Editorials - 19-09-2021

புரட்சியின்  நூற்றாண்டு எது தெரியுமா? 18ம் நூற்றாண்டுதான். 18ம் நூற்றாண்டு என்பது 1701, ஜனவரி முதல் தேதியிலிருந்து, 1800, டிசம்பர் 31 வரை உள்ள நாட்கள்தான். மேலும்  அப்போதுதான், நிஜமாகவே புரட்சி வெடித்தது. பிரெஞ்சு புரட்சியும் , அமெரிக்க புரட்சியும், அறிவின் முன்னணியில் நின்று ஒன்றிணைந்து   முடிவடைந்தது.  இந்த கால கட்டத்தில்தான் தத்துவமும்,  அறிவியலும், அடிமைத்தளையிலிருந்து எழுந்து முக்கியத்துவம்   பெற்று,  கொழுந்துவிட்டு எரியத் துவங்கின.

தத்துவமும் அறிவியலும் தத்துவவாதிகளின் கனவுக்கேற்ப, மிகவேகமாய் வளர்ந்தன. உண்மையாகவே, கனவு மெய்ப்படத் துவங்கியது. அதன் காரணி,1789ல் நடந்த பிரெஞ்சு புரட்சி மட்டுமே. மன்னர்களுக்கெல்லாம் தங்களின் மகுடம் சூடிய முடி பறிபோய்விடும் என்ற ஐயம்தான்.

கடல் மேல் பயணிப்பு

18ம் நூற்றாண்டு பல வழிகளில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அதன்படி பார்த்தால், ஐரோப்பாவின் காலனியாதிக்கம் இப்போதுதான் சூடு பிடித்தது. இது அமெரிக்காவிலும் உலகின் மற்ற பகுதிகளிலும் வெகுவேகமாகப் பரவியது. பிரெஞ்சு வீழ்ந்ததின் பின்னர், பெரிய பிரிட்டன் என்பது உலகின் மிகப் பெரிய சக்திகளுள் ஒன்றாகப் பேசப்பட்டது. அவர்கள் நாடு பிடிக்க பரபரப்பாக கடலில் பயணித்தனர். அப்படிப் பிடித்துப்போட்ட பெரும்பகுதிகளுள் ஒன்றுதான், இந்திய தீபகற்பமும். இதனை கடல்மேல் பயணிப்பு காலம் என்றே சரித்திரம் வருணிக்கிறது. பிரிட்டனில் 1770ல் தொழிற்புரட்சி வெடித்தது. இதன்விளைவாக நீராவி எஞ்சினை உருவாக்கி அர்ப்பணித்தது. எந்திரங்களை காதலுடன் கைப்பற்றி, மனித சமுதாயத்தின் முகபிம்பமும், சுற்றுச்சூழலின் தன்மையும் அடிப்படையிலேயே மாறிப் போக நேர்ந்தது.

சோஃபி ஜெர்மன் பிறப்பும், பிரெஞ்சு புரட்சியும்

இப்படிப்பட்ட 18ம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியில் புரட்சியின் காலகட்டத்தில்தான் நம் புரட்சி தேவதை பிறக்கிறாள். ஆம், இந்த கதையின் நாயகி, சோஃபி ஜெர்மைன் உலகை எட்டிப் பார்த்தது புரட்சியின் காலத்தில்தான். சோஃபி ஜெர்மைன், பாரிசில், 1776, ஏப்ரல், முதல் தேதி பிறந்தார். அவரின் தந்தையின் பெயர் அம்ப்ராய்ஸ் பிராங்கோயிஸ் ஜெர்மைன் (Ambroise-Francois Germain) அன்னையின் பெயர் மேரி ஜெர்மைன். மேரி சோஃபி ஜெர்மைன் ஒரு பணக்கார குடும்பத்தில்தான் பிறந்தார். துவக்கத்தில் அவரின் தந்தை பட்டுத் துணி  விற்பனை செய்யும் ஒரு சாதாரண வியாபாரியாகவே இருந்தார். குழப்பமும், கொந்தளிப்பும் மிகுந்த காலகட்டத்தில், சோஃபியின் தந்தை  பிராஞ்சின் வங்கி  இயக்குநர் ஆகி பணிபுரிய நேரிட்டது. 

சோஃபி ஜெர்மைன் பிறந்த ஆண்டில்தான் அமெரிக்க நாட்டிலும் புரட்சி  துவங்கியது. ஆறு ஆண்டுகால போரில், (1756-1763) ரஷ்யாவின் கட்டுப்பாட்டில் மக்கள் ஏராளமாகத் துன்பப்பட்டனர். சோஃபி ஜெர்மைன் பிறந்து 13 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் (1789) அவரது சொந்த நாட்டிலேயே புரட்சி வெடித்தது. அதுதான் பிரெஞ்சுப் புரட்சி.

மேரி சோஃபி ஆன கதை ..!

சோஃபி ஜெர்மைன் அவரது பெற்றோரின் மூன்று பெண் மகவுகளில் இரண்டாவது பெண் குழந்தை. பெற்றோர் இவருக்கு வைத்த பெயர் மேரி சோஃபிதான். ஆனால் மேரி சோஃபி என்ற பெயர் ஒன்று அதிசயமான பெயர் இல்லை. ஜெர்மைன் இல்லத்தில், பொதுவாக அந்த குடும்பத்திற்கு மேரி என்ற பெயரின் மேல் கொள்ளை பிரியம். அவர் அன்னை மற்றும் பெரிய சகோதரி இருவருக்குமே மேரி என்ற பெயர் வைக்கப்பட்டது. அவர்களுக்கு மேரி என்ற பெயர் பொதுசொத்துதான். இருவரின் பெயரும் மேரி மாடலீன் என்பதே. ஒரு வீட்டில் மூன்று மேரிகள். எப்படி இருக்கும் வீடு? யாரை கூப்பிட்டால், யார் பதில் சொல்வார்கள். வீட்டில் ஒரே குழப்பம்தான். இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டாமா? நம் நாயகிதான் இதற்கு விட்டுக்கொடுத்து தனது பெயரை சோஃபி என்று ஆக்கிக்கொண்டார். எல்லோரும் அவரை அன்போடு சோஃபி சோஃபி என்றே அழைத்தனர். சோஃபி ஜெர்மைனின் இளைய தங்கையின் பெயர் ஆன்ஜெலிகூ அம்ப்ரோஸ். இங்கு அவரின் ஒரு சகோதரியின் கணவர் மருத்துவர். இன்னொரு சகோதரியின் கணவர் ஓர் அரசு அதிகாரி. ஆனால் சோஃபி ஜெர்மைன் இறுதிவரை மணம் புரிந்து கொள்ளவே இல்லை. கணிதத்துக்காகவே தன் வாழ்க்கை முழுவதையும் அர்ப்பணித்துக் கொண்டார்.   

புரட்சியும் கணிதக் காதலும்

எப்படிப் பார்த்தாலும், சோஃபி ஜெர்மைனை புரட்சியின் புரட்டலிருந்து அதன் தாக்கத்திலிருந்து அந்த  சிந்தனையிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கவே இயலாது. அவரின் உடலுடன், உள்ளத்துடன், இரண்டறக் கலந்துவிட்டது புரட்சி. புரட்சி நடந்து கொண்டிருந்ததால், வெளியே  சென்று  பள்ளியில் படிக்க முடியாத நிலைமை  சோஃபி ஜெர்மைனுக்கு.. ஆனால்,  எப்படியோ  சோஃபிக்கு கணிதத்தின் மேல் தீராத கொள்ளைக் காதல் உருவாகிவிட்டது. அவரின் கணிதக் காதலும், பிரெஞ்சுப் புரட்சியும்  ஒரேகாலத்தில் உச்சத்தில் இருந்தன. சோஃபியாவால் பாரிசில் நடந்து கொண்டிருந்த கொந்தளிப்பால், ரகளையால் வீட்டை விட்டு வெளியே செல்ல முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டது. எனவே சோஃபி ஜெர்மைன் நிறைய நேரம் அவரது தந்தையின் நூலகத்திலேயே நேரத்தை செலவழித்தார். 

ஆர்க்கிமிடீசின் மீது தீராத காதல்

அப்படி ஒருநாள், சோஃபி ஜெர்மைன் புத்தகங்களை பிரித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ஆர்க்கிமிடிஸ் பற்றி படித்தார். அதன்பின்னர் கி.மு. 287-212 களில் வாழ்ந்த சைராகியுசின் ஆர்க்கிமிடீஸ் அவரது ஆதர்ச   குருவாகிவிட்டார். ஏன் தெரியுமா? ஆர்க்கிமிடீஸ், கிரேக்கத்தின் மிகப் பெரிய மேதை, அவர் ஓர் இயற்பியலாளர்; பொறியாளர்; புதினங்களின் கண்டுபிடிப்பாளர் மற்றும் வானவியலாளரும்கூட. எனவே, ஆர்க்கிமிடீசின் மேல் சோஃபி ஜெர்மைனுக்கு மீளாக் காதல் உருவானதில் வியப்பில்லைதான். ஆனால் ஆர்க்கிமிடீஸுக்கு  ஏற்பட்ட கொடுமையான சாவு சோஃபி ஜெர்மைனை ரொம்பவே பாதித்துவிட்டது. சாதாரணமான எதுவும் தெரியாத ஒரு ரோமானிய வீரன், ஏதோ ஒரு உப்பு சப்பற்ற காரணத்துக்காக, ஈட்டியை ஆர்க்கிமிடீசின் நெஞ்சில் செலுத்திக் கொன்றுவிட்டான்.

ஆர்க்கிமிடீசின் கொலையும் சோஃபியின் கணிதப் பயணமும்

அப்போது கிரேக்கம் ரோமானியர்களின் ஆட்சிக்கு வந்திருந்தது. ஊரைச் சுற்றி வருகிறான் ரோமானிய வீரன். அப்போது  மணலில் வட்டம் போட்டு அதன் ஜியோமிதி கோணம் பற்றிய  ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தார் ஆர்க்கிமிடீஸ். அவரைப் பார்த்த வீரன் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று கேட்டான். ஆனால் அதனைக் கவனிக்காத ஆர்க்கிமிடிஸ் பதில் சொல்லவில்லை. அதனால் கோபம் கொண்ட ரோமானிய வீரன் ஒரு பாய்ச்சலில் கத்தியை ஆர்க்கிமிடீசின் நெஞசில் செலுத்தி, ஆர்க்கிமிடீஸை உலகை விட்டு அனுப்பிவிட்டான். அந்த நிகழ்வும், ஏன் இப்படி ஆழமான ஆராய்ச்சியில் ஆர்க்கிமிடிஸ் மூழ்கி இருந்தார் என்ற தகவலும்தான், சோஃபி ஜெர்மைனை கணிதம் நோக்கி இழுத்து வந்த ஈர்ப்பு விசை. அப்பாவின் நூலக கணித நூல்களை சோஃபி ஜெர்மைன் ஆராய்ந்தார். படித்தார். மேலும் மேலும் கணிதத்துக்குள் ஆழமாக பயணிக்க அவரின் மூளை உத்தரவிட்டது. 

கணிதம் படிக்கக் வைக்க மறுத்த பெற்றோர்

சோஃபி ஜெர்மைனின் கணிதக் காதலை அறிந்த அவரது பெற்றோர் ரொம்பவும் வேதனைப்பட்டனர். அவரை கணிதம் படிக்க அவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. காரணம் அன்றைய சமூகம், கணிதம் படிப்பது ஒரு பெண்ணுக்கு ஆகாத செயல் என விதித்திருந்தது. சோஃபி ஜெர்மைன் கணிதம் படிக்காமல் இருப்பதற்காக அவரைச் சோர்வடையச் செய்ய அனைத்து ஆவணங்களும் தயாரிக்கப்பட்டன. ஆனால், சோஃபி அதனையெல்லாம் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, இரவு நேரங்களில் உற்றார். உறவினர், என யாருக்கும் ஊருக்கும் தெரியாமல் கணிதம் படித்தார். ஆனால், இதனை அறிந்த அவரின் சுற்றத்தார், அவர் கட்டிலை விட்டு எழுந்திருக்க முடியாதபடி, அவரின் அனைத்து ஆடைகளையும் எடுத்துச் சென்றுவிட்டனர். அவர் ஒரு துணியைப் போர்த்திக் கொண்டு, மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில் கணிதம் படித்தார் சோஃபி ஜெர்மைன். அவர் பயன்படுத்தும் மெழுவர்த்தி மற்றும் ஆடையைக்கூட  யாரும் அறியாமல் ஒளித்து வைத்திருந்தார் சோஃபி ஜெர்மைன். கடைசியில், இது தேறாத கேஸ் என்று அறிந்த அவரின் பெற்றோர், அவரை மேலே படிக்க அனுமதி தந்தனர். ஆனால் சோஃபி ஜெர்மைன் , யாருடைய போதனை மற்றும் கற்பித்தல் இன்றியே கால்குலஸ் (Reign of Terror studying differential calculus") படித்தார்.

பயிலகம் மறுத்தும், குறிப்புகள் மூலம் படித்த சோஃபி  

சோஃபி ஜெர்மைனுக்கு 18 வயதாகும்போது, பாரிசில், பாலிடெக்னிக் கல்லூரி  ஒன்று உருவானது. அது அறிவியல் மற்றும் கணிதவியலாளர்களுக்கு  பயிற்சி அளிக்கவே  உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் அங்கு பெண்கள் உள்ளே நுழைய முடியாது; அவர்கள் அங்கு சேர்ந்து படிக்க முடியாது. ஆனால் அந்த பாலிடெக்னிக் கல்லூரியில் மற்றவர்களுக்கு கொடுக்கப்படும் நோட்ஸ்களை வாங்கி சோஃபி ஜெர்மைன் படித்தார். இதுபோன்ற செயலால், அவரை அப்போதுள்ள பல கணித விற்பன்னர்களின் முக்கியமான தரவுகள் கிடைக்க கதவினைத் திறந்தது. வழி  கோலியது. அவரின் ஆர்வம் திரண்டது. சோஃபி நிறைய கணிதம் பற்றி  படித்தார், எழுதினார். 

சமூகச் சூழலால்..ஆண் பெயரில் வெளியிட்ட சோஃபி

பிரெஞ்சு நாட்டின் கணித மேதை  சோஃபி ஜெர்மைன் பள்ளி செல்லாமலேயே சுயம்புவாய் உருவானர்.  அவரின் வாழ்க்கையை,  கண்டுபிடிப்பை, ஒளித்தே அவர் வாழ வேண்டியிருந்தது. அவரின் கண்டுபிடிப்பு மற்றும் செயல்பாடுகளை சோஃபி ஜெர்மைன், அவர் ஓர் ஆண் என்ற பெயரிலேயே அனைத்தையும் வெளியிட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. ஏனெனில் 1800களில் அன்றிருந்த சமூகச்சூழல், பெண் முக்கியமாக கணிதம் படிப்பதையோ, அதன் பலனாக பணிபுரிவதையோ, பட்டம்பெற்று ஆராய்ச்சி செய்து புகழ் ஈட்டுவதையோ அனுமதிக்கவில்லை. பெண்களை இரண்டாம் தர குடிமகனாகவே பிரெஞசு நாடு கருதியது. பெண்கள் ஆண்களுக்கு கீழ்பட்டவர்கள் என்றே அவர்களை மோசமாக நடத்தினர். சமூக கட்டுப்பாடு என்பது அப்போது மிக இறுக்கமாய் இருந்தது. பெண்களுக்கு சமூக நீதி கிடைக்கவே இல்லை. சோஃபி ஜெர்மனின் தந்தை நடுத்தர குடும்பத்து மனிதர். எனவே, அவரின் தாயின் பெயர் தவிர அவரைப் பற்றிய எந்தவித தரவும் அவர் பற்றி நமக்கு கிட்டவில்லை. 

பிரெஞ்சுப் புரட்சி

பிரெஞ்சு புரட்சிக்கு சற்று முந்தியே, அமெரிக்கப் புரட்சி நடைபெற்று உலகளவில் பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தி இருந்தது. அந்த காலகட்டத்தில் இதன் தொடர்ச்சியாக தான், பிரெஞ்சு புரட்சியும் உருவானது. எல்லாவற்றையும் விட பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் தாக்கம், ஐரோப்பாவில் அதிகமாக இருந்தது. நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கு சாமானிய மக்கள் ஒரு முடிவை உண்டாக்கிய புரட்சி இது என வரலாறு குறிப்பிடுகிறது. பிரெஞ்சுப் புரட்சி  1789–ம் ஆண்டு முதல் 1799ம் ஆண்டு வரை, என  11 ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக பிரெஞ்சு தேச மக்களால், அந்த நாட்டின் ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்து நடைபெற்ற பெரும் புரட்சியாகும். மக்கள் பசியிலும், வேதனையிலும் துடித்திருக்க, ஆளுவோர் மமதையோடு  “உண்ண ரொட்டி இல்லாவிட்டால் என்ன., கேக் இருக்கிறதே” என்று எள்ளி நகையாடினர். இதனை பொறுக்காத எளியோர் கூட்டம், அதிகார வர்க்கத்தை கூண்டோடு அறுத்து  ஒழித்த வீர காவியம் தான் பிரெஞ்சு புரட்சி.

கந்தகப் போர்வை போர்த்திக்கொண்ட பிரெஞ்சு பூமி

சோஃபி ஜெர்மைனின் சின்ன வயதில், பாரிஸ் மற்றும் பிரான்சில் பெரிய குழப்பங்கள் மற்றும் பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன. சோஃபி ஜெர்மைனுக்கு 7 வயதாகும்போது,1783-84 ல் லாகி என்ற இடத்தில் எரிமலை வெடிப்பு ஏற்பட்டது. அங்கு 120 டன் கந்தக டை சல்படைக் கொண்டுவந்து கொட்டியது. அந்த ஊரில் 8 மாதங்கள் பூமி கந்தக டை சல்பைட் போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு பிரெஞ்சு பூமியின் இந்த பகுதி மூடிக்கிடந்தது. இது வடக்கு பகுதியின் வெப்பநிலை மற்றும் சூழலை அடியோடு  மாற்றியது.

ஜெர்மைனின் கணித அறிமுகம் 

சோஃபிக்கு வயது 13 ஆனது. அவர் கல்வி கற்க பள்ளி செல்லவே இல்லை. யாரும் பள்ளி செல்லக்கூடிய நிலைமை அந்த  ஊரில் இல்லை.  பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் முக்கிய நிகழ்வான பாசில் சிறை உடைப்பு  நிகழ்ந்தது. ஊரில் கலவரம் வெடித்தது. தனது தந்தையின் நூலகத்திலேயே இருந்தார். அங்கேயே பெரும்பகுதி நேரத்தை செலவிட்டர். சோஃபி ஜெர்மைன் புத்தகங்களை புரட்டுகிறாள். கணிதம் அவளைக் காந்தமாய் இழுக்கிறது. கணித புத்தகங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறாள்; படிக்கிறாள். அப்பாவின் புத்தக அலமாரியே சோஃபி ஜெர்மைனின் ஆசிரியராக மாறிவிட்டது. அவளே சுயம்புவாக லத்தீன் மொழியையும், கிரேக்க மொழியையும் கற்றுக்கொண்டாராம். இது எப்படி? நமக்கு சொல்லிக் கொடுத்தாலே கணிதம் சுட்டுப்போட்டாலும் வருவதில்லை. ஆனால் சோஃபி ஜெர்மைன் தானாகவே மொழி அப்பியாசம் செய்து இருக்கிறார் என்றால் அவரின் திறமையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தனியாகவே/சுயம்புவாகவே கணிதம் கற்றல்

சோஃபி லத்தீன் மற்றும் கிரேக்க மொழிகளின் துணையுடன் கணிதம் கற்றுக்கொள்கிறார். அதற்கு அவர் எட்டின்னே பெசொலின் எழுதிய எண் கணிதத்தின் தொகுப்பு (Étienne Bezout’s mathematics textbook Traité d’Arithmétique) என்ற புத்தகத்தின் துணையுடனே சோஃபி தன்னந்தனியாக கணிதம் கற்கிறார். அதன் பக்கங்களிலிருந்தே  அதன்  வகுமானம், விகிதம், பின்னங்கள் மற்றும் மடக்கைகள் பற்றி படித்து தெரிந்து கொண்டார். பின்னர் தானாகவே கால்குலஸ் பற்றி அறிந்து கொண்டார். பின்னர் லத்தீனில் , கணிதத்தின் விற்பன்னர்  லியோனஹார்ட் யூலர் எழுதியவைகளைக் கற்றுக்கொள்கிறார். அதன்பின், இயற்பியலாளர் மற்றும் வானவியலாளர் ஐசக் நியூட்டனைப் பற்றியும், அவாது கணித செயல்பாடுகள் பற்றியும் படித்து தெரிந்து கொண்டார். கதை இப்படி போய்க் கொண்டிருக்க, இந்த கதையெல்லாம், இதன் பின்னணி எல்லாம் சோஃபியாவின் தந்தை மற்றும் தாய்க்கு கொஞசம்கூட பிடிக்கவில்லை. எப்படியாவது சோஃபியாவின் ஆர்வத்தைக் குறைக்க எடுத்துக்கொண்ட விதவிதமான முயற்சிகள் அனைத்திலும் தோற்றுப்போனார்கள். அப்போதுதான் அவர்களுக்கு, அவர்களின் செல்ல மகள் நிஜமாகவே, கணிதத்தின் மேல் மீளாக்காதலில் இருக்கிறாள் என்றும் புரிந்துகொண்டனர்.

கணிதம் பயில புதிய வழி

இதற்கிடையில், 1794ல், பாரிசில் அனைவருக்குமான  எகோல் பாலிடெக்னிக் (École Polytechnique)  கல்லூரி புதிய விஞ்ஞானக் கதவுகளுடன் திறக்கப்பட்டது. சோஃபி ஜெர்மனின் 18வது பிறந்த நாளும் வந்தது. ஆனால் அவருக்குத்தான் கல்லூரிக்கான விடிவு பிறக்கவில்லை. கல்லூரியின் கதவு சோஃபிக்காக திறக்கப்படவில்லை, தீவிரமாக மறுக்கப்பட்டுவிட்டது. பெண் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக சோஃபி அங்கு சேர அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஆனால் அங்கும் கூட  பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் கோஷங்கள் சுதந்திரம், சமத்துவம்,  சகோதரத்துவம் என்பதே. எழுந்தது. எனினும் சோஃபிக்கு  சுதந்திரம், சமத்துவம் இரண்டும் மறுக்கப்பட்டுவிட்டன. 

இருப்பினும் எப்படியாவது படிக்க வழி தேடினார் சோஃபி ஜெர்மைன். அந்த கல்லூரியில் பயிலும் மற்ற ஆண்களிடம் இருந்து பாடத்திட்டத்துக்கான குறிப்புகளை வாங்கிப் படித்தார். அதிலும் குறிப்பாக ஜோசப் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே ( J. L. Lagrange ) என்ற கணிதவியலாளர் பற்றி படிக்கும்போது அவரது செய்முறைகள் பற்றி ஈர்க்கப்பட்டார்.  ஆனாலும் கூட, நேரடியாக ஆசிரியரிடம் படிக்காமல், சந்தேகம் கேட்காமல், அவரே குறிப்புகளிலிருந்து ஜோசப் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே  செய்முறைகள்  படிப்பது கொஞ்சம் சிரமமாகவே இருந்தது. பின்னர் வேதியியலையும் கூட ஆசிரியர் ஆண்டனி போர்க்ராய் ( Antoine Fourcroy. )என்பவரின்  குறிப்புகளிருந்தே படித்தார். எத்ததனை தடைகள் ஏற்படினும், கணிதம் படிப்பது ஒன்றே குறிக்கோளாக இருந்த சோஃபி ஜெர்மைனுக்கு எதுவும் பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும் அனைத்தையும் நன்றாகவே படித்து அனைத்தையும் தேர்வில் எழுதினார். 

கணிதத் தூதுவர் ஆகஸ்ட் லேபிளான்க்

ஆனால், சோஃபி ஜெர்மைன் நேரிடையாக தேர்வு எழுதி ஆசிரியரிடம் கொடுக்கவில்லை. அவரின் தேர்வை இன்னொரு மாணவர் எழுதியது போல எழுதினார். அதற்கு உதவ  ஓர் உதவியாளர் தேவையாக இருந்தது. அவர்தான் ஆண்டனி ஆகஸ்ட் லேபிளான்க் (Antoine-August LeBlanc ) அவரைத் தனது உதவிக்கு வைத்துக்கொண்டார்.  அதாவது சோஃபி எழுதியவற்றை கட்டுரைகளை எல்லாம் ஆகஸ்ட் லேபிளான்க், அவரே எழுதிய கட்டுரைகளாக அவரது ஆசிரியரிடம், சமர்ப்பித்து திருத்தி வாங்கித்தரவேண்டும். இதுதான் இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே உள்ள உடன்பாடு. அதன்பின்னர், சோஃபி தான் எழுதிய கணித வழிமுறை மற்றும் குறிப்புகளை அனைத்தையும் சோஃபி, அவர்தம் உதவியாளர் ஆண்டனி ஆகஸ்ட்லேபிளாங்க் பெயரிலேயே ஜோசப் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே ஜிடம், தேர்ச்சிக்காக சமர்ப்பித்தார்.

ஆனால் நடந்தது என்ன?

தேர்ச்சி ஆசிரியர் ஜோசப் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே அவர்கள், ஆகஸ்ட் லேபிளாங்க் சமர்ப்பித்த கணித செய்முறைகள் மற்றும் குறிப்பினைப் படிக்கும்போதே கண்டுபிடித்துவிட்டார். இந்த கட்டுரைகள், வழிமுறைகள் எதுவும் ஆகஸ்ட் லேபிளாங்க் எழுதியவை அல்ல என்று கணிதத்தில் கரை கண்ட 55 வயது பேராசிரியருக்கு இது கூடவா தெரியாது? அவருக்கு ஆண்டனியிடம் ஐயம் தோன்றியது. இந்த எழுத்துகள், வழிமுறைகள்,  ஆண்டனியுடையது போல் இல்லையே என சந்தேகப்பட்டார். இதன் சொந்தக்காரார் வேறு ஒருவர் எனத் தெரிகிறதே என்று ஐயப்பட்டார்.  இந்த கட்டுரைகளில் ஏராளமான திறமை ஒளிந்துள்ளதை ஜோசப் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே கண்டுபிடித்தார்.  ஆகஸ்ட் லேபிளாங்க்குக்கு  யாரோ எழுதிக் கொடுத்து இருக்கிறார்கள் என்று சந்தேகப்பட்டார். அங்கு சோஃபி ஜெர்மைன் ஆகஸ்ட் லேபிளாங்க் மூலம் அனுப்பிய ரகசிய சமர்ப்பணம் என்ற குட்டையை உடைத்தார். பின்னர் சில வினாக்கள் மூலம் அதன் மூல ரகசிய குட்டும்  உடைந்தது. அந்த கட்டைகளை, வழிமுறைகளை எழுதிக் கொடுத்தது சோஃபி ஜெர்மைன் என்ற பெண்  என்றும் கூட  அறிந்தார். பின்னர் ஆசிரியர் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே -க்கு  சோஃபி ஜெர்மைனின் மேல் ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. சோஃபி ஜெர்மைன் வாழும் இடத்துக்கே ஜோசப் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே, சென்றார். லாக்ராஞ்ஜே ,சோஃபி ஜெர்மைனை அவரின் சிறப்பான அபாரமான கணித திறமைக்காக மனதாரப் பாராட்டினார்.

அனைத்து கணிதவியலாளர்களும் பாராட்டு

அத்துடன் ஆசிரியர் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே  நிற்கவில்லை. அவருக்கு தெரிந்த மற்ற கணிதவியலார்களுக்கு இந்த தகவலை  தெரிவித்தார். இப்படி கணக்கில் பிஸ்துவான சோஃபி ஜெர்மைனை  அனைவரும் சந்தித்து பேச வேண்டும் என்ற  ஏற்பாட்டினையும் செய்தார் ஆசிரியர் லூயிஸ் லாக்ராஞ்ஜே. இவை பெரும்பாலும் பயனுள்ளவைகளாகவே இருந்தன.

அதன்பின்னர், வானவியலாளர், ஜெரோம் லாலண்டே சோஃபிக்கு ஒரு மன்னிப்பு கடிதமும் அனுப்பி இருந்தார். அதாவது சோஃபி ஜெர்மைனப்  பற்றித் தெரிந்து கொள்ளாமல், அவரைக் காயப்படுத்தியமைக்காக வருத்தப்பட்டார். பின்னர் பாரிஸிலுள்ள அனைத்து கணிதவியலாளர்களாலும்   சோஃபி ஜெர்மைன் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டார். இருப்பினும் பெண் என்ற காரணத்தால் சில பின்னடைவுகளையும் வழக்கம்போலவே  சந்தித்தார்.

மேல்நிலை பட்டம் 

கணிதத்தில், சோஃபி ஜெர்மைன் , மேல்நிலைப் பட்டம் படிக்க விரும்பினார். அதுவும் கூட பெண் என்பதாலேயே தட்டிபோயிற்று. கல்லூரிகளில் சோஃபி சேர்ந்து படிக்க அனுமதிக்கப்படவில்லை. எனவே சோஃபியின் கணிதப்  படிப்பு துண்டு துண்டாக வெட்டுப்பட்டே நடந்தது. அவர் கணிதத் துறையில் ஒற்றைப் பெண் என்பதால் யாரையும் சென்று நேரில் கண்டு, விபரம் அறிய முடியாமல், விளக்கம் சொல்ல இயலாமை அனைத்தையும் கடித போக்குவரத்து மூலமே நடத்தினார். சோஃபி, தனது கட்டுரைகளுக்கு ஓர் நேர்மையான, உண்மையான விமரிசனம் வேண்டினார். ஆனால் அது சரியில்லாத நிலையில், அவரைக் குறைகூறி காயப்பட வைக்க வேண்டாம் என கருதி  அனைவரும் வாளாவிருத்தனர். இதனால் சோஃபி ஜெர்மைன் கட்டுரை, கண்டுபிடிப்புகள் மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட முடியாமல் போயின. சோஃபிஜெர்மைனின்  இந்த செயல்பாடு, இதற்கு முன் வாழ்ந்த பியரே டேபெர்மா (Pierre de Ferma) என்ற விஞ்ஞானி, புத்தகங்கள் மெல்லாம் படித்தே, கடிதம் மூலமே விவாதித்தார்.. நம் நாயகியும் பெண் என்பதால், ஏராளமான சமூக கட்டுக்கோப்புகளையும் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது

சமூகத் தடைகளே படிப்புக்கும் தடையாக

நம் நாயகி சோஃபி ஜெர்மைனின் பெயர் அப்போது பாரிசிலுள்ள அனைத்து அறிவுசார் வட்டத்திலும் பரவலாயிற்று. அவரின்  கண்டுபிடிப்புகளைப்பற்றி  கணிதம்சார்ந்த விஞ்ஞானிகள் பேசலாயினர்.

ஆனாலும்கூட அவரின் அறிவுத் தோட்டத்தில் மலர்ந்த மலர்கள் எல்லாமே ரோஜாக்களாக இல்லை. அவர் பட்டமேற்படிப்புக்கான வேலைகளை செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அங்குள்ள கொடுமை என்னவென்றால், அப்போதும்கூட பெண்கள் நகரத்து கல்லூரிக்குச் சென்று படிக்க அனுமதிக்கப்படவில்லை.

எனவே அவரின்  படிப்பு  துண்டாடப்பட்டது.  அன்றைய காலத்தின் சமூகத் தளைகள், கட்டுப்பாடுகள் அனைத்தும் படிக்கத் துடித்த ஒற்றைப்பெண் சோஃபியா ஜெர்மனுக்கு பெரிய தடைக் கற்ளாகவே   இருந்தன. 

பியரி டே பெர்மெட்டும் சோஃபி ஜெர்மைனும்

சோஃபி ஜெர்மைனின் படிப்பு தொடர்பான அனைத்தும் கடிதப் போக்குவரத்து மூலமே நடந்தது என்றால் நினைத்துப் பாருங்கள் எவ்வளவு கஷ்டமாகவும் வேதனையாகவும் இருக்கும் என்பதை. ஆனால் அவரின் எழுத்துக்களுக்கு ஓர் ஆழமான விமரிசனம் தேவைப்பட்டது. அதேசமயம் இவர் நேரில் சென்று அவரது ஆசிரியர்களிடம் விளக்க முடியாததால், அவர்களுக்கு சோஃபி ஜெர்மைன் எழுதி உள்ளதன் முழுப் பொருளையும்  விவரிக்க இயலாத நிலை இருந்ததும் உண்மைதான். ஆசிரியர்கள் சோஃபி எழுதி உள்ளது தவறு என்று நினைத்தனர். ஆனாலும்கூட விடாமுயற்சியுடன் செயல்படும்  ஒரு சின்னப்பெண்ணை காயப்படுத்த வேண்டாம் என்றும் நினைத்தனர். இதுவே சோஃபி ஜெர்மைனின் கட்டுரைகளை மற்ற கணிதவியலாளர்களுடன் ஒப்பிட முடியாத  நிலையை உண்டாக்கியது. இந்த நிலைதான், இவருக்கு முன் வாழ்ந்த பியரி டே பெர்மெட்என்ற விஞ்ஞானியுடன் இவரது நிலைமை ஒத்து இருந்தது. ஏனெனில் பியரி டே பெர்மெட்டும் கூட கணிதத்தை தன் பால்ய காலத்தில் நூலக புத்தகங்கள் மூலமே கற்றவர் ஆவார். 

மேரி லெஜெண்ட்ரி மற்றும் சோஃபி ஜெர்மைன் நட்பு

உலகில் வருடங்கள் வரும் போகும், ஆனால் 1798 மற்றும் 1801 என்ற இரு ஆண்டுகளும், கணித உலகிற்கும் மற்றும் சோஃபி ஜெர்மைனுக்கும் மிகப் பெரிய மாற்றம் செய்த ஆண்டுகளாகும். இந்த ஆண்டுகளின் துவக்கத்தில், மற்றொரு பிரெஞ்சு கணிதவியலாளர்,  அட்ரெய்ன் மேரி லெஜெண்ட்ரி (Adrien-Marie Legendre) என்பவருடன் தொடர்பு கொள்கிறார். லெஜெண்ட்ரியின் நம்பர் தியரி (1798 Essai sur le Théorie des Nombres ) என்ற கணிதத்தின் மிகப் பெரிய தகவலை அதன் பிரச்னைகளை அவர் முன் வைக்கிறார். இதன் மூலம் சோஃபி ஜெர்மைன் மற்றும் லெஜென்ட்ரே இருவரும் நட்பு வட்டத்தில் இணைகின்றனர். அதன் பின் லேஜெண்டரே சோஃபி ஜெர்மைனின் சில கண்டுபிடிப்புக்களை அவரது இரண்டாவது நம்பர் தியரி  பதிப்பில் அதே புத்தகத்தில் இணைக்கிறார். அதன் பின்னர் சோஃபி ஜெர்மைனின் பல கணிதம் தொடர்பான கடிதங்கள்  அவரின் பெயரிலேயே தத்துவங்கள்(Oeuvres Philosophique de Sophie Germain ) என வெளியிடப்பட்டன. ஜெர்மைனை விட வயதில் சிறியவரான காரி பிரெடரிக் காஸ் நம்பர் தியரியில் மிகப் பெரிய விஷயங்களை எழுதி சமர்ப்பிக்கிறார். இவற்றை அறிந்து மிகவும் மகிழ்வுற்று நம்பர் தியரியை, இன்னும் மேம்படுத்த அதிக புதிய கருத்துக்களை இணைக்கிறார். அவர் நேரில் செல்ல முடியாமலேயே ,  லெஜென்ரியிடம், கடிதம் மூலம் தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்கிறார். இப்படி உருவானதுதான் இன்றைக்கு சோஃபி ஜெர்மைனின் பெயர் சொல்லும் நம்பர் தியரி. 

ஆணின் பெயரில் ஆராய்ச்சியை சமர்ப்பித்த சோஃபி ஜெர்மைன்

எப்படி இருப்பினும் கார்ல் பிரெடரிக் காஸ் ( Carl Friedrich Gauss) எனற கணித மேதையுடன் ஏற்பட்ட கடிதத் தொடர்பும், அவருடனான உரையாடலில் ஏற்பட்ட புரிதலும்தான் சோஃபி ஜெர்மைனை  புகழின் உச்சிக்கு கொண்டு செல்ல உதவியது என்றால் மிகையில்லை. 1801ல் கார்ல் பிரெடரிக் காஸ் வெளியிட்ட எண்கணிதத்தின் உரையாடலில் (Disquisitiones Aritmeticae ) உள்ள விஷயங்கள் மூலமே சோஃபி ஜெர்மைன் தனது புரிதலை வளர்த்துக்கொண்டார்.  மீண்டும் சோஃபி ஜெர்மைன் தான் செல்ல முடியாத நிலைமையில், 1804ல் சோஃபி ஜெர்மைன்  தனது ஒரிஜினல் கண்டுபிடிப்புகளை ஆராய்ச்சி தகவல்களை கார்ல் பிரெட்ரிக்ஸ் மூலமாக அனுப்பி பெர்மெட்டின் கடைசி தேற்றத்துடன் இணைக்கச் சொன்னார். நேரில் செல்ல முடியாததால், ஆனால் அதிலும் கூட அது சோஃபி தனது தேற்றம் என்று சொல்லாமல், லே பிளாங்க்கின் (LeBlanc’s) பெயரையே பயன்படுத்தினார். அதன் பின்னர் சோஃபி, 1804 -1809 என இந்த 5 ஆண்டுகள் காலகட்டத்தில் கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ் அவர்களுக்கு சோஃபி அவரது ஐயம் மற்றும் எண்கணிதம் தொடர்பாக என 12 கடிதங்களை எழுதினார்.  

அதிலுள்ள இன்னொரு தகவல், ஆனால் கடிதம் எழுதத் துவங்கியபோது சோஃபி ஜெர்மைன் தனது புனைபெயரான எம்.லீ பிளாங்க் (M. LeBlanc) என்ற பெயரிலேயே கடிதங்களை எழுதி அனுப்பிக்கொண்டு இருந்தார். காரணம் என்னவென்றால், சோஃபி ஜெர்மைன் என்பவர் ஒரு பெண் என்று அவருக்குத் தெரிந்தால், அதனை  கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ் கடிதத்தை மறுத்துவிடுவாரோ/புறக்கணித்து விடுவாரோ என்ற அச்சம்தான் சோஃபி அப்படி செயல்பட வைத்தது. ஆனால்  அவர் இந்த தேற்றத்தை அனுப்பியபோது லே பிளாங்க் உயிரோடு இல்லை. அப்போதும் கூட இந்த அறிவியல் களத்தில் ஒரு பெண்ணை முன்னிறுத்த முடியாத நிலை. ஓர் ஆணின் பின்னால்தான், அவரின் பெயரில்தான் தான் செய்த ஆராய்ச்சி தகவல்களை சோஃபி ஜெர்மைனால் சமர்ப்பிக்க முடிந்தது என்றால், அன்றைய காலகட்டத்தில் பெண்களின் நிலையை எண்ணிப்பாருங்கள். சோஃபி ஜெர்மைன் தன்னைப்பற்றித் தெரிவிக்கும்போது , மிகவும் அடக்கமாக, ஆர்வமுள்ள ஒரு அமெச்சூர்காரர் என்றே சொல்லிக்கொள்வார்.

கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ் பாராட்டு

பிரெஞ்சு நகரில் இருந்த கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸின் சொந்த ஊரான பிரௌன்ச்விக் (Braunschweig)ல் 1806ல் சோஃபி ஜெர்மைனை நேரில் சந்திக்கிறார் பிரெட்ரிக் காஸ். சோஃபிஜெர்மைன் சாக்ரடீசுக்கு ஏற்பட்ட  முடிவை மனதில் கொண்டு கார்ல் பிரெட்ரிக்கின் பாதுகாப்பை முன்னினிட்டு தனது குடும்ப நண்பரான ஒரு ராணுவ வீரரை உதவிக்கு  அழைக்கிறார். இதையெல்லாம் பின்னாளில் தெரிந்துகொண்ட கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ், சோஃபி ஜெர்மைன் மேல் அதிகமான மதிப்பும் அன்பும் கொள்கிறார். மேலும் அப்போது தான் எம். லீப்லாங்க் என்ற பெயரில் கட்டுரைகள் அனுப்பியது சோஃபி என்பதும் தெரிகிறது. ஆனால் கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ் மற்றும் சோஃபி ஜெர்மைன் இருவரும் சந்திக்காத போதிலும்கூட, காஸ் சோஃபியினுடைய திறமைகளையும் கட்டுரைகளையும், காஸ் தனது நண்பர்கள் வட்டத்தில் பெரிதும் பாராட்டினார். 1807ம் ஆண்டில், சோஃபி ஜெர்மைனின் கடிதத்தின் சாராம்சம் காரணமாக சோஃபி ஜெர்மைன் அளவுக்கு அதிகமான மேதை என்றும், மேலும் தனது பாலினம் தாண்டி, அதனால் ஏற்பட்ட தடைகளை உடைத்த அதீத உன்னதமான தைரியம் /மன உறுதி நிறைந்தவர் என்றும் கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ் சோஃபி ஜெர்மைன் பற்றி பொறுத்த அங்கீகாரத்துடன்  குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஆய்வின் பிரச்னைகளோடு பரிசு ஒரு கிலோ தங்கம் 

சோஃபி ஜெர்மைன் அனுப்பிய கடிதத் தொடர்பை பார்த்த கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ் ரொம்பவே சந்தோஷப்பட்டார். அதன்பின்னர் சோஃபி ஜெர்மைன் அனுப்பிய நம்பர் தியரி பிரசுரிக்கப்பட்டது. நிறைய கணிதவியலாளர்களின் கருத்துப்படி, சோஃபி ஜெர்மைனின் கருத்துகோட்பாடுகள், போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை என்றே கருதப்பட்டன. எனவே, கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸிடமிருந்து எவ்வித  பதிலும் அனுப்பப்படவில்லை. ஆனால் சோஃபி ஜெர்மைன்  சிறிதும்  சளைக்காமல், கணிதத்திற்கு சேவை செய்தார். 

அப்போது பிரெஞ்சு அறிவியல் கழகம், எர்னஸ்ட் சாலடினி என்பவரின் கருத்தில் கணிதத்தில் கணித விளக்கங்கள் கேட்டு ஒரு போட்டியை அறிவித்தனர். சோஃபி ஜெர்மன் அவரின் எழுத்துக்களை 1811ல் சமர்ப்பித்தார். ஆனால் இரு ஆண்டுகள் வரை அதற்கு எவ்வித பதிலும் அங்கிருந்து வரவில்லை.  அவரது பேப்பருக்கு பரிசும் வரவில்லை; பதிலும் கூட இல்லை.  மேலும், சோஃபி ஜெர்மைன் அவரது பேப்பருக்கான கருதுகோள்களை இயற்பியலில் இருந்து எடுக்கவில்லை; அதனை அப்போது அவர் செய்யவே இல்லை.  காரணம், அவர் பகுப்பாய்வு மற்றும் மாறுபாடுகள் தொடர்பான கால்குலஸ் பற்றி செய்துகொண்டு இருந்தார்.

ஆனாலும் கூட அவரது கருத்துகள் நம்பர் தியரியில் புது ஒளியைப் பாய்ச்சியது. மேலும் அப்போது அதன் போட்டியாளர்களை தீர்மானிக்கும் குழுவில் லாக்ரெஞ்சே ஒரு நீதிபதியாக இருந்தார். எனவே அவர் அதிலுல் தவறைத் திருத்திய பின்னர் அது விளக்கம் தருகிறது. மேலும் அந்த போட்டி இரு ஆண்டுகளுக்கு நீட்டிக்கப்படுகிறது. மீண்டும் சோஃபி ஜெர்மைன்  கட்டுரையை சமர்ப்பிகிறார். அப்போது  இரு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் சோஃபியாவின் அந்த கட்டுரைக்கு  பரிசு வழங்கப்பட்டது. இருப்பினும் கூட அவரின் கருத்துரை பேப்பர்கள் மறுக்கப்பட்டன. ஆல்ட்ரின் மேரி சோஃபி ஜெர்மைனின் தியரியை ஒத்துக்கொள்ள முடியாது என்கிறார். இருப்பினும் சோஃபி  ஜெர்மைன்  மனம் தளராமல், பிரெஞ்சு அகாடமியின் போட்டிக்கு தொடர்ந்து கட்டுரைகளை அனுப்பிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

அவரது தளரா முயற்சியால், சோஃபி ஜெர்மன் 1816ல், பிரெஞ்சு அறிவியல் அகாடமியின் பரிசினைப்பெறுகிறார். இந்த கட்டுரையில் போதுமான சான்றுகள் இல்லை என்றாலும்கூட கொஞ்சம் மறுக்கும் விஷயங்கள் இருப்பினும், அதிலுள்ள கணித உண்மைகள் யாரும் மறுக்க முடியாததாகவே இருந்தது.

எனவே சோஃபியாவுக்கு ஒரு கிலோ தங்கம் பரிசாக தரப்பட்டது. இந்த பரிசு என்பது ஒரு சம தளத்தில் வரையக்கூடிய வளைவுகள் மற்றும் அதிர்வுகளை (law of vibrating elastic surfaces) பற்றியது. (இந்த தியரியை அடிப்படையாக வைத்தே ஈபில் கோபுரம் கட்டப்பட்டது) இதில் பரிசு வாங்கிய முதல் பெண் சோஃபி ஜெர்மைன் மட்டுமே. தளரா மனஉறுதி மட்டுமே சோஃபி ஜெர்மைன் அறிவியலில் கணிதத்தில் வெற்றி பெற முடிந்தது. இருப்பினும் இதற்கு முன்னர் இதற்காக இந்த கட்டுரைகள் மறுக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட மனத் தளர்வால் சோஃபி ஜெர்மைன், இதற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பொது நிகழ்வில் கலந்துகொள்ளவில்லை. இந்த நிகழ்வுதான், சோஃபி வாழ்வில் அவருக்கு அறவியல் தகவலுக்காக அவருக்கு கிடைத்த  அதிகபட்ச அறிவியல் வெகுமதி ஆகும்.

கணிதவியலாலர்களுடன் அமர வைத்த அகாடமி பரிசு  

சோஃபி ஜெர்மைன் போட்டியில் பரிசை வென்ற பின்னர்,  சோஃபி ஜெர்மைன் நெகிழ்ச்சித்தன்மையின் கோட்பாடு (theory of elasticity) குறித்த தனது பணியைத் தொடர்ந்தார். இவற்றில் மிக முக்கியமானது "இயல்பு, எல்லைகள் மற்றும் மீள் மேற்பரப்புகளின் அளவு" (“nature, bounds, and extent of elastic surfaces,”Osen90) என்பதே. அந்த துறையில் “நெகிழ்ச்சி கோட்பாட்டில்”( theory of elasticity) சோஃபியின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது என்பதை நிரூபிக்கும். எப்படியாயினும், அகாடமியின் பரிசு என்பது  உடனடி முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனென்றால், அந்த பரிசானது சோஃபி ஜெர்மைனை  அந்தக் காலத்திய  முக்கிய கணிதவியலாளர்களின்  வரிசையில் அவரை சமமாக வைத்து அறிமுகப்படுத்தியது என்பது பெரிய விஷயமாகும். பொதுவாக அறிவியல் அகாடமி உறுப்பினரின் மனைவிதான்  ஜீன்-பாப்டிஸ்ட்-ஜோசப் ஃபோரியரின் (of Jean-Baptiste-Joseph Fourier) உதவியுடன் அகாடமியில் கலந்துகொள்வார். அப்படி இல்லாமல், அகாடமியில் கலந்து கொண்ட முதல் பெண் சோஃபியா ஜெர்மைன்தான். பின்னர் பிரெஞ்சு இன்ஸ்டிட்யூட்டால் அவர் பாராட்டப்பட்டார் மற்றும் அவர்களின் அமர்வுகளில் கலந்துகொள்ளவும் அழைக்கப்பட்டார். இது அந்த கல்வி குழுமம் ஒரு பெண்ணுக்கு வழங்கிய மிக உயர்ந்த மரியாதை என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

கணித கோட்பாடு கண்டுபிடிப்பும் மரணிப்பும்

சோஃபி ஜெர்மைன் ஒரு பிரபலமான ஆண் கணிதவியலாளருடன் 1820களில் கூட்டு பணியாளராகவும்  (Dalmedico 122) பணிபுரிந்தார். சோஃபி  தனது சான்றுகளைச் செழுமைப்படுத்தவும் எண் கோட்பாட்டில் பற்றி பணியாற்றவும் ஆண் கணிதவியலாளருடன் பணியாற்றினார்.

1829ல் சோஃபி  ஜெர்மைனுக்கு புற்றுநோய் இருப்பது கண்டறியப்படுகிறது. அதன்பின்னர் அவர் இரண்டு ஆண்டுகள் மார்பகப் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டு ரொம்பவும் வேதனைப்பட்டார். ஆனால் அது அவரது கோட்பாடுகளில் தொடர்ந்து பணியாற்றுவதைத் தடுக்கவில்லை மற்றும் புற்றுநோய் கண்டறியப்பட்ட இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீள் மேற்பரப்புகளின் வளைவு (paper on curvature of elastic surfaces ) பற்றிய சோஃபியின் கட்டுரை விஞ்ஞான இதழான ‘க்ரெல்லின் ஜர்னல்’ (Crelle’s Journal’)இல் வெளியிடப்பட்டது. ஆனால் சோஃபி ஜெர்மைனின் வழிகாட்டிகளில் ஒருவரான கார்ல் பிரெட்ரிக் காஸ், சோஃபி ஜெர்மைனுக்கு கௌரவ டாக்டர் பட்டம் வழங்கும்படி கோட்டிங்கன் (Gottingen) பல்கலைக்கழகத்திற்கு பரிந்துரை செய்தார். ஆனால், அது கிடைக்கும் முன்னரே சோஃபி ஜெர்மைன் தனது 55ம் வயதில் , ஜூன் 27, 1831 அன்று, மார்பகப் புற்றுநோயுடன் பெரும்போரிட்டு தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை முடித்துக்கொள்ள நேரிட்டது. 

அடக்கம் பாரிசின் கல்லறையில்

சோஃபி ஜெர்மைன் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. அவருக்கு குழந்தைகளும் இல்லை. சோஃபி ஜெர்மைன் தன் வாழ்க்கயை கணிதத்துக்கே அர்ப்பணித்துக்கொண்டார். சோஃபி தத்துவப் படைப்புகளையும்கூட எழுதினார். அவரை நன்கு அறிந்தவர்கள் சோஃபி ஜெர்மைன் மிகவும் கூச்ச சுபாவமுள்ளவர். பேசுவதற்கு மிகவும் இனிமையானவர் என்றும் தெரிவித்துள்ளனர். சோஃபி ஜெர்மைன் இறப்புக்குப் பின்னர் அவரது உடல் பாரிஸின் பெரே லாச்செய்ஸ் கல்லறையில் (Paris’s Père Lachaise Cemetery)  அடக்கம் செய்யப்பட்டது. 

பாதுகாக்கப்படும் சோஃபியா ஜெர்மைனின் கல்லறை

சோஃபி ஜெர்மைன் ஓய்வாக உறங்கும் இடம் அவரது கணித ஹீரோ ஆர்க்கிமிடிஸுடன் ஒரு விசித்திரமான அதிர்வுகளைக் கொண்டுள்ளது. அவரது அடக்கத்திற்குப் பிறகு, ஆர்க்கிமிடிஸின் கல்லறை பழுதடைந்தது. சிசிலியின் ரோமானிய ஆளுநரான சிசரோ, அது களைகள் மற்றும் புதர்களால் நிரம்பியிருப்பதைக் கண்டறிந்தார், அதை அழிக்க அவர் உத்தரவிட்டார். இதேபோல், சோஃபி  ஜெர்மைனின் கல்லறை பழுதடைந்த நிலையில் விழுந்தது, அதுவும் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு சரிசெய்யப்படுவதற்கு முன்பு. ஆர்க்கிமிடிஸ் கல்லறை இப்போது தொலைந்துவிட்டது, ஆனால் ஜெர்மைனின் கல்லறை பாரிஸில் இன்னும் பாதுகாப்புடன் வைக்கப்பட்டுள்ளது.

சோஃபியா ஜெர்மைனின் தேற்றம்

ஜெர்மைனின் தேற்றம் என்பது ஜெர்மைனின் பிரமாண்டமான வடிவமைப்பின் சாம்பலில் இருந்து ஜெர்மைனின் தேற்றத்தின் பீனிக்ஸ் ஆக  உயர்ந்து எழுந்துள்ளது. 

இறப்புக்கு பின்னரும் பெருமை பெற்ற ஆய்வுகள்

ஜெர்மைனின் இறப்புக்குப் பின்னர் அவரது தேற்றத்திற்கு அப்பால் சோஃபி ஜெர்மைனின் வெளியிடப்படாத கையெழுத்துப் பிரதிகளை ரெய்ன்ஹார்ட் லாபன்பேச்சர் மற்றும் டேவிட் பெங்கெல்லி ஆகியோர் மறுஆய்வு செய்தனர், பின் 2010 இல், ரெய்ன்ஹார்ட் லாபன்பேச்சர் மற்றும் டேவிட் பெங்கெல்லி ஆகியோர் சொல்லிய தகவலின் அடிப்படையில் , மீண்டும் ஃபெர்மட்டின் கடைசி தேற்றத்தைப் பற்றிய சோஃபி ஜெர்மைனின் ஆராய்ச்சி முன்பு நம்பப்பட்டதை விட இப்போது மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறது என்றும் தெரிவிக்கிறது.

இந்த திட்டத்திற்காக அவர் கண்டுபிடித்த துணை வழிமுறைகள் எல்லாம் அவரே சுயமாக கண்டுபிடித்த யோசனைகள் மற்றும் முடிவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்று லெஜென்ட்ரே மற்றும் பிற்கால ஆராய்ச்சியாளர்களுடன் அவரது படைப்புகளை ஒப்பிட்டுப் பேசுகின்றனர். ஆனால் இதில் ஃபெர்மட்டின் கடைசி தேற்றத்தில் தைரியமான, அதிநவீன, பன்முக, சுயமான படைப்புகளைக் காட்டுகிறது. சோஃபி ஜெர்மைனின் தேற்றம் என்று பெயரிடப்பட்ட ஒற்றை முடிவைவிட விரிவானது அவை. 170 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் கூட, அவற்றை , 1995இல், ஆண்ட்ரூ வைல்ஸ் இறுதியாக அனைத்து எண்களுக்கும் ஃபெர்மாட்டின் கடைசி தேற்றத்தை வைத்தே நிரூபித்தார்.

போராட்டமே வாழ்க்கையான சோஃபி

சோஃபி ஜெர்மைன் ஒரு புரட்சியாளராக இருந்தார். ஒரு பிரபலமான கணிதவியலாளராக மாறுவதற்காக அவர் சகாப்தத்தின் சமூக தப்பெண்ணங்களுக்கும் முறையான பயிற்சியின்மைக்கும் எதிராக போராடினார். எண் கோட்பாட்டில் அவர் பணியாற்றியதற்காக அவர் மிகவும் பிரபலமானவர், ஆனால் நெகிழ்ச்சி கோட்பாட்டில் அவரது பணி கணிதத்திற்கும் மிகவும் முக்கியமானது. அவர் ஒரு நடுத்தர வர்க்கப் பெண்ணாக இருந்தார். ஒரு புரட்சியின் உறுப்பினரைப் போலவே, அவரது வாழ்க்கையும் விடாமுயற்சியும் கடின உழைப்பும் நிறைந்தது. கணிதத் துறையில் அவர் செய்த பங்களிப்புகளுக்காக அவர் அங்கீகரிக்கப்பட்டு பாராட்டப்படுவதற்கு நீண்ட காலம் பிடித்தது. ஆனால் அவர் அதை விட்டுவிடவில்லை. இன்றும்கூட, அவர் ஒரு பெண் என்பதால் எண் கோட்பாடு மற்றும் கணித இயற்பியலில் அவர் செய்த பங்களிப்புகளுக்காக அவருக்கு ஒருபோதும் கடன் வழங்கப்படவில்லை என்று உணரப்படுகிறது.

இறந்த பின்னர் பெருமைகள்

இந்த காலகட்டத்தில் அவர் செய்த பணிகளில் ஃபெர்மாட்டின் கடைசி தேற்றம் மற்றும் சோஃபி ஜெர்மைனின் தேற்றம் என அறியப்பட்ட ஒரு தேற்றம் ஆகியவை அட ங்கும். இது 1738 முதல் 1840 இல் கும்மரின் பங்களிப்புகள் வரை ஃபெர்மட்டின் கடைசி தேற்றத்துடன் தொடர்புடைய மிக முக்கியமான முடிவாக இருந்தது. சோஃபியா ஜெர்மைன் 1831 இல் இறந்ததிலிருந்து பல வழிகளில் கௌரவிக்கப்பட்டு இருக்கிறார்.  பாரிஸில் உள்ள தெரு ஒன்றுக்கு சோஃபி ஜெர்மைன் என அவரது நினைவாகப் பெயரிடப்பட்டது. மேலும் அவரது சிலை இப்போது பாரிஸில் உள்ள எக்கோல் சோஃபி ஜெர்மைனின் முற்றத்தில் உள்ளது. அவர் இறந்த 13 ரூ டி சவோய் வீடு ஒரு வரலாற்று அடையாளமாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. சோஃபி ஜெர்மைன் ஹோட்டல் 12 ரியூ சோஃபி ஜெர்மைனில் அமைந்துள்ளது. வெள்ளிக்கோளில் உள்ள பள்ளம் ஒன்றுக்கு சோஃபி ஜெர்மைன் பெயர் சூட்டப்பட்டு அவரை பெருமைப்படுத்தியுள்ளனர்.

கோவில் சிற்பங்கள் அவை சார்ந்த காலங்களின் பண்பாட்டினைப் பிரதிபலிக்கும் காலக் கண்ணாடியாக விளங்குகின்றன. அவை அக்கால வாழ்க்கை முறையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன. அவற்றுள் குறிப்பிடத்தகுந்தவை இசைக்கருவிகள். வழிபாடுகள், ஊர்வலங்கள், அரசவை நிகழ்ச்சிகள், பொழுதுபோக்கு போன்ற நிகழ்வுகளில் பல்வேறு இசைக்கருவிகள் அக்காலத்தில் இசைக்கப்பட்டு வந்தன.

இலக்கியங்கள் இசைக்கருவிகளைப் பற்றிய பல பயனுள்ள தகவல்களைக் குறிப்பிட்டிருந்தாலும், சிற்பங்களே நேரடிச் சான்றுகளாகின்றன. கோவில் கலை வளர்ச்சியுற்ற காலத்தில் கோவில்தோறும் இசைக்கலைஞர்கள் நியமிக்கப்பட்டு, அவர்களுக்குப் பொன்னும் பொருளும், நிலமும், வீடும் வழங்கி இசையும் நடனமும் தடையின்றி நடைபெற மன்னர்கள் காலம் முதற்கொண்டு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மேலும், அவை அழியாவண்ணம் காப்பதற்குக் கோயில் சுவர்களில் இசைக்கருவிகள் வாசிக்க, நடன மகளிர் ஆடும் பல்வேறு சிற்பங்களைச் செதுக்கியதுடன் ஓவியங்களையும் வரைந்துள்ளனர். அவற்றைக் காண்பவர் மனதில் பக்தி ரசம் பெருக்கெடுப்பதுடன், அக்கால இசை, நடனக் கூறுகள் அழியாவண்ணம் காப்பாற்றப்பட்டுள்ளன.

பழங்கால இசைக்கருவிகள் பல இன்று வழக்கொழிந்துவிட்டன. அவற்றுள் சில மாற்றங்களுக்குள்ளாகி மருவிப் பயன்பாட்டில் உள்ளன. சிதம்பரம் நடராசர் கோவிலிலுள்ள சிவகாமி அம்மன் சந்நிதியின் வெளிப்பிரகாரத் திருச்சுற்று மாளிகையின் வடக்குச் சுவர்ப் பகுதியில் ஓர் இசைக்கலைஞன் வாசிக்கும் கருவி, இயல்பாகக் கோவில்களில் வாசிக்கப்படும் இசைக்கருவிகளிலிருந்து மாறுபட்டுக் காணப்படுகிறது. இதுபோன்ற கருவி இக்கோவிலின் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின் அடிமேடை முன்பகுதியில் இடதுபுறம் காணப்படுகிறது. மேலும், கர்நாடக மாநிலத்தில் ஹளேபேடு ஹொய்சாளேஸ்வரர் சந்நிதியின் வடக்குப் பக்கத்தில் கந்தர்வன் ஒருவன் சிதம்பரத்தில் காணும் கருவியைப் போன்று வாசிக்கும் நிலையில் உள்ளான்.

அரிய இசைக்கருவி

சிதம்பரம் நடராசர் கோவில், ஹளேபேடு ஹொய்சாளேஸ்வரர் கோவிலில் காணப்படும் அரிய வகை இசைக்கருவி நரம்பிசைக் கருவியாகும். இதனை வாசிப்போர் ஆண் இசைக்கலைஞர்களாவர். இக்கருவி இடது தோளுக்குக் குறுக்கே வலக்கால் மேற்பகுதி வரை செங்குத்தாக அமைந்துள்ளது. இதன் வளைந்த தலைப்பகுதி நாகம் போன்றுள்ளது. தண்டுப்பகுதி வீணையில் காணப்படுவதுபோல் பல பண்களை ஒரே கருவியில் இசைக்கக்கூடிய பல மெட்டுக்களைக் கொண்டுள்ளது. அடிப்பகுதி தட்டையாக உள்ளது. வாசிப்பவர் இடது கை உள்ளங்கையில் தண்டின் மேற்பகுதியைத் தாங்கியுள்ளார். வலது கையிலுள்ள வில்லைக் கொண்டு கருவியின் அடிப்பகுதியிலுள்ள தந்திகளைத் தேய்த்து, ஒலியை எழுப்புகின்றனர்.

ஹளேபேடுவிலுள்ள சிற்பத்தில் இடதுகை மணிக்கட்டினைத் திருப்பி உள்ளங்கை தெரியும்வண்ணம் ஆள்காட்டி விரல் மற்றும் நடுவிரல் ஆகியவற்றைப் பலகையில் மேற்புறம் மேலும் கீழும் நகர்த்தி, இசைக் குறிப்புகளுக்கேற்பத் தந்திகளுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து இசைக்கப்படுகிறது. வலது கையிலுள்ள வில்லினைக் கொண்டு கீழே இழுப்பர். இந்தக் கருவியை வாசிக்கும் விதம் வயலின் வாசிப்பதற்கு நேர் எதிரானதாகும். வயலினில் இடதுகையினால் தந்தியைக் கீழ்ப்புறம் தொட்டுக்கொண்டு மேற்புறம் வில்லினை இழுப்பர். மேற்காணும் சிற்பங்களிலுள்ள இசைக்கருவிகளின் தலைப்பகுதி நாகம் போன்றும் தண்டுப்பகுதி வீணையின் தண்டுப்பகுதி (Danda) போன்றும் அமைந்துள்ளதால், நாகவீணை என்று அழைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

வில்கொண்டு வாசிக்கும் இசைக் கருவிகள் உலக நாடுகளில் பழங்கால நாகரிகம் முதற்கொண்டு காணலாம். அவை மெட்டுக்களுடனோ (மயூரி) அல்லது மெட்டுக்களின்றியோ (வயலின்) காணப்படும். வில்கொண்டு வாசிக்கப்படும் இசைக்கருவிகள் இந்தியாவின் மேற்குப் பகுதியில் செல்வாக்குப் பெற்றுள்ளன. தாஸ், எஸ்ராஜ், தில்ரூபா போன்றவை வில்கொண்டு வாசிக்கும் கருவிகளாகும்.

வயலினுக்கு முன்னோடி

சிதம்பரம் நடராசர் கோவில், ஹளேபேடு கோயில் நாகவீணை சிற்பங்கள் பொ.ஆ. 12ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவை. பிற்காலச் சோழர்கள் சாளுக்கிய சோழ மரபினர் என்பதால், சாளுக்கிய நாட்டிலிருந்து இக்கருவிகள் தமிழ்நாட்டுச் சிற்பங்களில் இடம்பெற்றிருப்பது தமிழக – தக்காணக் கலைப் பரிமாற்றங்களைக் காட்டுகிறது.

இந்தக் கோவில் சிற்பங்களில் காணப்படும் நாகவீணையின் மறுஎழுச்சியே தாஸ் ஆகும். இதன்வழி தோன்றியதே பிற்காலத்திய சாரங்கி, தில்ரூபா, எஸ்ராஜ், தாராசஹானாய் போன்ற கருவிகளாகும். வயலின், பிடில் போன்ற மேலை நாட்டுக் கருவிகளுக்கு நாகவீணை முன்னோடி என்பது அதன் காலத்திலிருந்து புலனாகிறது.

ப.ஷீலா, தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக சிற்பத் துறைப் பேராசிரியர், தொடர்புக்கு: sheelaudaiachandran@gmail.com

வைகை நதி நாகரிகமான கீழடி, 2,600 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தொல்லியல் எச்சங்களுடன் தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றுத் தொன்மைக்கான ஆதாரங்களை முன்வைத்தபோது உலகம் திரும்பிப் பார்த்தது. தமிழ் நிலம் அதைவிடவும் முற்பட்டது என்பதற்கான வலுவான சான்றுகளைத் தற்போது முன்வைத்துள்ளது பொருநை (தாமிரபரணியின் பழைய பெயர்) நதி நாகரிகம்.

சங்க இலக்கியம் போன்ற வளம் மிகுந்த இலக்கியச் செல்வம் நம்மிடையே இருந்தும், தொல்லியல் ஆதாரங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிராத நிலையில், தமிழ் நிலத்தின் தொன்மை வரலாற்று ஆய்வாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாமல் இருந்துவந்தது. அந்த பாராமுகத்தை கீழடி திருப்பிப்போட்டது. கீழடி அகழாய்வு நடைபெற்றபோதும், அது குறித்து எழுதப்பட்ட - பேசப்பட்டபோது, மக்களிடையே வரலாற்று உணர்வு புத்துயிர் பெற்றது. மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாகத் தொல்லியல் தளங்களை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டார்கள். முதல்கட்டத்தில் கீழடியின் தொன்மையைச் சில எழுத்தாளர்கள், அரசியல் கட்சியினர் மறுக்கத் தொடங்கினார்கள். ஆதாரங்கள் வரிசையாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டபோது, கீழடியின் தொன்மை மறுக்க முடியாத ஒன்றாக மாறியது. இப்போது அதைவிடவும் தொன்மையான ஆதாரங்கள் பொருநை நதி பாயும் மண்ணில் கிடைத்துவருகின்றன.

ஆதிச்சநல்லூரில் 145 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஜெர்மானிய ஆய்வாளர் பியதோர் ஜாகோரால் அகழாய்வு தொடங்கப்பட்டிருந்தபோதும், நாடு விடுதலை பெற்ற பின்பு பெரிய அளவில் தொல்லியல் ஆய்வுகள் முன்னெடுக்கப்படவில்லை. நடைபெற்ற அகழாய்வுகளும் ஈமக்காடுகளிலேயே நடத்தப்பட்டன. அவற்றைக் கொண்டு ஒரு நாகரிகத்தின் தொன்மையையோ பண்பாட்டையோ முழுமையாக அறிய முடியாது. கீழடியிலும், தற்போது பொருநை நதி பாயும் பகுதிகளிலும் நடைபெற்றுவரும் அகழாய்வுகள் அந்தப் போதாமையைத் தீர்க்கும் அடியை வலுவாக எடுத்துவைத்துள்ளன. சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு அங்குள்ள மக்கள் தென்னிந்தியாவுக்கு இடம்பெயர்ந்தார்கள் என்றே உலக மக்கள் இடப்பெயர்வு தொடர்பான நவீன ஆய்வுகள் கூறிவருகின்றன. மூத்த சிந்துவெளி அறிஞரான மறைந்த ஐராவதம் மகாதேவன், அவரை அடியொற்றி ஆய்வுசெய்துவரும் முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ்., அதிகாரி ஆர்.பாலகிருஷ்ணன் உள்ளிட்டோர் சிந்துவெளிக்கும் தமிழ் நிலத்துக்குமான தொடர்புகள் குறித்துத் தொடர்ந்து கவனப்படுத்தி வந்திருக்கிறார்கள். கீழடியிலும் பொருநையிலும் கிடைத்துள்ள ஆதாரங்கள் அந்தத் திசைநோக்கியே நம்மை அழைத்துச்செல்கின்றன.

பொருநை நதி பாயும் ஆதிச்சநல்லூர், கொற்கை, சிவகளை ஆகிய பகுதிகளில் தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை கண்டறிந்த ஆதாரங்களை ‘பொருநை நதி நாகரிகம்' என்கிற தலைப்பில் தமிழக அரசு மின்னூலாக வெளியிட்டுள்ளது. தூத்துக்குடி மாவட்டம் சிவகளை ஈமக்காட்டில் கிடைத்த ஒரு தாழியில் உமி நீக்கிய நெல்மணிகள் கிடைத்துள்ளன. அமெரிக்காவின் மியாமில் உள்ள பீட்டா ஆனலிடிக் டெஸ்டிங் லேபரட்டரியில் ஆய்வுசெய்தபோது, அந்த நெல்மணிகள் 3,155 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டவை என்பது உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது.

பொருநை நதி நாகரிகம் குறித்த ஆய்வுமுடிவுகளைச் சட்டமன்றத்தில் வெளியிட்டுப் பேசிய முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் “இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் வரலாற்றைத் தமிழ் நிலத்திலிருந்து தொடங்கி எழுத வேண்டும்” என்று அறிவித்தார். அதற்கான மறுக்க முடியாத சான்றுகளை இந்த அகழாய்வுகள் வழங்கிவருகின்றன. அந்த அகழாய்வுகளில் கண்டெடுக்கப்பட்ட தொல்லியல் புதையல்களில் சிலவற்றை இங்கே காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறோம்.

உணவு டெலிவரி நிறுவனங்கள் ஜிஎஸ்டி வரி வசூல் செய்தால், உணவகங்கள் வரி வசூலிக்கக் கூடாது. இதன் மூலம் உணவகத்தில் இரு பில்லிங் சிஸ்டம் இருக்க வேண்டும் ஒன்று உணவகத்திற்கு வந்து சாப்பிடுபவர்களுக்கும், மற்றொன்று உணவு டெலிவரி நிறுவனங்களுக்கும்

மத்திய நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் தலைமையில் நடைபெற்ற 45 ஆவது ஜிஎஸ்டி கவுன்சில் கூட்டத்தில், உணவு டெலிவரி நிறுவனமான சோமேட்டோ மற்றும் ஸ்விக்கி நிறுவனங்கள் மீதான 5 சதவீத ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்புத் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது. இந்த உத்தரவானது ஜனவரி 1 ஆம் தேதி முதல் அமலுக்கு வருகிறது.

இந்த ஒப்புதல் காரணமாக, உணவு பிரியர்கள் இனி உணவுகளின் விலை அதிகரிக்குமா என்ற அச்சத்தில் உள்ளனர். இணையதளத்திலும் பல தரப்பான விவாதங்கள் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன. உணவு டெலிவரி நிறுவனத்தின் மீதான ஜிஎஸ்டி வரி தொடர்பான முழு தகவலை இச்செய்தி தொகுப்பில் காணுங்கள்.

ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பால் என்ன மாற்றம் வரும்?

தற்போது, வாடிக்கையாளர் ஒருவர் ஏ என குறிப்பிடும் உணவகத்தில் உணவு ஆர்டர் செய்கிறார். அப்போது, ஸ்விக்கி அல்லது சோமேட்டோ போன்ற உணவு
டெலிவரி தளங்கள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து உணவிற்கு 5 விழுக்காடு ஜிஎஸ்டியை வசூலித்து உணவகத்திற்கு வழங்குகிறது.

ஆனால், இந்தச் செயல்முறையில், பல உணவகங்கள் வரிகளை செலுத்தவில்லை என குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. இதனால், அரசுக்கு பல கோடி ரூபாய் வருவாய் இழப்பு ஏற்பட்டதாகவும் கூறப்பட்டது. இதனைக் கருத்தில் கொண்டே, ஜனவரி 1 ஆம் தேதி முதல் உணவகங்களுக்கு பதிலாக உணவு டெலிவரி நிறுவனங்கள் 5 விழுக்காடு ஜிஎஸ்டி வரியை நேரடியாக அரசாங்கத்திற்குச் செலுத்துகிறது. இதுவரை உணவு டெலிவரி தளங்கள் தங்களிடம் பதிவு செய்துள்ள உணவுகள் முறையாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதா என்பதை ஆராய வேண்டிய அவசியம் கிடையாது. ஆனால், புதிய உத்தரவால் முறையாகப் பதிவு செய்த உணவகங்கள் மட்டுமே உணவு டெலிவரி நிறுவனங்கள் வழியாக உணவுகளை விற்பனை செய்திட இயலும்.

நுகர்வோருக்கு பாதிப்பா?

நிச்சயமாக இல்லை. இது தற்போது அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட புதிய வரி இல்லை. ஏற்கனவே, ஆர்டர் செய்த உணவகங்களுக்கு வாடிக்கையாளர்கள் 5 விழுக்காடு ஜிஎஸ்டி செலுத்தும் நடைமுறை தான் தொடர்கிறது. உணவு விலையில் பெரிய அளவிலான மாற்றங்கள் ஏற்படாது. இந்த முறையிலான வரி வசூல் மூலம் வரி ஏய்ப்பு, வரிச் செலுத்துவதில் செய்யப்படும் ஏமாற்று வேலைகளைத் தடுத்திட முடியும் என அரசு நம்புகிறது.

உணவகங்கள், டெலிவரி நிறுவனங்களில் என்ன மாற்றங்கள் வரும்?

வரி வல்லுநர்கள் கூற்றுப்படி, இதன் தாக்கம் சிறு உணவகங்கள் மீது அதிகளவில் இருக்கும். ஏனென்றால், இதுவரை ரூ. 20 லட்சத்திற்கும் குறைவான வருடாந்திர வருவாய் கொண்ட உணவகங்கள், ஜிஎஸ்டி வரம்பிற்குள் சேர்க்கப்படவில்லை. ஆனால், தற்போது உணவு டெலிவரி நிறுவனங்கள் ஜிஎஸ்டி வரி வசூலிப்பதால், அனைத்து சிறிய உணவகங்களும் ஜிஎஸ்டி வரிகளைச் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.

இரு பில்லிங் சிஸ்டம்

உணவகங்களுக்கும் தற்போது கூடுதல் சுமை ஏற்பட்டுள்ளது. உணவு டெலிவரி நிறுவனங்கள் ஜிஎஸ்டி வரி வசூல் செய்தால், உணவகங்கள் வரி வசூலிக்கக் கூடாது. இதன் மூலம் உணவகத்தில் இரு பில்லிங் சிஸ்டம் இருக்க வேண்டும் ஒன்று உணவகத்திற்கு வந்து சாப்பிடுபவர்களுக்கு, மற்றொன்று உணவு டெலிவரி நிறுவனங்களுக்கு ஆகும்

அதே போல, உணவகங்கள் ஜிஎஸ்டி வசூல் செய்தால், உணவு டெலிவரி நிறுவனங்கள் தான் உணவை வாங்குபவர்களாகக் கருதப்படும். இதனால் உணவு டெலிவரி நிறுவனங்கள் எவ்விதமான வரியும் ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்வோர் மீது வரி வசூலிக்கக் கூடாது.

வரி வசூலிப்பது பழைய அளவாக இருந்தாலும், வரி யார் வசூலிப்பது என்ற குழப்பம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது, உணவு டெலிவரி நிறுவனங்களுக்குச் சிரமமாக அமையும். இவ்விவகாரத்தில் அவர்கள் கூடுதல் தெளிவான வழிமுறைகளை அரசிடம் கேட்பார்கள் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

P Chidambaram writes: On the dubious theory of “merit”, NEET is heralding an era of great inequity and injustice.

The Constitution of India was a compact between the states. The central pillar of the Constitution consists of the Three Lists — Union List, State List and Concurrent List.

List II (State List), Entry 11, as originally enacted, read: Education, including universities, subject to the provisions of entries 63, 64, 65 and 66 of List I and entry 25 of List III.

List III (Concurrent List), Entry 25, as originally enacted, read: Vocational and technical training of labour.

A Sledgehammer Blow

Entries 63 to 66 posed no problem at all because they dealt with some named institutions, institutions of scientific and technical education funded by the Central government, training institutions and laying down of standards. Creative interpretation reconciled the entries and the principle that ‘Education’ was a State List subject was upheld.

In the Emergency-induced hubris, Parliament took a sledgehammer to Entry 11 of the State List. The entry was deleted in its entirety; and Entry 25 of the Concurrent List was re-written as: Education, including technical education, medical education and universities, subject to the provisions of entries 63, 64, 65 and 66 of List I; vocational and technical training of labour.

The sledgehammer dealt a blow to the ideas of federalism, states’ rights and social justice. The anti-Emergency warriors who passed the 44th Constitution Amendment (to undo the perceived ills of the 42nd Amendment) did not think it was necessary to restore the original entries concerning ‘education’.

Historically, states had established medical colleges and allowed private persons to establish medical colleges. States regulated the admission of students to these colleges. Standards and quality of education improved over time. Venerated doctors came out of these state-regulated medical colleges. In Tamil Nadu, names that spring to mind immediately are Dr Rangachari and

Dr Guruswamy Mudaliar, whose statues stand as guardian angels at the entrance to Madras Medical College. It is acknowledged that Tamil Nadu is among the states that were/are in the forefront of medical education and healthcare. The point is, these eminent doctors (and there are thousands all over the country) were not admitted based on an All-India examination.

Recognising States’ Rights

The case for asserting states’ rights is this: state government medical colleges are established using the money of the people of the state. They are intended, by and large, to admit the children of the people of that state and teach them medicine in English and, in course of time, in the state’s official language, which is the language of the vast majority of the people of the state. The graduating doctors are expected, by and large, to serve the people of that state, especially in the rural areas where healthcare was/is woefully inadequate. They are expected, by and large, to speak and prescribe and counsel the patients in their language.

State government regulations also addressed issues of social justice. They encouraged admission of rural students, students who studied in government schools, children from poor families, children belonging to disadvantaged sections and first generation learners.

No one in the states complained about the system that prevailed, at least not in Tamil Nadu or Maharashtra and, to the best of my knowledge, in the southern states. Of course, there were grave issues that needed to be addressed such as capitation fees, excessive fees, poor quality of equipment, inadequate attached hospitals, inadequate laboratory, library, hostel and playground facilities and so on. These problems are continuing problems irrespective of whether the state regulates admission of students or some Central authority does so.

The Distressing Facts

The National Eligibility cum Entrance Test (NEET) stands on the premise that “When it comes to higher education, that too in professional institutions, merit has to be the sole criteria” (Supreme Court in Modern Dental College vs State of MP) and that only a common entrance test will ensure merit-based admissions, fairness, transparency and non-exploitation. NEET made a stealthy entry through a regulation framed by the Medical Council of India (a body that has been discredited since) and is now incorporated in Section 10D of the Indian Medical Council Act, by an amendment made in 2016.

I shall reserve the highly debatable issue of “merit” to another day. Today, I wish to focus on the facts reported by the Justice A K Rajan Committee on the impact of NEET on the admission process in medical colleges in Tamil Nadu:

Please ask yourselves the questions: Why should state governments spend the state’s tax-payers’ money and set up government medical colleges? Why should students study in school in the mother tongue (Tamil)? Why should students study in state board schools and take the state board exam? Why should there be a state board at all? Will urban students serve in the PHCs and taluk-level hospitals?

The numbers in the table speak for themselves. On the dubious theory of “merit”, NEET is heralding an era of great inequity and injustice.

Tavleen Singh writes: PM Modi approves of genuflection and sycophancy, or it would not happen. Especially not from the media, whose basic reason for being is to play watchdog and not poodle.

On the Prime Minister’s birthday last week, every major newspaper in the country carried full-page advertisements in his praise. The Chief Ministers of Madhya Pradesh, Assam and Uttar Pradesh led the charge and were lavish in their praise of his ‘vision’ and his achievements. The wife of an ex-chief minister of the BJP in Maharashtra made her personal contribution by posting a song in Modi’s praise on Instagram that she sang with the uninhibited devotion usually reserved for gods. What surprised (and worried) me was that major private news channels sounded like Doordarshan of yore in their own obeisance to Narendra Modi on his 71st birthday. The Prime Minister approves of genuflection and sycophancy, or it would not happen. Especially not from the media, whose basic reason for being is to play watchdog and not poodle.

The problem with sycophancy is that it does more harm than good to leaders who encourage it. Next week the Prime Minister travels to the United States on his first visit there since that ‘Howdy, Modi!’ event in Houston, when he had just won his second term and there was euphoria in the air. Not just among overseas Indians, who planned this assembly, but in the world in general. There was consensus then that India would get its economic act together and become a major player globally. If not equal to China, at least well on its way to getting there. Much has changed since, and Modi could find that, this time around, India is not seen as that beacon of democracy and hope that it was then.

Modi’s devotees like to blame Covid’s calamitous second wave for all that has gone wrong, but the decline in India’s image began well before then. If anything, Covid brought a halt to protests that were sweeping across the country because of the Citizenship (Amendment) Act (CAA) that was seen by millions of Muslims as deliberately discriminatory. When the Home Minister repeated, ad nauseam, that it was the first step towards setting up a National Register of Citizens (NRC) that would derecognise those who could not prove that they were Indians, it set alarm bells ringing. Millions of Muslims, like millions of other Indians, do not have documents to prove their citizenship.

If there was any doubt that the agenda of Modi’s second term was going to make life difficult for Muslims, it came when Covid was at first blamed on that congregation of Tablighi maulanas who gathered in Delhi for an event that had the written permission of the Home Ministry. Many foreign Muslims who came to attend this Islamic congregation spent months in jail on grounds so flimsy that Indian courts passed severe strictures against the officials who arrested them. When a government is seen to discriminate openly against a minority, its image suffers serious damage.

After the CAA has come the hounding of dissident journalists and activists, and this continues to this day. So, it is no surprise that international watchdogs of democracy have started to speak of India as only partly free and as an illiberal democracy. Personally, I failed to understand why the Prime Minister has not spoken out against those who have been responsible for India’s democratic credentials being downgraded. But last week when Modi’s favourite chief minister made that ‘abba jaan’ comment, I began to see a sinister method in the plot.

It is no secret that senior BJP leaders believe that the only way to win elections is through consolidating the Hindu vote by targeting Muslims. And now that most important of all state elections draws nearer and nearer. It comes after a summer when the Chief Minister of Uttar Pradesh showed serious incompetence at the height of Covid’s second wave. Yogi Adityanath has continued to deny that desperate people were forced to deposit their dead in the Ganga or bury them in shallow graves on her banks, but these are images that have been etched deep in the public mind. If this were not bad enough for Yogi, there has come this outbreak of dengue fever in which nearly a hundred people, many of them children, have died. It has exposed once more the fragility of health services in a state that Yogi claims, with the backing of the Prime Minister, has been transformed under his rule.

When it comes to propaganda, Yogi Adityanath is ahead of Modi. It is hard to turn on the TV or open a newspaper or magazine without being bombarded by advertisements that boast of the ‘great strides’ that Uttar Pradesh has made since Yogi became Chief Minister. Personally, I cannot remember a state election in which so much money has been spent on propaganda and publicity. We will know in a few months if this colossal, expensive exercise in trying to hide the truth beneath a thick blanket of lies has worked.

For the moment, what is important is for the Prime Minister to convince the leaders he will meet on his first major foreign visit in two years that Indian democracy is as vibrant and robust as always. He would have an easier task if the investigative agencies that work directly under him spent less time going after dissidents like Harsh Mander and disobedient digital media platforms which are only trying to do their job. Servile sycophancy and enforced obeisance rarely help political leaders enhance their stature.

Suraj Yengde writes: We need to know the numbers of the beneficiaries of the caste system as well. Without this, the SC, ST census is akin to counting the protected species in a jungle.

The issue of caste census has received the anticipated stormy response from various quarters of India, especially the ruling elite — the ‘rationalised’ idea of ‘granting support to the weaker population’ continues to be the tune of Hindustan’s radio.

The Scheduled Castes and Scheduled Tribes of India have been historically oppressed and it is upon us to “uplift” them, is the refrain among liberal emancipators.

In the oppression of Dalits, no one is the lesser sinner. The ones who would like to work within the conundrums of Hindu liberalism find reasons to hate a Dalit, who can be anyone: their servant, colleague, or bosses. Even the one who is writing this column. Then, to advocate “redistribution” and “representation” is an act of refined courage.

Many Brahmin commentators have unilaterally reasoned the difficulty in gathering a caste census. One of the pushbacks comes from the idea that doing a census for groups who are actually marginalised would not be easy, and that instead, it would strengthen the caste system. How could one differ between castes and the caste system? Through the standards of representation, the entire gamut of castes would realise their importance in the playbook of dignity. Many backward castes, formerly Shudras, find refuge in the Hindu order which somehow puts them above Dalit, Adivasis, and lower-caste Muslims.

Apart from this deigned dignity, no Hindu materialism comes to their rescue.

That is reserved for the lords of the Shudras — the Brahmin and allied castes. It is here where spiritual Shudras are increasingly realising their true place, which is non-existent. The process of identifying castes and subcastes in the New India model would reconfigure the original purpose of the nation-state — to serve the citizens as communities, and not as individuals.

One can keep arguing for Shudra consensus, which goes beyond religious identity that the Hindu liberals would like to retain. However, counting people for a perfect policy is the kernel of any successful State.

We should be cautious that the focus of the census is not limited to redistribution. It also needs to take into account over-representation. Thus, by universalising the counting process, we could cover India by accounting for various castes and their representation in nation-building.

For too long, Brahmins have protected their narrative — creating ideologies of Left, Right, Centre, to initiate shallow fights. A caste census would be an opportunity to find out where we have gone wrong as a nation, what needs to be fixed, and where should the New India project begin.

Without having an econometric understanding, we cannot initiate policies or even parliamentary dialogues. The Department of Personnel and Training has no data of Brahmin, Baniya, Kshatriya in their hiring, and promotions. The 1931 Census under the British administration is the closest we have.

We need to know the numbers of the beneficiaries of the caste system as well. Without this, the SC, ST census is akin to counting the protected species in a jungle.

The claimants of reservation or quota policy cannot remain mute on the question of redistribution to other groups — the backward classes whose constitutional validity was birthed during the formation of the Republic in 1950 constitute half the population. But this was ignored by the ‘Pandit’ of Hindustan, Jawaharlal Nehru. From the Kaka Kalelkar Commission recommendation that advised incorporation of castes lower in the Brahminical hierarchy, to the B P Mandal report granting reservation to the marginalised, savarna fiefdom has not recognised potential of backward classes.

Drawing on the British-era Census, Dr Ambedkar had listed over 1,550 sub-castes among Brahmins. The poor among them also need to be the focus. We cannot allow them to be exploited and manipulated by the upper, ruling caste.

The EWS policy and its applicability needs to be assessed. Until we focus on status of the EWS policy, the Shudra/middle-caste chief ministers who flaunt policies for Brahmin upliftment may well get a ticket to swarga. Perhaps with this there can be a common consensus amongst the country’s paupers, who could join forces and advocate for social justice; and, one would hope, for annihilation of castes as well.

Mohammad Sajjad writes: The interest is least because of what Mahendra Pratap stood for, and more, it seems, for political gains! For, the Raja was a very unusual freedom fighter.

Written by Mohammad Sajjad

“All religions arare a set of ideas given to the human race in the interest of human well-being. (There has to be) unity of religions. They differ only because they were produced at different times and different space… Governments of today are the worst disturbers of peace.”

So say the prefatory notes in My Life Story of Fifty Five Years — a memoir by Raja Mahendra Pratap (1886-1979), the Jat Raja of Mursan, Hathras.

In recent times, there has been renewed interest in the Raja. Last week, Prime Minister Narendra Modi laid the foundation stone for a state university named after him. The interest is least because of what Mahendra Pratap stood for, and more, it seems, for political gains! For, the Raja was a very unusual freedom fighter.

The third son of the Raja of Mursan, he was adopted by the Raja of Hathras, and married to the Princess of Jind, while studying at MAO College, Aligarh. The founder of MAO College, Sir Syed, and Mahendra Pratap’s father Raja Ghanshyam were close. In 1920, MAO College (Mohammedan Anglo-Oriental College) was upgraded to Aligarh Muslim University. One of the BJP’s demands ironically has been that AMU be named after Mahendra Pratap.

It was during the time he was at MAO College, in the first decade of the 20th century, that the campus saw growing restiveness against the British. It started when Justice Syed Mahmood, son of Sir Syed, was removed as secretary of the college in 1899, apparently at the behest of British loyalists.

In 1903, Hasrat Mohani, a student who had launched the fiercely anti-colonial periodical Urdu-e-Mualla, was imprisoned. In 1905, students from the college attended the Congress’s Benaras session, presided over by Gopal Krishna Gokhale. A year later, the Aligarh Student Union passed a resolution advocating Hindu-Muslim political cooperation to expel the British. In 1907, there was a massive student strike led by, among others, Syed Mahmud (who later served in Jawaharlal Nehru’s cabinet). As the students started putting up portraits of Gokhale, German Emperor Wilhelm II and leaders of the Ottoman Empire in their hostel rooms, the British kept an anxious watch.

Mahendra Pratap was among the students who wanted to change the system, but he differed from others in taking India’s freedom struggle global during 1915-1945 — travelling the world, delivering talks, writing columns and mobilising funds.

He also wrote to Gokhale seeking to go to South Africa to join Mahatma Gandhi, who had launched a Satyagraha there, but was dissuaded by the Congress leader. The Raja then offered Rs 1,000 (then a royal sum) for the cause. In 1906, he attended the Congress session at Calcutta, against the wishes of his father-in-law, the ruler of Jind, who apprehended British wrath. In 1910, Mahendra Pratap was part of the reception committee of the Allahabad session of the Congress. In his memoir, he talks about proposing a “religion of love”, and accordingly founded Prem Mahavidyalaya or Free Industrial & Arts National College (one of India’s first polytechnics), at Mathura.

In personal life too, the Raja broke barriers by eating with a sweeper at Agra. He launched periodicals such as Prem and Nirbal Sewak. He also joined hands with the Ghadar revolutionaries, based abroad, who supported a mutiny in the British Army.

As a need was felt to raise the Indian demand on a global scale, on December 1, 1915, his birthday, the Raja announced a provisional Indian government-in-exile in Kabul. He was the President and fellow revolutionary Maulana Barkatullah the Prime Minister. This came to be known as the ‘Silk Letter Conspiracy’.

His plan was to form “an international socialist army for India’s freedom”. He set up offices in Germany, and in Japan, met Rash Behari Bose and raised funds for him, particularly from Afghanistan and Turkey.

The Raja also became friends with rulers such as the Afghan king Amanullah, whom he admired for modernising his country. He notes that he observed Buddha Jayanti there, and that despite Ramzan fasting, many Afghan Muslims turned up (a past that the Bamiyan vandals chose to forget).

After the Bolshevik Revolution, he writes about having met Lenin, as part of “a plan to surround India with anti-British empire and pro-India states”. He said Germany in the West and Japan in the East were destroying the British, and hence the only challenge before the Indians was to minimise the gap between the rich and poor and Hindus and Muslims, to gain freedom.

He also advocated an ‘Aryan Federation’ within the Congress — proposing an all-India language with Roman characters, borrowing simple words from the various dialects, for linguistic uniformity. Aryans, he said, shared cultures from Iran to Assam, and this was a step towards world unity.

“I want to free England, India, Germany, Japan from their war-lords,” he said, saying Hitler, Mussolini, militarist Japan were all welcome. “Why should I condemn those whose mutual conflicts are basically hitting at empires.”

Impressed, the Mathura district unit of the Congress proposed to name the township of the provincial Congress session in his name, and to erect a life-size statue of the Raja.

The Raja is said to have been glad, but disapproved of a statue.

Leher Kala writes: The humanities primarily seek to broaden our understanding of the world. We will always need the scholars who put the human experience in context, and continue asking questions of the world around us.

Twenty-five years ago, when I would tell people I was studying History at University, I was met with, if not exactly a sneer, a scoff, and a shrug of the shoulders. Then, you could still make a decent living in careers like PR and advertising, or aspire for the civil services, post a liberal arts degree. Maybe I’m viewing the past with rose-tinted nostalgia, but learning for the sake of learning was still considered a beautiful thing. Unlike youth now, we weren’t conditioned to plan life moves Class 9 onwards; nor did our family members expect we choose degrees that would catapult us into corporate positions the second we graduated. Return on Investment (ROI) was an alien concept and ambling along without a plan was perfectly acceptable.

Needless to say, those days are long gone. I was reminded of that magical time, languid hours immersed in reading and thought, when I watched a campus drama, The Chair, on Netflix recently. A professor finds herself heading a floundering English department of an Ivy League university where enrolments have dipped because of their perceived (low) market value.

World over, there is dwindling interest in ‘soft’ subjects and a thrust on STEM, where it is assumed (correctly) that future earnings are. (A depressing aside, is the near complete absence of TV shows on academia, the shabby-genteel life of the mind doesn’t appeal to youthful imaginations. Aspirational millennials far prefer backstories of bankers and drug dealers, or other more lucrative professions—the literary classroom, alas, is not ambitious enough.)

No doubt, in a world beset by climate change, food shortages and inequality, it sounds embarrassingly self-indulgent to be focusing on, say, analysing the 14th century poet Chaucer, a big part of the coursework of an English Major. Certainly, it could be considered an elitist choice, if it wasn’t also true that many of the people choosing computer science and data analytics would probably opt for something else — if they had the financial freedom to broaden their interests instead of narrowing them. One must salute this generation’s hard-nosed practicality: bills need to be paid, first and foremost. More and more, there is a detached sort of acceptance when it comes to choosing careers: what doesn’t make money, isn’t worth pursuing.

The problem is that in the chase for security, people are embarking on paths that set them up for less fulfilling lives. This trend of relentless self-optimisation disregards our fundamental need (to paraphrase Marie Kondo) to feel occasional bursts of joy. What you enjoy doing now is far more important than betting on some distant payoff, which in all likelihood will turn out to be a miscalculation because most people have absolutely no idea what makes them happy. I see this pressure to be productive everywhere, even at my book club, which is largely a group of devoted fiction readers. Every couple of months someone will sanctimoniously suggest a book on cryptocurrencies, the aim, of course, being to improve our minds (and our options). But people are not machines. We are nourished by music and beauty, and silent contemplation, as much as we are by good food and drink.

The humanities primarily seek to broaden our understanding of the world. Philosophy begins in wonder, noted Aristotle centuries ago in The Metaphysics, when insights into human nature were gleaned from myths and poetic fables. Does inquiry ever end? Life’s bigger questions transcend time, nor do they ever lose relevance. The worth of interpreting Plato or Kant can never be measured in monetary terms — the benefit of clarity reveals itself slowly, and much later. We will always need the scholars who put the human experience in context, and continue asking questions of the world around us.

The writer is director, Hutkay Films

Mandating food service aggregators such as Zomato and Swiggy to collect tax from the customer and pay it directly to the government from January next year is welcome.

The Goods and Services Tax (GST) Council has taken some positive steps at its meeting last Friday, but failed to think and act bold, for example, on bringing petro-fuels under GST. Of course, harmonising the rates on inputs and the final output in sectors such as textiles, footwear and renewable energy devices — where the tax rate on inputs is higher than that on the output — was overdue. An inverted duty structure leads to a pile-up of input tax credits and problems in claiming refunds, blocking the working capital for manufacturers. Mandating food service aggregators such as Zomato and Swiggy to collect tax from the customer and pay it directly to the government from January next year is welcome. It will curb evasion.

However, the non-input tax credit arrangement for restaurants (including cloud kitchens now), that have a tax rate of 5% without ITC, must be scrapped. It breaks the GST chain and incentivizes businesses to get cash into the system. The council has erred in deferring the inclusion of petro-products under GST. The cascading tax on tax regime for oil products is regressive and jacks up consumer prices. GST will remove the cascade of taxes that automotive fuels bear and make tax set-offs available on inputs across the value chain, raising efficiency and lowering retail prices. Bringing electricity, real estate and alcohol under GST will also boost collections significantly. A wider tax base will help keep rates low while garnering at least as much revenue as had been available pre-GST.

Extending the compensation cess until March 2026 to repay the loans taken to make good the revenue shortfall for states due to the pandemic is logical. The GST Compensation Act 2017 guarantees a 14% annual growth in tax revenues for the states from the amount collected by them in 2015-16 only for five years from FY 2018 to till FY 2022. States must strive now to improve their GST collection efforts. The ideal is a central rate for the vast majority of goods, a merit rate and a demerit rate. That calls for political will.

Deficiency of internal democracy in parties seems to be on the rise. And that can’t be good for democracy.

Centralisation of power among parties is hardly new, the satrapis-as-local branches model having been honed by Congress under Indira Gandhi. The recent ‘reboot’ of the Gujarat Cabinet along with its CM shows it is no longer a Congress trademark. But whether conducted by Congress or BJP, deficiency of internal democracy in parties seems to be on the rise. And that can’t be good for democracy. And certainly not for a Congress that seems to find ‘oppositionalism’ too heady to want to stay on as, or become, government.

Being in government changes oppositional gameplay. The latter seeks to dethrone the former by any legal means, understandably, if not virtuously. But once in government, more sober rules apply. Amarinder Singh, serving his second stint as Punjab chief minister, knew this as one of the major hold-outs in an otherwise almost BJP-ruled landscape. It was not just the Congress electoral victory at the 2017 assembly polls that cemented Singh’s political quotient, but also his ability to oversee a stable administration in the last four years. Groupism and the party ‘high command’ have forced him to quit, and make way for Charanjit Singh Channi, whose chief appeal for many Congress veterans would be that he is not Navjot Singh Sidhu, rebel appointed as state party chief.

Popular anger in Punjab against the three farm laws against which farmers have been agitating, and BJP’s breakup with the Akalis, may have led the Congress leadership to believe that they could take the risk of upsetting the incumbent leadership purely to demonstrate the Congress central leadership’s will. It is petty for the Gandhis to assert their leadership at the expense of a loyal warlord quitting in humiliation. They would do well to not extend the self-harm to other states.