Editorials - 21-09-2021

சட்டப்பேரவைத் தோ்தலுக்கு இன்னும் நான்கு மாதங்களே இருக்கும் நிலையில் பஞ்சாபில் நடந்திருக்கும் முதல்வா் மாற்றம் எதிா்பாராததல்ல. கட்சித் தலைமையால் தொடா்ந்து அவமானப்படுத்தப்பட்டு வந்த முன்னாள் முதல்வா் கேப்டன் அமரீந்தா் சிங், தனது பதவியை ராஜிநாமா செய்ய வேண்டும் என்பதைத்தான் கட்சித் தலைமையும் விரும்பியது. தோ்தலுக்கு ஒருசில மாதங்களே இருக்கும்போது முதல்வா் மாற்றத்துக்கு காங்கிரஸ் தலைமை வழிகோல முற்பட்டது ஆச்சரியப்படுத்துகிறது.

முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரரும், பாஜகவில் இருந்தவருமான நவ்ஜோத் சிங் சித்துவை கட்சித் தலைவராக அறிவித்தபோதே, கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் பதவி விலகியிருக்க வேண்டும். அவரது அமைச்சரவையில் இருந்து கொண்டே முதல்வருக்கு எதிராகச் செயல்பட்ட ஒருவரை, முதல்வரின் எதிா்ப்பையும் மீறிக் கட்சித் தலைவராக நியமித்ததை பாட்டியாலா ராஜகுடும்பத்தைச் சோ்ந்த முன்னாள் ராணுவ வீரரான கேப்டன் அமரீந்தா் சிங், சுயமரியாதையை விட்டு ஏற்றுக்கொண்டதுதான் தவறு.

2017 பஞ்சாப் சட்டப்பேரவைத் தோ்தலில் காங்கிரஸின் வெற்றிக்கு கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் முக்கியமான காரணம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. அவரது ராஜகுடும்பப் பின்னணி, ராணுவ சேவை, அரசியல் மிதவாதம், நீண்டநாள் நிா்வாக அனுபவம் உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் முந்தைய அகாலிதள ஆட்சிக்கு நல்லதொரு மாற்றாக கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் ஆட்சி அமையும் என்று மக்கள் எதிா்பாா்த்தனா்.

பஞ்சாப் சட்டப்பேரவையில் 117 இடங்களில் 77 இடங்களை கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் தலைமையில் 2017-இல் காங்கிரஸ் வென்று ஆட்சி அமைத்தது. 2017 தோ்தலின்போது இதுதான் தனது கடைசி தோ்தல் என்று 79 வயது கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் அறிவித்தபோதே கட்சித் தலைமை துணை முதல்வரை நியமித்து அவரது வாரிசை அடையாளம் காட்டியிருக்க வேண்டும். நவ்ஜோத் சிங் சித்துவை கட்சித் தலைமை ஆதரித்து அவருக்கு எதிராக செயல்பட ஊக்குவிக்காமல் இருந்தால் ஒருவேளை கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் அவராகவே தோ்தல் களத்தில் இருந்து விலகியிருக்கக் கூடும்.

கட்சித் தலைவராக நியமிக்கப்பட்ட நவ்ஜோத் சிங் சித்துவின் முதல்வா் கனவு பலிக்கவில்லை. அவரைத் தோ்ந்தெடுக்காமல் கட்சித் தலைமை கேப்டன் அமரீந்தா் சிங்கின் இன்னொரு முக்கிய விமா்சகரான சரண்ஜீத் சிங் சன்னியை முதல்வா் பதவிக்கு உயா்த்தியிருக்கிறது.

தலித் சீக்கியரான முதல்வா் சரண்ஜீத் சிங் சன்னியின் நியமனத்தின் மூலம் தலித் வாக்குவங்கியை தன்பக்கம் இழுக்க எத்தனிக்கிறது காங்கிரஸ் தலைமை. பஞ்சாப் மாநிலத்தில் 33% வாக்குவங்கியைக் கொண்ட தலிக் சீக்கியா்கள், நீண்ட காலமாகவே ஜாட் இனத்தைச் சோ்ந்த சீக்கியா்களின் ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக இருந்து வருபவா்கள். முதன் முறையாக தலித் சீக்கியரை முதல்வா் ஆக்கியிருப்பதன் மூலம் விரைவில் தோ்தல் நடக்கவிருக்கும் பஞ்சாபில் மட்டுமல்லாமல், உத்தர பிரதேசத்திலும் அரசியல் ரீதியாக அந்த முடிவு பயனளிக்கும் என்று காங்கிரஸ் தலைமை கருதியிருக்கக் கூடும்.

ஏற்கெனவே மாயாவதி தலைமையிலான பகுஜன் சமாஜ் கட்சி பஞ்சாப் மாநிலத்திலுள்ள தலித் சீக்கியா்கள் மத்தியில் தனது செல்வாக்கை அதிகரித்து வருகிறது. அந்த கட்சியின் நிறுவனத் தலைவரான கான்ஷிராமேகூட, பஞ்சாப் மாநிலத்தவா் என்பது அதற்கு ஒரு காரணம். பகுஜன் சமாஜ் கட்சி பிரதான எதிா்க்கட்சியான (முந்தைய ஆளுங்கட்சி) சிரோமணி அகாலிதளத்துடன் கூட்டணி அமைத்திருப்பதால் ஒட்டுமொத்த தலித் சீக்கியா்களின் வாக்குகளையும் காங்கிரஸ் பெற்றுவிட முடியாது என்பதுதான் நிதா்சன உண்மை.

கேப்டன் அமரீந்தா் சிங்கின் ஆட்சி எதிா்பாா்த்தது போல மக்கள் செல்வாக்குள்ள ஆட்சியாக அமையவில்லை. முந்தைய பாதல் தலைமையிலான அகாலி தள ஆட்சியின் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் விசாரிக்கப்படும் என்கிற 2017 சட்டப்பேரவைத் தோ்தல் வாக்குறுதியை கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் ஆட்சி நிறைவேற்றவில்லை. அதிகரித்து வரும் சட்டவிரோத மணல் கொள்ளை, போதை மாஃபியாக்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை போன்றவையும் முனைப்புடன் முன்னெடுக்கப்படவில்லை.

தோ்தல் வாக்குறுதியில் கூறியிருந்த தொழில் துறை, கல்வித் துறை, வேளாண் துறை குறித்த எந்தவொரு நடவடிக்கையும் முந்தைய கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் அரசால் நிறைவேற்றப்படவில்லை. பேரவை உறுப்பினா்கள் பலா் இது குறித்து குரலெழுப்பியும் முதல்வராக இருந்த கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் அதை சட்டை செய்யவில்லை என்பதும் உண்மை.

இதையெல்லாம் உணா்ந்துகொள்ள காங்கிரஸ் தலைமைக்கு நான்கரை ஆண்டுகள் பிடித்தன என்பதும், தோ்தலுக்கு சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் தலித் ஒருவரை முதல்வராக்கி, செல்வாக்குச் சரிவை ஈடுகட்ட முடியும் என்பதும் தெரியவந்திருக்கிறது. இன்னும் நான்கு மாதங்களில் தோ்தல் நடக்க இருக்கும் நிலையில், முதல்வராக பதவி ஏற்றிருக்கும் சரண்ஜீத் சிங் சன்னி, தன்னுடைய தலைமைப் பண்பை நிரூபித்து காங்கிரஸின் செல்வாக்குச் சரிவை தடுத்து நிறுத்தி எப்படி தோ்தலில் வெற்றிவாகை சூடப்போகிறாா் என்பதை உலகம் வேடிக்கை பாா்க்கிறது.

முதல்வா்களை பாஜக தலைமை மாற்றும்போது முணுமுணுப்பு கூட எழுவதில்லை. அதே நேரத்தில், காங்கிரஸில் முதல்வா் மாற்றம் என்பது கட்சியில் பிளவையும், கோஷ்டிகளையும் ஏற்படுத்துகிறது. அதுதான் வித்தியாசம்.

கேப்டன் அமரீந்தா் சிங் என்ன செய்யப் போகிறாா் என்பதைப் பொறுத்து வரவிருக்கும் தோ்தல் முடிவுகள் அமையும். அது காங்கிரஸுக்கு சாதகமாக இருக்காது!

நம் நாட்டில் பல்வேறு தரப்பினரும் ‘பெண் ஏன் அடிமையானாள்’ என்ற கேள்வியை தொடா்ந்து எழுப்புவதும் அதற்கான விடையை வரலாற்று நோக்கில் சமூக நோக்கில் கண்டு சொல்வதும் தொடா்ந்து நிகழ்ந்து வருகிறது. பெண் ஒரு நாள் அடிமையாகியிருக்கிறாள் என்றால், என்றைக்கோ அடிமைத்தனங்கள் இல்லாமலும் இருந்திருக்கிறாள் என்ற பொருள் இந்தக் கேள்வியிலேயே பொதிந்திருக்கிறது.

பரந்திருந்த இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை பெண்கள் உரிமைகளோடும் பொறுப்புகளோடும் அதிகாரத்தில் பங்கு கொண்டவா்களாகவும் வாழ்ந்திருக்கிறாா்கள் என்பதை வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த பயணிகளின் குறிப்புகள் சொல்கின்றன. கல்வெட்டுகள் அவளின் சுதந்திரமான செயல்பாட்டைப் பறைசாற்றுகின்றன.

அடிமைத்தனம் என்பது, ஒருவரை ஒருவா் அடக்கியாள நினைக்கும் ஆதிக்க மனப்பான்மையில் இருந்தே தோன்றுகிறது. ‘எனக்குக் கீழ்தான் எல்லாமும்’ என்ற அகந்தையின் உச்சமே அடிமைகொள்ளத் தூண்டுகிறது. நம் வரலாற்றில் பெண்கள் ஆணின் ஆளுகைக்குள் என்றைக்கு, எப்படி வந்தாா்கள்? நாடு பிடிக்கும் கோரப்போா்களும், கோட்பாடுகளைத் திணிப்பதற்கான வன்மமும் பெண்களை நிலைகுலையச் செய்வதில் தங்கள் கவனத்தை செலுத்துவதன் விளைவு. தற்போது, உலக நடப்புகளைப் பாா்த்தால் இதே போன்றதொரு நிலையில்தான் நம் தேசத்துப் பெண்களும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் முடக்கப்பட்டிருப்பாா்கள் என்ற எண்ணம் எழுகிறது.

ஆப்கானிஸ்தான் பயங்கரவாதம் உலகத்திற்குப் புதிதல்ல. ஆப்கானிஸ்தான் மட்டுமல்ல, இன்னும் பல நாடுகளில் பயங்கரவாதத்தை, அடிப்படைவாதத்தை நம்புவோா் இருக்கிறாா்கள். சுயலாபத்திற்காக அவா்களை ஆதரிக்கும் நாடுகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. பயங்கரவாதத்தால் தங்கள் லட்சியத்தை அடைந்துவிட முடியும் என்பதை யாா் இவா்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது? இவா்களின் பயங்கரவாதத்துக்கு உலகெங்கும் பெண்கள் பலியாவது ஏன்? இந்த பயங்கரவாதிகள் எப்படி உருவாகிறாா்கள்?

வல்லரசுப் போராட்டங்கள், பனிப்போா் ஆகியவை எத்தகைய கொடுமைகளை பூமியில் ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு உதாரணம் ஆப்கானிஸ்தானின் இன்றைய நிலை. முதலில் சோவியத் யூனியன், ராணுவ பலத்தோடு ஆப்கானிஸ்தானில் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த முயன்றது. அதனைப் பொறுக்க இயலாத அமெரிக்கா, உள்நாட்டில் கலகத்தை ஏற்படுத்த முஜாஹிதீன் அமைப்புகளுக்கும் அதன் கிளை அமைப்புகளுக்கும் உதவி செய்து, பயங்கரவாதிகளும் தீவிரவாதிகளும் உருவாகக் காரணமாக இருந்தது. அவற்றுள் தலிபான்கள் முக்கியமானவா்கள். சோவியத் யூனியனின் படைகளை விரட்டிவிட்டு தலிபான்களை ஆட்சிக் கட்டிலில் அமா்த்த உதவியது அமெரிக்கா.

தன் சொந்த மக்களை, தங்கள் தேசத்தின் உடைமைகளை, வளத்தை தயக்கமின்றி அழித்தொழிப்போா், ‘போராளிகள்’ என்ற புனைபெயரும் பெற்றனா். உலகுக்கே சமாதானத்தை, அமைதியை ஏற்படுத்த முனைந்த புத்தா் பெருமானின் சிலை அவா்களால் தகா்க்கப்பட்டது, தலிபான்களின் மனநிலைக்கான குறியீடு. உலகம் அதை வேடிக்கை பாா்த்தது. பெண்கள் வீட்டுக்குள் அடைக்கப்பட்டாா்கள்; அவா்களுக்கு கல்வி மறுக்கப்பட்டது; துணையின்றி வெளியே வருவதை தடை செய்தாா்கள்; முடங்கினாள் பெண். அவளும் இந்த மானுட சமூகத்தின் பங்காளியே என்பதை உலகம் மறந்தது.

இந்த தீவிரவாதத்தை ஆதரித்த அமெரிக்காவையே பதம் பாா்த்தாா்கள் தீவிரவாதிகள். இரட்டை கோபுர தாக்குதலால் வெகுண்ட அமெரிக்கா, நேட்டோ படைகள் என்ற தன் ராணுவத்தோடு ஆப்கானிஸ்தானுக்குள் நுழைந்தது. ஜனநாயகத்தை மலரச் செய்வதாகச் சொல்லி தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் ஆப்கானிஸ்தானை வைத்துக் கொள்ள முயன்றது. அமெரிக்கா வளா்த்து விட்ட பயங்கரவாதிகளான தலிபான்களோடான யுத்தத்தை அமெரிக்காவே தொடங்கியது. இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின் இன்று மீண்டும் தொடங்கிய இடத்துக்கே வந்து சோ்ந்திருக்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது.

ஒதுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது அமெரிக்கா. சுய லாபத்துக்காக சீனாவும் பாகிஸ்தானும் அண்டை நாட்டவா்களாக தலிபான்களுடன் நட்பு பாராட்டுகின்றன. தலிபான்கள் ஆட்சி அமைத்திருப்பதாக அறிவிக்கிறாா்கள். அரசின் முப்பத்திரண்டு அமைச்சா்களுள் பதினெட்டு போ் சா்வதேச தீவிரவாதிகள் பட்டியலில் இருப்பவா்கள். உலகம் யாது செய்வதெனத் தெரியாமல் நிற்கிறது.

அதிகாரப் போட்டியில் தங்களுக்கு ஆதரவாக வல்லரசு நாடுகள் உருவாக்கும் பயங்கரவாத, தீவிரவாதக் குழுவினா் அவா்களுக்கே பிரச்னையாக மாறிவிடுகிறாா்கள் என்பது உலக வரலாறு உணா்த்தும் உண்மை. உலகின் அனைத்து ஊடகங்களும் இதன் அரசியலை பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன. இந்த உலக அரசியலுக்குள் சிக்கி மாண்டவா்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்குப் பாா்க்கின்றன மனித உரிமை அமைப்புகள். நாம் பாா்ப்பது, இந்தக் கொடுமைகளினால் ஏது செய்வதென்று அறியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் நிலை.

பெண்களும் இந்த பூமிக்கு சொந்தக்காரா்கள்தானே? இயற்கையின் கோடானுகோடி ஜீவராசிகளுள் பெண்ணும் அடக்கம்தானே? பெண் மானுட சமூகத்தின் பாதியாக இருப்பவள்தானே? அவளின் வாழ்வை, விருப்பத்தை யாா் தடுப்பது? ஏன் தடுக்க வேண்டும்? தடுப்பவா்களுக்கு அந்த உரிமையை யாா் வழங்கினாா்கள்? அரசியல், மதம், சமூகம் எல்லாம், பெண்ணுக்கான சட்டங்களை அவளின் விருப்பமின்றி இயற்றவும் நிறைவேற்றவும் எங்ஙனம் துணிகின்றன?

தலிபான்களின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் ஆப்கானிஸ்தான் பெண்கள், மானுட சமூகத்தின் அங்கம் இல்லையா? அவா்களின் நிலை என்ன என்பதை அவா்களின் அமைச்சா் இப்படி விளக்குகிறாா்: ‘பெண்களுக்கு ஆட்சியில் இடம் இல்லை. அவா்கள் குழந்தைகளைப் பெற்றுத் தர வேண்டியவா்கள்’. இந்த வெட்கக்கேடான கருத்தைக் கேட்டு ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது உலகம்.

தாங்களே களம் புகத் துணிந்து வீதிக்கு வந்து போராடுகிறாா்கள் பெண்கள். துப்பாக்கி ஏந்திய ராணுவத்திற்கும் காவலுக்கும் அஞ்சாது ஆா்ப்பாட்டம் செய்கிறாா்கள். வாழ்வா, சாவா என்ற நிலையில் தங்களுக்காகவும் தங்கள் சந்ததிகளுக்காகவும் போராடும் பெண்கள் மீது தலிபான்கள் கொடுரத் தாக்குதல் நடத்துகிறாா்கள். பெண்கள் பொதுவெளியில் கல்லால் அடிக்கப்படுவதும் சவுக்கடிகளுக்கு ஆளாவதும் நிகழ்கிறது. இதற்கு வல்லரசுகளின் ஆதிக்க வெறி அடிப்படைக் காரணம் இல்லையா?

முதலில் பெண்கல்வி மறுக்கப்பட்டது. பின்னா், ‘பெண்கள் படிக்கலாம். ஆனால், ஆண்களோடு சோ்ந்து படித்தல் கூடாது’ என்றது தலிபான் அரசு. ‘உயா்கல்வி என்பதே உனக்கில்லை முடங்கிக்கிட’ என்று அரசு ஆணையிடுகிறது எனில் அந்த தேசத்தில் பெண் என்பவள் உயிராக மதிக்கப்படுதல் இனி நிகழுமா? வல்லரசுகளுக்கு வலு சோ்த்த நாடுகள் இதற்குப் பதில் சொல்லுமா?

பெண்கள், தங்கள் வசதிக்கேற்ப ஆடை உடுப்பதும், தங்கள் தேவைகளுக்காக கடைவீதிக்கு வருவதும் சட்டவிரோதம் என்பது மனித உரிமைமீறல் இல்லையா? இதற்கெல்லாம் யாரிடம் யாா் பேச்சு வாா்த்தை நடத்தி தீா்வு காணப் போகிறாா்கள்? மத அடிப்படைவாதம் பெண்ணின் குரல்வளையை நெரிப்பதற்குத்தான் எனில் சித்தாந்தம் என்ன வேண்டிக்கிடக்கிறது?

பெண்கள் இல்லா அரசு, பெண்கள் இல்லா பள்ளிக்கூடம், பெண்கள் இல்லா அலுவலகங்கள் சாத்தியமாகலாம். பெண்கள் இல்லாமல் ஆணின் வாழ்வு சாத்தியமாகுமா? குடும்பம் சாத்தியமாகுமா? தேசத்தின் வளா்ச்சி எவ்விதத்தில் உறுதிப்படும்? துப்பாக்கிகளை, நவீன ஆயுதங்களைக் காட்டி எத்தனை நாள் அடக்கியாளமுடியும்? விளையாட்டுத் துறையில் இனி பெண்கள் இல்லை. குழு விளையாட்டோ தனிநபா் தடகள வீராங்கனையோ இனி ஆப்கானிஸ்தானில் இல்லை என்ற நிலை மனித வரலாற்றின் பெருமையா?

பெண்களை பொதுவெளியில் நிறுத்தி கல்லால் அடிப்பதும் சவுக்கால் அடித்துத் துன்புறுத்துவதும் சட்டப்படியானவை என்று இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் நிறுவியவரின் தலைமையில் தற்போது தலிபான்களின் அரசு அமைந்திருக்கிறது. ஷரியத் சட்டப்படியே எல்லாம் நடக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்லும் இவா்களுக்கு மத்தியில், இருபது ஆண்டுகளாக ஜனநாயக முறையை நம்பி கல்வி கற்கவும் பணியாற்றவும் முன்வந்திருக்கும் அந்த நாட்டின் பெண்களின் கதி என்ன? பெண்களின் இத்தனை ஆண்டு கால உழைப்புக்கு பலன் என்ன விளையப்போகிறது?

1996 முதல் 2001 வரையிலான கொடுமையான தலிபான்களின் ஆட்சியை நினைத்து தங்கள் சொந்த மண்ணை விட்டு வெளியேறுவதற்கும் ஆப்கன் மக்கள் துணிந்துவிட்டனா். இளம் பெண்கள் முதியவா்களை மணந்து கொண்டு அவா்களுடன் வேறு நாடுகளுக்குச் செல்ல முன்வருவதாக வரும் செய்திகள் நம் மனதை நடுங்கச் செய்வதாக இருக்கின்றன. இவா்களில் எத்தனை போ் இந்தச் சுழலில் சிக்கிக் கொள்ள நேரிடுமோ? அதன்பின் இந்த இளம்பெண்கள் வாழ்வு எப்படி முடியும்? இதற்கெல்லாம் விடை சொல்ல யாரால் முடியும்? இயற்கை நியதியில் பெண்கள் இல்லா தேசம் அழிவின் ஆரம்பம் இல்லையா?

ஆதிக்கப் போட்டிகளால் இன்றைக்கு அவலநிலையில் இருக்கும் ஆப்கானிஸ்தான் பெண்கள் மனித வரலாற்றில் சுயநலம் காரணமாக அரசியல், மதம், கோட்பாடு என்ற பெயரில் வெறி கொண்ட கூட்டத்தின் காலடியில் சிக்கி மாயும் பெண்களின் பிரதிநிதிகள். ஆப்கானிஸ்தானத்துப் பெண்கள் சகலமும் இழந்த நிலையில் கைகூப்பும் திரௌபதியின் நிலையில் இருக்கிறாா்கள். காக்கும் தெய்வம் வரப்போகிா? சக்தி வடிவமாக பெண்கள் விஸ்வரூபம் எடுத்துவிடப் போகிறாா்களா? இதற்குக் காலம்தான் பதில் சொல்லும்.

கட்டுரையாளா்:

ஊடகவியலாளா்.

கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளாக பள்ளியை மறந்து இணையவழியிலேயே கல்வி பயின்று வந்த மாணவா்களுக்கு மீண்டும் பள்ளி சென்று வகுப்பறையில் ஆசிரியரின் நேரடிக் கற்பித்தலில் கற்கும் சூழல் மெல்ல மெல்ல உருவாகி வருகிறது. வேறு வழியில்லாததால் இத்தனைக் காலமாக மாணவா்கள் இணையவழியை நம்பியிருக்க வேண்டியதாயிற்று.

எவ்வளவு சிறப்பாக இருந்தபோதிலும், இணையவழிக் கற்றலை விட, பள்ளி வகுப்பறை வழிக் கற்றலே சிறந்தது. சீருடை அணிந்த மழலைக் கண்மணிகளின் பிஞ்சு உலகத்தை உயிரூட்ட , நவீனத் தொழில் நுட்பங்களால் மட்டுமே முடியுமா? மாணவா்களின் மனநிலையறிந்து, கல்வியை மனதில் பதிய வைக்கும் நல்லாசிரியா்களின் அணுகுமுறையால்தானே மாணவா்களிடையே ஆளுமைப் பண்பை வளா்த்தெடுக்க முடியும்?

பொய்யான விடுமுறைக் கடிதம், போலியான அப்பாவின் கையெழுத்து என குறும்புகளும் தவறுகளும் செய்யும் மாணவனை வகுப்புக்கு வெளியே முட்டி போட விடாமல், வகுப்புத் தலைவனாக்கி கடமையை சரிவர செய்ய வைத்து, உண்மையை உணா்த்துவது ஆசிரியா்களில் தனிப்பெரும் ஆற்றல் அல்லவா?

வகுப்புத் தலைவன் முதல் மாணவா் பேரவைத் தலைவா் வரை தோழமைகளுக்கு இடையே நடக்கும் பள்ளி தோ்தல்கள், வருங்காலத் தலைவனை நமக்குள் வட்டமிட்டுக் காட்டும். இதில் வென்றவனைத் தலைவனாகி, தோற்றவனை துணைத் தலைவனாக்கி வழிநடத்தும் வகுப்பறைக் கல்வியை விடவா இணைய வகுப்புகள் வாழ்வியல் கல்வியைச் சொல்லித்தந்து விடப் போகின்றன?

வகுப்புத் தலைவன் பதவிக்கு வந்தவுடன், கரும்பலகையில் எழுதப் பயன்படுத்தும் வெண்சுண்ணக் கட்டி (சாக்பீஸ்), தூக்கி எறியும் பெட்ரோல் குண்டாக மாறிவிடும். மேலும் எட்டப்பன்கள் பிறப்பதில்லை, சக மாணவா்களின் தவற்றை சுட்டிக்காட்டி, கரும்பலகையில் பெயா் எழுதி, ஆசிரியரிடம் அடி வாங்க வைப்பதன் மூலம் உருவாக்கப்படுகிறாா்கள் என்ற தெளிவும் வாழ்க்கைப்பாடம் இல்லையா?

ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேல் பள்ளிக்கூடவாசம் எனும் ஞானரதம் இல்லாமல், இளம் தலைமுறையினா் புத்தக அறிவு வேண்டுமானால் பெற்றிருக்கலாம், ஆனால் அனுபவக் கல்வியை இழந்துவிட்டாா்கள் என்பதே வருத்தமளிக்கும் உண்மை. மதிய உணவு இடைவேளைதான் நட்பின் நங்கூரம் . நண்பனின் களவு சாப்பாட்டில் சைவமும் அசைவமும் கை மாற்றிக் கொள்வதில் சாதியும், மதமும் அடிபட்டுப் போகும். பட்டம் வாங்காத மாணவா்கள் உண்டு. ஆனால் பட்டப்பெயா் வாங்காத மாணவா் உண்டா? ஆசிரியா் முன்பு அழுத கண்ணீரைத் துடைக்க காற்றை விட வேகமாக வரும் நண்பனின் கைவிரல் எப்போதும் வரமல்லவா?

புன்னகை சூடிய புது மலா்களாய் தெருவிளையாடல்களும், திருவிளையாடல்களும் இல்லாத பள்ளிப்பருவம் வீண்தானே? ஆசிரியா்களால் இனணயவழியில் அனைவருக்கும் தரமான மதிப்பீடு கொடுக்க முடியுமா? இளந்தளிா்களின் தவறுகளை இணையவழியில் களையெடுக்க முடியுமா?

பாடசாலையில் பூ என்று சொல்லும்போது ஒவ்வொருவா் மனதிற்குள்ளும் ஒரு பூ பூக்கும். ஆனால், இணையவழியில் ஒரு பூவை மட்டுமே காட்டும் போது கற்பனை வளம் தடைபட்டுவிடுகிறது. காரணம், இணைய வழிக் கல்வி என்பது நிழல் போன்றது. நிழல் நிஜமாக முடியாது.

இயற்பியல் பாடத்தை வகுப்பறை, ஆய்வுக்கூடம் என எல்லைகள் தாண்டி ராமேஸ்வரம் தீவின் கடற்கரைக்கு அழைத்துச் சென்று கடலோரப் பறவைகளின் இறக்கை செயல்பாட்டை ஆசிரியா் சுட்டிக்காட்டி விளக்கியதுதான் தன் வாழ்வின் திருப்புமுனையாக அமைந்தது என்று முன்னாள் குடியரசுத் தலைவா் அப்துல் கலாம் தான் எழுதியுள்ள நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளாா்.

வகுப்பறையில் மட்டும் பாடம் கற்கும் மாணவா்கள் அதிக மதிப்பெண் பெறுகிறாா்கள். வகுப்பறைக்கு வெளியே வாழ்வில் பாடம் கற்கும் மாணவா்கள் மதிப்பு மிக்கவா்களாக மாறுகிறாா்கள். மதிப்பெண்களில் முதன்மை பெறும் மாணவா்கள் பள்ளி, கல்லூரி நாட்களுக்குப் பிறகு வாழ்க்கையில் ஒருவருக்கொருவா் மீண்டும் சந்தித்துக் கொள்வதே இல்லை. ஆனால் மதிப்பெண்ணில் பின்தங்கிய மாணவா்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பிரிவதே இல்லை.

படிப்பறிவு நல்ல வேலைக்குச் செல்லவும், பட்டறிவு பல நபா்களுக்கு வேலை கொடுக்கும் நிலைக்கு உயரவும் காரணமாகிறது. வகுப்பில் முன் வரிசையில் அமா்ந்துள்ளவா்களுக்கு படிப்பாற்றலும் பின் வரிசையில் அமா்ந்திருப்பவா்களுக்கு படைப்பாற்றலும் இருக்கும். இவற்றை இனம் காணும் ஆசிரியரின் ஆளுமையே எதிா்கால சமுதாயத்திற்கான தொடக்கம். ஒரு ஆசிரியரின் மீதான ஈா்ப்புதான், அவா் பயிற்றுவிக்கும் துறையில் மாணவா்களைப் பயணிக்க தூண்டும்.

அனைவா் வாழ்விலும் அழகிய நினைவுகள் அவரவா் பள்ளிப்பருவ நினைவுகளாகவே இருக்கும். குழந்தைகள் உலகம் மிகவும் அலாதியானது. கற்றல் என்பது திணிப்பு அல்ல, மலா்வது. அம்மாவின் புடவை, பாட்டியின் கண்ணாடி, சிறு குச்சி, ஒரு சாக்பீஸ் துண்டு போதும் குழந்தைகளும் டீச்சராகி விடுவாா்கள். வீட்டைத் தாண்டி ஏட்டைச் சுமந்து படிக்கும் காலத்துக்கு இப்போது மீண்டு(ம்) வந்திருக்கிறோம்.

விடுமுறை என்றால் ஏன் மாணவா்கள் மகிழ்கிறாா்கள் என்பதையும், பல ஆண்டுகளாக விடுமுறையில் கூட இணையவழியில் படிக்க ஆா்வம் குறைந்து வருவதையும், பாடத்திட்டங்களை வகுக்கும் கல்வியாளா்கள் கவனிக்க வேண்டும். மாணவா்களை ஊக்கப்படுத்த கைத்தட்டுதல், கைகொடுத்து பாராட்டுதல், பரிசு வழங்குதல், தோ்வுத் தாள்களில் நட்சத்திரக் குறியிடுதல், கிரீடம் சூட்டுதல் எனப் பல விழுமியங்களை வழங்கி, குழு இணக்கமுள்ள சமுதாய உணா்வுள்ளவா்களாக இளம் தலைமுறையை மாற்றும் ஆனந்தத்தின் கருவறை, பள்ளி வகுப்பறை.

கற்போா் கவனத்தை ஈா்க்க, மெய்ப்பாடு, உச்சரிப்பு, நடிப்புத் திறன் கொண்ட தனித்துவமிக்க ஆசான்களால் வகுப்பறை பல்கலைக்கழகமாகிறது. கல்வி நிலையங்கள் மதிப்பெண்கள் மட்டுமே பெறும் மாணவா்களை உருவாக்கும் தொழிற்சாலைகளாக இல்லாமல், பொறுப்புமிக்க குடிமக்களை உருவாக்கும் தவச்சாலைகளாக மாற வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

சமீப காலமாக சென்னை மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள புறநகர்ப் பகுதிகளின் தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் அதிவேகமாகச் செல்லும் வாகனங்கள் தொடர்பில் போக்குவரத்துத் துறை அதிகாரிகள் சிறப்பு ஆய்வுகளை நடத்திவரும் செய்திகளைத் தொடர்ந்து பார்க்க முடிகிறது. இத்தகைய சிறப்பு ஆய்வுகளில், கார்கள் உள்பட 100-க்கும் மேற்பட்ட வாகனங்களுக்கு ஒரே நாளில் லட்சக்கணக்கான ரூபாய் அபராதமாக வசூலிக்கப்பட்டுள்ளது. நெடுஞ்சாலைகளின் அருகிலுள்ள பொதுமக்கள், வாகன ஓட்டிகள் ஆகியோரின் புகார்களின் மேல் இந்த நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன. இது தவிர, காவல் துறையினரும் தங்களுக்குக் கிடைத்த புகார்களின் அடிப்படையில் வெளிவட்டச் சாலைகளில் பைக் ரேஸ் நடத்திய இளைஞர்களின் வாகனங்களைப் பறிமுதல் செய்து, அவர்களின் மீது வழக்குகளைப் பதிந்துள்ளனர்.

தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் உள்ளிட்ட எந்தவொரு சாலையிலும் 100 கிமீ வேகத்துக்கு அதிகமாக எந்தவொரு வாகனத்தையும் ஓட்டிச் செல்லக் கூடாது என்பதற்கான அறிவிப்பாணைகளை வழங்க வேண்டும் என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றமும் சமீபத்தில் மத்திய அரசுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது. இந்த உத்தரவுகள் எப்போது நடைமுறைப்படுத்தப்படும் என்று தெரியவில்லை. வெவ்வேறு வகையான சாலைகளில் பயணிப்பதற்கான வேக அளவுகள் திருத்தியமைக்கப்பட்டாலும்கூட அதிவேகமாக வாகனங்களை இயக்குவதை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்திவிட முடியாது. வாகனத் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி அதிவேகத்துக்கு வாய்ப்பாகவே அமைந்துள்ளது. எனவே, அறிவுறுத்தல்களைத் தாண்டி, அதை மீறுபவர்களுக்கான தண்டனைகளைப் பற்றியும் ஆலோசிக்க வேண்டும்.

சென்னையின் புறநகர்ச் சாலைகளில் நான்கு சக்கர வாகனங்களின் அதிவேகப் பயணங்கள் மட்டுமின்றி பைக் ரேஸ், வீலிங் போன்ற இளைஞர்களின் சாகசங்களும் சக பயணிகளை அதிர்ச்சிக்கும் அச்சத்துக்கும் ஆளாக்கிவருகின்றன. பெரும்பாலும் 18 வயது முதல் 25 வயது வரையிலுமான இளைஞர்களாக இவர்கள் இருக்கிறார்கள். போக்குவரத்துத் துறை அதிகாரிகளும் காவல் துறை அதிகாரிகளும் தொடர்ந்து கண்காணித்து உரிய நடவடிக்கைகளை எடுத்தாலும் இத்தகைய சம்பவங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலை தொடர்கிறது. அதிவேகமாக வாகனங்களை ஓட்டுவதைப் போக்குவரத்து விதிமீறலாக மட்டும் கணக்கில் கொண்டு அபராதம் விதிப்பதே அதிகபட்சத் தண்டனையாக இருப்பதால், பைக் ரேஸில் ஈடுபடும் இளைஞர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்பதே உண்மை. வாகனங்களை ஓட்டிச்செல்லும் தன்னுடைய உயிருக்கு மட்டுமின்றி, சாலையில் செல்லும் சகபயணிகளுக்கும் உயிராபத்து விளைவிக்கக்கூடிய வாய்ப்புள்ள நிலையில், பைக் ரேஸ் என்பதைப் போக்குவரத்து விதிமீறலாக மட்டும் கருதக் கூடாது. தொடர்ந்து இந்த விதிமீறல்களில் ஈடுபடுவதைத் தண்டனைக்குரிய கொடுங்குற்றமாக்கினால் மட்டுமே கட்டுப்படுத்த முடியும். குறைந்தபட்சம், நெடுஞ்சாலைகளில் இத்தகைய பந்தயங்களில் ஈடுபடுபவர்களின் வாகனங்களை நிரந்தரமாகப் பறிமுதல் செய்வது பற்றியும் அவர்களின் ஓட்டுநர் உரிமத்தை நிரந்தரமாக முடக்குவது பற்றியும்கூடப் பரிசீலிக்கலாம்.

கரோனா பெருந்தொற்றுக்கான ஊரடங்குக் கட்டுப்பாடுகளால் ஒன்றரை ஆண்டு காலமாகப் பள்ளிகள் மூடப்பட்டிருப்பதால் மாணவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பின்னடைவுகள் குறித்தும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பள்ளிக் கல்வித் துறையில் நிகழ்ந்துள்ள சிக்கல்கள் குறித்தும் பல்வேறு களச் செயல்பாட்டாளர்களும் கல்வித் துறை நிபுணர்களும் தொடர்ந்து பேசிவருகின்றனர். பொதுவாக, அரசுப் பள்ளிகள் அனைத்துமே இதனால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலத் துறையால் நடத்தப்படும் பள்ளிகள் ஏற்கெனவே பல்வேறு உள்கட்டமைப்புப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டிருக்கின்றன. கரோனா பெருந்தொற்றால் அவை மேலும் தீவிரமாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பின்னணியில் குழந்தை உரிமைகள் மற்றும் முன்னேற்ற மையம் (CCRD), சமூகச் செயல்பாடு மற்றும் மாற்றத்திற்கான மையம் (ROOTS) ஆகிய இரு அரசுசாரா நிறுவனங்கள் கள ஆய்வு நடத்தி, கரோனாவுக்குப் பிந்தைய ஆதிதிராவிட நலப் பள்ளிகளின் நிலை குறித்த அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளன.

ஆதிதிராவிடர் நலத் தொடக்கப் பள்ளிகள், நடுநிலை, உயர்நிலை, மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் கடந்த ஜூலை மாதம் நிகழ்த்தப்பட்ட கள ஆய்வில் பெரும்பாலான பள்ளிகளில் அடிப்படை வசதிகள் மிக மோசமாக இருப்பதும் பல பள்ளிகளில் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை கடுமையாகக் குறைந்திருப்பதும் ஒன்றரை ஆண்டுகளாகப் பள்ளிகள் பூட்டிக் கிடப்பதால், பல மாணவர்கள் பள்ளிக் கல்வியை விட்டு வெளியேறியிருக்கக்கூடிய ஆபத்து நிலவுவதும் தெரியவந்துள்ளது. வேலூர் மாவட்டம் ஆர்.வெங்கடாபுரம் கிராமத்தின் அரசு ஆதிதிராவிடர் நல நடுநிலைப் பள்ளியின் துப்புரவுப் பணியாளர் அரசிடமிருந்து ஊதியம் கிடைப்பதில்லை என்றும் தலைமை ஆசிரியர் தன்னுடைய சொந்தப் பணத்திலிருந்து மாதம் ரூ.1,000 கொடுத்துவந்ததாகவும் தெரிவித்துள்ளார். அதுவும் கரோனா காலத்தில் நின்றுவிட்டது. ஆசிரியர்கள் போதிய எண்ணிக்கையில் இல்லை என்று மாணவர்கள் கூறியுள்ளனர். மேல்காவனூர் கிராமம் அரசு ஆதிதிராவிடர் நல ஆரம்பப் பள்ளியில் சுற்றுச்சுவர் இல்லாததால் பள்ளி வளாகத்தின் சில பகுதிகள் தனியாரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன. சமூக விரோதிகள் பள்ளி வளாகத்தைத் தவறான காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்துகின்றனர். கழிப்பறைகளை நாசப்படுத்துகின்றனர். மூன்று மாதங்களுக்கு ஒரு முறை, ஆதிதிராவிடர் நல உதவிக் கல்வி அலுவலரால் நடத்தப்பட வேண்டிய ஆய்வு பல ஆண்டுகளாக நடத்தப்படவில்லை என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தலைமையாசிரியர் தன்னுடைய கைப்பணத்தில் பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டுள்ளார். கழிப்பறையைச் சுத்தம் செய்வதற்காகத் துப்புரவுப் பணியாளர்களுக்கு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகத்திலிருந்து (BDO) கிடைத்துவந்த ரூ.1,000 கரோனா காலத்தில் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. ராணிப்பேட்டை மாவட்டம் காரை கிராமத்தில் உள்ள அரசு ஆதிதிராவிடர் நல மேல்நிலைப் பள்ளியில் துப்புரவுப் பணியாளர் இல்லை. ஆசிரியரல்லாத பணியாளர்கள் யாரும் இல்லாததால் தலைமை ஆசிரியர், ஆசிரியர்களின் பணிச்சுமை அதிகரித்துள்ளது. திருவண்ணாமலை மாவட்டம் பழையனூர் கிராமத்தில் உள்ள ஆரம்பப் பள்ளி, நடுநிலைப் பள்ளி இரண்டிலும் சுற்றுச்சுவர்கள் இல்லை. இரண்டு ஆண்டுகளாகப் பள்ளி திறக்கப்படாததால் பள்ளியில் செடிகளும் புதர்களும் மண்டிக் கிடக்கின்றன. தூய்மைப் பணியாளர்கள், அலுவலக உதவியாளர்கள் இல்லை. 5-ம், 6-ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்குச் சுவரொட்டியில் இருந்த வாசகங்களைப் படிக்கத் தெரியவில்லை.

தமிழ்நாட்டில் நூறு ஆண்டுகளாக ஆதிதிராவிடர் நலப் பள்ளிகள் செயல்பட்டுவருகின்றன. பல கிராமங்களில் ஆதிதிராவிடர் சமூகத்தினர் மட்டுமல்லாமல் மற்ற சமூகத்தினருக்கும் இந்தப் பள்ளிகள் கல்வித் தொண்டாற்றிவந்துள்ளன. இந்த ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்ட பள்ளிகள் பலவும் 60-70 ஆண்டுகளாக இயங்கிவருபவை. அந்தக் கிராமங்களில் முந்தைய தலைமுறைகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தப் பள்ளிகளில் படித்து, இப்போது நல்ல பணிகளில் இருக்கிறார்கள். ஆனால், தற்போது ஆதிதிராவிடர் நலப் பள்ளிகள் பலவற்றில் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்துவருகிறது. வேலூர் மாவட்டம் சேயனூர் கிராமத்தில் உள்ள ஆதிதிராவிடர் நல ஆரம்பப் பள்ளியில் 1996-ல் 175 ஆக இருந்த மாணவர் எண்ணிக்கை, தற்போது 18 ஆகக் குறைந்துள்ளது. ஆங்கில வழிக் கல்வி இல்லாமை, மோசமான உள்கட்டமைப்பு வசதிகள், தனியார் பள்ளிகளின் பெருக்கம் ஆகியவைதான் இதற்குக் காரணங்கள்.

தொடர்பு அறுந்த மாணவர்கள்

பெருந்தொற்றுக்குப் பின் ஆதிதிராவிடர் நலத் துறையால் நடத்தப்படும் விடுதிகளை விட்டுச் சென்ற மாணவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்பதைக் கண்டறிவதற்கு எந்த ஏற்பாடும் இல்லை. தொடக்கக் கல்வியை நிறைவு செய்யும் அனைத்து மாணவர்களும் நடுநிலைப் பள்ளிகளிலும் நடுநிலைப் பள்ளிகளிலிருந்து உயர்நிலைப் பள்ளிகளிலும் சேர்கிறார்களா என்பதை உறுதிசெய்வதற்கான ஏற்பாடுகள் இல்லை. 30% மாணவர்கள் மட்டுமே திறன்பேசிகளை (ஸ்மார்ட்போன்கள்) வைத்துக்கொள்ளும் வசதியுடன் உள்ளனர். இணைய வசதியும் முழுமையாகச் சென்றடையவில்லை. கல்வித் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்படும் நிகழ்ச்சிகளுக்கான கால அட்டவணையைச் சில பள்ளிகள் மாணவர்களுக்கு அளித்திருக்கின்றன. சில பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு அவர்களைக் கல்விச் செயல்பாட்டில் தொடர்ச்சியாக ஈடுபடுவதை உறுதிசெய்ய முயன்றிருக்கின்றனர். சில கிராமங்களில் பட்டதாரி இளைஞர்கள், மாணவர்களுக்குக் கல்வி கற்பித்துள்ளனர். கல்வித் தொலைக்காட்சியே பிரதானக் கற்பித்தல் ஊடகமாக இருந்துள்ளது. அதில் மாணவர்கள் சந்தேகம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்புகள் இல்லை. இது போன்ற காரணங்களால் 70% மாணவர்களால் பெருந்தொற்றுக்குப் பின் கல்வியைத் தொடர முடியவில்லை என்று இந்த ஆய்வு கணித்துள்ளது.

பரிந்துரைகள்

முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட அறிஞர்கள், ஆசிரியர்கள், சமூக செயற்பாட்டாளர்களைக் கொண்டு, இந்த ஆய்வின் அறிக்கை இறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது. ஆதிதிராவிட நலத் துறையினால் நடத்தப்படும் பள்ளிகளில் ஆங்கிலம்வழிக் கல்வியை அறிமுகப்படுத்துதல், உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்துதல், ஆக்கிரமிப்பாளர்களை அகற்றுதல், பழுதடைந்த, பழமையான கட்டிடங்களைப் புதுப்பித்தல், ஸ்மார்ட் வகுப்புகளை உருவாக்குதல், ஊரடங்குக் காலம் முடியும் வரை ஆசிரியர்கள், மாணவர்களின் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்று மக்கள் பங்கேற்புடன் கூடிய குழுக் கல்விமுறையை உருவாக்குதல், பள்ளி மாணவர் குழுக்கள், உள்ளூர் கல்விக் கண்காணிப்புக் குழுக்கள் ஆகியவற்றை உருவாக்குதல், அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் அரசு அதிகாரிகளின் மாதாந்திர ஆய்வு, விடுதி மாணவர்களின் உணவுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டை அதிகரித்தல், அவர்களுக்குக் கணினி/ திறன்பேசி வழங்குதல் எனப் பல்வேறு பரிந்துரைகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், ஆதிதிராவிடர் நலனுக்கான துணைத் திட்ட நிதி முழுவதும் ஆதிதிராவிட நலத் துறைக்கே ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் ஆதிதிராவிட நல அமைச்சகம் வலுப்படுத்தப்பட்டு, முதல்வரின் தனிக் கவனம் பெற்ற அமைச்சகமாக ஆக்கப்பட வேண்டும் என்றும் இந்த ஆய்வறிக்கை வலியுறுத்தியுள்ளது.

அமைச்சரின் அறிவிப்புகள்

நடந்து முடிந்த சட்டமன்ற பட்ஜெட் கூட்டத்தொடரில் ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலத்துறை மானியக் கோரிக்கை மீதான விவாதத்தின்போது அத்துறையின் அமைச்சர் என்.கயல்விழி செல்வராஜ் வெளியிட்ட தரவுகளின்படி, தமிழ்நாட்டில் ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலத் துறையால் நடத்தப்படும் 1,138 பள்ளிகளில் 83,259 மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். இவற்றில் 150 பள்ளிகளில் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்த ரூ.100 கோடி செலவில் புதிய வகுப்பறைகள், ஆய்வகங்கள் கட்டப்படும், ரூ.4 கோடி செலவில் 13 பள்ளிகளில் சுற்றுச்சுவர் கட்டப்படும் என்றும் அறிவித்துள்ளார். இதுபோன்ற அறிவிப்புகள் நம்பிக்கையளிக்கின்றன. ஆனால், ஆதிதிராவிடர் நலப் பள்ளிகள் சிறப்பாகச் செயல்படுவதற்கும் மாணவர்களைக் கல்வியின் மூலம் ஒடுக்குமுறையிலிருந்து விடுவித்தல் என்னும் அவற்றின் நோக்கம் முழுமையாக நிறைவேறுவதற்கும் அரசும் ஆதிதிராவிடர் நலத் துறையும் செய்ய வேண்டிய பணிகள் ஏராளமாகக் குவிந்துகிடக்கின்றன.

கரோனா பேரழிவைத் தடுக்க, இந்தியா உள்ளிட்ட 183 உலக நாடுகளில் கரோனா தடுப்பூசிகளைச் செலுத்தத் தொடங்கி ஓராண்டு நெருங்குகிறது. தற்போது கரோனாவுக்கு 18 வகையான தடுப்பூசிகள் பயன்பாட்டில் உள்ளன. அவற்றில் ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் தடுப்பூசி மட்டும் ஒற்றைத் தவணை தடுப்பூசி. மற்ற அனைத்தும் இரண்டு தவணைகள் செலுத்தப்பட வேண்டியவை. ஆனாலும் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், இஸ்ரேல், கனடா, ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் ‘ஊக்குவிப்பு ஊசி’ (Booster dose) எனும் மூன்றாம் தவணை தடுப்பூசியைச் செலுத்தத் தொடங்கியுள்ளனர். இதைத் தொடர்ந்து இந்தியாவிலும் மூன்றாம் தவணை தடுப்பூசி தொடர்பான விவாதம் ஆரம்பித்திருக்கிறது.

காரணம் என்ன?

மூன்றாம் தவணை தடுப்பூசி பேசு பொருளாவதற்கு மூன்று முக்கியக் காரணங்கள். இரண்டு தவணைகள் தடுப்பூசி செலுத்திக்கொண்டவர்களுக்கு, கரோனாவுக்கான எதிர்ப்பு சக்தியானது 6-லிருந்து 10 மாதங்களுக்குப் பிறகு குறையத் தொடங்குவது முதல் காரணம். அடுத்து, நாட்பட்ட நோய்கள் காரணமாக நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைவாக இருப்பவர்களுக்கு, கரோனா தடுப்பூசி இரண்டு தவணைகள் செலுத்தப்பட்ட பிறகும், போதுமான அளவுக்கு ரத்த எதிரணுக்கள் (Antibodies) அதிகரிப்பதில்லை என்பது இரண்டாவது காரணம். கரோனா வைரஸின் உருவ அமைப்பு அடிக்கடி மாறிக்கொண்டே இருப்பதால், புதிய வேற்றுருவங்கள் (Variants) தற்போதைய தடுப்பூசிகளுக்குக் கட்டுப்படுமா எனும் சந்தேகம் மூன்றாவது காரணம்.

ஆய்வாளர்கள் கூறுவதென்ன?

தடுப்பூசி செலுத்திக்கொண்டவர்களுக்கு மீண்டும் கரோனா தொற்று ஏற்பட்டாலும் கோவிட் நோய் கடுமையாவதில்லை; உயிராபத்து நெருங்குவதில்லை; தடுப்பாற்றல் நினைவு செல்கள் மூலம் நாட்பட்ட பாதுகாப்பு கிடைக்கவும் வாய்ப்பு உள்ளது. இந்த மூன்று நன்மைகள் உலக அளவில் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளன. ஆகவே, கரோனா தடுப்பூசிகளைப் பொறுத்தவரை இரண்டு தவணைகள் செலுத்திக்கொண்டோர் அனைவருக்கும் மூன்றாம் தவணை தேவைப்படுவதில்லை என்பது சர்வதேசத் தடுப்பாற்றல் ஆய்வாளர்களின் பொதுவான கருத்து. நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி குறைகிற குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு வேண்டுமானால் அது தேவைப்படலாம். அப்படியானால், எந்தப் பிரிவினருக்கு நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி அதிகமாக பலவீனமடைகிறது என்பதை முதலில் கண்டறிய வேண்டும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, தகுதியானவர்கள் அனைவருக்கும் இரண்டு தவணைகள் தடுப்பூசியைச் செலுத்திய பிறகுதான் இது குறித்து முடிவெடுக்க முடியும். மேலும், மூன்றாம் தவணை தடுப்பூசியின் அளவு என்ன, அதைச் செலுத்தினால் எவ்வளவு காலத்துக்கு நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி கிடைக்கும், பயனாளிக்குப் பாதுகாப்பு எப்படி இருக்கும் என்பது போன்ற கேள்விகளுக்குச் சரியான பதில்கள் இப்போது இல்லை. இவற்றுக்கெல்லாம் எதிர்கால ஆராய்ச்சிகள்தான் முறையான பதில்களைத் தர முடியும்.

மேலும், ‘சயின்ஸ்’ ஆய்விதழில் வெளியாகியுள்ள புதிய தகவல்கள் என்னவென்றால், ஏற்கெனவே கரோனா தொற்று ஏற்பட்டவர்களுக்கு எம்ஆர்என்ஏ தடுப்பூசி செலுத்திய பிறகு உருவாகும் எதிரணுக்கள், மற்றவர்களைவிடப் பல மடங்கு அதிக எண்ணிக்கையில் இருக்கின்றன என்பது. அடுத்து, இந்த எதிரணுக்கள் தற்போதுள்ள கரோனா வேற்றுருவங்களுக்கு எதிராக 100 மடங்கு அதிகமாகத் தடுப்பாற்றலைத் தருகின்றன என்பது. அமெரிக்காவில் ‘லா ஜொல்லா இன்ஸ்டிடியூட்’ (La Jolla Institute) வைரஸ் வல்லுநர் டாக்டர் ஷேன் கிராட்டியின் (Dr. Shane Crotty) ஆராய்ச்சியில் தெரியவந்த நம்பிக்கை தரும் தகவல்கள் இவை. இவ்வகைத் தடுப்பாற்றலுக்குக் ‘கலப்புத் தடுப்பாற்றல்’ (Hybrid immunity) என்று பெயர். இந்தத் தடுப்பாற்றல் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்டிருக்கிறதா என்பதையும் ஆராய வேண்டும். அப்போதுதான் இங்கு மூன்றாம் தவணை தடுப்பூசிக்குத் தேவை இருக்கிறதா என்பதை முடிவுசெய்ய முடியும் என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள்.

உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் கருத்து

பொருளாதாரத்தில் முன்னேறியுள்ள நாடுகள் பலவும் மூன்றாம் தவணை தடுப்பூசிக்குத் தயாராகும் நிலையில், அவர்கள் கவனிக்க வேண்டிய கருத்து ஒன்று உள்ளது என்கிறார் உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் பொது இயக்குநர் டெட்ராஸ். கரோனா தடுப்பூசி விநியோகத்தில் உலக நாடுகள் ‘சரிசம நெறி’யைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்பதுதான் அது. முக்கியமாக, பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியுள்ள பல நாடுகளில் ஒரு சதவீதம்கூட கரோனா தடுப்பூசி இன்னும் செலுத்தப்படவில்லை. உதாரணத்துக்கு, உலகில் இதுவரை 588 கோடித் தடுப்பூசித் தவணைகள் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளன என்றால், அவற்றில் முக்கால்வாசி 10 நாடுகளுக்கு மட்டுமே பயன்பட்டுள்ளது. அமெரிக்காவில் 54% பேருக்குத் தடுப்பூசி செலுத்தப்பட்டுள்ளது என்றால், ஆப்பிரிக்காவில் 3.5% பேருக்கு மட்டுமே செலுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அங்கு சுகாதாரத் துறையினருக்கும் முன்களப் பணியாளர்களுக்கும்கூட இன்னும் முழுமையாகத் தடுப்பூசி செலுத்தப்படவில்லை.

அதேநேரம், வளர்ந்த நாடுகள் பலவும் கரோனா தடுப்பூசிகளைப் பெருமளவில் வீணாக்கியுள்ளன. கடந்த மார்ச் மாதம் வரை அமெரிக்காவில் ஒன்றரைக் கோடி, பிரிட்டனில் 8 லட்சம் தவணைக்கான தடுப்பூசிகள் வீணாகியுள்ளன. இந்தியாவிலும் கரோனா தடுப்பூசியைக் கொண்டுவந்த புதிதில் இவ்வாறு வீணாக்கப்பட்டதை அறிவோம். அடுத்து, ‘கோவேக்ஸ்’ ஒப்பந்தப்படி ஜி7 நாடுகள் 87 கோடித் தவணை தடுப்பூசிகளை ஏழை நாடுகளுக்குத் தருவதாக ஒப்புக்கொண்டதில், இதுவரை 10 கோடி மட்டுமே வழங்கியுள்ளன. இதனால், ஏழை நாடுகளில் தடுப்பூசிக்குக் கடுமையான தட்டுப்பாடு நிலவுகிறது. இந்தச் சீரற்ற நெறிமுறை ஏழை நாடுகளை மட்டுமல்ல, வளர்ந்த நாடுகளையும்தான் பாதிக்கப்போகிறது.

ஏழை நாடுகளில் கரோனா தொற்று நீடிக்கும்போது, புதுப் புது வேற்றுருவ வைரஸ்கள் உருவாகி, மற்ற நாடுகளுக்கும் பரவ வாய்ப்பிருக்கிறது. தற்போது பயன்பாட்டில் உள்ள தடுப்பூசிகள் அந்த வேற்றுருவ வைரஸ்களுக்குக் கட்டுப்படாமல் போகலாம். மீண்டும் புதிய தடுப்பூசிகளைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படலாம். விளைவாக, நாட்டின் பொருளாதாரம் நலிவடையலாம். ஆகவே, ‘தடுப்பூசி விநியோகம் மற்றும் பயன்பாட்டில் இந்த ஆபத்துகளையும் கவனத்தில் கொண்டு, வளர்ந்த நாடுகள் செயல்படுவது அவசியம். இப்போதைக்கு உலக நாடுகள் மூன்றாம் தவணை தடுப்பூசியைச் செலுத்த அவசியமில்லை’ என்கிறார் டெட்ராஸ். இது இந்தியாவுக்கும் பொருந்தும்.

உலக அளவில் கரோனாவுக்குத் தனிமனிதப் பாதுகாப்பு உறுதியானால் மட்டுமே சமூகப் பாதுகாப்பும் உறுதிப்படும் என்பது அறிவியல் உண்மை. கரோனா பெருந்தொற்றுக்கு முடிவுகட்டும் பணியில் இணைந்துள்ள அறிவியலாளர்களும் தடுப்பூசி தயாரிக்கும் நாடுகளும் அவசியம் பரிசீலிக்க வேண்டிய அம்சம் இது!

- கு.கணேசன், பொதுநல மருத்துவர், தொடர்புக்கு: gganesan95@gmail.com

What UK new Covid19 travel rules mean for a flyer from India Tamil News ‘கவலையின் மாறுபாடு’ கண்டறியப்பட்டால், அவருடைய எல்லா தொடர்புகளுக்கும் சோதனை மேற்கொள்ளவேண்டும்.

What UK new Covid19 travel rules mean for a flyer from India Tamil News : இங்கிலாந்து தனது கோவிட் -19 பயண விதிகளை மாற்றி, கோவிஷீல்டு தடுப்பூசி போடப்பட்ட இந்தியர்களை ‘தடுப்பூசி போடாத’ பிரிவில் சேர்த்துள்ளது. ஆக்ஸ்போர்டு-அஸ்ட்ராஜெனெகா தடுப்பூசி இரண்டு அளவுகளுடன் தடுப்பூசி போடப்பட்டவர்களுக்கான விதிகளை அது தளர்த்தியிருந்தாலும், புனேயைச் சேர்ந்த சீரம் இன்ஸ்டிடியூட் ஆப் இந்தியாவால் தயாரிக்கப்படும் அதே தடுப்பூசியின் பட்டியல் பதிப்பிலிருந்து விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இங்கிலாந்தின் தற்போதைய பயண விதிகள் என்ன?

இங்கிலாந்தில் தற்போது ‘சிவப்பு’, ‘அம்பர்’ மற்றும் ‘பச்சை’ பட்டியலில், நாடுகளைக் குறிக்கும் அமைப்பு உள்ளது. இங்கிலாந்திற்கு வருவதற்கு 10 நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு நபர் ‘சிவப்பு பட்டியல்’ நாட்டில் இருந்தால், அவர் தனிமைப்படுத்தப்படும் ஹோட்டலில் 10 நாட்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும். மேலும், 2-வது நாள் அல்லது அதற்கு முன் அல்லது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட 8-வது நாளுக்குப் பிறகு, கோவிட் -19 சோதனை எடுக்கவும். முழுமையாக தடுப்பூசி போடப்பட்டவர்கள் கூட இந்த விதிகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். தனிமைப்படுத்தப்பட்ட விதிகளை மீறியதற்காக £ 10,000 வரை அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. மேலும், முந்தைய எதிர்மறை சோதனை இல்லாமல் வந்ததற்கு £ 5,000 அபராதம்.

இந்தியா, ‘அம்பர் பட்டியலில்’ இடம்பெறுகிறது. இங்கிலாந்திற்கு வருவதற்கு 10 நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு நபர் ‘அம்பர் லிஸ்ட்’ நாட்டில் இருந்தால், இங்கிலாந்துக்குச் செல்வதற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு அவர் கோவிட் -19 சோதனை எடுக்க வேண்டும். புறப்படுவதற்கு முன் ஒரு பயணி நெகட்டிவ் கோவிட் -19 சோதனை சான்று இல்லாமல் வந்தால், அபராதம் £ 500 விதிக்கப்படும். வந்த பிறகு, பயணிகள் 2-வது நாளில் கோவிட் -19 சோதனை எடுக்க வேண்டும்.

முழு தடுப்பூசி போடப்பட்ட பயணிகளுக்கும் முந்தைய சோதனை அவசியம். ஆனால், அவர்கள் ‘அங்கீகரிக்கப்பட்ட’ தடுப்பூசியின் முழுப் போக்கையும் எடுத்திருந்தால் அவர்களுக்குத் தனிமைப்படுத்தலில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்படுகிறது. ‘அங்கீகரிக்கப்பட்ட’ ஃபைசர், மாடர்னா, அல்லது அஸ்ட்ராஜெனெகா தடுப்பூசியின் இரண்டு அளவுகள் (இங்கிலாந்திற்கு வருவதற்குக் குறைந்தது 14 நாட்களுக்கு முன்னதாக பயணிகள் இறுதி டோஸ் எடுத்திருக்க வேண்டும்) அல்லது ஜான்சன் & ஜான்சன் தடுப்பூசியின் ஒரு டோஸ் ஆகியவை அவசியம்.

அம்பர் பட்டியலில் இருந்து பயணிப்பவர் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தடுப்பூசி மூலம் முழுமையாகத் தடுப்பூசி போடவில்லை என்றால், அவர் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் அல்லது அவர் தங்கியிருக்கும் இடத்தில் தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும். வருகையின் 2-வது நாளில் அல்லது அதற்கு முன் ஒரு சோதனை எடுக்கவேண்டும். ஒரு நாள் அல்லது அதற்குப் பிறகு மற்றொரு சோதனை எடுக்கவும். பயணிக்கு கோவிட் -19-க்கு பாசிட்டிவ் சோதனை ஏற்பட்டால், அந்த நபரும் அவருடைய குடும்பமும் சோதனை நாளிலிருந்து 10 நாட்களுக்குத் தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும். பயணிகளின் மாதிரிகள் மீதான சோதனைகள், ‘கவலையின் மாறுபாடு’ கண்டறியப்பட்டால், அவருடைய எல்லா தொடர்புகளுக்கும் சோதனை மேற்கொள்ளவேண்டும்.

‘பச்சை பட்டியல்’ நாடுகளைச் சேர்ந்த பயணிகளும் இங்கிலாந்து பயணத்திற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு கோவிட் -19 சோதனை எடுக்க வேண்டும். இங்கிலாந்து வந்த பிறகு 2-வது சோதனையைப் பதிவு செய்யவும். 2-வது நாளில் சோதனை முடிவு பாசிட்டிவாக இல்லாவிட்டால், பச்சை பட்டியலுக்கான தனிமைப்படுத்தலில் இருந்து முற்றிலும் விலக்கு உண்டு.

விதிகளில் என்ன மாற்றம்?

அக்டோபர் 4 முதல், நாடுகளின் ஒற்றை சிவப்பு பட்டியல் மட்டுமே இருக்கும். சிவப்பு பட்டியலில் இல்லாத நாடுகளின் பயணத்திற்கு, பயணிகளின் தடுப்பூசி நிலையை மட்டுமே சார்ந்துள்ளது.

இந்தியாவிலிருந்து வரும் பயணிகள் பற்றி

ஆஸ்திரேலியா, ஆன்டிகுவா மற்றும் பார்புடா, பார்படோஸ், பஹ்ரைன், புருனே, கனடா, டொமினிகா, இஸ்ரேல், ஜப்பான், குவைத், மலேசியா, நியூசிலாந்து, கத்தார், சவுதி அரேபியா, சிங்கப்பூர், தென்கொரியா அல்லது தைவான் ஆகிய நாடுகளின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தடுப்பூசிகளின் பட்டியலில் ஆக்ஸ்போர்டு/அஸ்ட்ராஜெனெகா, ஃபைசர் பயோஎன்டெக், மாடர்னா அல்லது ஜான்சன் அல்லது இரண்டு டோஸ் தடுப்பூசிகளின் கலவை கூட (ஆக்ஸ்போர்டு/அஸ்ட்ராஜெனெகா, ஃபைசர் பயோடெக், மாடர்னா) ஆகிய தடுப்பூசிகளின் பங்கு உண்டு.

இந்தியாவின் தடுப்பூசி இயக்கம் முக்கியமாக கோவிஷீல்டைப் பயன்படுத்துகிறது. சீரம் இன்ஸ்டிடியூட் ஆப் இந்தியாவால் தயாரிக்கப்பட்ட அஸ்ட்ராஜெனெகா தடுப்பூசியின் பதிப்பு, இந்தியப் பட்டியலில் இருந்து விலக்கப்பட்டுள்ளது.

கோவிஷீல்ட் தவிர்த்து என்றால் என்ன அர்த்தம்?

இங்கிலாந்தின் அஸ்ட்ராஜெனேகாவின் அதே தடுப்பூசியான கோவிஷீல்டால் நிர்வகிக்கப்படும் இந்தியர்கள் இங்கிலாந்துக்குச் செல்வதற்கு 3 நாட்களுக்குப் புறப்படுவதற்கு முன் கோவிட் -19 சோதனை எடுக்க வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள். இங்கிலாந்தில் எடுக்கப்படும் 2-ம் மற்றும் 8-ம் நாள் தேர்வுகளுக்கு முன்பதிவு செய்து பணம் செலுத்தவேண்டும். மேலும், வீட்டில் 10 நாட்கள் தனிமைப்படுத்தவேண்டும்.

‘விடுவிப்பதற்கான சோதனை’ திட்டத்தின் மூலம் தனியார் கோவிட் -19 சோதனைக்குப் பணம் செலுத்த முடிந்தால், பயணி தனிமைப்படுத்தலை முன்கூட்டியே முடிக்க முடியும். உதாரணமாக, ஒரு பயணி திங்கள் கிழமை இங்கிலாந்திற்கு வந்தால், செவ்வாய்க்கிழமை அவருக்கு முதல் முழு தனிமைப்படுத்தல் நாளாக இருக்கும். மேலும் சனிக்கிழமை வரப்போகும் ஐந்தாவது நாளுக்கு முன்னதாக அவர் இரண்டாவது சோதனை நாளை தேர்வு செய்யலாம். 5-ம் நாள் சோதனையின் முடிவு நெகட்டிவ்வாக இருந்தால், அவர் தனிமைப்படுத்தலை நிறுத்தலாம். ஆனால், நிச்சயம் 8-ம் நாள் சோதனையை எடுக்கவேண்டும்.

இனிமேல் என்ன நடக்கும்?

அரசு வட்டாரங்கள் பரஸ்பர கொள்கையைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறின. இங்கிலாந்து தூதரகத்திற்கு ஒரு ‘குறிப்பு’ அனுப்பப்பட்டுள்ளது என்று அவர்கள் கூறினர். அங்கு இங்கிலாந்து குடிமக்களும் 10 நாட்கள் தனிமைப்படுத்தலுக்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள் என்று அவர்கள் கூறியுள்ளனர். அஸ்ட்ராஜெனெகா தடுப்பூசிக்கு வழங்கப்பட்ட ‘வக்ஸெவ்ரியா’ உரிமத்தில் மாற்று உற்பத்தி தளமாக சீரம் இன்ஸ்டிடியூட் ஆப் இந்தியாவைச் சேர்ப்பதுடன் இங்கிலாந்து முடிவு தொடர்புடையதல்ல என்று இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸிடம் அரசாங்க வட்டாரங்கள் தெரிவித்தன.

அம்ரிந்தர் தோல்வி அடைந்த இடங்களில் சன்னி வெற்றி பெற வேண்டும் என்று முன்னாள் மாநில காங்கிரஸ் தலைவர் சுனில் குமார் ஜக்கார் தெரிவித்துள்ளார்.

Manraj Grewal Sharma

Punjab Chief Minister Charanjit Singh Channi : க்ளிஷேவை மன்னியுங்கள். ஆனால் க்ரீடம் அணிந்திருக்கும் தலை கனமாக தான் இருக்கும். தன்னுடைய ஞானத்திற்காக நன்கு அறியப்பட்ட, அடிப்படை உறுப்பினரில் துவங்கி வளர்ந்து, , ஆளும் காங்கிரஸ் கோஷ்டிவாதத்தில் சிக்கியிருக்கும் நேரத்தில், மக்களின் கோபத்தை சம்பாதித்திருக்கும் நேரத்தில், அம்மாநிலத்தின் சட்டமன்ற தேர்தல் நடைபெற வெறும் 4 மாதங்களே இருக்கின்ற நிலையில் பஞ்சாபின் முதல்வராக தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ளார் சரண்ஜித் சிங் சன்னி. பஞ்சாபின் புதிய முதல்வரான இவர் முன் இருக்கும் ஐந்து முக்கிய சவால்கள் என்ன என்பதை விளக்குகிறது இந்த கட்டுரை.

அனைவரையும் ஒன்றாக இணைத்து வைத்திருத்தல்

காங்கிரஸ் இன்று பிளவுபட்டுள்ளது. பலரும் சரண்ஜித்தை ஸ்டாப் கேப் அல்லது ஒருமித்த வேட்பாளாராக காண்கின்றனர். அவரின் துணை முதல்வர்களாக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் ஓம் பிரகாஷ் சோனி மற்றும் சுக்ஜிந்தர் சிங் ரந்தவா வயதிலும் அனுபவத்திலும் சரண்ஜித்தை விட மூத்தவர்கள். இருவரும் கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர்கள் ஆனாலும் சன்னிக்கு எதிராக திரும்ப வாய்ப்பில்லை. சோனி அம்ரிஸ்தரின் மேயராக பதவி வகித்தவர். காங்கிரஸ் சார்பில் மூன்று முறை சட்டமன்ற போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுவதற்கு முன்பே இரண்டு முறை சுயேட்சையாக போட்டியிட்டு சட்டமன்ற தேர்தலில் வெற்றி பெற்றவர். ரந்தாவா ஒரு ‘டப்பாங்’ என்று கருதப்படுகிறார், விரைவில் கோபப்பட கூடிய குணாதிசயம் கொண்டவர். பிறகு பஞ்சாப் காங்கிரஸ் தலைவர் நவ்ஜோத் சிங் சித்துக்கு இருக்கும் முதலமைச்சர் அபிலாஷைகள் ரகசியமானது அல்ல.

சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்களுக்கான டிக்கெட் மற்றும் வாய்ப்புகள் குறித்து கவலைப்படுகின்றனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர், முன்னாள் முதல்வர் அம்ரிந்தர் சிங், காங்கிரஸை வெற்றியின் பாதைக்கு இட்டுச்செல்வார் என்று நினைக்கவில்லை என்பதால் கலகம் செய்தனர். சரண்ஜித் எவ்வாறு அவரின் தலைமையை இவர்களை நம்ப வைக்கிறார் மற்றும் அதிகார மையத்தை நோக்கி நகருகிறார் என்பது அவருடைய எதிர்காலத்தையும் அரசாங்கத்தையும் தீர்மானிக்கும்.

இதற்கு மிகவும் திறமையான முடிவு எடுக்கும் திறன் தேவை. இது அவ்வளவு எளிதாக இருக்காது ஏன் என்றால் அம்ரிந்தர் சிங் கூட சன்னிக்கு எதிராக செயல்படலாம். மேலும், சித்து கட்சியை வழிநடத்துவார் என்று கூறி ஹரிஷ் ராவத் அவருக்கு பெரும் துரோகம் செய்துள்ளார், ”என்கிறார் சண்டிகர் பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தின் மூத்த அரசியல் அறிஞர் அசுதோஷ் குமார். அமிர்தசரஸ் குரு நானக் தேவ் பல்கலைக்கழகத்தின் அரசியல் விஞ்ஞானியான பேராசிரியர் ஜாக்ரூப் செக்கோன், பழைய வண்டிகளுடன் ஒரு புதிய எஞ்சினாக சன்னியை சேர்த்திருப்பது வேகத்தை துரிதப்படுத்துவதில் சவாலை ஏற்படுத்தும் என்று மேற்கோள் காட்டினார்.

விவசாயிகள்

பஞ்சாபில் கடைசி எல்லை வரை விவசாயிகளின் ஆதரவை கொண்டிருக்கும் ஒரு கட்சி வரும் தேர்தலில் வெற்றி பெறும் என்பதில் துளியும் சந்தேகம் இல்லை. மூன்று வேளாண் சட்டங்களை திரும்பப் பெறுமாறு கூறி, முதல்வர் பொறுப்பேற்ற பிறகு முதல் செய்தியாளர்கள் சந்திப்பில் கிளர்ந்தெழுந்த விவசாயிகளுக்காக உரையாற்ற முயன்றார். ஆனால் அவருக்கு முன்பு முதல்வராக பணியாற்றிய அமரிந்தராலும் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்ட ஒரு கோரிக்கை. கட்சிக்கு வாக்களிப்பதில் விவசாயிகளை எவ்வாறு கவர்ந்திழுப்பார் என்பதை பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும்.

கிசான் மஸ்தூர் சங்கர்ஷ் கமிட்டியின் தலைவர் சத்னம் சிங் பண்ணு, இந்த கட்சிக்கு வாக்களியுங்கள் என்று கூற மாட்டோம் என்பதை தெளிவாக தெரிவித்துள்ளார். மேலும் அவர்கள் நிச்சயமாக அனுதாபமுள்ள ஒருவரை நோக்கி ஈர்க்கப்படுவார்கள் என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

போதை மருந்துகள்

அதிருப்தியாளர்களால் தொடர்ந்து இரண்டு விவகாரங்கள் முன் வைக்கப்படுகின்றன. அதில் போதைப் பொருள் விவகாரத்திற்கு மாயமாக தீர்வுகளை கொண்டு வர இயலாது என்று நிபுணர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். போதைப் பொருட்கள் என்பது ஒரு கட்டமைப்பு பிரச்சனை. உள்ளூர் அரசியல்வாதிகள் முதல் சர்வதேச கார்டெல்கள் வரை பலரை உள்ளடக்கிய பிரச்சனை. அதே போன்று சாக்ரிலேஜ் (sacrilege) விவகாரங்கள். மூன்று அல்லது நான்கு மாதங்களில் ஒரு தீர்மானத்தை நினைப்பது ஏமாற்றத்தைத் தான் தரும் என்கிறார் செக்கொன். சன்னி வாக்காளர் எதிர்பார்ப்பை கவனித்துக்கொள்ள நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று அரசியல் வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

18 அம்ச நிகழ்ச்சி நிரல்

அமைச்சர்கள் மற்றும் அதிகாரிகளின் ஒத்துழைப்பு தேவைப்படும் 18 அம்ச நிகழ்ச்சி நிரலை வழங்கியுள்ளது காங்கிரஸ் உயர்மட்ட குழு. இந்த நிகழ்ச்சி நிரலை செயல்படுத்த வேண்டுமானால், சன்னிக்கு மேலாண்மை விஸ்ஸின் புத்திசாலிகள் தேவை. அல்லது அவர் தனது சேவையில் அதிகாரத்துவத்தின் கூட்டு நிபுணத்துவத்தைப் பயன்படுத்தலாம். தேர்தல்கள் நெருங்கி வருவதால் இது எளிதாக இருக்காது ஏன் என்றால் அதிகாரத்துவம் இதனை செயல்படுத்துவதை தாமதப்படுத்தலாம் என்று அசுதோஷ் கூறியுள்ளார். ஆனால் எப்படியிருந்தாலும், அவரும் சித்துவும் ஒவ்வொரு திட்டத்தின் முன்னேற்றத்தையும் வழிநடத்தி கண்காணிக்க வேண்டும். குறுகிய கால அவகாசத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர் முதல்வராக இருக்க வேண்டும்.

பொது கருத்து

முன்னாள் மாநில காங்கிரஸ் தலைவர் சுனில் குமார் ஜக்கார், கடந்த காலங்களில் மாநில அரசு பயனுள்ள முடிவுகளை எடுத்ததாகக் கூறினார், ஆனால் இவற்றை விளம்பரப்படுத்தவும் அதற்கு பொறுப்பு கூறவும் எந்த முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ளவில்லை. முதியோர் ஓய்வூதியம் ரூ. 1500 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது. கிட்டத்தட்ட 26 லட்சம் பேர் இந்த தொகையை பெறுவார்கள். டெல்லியில் ஆம் ஆத்மிக்கு மக்கள் வாக்களித்தனர் ஏன் என்றால் அவர்கள் தங்கள் மின்சார கட்டணத்தில் சில ஆயிரங்களை சேமித்தனர். ஆனால் இந்த திட்டங்களை நாங்கள் இன்னும் விளம்பரப்படுத்தவில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.

பொது உணர்வில் அம்ரிந்தர் தோல்வியுற்றார். சன்னி அதில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்றும் அவர் தெரிவித்தார்.

பணம் கொடுத்து இங்கிலாந்து அரசு கௌரவம் பெறவதாக குற்றச்சாட்டு; இளவரசர் சார்லஸ்க்கு தொடர்பிருப்பதாக தகவல்

வேல்ஸ் இளவரசரால் நிறுவப்பட்ட தொண்டு நிறுவனமான தி பிரின்ஸ் ஃபவுண்டேஷனுக்கு தாராளமாக நன்கொடைகளை வழங்கிய பின்னர், சவுதி அதிபர் அரச குடும்பத்தினர் நைட்ஹூட் பட்டம் பெற்றதாக விசாரணையில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது என தி சண்டே டைம்ஸ் மற்றும் டெய்லி மெயில் ஞாயிற்றுக்கிழமை செய்தி வெளியிட்டன.

இதேபோல், ஒரு ரஷ்ய வங்கியாளருக்கும், அரச தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு நன்கொடை அளித்ததற்குப் பதில் இளவரசர் சார்லஸை சந்திக்க வைப்பதாக இடைத்தரகர்கள் உறுதியளித்தனர். ஸ்காட்லாந்தின் நன்கொடை ஒழுங்குபடுத்தும் அமைப்பு வங்கியாளரின் நன்கொடைகள் குறித்த விசாரணையைத் தொடங்கியது. இதில், வங்கியாளரின் நன்கொடை இளவரசரின் தொண்டு நிறுவனத்தால் நிராகரிக்கப்பட்டது, ஆனால் வங்கியாளருக்கு நன்கொடை திரும்ப கிடைக்கவில்லை என்று கூறப்படுகிறது.

இந்த முறைகேடு வெளிப்பாடுகள் சார்லஸின் நெருங்கிய உதவியாளர் மைக்கேல் ஃபாசெட் உட்பட தொண்டு நிறுவனத்தின் மூன்று உயர்மட்ட ஊழியர்கள் ராஜினாமா செய்ய வழிவகுத்தது. பிரின்ஸ் அறக்கட்டளையின் தலைமை நிர்வாகி குற்றச்சாட்டுகள் மீதான விசாரணைக்கு ஏற்றவாறு தனது பதவியில் இருந்து “தற்காலிகமாக விலகினார்”.

ஆனால், இளவரசர் சார்லஸ், தனது தொண்டு நிறுவனத்திற்கு நன்கொடை அளிப்பதற்கு பதிலாக, பிரிட்டிஷ் கௌரவத்திற்கான சலுகைகள் பற்றிய எந்த தகவலையும் மறுத்துள்ளார்.

விசாரணையில் தெரியவந்துள்ளது என்ன?

சவுதி தொழிலதிபர் மஹ்ஃபூஸ் மரே முபாரக் பின் மஹ்ஃபூஸுக்கு அரச மரியாதை கிடைக்க உதவியதாகக் கூறி, ஃபாசெட் விலகியதாக செப்டம்பர் 4 ஞாயிற்றுக்கிழமை டைம்ஸ் மற்றும் டெய்லி மெயில் செய்தி வெளியிட்டது, அந்த தொழிலதிபர் அரச தொண்டு நிறுவனத்திற்கு 1.5 மில்லியன் யூரோக்களை நன்கொடையாக வழங்கியுள்ளார்.

செய்தித்தாள்கள் ஃபாசெட், மஹ்ஃபூஸுக்கு அனுப்பிய கடிதங்களின் பகுதிகளை வெளியிட்டன. அதில் 2017 இல் ஸ்காட்லாந்தில் உள்ள பல்லேடியன் மாளிகையான டம்ஃப்ரீஸ் ஹவுஸை புதுப்பிக்க மஹ்பூஸ் ஒரு பெரிய தொகையை நன்கொடையாக வழங்கியதைக் காட்டுகிறது. அந்தக் கடிதத்தில் ஃபாசெட், அவருடைய “நடந்துகொண்டிருக்கும் மற்றும் சமீபத்திய தாராள மனப்பான்மைக்கு” நன்றி தெரிவித்தார்.

மஹ்ஃபூஸுக்கு குடியுரிமை மற்றும் நைட்ஹுட் ஆகியவற்றைப் பெறுவதற்காக ஃபாசெட் உதவினார். தி சண்டே டைம்ஸ் வெளியிட்ட கடிதத்தில், “குடியுரிமைக்கான விண்ணப்பத்தை ஆதரிப்பதற்கும் பங்களிப்பதற்கும் நாங்கள் தயாராகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறோம் என்பதை நம்பிக்கையுடன் உறுதிப்படுத்துவதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். மாண்புமிகு கௌரவக் குழுவிற்கு இணங்க, பிரிட்டிஷ் பேரரசின் தளபதி (Commander of the British Empire) முதல் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் நைட் கமாண்டர் (Knight Commander of the British Empire) வரை அவரது மேன்மைக்கான மரியாதையை அதிகரிக்க நாங்கள் தயாராக உள்ளோம் என்பதை நான் மேலும் உறுதிப்படுத்த முடியும்.

கல்வி, சமூக நலன், கலை, நிர்வாகம் போன்ற பல்வேறு துறைகளில் அர்த்தமுள்ள பங்களிப்பை வழங்கிய குறிப்பிடத்தக்க நபர்களுக்கு பிரிட்டிஷ் மரியாதை வழங்கப்படுகிறது.

மக்பூஸ் 2016 இல் இளவரசர் சார்லஸின் பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் நடந்த ஒரு தனியார் விழாவில் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் தளபதி (CBE) பெற்றார். டைம்ஸின் படி, இந்த நிகழ்வு அரச ஈடுபாட்டின் பொது பட்டியலில் வெளியிடப்படவில்லை.

ரஷ்ய வங்கியாளர் குறித்த முறைகேடு என்ன?

கௌரவ ஊழல் வெடித்த சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஸ்காட்டிஷ் நன்கொடை ஒழுங்குபடுத்தும் அமைப்பு, கடந்த ஆண்டு ரஷ்ய வங்கியாளரான டிமிட்ரி லியூஸால் செய்யப்பட்ட மற்றொரு நன்கொடை பற்றிய விசாரணையை அறிவித்தது.

51 வயதான வங்கியாளர் தி பிரின்ஸ் ஃபவுண்டேஷனுக்கு 500,000 பவுண்டுகளுக்கு மேல் நன்கொடை அளித்துள்ளார், அதைத் தொடர்ந்து வேல்ஸ் இளவரசர் தனிப்பட்ட முறையில் லியூஸுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியுள்ளார், அதில் பங்களிப்புக்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளார்.

டெய்லி மெயில் வெளியிட்ட கடிதம்: “நான் அடைய முயற்சிக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் உங்கள் ஊக்கத்திற்காக நான் உங்களுக்கு எவ்வளவு நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன் என்று என்னால் சொல்ல முடியாது. உங்கள் ஆதரவு மிகவும் முக்கியமான நேரத்தில் வருகிறது, நான் அதை மிகவும் பாராட்டுகிறேன். ”

இளவரசர் சார்லஸ் கொரோனா தொற்றுநோய் கடந்தவுடன் லியஸை சந்திப்பதாக நம்பிக்கையையும் தெரிவித்துள்ளார்.

இளவரசர் சார்லஸ் மற்றும் லியூஸ் ஆகியோருக்கு இடையேயான இந்த சந்திப்பை, இடைத்தரகரான வில்லியம் போர்ட்ரிக் மூலம் ஃபாசெட் இடைத்தரகு செய்ததாக டெய்லி மெயில் தெரிவித்தது.

இருப்பினும், அறக்கட்டளையின் நெறிமுறைக் குழு, 2004 ஆம் ஆண்டில், லியூஸ், பணமோசடி செய்த குற்றவாளி என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. எனவே, அவரது நன்கொடை மறுக்கப்பட்டது. பின்னர் லியூஸின் தண்டனை ரத்து செய்யப்பட்டது

ஆறு இலக்கத் தொகை இளவரசர் சார்லஸின் மற்றொரு தொண்டு நிறுவனமான Children & the Arts க்கு மாற்றப்பட்டதாக லியூஸுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. எவ்வாறாயினும், இந்த தொண்டு நிறுவனம் அந்தத் தொகையைப் பெறவில்லை என்று கூறியுள்ளது. இப்போது அந்த தொண்டு நிறுவனம் செயல்படவில்லை.

முழு விஷயத்தின் மையத்தில் பிரிட்டிஷ் பிரபுத்துவத்திற்கு ஒரு உறுதியான வழிகாட்டியான பர்க்ஸ் பீரேஜின் ஆசிரியர் போர்ட்ரிக் இருக்கிறார். டெய்லி மெயிலின் கூற்றுப்படி, லியூஸின் நிதியை தி பிரின்ஸ் ஃபவுண்டேஷனுக்கு அனுப்புவதற்கு போர்ட்ரிக் பொறுப்பாக இருந்தார். செய்தித்தாளால் அணுகப்பட்ட மின்னஞ்சல்கள், 500,000 யூரோவில், போர்ட்ரிக் இரண்டு வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் 200,000 யூரோவை இப்போது செயல்பாட்டில் இல்லாத Children & the Arts தொண்டு நிறுவனத்திற்கு அனுப்பினார், மற்றொரு 200,000 யூரோ பிரிட்டிஷ் தொழிலதிபர் வைன்-பார்க்கருக்கு அனுப்பப்பட்டது, அதில் 100,000 யூரோ திரும்ப பெறப்பட்டது.

டெய்லி மெயில் லியூஸை மேற்கோள் காட்டி, “நான் பர்க்ஸ் பீரேஜ் வழியாக பிரின்ஸ் ஃபவுண்டேஷனுக்கு மொத்தம் 500,000 யூரோக்களை இரண்டு தனித்தனி நன்கொடைகள் மூலம் செய்தேன். இந்த நிதிகள் அனைத்தும் பின்னர் இளவரசர் அறக்கட்டளைக்கு மாற்றப்படவில்லை என்பதை நான் இப்போது அறிந்தேன். பர்க்ஸ் பீரேஜில் இருந்து எனக்கு எந்த நிதியும் திரும்ப அளிக்கப்படவில்லை என்று கூறியதாக தெரிவித்துள்ளது.

வில்லியம் போர்ட்ரிக் யார்?

சமீபத்திய முன்னேற்றத்தில், தி சண்டே டைம்ஸ் செப்டம்பர் 19 அன்று, போர்ட்ரிக் சார்லஸை குறைந்தது ஒன்பது முறையாவது சந்தித்ததாகக் கூறியது, ஆனால், ஃபிக்ஸர்கள் அல்லது இடைத்தரகர்கள் மூலம் செய்யப்பட்ட எந்த ஏற்பாடுகளையும் பற்றி தனக்குத் தெரியாது என இளவரசர் உறுதியளித்ததாக தெரிவித்துள்ளது.

டைம்ஸ் அறிக்கை போர்டிரிக்கை “சவுதி கோடீஸ்வரருக்கு கௌரவத்தைப் பெற உதவ ஆயிரக்கணக்கான பவுண்டுகளைப் பெற்றவர் மற்றும் சார்லஸிடம் இருந்து ரஷ்ய வங்கியாளருக்கு தனிப்பட்ட நன்றி கடிதத்தை வழங்கியவர்” என்று விவரிக்கிறது.

கடந்த ஆண்டு, லியூஸின் நன்கொடைக்குப் பிறகு, போர்ட்ரிக் மற்றும் வேல்ஸ் இளவரசர் ஸ்காட்லாந்தில் உள்ள கோட்டையில் சந்தித்தார் என்பதை அறிக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், நன்கொடையிலிருந்து போர்ட்ரிக்கிற்கு £ 5,000 கமிஷன் வழங்கப்பட்டது என சண்டே டைம்ஸ் தெரிவித்துள்ளது.

இந்த விசாரணையில் அக்டோபர் 2014 வரை இருவரின் உறவைப் பற்றி கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது, அவர்கள் முதலில் டம்ஃப்ரீஸ் ஹவுஸில் சந்தித்தனர். இந்த சந்திப்பு சவுதி அதிபரின் நிதியுதவியுடன் மஹ்ஃபூஸ் கார்டன் திறப்பு விழாவைக் குறித்தது. அடுத்த ஆண்டு, போர்ட்ரிக் மஹ்ஃபூஸ், ஃபாசெட் மற்றும் இளவரசருடன் மூடிய கதவு விவாதங்களை நடத்தினார்.

இதைத் தொடர்ந்து மஹ்பூஸுக்கு CBE வழங்குவதற்கான ஒரு தனியார் விழா நடைபெற்றது, இது பொது அறிவில் இருந்து பாதுகாக்கப்பட்டது, ஆனால் போர்ட்ரிக் கலந்து கொண்டார்.

இந்த அறிக்கையானது ரியாத்தில் நடந்த மற்ற கூட்டங்களையும் பட்டியலிடுகிறது, இருப்பினும், ஒரு செய்தித் தொடர்பாளர் குற்றச்சாட்டுகளை மறுத்துள்ளார், போர்ட்ரிக் இளவரசரை குழுக்களுடன் மட்டுமே சந்தித்தார் என்றும் தனிப்பட்ட முறையில் சந்திக்கவில்லை என்றும் கூறினார்.

இளவரசர் சார்லஸின் பதில் என்ன?

குற்றச்சாட்டுகளுக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, பிரிட்டிஷ் அரச இல்லமான கிளாரன்ஸ் ஹவுஸ், இளவரசர் சார்லஸுக்கு எந்த தொடர்பும் இல்லை என்று மறுத்துள்ளது.

“வேல்ஸ் இளவரசர் தனது தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு நன்கொடை அளிப்பதன் அடிப்படையில் கௌரவங்கள் அல்லது பிரிட்டிஷ் குடியுரிமை வழங்குவதாகக் கூறப்படுவதைப் பற்றி எந்த தகவலும் இல்லை என்றும், இப்போது இளவரசர் அறக்கட்டளையால் நடத்தப்படும் சுயாதீன விசாரணையை முழுமையாக ஆதரிக்கிறார்,” என்றும் ராயல்டி பிரிட்டிஷ் ஊடகங்களால் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது.

அறக்கட்டளை இந்த விவகாரத்தில் ஒரு சுயாதீன விசாரணையைத் தொடங்கியுள்ளது. தனது பதவியில் இருந்து தற்காலிகமாக விலகிய ஃபாசெட், “எல்லா வகையிலும் உதவ” தயாராக இருப்பதாக கூறியுள்ளார்.

இதற்கிடையில், கடந்த வாரம் செப்டம்பர் 15 அன்று, தி பிரின்ஸ் ஃபவுண்டேஷனின் தலைவர் தனது பதவியை ராஜினாமா செய்தார், “முரட்டு நடவடிக்கைகள்” மீது “அதிர்ச்சியையும் ஏமாற்றத்தையும்” வெளிப்படுத்தினார், அதே நேரத்தில் தனக்கும் மற்ற அறங்காவலர்களுக்கும் இது தொடர்பாக எதுவும் தெரியாது என்று வலியுறுத்தினார்.

“எந்தவொரு அமைப்பிற்கும் தலைமை வகிக்கும் நபர் அதற்குள் கடுமையான தவறான நடத்தை நடந்திருக்கலாம் என்று தோன்றினால் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பதே எனது கருத்து” என்று கோன்னல் தி கார்டியன் கூறியதாக மேற்கோள் காட்டப்பட்டது.

ஒரு நாள் கழித்து, பிரின்ஸ் அறக்கட்டளையின் துணை நிர்வாக இயக்குனர் கிறிஸ் மார்ட்டினும் தற்காலிகமாக தனது பதவியில் இருந்து விலகினார்.

The Ease of Doing Business index was plagued with problems and deserved to be scrapped

On September 16, the World Bank Group scrapped its flagship publication, the ‘Doing Business’ report. This report publishes the influential annual ranking of countries on the Ease of Doing Business (EDB) index. The Group acted on its commissioned study to examine the ethical issues flagged in preparing the 2018 and 2020 editions of the EDB index. The allegation surrounding Kristalina Georgieva, Managing Director of the International Monetary Fund, is the proximate reason for scrapping the publication. As Chief Executive Officer of the World Bank in 2018, Ms. Georgieva is accused of having exerted pressure on the internal team working on the Doing Business report to falsely boost China’s rank by doctoring the underlying data. Similarly, tensions were also reportedly brought to bear in the case of Saudi Arabia’s rank, among others.

How the index works

The World Bank’s decision has wide ramifications, as the index serves varied purposes. Many countries showcase improved ranking to signal market-friendly policies to attract foreign investments. National leaders often set EDB rank targets. This helps them measure domestic policies against global “best practices” and browbeat domestic critics. Prime Minister Narendra Modi, for instance, wanted his administration to ensure that India breaks into the top 50 ranks of the EDB index. Some countries seem to use their political heft to improve their rank, polish their international image and sway public opinion (as appears to be China’s case).

The EDB index ranks countries by the simplicity of rules framed for setting up and conducting businesses. Peruvian economist Hernando De Soto’s theory underpins the index. The theory claims that secure property rights with minimal state interventions are a precondition for a free market to flourish. Management consultants and corporate lawyers collect the information for the index on time required for regulatory compliance — as per the statute (de jure) and not as practised (de facto) — from select cities and larger firms.

Advanced countries usually hold the index’s top ranks. India ranked low, around 130-140, till 2014. However, it zoomed to the 63rd position in 2019-20 (see table). Showcasing the accomplishment, India has claimed success of the ‘Make in India’ campaign. The flagship initiative, launched in 2014, sought to raise the manufacturing sector’s share in GDP to 25% (from 16-17%) and create 100 million additional jobs by 2022 (later revised to 2025).

The success is absent on the ground, however (see table). The annual growth rate in GDP manufacturing (at constant prices) fell from 13.1% in 2015-16 to (-) 2.4% in 2019-20. Net FDI inflow to GDP ratio has fluctuated around 1.5%. The fixed investment to GDP ratio (at current prices) fell from 30.1% in 2014-15 to 26.9% in 2019-20. Why is there such a disconnect between the stellar rise in EDB index rank and economic outcomes?

The theory underlying the EDB index could be suspect, the measurement and data could be faulty, or both. For example, China’s phenomenal economic success, especially its agricultural performance (after the reforms in 1978), is perhaps the most unmistakable evidence demonstrating that lack of clarity of property rights may not be the binding constraint in a market economy. What matters is economic incentives. Measuring regulatory functions underlying the index could be tricky and subjective and possibly politically motivated as well, as the controversies surrounding the index seem to suggest. Instances of data manipulation brought to light by the independent investigating agency seems to vindicate such a view.

The EDB index also seems vulnerable to a tweaking of the underlying method. For instance, India’s improved ranking was reportedly an outcome of such an effort. When the index was re-estimated with unchanging procedures, the needle hardly moved. Similarly, Chile’s rank on the EDB index sharply rose when the conservative government was in power and went down when the socialists were ruling despite no changes in policies and procedures. This was reportedly the result of the fine-tuning of the methodology and had profound political implications. Former World Bank Chief Economist, and later Nobel Laureate, Paul Romer, publicly apologised to Chile’s socialist President for World Bank’s less-than-professional conduct in preparing the index.

Weakening labour regulations

Closer home, India has weaponised the mandate to improve the rank in the EDB index to whittle down labour laws and their enforcement and bring them close to the free-market ideal of ‘hire and fire’. Most States have emulated Maharashtra’s lead of administrative fiat, which renders labour laws toothless by dismantling official labour inspection systems and allowing employers to file self-regulation reports.

The government has farmed out critical safety regulations such as annual inspection and certification of industrial boilers to ‘third party’ private agencies (compliance reportedly honoured more in the breach than in observance).

The Labour Department’s inspection is now not mandated; it is optional only by prior intimation to employers. Such abdication of the government’s responsibility towards workers has reportedly affected industrial relations. The workers’ strike at Wistron’s iPhone assembly factory in Karnataka last year is an example. Further, severe industrial accidents are rising, damaging life and productive industrial assets. Though comprehensive data are lacking, available evidence indicates a sharp upturn in such accidents in recent years, which may be associated with the lack of independent inspections and employers’ self-reporting of labour law compliance.

The World Bank’s decision to scrap its annual publication Doing Business report is welcome. Investigations into “data irregularities” in preparing the EDB index, as brought out by the independent agency, seems to confirm many shortcomings repeatedly brought to light for years now. The index appears motivated to support the free-market ideal. It is dressed up under scientific garb and is underpinned by seemingly objective methods and data collection. Strong leaders (and motivated officials) seem to have used their position to manipulate the index to suit their political and ideological ends.

India claimed the success of its Make in India initiative by relying on its ranking on the EDB index without tangible evidence. It weaponised the index to weaken labour regulations. Handing over law enforcement to employers by self-reporting compliance seems to have increased industrial unrest and accidents. It perhaps calls for honest soul-searching as to what havoc a questionable benchmark can wreak.

R. Nagaraj is with the Centre for Development Studies, Thiruvnanthapuram

The seeds of communal discontent threatening to affect the social fabric of Kerala today were sown about a decade ago

In the 1990s and early 2000s, it was a common sight to see churches being dismantled to be replaced with brand new structures in Kerala. Most of these churches belonged to the Catholic Church, specifically the Syro-Malabar rite, forming a sizeable chunk of the Christian population in the State. The ostensible reason for these large-scale demolitions was the space constraints in the age-old structures, but a more immediate reason was the kind of money coming in as donations and charity from the laity, growing prosperous on the back of a spike in prices of rubber among other cash crops. Towns with sizeable Catholic population in Kottayam district such as Pala and Kanjirappally would see a huge offtake of the newly-launched cars back then. The era of prosperity, however, was short-lived as the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN)-India free trade agreement and other factors caused the prices of rubber and other cash crops to nosedive.

A turning point

With the community’s collective bargaining power on the wane, its focus gradually shifted to the Muslim community’s newfound affluence on the back of West Asian remittances. The seeds of mistrust threatening to rip apart the social fabric of Kerala today were sown about a decade ago. There were allusions to ‘Love-Jihad’ from the clergy even then, but it remained confined to catechism classes or drawing room conversations. The assault, in 2010, on Professor T.J. Joseph, whose palms were chopped off by Popular Front of India (PFI) extremists proved to be a seminal event, despite the Church going on the defensive and even victimising the professor in its aftermath. The fallout of this incident was contained by the swift intervention of civil society; yet, in hindsight, this was probably the point when Islamophobia began to take root among Christians in Central Travancore. The Assembly election in 2011 saw the Congress-led United Democratic Front (UDF) coming back to power but it also saw the eclipsing of the Church-backed Kerala Congress by the Indian Union Muslim League (IUML) in the power structure — contributing to the churning.

Political change, world events

When the Narendra Modi-led Bharatiya Janata Party (BJP) came to power in New Delhi in 2014, the Sangh Parivar saw an opportunity in closing ranks with the Christian community to reverse its electoral fortunes in Kerala. By 2016, as the Islamic State (IS) gained prominence, 21 Keralites — some Christian and Hindu converts among them — who had gone missing were traced to the terrorist outfit, sparking further anxiety within the Church. A spate of anti-Muslim propaganda began to circulate within Christian family networks and social media groups around that period.

A stray remark of State police chief T.P. Senkumar, who would later join the BJP, of Muslim ‘live births’ overtaking Hindus in the State, laced with communal overtones, and the connection of the Popular Front of India (PFI)-backed ‘Sathya Sarani’ to the case of Akhila alias Hadiya, a young Hindu woman who converted to Islam and married a Muslim youth, further queered the pitch. This phase saw a gradual increase in engagement between Christian bishops and BJP leaders in the Centre, facilitated by Minister of State K.J. Alphons. Those days it was assumed that the Church was cosying up to the BJP only to protect its interests in the wake of the central government’s crackdown on non-governmental organisations (NGOs) over the Foreign Contribution (Regulation) Act (FCRA).

Gradual mainstreaming

The growing Islamophobia among the Catholics which was limited to the realms of social media got mainstreamed around the 2019 Easter bombings in Sri Lanka, sparking off a hate-campaign against Muslims. People who were otherwise reticent to speakinsectarian lines were emboldened by the clergy who were beginning to speak like community leaders rather than spiritual figures. There were growing concerns over the Muslim community in Kerala being collectively classified as Other Backward Classes (OBC) and coming under specific minority scholarship schemes.

The onset of COVID-19 led to people participating in Holy Mass online which essentially meant that what was limited to a church gathering was now open to everyone’s scrutiny. The Syro-Malabar Church-backed Shekinah TV became the go-to platform for the laity but regular content on such channels was often rabble-rousing. The Old Testament was being quoted more regularly in churches and given more emphasis than the gospel, a reflection of conservatism.

Communal polemic

An article on the reopening of the historic Hagia Sophia in Turkey as a mosque by the Congress-ally IUML’s Syed Sadiq Ali Shihab Thangal in the party mouthpiece,Chandrika, on the eve of the Kerala local body elections as well as the IUML’s decision to have an electoral understanding with the Jamaat-e-Islami caused a furore and saw a major Christian vote shift away from the UDF to the Left Front. In fact, the Communist Party of India (Marxist) very effectively utilised the situation to its advantage by feeding off the insecurities of the Church in central Travancore while playing up the Citizenship (Amendment) Act in Malabar to secure Muslim votes. The Assembly election that followed saw the communal polemic in full swing, but it was the Left Front rather than the BJP which benefitted once again from the Christian-Muslim divide.

Of late, the Church and a section of the laity have been quick to latch on to any development abroad, including the march of the Taliban in Afghanistan, but they inexplicably kept mum on the institutional murder of Stan Swamy. The Church’s steady engagement with the Sangh Parivar was driven home by a meeting of Ram Madhav with Bishop Emeritus Mathew Arackal recently.

A couple of months ago, the Pala diocese headed by Joseph Kallarangatt issued a circular announcing financial support and other benefits for Christian couples with five or more children in a bid to encourage larger families. The move was reflective of the Church’s concerns over the dwindling numbers of the community as a proportion of the total population of the State as well as in absolute numbers. An unwieldy controversy over the naming of a film —Eesho(Jesus) — helmed by a Muslim as late as last month indicated the level of mistrust prevalent between both communities.

Not much traction

The sweeping ‘narcotic-jihad’ remark of Bishop Kallarangatt during his service at a church in Kuravilangad in Kottayam district on September 9 proved to be the last straw. That a theologian of Bishop Kallarangatt’s standing would resort to such language was difficult to comprehend but it is instructive of the kind of radical turn the Syro-Malabar Church has taken lately. Nonetheless it is significant that Bishop Kallarangatt did not get the backing of the Malankara and Latin Catholic rites. It is also telling that the fellow Saint Thomas Churches — Mar Thoma, Jacobite and Orthodox factions — and the protestant Church of South India Church have come out openly against the remark. While the Congress and the CPI(M) disapproved of the remark, a State BJP office-bearer wrote to Home Minister Amit Shah seeking ‘protection’ for the Pala bishop, seeking to make the most of it.

There have been demands that Kerala Chief Minister Pinarayi Vijayan intervene to diffuse the situation rather than play safe but it is unclear how the simmering discontent within the Christian community could be addressed in the long term. The suspicion and distrust prevailing between the Syro-Malabar Church and Muslims would take more than a patch-up to heal and would probably require a Pope Francis-like figure to initiate reconciliation.

Anand Kochukudy is a Kerala-based journalist and former editor of The Kochi Post

The new edition of the National Institutional Ranking Framework highlights the huge gap between the best and the rest

The sixth edition of the National Institutional Ranking Framework (NIRF) for higher education was released by the Union Minister of Education on September 9 2021 (https://bit.ly/2XyL4k0). Jubilant are those that have made it to the top 100 or have improved their rankings or scores by a few notches. Downcast are those that have slid in rank or score but are still upbeat as they are in the coveted list. Disheartened, they must already be busy finding out their faults. Those with no rank may be ready with their excuses and commitment to do better next year. Since the NIRF ranks only the top 100, an estimated 935 universities, in any case, are bound to remain shut out. Each higher educational institution in the country undergoes the trauma of hope and despair a few times a year when the Academic Ranking of World Universities (ARWU), Times Higher Education (THE) and Quacquarelli Symonds (QS) rankings are published.

Ranking may offer many advantages. Its signalling effect may help students, faculty, and prospective employer, respectively, to help them choose institutions for admission, to enhance chances for securing research funding, and target campuses for hirings. It may promote competition among institutions, which in turn leads to an overall improvement in their quality. As in present policy, ranking leads to privileges such as getting autonomy, power to offer open and distance mode programmes, and permission to enter into collaboration with foreign universities.

The most useful purpose that the ranking can serve — but ignored so far — is to identify areas of improvement and then proactively to work to overcome those deficiencies and thus ensure quality and promote excellence. This would mitigate the huge difference that presently exists between the best and the rest of the Higher Education Institutions. After all, no nation can afford a few ‘islands of excellence surrounded by the sea of mediocrity’, condemning them to eternal inferiority.

Basis of metrics

Universities ought to offer quality dissemination of knowledge, skill and application orientation, but to attain excellence, they must make a seminal contribution in research, publications, patents and innovations. Since performance of universities cannot be measured by a single indicator, they are assessed, and ranked on a metric of measures. Most give considerable weightage to research output, quality and impact thereof. The ARWU ranks universities solely on the basis of their research performance whereas THE and QS, respectively, accord 60% and 20% weightage to research. Following the trend, NIRF accords 30% weightage to Research Performance and Professional Practices (RPP).

This, in turn, is measured through the combined metric of publications (PU, 35%), combined metric of quality of publications (QP, 35%), IPR and patent (IPR, 15%) and Footprint of Projects and Professional Practice (FPPP, 15%).

Analysed in this context, even the top 100 universities in NIRF, present a very disquieting trend which warrants urgent attention. The NIRF 2020 ranking (https://bit.ly/3zpkC9F) reveals that the best university in the country scored 92.16% on research performance. The score drastically declined to 60.52% for the 10th best university. Going further down, the 20th and the 50th best universities, respectively, scored 50.32% and 28.69%. In the case of the 100th best university, the RPP declined to as low as 4.35%. It is not difficult to guess the state of affairs of the remaining 935 universities in the country.

On salaries and research

NIRF does not disclose data on the total number of teachers but amongst a few statistics that it reports includes the total expenditure on salaries of teaching and non-teaching staff bunched together and the total number of PhD students enrolled in each of the ranked universities. Using the above two as proxy for the size of a university in terms of the faculty members and research staff, they were transposed against the Research and Professional Practice (RPP) ranks grouped in 10 categories.

The data disclose in no uncertain terms that on an average, the higher the expenditure on salaries of the staff, the higher is the ranking of the university. For example, the average annual expenditure on salaries for the top 10 universities works out to be Rs. 391.72 crore. As against this, the universities ranked between 41-50 were found to be spending only Rs. 119.64 crore on salaries. Expectedly, those ranked at the bottom between 91-100, spent only Rs. 79.26 crore. So is the case with regard to the research scholars. Data discerns that the top 10 universities in NIRF had an average of 2,627 research scholars, whereas those ranked between 41-50 had only 1,036 PhD students on the rolls. Reinforcing the trend, the universities ranked in the bottom 10 had no more than 165 research scholars. The larger the number of research scholars, the higher the ranks of the universities in terms of RPP. What was already known intuitively is now proven by the data.

To conclude, the fund and the faculty, the two most neglected areas, are critical not only for research performance but also for the overall ranking, as the two bear a high degree of positive correlation.

Furqan Qamar, a Professor in finance at Jamia Millia Islamia, is a former Secretary General of the Association of Indian Universities (AIU) and also a former Vice-Chancellor of the Central University of Himachal Pradesh and the University of Rajasthan

As there are no laws on hate speech as such, India needs a political and pedagogical solution to the menace

A speech by a Bishop belonging to the Syro-Malabar Church in Kerala has caught attention for the wrong reasons. Mar Joseph Kallarangatt, the Bishop of Pala, a small city in Kerala, coined the term ‘narcotic jihad’. He accused a few Muslim groups of giving Catholic girls narcotics or wooing them with the aim of religious conversion or of taking them to terrorist camps abroad. The speech aimed at a particular religion has a divisive tone.

Understanding hate speech

This controversy has occasioned intriguing questions about hate speech regulation. It is important to consider — philosophically and morally — what justifies prohibiting hate speech. InChaplinsky v. New Hampshire(1942), the U.S. Supreme Court held that their Constitution does not protect “insulting or ‘fighting’ words — those which, by their very utterance, inflict injury or tend to incite an immediate breach of the peace.” This is the core principle behind hate speech prohibition. It is important to think why liberal democracies prohibit some types of speech on grounds that they are ‘injurious’.

An important answer is based on the dignity and equality of individuals. Every person is entitled to basic human dignity and decent treatment. Lord Bhikhu Parekh, a British academic, said: “(Hate speech) views members of the target group as an enemy within, refuses to accept them as legitimate and equal members of society, lowers their social standing, and... subverts the very basis of a shared life. It creates barriers of mistrust and hostility between individuals and groups, plants fears, obstructs normal relations..., and... exercises a corrosive influence on the conduct of collective life.”

InPravasi Bhalai Sangathan v. Union of India(2014), the Supreme Court of India quoted from the Canadian Supreme Court’s decision inSaskatchewan v. Whatcott(2013). It said that hate speech “impacts a protected group’s ability to respond to the substantive ideas under debate, thereby placing a serious barrier to their full participation in our democracy.” This idea resonates well in India’s political context. Being a minority in an aggressively Hindu majoritarian political climate, Muslims are left defenceless against a rhetoric of hatred against them. This rhetoric has not only led to a climate of fear for Muslims, but to cases of violence carried out solely on the basis of their identity. Relentless accusations have successfully sidelined the real concerns of the community, including social and educational backwardness.

The Indian legal position

Values of social tranquility and substantive equality justify laws such as Section 153-A of the Indian Penal Code (IPC) which prohibits “promoting enmity between different groups on grounds of religion, race, place of birth, residence, language, etc. and doing acts prejudicial to maintenance of harmony”. The very genesis of the provision indicates that emphasis was given to societal integrity which the law thrives to preserve. The provision in its erstwhile form was incorporated by way of the Penal Code Amendment Act of 1898. The Select Committee rejected the proposal to add this provision along with Section 124-A of the IPC (sedition) saying that the former is more concerned with “public tranquility” than the security of the state. It said: “The offence only affects the Government or the State indirectly and the essence of the offence is that it predisposes classes of people to action, which may disturb the public tranquility.” It is this communitarian element that makes the law still relevant, while the sedition law has become dangerous and obsolete.

The law, in contemporary politics, suffers from disuse and misuse. This is an issue at the operational level, i.e., how the law is implemented and enforced. On the one hand, remarks with tendencies towards hatred and violence, especially against Muslims, are ignored. On the other, vague references against the majoritarian agenda are often charged under this provision.

The Kerala incident, unfortunately, is not an isolated one. In a national scenario where hate has become an ideology and its impact on society is fatal, we need to think about countering it with political and jurisprudential means. In India, hate speech is not defined under the Constitution or in the penal statutes. There is no specific legislation on it. It is not easy to design an accurate anti-hate speech law, due to its inherent potential for misuse. This is why we need a political and pedagogical solution to the menace. The Constitution’s ideas of equality, liberty and fraternity must be made topics of continuing public education. Whenever hate speech thrives, the state should invoke the existing law judiciously in appropriate cases. It must also take a secular stand based on the rule of law and educate the masses.

Kaleeswaram Raj and Thulasi K. Raj are lawyers at the Supreme Court of India

Doing away with the exception to marital rape would show non-tolerance by the state with respect to rape

The recent judgments of two High Courts on marital rape made headlines. Though neither of the Courts delved into the constitutionality of marital rape, their reference to it once again raked up debate on whether Exception 2 to Section 375 of the Indian Penal Code is constitutional or not. According to Exception 2, sexual intercourse by a man with his own wife (provided she is over the age of 18) does not amount to the offence of rape.

The approach of the courts

The Kerala High Court held that acts of sexual perversions of a husband against his wife amounted to (mental) cruelty and was therefore a good ground to claim divorce (since marital rape is not a punishable offence). The Court said that in modern social jurisprudence, spouses are treated as equal partners and a husband cannot claim any superior right over his wife either with respect to her body or with reference to her individual status.

The Chhattisgarh High Court, while discharging the accused husband, held that the charge of rape framed under Section 376 of the IPC was erroneous and illegal as it was covered under Exception 2 to Section 375 and the wife was not under 18 years of age. As the law on marital rape stands today, both the High Courts were right in their approach but the Kerala High Court was appreciated more for being progressive in its outlook.

The Justice Verma Committee report of 2013 stated that the notion that a wife is no more than a subservient chattel of her husband has since been given up in the U.K. The European Commission of Human Rights has held that “a rapist remains a rapist regardless of his relationship with the victim”. Marital rape is a criminal offence in South Africa, Australia, and Canada, among other countries. After due deliberations, the Committee recommended that the exception for marital rape be removed, but this suggestion was not accepted by the government.

Earlier, in 1983, the Andhra Pradesh High Court, inT. Sareetha v. T. Venkata Subbaiah,held restitution of conjugal rights under the Hindu Marriage Act of 1955 to be unconstitutional as its decree could be misused by a husband for enforcing sexual intercourse with his wife. However, the Supreme Court overruled it by declaring that the institution of marriage stood for much more than mere sexual congress.

A partnership of equals

A section of society feels that once marital rape is criminalised, it may lead to filing of false charges against husbands. It also thinks that it will be very difficult for the police to prove such cases beyond reasonable doubt. The first apprehension is unfounded in the absence of any empirical data. Further, there are legal provisions to deal with false cases. If found ineffective, legal remedies may be revised suitably. Similarly, the difficulty of proof cannot be a criterion for not notifying deviant behaviour as an offence. Like most other sexual offences, the prosecution may establish the case with relevant facts and circumstances. Moreover, doing away with Exception 2 would show complete non-tolerance by the state with respect to rape.

While decriminalising adultery, the Supreme Court inJoseph Shine vs. Union of India(2018) said that a legislation that perpetuates stereotypes in relationship and institutionalises discrimination is a clear violation of the fundamental rights guaranteed by the Constitution.

It is undisputed that marriage in modern times is regarded as a partnership of equals. It is an association of two individuals, each of whom has separate integrity and dignity. The violation of bodily integrity of a woman is a clear violation of her autonomy. Any provision of law that is not reasonable, just and fair, and is against the spirit of Article 21 of the Constitution, is discriminatory and arbitrary and therefore must be declared unconstitutional. It is now only a question of time that exemption of liability from marital rape shall be declared unconstitutional and individual’s dignity recognised in full.

R.K. Vij is a senior IPS officer in Chhattisgarh. Views are his own

Guarantees for the ‘bad bank’ may help,but not suffice to fix lenders’ woes

The Government has offered a sovereign guarantee to help the new ‘bad bank’, proposed in this year’s Budget, extract better value from non-performing loans worth Rs. 2-lakh crore in the banking system. To begin with, the National Asset Reconstruction Company Limited (NARCL) will pitch to take over toxic assets worth Rs. 90,000 crore that banks have already fully provided for. It will offer a certain value to the lead bank for troubled loans of over Rs. 500 crore, and pay 15% upfront in cash, and issue the balance as tradable security receipts. The bad bank will then rope in a separate asset manager being incorporated — the India Debt Resolution Company Ltd. (IDRCL) — to add value to the ailing asset, and resolve it as a ‘going concern’ or liquidate it. The guarantee, worth Rs. 30,600 crore over five years, can only be invoked once an asset is resolved and will cover any shortfall between the face value of the security receipts issued by the NARCL and the actual amount realised from a bad loan. The guarantee fee will be increased each year as a nudge for NARCL and the IDRCL to speed up resolution. After losing precious time dithering over its pros and cons, the Government now believes this approach will be more expeditious to fix the substantial NPAs that persist despite the existing debt recovery mechanisms including the Insolvency and Bankruptcy Code. Terming banks’ high provisioning for legacy loans a ‘unique opportunity’, the Centre thinks NARCL will also help free up bank personnel to focus on faltering credit growth and spur the economy.

To the extent that the NARCL and IDRCL managements will streamline decisions once a loan is taken over, instead of seeking consensus among multiple lenders as the IBC entails, the idea holds some weight. But banks have already provided for these loans, so this is perhaps a tardy gambit and may not work in jump-starting credit flows unless accompanied by their recapitalisation. On the likelihood of the guarantee being invoked, the Finance Ministry has said once the assets are pooled together, ‘it is reasonable to expect’ that many of them will realise more value than NARCL’s acquisition cost. This may be a tad optimistic. As the Finance Minister herself said, 28 existing private ARCs are hesitant about taking a jab at extracting value from these bad loans, perhaps owing to their size. That begs the question about the calibre of professionals NARCL and the IDRCL would need to outdo private players. The new entities’ ability to get a few good men to deliver more bang for sunk capital would be critical, as would structures to pre-empt a moral hazard that the guarantee poses (of not bothering too much about final realisation value). This self-proclaimed endgame of India’s bad loans crisis needs sustained attention for a satisfactory culmination.

The NRC process needs closure,not another reboot

While there may have been lulls aplenty, the next twist or turn in the long-running saga of the National Register of Citizens (NRC) update for Assam is never far. The latest seeks to imbue a sense of finality to the exercise, though it has come from what is only a quasi-judicial body. A Foreigners’ Tribunal (FT) in Karimganj district of southern Assam, while removing the ambiguity around a man’s citizenship, has pronounced that there is no doubt that the NRC published on August 31, 2019, is the final one. The exercise left out over 1.9 million from a list of around 33 million applicants, whose citizenship would be determined at the FTs. The entire updating process was monitored by the Supreme Court and executed by the State’s administrative machinery. Unsurprisingly, its publication annoyed political parties across the ideological divide, with some alleging it victimised document-less Bengali Hindus and indigenous Assamese people and others that it targeted the State’s Bengali-origin Muslims. In the run-up to the publication of the final document, Assam and the Centre had petitioned the Supreme Court for re-verification of a sample of names included in the draft NRC — 20% in the border districts and 10% elsewhere — but this was dismissed after Prateek Hajela, the State NRC Coordinator, said re-verification of 27% names had been already done. In May this year, the State NRC authority, now led by Hitesh Dev Sarma, filed a petition in Supreme Court seeking re-verification of the August 31, 2019 list, citing inclusion of ineligible names and exclusion of eligible ones, and other errors. Assam Chief Minister Himanta Biswa Sarma is already on record as having said the State government wants 20% re-verification in the districts bordering Bangladesh and 10% in others.

The crux of the matter is that post-publication progress on the NRC has been excruciatingly slow, and not just due to the pandemic. The new NRC Coordinator’s petition is still pending, as is another by the Jamiat Ulema-e-Hind. More crucially, on the execution side, the issuance of rejection slips to those left out of the NRC has not begun, a necessary step to file appeals in the FTs. Another iteration of the NRC, whether led by the judiciary or the executive, would rely on the same administrative set-up. The system has demonstrated dynamism: the list of excluded in the NRC draft released in July 2018 was nearly 4 million, an additional list in June 2019 left out 1,00,000 more, but the final draft absorbed 2.2 million of those. While a Registrar General of India notification has not conferred the stamp of legality on the NRC yet, that, along with kick-starting the appeals process, is perhaps the most prudent path ahead. Mounting another gargantuan exercise at a colossal cost may only yield a new set of discontents.

New Delhi, September 20: The External Affairs Minister, Mr. Swaran Singh, is leaving for New York to-morrow to lead the Indian delegation to the U.N. General Assembly session during which a number of important issues of special interest to India will come up for discussion. Apart from the question of China’s admission the Bangla Desh problem is bound to feature during this session putting Indian diplomacy to a severe test. While the United States is taking the initiative to clear the way for China’s admission, India will have to mobilise the necessary support in bringing in the Bangla Desh problem in some form or the other in the General Assembly and the relevant committees. The Indian delegation will not raise the Bangla Desh issue as such, but will keep on referring to the political, economic and human aspects of this stupendous tragedy during this session to keep up the worldwide concern about it. The Secretary-General’s reference to the Bangla Desh issue in his annual report on the work of the United Nations opens the way for the expression of concern by various delegations in the General Assembly and the committees over the plight of the East Bengal refugees and the demand for an early political settlement.

Twelve persons were killed, and a number of others injured when police opened fire to disperse a sword-wielding crowd of Nihangs, which attacked security forces after Jarnail Singh Bhindranwale surrendered to the police and was taken to Ludhiana.

Twelve persons were killed, and a number of others injured when police opened fire to disperse a sword-wielding crowd of Nihangs, which attacked security forces after Jarnail Singh Bhindranwale surrendered to the police and was taken to Ludhiana. The mob burnt a police jeep, a truck, three makeshift police offices, an improvised canteen and an unspecified number of beds and belongings of policemen. A jawan of the Punjab Armed Police was reportedly killed when a Nihang attacked him with a sword. The Bhindranwale had specifically asked his followers to remain peaceful after his arrest.

Congress (I) problems

The Congress (I) High Command is intrigued over the reluctance of many Karnataka leaders, including the Chief Minister R Gundu Rao, to comply with its directive and quit party posts. Though the AICC (I) formulated the ‘One Man, One Policy’, some months ago and directed all ministers to relinquish their positions in the party, many have refused to do so. Amongst the defaulters are the CM who continues to head the Coorg District Congress Committee (I).

Sivakasi blast

The death toll in the blast in Sivakasi in Tamil Nadu on September 19 rose to 31 with the death of one of the two seriously injured admitted to hospital. R B Thaba, chief executive controller of explosives, will be in Sivakasi to inquire into the incident. Arunachalam, owner of the unit manufacturing firecrackers in which the explosion took place, has been taken into custody.

Mansarovar pilgrims

The group of Indian pilgrims to Mansarovar and Kailash were given a warm reception by Chinese authorities when they crossed into China. They were met by Chinese authorities at Lipulekh pass at a height of 17,800 feet.

For the world, there will be lessons on how these developed states deal with the challenges of the 21st century.

Since at least 2016 — a year which saw the unexpected election of Donald Trump as US president and Britain voting to exit the European Union in a referendum — there have been ominous signs of a far-right, often xenophobic political wave across Europe and the West. Even in Scandinavian countries, questions around immigration and the transition to a climate-friendly economy led, at least in part, to the resurgence of relatively nativist and insular political forces. With the election of a centre-left coalition in Norway, it is clear that the forebodings of a far-right cloud over Europe were exaggerated — all five Scandinavian countries now have left-of-centre governments. However, it would be equally premature to imagine that a left-liberal order is now deeply entrenched in Europe.

Norway’s Labour Party leader, Jonas Gahr Stoere, is set to lead a coalition government. The questions in the election echoed some of the issues that Northern Europe — in fact, the global North as a whole — has been grappling with. How is the transition away from fossil fuels, and the jobs and wealth it creates, going to be managed? What should be the balance between fair taxation and rising inequality? In countries with ageing, declining populations, how should the political and social fallouts of immigration be addressed? In this election, as others preceding it in the region, the mandate has been for welfarists and reasonable pro-environment Green parties to attempt to guide the country through these transitions.

Yet, it’s important to remember that an election leads to a change in government; it does not eviscerate the social strands that form the background of politics. In France, for example, there have been political obituaries as well as over-estimations of the far-right’s influence — both have been wrong, Marine Le Pen continues to be politically significant without being dominant. In Nordic countries, a similar process is likely underway. For the world, there will be lessons on how these developed states deal with the challenges of the 21st century.

Farming is best left to those who can do it well. Better fewer, but better.

An average so-called agricultural household earned a total monthly income of Rs 10,218 during 2018-19 (July-June), of which net receipts from crop production (Rs 3,798) and farming of animals (Rs 1,582) together contributed hardly 53 per cent. The single-largest income source was actually wages/salary, at Rs 4,063. The average farmer, in other words, was more a wage labourer than a seller of produce from his/her land. Out of the country’s estimated 93.09 million agricultural households, over 70 per cent possessed less than one hectare land. It shouldn’t surprise, then, that wages generate up to 60 per cent of their incomes. But the share of agriculture — crop production plus animal husbandry — to total income was higher (about 62 per cent) for households with 1-2 hectares land, rising further to 73, 82 and 91 per cent for those having 2-4, 4-10 and above 10 hectares, respectively.

Simply put, if one considers as farmers only those deriving at least 60 per cent of their overall income from cultivation and rearing of animals, India wouldn’t have even 30 million such homes, going by the National Statistical Office’s Situation Assessment of Agricultural Households report. The 30 million are the ones also possessing one hectare or more land, which is clearly the minimum holding required for agriculture per se to generate a major share of any family’s income. It also means that “agriculture policy” should primarily target these 30 million households. Farm incomes can, realistically speaking, be doubled or tripled only for those truly dependent on agriculture and having enough land to productively deploy labour and capital resources. They must be enabled to do so, through improved access to markets, water, electricity, credit and other productivity-enhancing inputs. The whole focus should be to lower their production costs by raising yields, while simultaneously ensuring higher input use efficiency and minimal environmental footprint.

The question that naturally arises is where does this leave the remaining 60-65 million households — those having less than one-hectare land and “agricultural” only in name? The answer is simple: Their future lies outside the farms. Outside doesn’t necessarily have to be in large industrial centres or cities. It can even be in aggregation, grading, packaging, transport, processing, warehousing and retailing of produce. These activities — plus supply of inputs and services to farms — can generate far many more jobs than in the fields themselves. The government should stop obsessing over “marginal farmers”. The limited land with them can, if at all, be put to better use for dairy, poultry, piggery etc. rather than in regular crop agriculture. Farming is best left to those who can do it well. Better fewer, but better.

Only the naive, tone deaf or the uncaring would mistake the outward absence of anger and resentment as a sign of normalcy.

A new order by the Jammu and Kashmir administration on the conduct of government employees is telling evidence that more than two years after the revocation of Jammu and Kashmir’s special status, the much hailed “integration” is nowhere in sight. Indeed, if the contents of the order are anything to go by, its long term consequences are likely to be the very opposite. Effectively, the order places on record every doubt, suspicion and all other elements of profiling that the Indian state harbours against the Kashmiri people. The guidelines for “periodic verification of character and antecedents” of government employees, in the order’s own words, cover a “wide range of activities governing conduct… in public and private life”. Such verification is not just to take into account direct involvement of a person in violence, terrorism, sabotage and others act violating the Constitution such as secession and espionage on behalf of a foreign power. Now every government employee is also liable for the secessionist, treasonous, or violent actions, thoughts, and feelings (including sympathy) of his family members, and even more insidiously, of “persons sharing residential space with the employee to whom he or she may be bound by affection, influence, or obligation,” and for “failure to report such persons”.

It is hard to fathom the reasoning behind this egregious order, which comes on the heels of others indicating a toughening stance against Kashmiris in government employment. The alienation in the Valley is no secret. That is why young boys are still running away from home to join militant groups. The order is a tacit acknowledgement of this widespread disaffection. But if the administration believes the way to confront the problem is to crackdown on government employees, it is poorly advised. The order arms senior civil servants with vast and arbitrary powers to hold back promotions on the basis of suspicion and doubt, and shifts the burden of proving innocence on the accused. In the security saturated Valley, an order such as this goes against even the minimal definition of good governance, let alone serve grandiose titles such as “naya Kashmir”.

What it will likely produce is more governance paralysis — from the cubicles in the Srinagar secretariat to the government offices in every block, tehsil and village — in a climate of general suspicion and vigilantism. Unaccountable bureaucrats brought in by the administration are blamed for the drift now; the inevitable consequences of this order might make it easier, perhaps, to lay the blame at the door of local government employees. Only the naive, tone deaf or the uncaring would mistake the outward absence of anger and resentment as a sign of normalcy.

Arun Prakash writes: If realpolitik so demands, it must break old shibboleths and strike new partnerships — wherever there is convergence of interests.

In a surprise, virtual statement on September 15, the heads of government of Australia, the UK and US announced the formation of a trilateral security pact, to be known by the acronym, AUKUS. Without naming China, US President Joe Biden announced, in a press conference, that “in order to deal with rapidly evolving threats,” the US and Britain would share, with Australia, intelligence and advanced technologies in areas like artificial intelligence, cyber-warfare, quantum computing and nuclear submarine construction.

The surprise at the formation of AUKUS is for a number of reasons. Firstly, the three nations are already allied to each other, in more ways than one — the US and UK are NATO allies, and Australia, New Zealand and the US are linked by the ANZUS pact. All three are also members of the “Five Eyes” intelligence alliance. Secondly, this announcement, coming just days before the first in-person summit meeting of the Quadrilateral Security Dialogue (Quad), places a question mark over the continuing relevance of this forum and its long-overdue actualisation. Finally, the inclusion of a much-diminished, post-Brexit UK in such a long-range alliance is bound to raise a few eyebrows.

China has made no secret of its neurosis about the Quad as well as the naval exercise, “Malabar,” both of which, now, have a common membership, comprising the US, India, Australia and Japan. Beijing’s apprehensions arise from the suspicion that this concatenation could be a precursor to “containment” – the Cold War strategy which eventually brought the USSR to its knees.

While frequently heaping scorn on their attempts at synergy and coordination, China loses no opportunity to send intimidatory messages to the Quad nations. This has led to palpable trepidation amongst members of this grouping, who have remained over-cautious in their utterances and tended to “tip-toe” around the “dragon” in their midst. The Quad has neither created a charter nor invested itself with any substance; fearing that it would be dubbed an “Asian NATO.” China, on its part, has dismissed the Quad as a “headline-grabbing idea which will dissipate like sea-foam”.

So far, China has had its way in the geopolitical arena without hindrance from any quarter. In the South China Sea, having staked outrageous territorial claims, and contemptuously dismissed the adverse verdict of the UN Court of Arbitration, China has proceeded to create artificial islands, and to convert them into fortified air bases. Regular “freedom of navigation operations” by the US and allied navies have neither deterred, nor daunted China.

Even more belligerent has been China’s conduct along the Sino-Indian border, where it has used massive military deployments to stake claims to large tracts of Indian territory, leading to a sanguinary conflict in mid-June 2020. India, having counter-mobilised, at considerable economic cost, has stood its ground. Given our limited options, this dangerous confrontation is likely to continue.

Against this backdrop, it is possible that creation of the AUKUS could well be an attempt to send a stronger message to China. However, China’s description of this alliance as an “exclusionary bloc,” should be food for thought for two members of the Quad/Malabar forums — India and Japan — who have been excluded from the new grouping.

While uncharitable comments about “Anglo-Saxon solidarity” must be ignored, there may be substance in the belief that the “Anglosphere nations” — which share common cultural and historical ties to the UK —do inspire more confidence in each other. Whether the Quad and AUKUS will reinforce each other, or remain mutually exclusive, will, no doubt, become clear in the forthcoming Quad summit.

An issue that should give cause for reflection in New Delhi, arises from Biden’s promise to transfer advanced technology, including submarine nuclear-propulsion to Australia. It brings into stark relief India’s failure to acquire any significant high technology from the US, in spite of bilateral ties, which have steadily grown in warmth and closeness over the past decade and a half.

Some major milestones in the Indo-US security relationship have been: Signing of the pathbreaking Indo-US Civil Nuclear Agreement, in 2008; launching of the Defence Technology and Trade Initiative in 2012; accord of the status of “Major Defence Partner” by the US Congress in 2016; grant of Tier 1 status to India, enabling export of high-technology items; and institution of “2+2 talks” in 2018. Signing of the fourth and last of the key “foundational agreements” in 2020, was supposed to have eliminated the final impediment to closer defence cooperation.

“Our strategic partnership with India, a fellow democracy…is reaching new heights,” says a 2019 US State Department document. While the warming of the Indo-US relationship brings comfort to Indians, we must beware of hyperbole, obscuring reality, in the bilateral discourse. American offers of help “to make India a great power” and overzealous declarations (at the apex level in November 2017) that that “two of the world’s great democracies should also have the world’s two greatest militaries,” must be taken with a generous pinch of salt.

China, it is said, owes its pole position to the advanced technology it was given, or it purloined from the US over a 30-year period. All that India has to show for its “strategic partnership,” is approximately $22 billion worth of military hardware purchased from US companies — a distinctly retrograde step when we seek atmanirbharta and freedom from external reliance. We need all the technologies being offered to Australia, in addition to “know-how” and “know-why” of much else, including stealth fighters, jet engines, advanced radars and, of course, nuclear propulsion for submarines as well as aircraft-carriers.

For India to attain its full potential, it will need insurance against hegemony, and a breathing space to restore its economy to its earlier buoyant trajectory. This respite will enable it to catch up with technology and boost its military muscle. While preparing to fight its own battles, India will need to seek external balancing. If realpolitik so demands, it must break old shibboleths and strike new partnerships — wherever there is convergence of interests

Bhupender Yadav writes: In the BJP, change is a natural process, while in other parties it leads to confrontation.

Elections are important in the Indian political system to test the policies of parties that have won public mandates. The mandate allows opportunities for new possibilities and newer people. Change within governments is also affected by this electoral process. This is important so that public representatives maintain communication and contact with the public.

The important question that arises is: How to find newer people and new opportunities in a party that is chosen by the public over and over again? Can parties that win elections repeatedly find a way to give opportunities to new faces? The second important question is: Can political parties based on an idea draw a line that makes politics all-inclusive, fully participative and an ideological mission?

In this context, the Bharatiya Janata Party, since its inception, has been an organisation that has tried to test new possibilities in politics. The BJP, which started with the mission to ensure the welfare of the last man in the social hierarchy, has shown ideological commitment not just in words but also in its actions.

https://images.indianexpress.com/2020/08/1x1.png

While party representatives exhibited unprecedented steadfastness in fighting the Emergency, they also participated in the struggle for greater transparency. The BJP, which was part of a great many movements, is today in power and working relentlessly for good governance.

The BJP has proven itself as being a “party with a difference” — distinct from other parties. Its fight against family-based politics is reflected in its party structure. At a time when other parties are faced with the challenge of maintaining inner-party democracy, the BJP has succeeded in making its organisation worker-oriented and based on ideology. The BJP has kept itself free of the dynastic politics that is the hallmark of all other parties.

When we assess the functioning of other parties, the question before the BJP is how should the party move ahead as a political entity. What is the way ahead for the BJP as an organisation working in coordination with the government? How do we build capabilities among workers? Umpteen questions like these are a part of our politics today. The answers to all these questions can be found in the BJP working under the leadership of Prime Minister Narendra Modi.

The political leadership needs to have public communication, sensitivity, understanding of the ground situation in framing and executing policies and respecting the public mandate. New and practical policies can help establish coordination between the executive and bureaucracy. To bridge the gap between the two, it is important to have a clear policy and strong leadership. The BJP has worked towards these objectives to bring positive changes. It is natural for a party that has been earning the people’s trust for a long time to go for internal changes.

Similarly, if a party wants to build capacities among its workers it needs to build upon its leadership. This is because when a new person gets a responsibility, they tend to fulfil it with greater dedication and renewed energy. At the same time, when a person returns to power after staying out of it for a long time, he tends to bring fresh energy to his tasks. This is an experiment that needs to be accepted within politics on a wider scale. Since political parties are not the property of any individual or family, this is a people-friendly experiment. To ensure new ideas find acceptance in the times to come, we must welcome such experiments.

Another question that arises from this is about the difficulties that accompany change. These difficulties arise when the foundation of the organisation is not a commitment to an ideology but to a dynasty. Workers who are dedicated to an ideology easily adjust to changes and continue fulfilling their duties. In dynastic parties, organisational changes are accompanied by internal power struggles. This is a foundational difference that needs to be understood when it comes to change.

In the BJP, change is a natural process, while in other parties it leads to instances of confrontation. It is for this reason that analysts make mistakes while understanding changes within the BJP.

The BJP accepts changes based on new needs, new ideas, the requirement to give new people opportunities and to move ahead with greater energy while discharging duties both at the organisational and at the governmental levels. This is part of BJP’s positive work agenda, which is accepted by all party workers wholeheartedly.

Janaki Srinivasan writes: It must demand transformations required in agriculture as part of a development model which can ensure livelihood, dignity and ecological restoration.

A number of developments in the past few weeks signal that state governments in the region at the epicentre of the ongoing farmers’ agitation have decided to shift the political conversation from the agitation. While former Punjab Chief Minister Amarinder Singh’s demand that the agitation be carried out only in Delhi and Haryana is admittedly the mildest move, the Uttar Pradesh government, despite being poll-bound, is banking on both the limited regional locus and caste dynamics of the agitation in addition to communal polarisation to blunt the electoral challenge posed by the farmers — despite the numbers of the Muzaffarnagar mahapanchayat. It is the Haryana government, however, where the ruling coalition’s MLAs and ministers have been unable to hold public functions or even enter their constituencies, that has determinedly moved away from its earlier characterisation of farmers as “misled” and adopted an aggressive approach.

Despite the flare-up in Karnal and its capitulation to the agitating farmers’ demands, the government has made fresh moves to clear the Delhi border and blamed the protests on Punjab and the Opposition parties. This points to a determined design to undermine the farmer-and-agriculture-infused political vocabulary that has been the mainstay of the state’s politics and requires us to enquire into the calculations that underpin it.

A number of policies adopted by the Haryana government in recent months offer vital clues. The most important of these, which has surprisingly found limited space in the farmers’ agitation, are the amendments the Haryana assembly brought in to the law governing land acquisition, rehabilitation and resettlement in the last week of August. It will come into force after obtaining the President’s Assent. While other states have brought in similar pieces of legislation, since 2016, to reverse critical provisions of the Central Right to Fair Compensation and Transparency in Land Acquisition, Rehabilitation and Resettlement Act (LARR), 2013, the Haryana had desisted till now. The state’s farmers were at the forefront of the protests to oppose the bid to amend LARR then. The INLD, JJP’s parent party, had opposed these amendments in Parliament: Then INLD MP and current deputy CM Dushyant Chautala’s impassioned speech in Parliament against the amendments he is now stoutly defending continues to be featured on JJP’s YouTube channel.

The amendments do away with the requirement of consent from 70 per cent of affected landowners in case of a Public Private Partnership (PPP) project and of Social Impact Assessment (SIA) for a range of public sector and PPP projects, including the malleable category of “infrastructure”, which defeats the limitation placed on the definition of “public purpose” permitting acquisition. It empowers the collector to unilaterally determine compensation without calling for objections or conducting an inquiry, thereby narrowing the category of “project affected” which the LARR had widened to include all those dependent on the land for their livelihood and residence.

Social science scholarship on middle-caste peasantry in India, including of this Green Revolution belt, has pointed to the disjuncture between identity and aspiration that has come to characterise the landholding farming community since the turn of the century. While land remains a marker of identity, status and pride, aspirations of and for the youth (by the older generation) exhibit a disenchantment with farming and the desire for a salaried, preferably government, job or a desire to migrate abroad. As rising educational levels fail to translate into employment, both due to quality of education and shrinking employment opportunities, these communities have mounted agitations for inclusion in the OBC list, thereby qualifying for reservations in employment and education. Haryana was rocked by the Jat reservation agitation in 2016 by the very sections leading the current protests. In March, Haryana passed a law reserving 75 per cent of private sector jobs below the salary bracket of Rs 50,000 per month for domiciles.

At one level, the recent amendments to LARR constitute a sop to an industry critical of this requirement. That Chautala spearheaded this law while facing intense pressure from his own party rank and file vis-à-vis the farm laws, however, signals that the plan is to go deeper and break the tenuous link between land and identity by casting the dice in favour of aspiration by broadening access to the urban industrial and services sector. This is part of a broader churning to undercut the evocative hold of the figure of the “farmer” in the political, especially electoral, discourse and centre politics around a post-agrarian economy.

The farmers’ agitation has garnered unprecedented solidarity from other social movements, mass organisations and trade unions including cautious support from those sections whose interests and caste experience lie in tension with landholding farmers. But to mount an effective challenge, this solidarity needs to translate into a coalition for which it needs to widen the agenda from return to status quo to the transformations required in agriculture as part of a development model which can ensure livelihood, dignity and ecological restoration. While the movement has taken an anti-corporate, anti-privatisation stand and some steps towards restoring broken communal harmony, it needs to have difficult conversations about caste and gender hierarchies in the agrarian social structure, and the prevailing ecologically unsound land-use patterns. It can take direction from the movement that led to LARR — anti-displacement movements had built alliances with other social movements, including that of farmers. The post-Green Revolution farmers’ movement in India has hitherto worked with a limited agenda but retaining its political salience necessitates such a dialogue.

Saud Bin Mohammed Al-Sati writes: In the five years since the ambitious plan was launched, the Kingdom has created immense opportunities and an attractive business environment for its strategic partners.

Five years ago, the Kingdom of Saudi Arabia launched its Vision 2030, aiming to diversify its economy, modernise its administration and introduce bold reforms in many sectors. A lot has happened since then in terms of etching milestones on the path of the implementation while responding to the unpredicted Covid-19 pandemic.

The ongoing transformation of the Kingdom’s economy and society revolves around Vision 2030 and its multiple goals, including diversification of the economy, enhancing government efficiency, increasing non-oil government revenues, reducing unemployment, and increasing women’s participation in the workforce, etc.

Diverse reforms have been introduced in laws, regulations, and procedures. In the sphere of law, the Kingdom has implemented impactful reforms in the area of contract enforcement. Over 197 legislations have been introduced to improve the regulatory environment.

A sound digital infrastructure has been developed to support Vision 2030’s ambitions. Saudi Arabia’s robust digital infrastructure today ranks 7th globally in terms of internet speed and the quality of 5G. With the recently launched National Strategy for Data and AI, Saudi Arabia will soon be among the top 15 countries in artificial intelligence capability, attracting a total of SR 75 billion in investment.

From 2016 onwards, the government has delivered on more than 45 per cent of the 500 planned reforms. Through the National Licensing Reform Program (NLRP), more than 60 percent of over 5,500 licenses selected for reform have already been eliminated or modified. Commercial licenses are being issued within 24 hours.

As stated by HRH Crown Prince in a recent interview, in the fourth quarter of 2019, the non-oil economy grew by about 4.5 percent. The momentum gained since then has helped the Kingdom in dealing effectively with the economic repercussions of the coronavirus pandemic. FDI inflows have increased 331 per cent to reach SR17.625 billion, with a total of 1,278 new foreign companies obtaining licenses in 2020. Saudi Arabia’s investment environment is returning to pre-Covid-19 levels and is on track to increase the private sector’s contribution to 65 per cent of the GDP by 2030.

The IMF’s projections paint a positive picture, estimating Saudi Arabia’s real GDP growth at 4.8 per cent, the real non-oil GDP growth at 3.6 per cent, and the real oil GDP growth to reach 6.8 per cent in 2022.

The Public Investments Fund assets were projected to be SR 7 trillion by 2030. As they are likely to touch SR 4 trillion in 2025, the target has already been re-adjusted to SR 10 trillion by 2030. PIF has already launched over 30 new companies and created 3,31,000 jobs in Saudi Arabia over the past four years and will further invest $40 billion annually over the coming five years to support new sectors such as tourism, sports, industry, agriculture, transportation, space, etc.

The Kingdom is prepared to become a global hub for renewable energy (RE) and RE technologies over the next 10 years. The recent inauguration of the Sakaka solar PV and Sudair plant are in line with the recently launched “Saudi Green” and the “Middle East Green” initiatives. Both initiatives aim to collectively plant 50 billion trees, generate 50 per cent of power via renewables by 2030 and propel the region towards achieving more than 10 per cent of the global carbon emissions reduction targets. In its motivation to preserve the planet, Saudi Arabia plans to host the very first Green Saudi Initiative Forum and the Green Middle East Initiative Summit in Riyadh on October 23, 2021. Recently, Saudi Arabia has started producing renewable energy from its first wind farm at Dumat Al Jandal. The wind farm is estimated to generate green energy for about 70,000 Saudi households and eliminate 9,88,000 tonnes of carbon emissions a year. Under the green initiatives, the Kingdom is expected to also eliminate more than 130 million tons of carbon emissions by using clean hydrocarbon technologies.

In our endeavour to achieve the Vision 2030 strategic goals, we have created immense opportunities and an attractive business environment for our strategic partners. Indian companies in Saudi Arabia operate in diverse sectors such as management, consultancy services, construction projects, telecommunications, information technology, software development, pharmaceuticals, and more. The number of Indian companies investing and operating in the Kingdom has continued to grow. In 2020, 44 new licenses were issued for Indian investments. Saudi Arabia also had the highest FDI increase to India in 2020 with investments worth $2.81 billion in areas of renewable energy, petrochemicals, agriculture, health, and technology.

As we celebrate Saudi Arabia’s 91st National Day on September 23, we look forward to our continued partnership with India. Saudi Arabia has valued India as a close friend and strategic partner. Our dynamic cultural, socio-economic, and political partnership is based on mutual respect and shared values and interests and shall continue to thrive for the interests of our two friendly people and the people of the region.

C Raja Mohan writes: India’s interests lie in deeper strategic cooperation with France and Europe as well as the Quad and the Anglosphere.

More than four decades ago, Washington decided to end its commitment to supply nuclear fuel for the Tarapur Atomic Power Station that it helped build. That decision was triggered by the sharp reaction in the US Congress against India’s 1974 nuclear test. India was furious with American unilateralism.

After Ronald Reagan took charge of the White House in 1981, his advisers were eager to improve ties with India and fix the Tarapur problem that appeared so intractable. The new US domestic non-proliferation law barred nuclear fuel supply to India. But the international nuclear rules did not. Washington turned to Paris to step in to replace the US as the supplier of fuel to Tarapur. The Tarapur diplomacy was a win-win for all. India got to run Tarapur; the US stayed within the confines of its domestic law; and France got the contract.

Where there is will, the Tarapur diplomacy reminds us, there is a way. That brings us to AUKUS — the nuclear coalition, which has ignited unprecedented French fury. Could not Australia, United Kingdom and the United States devise a sensible way for Canberra to get out of the conventional submarine contract with Paris and turn to London and Washington for a new agreement on the supply of nuclear-powered submarines? That the issue was handled poorly is not in doubt. All that, however, is water under the bridge. The angry French reaction — marked by a rare recall of envoys from Washington and Canberra — suggests it will be a while before the crisis can be overcome. There is concern that AUKUS could leave a deep scar on US-EU relations and the North Atlantic Treaty Organisation, and weaken the international coalition in the Indo-Pacific. Is there something that Delhi could do to heal the rift among its valued friend? An intense round of Indian diplomacy in New York and Washington this week should answer that question.

Prime Minister Narendra Modi is heading to Washington for the first in-person bilateral summit with US President Joe Biden on Thursday. The PM is also expected to have bilateral conversations with the Prime Ministers of Australia (Scott Morrison) and the Japanese premier (Yoshihide Suga). On Friday, the four leaders will sit down at the White House for the first summit of the Quadrilateral Forum, or the Quad. The four leaders had met digitally in March this year. The PM will then head to the United Nations, where he will address the annual session of the General Assembly. External Affairs Minister Subrahmanyam Jaishankar will also be in New York, meeting a large number of other world leaders.

Paris had cancelled a scheduled meeting of the foreign ministers of Australia, France, and India at the UN. In the last couple of years, the trilateral has become an important element in the emerging Indo-Pacific architecture. Jaishankar, however, will have a bilateral meeting with the French foreign minister Jean-Yves Le Drian. The two leaders spoke to each other after the announcement of AUKUS and agreed to consult closely.

That Delhi today is a part of a difficult conversation between the US, UK, France, Europe, and Australia points to the growing depth and diversity of India’s relations with different parts of the West.

Popular and academic discourse on India’s foreign policy has been obsessed with the concept of “non-alignment” — that shorn of all mystification, was about keeping distance from the West as a whole. India’s contemporary diplomacy, in contrast, takes a nuanced view of internal dynamics in the West, and recognises the political agency of individual states, and develops wide-ranging relationships with the Western nations.

Let us start with France: Paris has always taken an independent view of the world, while remaining within the broad framework of the American alliance. In the 1990s, Paris championed the construction of a multipolar world to constrain American “hyperpower”. Delhi did not seize the opportunity as it embraced the Russian-Chinese version of multipolarity. The last few years, however, have seen an intensification of India’s strategic engagement with France. For example, the NDA government has overcome the earlier reluctance in Delhi to work with Paris on Indian Ocean security.

The NDA government has also stepped up on the political engagement with Europe as a collective as well as its sub-regions — from Baltics to the Balkans and from Iberia to Mitteleuropa. For long, Europe was largely a diplomatic backwater for India. As Delhi discovers that every European nation, from tiny Luxembourg to a rising Poland, has something to offer, Europe has become a thriving hub of India’s international relations.

Thanks to the bitter colonial legacy, relations between Delhi and London have always been prickly and underdeveloped. In the last couple of years, India has made a determined effort to build a new partnership with Britain, which is the fifth-largest economy in the world, a leading financial hub, a technological powerhouse, and punches well above its weight in global affairs.

India’s neglect of London also meant Delhi had no time for the “Anglosphere” that binds the UK to Australia, Canada, and New Zealand. Many had presumed that the Anglosphere was about dead white English-speaking men — AUKUS, however, is a reminder that Anglo-Saxon political bonds endure. Instead of treating the Anglosphere with disdain, Delhi has begun to vigorously engage with the “settler colonies” that have so much to offer India — from natural resources to higher education and critical technologies. The UK and its settler colonies have long been the preferred destination for the Indian diaspora (besides the US). While the diaspora tends to connect the domestic politics of the Anglosphere with that of India, Delhi is figuring out that the diaspora politics can be played both ways. The transformation of India’s relations with Australia has occurred despite entrenched scepticism in the foreign policy bureaucracy. Finally, Japan has been a part of the West in the post-War era and Delhi’s relations with Tokyo have never been as rounded as they are today. They are also fellow members of the Quad.

This wide-ranging engagement with the West should help Delhi convey two important messages to its partners this week. One is to remind France, Australia, the UK and US of the shared interests in securing the Indo-Pacific and the dangers of letting the current quarrel undermine that larger goal. The other is to highlight the region’s vast requirements for effective deterrence in the Indo-Pacific; and that there is enough room for the US, UK, France, and Europe to collaborate with Indo-Pacific partners in overlapping coalitions to develop high technology and defence-industrial cooperation in all the areas highlighted by AUKUS — effective underwater capabilities to AI, quantum computing and cyber warfare.

Finally, India’s interests lie in deeper strategic cooperation with France and Europe as well as the Quad and the Anglosphere. It was French President Jacques Chirac who first, during a visit to Delhi in January 1998, called for ending India’s nuclear isolation. But it required the full might of the US presidency under George W Bush to overcome the Western nonproliferation theology and Chinese political resistance. India’s diverse relationships in the West must be deployed in full measure to prevent a split in the Indo-Pacific coalition.

Supreme Court has rightly refused to entertain a school-goer’s petition seeking directions to central and state governments to enable students to attend physical classes. Governments are already in the process of phased reopening of schools. The unlocking may be slow but it is understandable given the tremendous shock that the second wave unleashed.

A one-size fits all judicial order is untenable in the present situation. The pandemic isn’t proceeding uniformly everywhere. Kerala and the Northeast and a few districts in South Indian states have much higher test positivity rate. Only state and district administrations can make informed choices on what to do in this situation. Parents also have to be consulted. Those with fears over inadequate social distancing measures have to be reassured and schools must ensure better ventilation and surveillance for symptoms.

Reopening schools is a policy decision with many dimensions where subjective and constitutional rulings by judiciary have no place. The bottom line is that children need to be back in schools as soon as possible. As soon as Covaxin trials on children return positive results and its production is scaled up, no time must be wasted in inoculating all ages of children.

After BJP wooed dominant communities and OBCs with its recent CM and Union Cabinet appointees, Congress has joined the social engineering game with picking Charanjeet Singh Channi as Punjab CM, its first Dalit CM since Sushilkumar Shinde in Maharashtra in 2003-04. Channi’s elevation has given Congress bragging rights in Punjab, also nationally allowing it to showcase a new Dalit icon after decades. Channi could also be pitchforked into UP and Uttarakhand elections where Dalits are 20.8% and 18.7% of the population, respectively.

But the Dalit vote has many claimants today. Congress’s signature welfare measures like 15% reservation and passage of SC/ST Atrocities Act in 1989 are now too distant for contemporary recall. Its Dalit vote could survive the socialist upsurge in the Hindi heartland but not BSP’s entry into UP. Kanshi Ram deftly entered into alliances at various points with SP, Congress and BJP boasting of wider bases and showed to Dalits that here was finally a party of their own, leveraging the community’s strength in numbers to secure political power.

However, his pan-India vision stuttered. An insular Mayawati couldn’t replicate the UP success elsewhere. Wisened mainstream parties steered clear of BSP’s desire for alliances unless in desperation like Akali Dal now. As BSP fumbled, RSS with its cultural reunification project to resolve caste antipathies and BJP through administrative patronage wooed Dalit communities excluded from previous political mobilisations. Even relative newcomer AAP’s initial attraction to poorer Dalits with the “broom” symbol has expanded to a loyal slum vote bank with delivery of free electricity and water, quality public education and foolproof ration delivery, in a city with 17% Dalit population.

Meanwhile, a new generation of Dalit activists like Chandrashekar Azad and Jignesh Mewani are struggling for relevance. Political parties are also increasingly grappling with intra-Dalit divides, which may have prevented their consolidation by BSP in its heyday. UP’s Jatav-non-Jatav, Karnataka’s Chalavadi-Madiga, TN’s Pallar-Paraiyar-Arundhatiyar and Andhra’s Mala-Madiga divides are cases in point. Meanwhile, socioeconomic trends are sharpening. Dalit enrolment in higher education rose by 16% between 2015-20 against 11% in the general populace. But Dalits forming 16% of India’s population account for an estimated one-third of the casual labour workforce, signalling high economic vulnerability. For politicised Dalits, Channi’s symbolic six-month tenure may recall other Dalit CMs from Damodar Sanjivayya to Jiten Ram Manjhi who endured stopgap arrangements. If Congress can win Punjab under Channi and retain him subsequently, that may be the real talking point going into 2024.

A week ago, 5.6 billion doses of Covid-19 vaccines had been administered globally. To put it in context, more Covid vaccines have been delivered in 10 months than all other vaccines put together every year before the outbreak of the pandemic. To drill down further, one in seven Covid vaccines has been administered in India, and most of them were Covishield. This vaccine is manufactured by Serum Institute following technology transfer by Oxford University and AstraZeneca. The agreement worked well enough for SII to dispatch 5 million doses to the UK on March 5. Inexplicably, vaccines made here are good enough for Britons, but Indians fully vaccinated by the same vaccine in India are deemed ‘unvaccinated’ when they travel to UK.

UK’s stance can only be termed bizzare when other facts are juxtaposed. Covishield is one among seven vaccines to receive WHO’s emergency use approval. It got the approval independently of the same vaccine that was cleared by WHO when AstraZeneca applied. Therefore, Covishield has been evaluated by an independent body and is good enough to have been exported to 95 countries, UK included. Given this context, when UK raises entry barriers and attendant costs for fully vaccinated Indians who need to visit, there are questions that need to be asked.

GoI has engaged UK for a while to ease entry barriers. No one questions the right of any sovereign to act in its best interests. However, in an interdependent world, linked by both trade and personal contacts, entry restrictions need to be underpinned by a modicum of logic. That is clearly missing in Britain’s forthcoming changes in entry restrictions as it assumes vaccinated Indians are unvaccinated. The UK should reconsider its position and be guided by common sense rather than irrational fear. That’s not a tall order.

India's achievements in developing vaccines, be it Bharat Biotech's Covaxin or the first DNA vaccine by Zydus Cadila, will serve little value if these vaccines are not adopted due to lack of recognition.

India's vaccine programme is progressing at a rapid pace, daily numbers exceeding 80 lakh doses, with a total of 81.85 crore doses already administered. But where are the data and analyses on the effects and efficacy of the vaccines administered? Without these, how does India propose to secure acceptance and approval of India-developed vaccines at the World Health Organisation and elsewhere?

India has fully vaccinated 20.85 crore persons, or 22.2% of the eligible population. This is roughly equal to the entire population of Brazil. A little over 60.8 crore, or 64.8% of the eligible population, have received one dose of the vaccine. What this means is that Indian companies and research bodies now potentially have access to huge amounts of data that can be analysed for a robust understanding of the impact of the vaccines. However, there is no published study of the real-life efficacy and impact of the two vaccines being administered in India: Covishield (the Oxford/AstraZeneca vaccine manufactured by the Serum Institute of India) and Covaxin (ICMR/Bharat Biotech). The data analysis gap is delaying authorisation or even the recognition of these vaccines. This analysis is critical, especially given the speed at which Covid vaccines have been delivered from lab to hospital.

Studies based on the generated data will help unlock new markets for these vaccines, help improve the vaccines, and result in creating a new generation of vaccines. The government needs to nudge organisations to analyse the data and publish it. India's achievements in developing vaccines, be it Bharat Biotech's Covaxin or the first DNA vaccine by Zydus Cadila, will serve little value if these vaccines are not adopted due to lack of recognition.

Sound urbanisation, to disperse development across the land, instead of being concentrated in some regions, and urban planning that increases supply of housing as demand rises are essential to prevent the build-up of housing bubbles.

China's Evergrande storm would appear to have blown over on stock markets, but the Chinese property developer's problems point to larger systemic issues that should engage policymakers. For one, it is not just banks that are too big to fail. If one single company that owes $304 billion can develop financial exposure to hundreds of lenders, millions of investors in bonds and stocks, and hundreds of thousands of homebuyers, who, in turn, have borrowed money from dozens of banks, it can become a source of systemic risk. The effect one large-scale real estate failure can have on the sector, and on the demand for steel, metals and other building materials, is another risk. China's largest real estate developer had grown into that kind of an entity.

One reason why it now finds itself unable to service its $89 billion of debt and other outstanding dues of $215 billion is that Beijing recently introduced some leverage ratios that property developers have to observe. Such regulation is welcome, but they also need to be phased in, rather than thrust suddenly upon companies that have exceeded those limits and need funds and time to comply. That is one lesson. Another is that housing as a form of saving can be too much of a good thing. According to one estimate, 96% of China's urban households (China is 64% urban) already own at least one home, but there has been no let up in the demand for homes. The total value of homes and builders' inventory in China is estimated at $52 trillion, way above the value of bonds and stocks. Such concentration of savings in housing is what drives up the demand for housing and makes real estate developers a source of systemic risk. The system needs to offer reliable saving alternatives.

Sound urbanisation, to disperse development across the land, instead of being concentrated in some regions, and urban planning that increases supply of housing as demand rises are essential to prevent the build-up of housing bubbles. It is better for India to learn from other countries' mistakes than to wait for its own.