to be increased by the Union and State governments. Second, the workforce in the primary health-care system in both rural and urban areas needs to be retrained in disease surveillance and public health actions. The vacancies of surveillance staff at all levels need to be urgently filled in. Third, the laboratory capacity for COVID-19, developed in the last 18 months, needs to be planned and repurposed to increase the ability to conduct testing for other public health challenges and infections. This should be linked to create a system in which samples collected are quickly transported and tested and the reports are available in real time. Fourth, the emerging outbreaks of zoonotic diseases, be it the Nipah virus in Kerala or avian flu in other States as well as scrub typhus in Uttar Pradesh, are a reminder of the interconnectedness of human and animal health. The ‘One Health’ approach has to be promoted beyond policy discourses and made functional on the ground. Fifth, there has to be a dedicated focus on strengthening the civil registration and vital statistics (CRVS) systems and medical certification of cause of deaths (MCCD). These are complementary to disease surveillance systems and often where one is weak, the other is also functioning sub-optimally. Sixth, it is also time to ensure coordinated actions between the State government and municipal corporation to develop joint action plans and assume responsibility for public health and disease surveillance. The allocation made by the 15th Finance Commission to corporations for health should be used to activate this process.

Check the right pump

The emergence and re-emergence of new and old diseases and an increase in cases of endemic diseases are partly unavoidable. We cannot prevent every single outbreak but with a well-functioning disease surveillance system and with application of principles of epidemiology, we can reduce their impact. Sometimes, the control of a deadly disease could be as easy as the removal of a handle of a water pump. However, which handle it is to be can only be guided by coordinated actions between a disease surveillance system, a civil registration system and experts in medical statistics, and, finally, informed by the application of principles of epidemiology. Indian States urgently need to do everything to start detecting diseases, which will prepare the country for all future outbreaks, epidemics and pandemics. This is amongst the first things, which Indian health policy makers should pay attention to.

Dr. Chandrakant Lahariya, a physician-epidemiologist, is a public policy and health systems expert and co-author of the book, ‘Till We Win: India’s Fight Against The COVID-19 Pandemic’

The Glasgow COP26 meet offers New Delhi a chance to update its Nationally Determined Contributions to meet targets

In a keynote speech on September 8 in a seminar organised by a think tank, R.K. Singh, Union Minister for Power, New and Renewable Energy stated, “Environment is something we are trustees of and have to leave behind a better environment for our children and great grand children.” However, a recent report, “Assessment of Climate Change over the Indian Region” by the Ministry of Earth Sciences (MoES) reveals that India has warmed up 0.7° C during 1901-2018. The 2010-2019 decade was the hottest with a mean temperature of 0.36° C higher than average. Heatwaves continued to increase with no signs of diminishing greenhouse gas emissions despite lower activity since the novel coronavirus pandemic. Prolonged exposure to heat is becoming detrimental to public health, especially the poor unable to afford support for coping with the heat. Assessment by the MoES shows that India may experience a 4.4° C rise by the end of this century.

India has also suffered two of the 10 most expensive climate disasters in the last two years. Super-cyclone “Cyclone Amphan” that hit India in 2020, cost more than USD13 billion even as the country was just recovering from “June-October Monsoon Flooding” that cost USD10 billion and around 1,600 lives. It was India’s heaviest monsoon rain in the last 25 years and the world’s seventh costliest. In early 2021, India suffered two more cyclones: Cyclone Tauktae hitting the west coast and Cyclone Yaas from the east.

India’s rising IDPs

According to the Internal Displacement Monitoring Centre, India’s Internally Displaced Populations (IDPs) are rising due to damaging climate events. Uttarakhand residents began deserting their homes after the Kedarnath floods in 2013 due to heavy precipitation that increases every year. Within 2050, rainfall is expected to rise by 6% and temperature by 1.6° C.

To make things worse, India lost about 235 square kilometres to coastal erosion due to climate change induced sea-level rise, land erosion and natural disasters such as tropical cyclones between 1990-2016. About 3.6 million out of 170 million living in coastal areas were displaced between 2008-2018. Recent figures are more alarming with 3.9 million displaced in 2020 alone, mostly due to Cyclone Amphan.

India’s Deccan plateau has seen eight out of 17 severe droughts since 1876 in the 21st century (2000-2003; 2015-2018). In Maharashtra and Karnataka (the heart of the Deccan Plateau), families deserted homes in 2019 due to an acute water crisis. Hatkarwadi, a village in Beed district of Maharashtra State, had as few as 10-15 families remaining out of the previous population count of 2,000 people.

Good policies, weak practices

India held the top 10 position for the second year in a row in 2020’s Climate Change Performance Index (CCPI). The country received credit under all of the CCPI’s performance fields except renewable energy where India performed medium.

India vowed to work with COP21 by signing the Paris Agreement to limit global warming and submitted the Nationally Determined Contributions (NDCs) with a goal of reducing emissions intensity of GDP by 33%-35% and increasing green energy resources (non-fossil-oil based) to 40% of installed electric power capacity by 2030.

India cofounded with France at COP21, in 2015, the International Solar Alliance (ISA) — a coalition of about 120 countries with solar rich resources— which aims at mobilising USD1 trillion in investments for the deployment of solar energy at affordable prices by 2030. Despite leading ISA, India performed the least in renewable energy according to the CCPI’s performance of India. The question is, are these global alliances and world-leading policies being practised or are merely big promises with little implementation?

Experts agree that India can achieve the 2° C target of COP15 Copenhagen in 2009. But it also observes that the country is not fully compliant with the Paris Agreement’s long-term temperature goal of the NDCs and there are still risks of falling short of the 2° C goal. According to India’s carbon emission trajectory, the country is en route to achieve barely half of the pledged carbon sink by 2030. To achieve the Paris Agreement’s NDC target, India needs to produce 25 million-30 million hectares of forest cover by 2030 — a third of current Indian forestation and trees. Going by the facts, it seems India has overpromised on policies and goals as it becomes difficult to deliver on the same.

Why COP26 matters

The Glasgow COP26 offers India a great opportunity to reflect on theyears since the Paris Agreement and update NDCs to successfully meet the set targets. India is expected to be the most populated country by 2027, overtaking China, contributing significantly to the global climate through its consumption pattern. India is in a rather unique position to have a significant influence on global climate impact in the new decade.

Alok Sharma, President of the COP26 met Minister for Environment, Forest and Climate Change Bhupender Yadav in August to persuade India to deliver a more ambitious NDCs for 2030 to which the Minister responded by stating, “India believes that climate actions must be nationally determined... UNFCCC and the Paris Agreement for developing countries should be at the core of decision-making....”

Being one of the observer states of the Climate Vulnerable Forum (CVF) as well as an influential member of COP26, India has the ability to improve its global positioning by leading a favourable climate goal aspiration for the world to follow. The country has the opportunity to not only save itself from further climate disasters but also be a leader in the path to climate change prevention.

Syed Munir Khasru is Chairman of the international think tank, The Institute for Policy, Advocacy, and Governance (IPAG), New Delhi, with a presence in Dhaka, Melbourne, Vienna and Dubai

E-governance holds the promise of improving local governance, but only if we pay attention to the basics

As India grows more urban, the importance of effective governance and service delivery by city governments becomes central to the well-being of Indians. We hope to live in ‘smart cities’, where digital systems enable the use of data — generated by people living and working in the city itself — to continuously improve how the city functions.

A smart city requires good data to inform decision-making. The only reliable way to get good data is to design ‘smart systems’ that generate such data by default. Given the complexity of our cities, and the various entities that are involved in their governance, this journey will have to be undertaken one step at a time.

More precisely, it will be one function at a time, then one department a time, finally building up to the city as a whole. A department refers to a specific administrative entity, with the mandate to deliver a defined set of services, and the resources it is assigned for delivering them; a function is any such set of services and the people who deliver them. A smart city is a network of smart functions and departments.

Digitisation

What makes a department smart? In a recent white paper, we lay out a five-level framework for assessing where a given function, department, or city stands in its journey of e-governance. This framework looks at how the department has been able to apply digital technologies across three domains — processes, human resources, and citizen-centricity — in order to work more smartly.

The core insight of our paper is that even the most advanced e-governance systems stand on the foundation of a simple behavioural change: when doing their work, local government employees have to switch from using pen and paper and records to using digital tools and systems. This is the first step in the e-governance journey. The reality in most local government offices in India is that records are kept on paper; if they do get digitised, it is as part of a post-facto data entry exercise. This creates scope for errors and manipulation.

To ensure digitisation, city leaders must use a combination of expectation-setting and incentives. They can demonstrate the time saved and ease of work gained when digital tools automate away record creation and retrieval. In Andhra Pradesh, for instance, ULB employees reported saving an average of 11 hours every week after a digital system was adopted. At the same time, leaders can set phased targets for adoption of the new tools, and ensure adequate technical support and education for employees during the transition. These changes are reflected in the ‘process’ and ‘human resources’ levers of the framework.

Citizen centricity lever

In implementing such changes, however, administrators must ensure that e-governance is not reduced to an exercise in performance management alone. The framework incorporates a ‘citizen centricity’ lever to emphasise that urban local bodies are service delivery organisations, and that internal reforms have to reflect in better experience and empowerment for citizens.

All the benefits we associate with e-governance — the ease of interaction, the gains in efficiency through both performance management and process reform, and the potential for data-driven preventive maintenance of infrastructure — hinge upon adoption of the system by local government employees and citizens themselves. In turn, adoption leads to the richer datasets that will bring various departments in a city to collaborate with each other — and indeed with non-governmental partners as well — to create a virtuous cycle of co-creation, learning, and efficiency. This is how smart cities emerge, not from the top down, but from organic collaboration between departments, employees, and citizens, who are simply looking to do their own jobs more effectively.

Aditya Batra is Associate; Ameya Ashok Naik is Senior Manager; and Krishnakumar Thiagarajan is Vice President, eGovernments Foundation

AUKUS presents both challenges and opportunities for India as a Quad member

In its first reaction to AUKUS, the new partnership between Australia, the U.S. and the U.K., India has made it clear that it does not welcome the announcement, nor does it wish to link AUKUS to Indian interests. Foreign Secretary Harsh Shringla said that AUKUS, which was launched a week before the first in-person summit of leaders of the Australia-India-Japan-U.S. Quadrilateral, will not affect plans to strengthen the Quad. He called them two very different groupings, describing AUKUS as a security alliance, and indicating that security is not the Quad’s main focus. Brushing aside criticism from China and Iran on the plans within the partnership for the U.S. and the U.K. to develop nuclear-propelled submarines for Australia, he said that India does not see AUKUS as nuclear proliferation. But New Delhi has noticed the protests from others, especially France, that has lost a lucrative submarine deal in the bargain, prompting Prime Minister Narendra Modi and External Affairs Minister S. Jaishankar to reach out to their French counterparts. France has recalled its Ambassadors to the U.S. and Australia, accusing them of betrayal by negotiating their defence partnership with the U.K., and without informing European allies. The EU and ASEAN countries have been reserved in their reactions. U.S. President Joe Biden and British Prime Minister Boris Johnson have now spoken to French President Emmanuel Macron, but it remains to be seen whether the damage to ties can be reversed.

Given the different reactions and widespread impact of the AUKUS partnership, India’s non-committal note is not surprising. There are two sides to it. The promising possibilities of the alliance include strengthening the Quad’s agenda to keep the Indo-Pacific region free, open and inclusive. The alliance could also extend itself to bolstering the Quad’s efforts on maritime exercises, security and efforts in countering COVID-19, climate change, cooperating on critical technologies, and building resilient supply chains. More broadly, the U.S.’s three-fold messaging on AUKUS seems to be in line with India’s hopes: that “America is back” after four years of retrenchment from global issues; is as engaged with its Indo-Pacific flank as it is with its Transatlantic flank, and is focused on partnerships with fellow democracies in particular. But the concerns over AUKUS are considerable too: that the timing of the announcement of the deal just before the Quad leaders meet could overshadow the latter, and also signal that the U.S. is relegating the Quad to less substantive issues in the Indo-Pacific. With the sudden announcement of AUKUS, a worry for New Delhi is that the U.S. is now promoting a security partnership with its “Anglo-Saxon” treaty allies that it is excluded from, possibly upsetting the balance of power in the region, and setting off new tensions to India’s east, adding to the substantial turbulence in India’s west caused by the developments in Afghanistan.

The court-mediated decision for COVID-19 death compensation will help the poorest

It took an assertive Supreme Court to persuade a reluctant Centre, and in a welcome turn of events, families of those who died of COVID-19 are to get ex gratia financial relief of Rs. 50,000 per deceased individual within 30 days of submitting the necessary documents. The staggering impact of the pandemic cannot be meaningfully addressed with a token sum, but it nevertheless provides immediate succour to families that have lost breadwinners and productive members. No other scourge in living memory has taken a toll of tens of thousands of lives in 18 months, although India has high chronic and invisible mortality due to disease and road traffic accidents. As of September 13, WHO recorded 4,45,768 COVID-19 deaths in India and 3,35,31,498 confirmed cases, indicating that the current ex gratia outlay would be of the order of Rs. 2,300 crore. The relief amount proposed by the National Disaster Management Authority is to be paid out of the State Disaster Response Fund, which represents a dedicated facility to deal with notified disasters, including COVID-19; State authorities will create a people-friendly claims mechanism. Fresh audits and recertification of deaths have become an important factor, given the move by several States to keep virus mortality numbers low, attribute a significant number of deaths to co-morbidities rather than the infection, and the indisputable undercounting of lives lost in the two phases of the pandemic.

The ex gratia payment decision puts the issue of compensation on a sound footing, and provides clarity for future cases, but the task before the States is to ensure that the process is easy, accurate and empathetic. It should be possible for such claimants to submit a simple form electronically. More challenging will be the issue of resolving cases where the medical certification of cause of death has not acknowledged it as COVID-19. In fact, such disputes have already entered the realm of litigation, with families seeking judicial relief, because doctors refuse proper certification and cite underlying conditions of patients based on Government instructions. Also, the Centre must consider providing additional compensation in the future, treating COVID-19 on a par with other disasters such as cyclones, major accidents, building collapses and industrial mishaps, where the Prime Minister’s National Relief Fund has been sanctioning Rs. 2 lakh for death and Rs. 50,000 for serious injury. In a positive move, the demand for inclusion of COVID-19 cases for compensation where people took their own lives due to mental agony has been accepted. Going forward, the Centre must now quickly set up risk insurance for disasters as suggested by the XV Finance Commission, to which States will readily contribute.

Though not a single shred of direct evidence has emerged from China so far to prove that Mr. Mao Tse-tung is dead or that his name is being denigrated, one cannot also ignore the number of bits of circumstantial evidence which simply cannot be without meaning or be sheer cases of coincidence. For one thing, reports from Peking have noted how portraits of Mr. Mao have been quietly disappearing from different parts of the city. In Hong Kong a big neon sign atop the Bank of China building which carried a well-known Maoist saying for many years has been mysteriously removed without any explanation. Monitors of Chinese broadcasts in Japan reported to-day [Tokyo, Sept. 23] that for the first time in many years this morning’s nationwide domestic broadcast from Peking in the Chinese language did not open with the usual sayings of Mr. Mao. One point seems to be becoming fairly clear that whatever the conflicts that might have possibly developed within Chinese leadership hierarchy or whatever turmoil or disturbance may be rocking the country for some reason, which still remains to be determined, China has decided to denigrate Mr. Mao’s name and to eliminate his personality cult which had been so assiduously built up over the years.

Cricket in the 21st century is nothing like it once was — a “gentleman’s” sport tied up with class and feudal notions of gentility in Britain and with the “civilising” force of the empire in the colonies.

It was a long innings. But the “batsman” is finally out, making space for the “batter”. The change in terminology, according to the Marylebone Cricket Club (MCC), the authority on the game’s laws, helps “reinforce cricket’s status as an inclusive game for all”. And this is just as it should be. When women’s cricket, once dismissed as the also-ran version of the “real game”, has proved its ability to draw crowds, bust records and produce cricketing heroes, the shift in language is a sign that the sporting establishment is catching up. There are those, like British journalist Piers Morgan, known to see the collapse of civilisation at even the slightest stumble towards change, who have been triggered into outrage. Others find the new word awkward on the tongue, so strong is the hold of habit. Fact: In a playground of “fielders”, “bowlers”, “wicket-keepers” and “umpires”, it was “batsman” that was as odd as a powerplay in Test cricket.

Cricket in the 21st century is nothing like it once was — a “gentleman’s” sport tied up with class and feudal notions of gentility in Britain and with the “civilising” force of the empire in the colonies. Well, the former colonies have gone on to own the game, turning it into a desi spectacle, a money-spinning one, that cannot be played with a stiff upper lip. Even the Aussies blush when they read Virat Kohli’s lips. Women too were not welcome, with the MCC reluctantly opening its doors to female members as late as 1998.

But the future of any sport in 2021 rests on how many doors it can open to a diversity of talent. Cricket must be glad that it has fresh blood, male and female, running through its veins. If that means finding a better word for “third man” and “nightwatchman”, what’s to lose?

India’s air quality standards were way short of WHO norms even before. The new thresholds will sharpen these differences

The WHO’s new air quality benchmarks should be a wake-up call for policymakers in most parts of the world, including India. The new limits, announced on Wednesday, are not mandatory but policymakers would be well-advised to not ignore the global health body’s advisory that peoples’ health is at risk from much lower levels of pollution than previously thought of. The stringent yardsticks mean that almost all of India is a polluted zone for most of the year.

India’s air quality standards were way short of WHO norms even before. The new thresholds will sharpen these differences. India’s annual average PM 2.5 standard, for instance, is now eight times below the WHO’s benchmark. Much of the gap has to do with geographical and meteorological factors that contribute to a high base pollution load in several parts of the country. Vehicular and industrial emissions compound the problem. But India’s quest for clean air has also suffered because pollution management in the country rarely goes beyond ad-hoc measures such as bans, fines and shutting down of power stations. Despite the well-documented links between pollution and health – reiterated by the WHO on Wednesday — the ministries of environment and health rarely collaborate. Clean-air plans have rarely been products of the combined expertise of environment scientists, public health professionals, urban planners and transport sector specialists. The National Clean Air Programme does talk of inter-sectoral linkages, especially health and environment, and sets time-bound targets — most importantly, a 20-30 per cent reduction in particulate matter concentration in 2024 compared to 2017. But the programme’s litmus test will lie in the manner in which it brings together the inputs of different departments into its final action plan – in the absence of such concerted action, the NCAP could end up becoming another data-gathering exercise.

India’s ambient air quality standards were last updated in 2009. The Central Pollution Control Board is reportedly working on framing revised guidelines. Even though complete compliance with them might be difficult, the CPCB cannot afford to ignore the WHO’s new benchmarks. The heightened health risks of pollution, underlined by the new guidelines, should be the key takeaway for India’s premier pollution monitoring agency – and all other agencies responsible for clean air in the country.

A probe under an SC-appointed committee has more credibility than one by a government panel. At stake are vital issues involving civil liberties, including the right to privacy of citizens, the integrity of institutions and due process.

The Supreme Court said Thursday that it would set up a committee of experts to study the allegations of illegal surveillance using Pegasus spyware and issue orders next week. Expert panels appointed by the court always test the separation of powers but in this case, the move is vital and welcome. When the executive cites national security, a probe under an SC-appointed committee has more credibility than one by a government panel. At stake are vital issues involving civil liberties, including the right to privacy of citizens, the integrity of institutions and due process. The public is entitled to know, as the court said, “whether this spyware has been used by the government by any other method other than permissible under the law”.

Since the Pegasus Project, a collaborative journalism enterprise, reported by The Wire in India, revealed that a spyware developed by Israeli firm NSO Group is being surreptitiously used to snoop on politicians, journalists, civil liberties activists — three journalists of The Indian Express were on the list, two current, one former — the government has been cagey about clearing the air. Though the Minister of State for Defence told Parliament that his ministry “had not carried out any transaction with NSO Group Technologies” — the NSO has clarified that it trades only with sovereign governments — Solicitor General Tushar Mehta told the Supreme Court that the government cannot be made to answer whether or not it uses Pegasus spyware. Mehta reasoned that a clarification on this matter by the government would alert terrorists and compromise national security. While the government filed a short affidavit in the Supreme Court, when proceedings began on a clutch of petitions filed by journalists and the Editors Guild of India, it backtracked from filing a detailed affidavit that it had promised the court, earlier this month. However, the government offered to set up a panel of experts to look into the allegations and submit a report to the court. At every step, the government has cited national security to avoid a discussion on Pegasus — its refusal to allow a debate on the matter in Parliament resulted in the Opposition disrupting the Monsoon Session. The government’s defence of its intransigence — that terrorists would be alerted if it speaks — is weak since no one has asked for the names of terrorists under surveillance. What is being asked is whether state agencies used the spyware to snoop on journalists, Opposition politicians, human rights activists, bureaucrats etc., and if so under whose authorisation. If it has not, it is as much a task of the government to probe if any outside agency has used the spyware on Indian citizens since the petitioners have claimed that forensic analysis revealed tampering of their gadgets.

The Supreme Court has been the custodian of personal freedoms and has been an alert watchdog whenever the executive and legislature have transgressed the red lines that separate the state’s authority from the domain of individual rights, including the right to privacy. India’s stance on Pegasus has been in sharp contrast to other governments, which have taken serious note of the revelations and set up probes. The court has rightly recognised that the likes of Pegasus pose a threat to core values of democracy as well as the autonomy and credibility of institutions and processes. Its panel and its work are keenly awaited.

Within hours, violence erupted in the capital with a mob protesting against the hangings setting fire to government buses and cars.

Twelve Bangladeshi army officers, including 10 who distinguished themselves in the liberation struggle and had gallantry decorations, were hanged on charges of mutiny and assassination of President Ziaur Rahman. Within hours, violence erupted in the capital with a mob protesting against the hangings setting fire to government buses and cars. Police resorted to lathicharge at least twice and also fired teargas shells to contain the angry crowds. A meeting convened by the freedom fighters’ organisation condemned the execution of the army officers and called upon the people “to resist the designs of anti-freedom forces”.

September Rains

Incessant rains and landslides claimed 17 lives in Bombay. Many others were injured in the deluge. Transport services were disrupted for most of the day. A family of three was wiped out in Bhandup and a woman and her two sons were injured when a huge boulder landed on the chawl. Three others were killed in a mishap in northwest Bombay. Such intense showers at the tail end of the monsoon season took Bombay by surprise. The Santa Cruz observatory recorded 30.6 cm of rain in 24 hours – a new record for September.

Delhi Power Crisis

Delhi citizens were subjected to load-shedding for as long as five hours on September 23. Even essential services like airport, water supply and hospitals were affected. In Connaught Place, shopkeepers keep shutters down fearing pilferage.
Arms Race

Pakistan President General Zia-ul-Haq said his government would simply ignore the protests of India at the acquisition of arms by Pakistan. He said Pakistan had never raised any issue about India’s piling of arms.

Raja Menon writes: With nuclear submarine technology, Australia has now been catapulted into a frontline state against Chinese aggression, something that India can only dream of, despite its massive army.

The announcement from Washington that the US, UK and Australia are to form an alliance against China comes as a resounding slap to the Indian foreign policy establishment trying to ride two horses simultaneously. The information that Australia is to be provided nuclear submarine technology further humiliated the external affairs ministry and rubs salt into the wounds of the Indian Navy. Stunted by the neglect of being allotted just 14 per cent of the defence budget, the Navy has been hit hard by the news that US nuclear submarine technology — the finest in the world — will only be made available to Australia. Canberra has reaped the rewards of steadfast friendship with the US and accepting the punishing tariffs imposed by Beijing on Australian agricultural exports to China. These tariffs were imposed by a vengeful Xi Jinping for Australia’s refusal to abandon its American ally.

Mired in a continental outlook, Delhi has failed to appreciate that the 12,50,000-man Indian army, despite its gallant service, has no offensive capability against the smaller PLA, numbering 9,75,000. Geography is against us in the Himalayas, where China has lateral connectivity of four- to six-lane highways to move acclimatised troops. The Navy remains the only service capable of any punitive action against China. With nuclear submarine technology, Australia has now been catapulted into a frontline state against Chinese aggression, something that India with a population of 1.3 billion and a GDP approaching $5 trillion can only dream of. Australian nuclear submarines can rapidly penetrate the South China Sea through the Indonesian Straits and threaten China at its doorstep.

Despite a lack of support from the PMO and MEA, many naval veterans have, on their visits to Washington, approached key figures in the US establishment about nuclear submarine technology for the Indian Navy. The answer has always been the same — the US Navy is against transferring the technology to a non-aligned state. India’s efforts have been crippled by a lack of funding and the inability to access highly-enriched uranium cores for the propulsion reactor. With the introduction of the Quad, we had an opportunity to operationalise the coalition, and set up a Quad secretariat in India. Suggestions and pleading with the MEA and PMO have fallen on deaf ears, preoccupied as they are with reinforcing failure in the Himalayas and ignoring the Navy. Now a country with 27 million people and a GDP of $ 1.4 trillion has become a power that can influence the choices being made in Beijing.

Naval strategists and well-wishers have often been mystified trying to answer the questions of who makes foreign policy in Delhi. While the charter exists with the MEA, insiders are adamant that the PMO has the last word. So, the thinking public is unlikely to be enlightened as to why we have to remain non-aligned when our neighbour is competing with the US to be the global hegemon — a rogue hegemon. Beijing has armed the Pakistan Navy and Air Force to the teeth, has bases in Gwadar and Djibouti, supports the Taliban in Afghanistan, is a strategic ally of the Myanmar junta – yet, we are reluctant to take the Quad beyond a diplomatic talk shop.

Does this dithering come from timidity or a misplaced sense of Chanakyan cunning to successfully befriend the US without antagonising China? It is time that Delhi realised that regional power will not come from stringing a million men across the Himalayas, but from a navy, supreme in the Indian Ocean and commanding the access choke points to international trade. At the least, an operationalised Quad would have given us info-dominance over critical areas, if the navy’s anxieties are addressed. But by using the Quad for diplomatic and political grandstanding, without naval representation, we have lost the little leverage that we could have had.

The great American thinker Andrew Marshall used to say that strategy should not be written without first defining the scenario to which it applies. Accordingly, the US office Net Assessment defines the evolving scenario every four years in a docket entitled “Global Futures” as a guide to government. We have no such document, but our scenario is fairly predictable, dominated as it is by the rise of a rogue Chinese hegemon. So, why is our foreign policy still hoping to “appease” Beijing by denying India a blue water navy — the only instrument that gives us punitive capability against Beijing?

Sukanta Chaudhuri writes: We're inducing dreams in young people without providing means to fulfil them — often with grave consequences

The suicide of three NEET aspirants in Tamil Nadu has sparked yet another debate on India’s stressful entrance exams. The reaction of the Tamil Nadu government is necessarily administrative and inevitably political. It is unlikely to solve the problem, and might worsen it in unsuspected ways.

The root problem is neither administrative nor educational but social. Our children are conditioned from infancy to think, as Ashis Nandy once put it, that they have three career choices — doctor, engineer or failure. The shine has faded somewhat from engineering courses since the economic downturn. Besides, engineering institutes being less rigorous to set up, their number can match or (as today) even exceed the demand. NEET has thus replaced JEE as the career-driven adolescent’s greatest torment, but both have spawned serious social maladies.

The greatest stress is usually generated by parents and the family, even playing off siblings against one another. Peer pressure comes close as a second factor. Schools are induced to measure their success by the number of students clearing NEET and JEE. Middle-class enclaves snidely compare the respective success of neighbourhood children.

A new addition to this dismal scene should, in itself, be deeply heartening — growing aspiration among children of disadvantaged backgrounds. When such a child beats the odds to excel at school, she might face even more pressure than her privileged peers from family and community. This is aggravated by a sense of inadequate support. These children cannot attend coaching centres or even courses in distance mode, let alone the residential coaching hubs epitomised by Kota. If they do, deficiencies in schooling and background make it hard for them to cope. A family might mortgage home and hearth in the cause, which exacerbates the pressure. This is the group registering most student suicides, not only with NEET and JEE but in higher education generally.

The deficiencies in schooling may not always be absolute, but simply in terms of the peculiar demands of entrance tests. Their structure is often at a strategic remove from the standard STEM curriculum — justifiably so, to test the special aptitude a course may require. This gap is exploited for gain by the coaching industry. A third player has made it big during the pandemic: Online tutorials for the core curriculum. Silently but radically, this combination is changing the pattern of Indian education, cheered on by the government’s fascination with online learning as a pedagogic panacea. This is causing consternation among teachers in India’s humbler schools, but their voice goes unheard.

It seems sadly improbable that the middle class will adopt a broader attitude to their children’s well-being, education and careers, in that order rather than the reverse. That being so, it is both unreal and unfair to expect that the less fortunate will, in this day and age, “know their place” and surrender their own ambitions. This is where the state, if so inclined, can play a constructive role.

One step would be to reverse the growing centralisation of all entrance exams — including, now, for “general” central universities. There is a valid argument for centralisation: It frees the student from the burden of multiple tests. But equally, multiple tests offer multiple chances. And some tests, held at the state level, are geared to the curricula of state boards catering to most underprivileged children. That means one less gap for them to cross — sometimes a huge gap. Most entrants had hitherto sat for state-level tests alone, with a better chance of qualifying for a state government-run institute with affordable fees.

To that extent, the Tamil Nadu proposal to opt out of NEET makes sense, though board results alone might be an unreliable criterion. Many states have productively held their own entrance tests for decades, bringing high-performing students to state-level institutions that ranked among India’s best. (The Centre took some of them over because they had excelled under state management. They are now consigned by official fiat to second rank, below the IITs.)

There seems no reason why a centralised entrance system should improve the earlier scenario. It assumes parity without providing a level-playing field. Institutions enjoying less state patronage are thereby demoralised, and the truly deficient ones left to flounder. This can further dishearten both staff and students — possibly leading, one hates to say, to more suicides.

Here lies the crux of the matter. The present Union policy has brought to crisis point a scenario evolving over the last three decades. Previous to that, tertiary education provided the one arena where young people from all classes and communities could meet on something like equal footing, at least as regards institutional facilities. Many institutions were substandard; others notably productive, as evinced (all else apart) by the success of their alumni among the Indian diaspora. Instead of consolidating that success while addressing the very real deficiencies, the system has been overturned. The entry of private institutions is the single biggest change: They now enrol two out of three students at the tertiary level. More fundamentally, the entire system, even the state sector, is increasingly geared to demands that alienate, where they do not exclude, the underprivileged student.

We are accepting without debate that more and more institutions will operate at a suboptimal level if they cannot meet some pre-set stipulations that are managerial, financial and social rather than academic in nature. Such an agenda emerges clearly between the lines of the New Education Policy and shows glaringly in the annual education budget. More disadvantaged students enrol than before, but are confined by the system to this suboptimal level — the surest recipe for frustration. If they attempt the great leap upward, all too often they fall and get hurt. The more privileged suffer subtler damage, for which their social and economic security may or may not compensate.

We are inducing countless young citizens to dream dreams while denying them the means to realise them. Those means are entirely practicable. Until recently, we had at least tried to implement them, however ineptly. Today we are destroying the very possibility.

Ananya Awasthi writes: They have the potential to simultaneously address the multiple goals of diet diversity, nutrition security, agri-food cultivation, local livelihood generation and environmental sustainability.

In the backdrop of the month-long celebrations for Poshan Maah in September 2021, the Ministry of Women and Child Development has been promoting the establishment of “Poshan Vatikas” across the country. Literally translating to nutri-gardens, the ministry plans to set up Poshan Vatikas across all anganwadi centres with the aim to provide a fresh supply of fruits, vegetables and even medicinal plants, especially in aspirational districts. With Prime Minister Narendra Modi’s clarion call for “Atmanirbhar Bharat”, the conceptual foundation of this programme builds on self-reliance and the adoption of sustainable food systems to address nutrition security amongst women and children. Nutri-gardens by themselves represent an exemplary global best practice which has the potential to address the multiple goals of diet diversity, nutrition security, agri-food cultivation, local livelihood generation and environmental sustainability.

The Integrated Child Development Services (ICDS) final guidelines, released in January 2021, give a sneak peek into the government’s thinking behind the setting up of the Poshan Vatikas, with the launch of the Poshan 2.0 strategy shortly awaited. The guidelines state that the main objective of introducing Poshan Vatikas is to encourage community members to grow local food crops in their backyards and secure them with an inexpensive, regular and handy supply of fresh fruits and vegetables. This is directed towards addressing the micro-nutrient deficiencies through access to diverse and nutritious diets, coupled with the generation of economic activity for local cultivators and village industries. The guidelines identify potential land spaces that can be utilised to set up the Vatikas, including anganwadi centres, panchayat areas, government schools, vacant lands or any other patch of community/government land available in the locality. Additionally, the guidelines also mandate retrofitting these gardens with backyard poultry and fishing as per the prevalent food culture, which can be particularly useful in addressing the protein requirements.

It is also hoped that the nutri-gardens may act as a demonstration site to educate children about the need for the consumption of fresh food produce and promote messaging for healthy dietary behaviours amongst women. Pointing towards the importance of multi-ministerial convergence, the guidelines emphasise the need for collective action by the Ministry of AYUSH, Ministry of Environmental Affairs, the MGNREGA scheme, Poshan Panchayats and mother groups. As an example, the government has been incentivising a drive for the plantation of moringa at all anganwadi centres. Moringa, also known as sehjan or drumstick, is a native Indian plant, rich in beta carotene, iron, vitamins A, B2, B6 and C5 and exhibits multiple health benefits, including antioxidant, antibacterial, anti-inflammatory, anti-cholesterol, anti-diabetic and even anti-cancer properties.

Turning to scientific research, a review of global evidence demonstrates that setting up of nutri-gardens can significantly improve awareness about dietary diversity and a preference for the consumption of fresh food produce, especially in children. Experiences with school-yard gardens in the US have demonstrated an increased dietary intake of vegetables and fruits amongst children. Similarly, research from South Africa shows that the setting up of nutri-gardens can increase the likelihood of fresh food consumption. In Nepal, some trials were complemented with sensitisation modules on nutrition education and sustainable agriculture, though lack of parent involvement and access to fresh food produce were cited as key gaps that prevented the uptake of fresh food produce in children’s diets.

In India, the MS Swaminathan Research Foundation has been at the forefront of demonstrating the impact of nutri-gardens on increased consumption of fruits and vegetables. Interventions included distribution of seed kits for growing green leafy vegetables, roots and saplings of fruit trees (for example lemon, papaya, guava and mango) and moringa. This was supplemented with awareness generation workshops and cooking demonstrations.

Interestingly, a systematic review of evidence from India and other South Asian countries highlights that while nutri-gardens have been able to scientifically demonstrate an increase in intermediate outcomes like dietary diversity which is critical for nutritional outcomes, evidence is lacking or inconclusive around the impact of nutri-gardens on the long-term nutritional parameters of women and children. In this context, a nation-wide launch of Poshan Vatikas presents the government and academia with an excellent opportunity to generate local evidence around the efficacy of nutri-gardens on the health and nutrition outcomes of women and children. Moreover, results from such implementation research can be extremely useful in informing the operational guidelines for setting up of Poshan Vatikas by anganwadi workers, especially given the unique context of India’s food diversity, geography and culture.

Finally, the proof is in the pudding. Success of the national strategy depends on how the Poshan Vatika programme is implemented. Expected barriers for implementation may include access to cultivable land, availability of a water source, protection against grazing, bandwidth and skill sets of anganwadi workers, supply of seeds and inputs, and coordination between diverse stakeholders for the translation of technical know-how on setting up of nutri-gardens. At the same time, the ministry also has an opportunity to promote Poshan Vatikas as a platform to increase convergence between its agriculture and nutrition policy, build capacity of anganwadi workers, including raising compensation for their expected labour, bridge the gap between production and consumption of fresh fruits, vegetables and animal produce, disseminate messages on the importance of diet diversity and, ultimately, scale up a best practice that can contribute towards achieving the Sustainable Development Goals.

Ashutosh Kumar writes: The rebellious stance of Amarinder Singh and leaders waiting in the wings to fight another day will put great pressure on the high command as the assembly polls draw closer.

The recent events in the Punjab unit of the Congress recall the party high command’s tradition of handling internal wrangling. As a dominant party in the “Nehruvian era”, the Congress, as Rajni Kothari argued, played the dual role of the “ruling party” as well as the “party of opposition”. The party then had powerful regional satraps from dominant land-holding communities, who enjoyed significant autonomy. The central leadership confined itself to a mediating role when a tussle among factional leaders would get out of control. This would change under Indira Gandhi, whose leadership style and norms were in stark contrast to Nehru. Her ascendance resulted in the Congress transitioning into a “centralist” party with the pre-eminence of “high command politics”, the latter becoming a euphemism first for the leader and then the family.

The party chief ministers, nominated more on the basis of their loyalty than leadership skill or support base, would often have to go to Delhi to seek approval for even trivial issues related to the party or the government. The high command would tolerate or openly encourage factional leaders in the state units.

Captain Amarinder Singh is closer to a quintessential regional satrap of the Nehruvian era even though his political career commenced in the Indira-Rajiv era. Old ties with the family brought him to the party in 1980 and also allowed him to return in 1997. However, unlike other loyalists, Singh, a dominant Jat Sikh and a Patiala royal, succeeded in projecting himself as a leader who supported the cause of Sikhs and Punjabi Suba. His resignations first as a Congress MP in 1984 and then as an Akali Dal minister in 1986 over Operation Blue Star and Operation Black Thunder respectively strengthened this image. It was reinforced when he became the chief minister who helped pass the Punjab Termination of Agreements Bill in 2004, resulting in the annulment of the state’s 1981 pact on the sharing of the Ravi and Beas river waters with Haryana and Rajasthan.

The Congress’s wins against the Akali Dal-BJP combine in the 2002, 2017 and 2019 elections came under his leadership. Singh also showed considerable political skill to checkmate rival faction leaders, including former state presidents like Partap Singh Bajwa. Most importantly, in a state where religion, region, caste, kinship, language all play a role in influencing electoral choices, Singh, with his moderate secular nationalist image, was able to gain a state-wide support base, unlike his rivals.

It was this seemingly invincible leadership position that brought in him a fatal sense of complacency, especially after the win over Arun Jaitley in the 2014 elections in Amritsar. Defying the established rules of game, Singh threatened to break the party if not made the chief ministerial candidate in the 2017 elections. He was replaced by Bajwa as the state unit president after the 2012 electoral debacle, and had questioned the leadership ability of Rahul Gandhi.

In the last two years, he hardly visited Delhi, and defied the high command directive to bring back Navjot Sidhu, a protégé of the Gandhi siblings. Despite being called twice to Delhi and made to defend his poor record before the high command-appointed committee, which also passed on instructions to listen to dissident legislators’ grievances, Singh failed to take visible corrective measures.

He also failed to fulfil the party’s tall poll promises like generating employment, waiving farmers’ debts, carrying out reforms in the power sector, bringing back industries, and ending the transport, sand, mining and land mafia raj. The refusal to change his laid-back leadership style, depending heavily only on a few trusted bureaucrats and trusted courtiers finally proved to be his undoing. His inexplicable reluctance to catch and punish the bigwigs responsible for the drug menace, the failure to take swift action against those responsible for sacrilege and the subsequent firing over protesting Sikhs gave rise to the popular perception that he had a tacit understanding with the tainted Akali leadership. The predicament of the rival Akali Dal and the BJP over the three contentious farm laws, which have become the rallying point for the landholding Jat Sikh farmers, hardly assured the legislators facing anti-incumbency.

Amid all this turmoil, Singh apparently stuck to his belief that a much-weakened high command would not dare take punitive action against him, given that it had not acted when faced with dissidence in the state party units like in Rajasthan. His long-term loyalty to the family was another factor. It was evident in the high command’s attempt to foist a reluctant Ambika Soni as a stop-gap chief minister. That quarrelling faction leaders accepted the high command’s decision uncritically reminded one of the Indira-Rajiv era.

With the appointment of Charanjit Singh Channi as the first Dalit chief minister, the party high command has tried to keep the factional fighting under check and also reap an electoral dividend, given the state’s demography. It is, however, obvious that the leadership crisis is far from over, given the rebellious stance of the slighted Singh and leaders waiting in the wings to fight another day. The visible hand of the “high command’ in the whole saga, reminiscent of the Indira era, places greater electoral responsibility on it in the forthcoming elections, a tall order by all means.

Bhaskar Chakravorti writes: The last thing India can afford is a bubble that bursts and for capital, talent and technology to take flight and seek refuge elsewhere.

Tiger Global Management, a New York-based investment firm, has a reputation for tracking and hunting unicorns — startups with billion dollar-plus valuations. This year, if we were to track the Tiger’s shifting gaze, we would catch sight of an interesting migratory phenomenon: Fewer unicorn sightings in China — ordinarily the biggest unicorn habitat outside the US — and the beginnings of a unicorn stampede in India. While the shifting of the Tiger’s gaze cannot be good for China, I worry it may not be good for India either.

But, first, let me step back up and fill in the story. For this, we begin in China, where President Xi Jinping seems hellbent on knee-capping its most dynamic sector. I speak of China’s tech industry that contributed over 38 per cent to the country’s GDP last year, and was key to managing both Covid and the economy. Nevertheless, Beijing has decided to crack down on the industry, wiping out $1.5 trillion in market value. The crackdown began with the abrupt suspension of the much-anticipated initial public offering (IPO) of Ant Group last November, while founder, Jack Ma, the very face of Chinese tech worldwide, mysteriously went underground. To add to the intrigue, pressures on Ant only continued to mount. It wasn’t just the Ant Group in the government’s crosshairs. China’s regulators stopped the ride-hailing company, Didi Chuxing, from accepting new users, as soon as it went public on the New York Stock Exchange. Founders of companies, such as JD.com, TikTok and Pinduoduo seem to have been sufficiently spooked to seek early retirement.

Then there have been sweeping industry-wide changes, from anti-monopoly legislation to new rules governing data collection and use. The state’s shadow extends well beyond restricting capital markets access and tightening regulations. Weekends and holiday tutoring by private tutors are off-limits. Video games, on the other hand, can only be played on Fridays and weekends. Financial bloggers, whose data does not agree with official statistics, are being scrubbed out of existence. Male digital idols considered too effeminate are out of favour, as are certain digital celebrities and influencers.

Needless to say, all of this has investors spooked as well. Of all the major hedge funds, Tiger Global Management topped the list in terms of greatest exposure to the risks created by China’s tech crackdown. As you might expect, Tiger needed to turn elsewhere, which brings us to its gaze turning towards India. While not new to the Indian market, Tiger’s interest in India has spiked, and, of course, this has not escaped the attention of other investors. China may have four times the number of unicorns as India, but this year India has far outstripped China in newly minted unicorns; thanks to Tiger and those following its lead, for the first time since 2013, the value of venture deals in India surpassed that of China. Tiger’s investment in Innovaceer, for example, has given India its first health-tech unicorn.

If this keeps up, India will experience a veritable blessing of unicorns — yes, “blessing” is the actual term for a herd of these mythical creatures — thanks not only to the fact that the money fleeing China needs refuge, but to many converging forces within India itself. India is the world’s second largest digital market. The use of the United Payment Interface has made digital payments easier in a society that was — and still is — so tied to cash. The pandemic lockdowns have driven an unusually large proportion of that digital population to spend an unusually large amount of time and spend money online. This means that in a very short time, the need to serve this digital population has exploded. The Chinese crackdown could not have come at a more opportune time. Many startups are in a hurry to capitalise on the boom with many investors looking to capitalise them: Meesho will help you sell stuff on messaging apps; Razorpay can help with online payments; Chargebee can manage online subscriptions; ShareChat can get you into Tier 2 and Tier 3 cities over a vernacular social media platform.

While the emergence of a dynamic digital ecosystem is indeed exciting, there is reason to worry about the speed of this emergence. When investors rush in to seek refuge because they are fleeing risk elsewhere, even if the refuge looks promising, they can contribute to a self-reinforcing cycle that ends up destroying the refuge. The early investors draw in others who fear they are missing out, and more investors rush in, perpetuating the cycle. The cascading tranches of money over-capitalise startups by giving more money than what’s needed to get to necessary milestones. Eager to get a piece of the action, each investor may over-value a company, far exceeding what is justifiable based on market fundamentals. The stampede builds and soon you have the makings of a tech bubble.

Instead of reflexively chasing the next shiny startup in India, investors ought to ask a few questions: Do the startups and the markets they serve have the capacity to scale up and do they justify sticking with them for a long period? Can these startups, eager to win customers with rock-bottom pricing, ever discover a path to profits, especially with Indian consumers used to bargains? What are the most plausible exit pathways for investors? Has the Indian initial public offerings market really proven itself? Does the experience of just one Zomato post-IPO tell us enough about the future of India’s IPO potential? Are there enough large corporations that might buy these startups? Could the high initial valuations deter follow-up funding by future investors and acquirers? Have the risks of numerous regulatory uncertainties of India been adequately addressed? Will the still-rickety infrastructure, the poor track record of managing either Covid or the economy become obstacles for the startups, no matter how essential their services seem today? Can the under-investment in essentials, such as education, health and job market readiness, clog the talent pipeline? What happens to Indian digital habits in a post-Covid world, whenever that comes about? In a country that thrives on human contact, would people eventually take their eyes away from their screens and go back to the crowded shops, streets and buildings that are the very essence of India? Can the Indian government be trusted not to borrow a page from the government it would like to emulate — the Chinese state — and attempt a crackdown of its own?

Don’t get me wrong: It is exciting to see this huge interest in India’s tech startups — even if it is at the expense of another country. But it would be wise for investors to take a deep breath and ask a few questions. India desperately needs patient capital, skilled talent and appropriate technology to solve the country’s numerous fundamental problems laid bare by the pandemic. The last thing India can afford is a bubble that bursts and for all three to take flight and seek refuge in yet another country because no one — not even Tiger — wants to pick up the pieces of a popped bubble. Let’s make sure that the blessing of unicorns does not end up saddling India with a curse.

With the National Disaster Management Authority recommending Rs 50,000 as ex gratia compensation to the kin of Covid victims to be paid from the State Disaster Response Fund, an administrative challenge awaits state governments. India’s official Covid death toll is inching close to 4.5 lakh signifying a payout of nearly Rs 2,250 crore from the state kitty. GoI contributes 75% to each state’s SDRF except for hill states and NE states, where its share is 90%. There are a number of questions.

First, the ex gratia order doesn’t account for patchy certification of Covid deaths, particularly during the virulent second wave. Poorer citizens were most often the victims of this process. Ex gratia payments will most likely elude them. Second, even if the Rs 29,983 crore corpus addition to SDRF this fiscal seems adequate for ex gratia payments, it needs to be kept in mind that expenses related to recurring notified disasters such as droughts and floods will also have to be met. Therefore, a potential outcome is that perverse incentives can creep in. In a year of fiscal stress, undercounting of Covid deaths may continue. That will be particularly unfair to vulnerable citizens.

Third, there’s the issue whether ex gratia should have been limited to poorer citizens, just like welfare benefits are. Neither SC nor GoI seems to have given this a thought. A Rs 50,000 payout for a daily wager’s family can make a real difference, not so for a senior corporate executive’s family. Fourth, some opposition-governed states are saying the Centre has passed the buck. Given that ex gratia here is open-ended, and no one knows how the pandemic will play out, the Centre may think of creating a special fund for this.

Fifth, there’s also the question why other disease-related deaths should not attract ex gratia payments. In a country with poor public health and extremely unequal access to quality private healthcare, Covid wasn’t the first and won’t be the last disease that can cause deaths on a large scale. Should there be compulsory ex gratia for all widespread disease-related deaths? Covid was declared a disaster. What about a massive outbreak of another disease? How will states, or even the Centre, fund such compensation when there are so many other calls on the public purse? Perhaps, governments will take this SC order as an incentive for  improving public health and therefore lowering payouts. Or, given this is the Indian state, perhaps not.

WHO’s decision to revise air quality guidelines making them more stringent compared to its earlier 2005 standards, virtually sounds a global air pollution emergency. According to the international health body, each year over 7 million deaths globally are linked to air pollution. For India, the national capital territory of Delhi alone had at least 57,000 deaths due to air pollution last year. In fact, Delhi’s mean average PM2.5 for 2020 exceeded the earlier WHO standards by eight times – it will be a whopping 17 times higher than the new safe limits.

The story is repeated for other cities, with Mumbai now exceeding the standards by eight times, Kolkata 9.4 times and Chennai 5.4 times. Hence, there’s no denying that both Indian air quality standards and pollution mitigation measures need to be strengthened. In fact, new WHO guidelines should inform the ongoing exercise to revise Indian air quality benchmarks. That said, developing countries like India also need to balance economic growth and pollution mitigation goals. Thus, blindly following the WHO standards isn’t feasible.

Besides, switching to a greener economy is expensive. As noted investment strategist and columnist Ruchir Sharma wrote in these pages recently, materials needed for building green power sources –  lithium-ion batteries and copper-based green electrification – are themselves subject to environment regulation and are therefore costly to produce. The result is ‘greenflation’ where supply of green energy sources becomes cost prohibitive. At the end of the day, fighting air pollution is a subset of climate change mitigation efforts. And the rich world, which bears the greatest historical emission responsibilities, can’t expect climate change mitigation without transferring substantial technology and finance to the developing world. But India, better placed than most low-middle income countries in terms of technological capacity, should develop its own green tech.

Accelerating the pace of change is entirely feasible, as seen in the switch from Bharat Stage IV to Stage VI emission standards.

India's oil companies are reportedly reluctant to move on from the grey hydrogen they have invested in, to produce sulphur-free petrol and diesel, and embrace green hydrogen, produced using renewable energy. The way forward is to step up hydrogen output with faster depreciation and other fiscal benefits and, in tandem, to rev up its blending with compressed natural gas (CNG) to slash carbon emissions and boost energy efficiency.

Grey hydrogen obtained via steam reforming can be gainfully blended with CNG in bus fleets for much environmental and economic benefits. Studies suggest that 18% hydrogen blending in CNG, or H-CNG, can bring down carbon monoxide emissions by as much as 70% and raise fuel efficiency too. The pilot project of Indian Oil Corporation (IOC) for H-CNG in Delhi can well be scaled up nationally, across all dense metros to begin with. The oil companies would then be able to spread and allocate overhead costs better. Note that IOC has developed innovative technology for H-CNG, by using catalysts for reforming natural gas partially so that a target percentage of hydrogen is directly produced in the mixture, the rest being unconverted CNG. Globally, hydrogen required for blending in CNG is generally produced via electrolysis of water, followed by high-pressure blending with gas, which are energy-intensive processes. The oil majors clearly need to step up R&D efforts for green hydrogen and efficient electrolysers.

Meanwhile, it would make perfect sense to extend tax benefits for grey or green hydrogen, say, under Section 35 AD of the Income-Tax Act, for speedy depreciation of plant capacity. Accelerating the pace of change is entirely feasible, as seen in the switch from Bharat Stage IV to Stage VI emission standards.

Retail investors should diversify to other asset classes. Saving is not a one-horse play.

The big difference between stock markets and fairy tales is that, in the latter, people live happily ever after. Markets have the habit of declining, after a dizzy bout of climbing. While the Sensex crossing 60,000 is a matter of joy for most people, including those who are neither investors nor have even an indirect exposure to the market, it also embodies a certain amount of risk, which it would be foolhardy to disregard.

The Indian economy is on the mend. The Covid situation, too, is improving, countrywide numbers of new infections per the average person infected coming down below one, and vaccination progressing impressively. Pent-up demand should, when unleashed, lead on to aggressive fresh investment, leading to further growth. Then there is the government's promise to step up its investment, which must, at some point, make the transition from future promise to current action. So, stock prices do have a sound reason to go up. However, this is not the entire story. It is the global surge of liquidity from major central banks' ultra-liberal monetary policy that sloshes around the world's capital markets and lifts all stock prices. That liquidity will disappear, sooner or later. The US Fed has announced that it is likely to resume cutting back on asset purchases later this year itself, and wind down that operation by the middle of next year. The European Central Bank (ECB) has already begun paring its purchases of bonds. The European Banking Authority (EBA) buys a larger share of European bonds than the US Fed does of American bonds. The lower demand for bonds has already pushed up yields in Europe, although still to ultra- low levels. But the direction of change is clear. The RBI, too, is busy trying to mop up the excess liquidity it has created to support economic recovery, introducing new reverse repo operations.

While India's economic prospects remain bright and stock valuations over a 10-year horizon would only be higher, it makes sense to prepare for short-term bumps. Retail investors should diversify to other asset classes. Saving is not a one-horse play.