Editorials - 22-09-2021

 சரியாக இன்றைக்கு நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இதே செப்டம்பர் 22-ஆம் நாள். நமது தமிழகத்தின் மதுரை மாநகரில் அன்று நடந்த சம்பவம் ஒன்று, கடந்த நூற்றாண்டின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக உலகத்தவரால் கொண்டாடப்படுகிறது. அதுவரை அஹிம்சையையும், அந்நிய ஆட்சியிலிருந்து விடுதலையையும் மட்டுமே தனது குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்த காந்தியடிகளை, அடித்தட்டு சாமானியர் குறித்தும் சிந்திக்க வைத்த சரித்திரத் திருப்பம் அந்த நாளில் மாநகர் மதுரையில் அரங்கேறியது.
 ஐந்து தடவை மதுரை மாநகருக்கு விஜயம் செய்திருக்கிறார் அண்ணல் காந்தியடிகள். அவரது ஒவ்வொரு மதுரை விஜயமும் ஒவ்வொரு விதத்தில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அமைந்தது என்பதுதான் ஆச்சரியம். அண்ணல் காந்தியடிகளுக்கு மட்டுமல்ல, சுவாமி விவேகானந்தர், பாலகங்காதர திலகர், அரவிந்த கோஷ், நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் என்று ஏனைய பல தன்னிகரற்ற தலைமைப் பண்பாளர்களின் வாழ்க்கையிலும் தமிழகம் திருப்புமுனைத் திருத்தலமாக இருந்திருக்கிறது என்பதைத் தற்செயல் நிகழ்வாக ஒதுக்கிவிட முடியவில்லை. அந்த வகையில் பார்க்கும்போது, தமிழகம் காந்தியடிகளிடம் ஏற்படுத்திய தலைகீழ் மாற்றத்தை நாம் பெருமிதத்துடன் கொண்டாடக் கடமைப் பட்டிருக்கிறோம்.
 மகாத்மா காந்தியின் இரண்டாவது மதுரை விஜயம்தான் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க விஜயமாக அமைந்தது. 1921 செப்டம்பர் 21, 22 தேதிகளில் மதுரையில் தங்கியிருந்தார் அண்ணல். மதுரைக்கு ரயிலில் வந்து கொண்டிருக்கும்போதுதான் அண்ணலுக்கு அந்த மனமாற்றம் ஏற்பட்டது. அவரது சிந்தனையிலும் செயல்பாட்டிலும் சாமானியன் முன்னிலை பெற்றது அந்தப் பயணத்தின்போதுதான்.
 மதுரையை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்த அந்த ரயில், திண்டுக்கல்லைத் தாண்டிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. ரயில் பெட்டியில் அமர்ந்திருந்தார் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி. குஜராத்தியினருக்கே உரித்தான பாணியில் உடையணிந்து, தலையில் பெரிய தலைப்பாகையுடன் சக பயணிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டும், ரயில் பெட்டிக்கு வெளியே எழில் கொஞ்சும் தமிழகத்தின் வயல்வெளிகளைக் கண்குளிரப் பார்த்துக் கொண்டும் பயணித்துக் கொண்டிருந்தார்.
 வெறும் கோவணத்துணியுடன் வயலில் உழவர்கள் உழுது கொண்டிருக்கும் காட்சியைப் பார்த்த வண்ணம் பயணித்துக் கொண்டிருந்த மோகன்தாஸின் மனதில் புயலடிக்கிறது. அங்கே பலர் கோவணத்துணியுடன் உழுது கொண்டிருக்க, இங்கே தான் பல முழம் துணிகளால் போர்த்தப்பட்ட உடையணிந்து கொண்டிருப்பதை நினைத்துத் துணுக்குறுகிறது அந்த மாமனிதரின் மனம். தனக்கும் சாமானிய இந்தியனுக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளியை அவர் புரிந்து கொள்கிறார்.
 அடுத்த நிமிடமே, தனது உதவியாளரை அழைத்து நீண்டதொரு அறிக்கையை அந்த ரயில் பெட்டியில் அமர்ந்தபடியே எழுதுகிறார். இடி முழக்கத்துக்கு முன்னால் வரும் மின்னல் வெட்டுப்போல, அவரது ஆடை மாற்றத்துக்கு முன்னால், அந்த ரயில் பெட்டியில் மனமாற்றம் ஏற்பட்டு விடுகிறது.
 மதுரைக்கு வந்த மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி, மேலமாசி வீதி 251 ஏ - இலக்க வீட்டில் தங்குகிறார். செப்டம்பர் 21-ஆம் தேதி இரவு தூங்கப் போவதற்கு முன்னால், அடுத்த நாள் அதிகாலையில் தான் மேற்கொள்ள இருக்கும் மாற்றத்துக்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து விட்டார். செப்டம்பர் 22 அதிகாலையில் முழுக்க மழித்தத் தலையுடனும், நான்கு முழ வேட்டியுடன் மேலே ஒரு துணியை மட்டும் போர்த்திக் கொண்டு காட்சியளித்த அந்தக் கணமே மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி காற்றுடன் கரைந்து, அங்கே மகாத்மா காந்தி உருவெடுத்து விட்டார்.
 "கடையனுக்கும் கடைத்தேற்றம்' இல்லாமல் அஹிம்சையும், சுதந்திரமும் அர்த்தமற்றவை என்பதை அவர் தனது செயலால் உணர்த்த முற்பட்டார். பொது வாழ்க்கையில் ஈடுபடுபவர்கள் எளிமையின் அடையாளமாக இருந்தாக வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார்.
 "எனது வாழ்க்கையில் நீண்ட சிந்தனைக்குப் பிறகு நான் எடுத்த எந்தவொரு முடிவு குறித்தும் நான் வருத்தப்பட வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவே இல்லை'' என்பார் மகாத்மா காந்தி. அப்படி எடுத்த முடிவுகளில் முக்கியமான முடிவுதான் செப்டம்பர் 22, 1921-இல் மதுரையில் அவர் மேற்கொண்ட ஆடை மாற்றம்.
 ""பொது வாழ்க்கையிலும், அரசியலிலும் மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்ட முற்படுபவர்கள், தாங்களே முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். அடித்தட்டு மக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலிப்பது போலவே அவர்களைப் போல வாழ்வதும் அவசியம். ஆடம்பரமும் படாடோபமும் அவர்களிடமிருந்து நம்மை அந்நியப்படுத்திவிடும்'' - இதுவும் அண்ணல் காந்தியடிகள் செயல்படுத்திக் காட்டிய அவரது சொற்கள்.
 அண்ணல் காந்தியடிகளின் வாழ்க்கையில் மதுரை ஏற்படுத்திய மாற்றங்களின் அடிப்படையில்தான் அகில இந்திய அரசியலில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. எளிமை, நேர்மை, தியாகம், சமத்துவம் உள்ளிட்ட காந்தியத்தின் அடையாளம்தான் காந்தியார் அணிந்த ஆடை. இடுப்பை மறைக்க நான்கு முழம் வேட்டியும், மார்பை மறைக்க மேல் துண்டும் என்பது அவரது அரசியல் வாழ்க்கையின் அடையாளம்.
 டால்ஸ்டாய், பெர்ட்ரண்ட் ரஸல், பெர்னார்டு ஷா, மார்ட்டின் லூதர் கிங், நெல்சன் மண்டேலா என்று உலக ஆளுமைகள் அனைவரும் பேராளுமையாக ஏற்றுக்கொண்ட ஒரே இந்தியத் தலைவர் அண்ணல் காந்தியடிகள் மட்டும்தான். அரை நிர்வாண தரித்திர நாராயணர்கள் குறித்து அந்த மகாத்மாவை சிந்திக்க வைத்த பெருமை தமிழகத்துக்கு உண்டு. அதனால், காந்தியார் காட்டிய வழியை அரசியலிலும் வாழ்க்கையிலும் பின்பற்ற வேண்டிய கடமை நமக்கு உண்டு!

 ஒட்டுமொத்த உலகையே உளமார நேசித்தவர் அண்ணல் காந்தியடிகள். இந்திய தேசத்தின் தந்தையாக, வழிகாட்டியாக வலம் வந்தவர் அவர். ஆனாலும் தன் நெஞ்சத்தில் தமிழ்நாட்டுக்கான தனி இடத்தை ஒதுக்கி வைத்தவர். தமிழ்நாட்டில் பிறக்கவில்லையே என்று ஏங்கியவர். தமிழ் மொழியை நேசித்தவர். தனக்குத் தமிழ் கற்பிக்க ஆசிரமத்தில் ஒரு தமிழ் ஆசிரியரை அமர்த்தியிருந்தவர்.
 வழக்குரைஞர் பணிக்காக தென்னாப்பிரிக்கா சென்ற காந்தி, தென்னாப்பிரிக்கா வாழ் இந்தியர் உரிமைக்காகப் போராடும் போராளியாக உருவெடுப்பதற்கு முதல் படிக்கல் போட்டுத் தந்தவர் பாலசுந்தரம் என்ற ஏழைக் கூலித் தொழிலாளியான ஒரு தமிழரே. அங்கு அண்ணல் நடத்திய அகிம்சை வழியிலான உரிமைப் போரில் உயிர் நீத்த தியாகிகளின் முதல் வரிசையில் நிற்கும் தில்லையாடி வள்ளியம்மை, நாகப்பன், நாராயணசாமி ஆகியோரும் தமிழர்களே.
 அண்ணல் காந்தியின் அரசியல் வாரிசு பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அவரைத் தவிர்த்து, அண்ணலின் பொருளாதாரக் கொள்கைக்கான வாரிசு டாக்டர் ஜே.சி. குமரப்பா, ஆதாரக் கல்விக்கு வாரிசு அரியநாயகம், மதுவிலக்குக் கொள்கையில் வாரிசாக விளங்கியவர் மூதறிஞர் ராஜாஜி, உலகெங்கும் உத்தமர் காந்தியின் சித்தாந்தங்களைப் பரப்புவதில் முன் நின்ற தத்துவமேதை டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன், காந்தி காட்டிய வழியில் எளிமைக்கும் நேர்மைக்கும் இலக்கணமாக விளங்கிய பெருந்தலைவர் காமராஜர், அரசுக்கும் அண்ணலுக்கும் நடந்த பேச்சுவார்த்தையில் தடங்கல் ஏற்பட்டபோது தன் சாதுரியமான தலையீட்டால் அதனைத் தகர்த்து, வெற்றிபெற உதவிய சீனிவாச சாஸ்திரி, காந்தியடிகளின் ஒத்துழையாமைக் கொள்கையை ஏற்றுக் கொண்ட நாகபுரி காங்கிரஸýக்கு தலைமை தாங்கிய சேலம் விஜயராகவாச்சாரியார், "பாழ்பட்டு நின்ற பாரததேசந் தன்னை வாழ்விக்க வந்த காந்தி' எனப் பாடிப் புகழ்ந்த மகாகவி பாரதியார்- இப்படி அண்ணலை வாழ்த்தியவர்கள், அவர் வழி நடந்தவர்கள், துணை நின்று தோள் கொடுத்தவர்கள் என தமிழர்களின் பட்டியல் நீளும்.
 "மகாத்மா' என்று அனைத்து மக்களாலும் அண்ணல் கொண்டாடப்படுவதற்கு முன்னதாகவே, தமிழ் மக்கள் அவரை மகானாகவே தரிசித்தார்கள். அவர் சொல்லே அவர்களுக்கு வேதமானது. அவர் செல்லும் இடமெல்லாம் மக்கள் வெள்ளமெனத் திரண்டனர். கதர் வளர்ச்சி, ஹரிஜன சேவை எல்லாவற்றுக்கும் நிதியை அள்ளிக் கொடுத்தார்கள் தமிழ் மக்கள்.
 உண்மையும் ஒழுக்கமும் உடையவர்கள், தேசபக்தியும் தெய்வபக்தியும் கொண்டவர்கள் தமிழ் மக்கள். அவர்கள் அண்ணலைப் போற்றியதில் வியப்பு எதுவும் இல்லை. இந்த தமிழ் மண்தான், காந்திஜியின் விடைதெரியாத வினாக்களுக்கு விடை தந்திருக்கிறது; தீர்க்கமான முடிவுகள் எடுக்க திசைகாட்டியாக அமைந்தது. வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சில முடிவுகளை அண்ணல் எடுப்பதற்கான தளமாக அமைந்தது இந்தத் தமிழ் மண்ணே.
 ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான தனது பொது வாழ்க்கையில் அண்ணல் காந்தி இருபது முறை தமிழகத்திற்குப் பயணித்திருக்கிறார். அவற்றில் ஐந்தாவது முறையாக தமிழ் மண்ணில் தடம் பதித்தது 1919-மார்ச் மாதத்தில். அப்பொழுது தேசம் முழுவதற்கும் பொதுவான ஒரு போராட்டம் தொடங்குவது பற்றி, எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாமல் குழம்பிய மன நிலையில் இருந்தார் அவர். சகாக்களுடன் நடத்திய உரையாடலிலும் அவரது வினாவுக்கு விடை கிடைக்கவில்லை.
 அன்று இரவு சென்னையில் கஸ்தூரிரங்க ஐயங்கார் இல்லத்தில் தங்கினார். மறுநாள் அதிகாலை தூக்கத்திற்கும் விழிப்பிற்கும் இடையே ஒரு எண்ணம் "பளிச்'சென்று மனதில் பதிந்தது. "அது ஓர் கனவாகவே எனக்குத் தெரிந்தது. அந்தக் கனவே எனது போராட்டத்திற்கு வழியாக மலர்ந்தது' என்று அதனைக் குறிப்பிடுகிறார் அண்ணல்.
 "நான் அறிவிப்பது ஒரு புனிதமான போராட்டம். அன்று இந்திய மக்கள் அனைவரும் ஹர்த்தால் (வேலை நிறுத்தம்) செய்ய வேண்டும். உண்ணா நோன்பு இருக்க வேண்டும். பிரார்த்தனையில் ஈடுபட வேண்டும். தேசத்தின் செயல்பாடு ஒரு நாள் முழுமையாக ஸ்தம்பித்து விட வேண்டும்; ஆட்சியினர் நம் ஒற்றுமையை, ஆன்ம பலத்தைக் கண்டு மனமாற்றம் அடைய வேண்டும்' என்று 23-3-1919 அன்று அறிக்கை வெளியிட்டார் அண்ணல் காந்தி. இவ்வாறு அவரது போராட்ட வினாவுக்கு விடை பிறந்தது தமிழ் மண்ணில்.
 சென்னை மாநிலக் கல்லூரி விக்டோரியா விடுதி மாணவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று 16-2-1916 அன்று மாணவர்களைச் சந்தித்தார் மகாத்மா. அவர்களின் உற்சாகத்தைக் கண்டவர், மாணவர்களைத் தனது நிர்மாணப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தலாம் என்ற முடிவுக்கு வருகிறார். இது நடந்ததும் தமிழ் மண்ணில்தான்.
 தேசம் விடுதலைபெறப்போகிறது என்பதன் அறிகுறியாக, இந்தியாவிற்கு வந்த "பிரிட்டன் பாராளுமன்ற தூதுக்குழு' அண்ணலை சந்தித்து, இரண்டு நாள் (1946 ஜனவரி 23, 24) விவாதித்து விளக்கங்கள் பெற்று முடிவு எடுக்க வழிகோலியது சென்னை மாநகரில், இந்தத் தமிழ் மண்ணில்தான். 27-4-1915 அன்று சென்னை ஒய்எம்சிஏ திடலில் அண்ணலுக்கு மாணவர் சங்கம் அளித்த வரவேற்பில் "தேசப்பிதாவே! நீங்கள் காட்டும் வழி நடக்க நாங்கள் தயார்' என்று சூளுரைத்தந்தவர்கள் தமிழக மாணவர்கள். ஆகவே அண்ணலை "தேசப்பிதா' என முதலில் ஏற்றுக் கொண்டதும் இந்தத் தமிழ் மண்ணே.
 இவை அனைத்துக்கும் மேலாக, அந்த மனிதப் புனிதரின் புகழுக்கு மணி மகுடம் சூட்டிய வரலாற்று நிகழ்வும் தமிழகத்தின் மதுரை மாநகரில்தான் நிகழ்ந்தது.
 21-9-1921 அன்று முற்பகலில் திருச்சியிலிருந்து போட்மெயில் ரயிலில் மதுரைக்குப் பயணிக்கிறார் பாபுஜி. மதுரைக்கு மகாத்மா வருவது இது இரண்டாம் முறை. மணப்பாறை, திண்டுக்கல், சோழவந்தான் என்று அனைத்து ரயில் நிலையங்களிலும் அண்ணலைக் காண மக்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது. காந்தி அவர்களை மகிழ்வோடு சந்தித்து, சிலரிடம் பேசவும் செய்கிறார்.
 அண்ணல் அவர்களிடம் "சுதேசிக்கு மாறாமல் சுதந்திரம் வருமா? நீங்கள் எவரும் ஏன் கதர் உடை அணியவில்லை' என்று கேட்கிறார். அதற்கு அவர்கள், "கதர் துணி கடையில் கிடைப்பதில்லை; அப்படியே கிடைத்தாலும், விலை அதிகம்; நாங்களோ ஏழைகள். எங்களால் எப்படி கதர் அணிய முடியும்' என்று கூறுகிறார்கள். அதைக் கேட்டு திகைத்துப் போனார் தேசத்தந்தை.
 ரயில் சோழவந்தானைத் தாண்டுகிறது. ஒட்டிய வயிறு, இடுப்பு முதல் முழங்கால் வரை இறுக்கிக்கட்டிய நான்கு முழ வேட்டி, வெயிலின் கொடுமையைத் தாங்க தலையில் சுற்றியிருக்கும் இரண்டு முழத் துண்டு - இந்த அரைகுறை ஆடையுடன் வயலில் உழுகிறான் ஒரு விவசாயி. அந்த ஆடை அவன் உடலை மறைத்த பாகத்தை விட, மறைக்காத பகுதியே அதிகம். அதனைக் கண்டு கண்கலங்குகிறார் கருணாமூர்த்தி.
 மதுரை ரயில் நிலைய எதிர்த்திசையில் கூடிய மக்கள் பத்தாயிரம் பேர் இருப்பார்களாம்; மதுரைக் கல்லூரி மைதானத்தில் நடைபெற்ற பொதுக்கூட்டத்தில் திரண்டிருந்தவர்களோ சுமார் 50 ஆயிரம் பேராம். மகாத்மாவை தரிசித்ததில் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சிப்பெருக்கு. ஆனால் அந்த மகாத்மாவின் மனமோ குழப்பத்தில்.
 அன்று இரவு மதுரை மேலமாசி வீதியிலுள்ள 251-ஏ கதவிலக்கம் உள்ள வீட்டில் தங்குகிறார். அது அண்ணலின் நண்பர் ராம்ஜி கல்யாண்ஜியின் வீடு. அன்று இரவு முழுவதும் அண்ணலுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. "கதர் வாங்க எங்களிடம் காசு இல்லை' என்ற ஏழை மக்களின் குரல் அவர் செவியில் ஒலிக்கிறது. அரை நிர்வாண உடையில் உழுது கொண்டிருக்கும் விவசாயியின் உருவம் மனக்கண்ணில் தோன்றுகிறது. அவருக்கு எப்படித் தூக்கம் வரும்?
 "சட்டம் பயிலும்போது லண்டனில் கோட்டும் சூட்டும் அணிந்தேன். வழக்குரைஞனாக தென்னாப்பிரிக்காவில் பணிபுரிந்த போது, வழக்குரைஞர் உடையோடு தலையில் தொப்பியும் அணிந்தேன். 1915-இல் இந்தியா திரும்பிய போது, குஜராத்தி உடையில் ஒரு இந்தியனாகக் கால் பதித்தேன். அந்த உடையையே இன்றும் தொடர்கிறேன். ஆனால், என் சகோதரர்கள் தமிழகத்தில் தரித்திரர்களாக அல்லல்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு மத்தியில் நான் மட்டும் வேட்டியும் சட்டையும் தலைப்பாகையும் துப்பட்டாவும் அணிந்து ஊர்வலமாக வருவது நியாயமாகுமா?' என்று அண்ணலின் அந்தராத்மா சொல்லியிருக்க வேண்டும். அதன் பின்பே ஒரு தீர்க்கமான முடிவை எடுக்கிறார் அவர்.
 மறுநாள் (22.9.1921) காலையில் துயில் எழுகிறார்; பிரார்த்தனையை முடிக்கிறார். தன் அருகில் இருந்த விருதுநகர் பழனிக்குமார் பிள்ளை என்ற தேசியத் தொண்டரை அழைக்கிறார். தன் பையிலிருந்த நான்கு முழ வேட்டியை எடுத்து, அதனை ஒரு புறத்தில் பிடிக்கச் சொல்லி, தானே அதனை மடித்துக் கட்டுகிறார். உடம்பை ஒரு மேல் துண்டால் போர்த்திக் கொள்கிறார்.
 முழங்காலுக்கு மேல் கட்டிய நான்கு முழ வேட்டியோடும் உடம்பைப் போர்த்திய இரண்டு முழத்துண்டோடும், முதல் மாடியில் இருந்த பால்கனியில் நின்று கொண்டு மதுரை மக்களுக்குக் காட்சி தருகிறார் காந்திஜி. அதன்பின் அருகிலிருந்த ஒரு திறந்தவெளியில் கூடியிருந்த மக்களிடையே உரையாற்றுகிறார். அந்த இடம் இன்றும் "காந்தி பொட்டல்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அங்கு காந்திஜிக்கு நின்ற நிலையில் ஓர் சிலையும் உள்ளது.
 இவ்வாறு மதுரையில் மாறிய நான்கு முழ வேட்டி, இரண்டு முழத் துண்டோடுதான் பின்னர் அவர் வைஸ்ராய்களையும், பிரிட்டன் பேரரசரையும், பெரிய சர்வாதிகாரிகளையும் சந்தித்துப் பேசி இருக்கிறார். "அரை நிர்வாணப் பக்கிரி' என்று சர்ச்சில் கேலி பேசிய போதும் அதனைப் புறந்தள்ளினார் மகாத்மா.
 மகாத்மாவின் மன உறுதிக்கும், தியாகத்திற்கும் அடையாளமாக விளங்கும் உடைமாற்ற நிகழ்ச்சி நடந்து இன்றோடு ஒரு நூற்றாண்டு நிறைவடைகிறது. அந்த வரலாற்று நிகழ்வு நடந்த "251-ஏ மேலமாசி வீதி' வீடு மதுரையில் இன்றும் உள்ளது. அதன் கீழ்த்தளத்தில் ஒரு கதர் கடை உள்ளது. முதல் தளத்தில் காந்திஜியின் சிலையும் புகைப்படங்களும் உள்ளன.
 "அண்ணல் அமர்ந்த இடமெல்லாம் ஆலயமாகும்' என்று கவிதை நயத்தோடு சொன்னார் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு. நாம் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டிய அத்தகைய ஆலயங்களில் ஒன்றுதான் மதுரை மேலமாசி 251-ஏ வீடு. அவ்வீட்டை அரசு பாதுகாத்துப் பராமரிக்க வேண்டும். இதுவே தமிழக காந்தியவாதிகளின் கனிவான வேண்டுகோள்.
 
 இன்று, மதுரையில் காந்தி அரையாடைக்கு மாறிய நூற்றாண்டு நிறைவு.
 
 கட்டுரையாளர்:
 காந்திய சிந்தனையாளர்.

காந்தியடிகளுடைய வாழ்க்கையில் நடைபெற்ற மிகவும் முக்கியமான ஒரு நிகழ்வு என்று கருதப்படுவது அவா் தன்னுடைய உடையை ஏழை விவசாயி போல மாற்றிக்கொண்ட நிகழ்வுதான். அந்த உன்னதமான நிகழ்வு நடைபெற்றது தமிழகத்தில் உள்ள மதுரை மாநகரில் என்பது நாம் எல்லோரும் பெருமைப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயமகும்.

செப்டம்பா் மாதம் 22-ஆம் நாள் 1921-ஆம் ஆண்டு அந்த சரித்திர நிகழ்வு நடைபெற்றது. இன்று அதனுடைய நூற்றாண்டு. காந்தியடிகள் என்று சொன்னவுடன் எல்லோருடைய மனக்கண் முன் நிற்கும் உருவம் எளிய கதராடை அணிந்து பொக்கை வாய் சிரிப்புடன் உள்ள காந்திதான். அந்த உன்னத நிலையை அடைந்த இடம் மதுரை.

21 செப்டம்பா் 1921 அன்று திருச்சி, ஸ்ரீரங்கம், திண்டுக்கல் வழியாக மதுரை வந்த காந்திக்கு விமரிசையான வரவேற்பை மதுரை மக்கள் கொடுத்தாா்கள். அன்று இரவு மேலமாசியில் உள்ள ராம்ஜி கல்யாண்ஜியின் விருந்தினராக அவருடைய வீட்டில் தங்கினாா். மறுநாள்தான் வரலாற்று முக்கியத்துவம் உள்ள அந்தப் புரட்சிகரமான நடவடிக்கையை அண்ணல் மேற்கொண்டாா்.

வைகை ஆற்றில் மகாத்மா காந்தி.

‘தமிழ்நாட்டில் காந்தி’ என்ற நூலில் அ. இராமசாமி இந்நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பிடும்போது ‘இவ்வளவு பெரிய வரலாற்று முக்கியத்துவம் மிக்க முடிவை காந்திஜி மதுரையம்பதியில் வந்து மேற்கொள்வாா் என்று யாரும் எதிா்பாா்க்கவில்லை. அவரே கூட, முன்கூட்டியே இன்ன தேதியிலிருந்து, இன்ன இடத்தில், இந்த நடவடிக்கையை மேற்கொள்வது என்று திட்டமிட்டுச் செய்யவில்லை.

அவா் உள்ளத்தில் எழுந்த ஓா் எண்ணம் படிப்படியாக நாளொரு வண்ணமாக வளா்ந்து ஸ்ரீ மீனாட்சி சொக்கநாதா் பட்டணமாகிய மதுரையம்பதியில் முழுமை அடைந்திருக்கிறது. காந்திஜியின் அபிமான தெய்வீகப் புலவரும் திருவாசகத் தேனை வடித்தவருமான மாணிக்கவாசகா் நடராச மூா்த்தியை ‘பிச்சைத் தேவா’ என்று அழைக்கிறாா். ஆகவே அவா் உறையும் மதுரையம்பதியில் பிச்சை எடுப்பபோருடன் பிச்சை எடுப்பவராக, கடையருடன் கடையராகத் தம்மை இணைத்து வைத்த இந்த ‘துறவுக் கோலத்தை’ அண்ணல் மேற்கொண்டது பொருத்தமேயாகும்.

ஒரு வியப்பு என்னவென்றால், இந்த புரட்சிகரமான செயலை ஒரு செய்தியாக அந்தக் காலத்து பத்திரிகைகள் வெளியிடவுமில்லை; அதைப்பற்றித் தலையங்கங்கள் தீட்டவும் இல்லை. மகாத்மா இத்தகைய காரியங்கள் செய்யக் கூடியவா்தான் என்று அக்காலச் செய்தியாளா்களும் செய்தித்தாள் ஆசிரியா்களும் எண்ணியிருக்கலாம். ‘தி இந்து’ வும் ‘சுதேசமித்தினும்’ தனியாக இது குறித்து அண்ணல் விடுத்திருந்த அறிக்கையை வெளியிட்டிருந்தன. வேறு சில செய்தியாளா்கள் ‘மகாத்மா காந்தி மேலாடை ஏதுமில்லாமல் காட்சியளித்தாா்’ என்று செய்தி அனுப்பினாா்கள்.

அரையாடைக்கு மாறுவதற்கு முன் அண்ணல்...

இந்த நிகழ்வினைப் பற்றி காந்தியடிகள் குறிப்பிட்டுள்ளாா். ‘என்னுடைய தமிழகச் சுற்றுப்பயணத்தின் போது மூன்றாவது சந்தா்ப்பம் வந்தது. ‘கதா் உடுத்திக் கொள்ளலாம் என்றால் போதுமான கதா் கிடைப்பதில்லை. அப்படியே கதா் கிடைத்தாலும் அதை வாங்கிக் கொள்ளப் போதுமான பணம் இல்லை’ என்று மக்கள் என்னிடம் சொல்லத் தொடங்கினாா்கள்.

‘தொழிலாளா்கள் தங்களிடமுள்ள வெளிநாட்டுத் துணிமணிகளை அகற்றிவிட்டால், தங்களுக்கு வேண்டிய கதரை எங்கு வாங்குவது?’ என்று கேட்டாா்கள். இந்தக் கேள்வி என் மனதில் நன்கு பதிந்தது. இந்த வாதத்தில் உண்மை இருக்கிறது என்பதை நான் உணா்ந்தேன். ஏழைகளுக்காகச் சொல்லப்பட்ட அந்த வாதம் என்னை ஆட்கொண்டது.

மௌலானா ஆசாத் சுபானி, ராசகோபாலாச்சாரியாா், டாக்டா் ராஜன் முதலியோரிடம் என்னுடைய மனத்துயரை வெளியிட்டு, இனிமேல் இடுப்புத் துணியுடன் இருக்கப் போவதாகக் கூறினேன். மௌலானா என்னுடைய மனத்துயரை உணா்ந்து என் யோசனையை அப்படியே ஏற்றாா். மற்ற சக ஊழியா்கள் அமைதி இழந்தாா்கள்.

அரையாடைக்கு மாறிய பின் மகாத்மா காந்தி...

இவ்வாறு நான் செய்வது மக்களை மனக்குழப்பமடையச் செய்துவிடும் என்று சிலரும், அதைப் புரிந்து கொள்ள மாட்டாா்களென்று சிலரும், என்னை ஒரு பைத்தியக்காரன் என்று கருதி விடுவாா்கள் என்று சிலரும் கூறினாா்கள். என்னுடைய முன்மாதிரியை எல்லோரும் பின்பற்ற முடியாது என்றும் சொன்னாா்கள். நான்கு நாட்கள் இதைப்பற்றி நான் சிந்தனை செய்தேன்.

இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டு, நிறைவில் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதைக் குறித்து ‘என்னுடைய முழத்துண்டு’ என்ற தலைப்பில் 21.1.1921 ‘நவஜீவன்’ இதழில் காந்தியடிகளே விரிவாக எழுதியிருக்கிறாா். தம்முடைய வாழ்க்கையில் தாம் மேற்கொண்ட மாற்றங்களெல்லாம் ஆழ்ந்த ஆலோசனையின் பின்னரே செய்யப் பெற்றவை என்றும் அதனால் பின்னா் அம்மாற்றங்களுக்காகத் தாம் வருத்தப்பட நோ்ந்ததில்லை என்றும் கூறியுள்ளாா். ‘அப்படிப்பட்ட புரட்சிகரமான ஒரு மாற்றத்தை என்னுடைய ஆடையில் நான் மேற்கொண்டது மதுரையிலாகும்’ என்று மதுரையின் பெயரையும் குறிப்பிட்டிருக்கிறாா்.

ஆகவே தீவிரமான சிந்தனைக்குப் பின்தான் இந்தத் தீா்க்கமான முடிவை காந்தி எடுத்திருக்கிறாா் என்பது தெளிவாகிறது. எளியமுறையில் குறைந்த ஆடை அணிய வேண்டும் என்ற சிந்தனை காந்தியடிகளுக்கு முதன் முதலாக ஏற்பட்டது அஸ்ஸாமில் உள்ள பாரிசால் என்ற நகரிலாகும்.

அ. இராமசாமி, ‘தமிழ்நாட்டில் காந்தி’ என்ற நூலில், ‘குல்னா என்ற இடத்தில் ஏற்பட்ட பஞ்சத்தைச் சிலா் குறிப்பிட்டு, அங்கு உணவும் உடையும் இல்லாமல் பலா் மடியும் போது காந்தி வெளிநாட்டுத் துணிகளைச் சொக்கப்பனை கொளுத்துவது நியாயமாகுமா’ என்று கேட்டாா்கள். அந்தச் சமயத்தில் வெறும் இடுப்புத்துணியை மட்டும் தாம் அணிந்து கொண்டு தொப்பியையும் சட்டையையும் குல்னாவிற்கு அனுப்பி வைக்கலாமா என்று அண்ணல் எண்ணியதுண்டு.

மதுரையில் அண்ணல் தங்கியிருந்த வீடு.

இதற்கு அடுத்தாற் போல் வால்வீடரில் முகமதலி கைதானபோது காந்திஜி அங்குக் கூடியிருந்த மக்களிடையே பேசப் போனாரல்லவா? அப்போது சட்டையையும் குல்லாயையும் கழற்றிவிடலாம் என்று ஒரு கணம் எண்ணினாா். ஆனால் இந்த இரண்டு சமயங்களிலுமே அவா் அவ்வாறு செய்யவில்லை.

முதல் முறை யோசனை வந்தபோது அதில் தற்பெருமை கலந்திருக்கிறது என்று விட்டுவிட்டாா். இரண்டாவது முறை யோசனை வந்தபோது தாம் பரபரப்பை உண்டாக்குவதாக ஆகிவிடுமே என்று எண்ணி நிறுத்திவிட்டாா்’ என்று விளக்கியுள்ளாா்.

காந்தியடிகளோடு இருந்த தலைவா்கள் கூட அந்நியத் துணிகளை எரிப்பதைக் கடுமையாகக் கண்டித்தாா்கள். ரவீந்திரநாத் தாகூா் கூட அதனைக் கண்டித்திருக்கிறாா். ஆனால் காந்தியடிகளோ முடிவாக அந்நியத் துணிகளை அழிக்காது அதனை ஏழைகளிடம் கொடுத்துவிடலாம் என்ற யோசனையை அடியோடு நிராகரித்து விட்டாா்.

அந்நியத்துணி விலக்கு என்பதை ஒட்டுமொத்த சுதந்திர இயக்கத்துடனும் சுதேசியச் சிந்தனையுடன் பாா்த்தால்தான் காந்தியடிகள் ஏன் ஏழைகளிடம் அவற்றைக் கொடுக்கக் கூடாது என்று கூறினாா் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இந்த ஏழ்மை நிலைக்கு நம்மைத் தள்ளியதே இந்த ஆங்கில முதலாளித்துவ ஏகாதிபத்திய நடவடிக்கைதான். நம்முடைய சுயசாா்பான நெசவுத் தொழிலை அழித்துவிட்டு ஆங்கில அரசாங்கம் தன்னுடைய துணிகளை இறக்குமதி செய்து அதன் மூலம் கொள்ளை லாபத்தை சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஏழைகள் வாழ்வாதாரமின்றி தவித்துக் கொண்டிருக்கின்றாா்கள். அதற்காகத்தான் இந்திய சுயராஜ்யம் என்ற புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டதுபோல் நூற்பையும் நெசவையும் மீட்டுருவாக்கம் செய்ய காந்தி முடிவு செய்தாா்.

அந்த நிலையில்தான் காந்தியடிகளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க கங்காபென் மஜூம்தாா் என்ற பெண்மணி விஜய்பூா் சமஸ்தானத்தில் பரண் மேல் நீண்ட நாட்கள் பயன்படுத்தாது இருந்த கைராட்டையைக் கண்டுபிடித்துக் காந்தியடிகளிடம் கொடுத்தாா். காந்தியடிகளே நூற்கவும் நெசவு செய்யவும் கற்றுக் கொண்டாா்.

ஆதலால் தான் தைரியமாக நீதிமன்றத்தில் தன்னைப் பற்றிக் கூறும்போது ‘நான் விவசாயி, நெசவாளி’ என்று வாக்குமூலம் கொடுத்தாா். சபா்மதி ஆசிரமத்தில் கதா் உற்பத்திக்குப் புத்துயிா் கொடுத்து இந்தியா முழுவதும் கதா் பற்றிய விழிப்புணா்வை ஏற்படுத்த சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டாா்.

இன்று நாம் பாா்த்துக் கொண்டிருக்கக் கூடிய ஓா் உண்மை என்னவென்றால் யாா் அதிகமான முதலீடுகள் செய்யத் தயாராக இருக்கிறாா்களோ அவா்கள் எளிதில் நவீன தொழில் நுட்பத்தை விலை கொடுத்து வாங்கிவிட்டு அதே தொழில் நுட்பம் மற்றவா்களுக்கு முழுமையாக சென்றடையாமலும் பாா்த்துக் கொள்கிறாா்கள்.

யாா் அதிகமான தொழில் நுட்பத் திறனை வைத்திருக்கிறாா்களோ அவா்கள் பணபலம் மிக்கவா்களாகவும் அரசியல் முடிவுகளை நிா்ணயிப்பவா்களாகவும் இருக்கிறாா்கள். ஆகவே தொழில் நுட்பம் யாரிடம் இருக்கிறதோ அவா்கள் சக்தி வாய்ந்தவா்களாக, ஆற்றல் மிக்கவா்களாக இருக்கிறாா்கள் என்பதை நாம் இன்று புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

ஆனால் காந்தியடிகள் இந்த தொழில் நுட்பத்தின் ஆற்றலை அன்றே புரிந்து கொண்டாா். அன்றைக்கு ஆலைத் தொழில் மூலமாக இந்தியாவை சுரண்டிக் கொண்டிருந்த ஆங்கில அரசாங்கத்தை எதிா்ப்பதற்கு அதே மாதிரியான வேறு மக்கள் தொழில்நுட்பத்தை கண்டுபிடித்து அதற்கு மாற்றாக செயல்படுகிறாா்.

ஏழை மக்களும் விவசாயிகளும் அந்தத் தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்தக் கூடிய அளவில் எளிமையாக்கித் தந்து அவா்களின் சுற்றுப்புறத்தில் கிடைக்கும் பொருட்களை வைத்தே அந்த இயந்திரங்களை உருவாக்கி உற்பத்தியைப் பெருக்க முடியும் என்பதை இந்த உலகத்திற்குக் காட்டினாா்.

பஞ்சை நூலாக்க சாதாரணமாக சக்கரம் சுழல்வதற்கு வேண்டிய வசதிகள் இருக்கவேண்டும். இந்த அடிப்படை அறிவியல் ஞானத்தோடு பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே துணி உற்பத்தி செய்த இந்தியா, வெளிநாட்டிலிருந்து துணியை இறக்குமதி செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டது.

இந்தக் கைராட்டையை மிகக் குறைந்த விலையிலும் செய்யலாம் அல்லது தங்களுடைய பண வசதிக்குத் தகுந்தாற்போல் அழகியல் பாா்வையோடு உயா்ந்த வகை மரத்திலும் செய்யலாம். அது அவரவா்களுடைய பண வசதியைப் பொருத்தது. உங்களிடம் இருக்கக்கூடிய பொருட்களை வைத்துக் கொண்டே அந்த இயந்திரத்தை உங்களால் தயாரிக்க முடியும் என்ற எளிமைதான் அந்த மக்களை தொழில்நுட்ப ரீதியாக ஆற்றல் உள்ளவா்களாக மாற்றியது.

அதேபோல அந்த தொழில் நுட்பம் அந்த பாமர மக்களின் அறிவுத் திறனுக்கு ஏற்ற வகையில் அதை அவா்களே கட்டுப்படுத்தக்கூடிய ஆற்றலோடு இருந்ததால் அது வெற்றிகரமான தொழில் நுட்பமாக மாறியது. காந்தியடிகளின் உதவியோடும் மற்றவா்களின் துணையோடும் இந்த கைராட்டை பல மாற்றங்களுக்கு உள்ளானதை நாம் பாா்க்கிறோம். இன்று ‘ஆராய்ச்சி மற்றும் வளா்ச்சி’ என்று பேசிக் கொண்டிருக்கிறோமே அதனை அப்போதே செயல்படுத்திக் காண்பித்திருக்கிறாா் காந்தியடிகள்.

சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது கதா் முக்கியத்துவம் பெற்றதைப்பற்றி சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. மறைந்த தலைவா் ம.பொ.சி. பேசும்போது ‘காக்கிச் சட்டைக்காரனுக்கு பயந்து பயந்து வாழ்ந்த காலம் ஒன்று உண்டு. காந்தியடிகள் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு தலைமையேற்றவுடன் நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. கதா்ச் சட்டைகாரா்களைக் கண்டு காக்கிச் சட்டை பயந்தது’ என்பாா்.

அஞ்சி அஞ்சிச் செத்த காலத்திலே அஞ்சாமல் ஆங்கிலேயரை எதிா்க்க அடையாளமாகியது கதா். எப்பொழுதெல்லாம் சுதந்திரப் போராட்டம் உச்சத்திற்குச் சென்றதோ அப்பொழுதெல்லாம் கதா் விற்பனையும் உச்சத்திற்குச் சென்றது என்பது, பழைய புள்ளிவிவரங்களைப் பாா்க்கும்போது தெரிய வருகிறது.

அன்றைய காலக்கட்டத்தில் கதா் என்பது, சுதந்திரப் போராட்டத்தின் அடையாளம்; வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கக் கூடியது; வறுமையைப் போக்கும் வல்லமை பெற்றது; சுயச் சாா்புக்கு ஏற்ற வழி.

காந்தியடிகள் இரண்டாவது வட்டமேஜை மாநாட்டிற்கு செல்கிறாா் என்ற தகவல் தெரிந்தவுடன் வெளிநாட்டு நபா் ஒருவா் கதா் குறித்த அவருடைய கொள்கையைப் பற்றி விளக்கமாக கேட்டுவிட்டு ‘வட்டமேஜை மாநாட்டுக்கு செல்லும்போது இதே உடையுடன்தான் செல்வீா்களா’ என்ற கேள்வியையும் முன்வைக்கிறாா். காந்தியடிகள் எந்தவிதமான தயக்கமும் இன்றி ‘நான் இந்த உடையுடன்தான் செல்வேன். அப்படி இல்லாமல் வேறு உடையுடன் நான் சென்றால் அது மக்களை ஏமாற்றுவது போல. அது ஒரு அநீதி’ என்று பதிலளிக்கிறாா்.

அதே போல் மற்றொரு வெளிநாட்டு நிருபா் ‘எங்களுடைய அரசரைச் சந்திக்க இந்த உடையிலேயே செல்வீா்களா’ என்று கேட்கிறாா். அந்தக் கேள்விக்கு மிகவும் லாவகமாகவும் அவருடைய இயல்பான நகைச்சுவை உணா்வுடனும் ‘எனக்கும் சோ்த்துத்தான் உங்களுடைய அரசரே உடை உடுத்தியிருக்கிறாரே’ என்று கூறி விடுகிறாா்.

இங்கிலாந்து அரண்மனையின் சட்ட திட்டங்கள் விருந்தினா்கள் எவ்வாறு உடை உடுத்தி வரவேண்டும் என்பதைத் திட்டவட்டமாகக் கூறியிருந்தன. அந்த மாதிரியான சூழலில் ஒரு சிறப்பு விருந்தினராக அழைக்கப்பட்டு இருக்கின்ற காந்தியடிகள் இந்த அரையாடை உடையுடன் வருவதை எவ்வாறு அனுமதிப்பது என்பதை முடிவு செய்வதற்கு ஆங்கில அரசாங்கம் தடுமாறியது.

நாம் சாதாரண உடை என்று நினைக்கிறோமே அந்த அரையாடை எந்த அளவுக்கு அரசியல் வட்டாரத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்பதை இந்த நிகழ்ச்சியில் இருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம். அரண்மனை அதிகாரிகள் அனைவரும் கூடி விவாதித்து, இறுதியாக இந்த உடைபற்றிய சட்டதிட்டங்களை காந்தியடிகள் அரசரைச் சந்தித்து விட்டு செல்லும்வரை நடைமுறைப்படுத்தாமல் நிறுத்தி வைப்பது என்ற முடிவுக்கு வருகின்றாா்கள். அந்த அளவுக்கு இந்திய மக்களின் பிரதிநிதி என்ற மிகப்பெரிய பலத்தோடு காந்தியடிகள் இங்கிலாந்து அரசரைச் சரிக்குச் சமமாக சந்தித்தாா். அவ்வாறு பல வரலாறுகளை இந்த உடையின் மூலம் படைத்திருக்கிறாா் காந்தியடிகள்.

நாம் மாறாது இந்த உலகம் ஒரு போதும் மாறாது என்பதில் மிகுந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தாா் நம் தேசத்தந்தை காந்தியடிகள். எந்த மாற்றத்தை நாம் காண வேண்டும் என்று விரும்புகிறோமோ முதலில் அந்த மாற்றத்தை நம்மில் இருந்துதான் தொடங்க வேண்டும் என்று விரும்பினாா். அவருக்கு அவா் கொள்கை மீது இருந்த அந்த நம்பிக்கை நமக்கு நம் கொள்கை மீது இருக்க வேண்டும்.

முதலில் அதற்கு நமக்கு ஒரு கொள்கை வேண்டுமே! உலகம் இயங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கும்; மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும். மாற்றம் ஒன்றுதான் மாறாதது என்று எண்ணி, உண்பதும் உறங்குவதமாய் வாழப் போகிறோமா அல்லது நாம் விரும்பும் மாற்றத்தை நாம் உள்வாங்கி அந்த மாற்றத்தைப் புறத்திலும் கொண்டுவர நம்மை நாமே அா்ப்பணிக்கப் போகிறோமா என்பதை நாம் முடிவு செய்ய வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். காந்திடிகளை ஏற்பது அவருக்காக அல்ல, நமக்காக; நம்முடைய எதிா்கால வாழ்விற்காக!

கட்டுரையாளா்:

இயக்குநா்,

தேசிய காந்தி அருங்காட்சியகம், புதுதில்லி.

தெர்மோஸ் பிளாஸ்க் என்னும் வெப்பநிலையை சீராக வைத்திருக்கும் ஒரு சாதனத்தைக் கண்டுபிடித்தவர் விஞ்ஞானி சர் ஜேம்ஸ் டேவர் (Sir James Dewar) இவர் ஸ்காட்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்தவர். இவர் 1842 ஆம் ஆண்டு, செப்டம்பர் 20 ஆம் நாள் ஸ்காட்லாந்தின போர்த் என்ற ஆற்றின் வடக்குக் கரையில் உள்ள கின்கார்டைன் என்ற ஊரில் பிறந்தவர். ஜேம்ஸ் டேவர் இயற்பியலுக்கும் வேதியியலுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை மங்கச் செய்ததில் பெரும்பங்கு வகித்தார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பல துறைகளில் ஆராய்ச்சி எல்லையை முன்னோக்கி அற்புதமாக நகர்த்தினார்.

பேச்சாளர் ஜேம்ஸ் டேவர்

டேவர் மற்றவர்களுக்கு புரியும்படியும், ஈர்ப்பு ஏற்படும் விதமாகவும் பேசுவதில் வல்லவர். இவர் திகைப்பூட்டும் விரிவுரைகளை வழங்கினார். எல்லா கணக்குகளிலிருந்தும், அவரது சோதனைத் திறமை மைக்கேல் ஃபாரடேயின் போட்டியோடு இருந்தது மற்றும் அவர் ஒரு திறமையான பேச்சாளராக இருந்தார். ராயல் நிறுவனத்தில் உற்சாகமூட்டும் சொற்பொழிவுகளை வழங்கினார். அவருடைய முழு வாழ்க்கையும் உண்மைகளைத் தீர்மானிப்பதைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்தது. கோட்பாட்டை அவர் ஊகங்களை விட சிறந்தது என்று நினைத்தார் என டேவரைப்பற்றி, ஆசிரியர் ஜாம் ரௌலின்சன்(John Rowlinson) அவரது புத்தகத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.

தெர்மோஸ் பிளாஸ்க் கண்டுபிடிப்பு

 குறைந்த வெப்பநிலை நிகழ்வுகளைப் பற்றிய தனது ஆய்வில், வெள்ளிமுலாம்  பூசப்பட்ட இரண்டு அடுக்குகளான எஃகு அல்லது கண்ணாடி (1892) இடையே வெற்றிடத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் தனது சொந்த வடிவமைப்பின் ஒரு இன்சுலேடிங் இரட்டை சுவர் ஃபிளாஸ்கை உருவாக்கினார். அதன் பெயர்தான் தெர்மோஸ் பாட்டில்/பிளாஸ்க். அவர் வெற்றிட குடுவை கண்டுபிடிப்பிற்காக மிகவும் பிரபலமானவர், அவர் வாயுக்களின் திரவமாக்கல் பற்றிய ஆராய்ச்சியுடன் இணைந்து பயன்படுத்தினார். சர் ஜேம்ஸ் டேவரின் கண்டுபிடிப்பான வாயுக்களை திரவமாக்குதல் என்ற கருத்தில் ஜூன் 1897 இல், தி சயின்டிஃபிக் அமெரிக்கன்,பத்திரிகையில் அவர் 'ஃபுளோரின் வாயுவை -185 ºC வெப்பநிலையில் திரவமாக்குவதில் டேவர் வெற்றி பெற்றுள்ளார்' என்று அறிவித்தது. அடுத்த ஆண்டே 1898-இல் டேவர் திரவ ஹைட்ரஜனை உருவாக்க வெற்றி பெற்றார். மேலும், டேவர்  கார்டைட்(cordite) என்னும் புகையற்ற வெடிமருந்தையும் கண்டுபிடித்தார். அவர் அணு மற்றும் மூலக்கூறு நிறமாலை ஆய்வு செய்தார், இந்த துறைகளில் 25 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பணியாற்றினார். 

இளமைக்கால வாழ்க்கை

ஜேம்ஸ் டேவரின் தந்தை பெயர் ஆன் டேவர். அன்னையின் பெயர் தாமஸ் டேவர் வின்ட்னர். இவர்களின் ஆறு குழந்தைகளில் கடைசிக் குழந்தைதான் ஜேம்ஸ் டேவர். அவர் கின்கார்டின் பாரிஷ் பள்ளியிலும் பின்னர் டாலர் அகாடமியிலும் படித்தார். அவருக்கு 15 வயதாக இருந்தபோது அவரது பெற்றோர் இறந்தனர். பின்னர் அவர் எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றார். அங்கு அவர் லியோன் பிளேஃபேர் (Lyon Playfair) கீழ் வேதியியல் பயின்றார். பின் பிளேஃபேரின் தனிப்பட்ட உதவியாளரானார். டேவர்  அதன்பிறகு பென்சீன் வளையம் அமைப்பை கனவில் கண்டுபிடித்த ஆகஸ்ட் கெகுலாவின்(August Kekulae) கீழ் ஜென்ட் என்ற ஊரில் படித்தார்.

தொடர் பணிகள்

1875 ஆம் ஆண்டில், கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்கை பரிசோதனை தத்துவத்தின் ஜாக்சோனியன் பேராசிரியராக டேவர் அவரது 32ம் வயதில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், பீட்டர்ஹவுஸின் உறுப்பினர் ஆனார். அதன் பின்னர் அவர் ராயல் இன்ஸ்டிடியூஷனில் உறுப்பினரானார். பின், 1877 இல், டாக்டர் ஜான் ஹால் கிளாட்ஸ்டோனுக்குப் பதிலாக வேதியியல் ஃபுல்லேரியன் பேராசிரியராக(Fullerian Professor) 34 ம்வயதில் பொறுப்பு ஏற்றார். 1897ல் வேதியல் சங்கத்தின் தலைவராகவும், 1902இல் அறிவியல் முன்னேற்றத்திற்கான பிரிட்டிஷ் சங்கமாகவும், 1893 முதல் 1894 வரை லண்டனின் நீர் வழங்கல் மற்றும் வெடிபொருட்களுக்கான குழுவை ஆய்வு செய்ய நிறுவப்பட்ட ராயல் கமிஷனிலும் தொடர்ந்து பணியாற்றினார்.

வெடிபொருட்களுக்கான குழுவில் பணியாற்றும்போது டேவரும் மற்றும் ஃப்ரெடெரிக் அகஸ்டஸ் ஏபெலும்(Frederick Augustus Abel) இணைந்து ஒரு புகை இல்லாத துப்பாக்கி தூள் மாற்றாக கார்டைட் (Cordite) என்னும் புகையில்லாத வெடிமருந்தை உருவாக்கினர்.

டேவர் பென்சீன்

1867 இல் பென்சீன் என்ற வேதிப்பொருளுக்காக பல ரசாயன சூத்திரங்களை டேவர் விவரித்தார். சூத்திரங்களில் ஒன்று, பென்சீனை சரியாகப் பிரதிநிதித்துவம் செய்யாதது மற்றும் டேவரால் ஆதரிக்கப்படவில்லை, சில சமயங்களில் இன்னும் கூட அது டேவர் பென்சீன் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. 1869 இல் டேவர் ராயல் சொசைட்டி ஆஃப் எடின்பர்க் உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவரை முன்மொழிந்தவர் அவரது முன்னாள் வழிகாட்டியான லியோன் பிளேஃபேர். 

டேவரது அறிவியல் பணி ஒரு பரந்த துறையை உள்ளடக்கியது. கரிம வேதியியல், ஹைட்ரஜன் மற்றும் அதன் மாறிலிகள், அதிக வெப்பநிலை ஆராய்ச்சி, சூரியனின் வெப்பநிலை மற்றும் மின் தீப்பொறி, ஸ்பெக்ட்ரோஃபோடோமெட்ரி மற்றும் மின் வளைவின் வேதியியல் உள்ளிட்ட பல தலைப்புகளை உள்ளடக்கியது.

தனிமங்களின் நிறமாலை அறிதல்

கிளாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியர் ஜே. ஜி. மெக்கென்ட்ரிக் உடன், டேவர்  ஒளியின் உடலியல் செயல்பாட்டை ஆராய்ந்தார் மற்றும் அதன் செல்வாக்கின் கீழ் விழித்திரையின் மின் நிலையில் ஏற்படும் மாற்றங்களை ஆய்வு செய்தார். கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் அவரது சக ஊழியர்களில் ஒருவரான பேராசிரியர் ஜிடி லிவிங் (G. D. Liveing) உடன், அவர் 1878 இல் ஒரு நீண்ட தொடர் நிறமாலை அவதானிப்புகளைத் தொடங்கினார். பின்னர் குறைந்த வெப்பநிலையின் உதவியுடன் வளிமண்டல காற்றிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட பல்வேறு வாயு தனிமங்களின் நிறமாலை ஆய்வுக்கு தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக்கொண்டார். லண்டன் யுனிவர்சிட்டி காலேஜின் பேராசிரியர் ஜே.ஏ.ஃப்ளெமிங் (J. A. Fleming) அவருடன் சேர்ந்து, மிகக்குறைந்த வெப்பநிலையில் குளிரூட்டப்பட்ட பொருட்களின் மின்னியல் செயல்பாடுகள் பற்றிய தேடலில் அறிந்தார்.

வாயு தனிமத்தை திரவமாக்கல்(ஹைட்ரஜன் )

நிரந்தர வாயுக்கள் என்று அழைக்கப்படும் தனிமங்களின்  திரவமாக்கல் மற்றும் முழுமையான பூஜ்ஜியத்தை நெருங்கும் வெப்பநிலையில் அவரது ஆராய்ச்சிகள் தொடர்பாக டேவரின் பெயர் மிகவும் பரவலாக அறியப்படுகிறது. இயற்பியல் மற்றும் வேதியியலின் இந்த பிரிவின் மீதான அவரது ஆர்வம் குறைந்தது. 1874 ஆம் ஆண்டில் டேவர், பிரிட்டிஷ் சங்கத்தில் உறுப்பினராகும்  முன்பு "திரவ வாயுக்களின் மறைந்திருக்கும் வெப்பம்" பற்றி விவாதித்தார். அவர் 1877 முதல் ராயல் நிறுவனத்தில் வேதியியல் பேராசிரியராக மிகவும் விரும்பத்தக்க பதவியை வகித்தார். அவர் டிக் கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியில் வேதியியல் விரிவுரையாளராகவும், ஹைலேண்ட் மற்றும் அக்ரிகல்ச்சர் சொசைட்டியில் வேதியியலாளராகவும், எடின்பர்க் மற்றும் லண்டன் பல்கலைக்கழகங்களில் ஆய்வாளராகவும் பின்னட் அவர்  டேவி-ஃபாரடே ஆராய்ச்சி ஆய்வகத்தின் இயக்குநராகவும்இருந்தார்.

பொதுஇடத்தில் அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு விளக்கம்

1878 ஆம் ஆண்டில், ராயல் நிறுவனத்தில் வெள்ளிக்கிழமை மாலை சொற்பொழிவை அவர் லூயிஸ் பால் கெய்லெட் மற்றும் ராவூல் பிக்டெட்டின் (Louis Paul Cailletet and Raoul Pictet) சமீபத்திய வேலைக்காக அர்ப்பணித்தார். மேலும் கிரேட் பிரிட்டனில் முதன்முறையாக கைலெட் கருவிகளின் (Cailletet apparatus) வேலைகளை காட்சிப்படுத்தினார். ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மீண்டும் ராயல் நிறுவனத்தில், ஜிக்மண்ட் ஃப்ளோரென்டி வ்ரூப்லெவ்ஸ்கி மற்றும் கரோல் ஓல்ஸெவ்ஸ்கி(Zygmunt Florenty Wróblewski and Karol Olszewski) ஆகியோரின் ஆராய்ச்சிகளைப் பற்றி விரிவாக விவரித்தார். மேலும் முதன்முறையாக பொது இடத்தில் டேவர்  ஆக்ஸிஜன் மற்றும் காற்றின் திரவமாக்கல் பற்றியும் விளக்கினார். விரைவிலேயே, விண்கற்கள் தொடர்பான ஆராய்ச்சிப் பணிகளில் திரவநிலை ஆக்ஸிஜனைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பு, குளிரூட்டும் முகவராகப் பயன்படுத்த ஒரு வால்வு வழியாக திரவமாக்கப்பட்ட வாயுவை வெளியேற்றக்கூடிய ஒரு இயந்திரத்தை அவர் உருவாக்கினார். அதேநேரத்தில், டேவர் அதில் திட நிலையில் உள்ள ஆக்ஸிஜனையும் பெற்றார். 

குறைந்த வெப்பநிலை ஆராய்ச்சியில் டேவரின் பணி

டேவர் 1891 ஆம் ஆண்டு ராயல் நிறுவனத்தின் தொழிற்சாலைகளில் திரவ ஆக்ஸிஜனை அளிக்கும் இயந்திரங்களை வடிவமைத்துக் காட்டினார், அந்த ஆண்டின் இறுதியில், திரவ ஆக்ஸிஜன் மற்றும் திரவ ஓசோன் இரண்டும் ஒரு காந்தத்தால் வலுவாக ஈர்க்கப்பட்டதையும் மக்களுக்குக் காட்டினார். டேவரின் பெயருடன் மற்றதுறைகளைவிட மிக நெருக்கமாக இணைந்திருக்கும் வேலைத் துறை குறைந்த வெப்பநிலை ஆராய்ச்சியின் துறையாகும். 1891 ஆம் ஆண்டில், ஃபாரடேயின் பிறந்த நூற்றாண்டு விழாவின்போது, ​​அவர் ராயல் இன்ஸ்டிடியூஷனில் ஒரு சுவாரஸ்யமான சொற்பொழிவில், மற்ற உண்மைகளை நிரூபித்தார். இது சாதாரண வெப்பநிலையில் பலவீனமான காந்தம் என்று அறியப்படுகிறது. மைனஸ் 180 டிகிரிக்கு உட்படுத்தப்படும் போது காந்தத்திற்கு மிகவும் எளிதில் பாதிக்கப்படும்.

அவர் முன்பு "ஆக்ஸிஜனின் திரவமாக்கல்", "திரவ ஆக்ஸிஜனின் வேதியியல் செயல்கள்" மற்றும் "திட நிலையில் ஆக்ஸிஜன் உற்பத்தி" பற்றி விரிவுரையாற்றினார். மேலும் இந்த ஆவணங்கள் விரைவாக மற்றவர்களால் பின்பற்றப்பட்டன. அவற்றில் "திரவ ஆக்ஸிஜனின் ஸ்பெக்ட்ரம்", "திரவ வளிமண்டல காற்று", "திரவ நைட்ரஜன்", "மின் எதிர்ப்பு மற்றும் தெர்மோ-மின்சார சக்திகள் தூய உலோகங்கள், உலோகக் கலவைகள், மற்றும் கொதிநிலைப் புள்ளியில் உள்ள உலோகங்கள் அல்லாதவற்றை தனிமைப்படுத்தவும். ஆக்ஸிஜன் மற்றும் திரவ காற்று, "குறைந்த வெப்பநிலையில் மின் மற்றும் காந்த ஆராய்ச்சிகள்" மற்றும் "திரவ ஃவுளூரின் பண்புகள்" பற்றி. கடைசியாக குறிப்பிடப்பட்ட திரவ உற்பத்தியில் அவர் பேராசிரியர் எச்.மொய்சனுடன் இணைந்து பணியாற்றினார்.

தெர்மோஸ் பிளாஸ்க்கின் காப்புரிமை 

1892 இல், திரவநிலை வாயுக்களின் சேமிப்பிற்காக வெற்றிட-ஜாக்கெட் பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்துவதற்கான யோசனை அவருக்குத் தோன்றியது.  இதுவே டேவர் ஃப்ளாஸ்க் (Dewar flask) இல்லையெனில் தெர்மோஸ் அல்லது வெற்றிடக் குடுவை என அழைக்கப்படுகிறது. இந்த தெர்மாஸ்பிளாஸ்க் மூலம் டேவர் மிகவும் பிரபலமானார். வெப்பத்தை வெளியேற்றுவதில் வெற்றிட குடுவை மிகவும் திறமையாக இருந்தது, திரவங்களை ஒப்பீட்டளவில் நீண்ட காலத்திற்கு பாதுகாப்பது சாத்தியம் என்று கண்டறியப்பட்டது. இதனால் அவற்றின் ஒளியியல் பண்புகளை ஆய்வு செய்ய முடியும். டேவர் தனது வெற்றிடக் குடுவை பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனாலும் கூட அதனால் அவர் பெரிதும்  லாபம் ஈட்டவில்லை. டேவர் தனது கண்டுபிடிப்பான தெர்மோஸுக்கு காப்புரிமை தொடர்பான நீதிமன்ற வழக்கை போட்டும் அதில் அவர் தோல்வியுற்றார். இதனால் டேவர் தெர்மோஸ் பிளாஸ்க் கண்டுபிடிப்பாளராக அங்கீகரிக்கப்பட்டாலும், அவர் தனது கண்டுபிடிப்புக்கு காப்புரிமை பெறாததால், தெர்மோஸ் தனது வடிவமைப்பை மற்றவர்கள் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்க வழி இல்லை/முடியவில்லை.

ரம்போர்ட் பதக்கம் வென்ற ஜேம்ஸ் டேவர்

குறைந்த வெப்பநிலையில் உள்ள பொருட்களின் பண்புகளை ஆராய்ச்சியில் வென்றதற்காக டேவருக்கு ரம்ஃபோர்ட் பதக்கம் 1894இல் வழங்கப்பட்டது. அவர் அதிக அளவு திரவ ஆக்ஸிஜனை தயாரிப்பதில் வெற்றி பெறவில்லை. தனது வெற்றிட-ஜாக்கெட் பாத்திரங்களின் சாதனத்தால், திரவத்தை வளிமண்டல அழுத்தத்தின் கீழ் நீண்ட கால இடைவெளியில் சேமித்து வைத்தார். இதனால் அதை குளிரூட்டும் முகவராகப் பயன்படுத்த முடிந்தது. 1906 ஆம் ஆண்டின் கடைசி வெள்ளிக்கிழமை மாலை விரிவுரையின்போது, ​​சர் ஜேம்ஸ் டேவர், கரி உதவியுடன், தாமிரம், நிக்கல், பித்தளை போன்ற ஒளி உலோகங்களிலிருந்து எவ்வாறு இந்த வெற்றிட-ஜாக்கெட் பாத்திரங்களை உருவாக்க முடிந்தது என்பதை விளக்கினார். இதுவரை பயன்படுத்தப்பட்ட உடையக்கூடிய கண்ணாடி. இந்த விசித்திரமான பாத்திரங்கள் இல்லாமல் (அறிவியல் உலகம் டேவர் பிளாஸ்க்ஸ் என்று இன்றும் அழைக்கப்படுகிறது) திரவ நிலையில் ஹைட்ரஜனைப் பெறுவதற்கான மகுடம் சாதனை சாத்தியமில்லை என்று இப்போது அறியப்படுகிறது. 

வாயுக்கள் திரவமாக்கல் பிரச்னை

1902 இல் பெல்ஃபாஸ்டில் உள்ள பிரிட்டிஷ் அசோசியேஷனுக்கான தனது ஜனாதிபதி உரையில், ஹீலியத்திற்கு அடுத்தபடியாக, அனைத்து வாயுக்களிலும் மிகவும் மழுப்பலாக இருக்கும் ஹைட்ரஜனின் திரவமாக்கல் குறித்து பேராசிரியர் டேவர் பின்வரும் குறிப்பை மேற்கொள்கிறார்; "திரவக் காற்றின் சம அளவுடன் ஒப்பிடுகையில், ஆவியாதலுக்கு ஐந்தில் ஒரு பங்கு வெப்பம் மட்டுமே தேவை; மறுபுறம், அதன் குறிப்பிட்ட வெப்பம் திரவக்காற்றைவிட பத்து மடங்கு அல்லது தண்ணீரை விட ஐந்து மடங்கு அதிகம். இது இதுவரை அறியப்பட்ட மிக இலகுவான திரவமாகும். அதன் அடர்த்தி நீரின் நான்கில் ஒரு பங்கு மட்டுமே. இது, இதுவரை அறியப்பட்ட குளிரான திரவமாகும். காற்று பம்ப் மூலம் அழுத்தத்தைக் குறைப்பது வெப்பநிலையை மைனஸ் 258 டிகிரிக்குக் குறைக்கிறது. திரவமானது உறைந்த நுரை போல திடமானதாக மாறும்போது, ​​மைனஸ் 260 டிகிரி அல்லது 13 டிகிரிக்கு குளிரூட்டப்படுகிறது. இதுவரை எட்டாத மிகக் குறைந்த நிலையான வெப்பநிலை இது என்று கருதப்படுகிறது. இந்த வெப்பநிலையில், காற்று ஒரு, மந்தமான திடமாக மாறும். இத்தகைய குளிரானது ஒவ்வொரு வாயுப் பொருளையும் திடப்படுத்துவதை உள்ளடக்கியது. ஆனால், அப்போது வேதியியலாளருக்குத் தெரிந்த ஒன்று (ஹீலியம்). பூரண வெப்பநிலையின் பூஜ்ஜிய புள்ளியை நாம் நெருங்குகையில், பொருளின் இறப்பு என்று மட்டுமே சொல்ல முடியும்.

நோபல்பரிசு  கிடைக்காத ஜேம்ஸ் டேவர்

டேவர் அடுத்து உயர் அழுத்த ஹைட்ரஜன் ஜெட் மூலம் பரிசோதனை செய்தார், இதன் மூலம் ஜூல்-தாம்சன் விளைவு (Joule–Thomson effec) என்ற சோதனை மூலம் குறைந்த வெப்பநிலை உணரப்பட்டது. மேலும் அவர் பெற்ற வெற்றிகரமான முடிவுகள் அவரை ராயல் நிறுவனத்தில் ஒரு பெரிய மீளுருவாக்கம் குளிர்விக்கும் குளிர்சாதன இயந்திரத்தை உருவாக்க வழிவகுத்தது. 1898 இல் இந்த இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, டேவர் திரவ ஹைட்ரஜன் முதன்முதலில் சேகரித்தார். திட நிலையிலுள்ள ஹைட்ரஜன் 1899 இல் தொடர்ந்தது. அவர் கடைசியாக மீதமுள்ள வாயுவான ஹீலியத்தை திரவமாக்க முயன்றார். இது திரவநிலை -268.9°C இல் திரவமாக சுருங்குகிறது. ஆனால் பல காரணிகளால் , ஹீலியம் பற்றாக்குறை உள்பட, 1908 ஆம் ஆண்டில், திரவ ஹீலியத்தை உற்பத்தி செய்த முதல் நபராக ஹேக் கமர்லிங் ஒன்னே(Heike Kamerlingh Onne)வுக்கு  முன்னதாகவே  டேவர் செய்து இருந்தார். டேவர் நோபல் பரிசுக்காக 9 முறை பரிந்துரைக்கப்பட்டும் ஒருமுறைகூட நோபல் பரிசு பெற்றதில்லை. 

குமிழிகளின் மேற்பரப்பு இழுவிசை

டேவர் 1905 ஆம் ஆண்டில், கரியின், வாயு உறிஞ்சும் சக்திகளை அவர் குறைந்த வெப்பநிலையில் குளிர்வித்தபோது கண்டறியத் தொடங்கினார். மேலும் அணுசக்தி இயற்பியலில் பலவிதமான சோதனைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட உயர் வெற்றிடத்தை உருவாக்க தனது ஆராய்ச்சியைப் பயன்படுத்தினார். முதலாம் உலகப் போர் தொடங்கும் வரை, குறைந்த வெப்பநிலையில், குறிப்பாக குறைந்த வெப்பநிலை கலோரிமெட்ரி கூறுகளின் பண்புகள் குறித்து டேவர் தனது ஆராய்ச்சிப் பணியைத் தொடர்ந்தார். ராயல் நிறுவன ஆய்வகங்கள் போர் முயற்சியில் பல ஊழியர்களை இழந்தன. சண்டை மற்றும் அறிவியல் பாத்திரங்களில், போருக்குப் பிறகு, போருக்கு முன் நடந்த தீவிர ஆராய்ச்சிப் பணிகளை மறுதொடக்கம் செய்வதில் டேவர் சிறிதும் ஆர்வம் காட்டவில்லை. அறிஞர்களின் பற்றாக்குறை அவசியமாக சிக்கல்களை அதிகப்படுத்தியது. போரின்போதும் அதற்குப் பிறகும் அவரது ஆராய்ச்சி முக்கியமாக குறைந்த வெப்பநிலையில் உள்ள பொருட்களின் பண்புகளைப் பற்றி மேலும் வேலை செய்வதற்குப் பதிலாக, சோப்பு குமிழிகளில் மேற்பரப்பு இழுவிசையை (surface tensio) ஆராய்வதை உள்ளடக்கிதாகவே இருந்தது.

அவரது வெற்றி மனிதகுலத்திற்கு மிகவும் நன்மை பயக்கும் வகையில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கதாக உள்ளது. இயற்கை பொறாமையுடன் பாதுகாக்கும் மதிப்புமிக்க ரகசியங்கள்

குடும்ப வாழ்க்கை

டேவர் 1871 இல் இருபத்தொன்பது வயதில் வில்லியம் பேங்கின் மகள் ஹெலன் ரோஸ் பேங்க்ஸ் என்ற பெண்ணை மணந்தார். அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இல்லை. இவரது இணையர் ஹெலன், சார்லஸ் டிக்சன், லார்ட் டிக்சன் மற்றும் ஜேம்ஸ் டக்ளஸ் ஹாமில்டன் டிக்சன் இருவருக்கும் மைத்துனியாக இருந்தார். அவரது மருமகன் டாக்டர் தாமஸ் வில்லியம் டேவர் FRSE (1861-1931) ஓர் அமெச்சூர் கலைஞர் ஆவார். அவர் சர் ஜேம்ஸ் டேவரின் உருவப்படத்தை வரைந்தார். ஜேம்ஸ் டேவரின் விருப்பத்தில் அவரது உயிலை நிறைவேற்றுபவராக குறிப்பிடப்பட்ட அதே தாமஸ் வில்லியம் டேவர்தான், இறுதியில் டேவரின் மனைவியால் மாற்றப்பட்டார். 

பல பதக்கங்கள்...ஆனால் நோபல் பரிசு இல்லை

ஸ்வீடிஷ் அகாடமியால் டேவர் ஒருபோதும் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. ஆனால் அவர் இறப்பதற்கு முன்னும் பின்னும் கூட பல நிறுவனங்களால் பிரிட்டனிலும் வெளிநாடுகளிலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டார். ராயல் சொசைட்டி ஜூன் 1877 இல் அவரை ராயல் சொசைட்டியின் உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுத்தது பின்னர் டேவருக்கு கோப்லி மெடல் (1916) பதக்கங்களை வழங்கினர். 1901 இல்1899 ஆம் ஆண்டில், வளிமண்டல காற்றின் இயல்பு மற்றும் பண்புகள் பற்றிய அறிவின் பங்களிப்பிற்காக, ஸ்மித்சோனியன் நிறுவனமான வாஷிங்டன் டி.சி.யின் ஹாட்ஜ்கின்ஸ் தங்கப் பதக்கத்தை டேவர் முதன்முதலில் பெற்றார்.

1904 ஆம் ஆண்டில், பிரெஞ்சு அறிவியல் அகாடமியின் லாவோசியர் பதக்கத்தைப் பெற்ற முதல் பிரிட்டிஷ் பாடகர் ஆவார், 1906 ஆம் ஆண்டில், இத்தாலிய அறிவியல் சங்கத்தின் மேட்டூச்சி பதக்கம் டேவருக்கு வழங்கப்பட்டது. அவருக்கு 1904 இல் நைட் பட்டம் வழங்கப்பட்டது மற்றும் 1900-1904 ஆம் ஆண்டுக்கான குன்னிங் விக்டோரியா ஜூபிலி பரிசு (Gunning Victoria Jubilee Prize) எடின்பர்க் ராயல் சொசைட்டியால் வழங்கப்பட்டது, 1908 ஆம் ஆண்டில், அவருக்கு சொசைட்டி ஆஃப் ஆர்ட்ஸின் ஆல்பர்ட் பதக்கம் வழங்கப்பட்டது. டேவர் நினைவாக சந்திரனில் உள்ள பள்ளம் அவரின் பெயரிடப்பட்டது.

எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தின் கிங்ஸ் கட்டிட வளாகத்தில் உள்ள ஒரு தெருவுக்கு 21 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் டேவரின் நினைவாக பெயரிடப்பட்டது.

ஜேம்ஸ் டேவரின் பங்களிப்பு

வேதியியல் மற்றும் இயற்பியலில் டேவரின் பங்களிப்பு மகத்தானது. அவரது ஆரம்பகால வேலை கரிம வேதியியல் பென்சீனுக்கான சாத்தியமான கட்டமைப்பை பரிந்துரைக்கிறது, இப்போதும்அது  'டேவர் பென்சீன்' என்றே அழைக்கப்படுகிறது. அணு நிறமாலை மற்றும் பிற தலைப்புகள் ராயல் நிறுவனத்தில் கிரையோஜெனிக்ஸ் ஆராய்ச்சி முக்கிய கவனம் செலுத்தியது. குறிப்பாக முக்கியமானது, அவர் டேவர் வெள்ளி வெற்றிட குடுவை கண்டுபிடிப்பு மற்றும் 1898 இல் ஹைட்ரஜனுடன் உச்சம் அடையும் வாயுக்களின் திரவமாக்கல் ஆகும். ஃவுளூரின் வாயுவின் அதிகப்படியான இரசாயன வினைத்திறன் எதுவுமில்லை ' குறைந்த வெப்பநிலையில் உள்ள பொருட்களைப்பற்றி குறிப்பிடத்தக்க, தொலைநோக்கு ஆய்வுகள் இருந்தன (உதாரணமாக, திரவ ஆக்ஸிஜன் மற்றும் ஓசோன் பரந்த காந்தம் என்று கண்டுபிடிப்பு)

டேவரைப் பற்றிய புத்தகம்

புத்தகத்தின் அருமையான வசன வரிகள் நியாயமானதா? இது அநேகமாக, நான் இதைப் பற்றி மேலும் விவாதிக்க விரும்பினேன். டேவர் பல்வேறு விதமாக 'ஒரு அவதார பிசாசு' மற்றும் 'சண்டையிடும் மனப்பான்மை மற்றும் ஆளமுடியாத மனநிலை' என்று விவரிக்கப்பட்டார். ஆயினும்கூட, அவர் சர்ச்சைக்குரியவராகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் இருந்தாலும், பலர் அவரை மதிக்கிறார்கள் மற்றும் நேசித்தார்கள். அவர் தாராளமாக இருந்தார். அவருடைய சமகாலத்தவர்களின் பெரும்பாலான ஆராய்ச்சிகளுக்கு நிதியளித்தார். மேலும் ஆழமான பண்பாட்டுடன் இருந்தார். இவரைத் தவிர வேறு எந்த வேதியியலாளரும் தனது இளமையில் வயலின்களை உருவாக்கி திறமையான இசைக்கலைஞர் ஆகவில்லை. ஜேம்ஸ் டேவர்  ஒன்பது முறை புகழ்பெற்ற சர்வதேச நபர்களால் நோபல் பரிசுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டார். குறைவான தனிப்பட்ட எதிர்ப்புகளுடன் அவர் அந்த பரிசைப் பெற்றிருக்கலாம். அவரும் வில்லியம் ராம்சேவும் முரண்படவில்லை என்றால், 1908 இல் ஹைக் கமர்லிங் ஒன்னெஸ் செய்வதற்கு முன்பு இருவரும் சேர்ந்து ஹீலியத்தை திரவமாக்கியிருக்கலாம்.

புத்தகம் கவர்ச்சிகரமாக பயனுள்ள விளக்கங்களுடன் வழங்கப்படுகிறது. இந்த புத்தகம் வேதியியலாளர்கள் மற்றும் வரலாற்றாசிரியர்களுக்கு ஆர்வமாக இருக்க வேண்டும். மேலும், நிச்சயமாக ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மனிதனின் நிலையான சுயசரிதையாக இருக்கும்.

கிரையோஜெனிக்ஸும் டேவரும்

ஜேம்ஸ் டேவர் இன்று கிரையோஜெனிக்ஸில் தனது முன்னோடிப் பணிக்காக பரவலாக அறியப்படுகிறார். அவரது வாழ்நாட்களிலும், அவர் தனது பரந்த அளவிலான அறிவியல் பணியின் ஒரு பகுதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார். பல சர்வதேச பதக்கங்களைப் பெற்றார் மற்றும் சர் ஜேம்ஸ் டேவர் என்ற பிரிட்டிஷ் சகாக்களுக்கு உயர்த்தப்பட்டார். டேவர் தனது கைகளில் மிகவும் பிரபலமான கண்டுபிடிப்பான டேவர் குடுவை வைத்திருக்கிறார். இந்த இரட்டை சுவர் கொள்கலன், பிரதிபலிப்பு மேற்பரப்புகளுடன் கட்டப்பட்டு இடைப்பட்ட வெற்றிடத்தால் காப்பிடப்பட்டு, உலகளாவிய ரீதியில் கிரையோஜெனிக் திரவங்களை சேமிக்க இன்றுவரை பயன்படுத்தப்படுகிறது. உலகெங்கிலும் உள்ள ஆய்வகங்களில் இந்த பாத்திரங்கள் எங்கும் காணப்படுகின்றன. மேலும் அவை சாதாரண உரையாடலில் விஞ்ஞானிகளால் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகின்றன. அவை பெரும்பாலும் வெறுமனே டேவர்கள் என்றே அழைக்கப்படுகின்றன. மேலும், என்னவென்றால், பொதுமக்கள் நீண்ட காலமாக அவற்றின் சிறிய பதிப்புகளை வெற்றிட பாட்டில்கள் அல்லது தெர்மோஸ் பிளாஸ்க்ஸ் எனப்படும் உணவு மற்றும் பானம் கொள்கலன்களாகப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

"நாற்பது வருட காலம் இரவும் பகலுமாக மாறி மாறி உழைத்த பிறகு, ஓய்வு பெற்று வருகிறான் ஒரு மில் தொழிலாளி. அவனோடு சேர்ந்து "லொக்' "லொக்' என்ற இருமல் ஓசையும் வருகிறது. அவன் வரவுக்காக குடிசை வாசலில் காத்திருக்கும் அவன் மனைவி, தன் கணவன் வெறுங் கையுடன் வரமாட்டான். ஆயிரமோ இரண்டாயிரமோ கொண்டு வருவான். பத்து வருடங்களாகக் கல்யாணத்துக்குக் காத்திருக்கும் பெண்ணுக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்து விடலாம். பையன்களில் யாரையாவது பத்து வகுப்பு வரையாவது படிக்க வைக்கலாம். குடிசையைப் பிரித்துக் கட்டலாம். மாற்றிக் கொள்ள மறுசேலை வாங்கலாம் என்றெல்லாம் எண்ணமிட்டாள். அவன் அவளை நெருங்கினான்.

"லொக்'... "லொக்'...

"கொஞ்சம் வெந்நீர் கொண்டு வரட்டுமா?'

என்று கேட்கிறாள் அவள்.

"கொண்டு வா' என்றான் அவன்.

அவள் வெந்நீர் கொண்டு வந்தாள்.

அதற்கு மேல் ஆவலை அடக்க முடியவில்லை அவளால்.

"என்ன கிடைத்தது?' என்று கேட்கிறாள் அவள்.

"டி.பி.' என்கிறான் அவன்.

அப்பொழுது அவள் விடுகிறாளே ஒரு பெருமூச்சு அந்த மூச்சிலிருந்து என் நாவல் பிறக்கிறது.'

இவ்வாறு தனது இலக்கிய நோக்கத்தைப் பொட்டிலடித்தாற்போல் பிரகடனப்படுத்தியவர் எழுத்தாளர் விந்தன்.

செங்கற்பட்டு மாவட்டம் நாவலூர் என்னும் சிற்றூரில் ஓர் எளிய குடும்பத்தில் 22.9.1916 அன்று பிறந்தார் விந்தன். (பெற்றோர் அவருக்கு இட்ட பெயர் கோவிந்தன்.) அவரது பெற்றோர் வேதாசலம் - ஜானகியம்மாள்.

கொடிதிலும் கொடிதான "இளமையில் வறுமை'யை இவர் முழுமையாக அனுபவித்ததால் நடுநிலைப் பள்ளி கல்வியைக்கூட முடிக்க முடியாமல் தனது தந்தையுடன் இரும்புப் பட்டறை வேலைக்குச் சென்றார். ஆயினும் இலவச இரவுப் பள்ளியில் சேர்ந்து பள்ளிக் கல்வியை முடித்தார். பின்னர் சென்னை ஓவியக் கல்லூரியில் மாணவனாகச் சேர்ந்தார். பொருளாதார நெருக்கடியால் ஓவியப் படிப்பை பாதியிலேயே கைவிட நேர்ந்தது.

பின்னர் ஜெமினி ஸ்டுடியோவின் விளம்பரப் பிரிவில் ஓவியராகச் சேர்ந்தார். சில காலம் அங்கு பணியாற்றிய பின் மாசிலாமணி முதலியார் நடத்தி வந்த "தமிழரசு' அச்சகத்தில் அச்சுக் கோக்கும் தொழிலாளியாகச் சேர்ந்தார். அப்போது "தமிழரசு' இதழில் அடிக்கடி கவிதைகள் எழுதி வந்தார் பாரதிதாசன். அவர் எழுதி மிகவும் புகழ்பெற்ற கவிதையான "தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்' என்று தொடங்கும் கவிதையை முதன் முதலில் அச்சுக் கோத்தவர் விந்தனே.

சென்னையில் புளியந்தோப்பு பகுதியில் வசித்து வந்த விந்தன் தங்கசாலையில் இருந்த "தமிழரசு' அலுவலகத்திற்கு தினமும் காலையில் நடந்தே செல்வார். பணி முடிந்த பின் மாலையில் நடந்தே வீடு திரும்புவார். அப்போது அவர் அந்தப் பகுதியில் வசித்து வந்த எளிய மனிதர்களான தொழிலாளர் குடும்பங்களின் செயல்பாடுகளைக் கூர்ந்து கவனித்து வந்தார். அந்த வாழ்க்கை முறைகளையெல்லாம் படைப்புகளில் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணம் கொண்டார்.

தமிழரசு அச்சகத்தில் தரப்பட்ட ஊதியம் அவருக்குப் போதுமானதாக இல்லாததால் அங்கிருந்து விலகி "ஆனந்த போதினி', "தாருல் இஸ்லாம்' போன்ற அச்சகங்களுக்கு மாறி அதன் பின்னர் "ஆனந்த விகடன்' அச்சகத்தில் சேர்ந்தார்.

"ஆனந்த விகடன்' அச்சகத்தில் சேர்ந்த பின்னர்தான் விந்தன் கதைகள் எழுதத் தொடங்கினார். அந்த காலகட்டத்தில்தான் அதாவது 1939-இல் (தனது 23-ஆவது வயதில்) நீலாவதி என்னும் பெண்மணியை மணந்தார். அவருக்கு இரு குழந்தைகள் பிறந்தன.

தனக்கென ஒரு குடும்பம் ஏற்பட்டு விட்டதால் ஒரு நிரந்தர வருவாய் தேவை என்பதை உணர்ந்து, தான் வசித்த புளியந்தோப்பு பகுதியிலேயே "ராயல் ஹோட்டல்' என்ற பெயரில் ஓர் அசைவ உணவகத்தைத் தொடங்கினார்.

ஆனால், போதிய வருமானமின்மையால் திறக்கப்பட்ட சில நாள்களிலேயே அந்த உணவகத்தை மூட வேண்டியதாயிற்று. அன்றாடச் செலவுகளுக்கே அல்லல்படும் நிலை ஏற்பட்டது. அப்போது அவரது மனைவியும் இரு குழந்தைகளும் அம்மை நோயால் பாதிக்கப்பட்டனர்.

செய்வதறியாது திகைத்த விந்தன், ஒரு முடிவாக தனது மனைவியையும் குழந்தைகளையும் பொன்னேரியில் இருந்த மாமனார் வீட்டில் விட்டுவிட்டு வேலூருக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். வேலூர் அச்சகங்கள் நிறைந்த ஊரானதால் அங்கிருந்த "விக்டோரியா பிரஸ்' என்ற அச்சகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார் விந்தன். கையில் ஓரளவு பணம் சேர்ந்ததும் அந்த வேலையை விட்டுவிட்டு சென்னைக்குத் திரும்பினார். மனைவியையும் குழந்தைகளையும் தனது வீட்டிற்கு கூட்டி வந்தார்.

மீண்டும் வெளியூர் சென்று வேலை செய்ய விருப்பம் இல்லாததால் சென்னையிலேயே வேலை தேட ஆரம்பித்தார். அவருடைய நண்பர் ஒருவரின் பரிந்துரையால் கல்கி அச்சகத்தில் அச்சுக் கோப்பாளராக வேலைக்குச் சேர்ந்தார். ("கல்கி' பத்திரிகை தொடங்கப்பட்ட காலம் அது.)

"கல்கி' பத்திரிகையின் தீபாவளி மலருக்காக அதன் ஆசிரியர் கல்கி எழுதிய "வீணை பவானி' என்ற குறுநாவலை ஒரு பிழையுமின்றி அச்சுக் கோர்த்த விந்தனை அழைத்து கல்கி பாராட்டினார். அப்போது விந்தனின் கதை எழுதும் விருப்பத்தை அறிந்து அவரை கதைகள் எழுதும்படி கூறினார்.

 

மறுநாளே விந்தன் வி.ஜி. என்ற புனைப் பெயரில் (வி. கோவிந்தன் என்பதன் சுருக்கம்) ஒரு சிறுவர் கதையை எழுதி ஆசிரியர் கல்கியிடம் தர, அவர் அதனைப் படித்துப் பாராட்டியதோடு உடனே "கல்கி' பாப்பா மலரில் வெளியிடவும் செய்தார். அதுமட்டுமல்ல, அதுநாள்வரை வி. கோவிந்தன் என்று அறியப்பட்டு வந்தவருக்கு விந்தன் என்ற புனைப் பெயரைச் சூட்டியவரும் கல்கியே.

விந்தன் "கல்கி'யில் தொடர்ந்து பல கதைகள் எழுதலானார். அவரது படைப்புத் திறனை உணர்ந்து கொண்ட ஆசிரியர் கல்கி, ஒரு தொழிலாளியாக இருந்த அவரை கல்கியின் ஆசிரியர் குழுவில் இணைத்துக் கொண்டார். அப்போது அக்குழுவில் துமிலன், வசந்தன், நாடோடி போன்றவர்கள் இருந்தனர். "கல்கி'யில் பணிபுரிந்த பலருக்கும் விந்தனின் "முன்னேற்றம்' பிடிக்காமல் போனாலும் ஆசிரியர் கல்கி தொடர்ந்து விந்தனை ஆதரித்தும் ஊக்குவித்தும் வந்தார்.

 

1942-இல் விந்தனின் மனைவி நீலாவதி காலமானார். இரண்டு குழந்தைகளை வளர்க்க இயலாமல் திண்டாடிய விந்தன் 1944-இல் சரஸ்வதி என்னும் பெண்மணியை இரண்டாம் தாரமாக மணந்தார். இவருக்கு ஒன்பது குழந்தைகள் பிறந்தன. ஐந்து ஆண்கள், நான்கு பெண்கள். அவற்றில் ஒரு ஆண், இரு பெண் குழந்தைகள் அம்மை நோய் கண்டு இறந்துவிட்டன. இதனால் மனம் உடைந்த விந்தன் சென்னையை விட்டுப் பொன்னேரிக்குக் குடிபெயர்ந்தார். அங்கிருந்து சென்னை சேத்துப்பட்டில் இருந்த "கல்கி' அலுவலகத்துக்கு தினமும் வந்து சென்றார். 

1946-இல் விந்தனின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பான "முல்லைக் கொடியாள்' வெளிவந்தது. அந்த ஆண்டுதான் தமிழக அரசு தமிழ் வளர்ச்சிக் கழகத்தைத் தொடங்கி சிறந்த படைப்புகளுக்குப் பரிசு தரும் நடைமுறையை உருவாக்கியது. முதல் ஆண்டிலேயே அந்தப் பரிசை விந்தனின் "முல்லைக் கொடியாள்' சிறுகதைத் தொகுப்பு பெற்றது.

1948-இல் புதுக்கோட்டையிலிருந்து வெளிவந்த "பொன்னி' இலக்கிய இதழில் "கண் திறக்குமா?' என்ற தலைப்பிலான தொடர்கதையை "நக்கீரன்' என்ற புனை பெயரில் எழுதினார் விந்தன். அதனைப் படித்த எழுத்தாளர் கல்கி விந்தனிடம் "கல்கி' பத்திரிகைக்கு தொடர்கதை எழுதுமாறு கூறினார். அப்போது விந்தன் எழுதிய கதைதான் "பாலும் பாவையும்'. அந்தக் கதை வாசகர்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. பிற மொழிகளிலும் அது மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. இதனால் விந்தனின் புகழ் தமிழகம் தாண்டியும் பரவியது.

தொடர்ந்து சமூகப் பிரச்னைகளை மையமாகக் கொண்ட "மனிதன் மாறவில்லை', "காதலும் கல்யாணமும்', "சுயம்வரம்' போன்ற நாவல்களை எழுதிப் பெரும்புகழ் பெற்றார் விந்தன்.

 

விந்தனின் கதைகளைப் படித்த திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள் சிலர் அவரைத் தேடி வந்தனர். விந்தனுக்கும் திரைப்படத் துறையின் மீது காதல் இருந்ததால் திரைத்துறையில் நுழைந்தார். "வாழப் பிறந்தவன்', "அன்பு', "கூண்டுக்கிளி', "மணமாலை', "குழந்தைகள் கண்ட குடியரசு', "பார்த்திபன் கனவு', "சொல்லு தம்பி சொல்லு' ஆகிய ஏழு படங்களுக்கு வசனம் எழுதினார் அவர்.

சில படங்களுக்கு விந்தன் பாடல்களும் எழுதினார். "அன்பு' படத்தில் இவர் எழுதிய "சுத்தாத இடமில்லே / கேக்காத பேரில்லே / சோத்துக்கு வழிகாட்ட ஆளில்லே' என்ற பாடலும், "கூண்டுக்கிளி' படத்தில் இடம்பெற்ற "கொஞ்சுங் கிளியான பெண்ணைக் / கூண்டுக்கிளியாக ஆக்கிவிட்டு / கெட்டிமேளம் கொட்டுவது சரியா? தப்பா?' என்ற பாடலும், "குலேபகாவலி' படத்தில் வரும் "மயக்கும் மாலைப் பொழுதே நீ போ போ / இனிக்கும் இன்ப இரவே நீ வா வா' என்ற பாடலும் இன்றும் புகழ்மிக்க பாடல்களே.

அந்த காலகட்டத்தில் விந்தனுக்கு மிகவும் நெருக்கமான நண்பராக இருந்தவர் கவிஞர் தமிழ்ஒளி. அவர் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனை விந்தனுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். ஜெயகாந்தனும் விந்தனுக்கு மிகவும் பிடித்த நண்பரானார். விந்தன், ஜெயகாந்தன், தமிழ்ஒளி மூவரும் மும்மூர்த்திகளாக இலக்கிய உலகில் வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர்.

திரையுலகில் ஏற்ற இறக்கம் இயல்பு என்பதால் தனக்கு இலக்கியத் துறையில் ஒரு பிடிமானம் வேண்டும் என்று கருதிய விந்தன், "மனிதன்' என்ற பெயரில் ஒரு பத்திரிகையைத் தொடங்கினார். சிறந்த கருத்துகள் நிறைந்த இதழாக அது மலர்ந்தது. அதில் வெளிவந்த கட்டுரைகள், மேலான மனிதர்கள் என்று சமூகத்தால் கருதப்பட்டவர்களின் கீழான குணங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டின. அதில் வெளிவந்த "தெரு விளக்கு' என்னும் தொடர்கதை சினிமா உலக மாய்மாலங்களைத் தோலுரித்துக் காட்டியது. அந்தக் கதைக்கு திரையுலகப் பிரபலங்கள் சிலர் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தபோதும் அஞ்சவில்லை விந்தன். ஆயினும் ஒன்பது இதழ்களோடு நின்றுவிட்டான் "மனிதன்'.

விந்தன் மீண்டும் திரைப்பட உலகில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினார். தனக்குத் தெரிந்த ஒரு தொழிலதிபருடன் இணைந்து மல்லிகா புரடக்ஷன்ஸ் என்ற பட நிறுவனத்தைத் தொடங்கி சிவாஜி, பத்மினி ஆகியோரை ஒப்பந்தம் செய்து "பதிவிரதா' என்ற பெயரில் ஒரு திரைப்படத்தை எடுக்கத் தொடங்கினார். இசையமைப்பாளர் கே.வி. மகாதேவனும் அந்த நிறுவனத்தில் ஒரு பங்குதாரராக சேர்ந்து கொண்டார். ஆனாலும் ஏதோ சில காரணங்களால் அந்தப் படம் பாதியிலேயே நின்று போனது.

விந்தன் தான் தொடங்கிய "புத்தகப் பூங்கா' என்ற பதிப்பகத்தின் மூலமாக ஜெயகாந்தனின் சிறுகதைகளைத் தொகுத்து "ஒரு பிடி சோறு' என்ற பெயரில் வெளியிட்டார். தொடர்ந்து சாண்டில்யன், இளங்கோவன், க.நா.சு. போன்ற எழுத்தாளர்களின் நூல்களையும் வெளியிட்டார்.

 

நாள்தோறும் பல போராட்டங்களைச் சந்தித்து வந்த விந்தன் ஏதேனும் ஒரு வேலையில் சேருவதே சரி என முடிவெடுத்து "தினமணி கதிர்' பத்திரிகையின் ஆசிரியர் குழுவில் சேர்ந்தார். அந்த இதழில் குழந்தைகளுக்கான கதைகள் நிறைய எழுதினார். அவை தவிர "ஓ மனிதா', "மிஸ்டர் விக்கிரமாதித்தன் கதைகள்' போன்ற கதைகளும், "பாட்டில் பாரதம்' கவிதையும் தினமணி கதிரில் வெளிவந்தவையே. மேலும் விந்தனுக்குப் பெரும்புகழை ஈட்டித்தந்த "எம்.கே. தியாகராஜ பாகவதர் வாழ்க்கை வரலாறு', "எம்.ஆர். ராதாவின் சிறைச்சாலை சிந்தனைகள்' ஆகிய தொடர்களும் தினமணி கதிரில் வெளிவந்தவையே.

எம்.ஆர். ராதா பற்றிய தொடரை விந்தன் எழுதும்போது அவருக்கும் எம்.ஆர். ராதாவுக்கும் நெருக்கமான பழக்கம் ஏற்பட்டது. விந்தன் மீது பரிவும் மதிப்பும் கொண்ட எம்.ஆர். ராதா, அவருடைய மணி

விழாவை தான் நடத்தப் போவதாகவும் அப்போது ஒரு கணிசமான தொகையை நிதியுதவியாக வழங்கப் போவதாகவும் கூறி இதற்கு மறுப்பு தெரிவிக்கக் கூடாது என்ற விந்தனுக்கு அன்புக் கட்டளையிட்டார்.

பிறர் தனக்குச் செய்ய விரும்பிய உதவிகளையெல்லாம் அதுவரை மறுத்து வந்த விந்தனால் எம்.ஆர். ராதாவின் அன்பை நிராகரிக்க இயலவில்லை. சம்மதித்தார்.

ஆனால் விதியின் விளையாட்டு வேறு விதமாக இருந்தது. ஆம். 1975-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 30-ஆம் தேதியன்று - தனது மணிவிழாவுக்கு மூன்று மாதங்களே இருந்த நிலையில் - இயற்கை எய்தினார் விந்தன்.

எழுத்தாளர் விந்தன் அடிக்கடிக் குறிப்பிடும் ஒரு வாசகம்:

வாழ்ந்தாலும் "லோ சர்க்கி'ளோடுதான் வாழ்வேன்

செத்தாலும் "லோ சர்க்கி'ளோடுதான் சாவேன்!

அது உண்மையாயிற்று!

 

22.9.2015 - எழுத்தாளர் விந்தன் பிறந்த நூற்றாண்டு தொடக்கம்

காந்தி உயிரோடிருந்த காலத்தைக் கணக்கில் கொண்டால், அடுத்து வரும் 27 ஆண்டுகளுக்கு முக்கியமான நிகழ்வுகளின் நூற்றாண்டு நினைவுகளை மாதம்தோறும் நாம் அனுசரிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இந்திய வரலாற்றில் ஏறக்குறைய முப்பதாண்டு காலம் ‘காந்தியின் சகாப்தம்’ என்றே அழைக்கப்படுகிறது. சுதந்திரப் போராட்டத்தின் இறுதிக் கட்டம் என்ற வகையில் மட்டுமல்லாது சமூக, பண்பாட்டு உரையாடல்கள் தீவிரம் பெற்ற காலம் என்ற வகையிலும் காந்தியின் கருத்துகளும் அவர் முன்னெடுத்த மக்கள் இயக்கங்களும் இன்றும் நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டியவையாகவும் இன்றைய சூழலுக்கான வழிகாட்டுதல்களைப் பெறத்தக்கனவாகவும் இருக்கின்றன. 1921-ல் தமிழ்நாட்டுப் பயணத்தின்போது அவர் அரையாடையைத் தேர்ந்துகொள்ள முடிவெடுத்ததற்கும் அத்தகைய முக்கியத்துவம் உண்டு.

பாரிஸ்டர் படிப்புக்காக இங்கிலாந்துக்குச் சென்ற காந்தி, அங்கு பணக்கார்களுக்கு உடை தைத்துக்கொடுக்கும் ‘வெஸ்ட் எண்ட்’ தையற்கலைஞர்களிடமிருந்தே தனக்கான உடைகளைத் தைத்துக்கொண்டார் என்ற தகவலோடுதான் அவர் அரையாடைக்கு மாறிய நிகழ்வையும் அணுக வேண்டும். அன்றைய மக்களைப் பீடித்திருந்த வறுமை நிலை, அந்த முடிவெடுக்க அவரைத் தூண்டியது. அந்நியத் துணிகளைப் புறக்கணித்து கதராடை அணியும் வழக்கத்தை வளர்த்தெடுக்க வேண்டும் என்பது அவரது உள்ளக்கிடக்கையாக இருந்தது. மக்கள் தங்களில் ஒருவராகவும் தலைவராகவும் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்வதற்கான உத்தி என்று இந்நிகழ்வை மதிப்பிடுபவர்களும் உண்டு. தனது மக்களிடம் அவர் தன்னை எவ்வாறு காட்சிக்கு முன்வைத்தாரோ அதே உடைகளுடன்தான் உலக அரங்கின் முன்னாலும் நின்றார். இரண்டாவது வட்ட மேசை மாநாட்டுக்காக இங்கிலாந்தில் தங்கியிருந்த வேளையில், ஏழைகள் அதிகம் வசிக்கும் ‘ஈஸ்ட் எண்ட்’ பகுதியில்தான் அவர் தங்கியிருந்தார். ஆடைகளில் வெளிப்படுத்திய அரசியலை தனது செயல்பாடுகளாலும் உறுதிப்படுத்தினார். இன்று இந்திய அரசின் பிரதிநிதிகளாக உலகை வலம்வரும் தலைவர்களிடமும் மக்கள் அதையேதான் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அரசின் பிரதிநிதியாக மட்டுமல்ல, அவர்கள் மக்களின் பிரதிநிதிகளாகவும் இருந்தாக வேண்டும். கோடிக்கணக்கான மக்கள் வறுமையாலும் பிணியாலும் துயரத்தில் உழன்றுகொண்டிருக்கும் காலத்தில் அவர்களது தலைவர்களின் உடுப்புச் செலவுகள் விவாதப் பொருளாவது அதன் காரணமாகத்தான்.

அரசியல் பணியைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டவர்கள் தங்களது சொந்தத் தொழில்களிலிருந்தும் விலகி நிற்க வேண்டும். பாரிஸ்டர் பட்டம் பெறுவதற்காக லண்டன் சென்ற காந்தி, அரசியலில் இணைத்துக் கொண்ட பிறகு வழக்கறிஞர் தொழிலுக்கும் உடுப்புகளுக்கும்கூட விடைகொடுத்துவிட்டார். தன்னை மக்களுக்காக முழுவதும் அர்ப்பணிக்கும் தலைவர்களே என்றென்றும் மக்களால் நினைவுகூரப்படுவார்கள். அவர்களே அடுத்து வரும் தலைமுறைகளின் வழிகாட்டியாகவும் கொள்ளப்படுவார்கள். அரசியல் நோக்கில் காந்தி எடுத்த பல முடிவுகள் குறித்து இன்றும் வெவ்வேறு கோணங்களிலிருந்து விமர்சனங்கள் எழுந்தபடியேதான் இருக்கின்றன. ஆனாலும், பொதுவாழ்வுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொள்ளும் அனைவருக்கும் அவரே என்றும் முன்னுதாரணம்.

ஆடை என்பது பெரும்பாலானோருக்கு உடலை மறைப்பதற்கும், குளிர், வெப்பம் போன்றவற்றிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்வதற்கும், தங்களை மேலும் அழகாகக் காட்டிக்கொள்வதற்குமான விஷயமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், ஆடையையே தங்கள் அடையாளமாக, தங்கள் அரசியலாக, தங்கள் போராட்டமாக மாற்றியவர்கள் வரலாற்றில் இருந்திருக்கிறார்கள். ஏழை எளியோர் இடுப்பில் அரையாடையுடன் இருக்கத் தனக்கு மட்டும் பாதத்திலிருந்து தலைப்பாகை வரை ஏன் இத்தனை ஆடம்பரம் என்று அரையாடைக்கு மாறியது காந்தியின் ஆடை அரசியல் என்றால் கௌரவமான ஆடை அணிய அனுமதிக்கப்படாத சமூகத்தைச் சேர்ந்த அம்பேத்கர் கோட்டும் சூட்டும் அணிந்தது ஒடுக்கப்பட்டோருக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுவதற்கான ஆடை அரசியல். பெரியாரின் கறுப்புச் சட்டை சனாதனத்துக்கு எதிரான ஆடை அரசியல். ஆண்டைகளுக்கு முன்னால் இடுப்பில் துண்டு கட்டிக்கொண்டிருந்த நிலையை மாற்றி எல்லோரும் தோளில் துண்டு போட்டுக்கொள்ளலாம் என்ற துணிவைத் தந்தது திராவிட இயக்கத்தின் ஆடை அரசியல். அதேபோல் சிவப்புத் துண்டு உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஆடை அரசியல்.

பொது வாழ்க்கையில் மிகவும் எளிமையாக இருப்பவர்களை மக்கள் தம்மில் ஒருவராக அடையாளம் காண்பது வழக்கம். காந்தியில் ஆரம்பித்து காமராஜர், அண்ணா, கக்கன் இன்று நல்லக்கண்ணு வரை பலரும் அதில் அடங்குவார்கள். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்ற, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சிலர் சாதாரண இருசக்கர வாகனங்களில் செல்வது பத்திரிகைச் செய்தியாகும் அளவுக்கு எளிமைக்கும் அரசியலுக்கும் தூரம் என்றாகிவிட்ட காலம் இது. இந்த உளவியலை எல்லோருக்கும் முன்பு நன்கு புரிந்துகொண்டவர் காந்தி. அன்றாட வாழ்க்கையில் தான் பார்த்த ஏழ்மையுடன் இயல்பாகவே சமண மதப் பற்றின் காரணமாக ஏற்பட்ட துறவு மனப்பான்மையும் காந்தியைத் தன் ஆடை விஷயத்திலும் ஒரு துறவி போன்ற முடிவை எடுக்கச் செய்தது. காந்தியை எதிர்த்துக்கொண்டிருந்த, எதிர்த்துக்கொண்டிருக்கும் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் பலரிடமும் காந்தி ஆடை, வாழ்க்கை முறை போன்ற விஷயத்தில் பெரும் தாக்கத்தை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் (காந்தியை விரும்பிய/ விரும்பும் கம்யூனிஸ்ட்டுகளிடமும்தான்). அவரைப் போல அரையாடைக்கு மாறவில்லை என்றாலும் எளிமையான ஆடையுடன்தான் கணிசமான மூத்த கம்யூனிஸ்ட்டுகள் காணப்படுவார்கள்.

காந்தியின் ஆடையானது அவரது உடலிலிருந்து வேறுபட்டதல்ல. தன் வாழ்க்கையைப் போல தன் உடலையும் ஒரு செய்தியாக காந்தி உலகத்தாருக்கும் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் காட்டியதில் அவரது ஆடைக்கும் முக்கியப் பங்கு இருக்கிறது. ஆடை விஷயத்தில் காந்தி அடித்தது ஒரு கல்லில் இரண்டு மாங்காய்கள். நான் உங்களில் ஒருவன் என்ற செய்தியை மக்களுக்கு உணர்த்தி அதன் மூலம் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியத்துக்கு எதிரான போராட்டத்தில் தன் பின்னால் மக்களைத் திரளச் செய்தது ஒன்று. இன்னொன்று, கதரை மக்களிடம் பிரபலப்படுத்தி ஒரே நேரத்தில் பொருளாதாரரீதியில் இந்திய மக்களைத் தற்சார்பு கொண்டவர்களாக ஆக்கி பிரிட்டிஷ்காரர்களின் சுரண்டல் பொருளாதாரத்தைத் தடுமாறச் செய்தது. காந்தியின் ஆடை அரசியல் காரணமாக இங்கிலாந்தில் உள்ள ஆலைகள் பலவும் மூடப்பட்டன. அதனால் ஏராளமான தொழிலாளர்கள் வேலை இழந்தனர். 1931-ல் வட்டமேஜை மாநாட்டுக்காக இங்கிலாந்து சென்ற காந்தி அங்குள்ள ஆலைத் தொழிலாளர்களைச் சந்தித்து அவர்களின் வேலை இழப்புக்குத் தான் காரணமாக இருந்ததற்கு மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டார். இந்தியாவின் தரப்பு நியாயத்தை அவர்களிடம் எடுத்துக்கூறி அவர்களுக்குப் புரியவைத்தார். எதிரியின் நாட்டு மக்கள் வேலை இழந்தால் நமக்கென்ன என்று எண்ணாமல் தங்களை நாடி வந்த காந்தியை அவர்கள் அன்புடன் உபசரித்துச் சிரித்தபடி புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டனர்.

எதிலும் தீவிரத்துடன் செயல்பட்ட காந்தியைப் பின்பற்றுவது மிகவும் அரிது. ஆனாலும், அவரது செயல்பாடுகள் அவரைச் சுற்றி இருப்பவர்களின் வாழ்க்கைமுறையில் குறிப்பிடத் தகுந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. காந்தியின் தொண்டர்களாகவும் அன்பர்களாகவும் இருந்த நேரு, படேல் உள்ளிட்ட பலரும் எளிமையான கதர் ஆடைகளுக்கு மாறினார்கள். அவர்களைப் பின்பற்றிப் பெரும்பாலான இந்தியர்களும் கதர் ஆடைகளுக்கு மாறினார்கள். ஆடையில் சுதேசியம், எளிமையான ஆடை அணிதல் என்ற ஒரு மனிதரின் முடிவுகள் எப்படி ஒரு தேசத்தின் தலையெழுத்தை மாற்றி ஒரு ஏகாதிபத்தியத்தை அசைத்துப்போட்டன என்ற வரலாற்றை நாம் அறிவோம்.

காந்தியிடம் எப்போதும் ஒரு சுயவதை இருந்தது. எல்லா மாற்றங்களுக்கும் பரிசோதனைக் களனாக, இலக்காகத் தன் உடலையும் மனதையுமே ஆக்கினார். புதுப்புதுப் பரிசோதனைகளில் அவற்றைப் புடம்போட்டார். ஒரு பரிசோதனை முடிந்தவுடன் தான் இலக்கை அடைந்துவிட்டதாக அவர் நின்றுவிடுவதில்லை. மேலும் புதுப் புதுப் பரிசோதனைகளை அவர் கண்டடைந்துகொண்டே இருந்தார். அவற்றில் அவர் பெறும் வெற்றியோ தோல்வியோ நாட்டின் மீது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் தாக்கம் செலுத்தியது. ஆடை குறித்து அவர் எடுத்த முடிவும் அப்படிப்பட்டதொரு பரிசோதனைதான். 1921-ல் எடுத்த முடிவின்படி அவர் 1948-ல் படுகொலை செய்யப்படும் தருணம்வரை அவர் இம்மியளவும் பிசகாமல் நடந்துகொண்டார். அவரின் மிகவும் வெற்றிகரமான பரிசோதனைகளுள் ஒன்று அவரது ஆடை அரசியல்.

ஆடை விஷயத்தில் காந்தி எடுத்த முடிவின் காரணமாக அவரது மார்பு திறந்தே இருந்தது. எல்லோரையும் அரவணைக்கும் மார்பு அது. எல்லோர் அன்புக்கும் இலக்கான மார்பு அது. கூடவே, தீய சித்தாந்தத்தின் பிரதிநிதி ஒருவனின் 3 தோட்டாக்களுக்கும் இலக்கானது. அந்தத் தோட்டாக்களை வெற்று மார்பில் தான் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவும் அதன் மூலம் தன் மரணமும் ஒரு செய்தியாக ஆக வேண்டும் என்பதற்காகவும்தானோ அதற்கும் 27 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காந்தி இந்த முடிவு எடுத்தார்?

தமிழ்நாட்டுப் பயணத்தின்போது உடம்பில் அரையாடை மட்டுமே அணிந்திருந்த ஏழை எளியோரைக் கண்டு மனம்வருந்திய காந்தி தானும் அரையாடைக்கு மாறிய 'ஆடையில் புரட்சி' என்ற உன்னத நிகழ்வு நடைபெற்ற நாள் செப்டம்பர் 22,1921. நடைபெற்ற இடம்: மதுரை மாநகரம். இந்த வரலாற்று நிகழ்வின் நூற்றாண்டு விழாவை இன்று நாம் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறோம். 21 செப்டம்பர், 1921 அன்று திருச்சி, திண்டுக்கல் வழியாக மதுரை வந்த காந்திக்கு ரயில் நிலையத்தில் பிரம்மாண்ட வரவேற்பை மதுரை மக்கள் கொடுத்தார்கள். அன்று இரவு மேலமாசி வீதியில் உள்ள இராம்ஜி கல்யாண்ஜியின் விருந்தினராக அவருடைய வீட்டில் தங்கினார். மறுநாள்தான் வரலாற்று முக்கியத்துவம் மிக்க இந்த முடிவை காந்தி மேற்கொண்டார்.

காந்தியடிகளின் முடிவு திடீரென்று ஒரு நாளில் எடுத்ததல்ல. இந்தியாவின் பல பாகங்களுக்கும் போகும்போதெல்லாம் அங்கு இருக்கும் ஏழை மக்களை சந்திக்கும்போது ஏற்பட்ட தாக்கத்தின் விளைவுதான் இது. தன்னை எளியோனாய் மாற்றிக்கொள்ளும் இந்த முடிவை காந்தி எடுப்பதற்கான தைரியத்தைக் கொடுத்தது தமிழ் மண்தான் என்பது நமக்குப் பெருமை.

இந்த முடிவு எடுப்பதற்குச் சில காரணங்களை காந்தி குறிப்பிடுகிறார். 'கதர் உடுத்திக்கொள்ளலாம் என்றால் போதுமான கதர் கிடைப்பதில்லை. அப்படியே கதர் கிடைத்தாலும் அதை வாங்கிக்கொள்ளப் போதுமான பணம் இல்லை என்று மக்கள் என்னிடம் சொல்லத் தொடங்கினார்கள்' என்று எழுதுகிறார். ஒன்று தேவை அதிகம், உற்பத்தியோ குறைவு, மற்றொன்று மக்களின் ஏழ்மை நிலை. இந்தியா முழுவதும் வறுமை கோரத்தாண்டவம் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது. நம்முடைய சுயசார்பான நெசவுத் தொழிலை அழித்துவிட்டு ஆங்கிலேய அரசாங்கம் தன்னுடைய துணிகளை இறக்குமதி செய்து அதன் மூலம் கொள்ளை லாபத்தை சம்பாதித்துக்கொண்டிருந்தது. ஏழைகள் வாழ்வாதாரமின்றித் தவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த நிலையில்தான் காந்தியின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, கங்காபென் மஜூம்தார் என்ற பெண்மணி, விஜய்பூர் சமஸ்தானத்தில், நீண்ட நாட்கள் பயன்படுத்தாமல் பரண் மேல் கிடந்த கைராட்டையைக் கண்டுபிடித்து காந்தியிடம் கொடுத்தார். சபர்மதி ஆசிரமத்தில் கதர் உற்பத்திக்கு காந்தி புத்துயிர் கொடுத்தார். எளிமையான தொழில்நுட்பம்; ஆனால் மிகவும் வலியது.

துணிகளை உற்பத்தி செய்யும் ஆலைத் தொழில்நுட்பத்துக்கு மாற்றாக எளிமையான தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்ட கைராட்டை, கைநெசவு என்ற கதர் உற்பத்தியை ஏழை மக்களிடமே கொடுத்துக் கதரை உற்பத்தி செய்யக் கேட்டுக்கொண்டார். அப்படி உற்பத்தி செய்யக்கூடிய கதர், தேவைக்குப் போதுமான அளவு இல்லை. ஒத்துழையாமை இயக்கம் வேகமாகப் பரவப் பரவ, மக்கள் ஆர்வத்தோடும் தேசபக்தியோடும் கதர் உடுத்த ஆரம்பித்தார்கள். கதர், சுதந்திரப் போராட்டத்தின் சின்னமாக மாற ஆரம்பித்தது. மக்களின் கதர்த் தேவை பலமடங்கு அதிகரித்துத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. ஒரு பொருளுக்குத் தட்டுப்பாடு இருக்கக்கூடிய ஒரு சூழ்நிலையில், தனக்கு எந்த அளவு தேவையோ அந்த அளவுக்கு மட்டும் கதரை உடுத்துவது என்று காந்தி முடிவெடுத்தார். மேலும், அசாம், பிஹார், ஒடிஷா போன்ற மாநிலங்களில் தன்னுடைய சுற்றுப்பயணத்தின்போது வறுமையின் கொடுமையை அவர் நேரடியாகக் கண்டதும் அவருடைய முடிவுக்கு ஒரு காரணம்.

“நாம் இவ்வாறு வளமாக வாழ்ந்துகொண்டு உடலெல்லாம் ஆடை ஆபரணங்களை போட்டுக் கொண்டு இந்தியாவின் ஏழ்மையை எவ்வாறு போக்க முடியும்?” என்று பனாரஸ் இந்துப் பல்கலைக்கழக விழா மேடையில் அமர்ந்திருந்த முக்கியப் பிரமுகர்களைப் பார்த்து காந்தி கேள்வி கேட்டதை நாம் இங்கே நினைவுபடுத்திக்கொள்ளலாம்.

இதுதான் காந்தியின் சிந்தனைப் போக்கு. உடுத்த உடையின்றி இருக்கும் மக்களிடம் சென்று, இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தைப் பற்றிக் கூறும்போது, தான் மட்டும் தேவைக்கு அதிகமாக உடையை உடுத்திக்கொண்டு இருப்பது அவர்களை நம்மிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தும் என்று அவர் நினைத்தார். ஏழைகளோடு தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக் கொள்வதற்காக அவர்களைப் போலவே நாமும் ஏன் உடை உடுத்திக்கொண்டு எளிமையாக வாழக் கூடாது என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். ஏழையைப் போல் தானும் உடுத்த வேண்டும் என்ற முடிவு, ஏழைகளை ஏழைகளாகவே வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல. இவர் நம்மில் ஒருவர் என்ற எண்ணத்தை அவர்களுக்கு ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதே காரணம். உடை நம்முடைய ஆடம்பரத்தைப் பறைசாற்றுவதற்கானதல்ல என்பதை மக்களுக்குப் புரிய வைக்க நினைத்தார்.

ஆக, உடையைக் கூட ஆயுதமாக்கி அரசியல் களத்தில் போராட முடியும் என்று உலகுக்குக் காட்டிய முதல் மனிதர் காந்தியாகத்தான் இருக்கும். எளிமையான கோலம், ஏழைகளோடு தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக்கொள்வதற்கு என்றாலும், இந்த உலக மக்களுக்கு அவர் சொன்ன செய்தி மிகத் தெளிவானது. பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் ஆட்சியின் கீழ் இந்திய மக்கள் எவ்வாறு ஏழ்மை நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள் என்பதையும், ஒரு காலத்தில் செல்வச் செழிப்போடு வாழ்ந்த இந்திய மக்களை எப்படி ஆங்கில அரசாங்கம் சுரண்டி ஏழைகளாக வாழ வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் தன் உடையின் மூலம் உலகத்துக்குச் சொல்லிவிட்டார்.

1931-ல் லண்டனில் நடைபெற்ற இரண்டாவது வட்டமேசை மாநாட்டுக்கு காந்தி செல்ல இருக்கிறார் என்பதை அறிந்த ஒரு நிருபர், “நீங்கள் இப்போது உடுத்தியிருக்கும் உடையுடன்தான் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் மன்னரைச் சந்திக்கப்போகிறீர்களா?” என்று கேட்கிறார். “வேறு மாதிரியான உடையுடன் சென்றேன் என்றால் நான் நாடகமாடுகிறேன் என்று பொருள், அது என் நாட்டு மக்களுக்குச் செய்யும் அநீதி ஆகும்” என்றார் காந்தி. இங்கிலாந்தில் அரசரைச் சந்திக்க அரண்மனையின் வழிமுறைகளுக்கு மாறாக இதே அரையாடையோடு சென்ற தைரியம்தான் காந்தியிடம் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

இன்றைய சிக்கல்களுக்கெல்லாம் அடிப்படை மேற்கத்திய உற்பத்தி முறையும் அதனால் விளையும் நுகர்வுக் கலாச்சாரமும்தான் என்பதை காந்தி தன்னுடைய ‘இந்திய சுயராஜ்ஜியம்’ நூலில் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஆகவே, தன்னுடைய உடையும் கீழை நாகரிகத்துக்கு, குறிப்பாக இந்திய நாகரிகத்துக்கு ஏற்றவாறு இருக்கும்போதுதான் உண்மையான சுதேசியத்தை நாம் பேச முடியும் என்று எண்ணினார். பொருளாதாரத்தில் சுதேசியம், உணவில் சுதேசியம், அதுபோல் உடையிலும் சுதேசியம் என்பதுதான் அவர் அன்று எடுத்த முடிவுக்கு முக்கியமான காரணம்.

ஆடம்பரமான ஆடையை உடுத்தி, நாகரிகமான ஒரு தோற்றத்தை வெளிப்புறத்தே கொடுத்துவிட்டு உள்முகமாக மிகவும் மூர்க்கத்துடன், கேவலமாகச் சிந்தித்துச் செயல்பட்டுக்கொண்டு இருப்பது அவமானம் என்று அவர் கூறுகிறார். சொல், செயல், சிந்தனை ஆகிய அனைத்தும் ஒருங்கே செயல்பட்டு, உள்ளும் புறமும் ஒன்றாய், எளிமையோடும் உயர்ந்த சிந்தனையோடும் வாழ்வதற்கு காந்தி எடுத்த உன்னத முடிவுதான் ஆடையில் புரட்சி. அந்த நிகழ்வின் நூற்றாண்டைக் கொண்டாடும்போது அவரை வரலாற்றுக் காட்சிப் பொருளாக ஆக்காமல் அவர் பின்பற்றிய விழுமியங்களை நாமும் உள்வாங்கிச் செயல்படுவதே அவருக்குச் செய்யும் மரியாதை.

அமீரகம், ஜெர்மனி, ஸ்பெய்ன், மாலத்தீவுகள், துருக்கி போன்ற நாடுகள் இந்திய பயணிகளுக்கு அனுமதி வழங்கியுள்ளது. துபாயில் வருகின்ற 1ம் தேதி முதல் எக்ஸ்போ 2020 நடைபெற உள்ளதால் அமீரகம் சுற்றுலா விசாக்களை இந்தியர்கள் உட்பட பலருக்கும் வழங்க துவங்கியுள்ளது.

Countries reopening: அதிக அளவில் தடுப்பூசிகள் மக்கள், உலக அளவில் செலுத்திக் கொள்வதாலும், , பல அதிகார வரம்புகள் கவனமாக அளவீடு செய்யப்பட்ட முறையில் இருந்தாலும், பல நாடுகளில் பயணத்திற்கான கட்டுப்பாடுகள் நீக்கப்பட்டு வருகின்றன. கடந்த சில நாட்களாக வெளியிடப்பட்ட அறிவிப்புகளில், இந்தியர்களுக்கான பல பிரபலமான இடங்கள் சில வகை பயணிகளுக்கு பயணம் செய்ய அனுமதிக்கிறது. ஆனாலும் கூட பிரிட்டிஷ், தடுப்பூசி செலுத்திக் கொண்ட இந்தியர்களிடமும் பாரபட்சமாக செயல்பட்டதன் விளைவாக இந்தியர்களின் கோபத்திற்கு ஆளாகியுள்ளது.

அமெரிக்கா

வெள்ளை மாளிகையின் தொற்றுநோய் ஒருங்கிணைப்பாளர் ஜெஃப் ஜியெண்ட்ஸ் திங்கள் கிழமை அன்று, அமெரிக்காவிற்கு பயணம் செல்ல விரும்பும் நபர்கள் தாங்கள் முழுமையாக தடுப்பூசி செலுத்திக் கொண்டதற்கான ஆதாரத்தை வழங்கினால் அவர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்படும் என்று கூறினார். மேலும் அமெரிக்கா செல்லும் நபர்கள் மூன்று நாட்களுக்குள் எடுத்துக் கொண்ட கொரோனா சோதனையின் நெகடிவ் முடிவு சான்றுகளையும் சமர்பிக்க வேண்டும்.

எவ்வாறாயினும், எந்த விசா வகைகள் வழங்கப்படும், எந்த குறிப்பிட்ட தடுப்பூசிகள் “முழுமையாக” தடுப்பூசி போடும் திறன் கொண்டதாக கருதப்படும் போன்ற முக்கிய அம்சங்கள் குறித்த விவரங்கள் இன்னும் அறியப்படவில்லை.

ஜெஃப் குடும்பங்கள் மற்றும் நண்பர்களை இணைப்பதற்கும், வணிகங்கள் மற்றும் கருத்துக்கள் மற்றும் கலாச்சாரத்தை வெளிப்படையாக பரிமாறிக்கொள்வதற்கும் சர்வதேச பயணம் மிக முக்கியமானது என்று கூறினார். எனவே சுற்றுலாவுக்காக மீண்டும் பயண தடைகள் நீக்கப்படுகிறதா என்பது குறித்து தெளிவான முடிவு கிடைக்கவில்லை. இந்தியா உட்பட 33 நாடுகளின் 18 மாத பயணத் தடையை நீக்குவது அமெரிக்காவில் தற்போது நலிந்து காணப்படும் சுற்றுலாத்துறையை புதுப்பிக்க உதவும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது தி நியூ யார்க் டைம்ஸ்.

அமெரிக்க நோய் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையங்கள் (CDC) மக்களை “ஃபைசர் அல்லது மாடர்னா தடுப்பூசியின் இரண்டாவது டோஸைப் பெற்ற இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, அல்லது ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் தடுப்பூசியின் ஒரே டோஸ் எடுத்த பிறகு முழுமையாக தடுப்பூசி போடப்பட்டதாக கருதுகிறது அமெரிக்கா என்று அந்த செய்தி நிறுவனம் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.

சிடிசி செய்தித் தொடர்பாளர் தாமஸ் ஸ்கின்னரை மேற்கோள் காட்டி, உலக சுகாதார நிறுவனத்தால் பட்டியலிடப்பட்ட தடுப்பூசிகள் அஸ்ட்ராஜெனெகா போன்ற தடுப்பூசிகளை செலுத்திக் கொண்டவர்களும் முழுமையான தடுப்பூசி செலுத்திக் கொண்டவர்கள் என்று கருதப்படுவார்கள் என்று குறிப்பிட்டிருந்தது. ஆக்ஸ்போர்டு-அஸ்ட்ராஜெனெகா தடுப்பூசியின் மேட்-இன்-இந்தியா வடிவமான கோவிஷீல்டும் தகுதியுடையதா என்பது தெளிவுபடுத்தப்படவில்லை.

ஜனவரியில் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளிலிருந்து விமானங்களை முற்றிலுமாக தடைசெய்த பிறகு, ஃபால் செமஸ்டர்கள் படிக்க அமெரிக்காவுக்கு வரும் மாணவர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

கனடா

செவ்வாய்க்கிழமை முதல் இந்தியாவில் இருந்து வரும் நேரடி விமானங்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் கனடாவுக்கு ஸ்டாப்ஓவர் விமானத்தில் செல்லும் போது இந்திய பயணிகள் உட்படுத்த வேண்டிய மூன்றாம் நாடு ஆர்டி-பிசிஆர் தேவையை தளர்த்தியது.

பயணத்திற்கு முந்தைய ஆர்.டி.பி.சி.ஆர் நெகடிவ் முடிவுகள் அனைத்தும் பயணத்தின் போது பாசிட்டிவாக மாறியதை தொடர்ந்து இந்திய விமானங்களை சில மாதங்களுக்கு முன்பு தடை செய்தது கனடா

தாய்லாந்து

டெல்லியில் அமைந்திருக்கும் தாய்லாந்து தூதரகம், மீண்டும் ஒரு சில விசாக்களை தாய் நாட்டை சேராத குடிமக்களுக்கு வழங்க முடிவு செய்துள்ளதாக அறிவித்தது. மாணவர்களுக்கான விசாக்கள், வேலை அனுமதி பெற்றவர்கள், வதிவிட அனுமதி பெற்றவர்கள், முதலியன அடங்கும். ஆனால் மருத்துவ மற்றும் சுற்றுலா விசாக்கள் வழங்கப்படவில்லை.

பிரிட்டிஷ்

பிரிட்டிஷ் அக்டோபர் 4 ஆம் தேதி முதல், சர்வதேச பயணத்திற்கான ‘டிராஃபிக் லைட் சிஸ்டத்தில்’ ‘அம்பர்’ பட்டியலுடன் இங்கிலாந்து தனது விதிமுறைகளை நீக்கச் செய்துள்ளது. இந்தியா அம்பர் பட்டியலில் உள்ளது, இது ஒரு சோதனை மற்றும் தனிமைப்படுத்தல் தேவைகளை கட்டாயமாக்குகிறது.

ட்ராஃபிக் லைட்’ சென்றவுடன், தடுப்பூசி அங்கீகரிக்கப்பட்ட பட்டியலில் இல்லையென்றால், முழுமையாக தடுப்பூசி போடப்பட்டவர்களுக்கு கூட, கட்டாய தனிமைப்படுத்தல் தேவைகளுடன் கூடிய ‘சிவப்பு’ பட்டியலை மட்டுமே இங்கிலாந்து கொண்டிருக்கும். தற்போது வரை, இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட கோவிஷீல்ட் மற்றும் கோவாக்ஸின் தடுப்பூசிகள் பட்டியலில் இல்லை. அந்நாட்டின் இந்த முடிவை எதிர்த்து இந்தியா அதிருப்தி தெரிவித்த நிலையில் இரு நாடுகளும் இது தொடர்பான பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வுகள் காண முயற்சிகள் மேற்கொண்டு வருகின்றன.

மற்ற நாடுகள்

அமீரகம், ஜெர்மனி, ஸ்பெய்ன், மாலத்தீவுகள், துருக்கி போன்ற நாடுகள் இந்திய பயணிகளுக்கு அனுமதி வழங்கியுள்ளது. துபாயில் வருகின்ற 1ம் தேதி முதல் எக்ஸ்போ 2020 நடைபெற உள்ளதால் அமீரகம் சுற்றுலா விசாக்களை இந்தியர்கள் உட்பட பலருக்கும் வழங்க துவங்கியுள்ளது.

இந்த மாதத்தின் துவக்கத்தில் துருக்கி தூதரகம் டெல்லியில் 14 நாட்கள் தனிமைப்படுத்தலை துருக்கி செல்லும், முழுமையாக தடுப்பூசி செலுத்திக் கொண்ட இந்திய பிரஜைகள் மேற்கொள்ள தேவையில்லை என்று கூறியது.

கடந்த மாதம் ஜெர்மனி இந்தியாவை அதிக கொரோனா பாதிக்கப்பட்டுள்ள நாடு என்பதில் இருந்து நீக்கி வைரஸின் வேரியண்ட்டுகள் இருக்கும் நாடு என்று மாற்றி அறிவித்து இந்தியர்களுக்கான பயண தடையை ரத்து செய்தது. ஸ்பெய்ன் நாடு முழுமையாக கொரோனா தடுப்பூசி செலுத்திக் கொண்ட இந்தியர்களுக்கு அனுமதி வழங்கி வருகிறது.

Explained: Why is BJP govt in Karnataka facing a political storm over an SC order on illegal religious structures?: சட்ட விரோத மத கட்டமைப்புகளை நீக்கும் விவகாரம்; எதிர்கட்சிகள், இந்து அமைப்புகள் எதிர்ப்பு; அரசியல் புயலை எதிர்க்கொள்ளும் கர்நாடக பாஜக அரசு

கர்நாடகாவில் சட்டவிரோத மத கட்டமைப்புகள் குறித்த 2009 உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவு தற்போது அமல்படுத்தப்பட்டுள்ள நிலையில், இந்த விவகாரம் பாஜக ஆளும் அம்மாநிலத்தில் அரசியல் புயலைத் தூண்டியுள்ளது. மைசூரு மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு கோவில் இடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்த பிரச்சனை புகையத் தொடங்கியது, அதைத் தொடர்ந்து ஒரு இந்து அமைப்பு ஆயுதங்களை ஏந்தி பாஜக தலைவர்களுக்கு மிரட்டல் விடுத்தது, மேலும், “இந்துக்களைப் பாதுகாக்கும் முயற்சியில் மகாத்மா காந்தி கூட தப்பவில்லை”. என்று அந்த அமைப்பு மிரட்டியுள்ளது.

பசவராஜ் பொம்மை அரசாங்கம், இதற்காக மற்ற பாஜக தலைவர்களிடமும் மற்றும் எதிர்க்கட்சியான காங்கிரசிடம் பின்னடைவை எதிர்கொள்கிறது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் 2009 உத்தரவு என்ன, அது ஏன் இப்போது செயல்படுத்தப்படுகிறது?

செப்டம்பர் 29, 2009 அன்று, இந்தியா அரசு மற்றும் குஜராத் மாநில வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் “பொது வீதிகள், பொது பூங்காக்கள் அல்லது பிற பொது இடங்களில் கோவில், தேவாலயம், மசூதி அல்லது குருத்வாரா போன்றவற்றின் பெயரில் அங்கீகரிக்கப்படாத கட்டுமானம் செய்யவோ அல்லது அனுமதிக்கவோ கூடாது,” என உத்தரவிட்டது.

ஆனால், உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு கர்நாடக உயர் நீதிமன்றம் தலையிடும் வரை அதிகாரிகளால் நிறைவேற்றப்படவில்லை.

பொது இடங்களில் கட்டப்பட்ட சில அங்கீகரிக்கப்படாத மதக் கட்டமைப்புகள் மட்டுமே இதுவரை அகற்றப்பட்டிருப்பதைக் கண்டறிந்த பிறகு, கர்நாடக உயர் நீதிமன்றம் 2009 ஆம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவை அமல்படுத்த ஜூன் 27, 2019 அன்று தானாக முன்வந்து ஒரு மனுவை எடுத்தது. பிப்ரவரி 16, 2010 அன்று “செப்டம்பர் 29, 2009 க்குப் பிறகு கட்டப்பட்ட அனைத்து சட்டவிரோத மதக் கட்டமைப்புகளும் பொறுத்துக் கொள்ளப்படாது” என்று உயர் நீதிமன்றத்தால் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டது.

கடந்த ஆறு மாதங்களில், கர்நாடக உயர்நீதிமன்றம் உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவை செயல்படுத்துவதில் தாமதமான முன்னேற்றத்திற்காக கர்நாடக அரசை பல முறை கண்டித்தது.

உயர் நீதிமன்றத்தின் அழுத்தம் காரணமாக சட்டவிரோத மத கட்டுமானங்களை அரசாங்கத்தால் வழங்கப்பட்ட வழிகாட்டுதல்களின்படி, அகற்றவோ அல்லது இடமாற்றம் செய்யவோ அனைத்து மாவட்டங்களிலும் உள்ள அதிகாரிகளுக்கு மாநில அரசு உத்தரவுகளை வழங்கியது.

பொம்மை அரசு ஏன் இப்போது கேட்ச் -22 சூழ்நிலையில் உள்ளது?

சட்டவிரோத கட்டமைப்புகளை அகற்றுதல் மற்றும் இடமாற்றம் செய்யும் நடவடிக்கைகள் சிறிய அளவில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​மைசூர் மாவட்டத்தின் நஞ்சன்கூட் பகுதியில் உள்ள ஒரு கோவில் செப்டம்பர் 10 அன்று உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவின்படி இடிக்கப்பட்டபோது அது அரசியல் திருப்பத்தை எடுத்தது.

அதைத் தொடர்ந்து இந்த விவகாரம் காங்கிரஸ், பாஜக மற்றும் சமூக ஊடகங்களால் அரசியல் மயமாக்கப்பட்டது. உடனே கர்நாடக முதல்வர் பசவராஜ் பொம்மை, பாஜக அரசு நிலைமையை மறுபரிசீலனை செய்து உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவை அமல்படுத்துவதற்கான புதிய வழிகாட்டுதல்களை வெளியிடும் வரை மாநில அரசின் முந்தைய உத்தரவுகளை அமல்படுத்துவதை நிறுத்துமாறு உத்தரவிட்டார்.

கோவில் இடிக்கப்பட்ட வீடியோ சமூக ஊடகங்களில் வைரலாகிய நிலையில், அரசியல் கட்சி தலைவர்கள் பிரச்சனையை அரசியல் ஆதாயத்திற்காக பயன்படுத்த ஆரம்பித்தனர். கர்நாடகாவின் முன்னாள் முதல்வர் சித்தராமையா, பாஜகவின் “இந்து சார்பு நற்சான்றிதழ்கள்” குறித்து கேள்வி எழுப்பினார், அதே நேரத்தில் சட்டவிரோத கட்டமைப்புகளை அகற்றும் இயக்கத்தில் கோவில்கள் மட்டுமே இலக்கு வைக்கப்பட்டதாக பாஜகவின் மைசூரு எம்பி பிரதாப் சிம்ஹா குற்றம் சாட்டினார்.

கர்நாடகாவில் எத்தனை சட்டவிரோத மத கட்டமைப்புகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன?

2010-11 ஆம் ஆண்டில், அனைத்து மாநிலங்களும் தங்கள் மாநிலத்தில் சட்டவிரோத மத கட்டமைப்புகளின் விவரங்களை உச்ச நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தபோது, ​​கர்நாடக அரசு மே 5, 2011 பிரமாணப் பத்திரத்தில் மாநிலத்தில் மொத்தம் 4,722 அங்கீகரிக்கப்படாத மதக் கட்டமைப்புகளில் 1,505 அகற்றப்பட்டதாகக் கூறியது. மேலும் 12 வழக்குகளில் சட்ட மோதல்கள் இருப்பதாகவும், 154 கட்டமைப்புகள் முறைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் கூறியது.

ஜூலை 1, 2021 தேதியிட்ட மாநில தலைமைச் செயலாளர் பி.ரவிக்குமார் மாநில துணை ஆணையர்களுக்கு அனுப்பிய கடிதத்தின்படி, பொது இடங்களில் சுமார் 6,395 அங்கீகரிக்கப்படாத மத கட்டமைப்புகள் உள்ளன. தட்சிண கன்னடா மாவட்டத்தில் 1,579 மற்றும் சிவமோகா 740 மற்றும் பெலகாவியில் 612 உள்ளது. பெரும்பான்மையானவை கோவில்கள் என்றாலும், மசூதிகள் மற்றும் தேவாலயங்களும் உள்ளன. பல இடங்களில் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. இதனால் நிர்வாக நடவடிக்கை தடுக்கப்படுகிறது. ஹாசன் போன்ற சில மாவட்டங்கள் 80 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமான செயல்திறன் விகிதத்தைக் கொண்டுள்ளன, அந்த மாவட்டத்தில் உள்ள 112 சட்டவிரோத மதக் கட்டமைப்புகளில் 92 ஐ நீக்கியுள்ளன. என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவு பல மாவட்டங்களில் அமல்படுத்தப்பட்டாலும் கூட, பெங்களூருவில் செயல்பாடுகள் மெதுவாக இருந்தது. அங்கு செப்டம்பர் 29, 2009 க்குப் பிறகு கட்டப்பட்ட 277 சட்டவிரோத மதக் கட்டமைப்புகளில் ஐந்து மட்டுமே அகற்றப்பட்டன, அதே நேரத்தில் இடமாற்றத்திற்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 105 கட்டமைப்புகளில் தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படாததால் இன்னும் அகற்றப்படவில்லை.

இந்த ஆண்டு ஆகஸ்ட் 12 அன்று, கர்நாடகா உயர்நீதிமன்றம் பெங்களூரு மாநகராட்சி கமிஷனரை, மாநகராட்சியின் மெதுவான முன்னேற்றத்திற்காக கண்டித்தது மற்றும் மாநில அரசிடம் ஒரு அறிக்கையையும் கேட்டது.

கர்நாடகாவில் ஆளும் பாஜக, அதன் கூட்டணி கட்சிகள் நஞ்சன்கூட்டில் கோவில் இடிப்பிற்கு எவ்வாறு பிரதிபலித்தனர்?

கோவில்களை மீட்கக் கோரி இந்துக்களுக்கு ஆதரவான அமைப்புகள் மாநிலம் முழுவதும் பல போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளன. கர்நாடக முன்னாள் முதல்வர் பிஎஸ் எடியூரப்பா மற்றும் பாஜக மத்திய அமைச்சர் ஷோபா கரண்ட்லாஜே ஆகியோர் கோவில்களை இடிக்கும் நடவடிக்கை மாவட்ட அதிகாரிகளின் பிழை என்று கூறியுள்ளனர். இந்த விவகாரம் அவரது சொந்தக் கட்சியினரிடமிருந்து வந்ததால், கர்நாடகா முழுவதும் இடிக்கும் பணியை தற்காலிகமாக நிறுத்த உத்தரவிடுமாறு தலைமைச் செயலாளருக்கு முதல்வர் பசவராஜ் பொம்மை உத்தரவிட்டார். அரசாங்கம் நீதிமன்ற உத்தரவுகளை மறுபரிசீலனை செய்து சட்டவிரோத மத கட்டமைப்புகளுக்கான புதிய வழிகாட்டுதல்களை கொண்டு வர விரும்புவதாக முதல்வர் பொம்மை கூறியுள்ளார். ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த பாஜக மாநில செயற்குழு கூட்டத்தில், இந்த சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியதற்கு முதல்வர் பொம்மை அதிகாரிகளை குற்றம் சாட்டினார். உணர்ச்சிபூர்வமான எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் இடிபாடுகளுக்குப் பதிலாக சட்டவிரோதமாக அடையாளம் காணப்பட்ட மத இடங்களை இடமாற்றம் அல்லது ஒழுங்குபடுத்தும் கொள்கையை பாஜக கொண்டு வர வாய்ப்புள்ளது.

சனிக்கிழமை நடந்த இடிப்புகள் தொடர்பாக முதல்வர் பொம்மை, முன்னாள் முதல்வர் எடியூரப்பா மற்றும் கர்நாடக இந்து சமய அறநிலையத்துறை அமைச்சர் சசிகலா ஜோலே ஆகியோருக்கு எதிராக வலதுசாரி இந்து மகாசபாவின் பிரதிநிதி கொலை மிரட்டல் விடுத்தார். மேலும், இந்துக்களைப் பாதுகாக்கும் முயற்சியில் மகாத்மா காந்தி தப்பவில்லை என்று கூறிய இந்து மகாசபா பிரதிநிதி தர்மேந்திர சுரத்கல், மங்களூரு போலீஸாரால் ஞாயிற்றுக்கிழமை கைது செய்யப்பட்டார்.

அடுத்து என்ன?

முதல்வர் பொம்மை திங்கள்கிழமை சட்டமன்றத்தில் மதக் கட்டமைப்புகளை அகற்றுவதற்கான ஒரு சட்ட மசோதாவை கொண்டு வந்தார். இந்த மசோதா அடுத்த இரண்டு நாட்களில் எடுக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது மற்றும் இந்த மசோதாவிற்கு அனைத்துக் கட்சிகளின் ஆதரவு கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

குடிநீர் திட்டத்தின் கீழ் கதிஹார் மாவட்டத்தில் PHED ஒதுக்கிய 36 திட்டங்களும், துணை முதலமைச்சர் பிரசாத் நெருக்கமானவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது தெரியவந்துள்ளது.

அனைத்து வீடுகளுக்கு குழாய்கள் மூலம் குடிநீர் என்பது தான், 2015இல் தேர்தல் போட்டியிட்ட பீகார் முதலமைச்சர் நிதிஷ் குமாரின் அதிரடி அறிவிப்பாகும். சொன்னபடியே, 2016இல் Har Ghar Nal Ka Jal (tap water in every home) திட்டம் மூலம் இதுவரை 152.16 லட்சம் குழாய் இணைப்புகளுக்குக் குடிநீர் வழங்கப்பட்டுள்ளது.பல மாநிலங்களுக்கு முன்மாதிரியாக விளங்கிய இத்திட்டத்தின் பணிகள், அரசியல் லாபத்தில் தலைவர்களின் நெருங்கிய வட்டாரத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது தி இந்தியன் எக்ஸ்பிர்ஸ் 4 மாதங்களாக நடத்தப்பட்ட ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது.


20 மாவட்டங்களில் செயல்படுத்தப்பட்டுள்ள இத்திட்டத்தின் டெண்டர் ஆவணங்களை,  Registrar of Companies (RoC) மற்றும் பீகாரின் பொதுச் சுகாதார பொறியியல் துறை (PHED)பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கப்பட்டது. Phed என்பது, மாநிலத்தின் பஞ்சாயத்து ராஜ் மற்றும் நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத் துறைகளுடன் இணைந்து குறிப்பிட்ட திட்டத்தை செயல்படுத்தும் அமைப்பு ஆகும்.


தொடர்ந்து, இத்திட்டம் செயல்படுத்திய நிறுவனங்களின் தளங்களுக்கு நேரடியாகச் சென்று பார்வையிட்ட போது, அங்கிருந்த பல ஒப்பந்ததாரர்களிடமும், பயனாளிகளிடம் பேசப்பட்டது. 
அப்போது, ஒவ்வொரு ஒப்பந்தத்திலும், குறைந்தது இரண்டு ஏலதாரர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று விதிமுறைகள் குறிப்பிடுகின்றன.

ஆனால், அப்போது யாரும் டெண்டர் எடுக்கவில்லையெனில், அடுத்த மறுடெண்டரில் ஒருவர் இருந்தாலே போதுமானது ஆகும். இதைப் பயன்படுத்தித் தான், டெண்டர்கள் பதவியில் இருப்பவர்களின் நெருங்கிய வட்டாரத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறார்கள்.

டெண்டர் எடுக்கும் எளிய வழிகள்


குறிப்பிட்ட நபருக்கு டெண்டர் கொடுக்க வேண்டும் என முடிவு செய்தால், முதல் ஏலத்தின்போது, யாரும் எடுக்கமாட்டார்களாம். எனவே, எளிதாக மறு டெண்டரில் பிடித்தமான நபருக்கு ஏலம் கிடைத்துவிடும் என மூன்று மாவட்டங்களில் ஏலம் எடுத்த ஒப்பந்தக்காரர் கூறுகிறார்.
மற்றொரு முறையானது, ஏலம் எடுக்க வருகையில்  விருப்பமான நபருடன், டம்மியான நிறுவனத்தை கொண்ட நபர், அழைத்துவரப்படுவார். அவருக்கு பணம் அல்லது அடுத்த ஏலம் தருவதாக கூறிவிட்டு, விருப்பமான நபருக்கே ஏலம் கிடைத்துவிடும் என பாகல்பூரைச் சேர்ந்த ஒப்பந்தக்காரர் ஒருவர் கூறுகிறார்.

தரவுகள் சொல்வது என்ன?


2019-20 ஆம் ஆண்டின் தரப்பை பார்த்ததில், குடிநீர் திட்டத்தின் கீழ் கதிஹார் மாவட்டத்தில் PHED ஒதுக்கிய 36 திட்டங்களும், துணை முதலமைச்சர் பிரசாத் மருமகள் பூஜா குமாரி நிறுவனத்திற்கும், அவரது உறவினர் பிரதீப் குமார் பாகத்துக்கும் கிடைத்துள்ளன.
மேலும், அவரது நெருங்கிய உதவியாளர்களான பிரசாந்த் சந்திர ஜெய்ஸ்வால், லலித் கிஷோர் பிரசாத் மற்றும் சந்தோஷ்குமார் ஆகியோருக்கும் டெண்டர் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன.


கதிஹாரில் உள்ள பவாடா பஞ்சாயத்தின் 13 வார்டுகளிலும் குமாரி மற்றும் பகத்தின் நிறுவனத்திற்கு பணி வழங்கப்பட்டதாகப் பதிவுகள் காட்டுகின்றன. மேலும், குமாரி மற்றும் இரண்டு நிறுவனங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அனைத்து திட்டங்களின் தளங்களில் உள்ள உள்ளூர் ஊழியர்களிடம் விசாரித்ததில், பெயர் குறிப்பிடக்கூடாது என நிபந்தனையுடன் அவர்கள் கூறியது அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.இந்தத் தளங்களில் நடைபெற்ற பணிகளில், குமாரிக்கு எவ்வித தொடர்பும் இல்லை என தெரிவித்தனர்.

துணை முதலமைச்சர் சொல்வது என்ன?


இதுகுறித்து துணை முதலமைச்சர் பிரசாத்திடம் தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் சார்பாகத் தொடர்புகொண்டு கேள்வி எழுப்பிய போது, இந்த ஒப்பந்தங்களை வழங்குவதில் எந்த அரசியல் ஆதரவும் இல்லை என்று மறுத்தார். 
இந்த திட்டத்தின் டெண்டர் வழங்கப்பட்ட போது, கதிஹாரில் எம்எல்ஏ-வாக நான் தான் இருந்தேன். 2020இல் தான், துணை முதலமைச்சர் ஆனேன். எனது மருமகளுக்கு நான்கு வார்டுகளுக்கான ஒப்பந்தங்கள கிடைத்ததை அறிவேன்.

ஆனால், எனது உறவினர் பாகத் இயக்குநராக இருக்கும் நிறுவனத்துக்குக் கிடைத்த டெண்டருக்கும், மற்றொரு நிறுவனத்திற்குக் கிடைத்த டெண்டருக்கும் எவ்வித நேரடி தொடர்பும் எனக்கு கிடையாது எனக் கூறினார்.

எந்தெந்த நிறுவனங்களுக்கு எவ்வளவு ஒப்பந்தம்

நமக்கு கிடைத்த தரவுகளின்படி,  பீகார் துணை முதலமைச்சர் மருமகள் பூஜா குமாரி இயக்குநராக உள்ள நிறுவனத்திற்கு கதிஹார் பவாடா பஞ்சாயத்தில் 4 வார்டுகளை PHED ஒதுக்கியுள்ளது. அதன் மதிப்பு  1.6 கோடி ஆகும்.


இரண்டாவதாக, பிரசாத்தின் உறவினரான பிரதீப் குமார் பகத் மற்றும் அவரது மனைவி கிரண் பகத் இயக்குநராக உள்ள தீப்கிரண் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் பிரைவேட் லிமிடெட் நிறுவனத்திற்கு பவாடா பஞ்சாயத்தில்  9 வார்டுகளை PHED ஒதுக்கியுள்ளது. அதன் மதிப்பு  3.6 கோடி ஆகும்.


மூன்றவதாக, துணை முதல்வர் பிரசாத்தின் நெருங்கிய நபர்கள், பிரசாந்த் சந்திர ஜெய்ஸ்வால், லலித் கிஷோர் பிரசாத் மற்றும் சந்தோஷ்குமார் ஆகியோர் இயக்குநர்களாக உள்ள  ஜீவன்ஸ்ரீ இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் பிரைவேட் லிமிடெட் நிறுவனத்திற்கு கதிஹாரில் 8 பஞ்சாயத்துகளில் 110 வார்டுகளை PHED ஒதுக்கியுள்ளது. அதன் மதிப்பு 48 கோடி ஆகும்.


பூஜா குமாரி மற்றும் தீப்கிரண் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் பிரைவேட் லிமிடெட் போன்ற பல திட்ட தளங்களின் பணிகளைத் துணை முதல்வர் பிரசாத்தின் மருமகன் பகத் நிர்வகிப்பதாக உள்ளூர் ஆப்ரேட்டர்கள் கூறுகின்றனர்.

மக்கள் முன்வர வேண்டும்


பிகார் பிஎச்இடி அமைச்சரும் பாஜக தலைவருமான ராம் ப்ரித் பாஸ்வானை, தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் சார்பில் தொடர்பு கொண்ட போது,”இத்தகைய புகார்களைக் குறித்து கேள்விபட்டியிருக்கேன். ஆனால், துணை முதல்வரின் குடும்பம் மற்றும் நெருங்கிய நபர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ஒப்பந்தங்களைப் பற்றி அறியவில்லை.

இது குறித்து புகாரளிக்க மக்கள் முன் வர வேண்டும். அரசியல் செல்வாக்கு கொண்ட நபர்களுக்கு விருப்பத்தின் பேரில் ஒப்பந்தங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளதாகக் கணிசமான ஆதாரம் இருக்கும் பட்சத்தில், ஒப்பந்தக்காரர்கள் எங்களிடம் புகார் செய்யலாம். நான் PHED அமைச்சராக வருவதற்கு முன்பு அனைத்து ஒப்பந்தங்களும் வழங்கப்பட்டன. சில பொறியாளர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்தவர்களுக்கு ஒப்பந்தங்களை வழங்குவதாகவும் புகார்கள் வந்ததை அறிவேன்” என்றார்.


PHED செயலாளர் ஜிதேந்திர ஸ்ரீவாஸ்தவா கூறுகையில், ” டெண்டர் மற்றும் ஏலத்தில் ஒரு நிலையான செயல்முறை உள்ளது. குறைந்த தொகையை முன்வைக்கும் நிறுவனத்திற்கே ஏலம் விடப்படும். 
இதுவரை அரசியல் நோக்கத்துடன் டெண்டர் விடப்பட்டுள்ளதாகப் புகார்கள் என்னிடம் வரவில்லை. முதன்முறையாக கேள்விப்படுகிறேன்.ஒப்பந்தங்களை வழங்குவதில் முறைகேடு நடந்திருந்தால், நிச்சயம் நடவடிக்கை எடுக்கலாம்” என்றார்.


கதிஹாரில் முன்னாள் PHED நிர்வாக பொறியாளரான ஷங்கர், இப்போது ஆராரியாவில் பணியமர்த்தப்பட்டுள்ளார். அவரிடம் பேசுகையில், “பூஜா குமாரி, தீப்கிரண் நிறுவனம், ஜீவன்ஸ்ரீ நிறுவனம் ஆகியவற்றுக்கு 2019-20ல் எனது பதவிக் காலத்தில், ஏல முறையின் மூலம் தகுதி பெற்ற பிறகு அதற்கான பணி வழங்கப்பட்டது” என கூறுகிறார்.

Even as the DMK government celebrates the movement’s icons, it must address the newer challenges of the times

As the Dravida Munnetra Kazhagam government in Tamil Nadu is celebrating its icons (Periyar E.V. Ramasamy, C.N. Annadurai and M. Karunanidhi) with renewed zeal, there is a need to revisit the Dravidian policies that have transformed the State. Today, Tamil Nadu is the most modern State that boasts a dynamic productive economy with impressive welfare provisions for its citizens. Its structural transformation has been substantial: less than 30% of its workforce is involved in agriculture, it is highly urbanised, and has a large industrial workforce. While this transformation has certainly created new opportunities and brought in a degree of inclusion, particularly for lower castes, Dalits and women, it has thrown up a set of fresh challenges. These are the problems of the “second generation”, as it were, and are quite unique to the State.

The first generation of Dravidian policies, particularly its innovative approach to affirmative action, addressed quantitative concerns such as access to education and health for all, and the shift from caste labour to wage labour. The second generation needs a qualitative shift in the approach towards education, health, caste and gender issues, and decentralised governance.

Poor education, employment

The broad-based industrial transformation broke the occupational basis of caste by converting caste labour into wage labour, but it did not create enough decent jobs, with casual jobs being the predominant option outside agriculture. According to the latest Periodic Labour Force Surveys (PLFS)-2018-19, 62% of workers are in the informal sector and 82% of the workforce is not covered by any social security. Even among those with regular jobs and stable incomes, 75.2% do not have a written contract. This informality and resultant wage inequality are arguably a product of poor quality of education that the State has built in the last three decades.

Even as Tamil Nadu was a pioneer in universal school education, which challenged the elitism India’s education system was known for, it has not been without its problems. In a recent report released by the Union Ministry of Education, Tamil Nadu scored the lowest among the southern States in learning outcomes for 2019-20 in the Performance Grading Index (PGI). One in four in Class VIII were not able to read Class II level text. More than 50% of students cannot do simple division. Since learning outcomes determine who goes to what college, this in turn reflects in labour market outcomes. Tamil Nadu’s achievement in higher education with a Gross Enrolment Ratio (GER) of 51.4% compared to the all-India average of 27.1%, has not helped achieve quality in the job market.

In fact, the increased enrolment itself is an outcome of mushrooming private colleges. Tamil Nadu accounted for more than a fifth of all educational loans availed in the country from public sector banks in 2013–14 as well as in 2015-16. But many of the private engineering colleges do not meet the prescriptions of All India Council for Technical Education (AICTE) in terms of infrastructure, qualified teaching staff, and syllabi. This disadvantages students from these colleges when they compete for employment, leading to poor returns on their investments in education.

Tamil Nadu’s challenge is to focus on improving learning outcomes and arresting disparities in quality of education. Students who are the first in their families to access higher education are disappointed, and they happen to be largely Dalits and those from the lower rungs of Other Backward Classes.

Feeble health care

Tamil Nadu is known for its public health interventions and socially inclusive health personnel. But what is not spoken of as much is that the State is a pioneer in private medical services, which provided the template for corporatisation of medical services across India. A significant population in the State relies on expensive private health care. As per the National Sample Survey Office (NSSO)-75th round (2017-18), average medical expenses for hospitalisation in private hospitals was Rs. 35,581, higher than Gujarat, Maharashtra, and the all-India average of Rs. 31,845.

Some of these fault lines became evident in the State’s health response to COVID-19. Despite having a well-functioning public health system, the State’s ability to contain the spread of the novel coronavirus, reduce mortality, and to vaccinate the public has been inadequate. Its case-fatality ratio was more than neighbouring Andhra Pradesh and twice that of Kerala. This failure is attributed to the State’s neglect of decentralisation, whereas Kerala and Maharashtra performed better with their more decentralised efforts. Tamil Nadu has not seen its urban local body election since 2016.

While the Tamil Nadu government’s recent policy of recruiting archakas (priests) from all castes is a laudable move, caste inequality in the economy persists. Inequality across caste lines is exported to urban areas while it has diminished in rural areas. Urban Tamil Nadu, which was seen as a space less marked by caste, now reproduces caste inequalities in new ways. Besides unevenness in higher education, the elites have invented a new mechanism — ‘opportunity hoarding’ — through their caste networks that sustain caste inequality. Many States which include Tamil Nadu’s neighbours Andhra Pradesh and Karnataka, have introduced quotas for Dalits in public procurement for goods and services, Tamil Nadu is yet to enact one to display its credibility in addressing the Dalit question. Meanwhile, violence against Dalits is on the rise. The relative socio-economic and political rise of Dalits have a correlation with the rise in the violence against them. Often, this violence is physical in nature and targets the property of Dalits, which is a symbol of their material progress.

Further, the State has a peculiar record when it comes to women’s empowerment. It has certainly increased overall women participation — the percentage of women (between ages 15-59) in the workforce is 42% against 34% in Gujarat, 41.3% in Maharashtra and 31% at the national level. Women’s participation even in the non-farm sector in Tamil Nadu is 61% as against 34% in Gujarat and 35% in Maharashtra. However, this quantitative increase in the participation of women in the modern economy has been accompanied by pervasive violence against them in social life. Not only is the violence against women much higher than most States but the violence is also justified by both men and women. As per the National Family Health Survey (NFHS)-2015-16, domestic violence against women is 45%, which is comparable to Bihar’s 45% (it is 33% at the all-India level). About 70% of women accept it and about 63% of men justify it. The State that boasts the Dravidian legacy of women’s empowerment has sent just 12 legislators (or 5%) to its 234-member Legislative Assembly in the recent election.

Beyond ‘crony populism’

The State does not do well even in terms of “fiscal justice”, to use Thomas Piketty’s phrase. Not only is its tax-GDP ratio one of the lowest -8.7% in the country, TASMAC, or Tamil Nadu State Marketing Corporation Limited (a public sector network of liquor shops) continues to be a significant source of income. The State certainly must build new forms of fiscal progressiveness to move from this regressive taxation to something that the propertied class pays for. The State’s political apparatus has a reputation for corruption and rent seeking which Michael Walton and James Crabtree characterise as an exemplary case of ‘crony populism’. Dravidian parties have built a centralised mechanism for extraction of rents akin to pork-barrel politics which feeds into electoral funding. The State has one of the highest election expenditures per candidate in the country.

Leaving aside the frenzied praise for Tamil Nadu’s successvis-à-visthe Bharatiya Janata Party-ruled States in quantitative terms, what the State requires is a renewed approach to address the qualitative aspects of social policy and governance. Just as Dravidian icons identified, understood and addressed the challenges of their times, the new government in Tamil Nadu, while it offers hope, must be mindful of the new challenges of the here and now.

Kalaiyarasan A. is a Fulbright-Nehru postdoctoral fellow at the Watson Institute for International and Public Affairs, Brown University and Research Affiliate at South Asia Institute, Harvard University. The views expressed are personal

Census data in India are losing their relevance in the development agenda

India is busy debating the caste census when the regular Census itself has not been conducted owing to the pandemic. It is quite ironic that various elections have been held, and people gathered together at large rallies flouting COVID-19 norms, while the Census has still not been conducted. This is the first time that India has not conducted its decadal Census since the exercise began.

Losing significance

The design of the Census (whenever the exercise is held) can be improved. A digital Census would ensure better quality, coverage and quick results in this digital age. Given this promise on the one hand and the uncertainty in conducting the Census on the other, the demand for including caste enumeration within the Census only adds to the confusion.

First, we must recognise what the Census does. It has lot of potential in policymaking and the exercise is not merely about counting the population. Unfortunately, though, the limited information collected, and the under-utilisation or non-utilisation of Census data, have limited the role of the Census in policymaking.

Its importance is further diminished when numerous large-scale surveys are funded by the various ministries of the Government of India. These surveys are conducted periodically. They allow for a detailed analysis of the socio-economic issues of significance since the raw data are made available in the public domain. Hence, the Census, at best, serves as a framework for designing these surveys.

But the fundamental reason why the Census has lost significance is because the data collected are not disseminated on time, despite the use of technology. The primary reason for this is that the government regulates the release of the numbers based on its calculations of whether or not the Census data have the potential to harm the political agenda. For instance, the data on internal migration collected in the 2011 Census were made available to the public only when the Chief Economic Advisor decided to write a chapter for the Economic Survey 2016-17 in 2017.

This more-than-century-old decadal exercise is a matter of pride and distinction for this country. Unfortunately, its potential is hardly tapped by policymakers. Concerns now are only about counting castes and minorities, which will help political masters serve their own interests. Census data are mainly used by demographers, who have now redefined themselves as data analysts.

That this exercise has been reduced to just a count of the population is a great pity. Census-based information was important at a time when there was no alternative way of gauging the dynamics of population change alongside its varied features like employment, education, etc. While there is no denying the fact that alternative sources of information have enriched our understanding of population dynamics and facilitated focused interventions through programmes and policies, the Census has lost its potential relevance. Information is released late owing to bureaucratic regulations. There is also a lack of interest by the scientific community in a nuanced exploration of the data.

Despite the decadal nature of the data, the inter-Censal and post-Censal information could very well be generated with interpolation and extrapolation. Further, the fundamental demographic attributes around which the Census data are structured offer a lot of scope for interpretation and exploration for understanding future trends as well. The pseudo cohort inspection of the Census data can go a long way in informing us of the changing dynamics of population attributes over time. The fascination and engagement with the Census have been quite limited to two concerns: sex ratio and work participation (female work participation in particular). But the Census data, if explored intelligently and systematically without the limitation of survey-based data sets like biases, errors and representational issues, have much more potential.

Characteristic information

The primary axes of disaggregation of Census-based information are residence, age, gender, administrative units, Scheduled Castes and Scheduled Tribes, and religion. Apart from such disaggregation, the Census offers two units of analysis: at the individual level and at the household level. These may appear quite limited, but a lot can be inferred from these attributes of disaggregation. Attributes of disaggregation are simply meant for identification and they are more neutral for intervention purposes. Disaggregated attributes should serve a purpose, i.e., help policymakers make interventions, if any. If the reason behind such a purpose is to gauge selective adversity or failure in entitlements, then ascribed attributes like caste and religion are perhaps less important than objective criteria like adversity or failure itself. In fact, associating caste/religion for identification and intervention generates an environment of patronage. In political terms, this can create clientelism. While there is no disagreement that systematic adversities are generated by one’s caste position, it is not necessary to have the count of the attribute as it is to know the magnitude of adversity and its locational attributes. With a widespread information base through administrative records as well as periodic surveys, it is not difficult to focus on these adversities and alleviate them.

Counting ascribed identities like caste and religion is perhaps less progressive than counting achieved identities or capability attributes like education and profession and other tangible endowments like the ownership of land, house and other consumer durables. Further, associating any adversity with an ascribed identity may at best help focus the intervention but the effort should be on addressing the adversity irrespective of the identity. Injustice or wrongdoings need not necessarily be associated with ascribed attributes. In fact, many make the fallacy of association leading to causation and that leads them to conclude that adversity/discrimination associated with ascribed attributes are largely due to the attributes themselves. Going beyond this association and examining the failure in entitlements and circumstantial differences will perhaps be more effective in thinking of interventions and in addressing concerns. A better example to this effect is blaming certain minority communities for high fertility rates rather than identifying the real reason for the same in terms of socio-economic exclusion.

On the whole, count and characteristics are equally important, but the characteristics that are modifiable hold the key towards change. It is rightly said that what can be counted may not count and what counts is seldom counted.

S. Irudaya Rajan is Chairman, The International Institute of Migration and Development, Kerala. U.S. Mishra is Professor, Centre for Development Studies, Kerala

China’s economic and military capacities as well as its belligerence have led to a shift in regional security paradigms

The announcement of the new Australia-U.K.-U.S. (AUKUS) trilateral security pact (https://bit.ly/3tZUVvq and https://bit.ly/3EEWqE8) has naturally generated animated debate in strategic circles, coming as it does just days before the first in-person Quad Leaders Summit to be hosted by United States President Joe Biden on September 24 in Washington. Last week, HMS Queen Elizabeth, the flagship of the United Kingdom’s Carrier Strike Group, arrived in Japan after exercising with India, Malaysia and Singapore and traversing the disputed waters of the South China Sea. Exercise Malabar 2021, held in the Western Pacific from August 26-29, 2021, brought together, for the second year running, the U.S. Navy, Japanese Maritime Self-Defense Force (JMSDF), the Royal Australian Navy and the Indian Navy.

Indo-Pacific is the core issue

Earlier in April, France, which like the United Kingdom has historically been an Indo-Pacific power with territories and bases across the region, participated in a multi-nation naval exercise in the Bay of Bengal with the four Quad nations (the U.S., Japan, Australia and India). All this points to a vigorous strengthening of bilateral, trilateral and multi-lateral security dialogues and structures, seemingly different in scope and activity, but which converge on the core issue of maintaining peace and stability in the Indo-Pacific.

There is no gainsaying the fact that rapid accretion in China’s economic and military capacities, but more particularly its belligerence, has led to a tectonic shift in regional security paradigms.

The Quad is not a security arrangement though there is a widespread feeling that without stronger security underpinnings it would play a limited role in dealing with the real challenge of China’s militarisation. The Malabar exercise is not a naval alliance, even though the habit of cooperation is geared to facilitate communication and interoperability in times of need. Several countries have been obliged to review their defence preparedness in response to China’s rising military power and its adverse impact on regional stability.

In August, Japan’s Defence Ministry proposed a budget of U.S.$50 billion for the fiscal year 2022, which represents a 2.6% nominal increase in its annual defence spending. The traditional ceiling of limiting defence spending to under 1% of GDP is no longer sacrosanct. Its Defence White Paper, for the first time, highlighted the urgent need to take stock of developments around Taiwan, a clear acknowledgement that Japan’s own security is linked to stability in the Taiwan Strait where muscle-flexing by China is the new norm. It is not without reason that Australia’s defence budget has seen enhanced outlays for the ninth straight year. For the financial year 2020-2021, it touched AUD 44.61 billion (USD$34.84 billion) representing a 4.1% hike over the previous year.

The AUKUS pact will facilitate the transfer of nuclear submarine propulsion and manufacturing technologies to Australia, the first instance of a non-nuclear nation acquiring such capability. Even if the first of the eight nuclear-powered submarines may be available only around 2040, or perhaps a few years earlier, the very fact of Australia operating such advanced platforms adds a new dimension to the evolving maritime security architecture in the Indo-Pacific. It conclusively puts to rest a long-standing domestic debate on whether it was time for Australia to assess China through the strategic lens, overcoming the purely mercantile considerations that tended to dominate its China policy.

A chance for the U.K.

The AUKUS pact is also an emphatic assertion of the relevance of the U.S.-Australia Security Treaty (ANZUS). New Zealand, the outlier, walked away in 1984 from the treaty that ironically still bears its initials. Its “nuclear free” stance ran counter to the U.S. Navy’s non-disclosure policy in regard to nuclear weapons aboard visiting vessels. Close ties notwithstanding, Australia’s future fleet of nuclear submarines will not be permitted access to New Zealand’s ports or waters, as averred by Prime Minister Jacinda Ardern.

AUKUS provides a fresh opportunity to the United Kingdom to reinsert itself more directly into the Indo-Pacific. It is already a member of the Five Eyes (FVEY), an intelligence-sharing alliance built on Anglo-Saxon solidarity (Australia, Canada, New Zealand, the U.K., and the U.S.).

AUKUS is not a substitute for the Quad. At the same time, it does not erode the Quad’s significance as a platform for consultations and coordination on broader themes of maritime security, free and open trade, health care, critical technologies, supply chains and capacity-building. The AUKUS submarine deal, on the other hand, is an undiluted example of strategic defence collaboration, and a game-changer at that.

In 2016, Japan’s Mitsubishi-Kawasaki consortium that manufactures the Soryu-class diesel-electric submarine lost out to France’s Naval Group (formerly known as the DCNS) which bagged the contract to build 12 diesel-electric submarines in Australia to replace its six Collins-class vessels. The Shortfin Barracuda Block 1A submarine offered by France was a diesel-electric variant of its own Barracuda-class nuclear attack submarine. It is heightened threat perceptions that have now prompted Australia to switch from conventional to the far more potent nuclear attack submarines.

Beijing’s stance is odd

China, expectedly, has strongly criticised AUKUS and the submarine deal as promoting instability and stoking an arms race. This is sheer hypocrisy. China has the world’s fastest-growing fleet of sub-surface combatants, including the Type 093 Shang-class nuclear-powered attack submarine (SSN) and the Type 094 nuclear-powered Jin-class ballistic missile submarine (SSBN), not to speak of its burgeoning fleet of conventional diesel-electric submarines with AIP (air-independent propulsion) capability. Its nuclear submarines are on the prowl in the Indo-Pacific. Yet, China denies Australia and others the sovereign right to decide on their defence requirements!

As for India, it operates one indigenously-built SSBN (INS Arihant) after returning the SSN (INS Chakra) on lease from Russia. It operates a number of conventional submarines, though far fewer than what it truly needs, including the Scorpene-class diesel-electric attack submarine which is manufactured at Mazagon Dock Shipbuilders Ltd. (MDL) in collaboration with France’s Naval Group under Project 75.

Australia’s role gets a boost

Australia’s proposed nuclear submarines, whether the U.K.’s Astute-class attack submarine or the U.S.’s Virginia-class vessel, will potentially be fully equipped with advanced U.S. weapons such as the Mark-48 torpedoes, the Harpoon anti-ship missiles and the Tomahawk cruise missiles. These will give Australia quite a punch in terms of a stand-off capability. Situated as it is, far away from any other country, the diesel-electric attack submarines that it currently operates, or even those that it might have got from France, have limited capacity in terms of range and duration of mission as compared to nuclear-powered submarines. The growing focus on anti-submarine warfare across a more expansive region is clearly altering calculations.

Australia’s nuclear submarines would help create a new balance of power in the Indo-Pacific, especially in tandem with the U.S. and the U.K. Australia will now have a more meaningful naval deterrence of its own to protect its sovereign interests. Australia is set to play a more robust role in ensuring peace and stability in the Indo-Pacific.

France’s momentary pique at the cancellation of the contract by Australia should soon subside. As a major Indo-Pacific power, France is an important part of the regional security calculus. The setback ‘down under’ may spur France to focus afresh on partners such as India, which must strike a balance between continuing imports and implementing the all-important Atmanirbhar Bharat in defence manufacturing.

Sujan R. Chinoy is the Director General of the Manohar Parrikar Institute for Defence Studies and Analyses. The views expressed are personal

China’s draft rules on regulating recommendation algorithms address pressing issues but have a flavour of authoritarianism

China has pursued aggressive measures in its tech sector in the past few months, ranging from strong-arming IPOs to limiting gaming hours for children. A host of legislative instruments are in the process of being adopted, including the Personal Information Protection Law, the Cybersecurity Law, and the draft Internet Information Service Algorithm Recommendation Management Provisions.

Providing user autonomy

The Management Provisions, released by the Cyberspace Administration of China, are possibly the most interesting and groundbreaking interventions among the new set of legislative instruments. The provisions lay down the processes and mandates for the regulation of recommendation algorithms which are ubiquitous in e-commerce platforms, social media feeds and gig work platforms. They attempt to address the concerns of individuals and society such as user autonomy, economic harms, discrimination, and the prevalence of false information.

Algorithmically curated feeds dominate most of our interactions on the Internet. For instance, this article could reach you on social media platforms like Twitter thanks to a recommendation algorithm. Such an algorithm helps a user navigate information overload and presents content that it deems more relevant to the user. These algorithms learn from user demographics, behavioural patterns, location of the user, the interests of other users accessing similar content, etc., to deliver content. This limits user autonomy, as the user has little opportunity to choose what content to be presented with. Algorithms tend to have certain inherent biases which are learned from their modelling or the data they encounter. This often leads to discriminatory practices against users.

China is aiming to mandate recommendation algorithm providers to share the mantle with the users. The draft says users should be allowed to audit and change the user tags employed by the algorithms to filter content to be presented to them. Through this, the draft aims to limit classifications that the user finds objectionable, thereby allowing the user to choose what to be presented with. This also has ripple effects in platformised gig work, where the gig worker can understand the basis of gigs presented to her. Additionally, Article 17 of the draft specifically strikes at labour reform at the algorithmic level, by necessitating compliance with working hours, minimum wage, and labour laws.

The draft has a clear emphasis on active intervention by recommendation algorithm providers to limit and prevent information disorder. This indicates how China is attempting to crack down on mis-/dis-/malinformation. It has to be read with the clear overtone of the draft requiring recommendation algorithm providers to “uphold mainstream value orientations”, “vigorously disseminate positive energy”, and “advance the use of algorithms in the direction of good.” Evidently, this is China’s attempt at dissuading any disaffection to the Party and remain in tight control of the social narrative.

Lessons for the present

Regulating algorithms is unavoidable and necessary. The world is lagging in such initiatives and China is hoping to lead the pack. The draft addresses pressing issues and entrenches some normative ideals that should be pursued globally. The regulatory mechanism institutionalises algorithmic audits and supervision, a probable first in the world. However, a distinct Chinese flavour of authoritarianism looms large in the draft rules. China has less than desirable records in liberty and is not the ideal choice to set standards through laws. It would be best for liberal democracies to steer clear of these overtures and stick to technically sound regulation which is free from the ails of censorship and social control.

It is high time for India to invest better and speed up legislative action on the regulation of data, and initiate a conversation around the regulation of algorithms. India should strive to achieve this without emulating China, where this draft only complements a host of other laws. India must act fast to resolve the legal and social ills of algorithmic decision-making. Policymakers should ensure that freedoms, rights and social security, and not rhetoric, inform policy changes.

Algorithms are as fundamental to the modern economy as engines to the industrial economy. A one-size-fits-all algorithm regulation fails to take into account the dynamic nature of markets. An ideal regime should have goals-based legislation that can lay down the regulatory norms for algorithms. Such legislation must aim to lay down normative standards that algorithmic decision-making must adhere to. This should be complemented by sectoral regulation that accounts for the complexities of markets.

Sapni G.K. is a Research Analyst with the Takshashila Institution, Bengaluru

India has the potential to become a global leader in the food processing sector

The Indian government has been encouraging agricultural exports to meet an ambitious target of $60bn by 2022. The Ministry of Food Processing Industries shows that the contribution of agricultural and processed food products in India’s total exports is 11%. Primary processed agricultural commodities form the majority share. India’s export earnings will increase by focusing more on value-added processed food products rather than primary processed agricultural commodities (Siraj Hussain, 2021). From 2015-16 to 2019-20, the value of agricultural and processed food increased significantly from $17.8bn to $20.65bn. The Indian agricultural economy is shifting from primary to secondary agriculture where the focus is more on developing various processed foods. The Indian food processing industry promises high economic growth and makes good profits.

Changes over the years

India’s agricultural export basket is changing from traditional commodities to non-traditional processed foods. Traditionally, Basmati rice is one of the top export commodities. However, now there is an unusual spike in the export of non-basmati rice. In 2020-21, India exported 13.09 million tonnes of non-basmati rice ($4.8bn), up from an average 6.9 million tonnes ($2.7bn) in the previous five years.

Similarly, Indian buffalo meat is seeing a strong demand in international markets due to its lean character and near organic nature. The export potential of buffalo meat is tremendous, especially in countries like Vietnam, Hong Kong and Indonesia.

In 2020-21, the export of poultry, sheep and goat meat, cashew kernels, groundnuts, guar gum, and cocoa products went down in terms of value and total quantity.

The export of processed food products has not been growing fast enough because India lacks comparative advantage in many items. This may imply that the domestic prices of processed food products are much higher compared to the world reference prices.

The main objective of the Agriculture Export Policy is to diversify and expand the export basket so that instead of primary products, the export of higher value items, including perishables and processed food, be increased. The exporters of processed food confront difficulties and non-tariff measures imposed by other countries on Indian exports (Siraj Hussain, 2021). Some of these include mandatory pre-shipment examination by the Export Inspection Agency being lengthy and costly; compulsory spice board certification being needed even for ready-to-eat products which contain spices in small quantities; lack of strategic planning of exports by most State governments; lack of a predictable and consistent agricultural policy discouraging investments by the private sector; prohibition of import of meat- and dairy based-products in most of the developed countries; withdrawal of the Generalised System of Preference by the U.S. for import of processed food from India; export shipments to the U.S. requiring an additional health certificate; and the absence of an equivalency agreement with developed countries for organic produce.

The way forward

The Centre’s policy should be in the direction of nurturing food processing companies, ensuring low cost of production and global food quality standards, and creating a supportive environment to promote export of processed food. Developed countries have fixed higher standards for import of food items. Reputed Indian brands should be encouraged to export processed foods globally as they can comply with the global standard of codex. Indian companies should focus on cost competitiveness, global food quality standards, technology, and tap the global processed food export market. India has competitive advantages in various agricultural commodities which can be passed onto processed foods. It has the potential to become a global leader in the food processing sector.

Parashram Patil is an Nehru Memorial Museum and Library Fellow, New Delhi

Vaccine production must be ramped up to sustain exports and meet domestic demand

In a welcome move to address the huge vaccine inequity globally, India will, from October, resume exporting much needed COVID-19 vaccines. The decision comes after the Government severely restricted vaccine exports in March and stopped them in mid-April. The renewed export drive, known as Vaccine Maitri, will first prioritise the global vaccine-sharing platform, COVAX, and neighbouring countries. Just four days after the vaccination programme kicked off in India on January 16, India shipped the first batch of vaccines to Bhutan and the Maldives as a part of its vaccine diplomacy. Till mid-April, India had supplied nearly 20 million doses to COVAX and donated nearly 11 million, while nearly 36 million doses were sold to 26 countries. But with the daily fresh cases and deaths in the second wave beginning to surge in March and the supply of vaccines from the two manufacturers not meeting domestic demand, the priorities quickly changed and the export of vaccines was put on hold. It became possible to export vaccines till March mainly due to the slow uptake of vaccines by health-care and frontline workers and Covishield vaccine manufactured late last year nearing the six-month expiry date. The daily uptake of vaccines began climbing steadily with vaccine eligibility too — all above 45 years from April 1 and all adults above 18 years from May 1.

With most developed countries hoarding vaccines and prioritising their vaccination, and India too halting all exports, vaccine supply to the COVAX facility has been hit. As a result, about 80% of the nearly six billion doses administered globally have been in high- and upper middle-income countries. Vaccine inequity is striking in Africa — just 2% of the six billion doses have been administered here and less than 3.5% of its people fully vaccinated. While efforts are being made through COVAX to increase vaccine supply to Africa, the continent will still end up with 25% fewer doses than anticipated by the end of 2021. Only 15% of the over one billion doses pledged by the developed countries have reached Africa, which has made unsuccessful attempts to buy vaccines. And now, with the U.S. and other developed countries focusing efforts on approving booster doses for certain categories, the supply of vaccines to Africa and other countries to immunise even health-care workers will continue to be restricted. A vaccination policy that leaves many of the countries in the Global South vaccine deprived will be hugely counterproductive. As long as vaccine inequity prevails, the virus will continue to circulate, thereby increasing the possibility of more dangerous variants, far more transmissible and resistant to vaccines than Delta, emerging. India’s decision to resume vaccine exports is, hence, commendable. The need to quickly ramp up vaccine production here to sustain exports even while meeting the ever-rising domestic demand cannot be overemphasised.

The BJP is building a new leadership in Gujarat that is subservient to the Modi-Shah combine

No member of the previous Council of Ministers has found a place in the reconstituted Ministry led by Chief Minister Bhupendra Patel in Gujarat. Of the 25-member council of the BJP, nine members including the Chief Minister are first time legislators. Only three members have any previous ministerial experience. Ten are cabinet rank Ministers, five are MoS with independent charge and nine are MoS. Seven belong to the Patidar community, which got the lion’s share; there are four from STs, two from SC communities, and eight from the various OBC castes. The BJP hopes to blunt the anti-incumbency sentiment against it before the State goes to polls next year through this clinical scrubbing. The party has been in power since 1998without a break. Over the years, several Ministers had become power centres, and many were accused of being arrogant and aloof. The previous Vijay Rupani government had Ministers who continued from councils led by Keshubhai Patel, Narendra Modi and Anandiben Patel. While the Chief Ministers changed, political heavyweights such as Nitin Patel, Kaushik Patel, Bhupendrasinh Chudasama and Saurabh Patel continued as influential Ministers. They have all been eased out this time. Whether they will quietly fade away or create trouble for the new Chief Minister is an open question.

The BJP has done a balancing act in ensuring representation for major castes and communities, while cutting out veterans to rope in fresh faces. Purshottam Solanki, who served as a junior Minister in all BJP governments due to his formidable hold over the numerically strong Koli community in the Saurashtra region, has been dropped. Three Koli leaders who have been inducted are not influential beyond their own seats. Similarly, tribal representatives in the council are also relative lightweights. The BJP may be raising a new leadership for the party among different communities and regions to tackle the many barriers in its path to yet another Assembly victory, and beyond. Some leaders sidelined in the past by the party tried to revolt, but few survived eventually. The change of guard in Gujarat and the composition of the new Council of Ministers suggest that the party leaders in the State have little autonomy or control over their own fate. The blueprint of the BJP’s Gujarat strategy is firmly in the control of Prime Minister Narendra Modi and Home Minister Amit Shah. They draw their strength considerably from their control of the party’s Gujarat government. The new council is indebted to the central leadership, at least to begin with. The question is whether they can marshal enough support for the BJP’s continuing dominance in a State that is critical for its national hegemony.

Concerted effort and sustained campaign to create public opinion against the repeal of the dry law in Tamil Nadu so that the Government could not ignore it — this line of action was indicated by the Congress leaders (both wings) who addressed the South Zonal Prohibition Workers’ conference here to-day [Madras, Sept 21]. Mr. Morarji Desai, who inaugurated the two-day conference, said prohibition was the first victim of the onslaught on the country’s basic values and culture. “We are being involved now in the craze for material propensity and enjoyment to the exclusion of everything else — at the cost of a human approach to life and character,” he said. “If we allow liquor to corrupt people, all our values would be destroyed,” he added. On the organisation of a satyagraha, Mr. Morarji Desai said that the programme should be carefully drawn up and volunteers given proper training. “Start it on a small scale and extend it gradually; but never give up till the goal is reached,” he said. Mr. K. Kamaraj suggested the constitution of a broadbased non-political committee to organise and take part in demonstrations throughout the State so that the people would be aroused to agitate for the closure of the liquor shops.

The Prime Minister is going to Chandigarh on September 22 to study the situation in Punjab after the violence two days ago in the wake of the arrest of Sant Jarnail Singh Bhindranwale.

The Prime Minister is going to Chandigarh on September 22 to study the situation in Punjab after the violence two days ago in the wake of the arrest of Sant Jarnail Singh Bhindranwale. She has kept herself in touch with developments in the state on Monday through intelligence reports. Home Minister Giani Zail Singh discussed the situation with the cabinet and home secretaries. He apprised Mrs Gandhi of the latest developments. The PM, it is believed, has doubts on whether Chief Minister Darbara Singh will be able to handle the situation. She is also worried because she will be on an 18-day tour abroad. She has, therefore, asked the Chief Minister to call an all-party meeting on Tuesday to seek the cooperation of the Opposition in maintaining peace and harmony in the state. She also wants to take the Opposition into confidence in dealing with the situation.

Antulay’s future

The mystery around Mrs Indira Gandhi’s inability to find a successor for Maharashtra Chief Minister A R Antulay remained unsolved. There is a chance of Antulay being given a reprieve till the second week of October, when the PM returns to the country. The central leadership is keen to settle the future of the trusts floated by Antulay before removing him from office.

Haryana no-trust

The Haryana Vidhan Sabha rejected a no-trust motion against the Bhajan Lal government by 50 votes to 37. The motion tabled by the BJP, Lok Dal and the Janata Party was the first against the government.

Power crisis

Due to an acute power crisis in the entire northern region, the Centre has asked DESU to curb power consumption. The directive follows the curtailment of power from Bhakra for Delhi with immediate effect.

The boards of New Zealand and England, perhaps the ICC too, might compensate Pakistan’s logistical loss, but not the damage it has inflicted on a sparkling cricket culture, as deep and diverse, as joyous and frenzied as India’s.

It was supposedly the last step in Pakistan’s long and arduous road to bringing cricket back home. After a decade in wilderness, post the attack on Sri Lanka’s team bus by terrorists in Lahore in March 2009, Pakistan was being incrementally reintegrated into the touring schedule. It has hosted West Indies, Sri Lanka and Zimbabwe, besides the elite players of world cricket in the popular Pakistan Super League in the last two years. The fear and reluctance of touring the country were gradually receding, and hosting New Zealand and England, in the next couple of months, was the logical and final step in declaring to the sporting world that Pakistan is safe to tour. But the cancellation of both tours, have sucker-punched their dreams and ambitions to be once again a vibrant, colourful cricket host.

New Zealand’s reluctance, citing “specific, credible security threat” against the team, is more reasonable, and hence acceptable, than that of England. Only a fortnight ago an ISIS sympathiser randomly stabbed six people at a supermarket in Auckland. In the past, their cricketers have endured close shaves, twice in Colombo at the peak of Lankan civil war and once in Karachi, after an explosion outside their hotel. But England’s excuses in cancelling the trip, chiefly “the mental and physical well-being of our players”, “increasing concerns about travelling to the region” and “bubble fatigue”, reeked of panic and pretence.

The boards of New Zealand and England, perhaps the ICC too, might compensate Pakistan’s logistical loss, but not the damage it has inflicted on a sparkling cricket culture, as deep and diverse, as joyous and frenzied as India’s. The cricket-mad country will have to be content with PSL and visits of low-rung nations, even those could be limited in the aftermath of the pullouts, and their best cricketers would be forced to consider someone else’s home their home again. That last step on Pakistan’s redemption road now looks longer and more arduous than ever before.

While a more involved leadership on the ground may not be sufficient to deal with both operational and intelligence failures that have led to the deaths of jawans as well as the killing of civilians, it is certainly a necessary first step.

The Central Reserve Police Force (CRPF) has an unenviable task in Chhattisgarh and other areas affected by Left Wing Extremists (LWEs). It performs a host of functions, from policing and security duties, to conducting counter-insurgency operations — the latter against an adversary that consists of Indian citizens, often deeply connected to local geography, ecology and with an intimate knowledge of the terrain. Given these persistent challenges, it is disturbing that a CRPF review of the forces based in Chhattisgarh by senior officials has found a significant dip in the quality of operations in the Maoist-violence affected state over the last two years.

As reported by this newspaper, a report based on the review has been sent to Sukma, Konta, Bijapur, Dantewada, Jagdalpur, and Raipur and lays much of the blame for the decline on the fact that the involvement of senior officers at the level of commandant and second-in-command has considerably decreased. It is not difficult to see what a lack of hands-on leadership can lead to — for instance, the report found that there have been slip-ups in setting up tactical resting sites during operations. This, of course, leaves troops open to ambushes, which have led to considerable casualties over the years. Most recently, the Sukma-Bijapur ambush led to the death of 22 security personnel. With over a thousand security personnel killed in the state since 2011, the paramilitary forces can ill-afford a decline in operational leadership. The question of training and leadership in the CRPF also has a grave impact on the communities where they function: Recently, the Justice V K Agarwal report concluded that the eight people, including four minors, killed by the CRPF’s elite CoBRA unit in Edesmetta in 2013 were civilians, and not Maoists as the force had claimed. In 2019, a single-judge commission concluded that the CRPF had killed 17 people, firing unilaterally in Bijapur. In both cases, the incidents were apparent “mistakes”, stemming from a failure of jawans to tell civilians and extremists apart.

While a more involved leadership on the ground may not be sufficient to deal with both operational and intelligence failures that have led to the deaths of jawans as well as the killing of civilians, it is certainly a necessary first step. The CRPF needs a leadership that is more empathetic to its personnel and equal to the harsh circumstances they face. Equally, paramilitary forces must be sensitised to the plight of people in states like Chhattisgarh, who face the brunt of poverty, a security state and Maoist violence.

There can be little doubt on the credibility of the vaccine that has driven close to 90 per cent of the world’s largest inoculation project outside of China.

The UK’s new post-Covid travel rules, announced last week and slated to become effective from October 4, have been criticised as discriminatory towards travellers from India. The list of countries whose vaccines are recognised in the UK does not include India. This means that Indian travellers, who have received both doses of Covishield, will have to quarantine themselves after arriving in the UK, even though the Serum Institute of India-manufactured vaccine is a variant of the Oxford-AstraZeneca jab. Congress leaders have called the move a humiliation of the world’s largest vaccine manufacturer — some of them have even described the protocols as racist — and the government has threatened to impose the “reciprocity principle” against British travellers to India. The UK government’s clarification that the restrictions are only administrative measures and visitors from some countries that use the Moderna and Pfizer vaccines will also be required to follow the quarantine protocols has not quelled the firestorm. The opprobrium is, no doubt, justified. The way out of the impasse, however, lies in adroit use of diplomatic channels to push the UK to reverse what is clearly an ill-informed decision.

There can be little doubt on the credibility of the vaccine that has driven close to 90 per cent of the world’s largest inoculation project outside of China. Covishield is recognised as a strong shield against Covid by the WHO and health authorities in the US. It is a major constituent of inoculation projects in several parts of the developing world and meets the vaccine passport requirements of at least 18 European countries. But the UK’s Department of Health and Social Care has cited technicalities to exclude Covishield from the National Health Service’s Covid Pass — a proof of vaccination status — even though it recognises the Oxford AstraZeneca shots manufactured under a different brand name, Vaxzevria. The agency has reportedly said it is working to determine which “non-UK vaccine to recognise”. This clarification seems bizarre given that the country’s Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency (MHRA) approves the AstraZeneca jab manufactured by the SII and more than five million shots of these vaccines have been administered in the UK. In fact, in July, Prime Minister Boris Johnson invoked MHRA’s approval to make a pitch for EU vaccine passports for residents of his country who have been administered SII’s AstraZeneca shots.

India is the UK’s sixth largest non-EU trading partner and Indian students — amongst the most discomfited by the new vaccine regulations — are second only to those from China in terms of foreign enrolments in the country’s varsities. Foreign Minister S Jaishankar has rightly told his UK counterpart, Elizabeth Truss, that “an early resolution of the quarantine issue is in the mutual interest of the two countries”. In the coming days, India must continue to press this point and dispel all misgivings about Covishield’s credibility.

Meeran Chadha Borwankar writes: Supreme Court's directions in 'Prakash Singh' have remained on paper, obstructed by politicians and corrupt police officers. People must demand accountability on police reforms.

September 22 needs to be celebrated as “Police Reforms Day” because of the Supreme Court’s historic verdict on this day in 2006 in a writ petition by Prakash Singh and others. The three-judge bench consisting of Justices Y K Sabharwal, C K Thakker and P K Balasubramanyan studied the “distortions and aberrations” in the functioning of the police and had given seven significant directions. If implemented, they will be game-changers for the citizens of India and the police.

However, politicians and corrupt police officers together are obstructing the implementation of the reforms. The Sachin Waze-Param Bir Singh-Anil Deshmukh saga is a recent example of dangerous collusion. It is for ending such unholy nexuses that the SC had intervened to set law enforcement agencies free from the clutches of self-serving political leaders. To enable honest police officers to concentrate on their professional work of crime prevention, investigation and maintenance of public order, instead of being used and abused by those in power. One major cause for the tardy progress of police reforms is the lack of public awareness and sustained interest in law enforcement.

Citizens cry out loudly if there is a cruel rape, merciless murder or daylight robbery but later go into a slumber, which encourages political parties to maintain the status quo. The SC, therefore, took the lead to initiate reforms aiming at citizen-centric policing. It mandated that all postings, from the officer-in-charge of a police station to the head of the department, should be based on merit. Currently, closeness to the ruling party is the sole criterion. Police officers, therefore, are busy cultivating politicians instead of looking after the interests of citizens. To check this all-pervasive detrimental practice of “cherry-picking”, the court had directed the formation of Establishment Boards for unbiased postings, transfers, promotions and other service-related matters regarding police officers. It involved the Union Public Service Commission for the selection of heads of state police forces. The court’s insistence on fixed tenure to all operational heads is to give adequate time to police leaders to implement their policies. Otherwise, their tenures have been solely dependent on the pleasure or displeasure of the ruling party.

The creation of Security Commissions at the Centre and in states as directed by the court would ensure robust policy-making at both levels. It would also protect the police from unwarranted political pressures, enabling them to concentrate on core issues. The court has further sought a separation of law and order and crime investigation. It would reduce the workload of police officers. The ‘Status of Police in India Report 2019’ (SPIR) by Common Cause, Lokniti, Centre for the Study of Developing Societies (CSDS) and Tata Trusts found that “police personnel of nearly all the states (are) excessively over-worked, with average personnel working for 14 hours a day”.

Another police reform that is entirely in the interest of citizens is establishing “complaint authorities” at district and state levels. Such impartial and independent committees are meant to enquire into the allegations of police misconduct or harassment and provide succour to the community.

The seven major reforms aim to revamp law enforcement agencies, but the response from the states has been lukewarm. One can also discern deliberate sabotage by political parties as they tend to appoint their favourites to Establishment Boards and complaint authorities. Giving extensions to preferred officers who are on the verge of retirement to harass or silence dissent is also being resorted to. As a result, these bodies, even if created in some states, have failed to win the confidence of either police officers or citizens. And this is not peculiar to any one political party, all of them are united in their effort to “cage the parrot”.

If police reforms are implemented in true earnestness, criminals like Vikas Dubey will not be allowed to kill police officers in uniform. Nor will felonious men go around raping women. Because officers leading police stations and districts, being men and women of merit, will act well in time to prevent such crime. If we want to ensure that criminals do not prowl fearlessly and wish to improve conviction rates, the merit of police officers should be the sole criterion for their appointment in police stations and above. And the Supreme Court has laboriously factored this in its order.

Presently, small-time criminals gradually become dons due to political patronage. Initially, they are used to threaten “inconvenient” persons. Gradually, they start their own extortion rackets or take to violence, adulteration or hoarding of essential commodities as local politicians successfully neutralise the police and other enforcement agencies. Entering into dubious land deals, real estate, hotel and restaurant businesses flushed with black money, they form dangerous criminal gangs. Giving protection to these illegal activities and collecting money from them enriches officers of different departments as well as politicians. It is a vicious cycle. And it is this politician-officer-criminal nexus that the SC tried to demolish in 2006.

It is in the interest of all of us to pursue police reforms vigorously and to hold Union and state governments accountable for their failure to do so. The Supreme Court has laid down a clear and cogent process for creating citizen-centric police. The onus of getting it implemented is entirely on us.

Mukund Padmanabhan writes: Allowing oneself to think critically and candidly about food may demand making challenging dietary changes.

I found myself reading my friend Peter Ronald deSouza’s essay (‘The mutton mince dosa test’, IE, September 15) with a mix of hearty appreciation and nagging disquiet. There is indeed, as he argues, a troubling link between food and fanaticism in India. He is right in saying our attitudes towards what we can and cannot eat have led to a “politics of othering”. While there is much to be said for outrightly condemning violent beef vigilantes or exposing the irrationality of specific food taboos, it is somewhat simplistic to draw up an unreserved case for food diversity, leave alone suggest, as he does, that it is “a good index of a tolerant society.”

The argument that we must be tolerant about what others eat often involves making a conceptual leap from “descriptive relativism” (the empirical reality that our morality and our cultural practices are diverse) to “ethical relativism” (the theory, in its most extreme forms, that moral truths can be known or determined only within cultural contexts). One man’s meat, as the saying goes, is another man’s poison. And so, isn’t it better to just leave it at that?

This kind of relativism is usually well-meaning, being grounded in notions of plurality and tolerance. Attempts to contest it risk appearing narrow and illiberal. Taboo foods, after all, the main subject of deSouza’s thought-provoking critique, tend to awaken deep-seated cultural prejudices, arouse feelings of revulsion. Surely, the point is to overcome this?

Yes, of course it is. Social discrimination on the basis of food choices is unacceptable. Even so, it is important to remember that at the high table of a true and thoroughgoing food libertarianism, as opposed to that populated with dishes catering to a moderate gastronomic adventurism, it is not enough to be seated (or share) such things as pork curries, beef frys, or mutton mince dosas. One would have to be fine with other more “unusual” dishes as well, such as raw monkey brain, rice wine infused with baby mice, dogs of various breeds, and sautéed tarantula. The people who consume them have as much a right to complain about food puritanism and othering as your everyday desi non-vegetarian.

Reading deSouza’s call for food diversity (which is not quite the same thing as food fusion, which he also celebrates), I realised what nagged me was its deafening silence about one aspect of food ethics — is it right to eat certain kinds of food at all? It’s time to make a disclosure here. For the last year-and-a-half, I have gone from being an occasional non-vegetarian to a vegan. Almost vegan is much more accurate, as I have allowed myself to, on occasion, eat something with butter or ghee rather than risk offending a host and, much worse, cadged a bite or two of some milk-infused burfis. Moreover, as the former US President Jimmy Carter admitted in a different context, I have looked at non-vegetarian dishes nostalgically and lovingly, or been routinely disloyal in my mind.

What surprises me though, as a struggling and imperfect vegan, is how people react to veganism. Some believe it is a form of food puritanism, which it most definitely is not. Others dismiss it as a result of some passing woke trend, an attempt to be a food fashionista (as opposed to a deSouza-like “food fusionista”). Although there are some activists who have given veganism a bad name, very few appreciate that it could also be arrived at through deliberative philosophical inquiry into the ethics of food, its production and consumption. My so-called “conversion” occurred while reading and re-reading Peter Singer, the brilliant (and controversial) Australian philosopher now based at Princeton, as preparation for a couple of bioethics lectures to university students.

The monstrous cruelties that attend industrial factory farming, which author Yuval Noah Harari described as probably the worst crime in history, need no repetition here. But if you do not believe, as some religious texts have declared, that man was made in God’s image and was placed to have dominion over every other living thing on earth, then it is worth at least considering the vegan case, particularly as we now live in a world where human survival and nourishment can sustain without animal slaughter on such a gigantic scale.

Vegetarians like to think they are more humane about their dietary choices, but they rarely consider what goes into the making of dairy products. What it usually means is a long and quick succession of pregnancies for cows and buffalos, their calves separated not so long after birth, and their milk diverted for human consumption. If the calf is female, then it is raised for another succession of economically-lucrative pregnancies. If it’s a male, then it is usually quietly sent to the abattoir.

That the many millions who worship cows in this country choose to be either unaware or unfeeling about how they suffer on account of milk production is reflective of a larger truth. When it comes to thinking about how our food is produced, we would rather not know, or deal with our cognitive dissonances by suppressing what we do know. Allowing oneself to think critically and candidly about food may demand making challenging dietary changes. It is this kind of collective denial that results in activist campaigns, and even books, devoted to climate change failing to make even a passing reference to food. Our food system produces more greenhouse gases than most other sectors, including transportation, but we are more comfortable talking about limiting the size of cars than reducing the harm to cows or goats. Never mind also that methane, tonne for tonne, is about 30 times worse in its impact than carbon dioxide by some estimates.

The issue, of course, is not merely whether we are staking our future for the sake of sushi or hamburgers. It seems fair to ask whether animals, particularly those that have sentience (which Singer defines in terms of capacity to feel pleasure and pain) and have some notion of continuity (loosely, a sense of self-awareness over time) are worthy of moral consideration. One may think they don’t, but at the very least, a case needs to be made out for this.

In an intellectual climate where prejudices on the basis of tribe, culture, nation, race, sex, and sexual preference have been rejected, Singer believes we are still struggling to overcome “speciesism”, a bias in favour of one’s own species over that of others. He argues, and disturbingly, that just like racists violate equality by privileging the interests of their own race and sexists violate equality by favouring their own sex, speciesists abuse the interests of members of other species. “The pattern,” he says, “is identical in each case.”

Such veganism is not founded on food puritanism. Neither is it grounded in taboo or irrational revulsion. For instance, some vegans allow themselves to eat bivalves such as clams and mussels because they lack brains as well as a central nervous system. It is important to contrast the philosophical literature on veganism with the narrow and reproachful attitude of many vegan activists, who rely only on moral messaging, fail to recognise their own imperfections, and get the backs of others up through campaigns that seem hostile and denigrating.

Like Singer, I look hopefully at the growth of plant-based meat alternatives (which may become cheaper with growing economies of scale) and the advances in the making of in-vitro meat (essentially lab-grown meat through the painless harvest of muscle tissue). It may be just the thing to relive the taste of the mutton mince dosa at the Delhi School of Economics canteen. Like my friend Peter deSouza, I remember it very fondly too.

Salman Khurshid writes: Communities concerned about the model of governance implemented in the country need enlightened reappraisal of their options.

In Yogi Adityanath’s world, ironically like Sophie’s World, words mean something different from normal times. Munshi Premchand, who wrote the wonderful short story, Idgah, about a little boy who worried that his mother burnt her fingers in preparing roti for him and, therefore, spent his money on buying a pair of tongs instead of sweets like the other children, would have scarce imagined that abba jaan could be used as a pejorative term. But that is exactly what has happened. People using the term of respect for their fathers are labelled with those words to describe having taken more than their share of subsidised rations. Of course, not only is the allegation palpably untrue but it is clearly directed against Muslim families to cause provocation of hostility. On the other hand, Premchand’s stories highlight the essential humanity of our experience.

People ask me what theme the Congress will project in the coming elections in UP. It must inevitably be to counter and defeat the coarseness and harshness of the ruling party ethos, the divisive tactics to polarise communities, the insensitivity towards the most vulnerable, the shameless repudiation of the idea of India. This we hope to do with the comforting touch of Premchand, imbued with the reality of human condition but committed to gently chiding the insensitive, and steering the unknowing towards happiness. People also naturally want to know if we have a CM face. Once again, our response is that we, of course, have a face but why for CM alone? Priyanka Gandhi Vadra has taken up the challenge of revitalising the party after its roller-coaster ride of 33 years out of power, but more than that to reverse UP’s slide into a cauldron of human values where life has no price and welfare is all about the volume of votes it can garner.

The abba jaan clan are not the only ones to be attacked, as accidental Hindus suffer a similar fate. A universal religion is now sought to be made a monopoly of some, its profound inclusive principles that have been the backbone of Indian secularism twisted into an unrecognisable mass of anger, hate and violence. Yes, Hinduism is in danger but sadly from within. It is the duty of all who cherish the Hindu way of life as indeed those who celebrate the idea of equal space and dignity of all religions, to join the battle to protect faith. Since the adversaries of humanity have sought to divide Hindus and Muslims amongst others, it is the beholden duty of good Hindus and Muslims to come together and defeat the evil designs.

Some people say that the problem is that the bulk of Hindus have chosen to reject the secular project but that is a mistaken view given that the BJP (and their allies who do not all subscribe to the entire range of issues) got only one-third of the total vote in the last general election. There is thus space in the majority community, perhaps it would be correct to say, to support an alternative to the BJP.

Whilst the Hindu, liberal and conservative, will indeed play their part in the defence of India, it is important that the minority communities, particularly Muslims, too play a constructive role to unite the major sections of the non-BJP electorate instead of making myopic, temporary adjustments with entities that can acquire local pockets of power but in real terms are unable to, or are unwilling to, offer a nationwide alternative to PM Modi’s new India. There is no gainsaying that Muslims along with Brahmins and Dalits formed the bulwark of Congress politics till the developments of the past 30 years changed the landscape. Recurring communal riots and the demolition of Babri Masjid contributed to the gradual attrition of vote with periodic reversal of the trend. The Sachar Committee was a far-reaching, visionary exercise but its ground impact was at best mixed. But even then, the BJP let loose a barrage of criticism that now raises its head afresh in the abba jaan affair.

In challenging the BJP dominance, no regional party can be expected to sacrifice its political and physical territory but enlightened adjustments will need to be made. But more than that, communities that feel concerned about the model of governance implemented in the country over the past decade, too, need enlightened reappraisal of their options. The “here and now” outcome approach has not given any satisfactory results thus far and is not likely to do any better in the future. Imagined or real disappointments with the Congress, combined with no questions about the empty words of other parties, is not the recipe to address the anguish and anxiety being felt by people due to the short-sighted or devious policies of the present government. The matter is complicated further because the slightest discussion on this score itself is dubbed appeasement and discrimination.

Debate and thorough discussion are the basis of democratic choice, but the concerned groups have to choose in silence because the very mention of a choice triggers outrage contrived to disturb rationality. Thus, the choice made helps the chooser less and the adversary more, an example of a political forced error. It seems that we all have to learn from the errors made and not continue to make them repeatedly by preoccupying ourselves with the blame game.

After belatedly resolving the Punjab crisis, the Congress high command faces its next challenge with Chhattisgarh health minister TS Singhdeo and former Rajasthan deputy CM Sachin Pilot visiting Delhi to press their case against Bhupesh Baghel and Ashok Gehlot. Singhdeo wants Baghel and the high command to honour a commitment to rotate the CM post to him at the halfway mark. Pilot, after a failed rebellion, is struggling to get his followers accommodated in the Rajasthan cabinet.

The manner in which the high command decisively acted against Amarinder Singh has brightened their hopes. But there is a major difference. Both Baghel and Gehlot enjoy brute majorities in the respective Congress Legislative Party unlike Amarinder. A weak high command has no clout to unseat the duo even while it desires that the two CMs with proven organisational prowess come to the AICC to help rebuild the party in states going to the polls like UP and Gujarat.

The lack of enthusiasm for organisational work among Congress’s top leaders has been a big problem for the party. Former Uttarakhand CM Harish Rawat has been grudgingly continuing in Punjab ruing time spent away from his poll-bound state. Former Kerala CM Oommen Chandy showed no stomach for reviving the party in Andhra Pradesh after initial enthusiasm. In its glory days, Congress had the Kamaraj Plan were top central ministers resigned to take up party work. Such is the internal talent deficit and low morale that the party is in talks to rope in poll strategist Prashant Kishor and other young leaders who made a mark elsewhere.

Congress’s challenge is to discover the next generation of political savants like Baghels and Gehlots who could be waiting in the wings. It could try and blood its state Youth Congress units in states it is down and out to aim for a revival. Ultimately, the party needs a national narrative for the leaders to go to the masses with. This may explain the hesitation to take up new grassroots challenges even among seasoned leaders who came up the hard way in politics.

One of the main thrusts of the recently unveiled AUKUS trilateral security pact between the US, UK and Australia is delivering nuclear-powered submarines to Canberra. This is clearly aimed at countering China’s maritime belligerence in the Indo-Pacific region. In fact, with China as the focus, the strategic-military power plays of the coming decades will be based on naval power, with submarines playing a vital role. Submarines can be great levellers in asymmetric military scenarios given their long range, stealth, strike and force projection capabilities. With nuclear submarines these factors are multiplied further, enabling longer operational periods.

This is precisely why countries from Singapore and Indonesia to Japan and Taiwan – which has been facing the brunt of Beijing’s military intimidation – are inducting submarines at a fast clip to counter Chinese aggression. Disappointingly though, India’s underwater fleet continues to lack the requisite teeth despite the fact that high seas are the only domain in which India can checkmate China given its natural geographic advantages.

However, today the Indian navy has 12 old diesel-electric submarines with only half of them operational at any given point of time. Additionally, the force has inducted just three of the six projected French Scorpene submarines and has only one nuclear-powered submarine with nuclear-tipped ballistic missiles, the INS Arihant. In contrast, China already has the world’s largest navy with 350 warships, including 50 conventional and 10 nuclear submarines. Unless this gap in naval prowess is mitigated quickly, New Delhi will be hamstrung further in countering Beijing’s desire to dominate the Indian Ocean.

Incidentally, the Defence Acquisitions Council only cleared the decks for project P-75I for construction of six new conventional stealth submarines in June – this, when it was granted acceptance of necessity way back in November 2007. As per plans, India should have at least 18 conventional submarines, six nuclear attack submarines and four nuclear submarines with nuclear missiles. We are nowhere near that target. The defence bureaucracy must quickly address this delay if India is to walk the talk on Quad and its Indo-Pacific ambitions.

Conceived by the Kerala Catholic Church in 2009, the “love jihad” bogey – never proven – has returned over a decade later to its manger, after perambulating through some north Indian states where it became fodder for criminalising interfaith marriages. That a bishop of the dominant Syro Malabar Catholic Church openly warned of a “love jihad” and “narcotic jihad” threat to the faithful had shocked Kerala into a vigorous public debate. But the Church now finds itself cornered after an influential Catholic priest alleged the equivalent of “love jihad” by OBC Ezhava youth. The heavyweight Ezhava organisation SNDP has hit back, alleging it was Christians, not Muslims, at the forefront of conversions and “love jihad” targeting Hindus.

India’s only state with a sizeable religious diversity of Hindus, Muslims and Christians has always struggled with various community organisations never chary of brandishing their political heft. Yet Kerala has miraculously preserved remarkable communal amity despite the occasional rancour. What has publicly surfaced was drawing room chatter across Christian homes since 2019 amid an explosion of Islamophobic content propagating in Malayalam through WhatsApp, and hence under the radar.

The bishop’s remarks led to Muslim groups marching in protest, BJP demanding investigation into “narcotic jihad”, CM Pinarayi Vijayan asking those in responsible positions to be guarded in their statements, and the leader of opposition VD Satheesan of Congress, which loses most in the Christian-Muslim cleavage, critiquing the bishop for being way out of line. Women groups weren’t far behind either, noting the assault on female agency and autonomy by politically-charged religio-conservative outfits.

The recent Kerala assembly polls saw the Christian vote pulled in different directions, further compounding its waning clout. Churchleaders’ complaints of dwindling numbers haven’t overturned a general phenomenon observed across India. A rapid, secular fertility rate decline has touched all communities equally, although Muslims, as per current data, will take longer to catch up. Turning this state of flux and resultant insecurities into dog whistles and hate speech against other communities is dangerous: Take the Church’s 2009 bogey and its national, individual and social ramifications today. It fed divisive political discourse, led to intrusive laws  interfering with interfaith relationships, and now burdens the judiciary, which must reverse an oppressive legal template.

Ambani’s Reliance Industries is a major player in the hydrocarbon, or fossil fuel, segment. That this same company is committing to make green hydrogen available at $1 per kg by 2030 is a clear signal that India can forge ahead with its transition.

India is moving ahead on green entrepreneurship. Two of the country’s biggest industrial houses — Reliance and Adani — are now focusing on the newest segment of the green energy sector: hydrogen. Adani’s plan to invest $20 billion in clean energy and the ambition to make it the biggest clean energy company in the world is good news for India. These new ventures do not depend on subsidy, unlike much of the green initiatives of industrial countries.

Ambani and Adani are big players and can help put India firmly ahead. India’s private sector has been extremely proactive on clean energy — from relative newcomers such as ReNew Power, with its round-the-clock renewable energy and storage project, to the largest conglomerates such as the Tatas.

The reality of the energy transition together with the commercial viability of the renewable sector has led public sector enterprises like NTPC to forge ahead in renewable energy and now green hydrogen; coal mining major Coal India too is moving into renewables. Ambani’s Reliance Industries is a major player in the hydrocarbon, or fossil fuel, segment. That this same company is committing to make green hydrogen available at $1 per kg by 2030 is a clear signal that India can forge ahead with its transition.

More importantly, it can be a critical global anchor for the decarbonisation of industry and transport (particularly long haul) with green hydrogen. Plans like Ambani’s investment in a gigawatt electrolyser manufacturing unit and NTPC partnering with Siemens will give it the edge. India’s energy market will define global demand for the next few decades. Unlike elsewhere where the clean energy is bitterly divisive, India can hope to beat a consensual green path to its huge new requirements.

​​The government should ideally convert the interest and debt repayment, on which it has declared a moratorium for four years, into equity upfront, right now, instead of waiting for four years.

It is in India’s and, therefore, the government’s interest for the country to have at least three competitive telecom operators. After a long period of positive harm — persisting with unjust demands for shares of revenue improperly conceived, rejecting the guidelines set by the sector regulator and then collecting penalty and interest for the period spent on litigation — the government has offered the telecom sector some reprieve.

Vodafone has spurned the implicit offer to repair the damage done to its Indian operation and refuses to put any fresh equity into Vodafone Idea. That means the government will have to take action to set the company on its feet. It must check with the Aditya Birla group, which, weeks ago had expressed its readiness to hand over its equity to the government, whether it would like to think again, after the telecom package.

The government should ideally convert the interest and debt repayment, on which it has declared a moratorium for four years, into equity upfront, right now, instead of waiting for four years. If Birla is not interested in reviving the operation, the government should actively scout for new investors to buy out passive owners and invest fresh equity. These need not be telecom companies. Vodafone Idea’s professional management can run the operation; what it needs is unencumbered cash flow. The total market capitalisation of the company is less than Rs 30,000 crore.

Tiny slivers of India’s Employees’ Provident Fund and the National Pension System can provide the capital, with supplementary investments by other capital pools, such as the National Investment and Infrastructure Fund. If the government cares to be bold and innovative, it could take a portion of its accumulating foreign exchange reserves, which earn 1.3% in 10-year US Treasuries, and create a special purpose vehicle to own a stake in companies such as Vi that face financial stress but have bright prospects. Once the pall of uncertainty over the future of Vi lifts, it can thrive and its valuation gains would pay for such innovation.