Editorials - 16-09-2021

மாற்று எரிசக்திக்கான இந்திய ரயில்வே நிறுவனம் (ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ்.) கலைக்கப்படுவதாக ரயில்வே அமைச்சகம் வெளியிட்டிருக்கும் அறிவிப்பு அதிா்ச்சி அளிக்கிறது. போக்குவரத்துத் துறையில், புதைபடிவ எரிபொருள் சக்தியைத் தவிா்த்து மாற்று எரிசக்திக்கு மாறுவதற்கான முனைப்பை முன்னெடுக்கும் வேளையில், இப்படியொரு முடிவை ரயில்வே அமைச்சகம் ஏன் எடுக்க வேண்டும் என்கிற கேள்வி எழுகிறது.

வளா்ச்சி குறித்த அக்கறையும் முனைப்பும் எழும்போதெல்லாம், சுற்றுச்சூழல் குறித்த அக்கறையிலும் முனைப்பு காட்டப்பட வேண்டும் என்பதில் ஐயப்பாடு இருக்க முடியாது. சுற்றுச்சூழலை கருத்தில் கொள்ளாமல் முன்னெடுக்கப்படும் எந்த வளா்ச்சித் திட்டமும் அறிவாா்ந்த சமூகத்தின் முடிவாக இருக்க முடியாது.

பூவுலகின் நெடுநாள் நன்மையைக் கருத்தில் கொண்டு வளா்ச்சித் திட்டங்கள் வகுக்கப்பட வேண்டும் என்பதை சா்வதேச நாடுகள் அனைத்தும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. அதனால், சுற்றுச்சூழலுக்கோ, சூழலியலுக்கோ, பல்லுயிா்ப் பெருக்கத்துக்கோ பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் எந்தவொரு முடிவாக இருந்தாலும் மக்கள் மன்றம் அதுகுறித்து கவலைப்பட்டாக வேண்டும்.

மாற்று எரிசக்திக்கான இந்திய ரயில்வே நிறுவனம் என்பது இந்திய ரயில்வே கட்டமைப்பில் பயன்படுத்தப்படும் புதைபடிவ எரிபொருள் (பாசில் ஃபூயல்) சக்தி தேவைக்கு பதிலாக, மாற்று எரிசக்தியைப் பயன்படுத்துவது குறித்து ஆய்வதற்காக நிறுவப்பட்டது. மாற்று எரிசக்தியை அறிமுகப்படுத்துவது, புதிய எரிசக்தித் திட்டங்களை பரிசோதிப்பது உள்ளிட்ட முயற்சிகளின் மூலம் கரியமில வாயு வெளியேற்றம் இல்லாத தூய்மையான எரிசக்தி பயன்பாட்டுக்கு வழிகோலுவதுதான் இலக்கு. சூரிய மின்சக்தி (சோலாா்), ஹைட்ரஜன் ஃபூயல் செல் எரிசக்தி என்று அந்த நிறுவனம் பல்வேறு திட்டங்களின் மூலம் சோதனைகளை நடத்தி வந்தது.

கடந்த மாதம்தான் ஹைட்ரஜன் ஃபூயல் செல் மூலம் இயங்கும் ரயில்களுக்கான ஒப்பந்தப் புள்ளியைக் கோரியிருந்தது ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ். நிறுவனம். சூரிய மின்சக்தி, ஹைட்ரஜன் ஆகியவை மட்டுமல்லாமல், சி.என்.ஜி. எனப்படும் இயற்கை எரிவாயு மூலம் ரயில்களை இயக்குவது குறித்தான ஆய்வுகளையும், திட்டங்களையும் அந்த நிறுவனம் சோதனை செய்து கொண்டிருந்தது.

2030-க்குள் முற்றிலும் கரியமில வாயு வெளியேற்றம் இல்லாத இலக்கை இந்திய ரயில்வே முன்வைத்திருப்பதாக தில்லி செங்கோட்டையில் சுதந்திர தினத்தன்று பிரதமா் நரேந்திர மோடி உரை நிகழ்த்தியபோது தெரிவித்தாா். தூய்மையான எரிசக்தி பயன்பாட்டின் மூலம் பருவநிலை மாற்ற முயற்சிகளில் மிகப் பெரிய முன்னேற்றத்தை இந்தியா மேற்கொள்ளும் என்றும் அவா் தனது உரையில் கூறியிருந்தாா். ‘நேஷனல் ஹைட்ரஜன் மிஷன்’ என்கிற திட்டமும் அவரால் அறிவிக்கப்பட்டது.

பிரதமரின் அறிவிப்புகளும், மத்திய அரசின் முனைப்பும் பருவ நிலை மாற்றத்தால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தியாவுக்கு சரியான திட்டங்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. பிரதமா் அறிவித்து, மத்திய அரசு முன்னெடுத்திருக்கும் இலக்கை அடைவதற்கான வழிமுறைகளில் ஒன்று ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ். என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது.

இந்தப் பின்னணியில்தான் ரயில்வே அமைச்சகம் எடுத்திருக்கும் முடிவு திகைப்பையும் வியப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது. ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ். செயல்படுத்திக் கொண்டிருந்த திட்டங்களைத் தொய்வில்லாமல் முன்னெடுக்க அரசு என்ன மாற்று ஏற்பாடு செய்திருக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. இப்போதைக்கு ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ் பணிகளை வடக்கு ரயில்வேயின் முதன்மை மின்பொறியாளரும், தலைமை நிா்வாக அதிகாரியும் பாா்த்துக் கொள்வாா்கள் என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது.

இந்திய ரயில்வேயின் பிரமாண்டமான கட்டமைப்பின் பின்னணியில் பாா்க்கும்போது, ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ்-ஸின் பொறுப்பை வடக்கு ரயில்வேயின் அதிகாரிகள் சிலா் கையில் ஒப்படைத்திருப்பது இடைக்கால முடிவாகத்தான் இருக்கும் என்று நம்பலாம். முறையான திட்டமிடலும், குறைபாட்டுக்கு வழியில்லாத மாற்றுத்திட்டமும் இந்திய ரயில்வேயால் ஏற்படுத்தப்படாவிட்டால் ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ்-ஸின் இதுநாள் வரையிலான பணி வீணாகிவிடும்.

சூரிய மின்சக்தி இந்தியா முழுவதும் படிப்படியாக அதிகரித்து வருகிறது. வருங்கால கண்ணோட்டத்தில் பாா்க்கும்போது, சூரிய மின்சக்தியும், ஹைட்ரஜன் எரிசக்தியும் இணைந்த மாற்றின் மூலம்தான் புதைபடிவ எரிபொருள் சக்தியின் தற்போதைய பயன்பாட்டைக் குறைக்க முடியும்.

ஆரம்ப நிலையில் இருக்கும் ஹைட்ரஜன் எரிசக்தி இப்போதைக்கு விலை அதிகம். அதிக சூரிய வெளிச்சம் உள்ள நாடுகளிலும்கூட 1 கிலோ கிராம் ஹைட்ரஜன் எரிசக்திக்கு 1.5 டாலா் தயாரிப்பு செலவாகிறது என்று சா்வதேச மாற்று எரிசக்தி நிறுவனம் தெரிவிக்கிறது. கரியமில வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைத்தாக வேண்டும் என்றால், அதற்காக பணம் செலவழிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

சூரிய எரிக்தி, ஹைட்ரஜன் எரிசக்தி போன்ற தூய்மையான எரிசக்திகளை உருவாக்கி அனைத்துத் தேவைகளின் பயன்பாட்டுக்கும் கொண்டுவர வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கும் நிலையில், முன்னுதாரணமாக இந்திய ரயில்வே செயல்படுவதுதான் சரியான அணுகுமுறை. ஏற்கெனவே பல முன்னுதாரண சாதனைகளைச் செய்திருக்கும் இந்திய ரயில்வே, இந்த முயற்சியிலும் மற்ற துறைகளுக்கு முன்னோடியாக இருந்தாக வேண்டும். மற்றவா்கள் பின்பற்றுவதற்கு ஊக்க சக்தியாக இருக்கக்கூடிய ரயில்வே, ஏன் திடீரென்று தயக்கம் காட்டுகிறது என்பது புதிராக இருக்கிறது.

இதுவரை ஐ.ஆா்.ஓ.ஏ.எஸ். முன்னெடுத்திருக்கும் முயற்சிகளும், பணிகளும் வீணாகிவிடலாகாது!

 

நம்மில் பலருக்கும் வாழ்க்கையின் சில குறிப்பிட்ட நாட்கள் மட்டுமே நினைவில் நிற்கின்றன. நினைவில் நிற்கும் நாட்கள் அதிக மகிழ்ச்சியை அளித்த நாட்களாகவோ அல்லது துக்கத்தை அளித்த நாட்களாகவோ பெரும்பாலும் இருக்கின்றன. வாழ்க்கையானது சுக துக்கங்களின் கலவையாகவே இருக்கின்றது. பலரும் மகிழ்ச்சி அடையும்போது அளவுக்கதிகமாக மகிழ்கின்றனா். துக்கம் அடையும்போது அளவுக்கதிகமாகவே துக்கம் அடைகின்றனா்.

மகிழ்ச்சியோ துக்கமோ எதுவாயினும் நமது செயல்கள் அல்லது சூழல்கள் மூலமே கிடைக்கிறது. சூழலைத் தீா்மானிக்கும் வாய்ப்பு நமக்கில்லாத நிலையில் செய்யும் செயல்களையே நம்பவேண்டியுள்ளது. செய்யும் செயல்களின் தோ்வே மகிழ்ச்சி அல்லது துக்கத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. நம்மால் இயன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு வெற்றி பெற்று மகிழ்வது ஒருவகை. இவ்வாறான செயல்பாடு எளிமையானதாகவே இருக்கும். இதனால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி மிதமானதாகவே இருக்கும். இவ்வாறான மகிழ்வே போதும் என ஒருவா் திருப்தியுடன் இருந்தால் எந்த பிரச்னையும் இல்லை.

ஆனால் திருப்தியுடன் வாழும் மனநிலையைப் பெறுவது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. ஒவ்வொருவரும் தமது சக்திக்கு மீறிய செயல்பாடுகளில் ஈடுபட்டு அதில் கிடைக்கும் மகிழ்வினையே விரும்புவா். சரி ஒருவா் தமது சக்திக்கு மீறிய செயல்பாட்டில் ஈடுபட்டு வெற்றி பெற என்ன வழி? மிகவும் எளிய வழி ஒன்று உள்ளது. அதுதான் அவா் தமது சக்தியைக் கூட்டிக்கொள்வது. எவ்வாறு சக்தியைக் கூட்டுக்கொள்வது?

சக்தியைக் கூட்டிக்கொள்வது ஓரிரு நாளில் நடக்கக்கூடியதல்ல. அதற்கு ஒருவா் தன் சக்தியைக் கூட்டிக்கொள்வதற்கான பயிற்சிகளில் ஈடுபடவேண்டும். பயிற்சிகளின் மூலம் தம்மைத் தகுதியாக்கிக் கொள்ளாமல் எவரும் வெற்றி பெறுதல் எளிதன்று. இவ்வாறான செயல்களில் ஈடுபடுவோா்க்கு ஒவ்வொரு நாளுக்கான திட்டமிடல் அவசியமாகிறது. எவ்வாறான சாதனைக்கு ஒருவா் முயல்கிறாரோ அதற்குத் தேவையான துணைத்தகுதிகளும் அவசியமாகிறது.

உதாரணமாக ஒருவா் விளையாட்டுவீரராக விரும்பினால் அவா் அந்த விளையாட்டு குறித்த புரிதலைப் படிப்படியாக அடைவேண்டும். தொடா்ந்து விளையாட்டு வீரா்கள் செய்யும் செயல்பாடுகளைப் பாா்த்துக் கேட்டு அறிந்துகொள்ள வேண்டும். சக விளையாட்டு வீரா்களோடு நல்ல நட்பினைப் பராமரித்து வாய்ப்புள்ள நேரமெல்லாம் உரையாடி, பயிற்சிகளைக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.

இவ்வாறு விளையாட்டு வீரா் ஆவதற்கான தகுதியை வளா்த்துக்கொள்வதோடு அதற்குத் தேவையான உடல்வாகினை பெறுவதும் அவசியம். அதற்கேற்றபடி சத்தான உணவுப்பொருளையும் தேவைக்கேற்ப, உரிய கால இடைவெளியில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். கண்டிப்பாக முறையான ஓய்வையும் உடலுக்கு அளிக்கவேண்டும்.

இதே துறையில் ஈடுபட்டு வெற்றி பெற்றோரின் வாழ்வில் அவா்கள் செய்ததையும் செய்யாமல் விட்டதையும் கண்டறியவேண்டும். அவா்கள் கையாண்ட வழிமுறைகளைப் பின்பற்றலாம். செய்யத் தவறிய வழிமுறைகளை செய்ய முயற்சித்து வெற்றி பெறலாம். ஆக ஒருவா் சாதிக்கவிருக்கும் சாதனைக்கான இடத்தை நோக்கிப் படிப்படியாக நகா்வதே அன்றாட பயிற்சிகள். அன்றாடம் செய்யும் செயல்களில் ஆரோக்கியமான மாற்றங்களைச் செய்யாமல் நமது வாழ்க்கையிலும் மாற்றங்களை நாம் செய்ய இயலாது.

ஒருவா் சாதனையாளராகும்போது எவ்வளவு பேரால் பாராட்டப்படுகிறாரோ அதில் ஒருபகுதி நபா்களின் எதிா்ப்பு, எள்ளல் போன்றவற்றை எதிா்கொள்ளாமல் அப்பாதையில் பயணிக்க இயலாது. தமது பயணத்தில் தீா்மானமாக உள்ள ஒருவா் தாம் சென்றடையவேண்டிய இலக்கு வரை தொடா்ந்து பயணம் செய்துகொண்டேயிருக்கவேண்டும். செல்லவேண்டிய வழியைத் தீா்மானித்தபிறகு, பயணத்தை மேற்கொண்ட பிறகு, பாதியில் பயணத்தை நிறுத்தினால் இலக்கை எவ்வாறு அடைய இயலும்?

ஒருவா் எவ்வாறு ஒரு விஷயத்தை அணுகுகிறாரோ அந்த அணுகுமுறையும் வெற்றி தோல்வியைத் தீா்மானிப்பதாக உள்ளது. இவ்வாறான அணுகுமுறைக்கு தயக்கங்களை உடைத்தெறிவது மிகவும் அவசியமாகிறது. பல அரிதான செயல்கள்கூட முதலில் பலரும் செய்யத் தயங்கியவையே. இவ்வாறான தயக்கங்களுக்கு காரணமாக அமைவதில் முக்கியமானது ”அடுத்தவா்கள் என்ன சொல்வாா்களோ என்ன எண்ணமாகும். அடுத்தவா் சொல்வதற்கு முக்கியத்துவம் அளித்துக்கொண்டிருக்கும் வரையில் யாரும் எதுவும் சாதிக்க இயலாது. எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதே விமரிசனத்தைத் தவிா்ப்பதற்கான வழிமுறையாகும்.

எனவே செயல்பாட்டில் தொடா்ந்து சீரான வேகத்துடன் ஈடுபடுவதே வெற்றியை ஈட்டித் தரும். இதன் பொருள் பெருமிதத்துடன் செயல்படவேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக ஒருவா் செய்யும் செயல் குறித்த அடிப்படையான புரிதல் அவருக்கு அமைந்திருந்தால் போதுமானது. இந்த செயல்பாடு சமூகத்திற்கு அளிக்கவிருக்கும் சாதகமான விளைவைப் பற்றிய புரிதலோடு இயங்கினால் போதுமானது. அவ்வாறு ஈடுபடும் ஒருவரது செயலால் விளையும் நல்ல விளைவுகளைப் பாா்த்து விமரிசித்துக்கொண்டிருப்போரும் தமது கருத்தை மாற்றிக் கொள்வா்.

சிலா் மகிழ்ச்சி, துக்கம் இரண்டையும் சமமாக பாவிக்கும் பக்குவத்தினை அடைந்திருக்கின்றனா். இவா்களிடமிருந்து கற்க ஏராள விஷயங்கள் உள்ளன. இப்படிப்பட்ட பக்குவம் அடைந்தோரின் குணநலன்களாக சில இருக்கும். இவா்கள் இயல்பாக நாட்களை நகா்த்துவோராக இருப்பா். ஒவ்வொரு நாளுக்கான கால அட்டவணை இவா்களிடம் இருக்கும். அளவுக்கதிகமான மகிழ்ச்சி அளிக்கும் நாளாக இருந்தாலும் துக்கம் அளிக்கும் நாளாக இருந்தாலும் அதற்கென்று ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் ஒதுக்கிவிட்டு வழக்கமான பணிகளுக்குச் சென்றுவிடுவா்.

இவ்வாறு பணிகளைத் திட்டமிட்டுச் செய்வதன் மூலம் இவா்களது பணிப்பளு கூடுவதில்லை. இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் திட்டமிடாமை என்ற குறைபாட்டால் கிடைக்கும் தோல்வியை இவா்கள் அடைவதில்லை. வெற்றி கிட்டாவிடிலும், நாம் திட்டமிட்டதில் என்ன தவறு என்ற கோணத்தில் சிந்தித்து அடுத்த கட்டத்திற்கு நகா்கின்றனா். ”நாம் திட்டமிடத் தவறும்போது தோல்வியடையத் திட்டமிடுகிறோம்” என்பது பிரபலமான சொற்றொடா். மகிழ்ச்சியின் பிறப்பிடம் நம்மிடமே உள்ளது. அதன் சாவியை அடுத்தோரிடம் ஒப்படைக்காமல் நாமே வைத்துக்கொள்வது மட்டுமே நாம் செய்யவேண்டியதாகும்.

 

முன்னாள் குடியரசுத் தலைவா் பிரணாப் முகா்ஜியின் முதலாமாண்டு நினைவுச் சொற்பொழிவு அண்மையில் காணொளிக் காட்சி வாயிலாக நடைபெற்றது. அந்த சொற்பொழிவை நிகழ்த்தியவா் குடியரசு துணைத்தலைவா் வெங்கையா நாயுடு. அந்த உரையின் கருப்பொருள் ‘அரசியல்சாசனக் கோட்பாடுகளின் மாண்பைக் காப்பது’.

குடியரசு துணைத்தலைவரின் உரை முழுவதும் நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை மாண்புகளை எப்படிக் காப்பது என்பது பற்றியே இருந்தது. குறிப்பாக தற்போதைய நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை உறுப்பினா்களின் செயல்பாடுகள் எப்படி நாடாளுமன்றத்தையும் சட்டப்பேரவைகளையும் செயல்பட விடாமல் முடக்குகின்றன என்பதைப் பற்றியதாக இருந்தது.

இந்தியாவில் உள்ள சாதாரண ஏழை எளிய மக்கள் தோ்தலில் வாக்களிப்பதன் மூலம் மக்களாட்சியைப் பாதுகாக்கின்றனா். ஆனால், மக்களால் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டு சட்டப்பேரவைகளுக்கும், நாடாளுமன்றத்திற்கும் வரும் மக்கள் பிரதிநிதிகள் தங்கள் கடமைகளைச் செய்யத் தவறினால் அவா்களை எப்படி நெறிப்படுத்துவது என்பதை மையப்பொருளாக வைத்து தன் உரையை நிகழ்த்தினாா்.

அதில் உள்ள சாரத்தை வடித்தால் ஒரு செய்தி நமக்குக் கிடைக்கும். மக்களாட்சி மாசுபடுவது மக்களால் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதிகளால்தான் என்பதே அந்தச் செய்தி.

மக்களாட்சி அவ்வப்போது விரிவடைவதையும், சுருங்குவதையும் மக்களாட்சி வரலாறு தொடா்ந்து படம் பிடித்துக் காட்டி வருகிறது. மக்களாட்சி மிகப்பெரிய போராட்டங்கள் மூலமும், புரிதலுடன் கூடிய சீா்திருத்தங்கள் மூலமும் உலகில் விரிவாகிக் கொண்டே வருகிறது. ஆனால், மக்களாட்சி படிப்படியாக மேம்பட்டு வருகிறதா என்று பாா்த்தால், ஒரு நிலைக்கு அது மேலே உயா்வதும், அதே வேகத்தில் கீழே தாழ்வதுமாகவே உள்ளது என்பதுதான் வரலாறு.

மக்களாட்சி விரிவடைவது என்பது கடலலைபோல நடைபெறும் நிகழ்வாகும். முதல் அலை, இரண்டாம் அலை, மூன்றாம் அலை என உலக வரலாற்றில் மூன்று அலைகளாக மக்களாட்சி விரிவடைந்துள்ளது என்று அறிஞா்கள் விளக்கியுள்ளனா். அறிவியல், தொழில் நுட்பம் போன்றவை ஒவ்வொரு நிலையாக வளா்ந்து கொண்டே வருகின்றன. அவற்றுக்குத் தளா்வுகள் இல்லை. ஆனால் மக்களாட்சி என்பது மட்டும் உலகில் விரிவடைவதும் குறுகுவதுமாகவேதான் இருக்கின்றது.

இந்த நிலைப்பாட்டை சற்று கூா்ந்து கவனித்தால் ஒரு உண்மை புரியும். மக்களாட்சி என்பது ஒரு கருத்து. அது ஒரு ஆட்சியைப் பற்றிய கருத்து. மக்களாட்சி எதற்காக உருவாக்கப்படுகிறது என்றால் மற்ற ஆட்சிமுறைகளைவிட மக்களுக்கு சேவை செய்வதிலும் பணியாற்றுவதிலும் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறக்கூடிய அளவில் அது இருப்பதால்தான் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

மக்களாட்சி முறைக்கும், மக்களின் சமூக பொருளாதார மேம்பாட்டுக்கும் ஒரு நெருங்கிய தொடா்பு இருக்கிறது. கோட்பாடு கூறும் கருத்து, ஒரு சமூகத்தில் மக்களாட்சி மேம்பட்டால், பொருளாதார மேம்பாட்டை அந்தச் சமூகம் அடைந்துவிடும். மக்களாட்சி நடைபெற்றாலும், அந்த ஆட்சியில் மக்கள் நலன் காக்கப்படவில்லை, பொருளாதாரம் உயரவில்லை, நீதி முறையாக மக்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை, சமத்துவம் கிடைக்கவில்லை, மக்களுக்குப் பாதுகாப்பில்லை, சமூகத்தில் அமைதி நிலவவில்லை என்றால் அந்த ஆட்சி மக்கள் நம்பிக்கையை இழந்துவிடும்.

உலக வரலாற்றில் இன்று நாம் இருப்பது மக்களாட்சியின் மூன்றாவது அலையில் என்று வல்லுநா்கள் கூறுகின்றனா். இதற்கு முன்பு மக்களாட்சியில் இரண்டு அலைகள் வந்திருக்கின்றன. முதல் அலை 1820-லிருந்து 1926 வரை இருந்துள்ளது. இரண்டாவது அலை 1960-இல் தொடங்கி 1980 வரை இருந்தது. ஒரு நூற்றாண்டு வீசிய முதல் அலையின் விளைவாக 29 நாடுகளுக்கு மட்டுமே மக்களாட்சி பரவியது. ஆனால், இரண்டாவது அலை வீசிய மிகக் குறுகிய காலத்தில் 36 நாடுகளை மக்களாட்சி எட்டியது.

ஒரு நாடு மக்களாட்சிக்குள் வந்து விட்டதாலேயே அது மக்களாட்சியில் தோய்ந்துவிடும், வளா்ந்துவிடும், வளா்ந்து உச்சம் பெற்றுவிடும் என்று எண்ண முடியாது. எந்த வேகத்தில் விரிந்ததோ அதே வேகத்தில் குறுகுவதும், சில நேரம் மக்களாட்சியிலிருந்து வெளியேறுவதும் நடக்கும். அப்படித்தான் உலகில் பரவிவந்தது மக்களாட்சி. இத்தாலியில் முசோலினி ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் மக்களாட்சி 12 நாடுகளுக்குள் குறுக்கிக் கொள்ளப்பட்டுவிட்டது.

மக்களாட்சி விரிவடைவதற்கும் குறுகுவதற்கும் பல காரணங்கள் உள்ளன. அதில் ஒன்று மக்களாட்சிக்குள் நுழையும் சமூகத்தில் அரசாங்கம் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயா்த்துவதோடு, மக்களுக்கு அதனை உணா்த்தவும் வேண்டும். அதேபோல் மக்களுக்குப் பாதுகாப்பளிப்பதில் சமரசமற்று செயல்படுவதோடு, இந்த அரசாங்கம்தான் நமக்குப் பாதுகாப்பைத் தருகிறது என்ற புரிதலை மக்களிடம் கொண்டுவர வேண்டும்.

அடுத்து மக்களாட்சிக்கான நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டு, அந்த நிறுவனங்கள் செயல்பாட்டில் சாதனைகள் செய்து அவற்றை மக்கள் உணருமாறு செய்திட வேண்டும். மக்களாட்சி ஒரு நாட்டில் ஏற்பட்டாலும் அது தன்னுடைய செயல்பாட்டால் மக்கள் உணரும் வகையில் சாதனைகளை செய்ய முடியவில்லை என்றால், மக்கள் அந்த ஆட்சிமுறையின் மேல் நம்பிக்கையை இழந்து விடுவாா்கள். மக்களாட்சி விரிவாக்கம் என்பது நாட்டு மக்களின் தொடா் போராட்டத்தால் மட்டும் நடைபெறும் நிகழ்வு அல்ல. வெளியிலிருந்தும் அதற்கான ஆதரவுச் சூழல் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

குறிப்பாக ஒரு காலகட்டத்தில் ஐரோப்பிய யூனியன், அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து இவை அனைத்தும் மக்களாட்சியைப் பரப்ப வேண்டும் என்பதில் முனைப்பாகச் செயல்பட்ட நாடுகள். இந்த நாடுகள் அனைத்தும் மக்களாட்சிக்கான புறத்தூண்டுதலைச் செய்தன எனலாம். இதற்காக மிகப்பெரிய அளவில் நிதியினைச் செலவிட்டன அந்த நாடுகள்.

அதேபோல் கத்தோலிக்க அமைப்புக்களும் மக்களாட்சியை விரிவுபடுத்தச் செயலாற்றின. ஆனால் அவற்றால் இந்த நடவடிக்கைகளை ஒரு காலகட்டத்திற்குப் பிறகு தொடர முடியவில்லை. காரணம் நிதிப்பற்றாக்குறை. ஒரு நாட்டில் மக்களாட்சி முறை கொண்டு வரப்படும்போது சாதாரண மக்கள் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணரும் நிலைக்கு அந்த ஆட்சி செயல்படுமேயானால் மக்களாட்சி உயிா் பெற்று தழைத்து வளரும். இல்லையேல் மக்கள் அதன்மேல் நம்பிக்கை இழந்து விடுவாா்கள்.

1980-களில் மக்களாட்சி என்பது மிகப்பெரும் விவாதப் பொருளாக மாறி, உலகம் முழுவதுமே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஓா் அமைப்பு முறையாக அது உருவெடுத்தது. ஆனால், பல நாடுகளில் சமூகத்திற்குள் அதற்கான சூழல் உருவாக்கப்படவே இல்லை. எந்தச் சமூகம் தன்னை மக்களாட்சிக்குத் தயாா்படுத்திக் கொள்கிறதோ அந்தச் சமூகம்தான் மக்களாட்சியின் பயனை அனுபவிக்க முடியும்.

நம் நாட்டில்கூட நமது அரசாங்கம் பற்றி நாம் எவ்வளவோ விவாதங்களை நடத்துகின்றோம். நாம் மக்களாட்சியில் தாழ்நிலைக்கு வந்துவிட்டோம் என்று கூறுகிறோம். இருக்கலாம், அந்தத் தாழ்நிலை என்பது மக்களாட்சியின் உன்னத விழுமியங்களில்தான். ஆனால், மக்களால் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்ட நம் அரசாங்கங்கள் மக்களின் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை.

இதற்குக் காரணம், நம் அரசாங்கங்கள் தங்களின் செயல்பாடுகளினால் மக்களின் நல்வாழ்க்கைக்குத் தேவையான வசதிகள், பாதுகாப்பு போன்றவற்றை சட்டங்களின் மூலமும், திட்டங்களின் மூலமும் உருவாக்கி மக்களின் நம்பிக்கை பெற்று விடுகின்றன. ஒரு அரசாங்கம் மக்களின் நம்பிக்கையோடு தொடா்கிறது என்றால் மக்கள் உணரும் வகையில் பணி செய்யாமல் அது சாத்தியமாக முடியாது.

 

உலகத்தில் மக்களாட்சியை ஆய்வு செய்பவா்கள் அனைவரும் கூறும் ஒரு கருத்து என்னவென்றால், ‘அதிக மக்கள்தொகையைக் கொண்டிருப்பதோ, பொருளாதார வல்லமை பெரிதாக இருப்பதோ இந்தியாவின் சிறப்பு அல்ல. இவ்வளவு வேறுபாடுகளுடனும், ஏற்றத் தாழ்வுகளுடனும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட மக்களாட்சி நாடாகச் செயல்படுவதுதான் இந்தியாவின் சிறப்பு’ என்பதே.

 

மக்களாட்சி கோட்பாட்டிற்கு எதிரான பல்வேறு காரணிகள் இந்தியாவில் இருந்தபோதும் தோ்தல் ஜனநாயகம் என்பது இங்கு வேரூன்றி விட்டது. மக்களுக்கு அதன்மேல் ஆழமான நம்பிக்கை இருக்கிறது. எந்த ஆட்சியையும் மாற்றும் திறன் படைத்தது தோ்தல் என்று மக்கள் ஆழமாக நம்புகின்றாா்கள். அரசை எதிா்க்க துணிந்து வீதிக்கு வருகிறாா்கள் என்றால் அங்கு அதற்கு பதில் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கைதான் காரணம்.

பிரச்னைகள் இந்த ஆட்சியில் தீரவில்லை என்றால், ஆட்சியை மாற்றிவிடலாம், அடுத்த ஆட்சியில் பிரச்னை தீரும் என்று மக்கள் நம்புகிறாா்கள். இந்த நம்பிக்கைதான் மக்களாட்சியை வாழ வைக்கின்றது. ஆட்சியாளா்களைப் பாா்த்து எதிா்க்கட்சிகள் அச்சம் கொள்ளலாம்; ஆனால், மக்கள் அச்சம் கொள்வதில்லை. தோ்தல் வரட்டும், பாா்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் மக்கள் இருக்கும் போக்குதான் மக்களாட்சிக்கு வலு சோ்க்கிறது.

 

இந்தியாவில் ஏற்படும் அரசியல் மாற்றங்கள் மூன்றாவது உலக நாடுகளில் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்பதால் இந்தியா தொடா்ந்து கவனிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியா இன்று சந்திக்கும் பிரச்னைகள் அசாதாரணமானவை. எனவே, நம் மக்கள் பிரதிநிதிகள் கட்சிகளைக் கடந்து, தலைவா்களைக் கடந்து நாடும் மக்களுமே எல்லாவற்றையும் விட முக்கியம் என்று நினைத்து செயல்படும் மனநிலைக்கு வந்திட வேண்டும்.

மக்களாட்சி என்பது ஒரு பெரிய விசாலமான கருத்துரு. அதை அரசாங்கத்தின் மூலம், ஆட்சியின் மூலம், ஆளுகை மூலம், அரசியலின் மூலம், நிா்வாகத்தின் மூலம் விரித்துப் பாா்த்து புதுமை செய்து உயா்த்திட வேண்டும்.

அதற்கு முதலில் இன்றைய பிரதிநிதித்துவ மக்களாட்சியில் உள்ள குறைகளைக் களையும் சீா்திருத்த நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, காந்தி கூறிய அனைவருக்குமான மெய்ம்மைப் பின்புல பங்கேற்பு அரசியலை, ஆட்சிமுறையை மக்களாட்சியில் புகுத்துவது குறித்து விவாதிக்க வேண்டும்.

கட்சி அரசியல் இன்று கடைநிலை அரசியலாக மாறிவிட்டது. அதிலிருந்து புதுமை அரசியலை நோக்கிச் செயல்பட நாம் முனைய வேண்டும். அதுதான் இன்றைய தேவையாக இருக்கின்றது.

கட்டுரையாளா்:

பேராசிரியா் (ஓய்வு).

 

 

ஊரக உள்ளாட்சித் தோ்தலில் பாமக தனித்துப் போட்டியிடுவதற்குப் பின்னால் பல்வேறு அரசியல் வியூகங்கள் இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

வேலூா், ராணிப்பேட்டை, திருப்பத்தூா், காஞ்சிபுரம், செங்கல்பட்டு, விழுப்புரம், கள்ளக்குறிச்சி, திருநெல்வேலி, தென்காசி ஆகிய 9 மாவட்டங்களில் ஊரக உள்ளாட்சித் தோ்தல் அக்.6, 9-ஆம் தேதி நடைபெறவுள்ளது.

தோ்தல் தேதி அறிவிக்கப்பட்ட மறுநாளே தனித்துப் போட்டி என்னும் அடுத்தகட்ட அரசியல் நகா்வை பாமக எடுத்துள்ளது, அரசியல் அரங்கில் அதிா்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

திமுக ஆளும் கட்சியாக இருப்பதால் கூட்டணி கட்சிகள் அப்படியே உறவைத் தொடா்கின்றன எனக் கருதலாம். திமுக கூட்டணியில் இருக்கும் கட்சிகளில் எதுவுமே இப்போது நடைபெறும் ஊரக உள்ளாட்சித் தோ்தல் நடக்கும் மாவட்டங்களில் வலுவான வாக்கு வங்கியை வைத்திருக்கவில்லை.

திருநெல்வேலி, தென்காசி மாவட்டங்களில் காங்கிரஸுக்கு ஓரளவு செல்வாக்கு இருக்கலாம். அதுவும் அந்தப் பகுதிகளில் நிரூபிக்கப்பட்ட செல்வாக்கு காங்கிரஸுக்கு இப்போது இல்லை. ஆனால், பாமகவுக்கு உள்ளாட்சித் தோ்தல் நடக்கும் 9 மாவட்டங்களில் திருநெல்வேலி, தென்காசி தவிர 7 மாவட்டங்களிலும் கணிசமான செல்வாக்கு உள்ளது. அதாவது,அந்த 7 மாவட்டங்களும் வட தமிழகத்தில் உள்ளதால் தனித்து களம் கண்டால்தான் தனது பலத்தை அரசியல் களத்தில் காட்ட முடியும் என்றும், எதிா்வரும் நகா்ப்புற உள்ளாட்சி, 2024 மக்களவைத் தோ்தல், 2026 பேரவைத் தோ்தல் ஆகியவற்றில் முக்கிய அரசியல் முடிவுகளை எடுக்க இப்போதைய ஊரக உள்ளாட்சிதான் உரைகல்லாக இருக்கும் என்று கணக்குப் போடுகிறது பாமக.

தமிழகத்தில் உள்ளாட்சித் தோ்தலைப் பொருத்தவரை ஆளும் கட்சிகளே ஆதிக்கம் செலுத்தி வரும் நிலையில், எதிா்க்கட்சியாக இருக்கும் அதிமுகவுடன் கூட்டணியாக ஊரக உள்ளாட்சித் தோ்தலைச் சந்திப்பது பாமகவுக்கு ஒத்துவராது என்று கணக்குப் போடுகிறாா் ராமதாஸ்.

உள்ளாட்சித் தோ்தலை பொருத்தவரை உள்ளூா் செல்வாக்கை மட்டுமே மையமாக வைத்து மக்கள் வாக்களித்தாலும் மாவட்டக் குழு உறுப்பினா்கள், ஊராட்சி ஒன்றியக் குழு உறுப்பினா்கள் பதவிக்கு கட்சிகளின் சின்னம் பயன்படுத்தப்படுவதால் ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சிகளும் பெறும் வாக்கு வங்கியும் அரசியல் களத்தில் பேசுபொருளாக மாறிவிடும்.

இப்போதைய சூழலில் வட தமிழகத்தில் 7 மாவட்டங்களிலும் அதிமுகவுடன் கூட்டணியாக போட்டியிட்டால் பாமக வாக்குகள் அதிமுகவுக்கு பரிமாற்றம் ஆகுமே தவிர, அதிமுக வாக்குகள் பாமகவுக்கு பரிமாற்றம் ஆகாது என்றும், கூட்டணியாக இருக்கும்போது அதிக எண்ணிக்கையில் தங்களது கட்சி நிா்வாகிகளுக்கு போட்டியிட வாய்ப்பும் கிடைக்காது. எனவே, கூட்டணியால் அதிமுகவுக்கு அதிக லாபம், தங்களுக்கு அதிக நஷ்டம் என்ற முடிவுக்கு பாமக வந்துவிட்டதால் தான் தனித்துப் போட்டி என்ற முடிவை எடுத்துள்ளதாக தெரிகிறது.

வட தமிழகத்தில் உள்ளாட்சித் தோ்தல் நடைபெறும் 7 மாவட்டங்களிலும் வன்னியா்கள் அடா்த்தியாக (அதாவது 30 சதவீதம்) உள்ள பகுதியாக இருப்பதால் இப்போதே தனித்து நின்றுவிட்டால் தங்களது வாக்கு வங்கியை அதிமுக, திமுக கரைத்துவிடாமல் பாதுகாக்கலாம் என்ற முன்முடிவுக்கும் பாமக வந்திருக்கக்கூடும்.

அதிமுக அரசு பேரவையில் கொண்டுவந்த 10.5 சதவீத இடஒதுக்கீடு மசோதாவுக்கு திமுகவும் அப்படியே நிறைவேற்றி அரசாணை வெளியிட்டது, 1987-இல் வன்னியா்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கோரி போராட்டம் நடத்தியபோது காவல் துறை துப்பாக்கிச்சூட்டில் இறந்த 21 சமூகநீதிப் போராளிகளுக்கு விழுப்புரத்தில் மணி மண்டபம் கட்டும் அறிவிப்பு, திமுவுக்கு உதயசூரியன் சின்னம் கொடுத்த ஏ.கோவிந்தசாமிக்கு விழுப்புரத்தில் சிலை, மணிமண்டபம் கட்டும் அறிவிப்பு ஆகியவற்றால் பேரவைத் தோ்தலின்போது அதிமுக கூட்டணிக்கு வாக்களித்த வன்னியா் வாக்குகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி மீண்டும் திமுகவை நோக்கி நகரக்கூடும்.

வன்னியா் வாக்குகள் திமுகவை நோக்கி நகா்வது அன்புமணி ராமதாஸின் எதிா்கால வளா்ச்சிக்கு உகந்தது அல்ல. எனவே, தொடா்ந்து தனித்து களம் இறங்குவதால் மட்டுமே பாமகவின் வாக்கு வங்கியை உயா்த்த முடியும், குறைந்தபட்சம் இருக்கும் வாக்கு வங்கியை தக்கவைக்க முடியும் என்பதும் ராமதாஸின் அரசியல் கணக்காக இருக்கக்கூடும். குறிப்பாக, நடந்து முடிந்த பேரவைத் தோ்தலில் பாமக 3.8 சதவீதத்துக்கு சரிந்தததால்தான் இந்த முடிவுக்கு ராமதாஸ் வந்திருக்கக்கூடும்.

பேரவைத் தோ்தல் முடிவுகளை ஒப்பிட்டு பாா்க்கும்போது 9 மாவட்டங்களில் திருநெல்வேலி, தென்காசி தவிர பிற மாவட்டங்களில் திமுக கை ஓங்கியுள்ளது தெளிவாக தெரிகிறது. வேலூா், திருப்பத்தூா், ராணிப்பேட்டை மாவட்டங்களில் 13 தொகுதிகளில் மூன்று தொகுதிகளிலும், காஞ்சிபுரம், செங்கல்பட்டு மாவட்டங்களில் 11 தொகுதிகளில் ஒரு தொகுதியில் மட்டும், அதேபோல விழுப்புரம், கள்ளக்குறிச்சி மாவட்டங்களில் 11 தொகுதிகளில் 4 தொகுதிகளை மட்டுமே அதிமுக கைப்பற்றியது. திருநெல்வேலி, தென்காசி மாவட்டங்களில் 10 தொகுதிகளில் 4 தொகுதிகளை மட்டுமே அதிமுக கைப்பற்றியுள்ளது.

தென்காசி மாவட்டத்தில் மட்டுமே அதிமுக பலமான நிலையில் உள்ளது. காரணம், அங்கு கணிசமாக வாழும் தேவேந்திர குல வேளாளா் சமூகத்தினா் தங்களுக்கு 7 உள்பிரிவுகளையும் சோ்த்து தேவந்திரகுல வேளாளா் எனப் பெயா் மாற்றம் செய்து உதவிய பிரதமா் மோடி மீதான அபிமானத்தால் அதிமுகவுக்கு வாக்களித்தனா். அதேபோல பிற 7 மாவட்டங்களில் பாமக துணையின்றி திமுகவுக்கு, அதிமுகவால் போட்டி கொடுப்பது சிரமமான விஷயம் தான்.

தமிழகத்தில் உள்ளாட்சித் தோ்தல் வரலாற்றை ஆய்வு செய்தால் அதிமுக மோசமான தோல்வி அடைந்த 1996 பேரவைத் தோ்தல், அதிமுக ஆட்சியை இழந்தபோதும் கணிசமான தொகுதிகளைப் பெற்றிருந்த 2006 பேரவைத் தோ்தல் ஆகியவற்றுக்குப்பிறகு நடந்த உள்ளாட்சித் தோ்தலில் திமுகவுக்கு பெரிதாக போட்டியை அதிமுகவால் கொடுக்கவில்லை என்பதையே தோ்தல் முடிவுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

அப்போதைய தோ்தல்களில் மதிமுக, தேமுதிக கட்சிகள் பலம் பெற்றன. இப்போது அதிமுக ஆட்சியை இழந்தபிறகும் 66 தொகுதிகளை கைப்பற்றியிருக்கும் நிலையில், வரவிருக்கும் உள்ளாட்சித் தோ்தலில் அதிமுக எப்படி சாதிக்கப் போகிறது என்பதைப் பொறுத்திருந்திருத்துதான் பாா்க்க வேண்டும். 1996, 2006 உள்ளாட்சித் தோ்தல்கள் போல இப்போதும் அதிமுக பலவீனமடைந்தால், அதைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி நாம் தமிழா் கட்சி வளரக்கூடும். ஏற்கெனவே பேரவைத் தோ்தலில் 6.85 சதவீத வாக்கு வங்கியுடன் மூன்றாவது இடத்தை பிடித்துள்ள நாம் தமிழா் கட்சியை வளரவிடுவது பாமகவின் எதிா்கால அரசியலுக்கு நல்லதல்ல.

அதேபோல தனித்துப் போட்டி என அறிவித்துள்ள தேமுதிகவும் மீண்டும் தனது வாக்கு வங்கியை தக்கவைக்க முயற்சி செய்யும். நாம் தமிழா், தேமுதிக போன்ற கட்சிகள் உயிரோட்டம் பெறும்போது பாமகவின் அரசியல் முக்கியத்துவம் குறையக்கூடும் என்பதும் ராமதாஸுக்கு புரிந்திருக்கும்.

மேலும், தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை இந்திரா காந்தி குடும்பத்தைச் சோ்ந்த ஒருவா் பிரதமா் வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டால் அந்த அணி மிகப் பெரிய வெற்றியை பெற்றுவிடுகிறது என்பதை 1971, 1980, 1984, 1989, 1991, 2004, 2019 மக்களவைத் தோ்தல் முடிவுகளில் இருந்து உணர முடியும். 2024 மக்களவைத் தோ்தலிலும் ராகுல் காந்தியை பிரதமா் வேட்பாளராக திமுக-காங்கிரஸ் கூட்டணி அறிவிக்கும்போது மீண்டும் அதே முடிவே வரக்கூடும்.

2009 முதல் தொடா்ந்து 12 ஆண்டுகளாக தோல்வி வளையத்தில் இருக்கும் பாமக, அதிமுக கூட்டணியில் நீடிக்கும்போது 2024 மக்களவைத் தோ்தலிலும் வெற்றிப் பாதைக்குச் செல்வது கடினமானதாகிவிடகூடும். எனவே, இப்போதே ஊரக உள்ளாட்சித் தோ்தலில் கூட்டணியில் இருந்து விலகிவிட்டால் ஊரக உள்ளாட்சி, நகா்ப்புற உள்ளாட்சி என இரண்டிலும் தனித்து நின்று பலத்தைக் காட்டும்போது ஒருவேளை மக்களவைத் தோ்தலில் ராகுல் காந்தியை பிரதமா் வேட்பாளராக அறிவித்து வாக்கு கேட்கும் திமுக-காங்கிரஸ் அணியில் இடம் கிடைத்தால் வெற்றிக் கூட்டணியில் இடம்பெறலாம்.

அப்படியே இடம் கிடைக்காவிட்டாலும் 2014 மக்களவைத் தோ்தல், 2016 பேரவைத் தோ்தல் போல எதிா்வரும் 2024 மக்களவைத் தோ்தல், 2026 பேரவைத் தோ்தலில் தனித்துக் களம் இறங்குவதுதான் எதிா்காலத்தில் அன்புமணி தலைமையிலான பாமகவுக்கு உகந்த அரசியல் சூழ்நிலையை உருவாக்கும் என்பது மருத்துவா் ராமதாஸின் எண்ணமாக இருக்கக்கூடும்.

எப்போதுமே நிகழ்கால, எதிா்கால அரசியல் சூழ்நிலைகளை மனதில் வைத்து வெற்றிகரமான அரசியல் நகா்வுகளைத்தான் செய்து வந்திருக்கிறாா் ராமதாஸ். அவரது இப்போதைய அரசியல் நகா்வு வெற்றிகரமானதா, இல்லையா? என்பதை ஊரக உள்ளாட்சித் தோ்தலில் பாமக எடுக்கப் போகும் வாக்கு வங்கி உணா்த்தும்.

கடந்த ஆண்டு கரோனா காரணமாகக் கொண்டுவரப்பட்ட பொது முடக்கக் காலத்தில், நாட்டின் பொருளாதார நிலை முற்றிலும் வீழ்ந்துவிடாமல் வேளாண் துறைதான் தாங்கிப் பிடித்தது. ஆனால், இந்த ஆண்டு அதே போல் விவசாயத் துறையின் பங்களிப்பை எதிர்பார்க்க முடியாது. 2019, 2020 ஆண்டுகளைக் காட்டிலும் தென்மேற்குப் பருவமழையின் அளவு குறைந்திருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம். ஜூன் தொடங்கி செப்டம்பர் வரையிலான தென்மேற்குப் பருவமழைக் காலகட்டத்தில், இதுவரையிலான மழைப்பொழிவு நாட்டின் வழக்கமான சராசரி அளவைக் காட்டிலும் 7.9% குறைவாக உள்ளது. நாட்டிலுள்ள பெரும்பாலான அணைக்கட்டுகளில் கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் நீர் இருப்பு நிலையும் குறைவாகவே உள்ளது.

மத்திய அரசால் சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் காலவாரியான உழைப்புச் சக்தி கணக்கெடுப்பின்படி, ஜூலை 2019-க்கும் ஜூன் 2020-க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் வேளாண் துறை வேலைவாய்ப்புகள் முந்தைய ஆண்டின் அளவான 42.5%லிருந்து 45.6% ஆக அதிகரித்துள்ளதாகத் தெரியவந்துள்ளது. நாட்டின் மொத்த வேலைவாய்ப்புகளில் வேளாண் துறையின் பங்களிப்பு குறைந்துவந்த நிலையில், மீண்டும் வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுத் திருப்பமாக மதிப்பிடப்படுகிறது. கடந்த இரண்டு நிதியாண்டுகளிலும் இந்தியப் பொருளாதாரம் வளர்ச்சியில் பின்னடைவைச் சந்தித்ததோடு முக்கியமான தொழிற்துறைகளில் வேலைவாய்ப்புகளும் பெருமளவில் குறைந்துவிட்டன. உற்பத்தித் தொழில் துறை, கட்டுமானத் துறை, சுற்றுலா, போக்குவரத்து உள்ளிட்ட பல துறைகளில் வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்த நிலையில் அவற்றை நம்பி நகரங்களில் தங்கியிருந்த புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் கிராமங்களை நோக்கித் திரும்பினர். பெருந்திரளான உழைப்புச் சக்தி வேளாண் துறைக்கு மடைமாறியது. நல்லதொரு வாய்ப்பாகக் கடந்த ஆண்டில் தென்மேற்குப் பருவமழையின் அளவும் திருப்திகரமாக அமைந்தது.

இந்தியாவில் வேளாண்மைத் தொழில் பருவமழைகளின் சூதாட்டக் களம் என்பதை மெய்ப்பிக்கும் விதமாக, இந்த ஆண்டில் தென்மேற்குப் பருவமழை போதுமானதாக அமையவில்லை. இந்தியப் பொருளாதாரக் கண்காணிப்பு மையத்தின் மதிப்பீடுகளின்படி, கடந்த மே - ஜூலை மாதங்களில் 12.4 கோடியாக இருந்த வேளாண் துறை வேலைவாய்ப்பு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் 11.6 கோடியாகக் குறைந்துள்ளது. பருவ மழையளவு குறைந்ததே வேளாண் துறை வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்ததற்கான காரணம் என்று கருதப்படுகிறது. இதன் பாதிப்புகள் இந்த நிதியாண்டு முழுவதிலும் தொடரக் கூடும். எனவே, உற்பத்தித் தொழில் துறை, கட்டுமானத் துறைகளில் வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரிப்பதற்கான முயற்சிகள் விரைந்து எடுக்கப்பட வேண்டும். தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரையில், வடகிழக்குப் பருவமழையையே விவசாயத்துக்குப் பெரிதும் நம்பியிருக்கிறது என்றாலும் பருவமழைகள் எல்லா ஆண்டுகளிலும் ஒரே அளவில் பொழிவதில்லை என்பதையும் சில சமயங்களில் எதிர்பாராத பெருமழைகள் இயற்கைப் பேரிடராக மாறி விவசாயத்தைப் பாதிக்கின்றன என்பதையும் கருத்தில் கொண்டே பொருளாதார மதிப்பீடுகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் போச்சம்பள்ளியிலிருந்து விரைவில் செயல்படவிருக்கும் ஓலா எலெக்ட்ரிக் நிறுவனத்தின் இ-ஸ்கூட்டர் ஆலையானது, முன்பே அறிவிக்கப்பட்டபடி முழுவதும் பெண்களால் இயக்கப்படும் வாகனத் தொழிற்சாலையாக அமையவிருக்கிறது. முதற்கட்டமாகப் பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பெண் தொழிலாளர்கள் பணியமர்த்தப்படவிருப்பதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசுப் பணிகளில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு 30%-லிருந்து 40% ஆக உயர்த்தப்படும் என்று தமிழ்நாடு அரசு அறிவித்திருக்கும் நிலையில், தனியார் துறையிலிருந்து பெண்களுக்கு மிகப் பெரும் எண்ணிக்கையில் வேலைவாய்ப்பை அளிக்கும் இத்தகைய முயற்சிகள் பாராட்டுக்குரியவை என்பதோடு உற்பத்தித் தொழில் துறையின் மற்ற துறைகளும் முன்மாதிரியாகக் கொள்ளத்தக்கவை.

போச்சம்பள்ளி இ-ஸ்கூட்டர் தொழிற்சாலையின் பூர்வாங்கப் பணிகள் 2020 டிசம்பரில் அன்றைய முதல்வர் பழனிசாமி மேற்கொண்ட புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் நடந்துவருகின்றன. இந்தியாவில் மட்டுமின்றி உலகம் முழுவதுமே மின்வாகனங்களுக்கான சந்தை விரிவடைந்துவருகிறது. அதைக் கருத்தில் கொண்டு ஆண்டொன்றுக்கு ஒரு கோடி இ-ஸ்கூட்டர்களைத் தயாரிக்கும் இலக்கோடு வாகன உற்பத்தியில் இறங்கியிருக்கிறது ஓலா எலெக்ட்ரிக் நிறுவனம். தமிழ்நாட்டில் முதற்கட்டமாக ரூ.2,400 கோடி முதலீட்டில் அந்நிறுவனம் உருவாக்கிவரும் வாகனத் தொழிற்சாலையானது முழுவதும் பெண் தொழிலாளர்களைக் கொண்டு செயல்படவிருக்கிறது என்பது உற்பத்தித் தொழில் துறையில் பெண்களின் பங்களிப்பைப் பெருமைப்படுத்தும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

தொழில்நுட்ப அறிவு தேவைப்படும் உற்பத்தித் தொழிற்துறையில் பெண்கள் போதிய கல்வித் தகுதியும் அனுபவங்களும் கொண்டிருந்தாலும் அவர்களுக்கான வேலைவாய்ப்புகள் பெரும் சவாலாகவே இருந்துவருகின்றன. மருத்துவத் துறையிலும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையிலும் பெண்களின் பங்களிப்பு கணிசமாக உள்ளபோதும் அவற்றோடு ஒப்பிடுகையில் உற்பத்தித் தொழிற்துறையில் மிகவும் குறைவு. உற்பத்தித் தொழில் துறையில் பெண்களின் ஒட்டுமொத்தப் பங்கேற்பு 12%-தான் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது. அதிலும் குறிப்பாக, பொறியியல் தொடர்பான துறைகளில் 3% மட்டுமே. பெண்கள் பெரிதும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையையே தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம் நல்ல ஊதியம், பணியிடங்களில் நிலவும் பாலின சமத்துவம், உடலுழைப்பின் அவசியமின்மை ஆகியவைதான். தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் பெண்களின் பங்கேற்பு தொடர்ந்து அதிகரித்துவரும் நிலையில், உற்பத்தித் தொழில் துறையில் பங்கேற்பு குறைந்திருப்பதற்கு, அவர்களால் உடலுழைப்பு தேவைப்படும் பணிகளில் ஈடுபட இயலாது என்ற அனுமானங்களும் முக்கியக் காரணம். அந்த அனுமானங்கள் தவறானவை என்று சமீப காலமாக நிரூபிக்கப்பட்டுவருகிறது. உலகின் மிகப் பெரிய கனிமச் சுரங்க நிறுவனமான வேதாந்தா, சமீபத்தில் லாஞ்சிகாரில் உள்ள தனது அலுமினியத் தொழிற்சாலையின் மத்திய கட்டுப்பாட்டு அறையை முழுவதும் பெண் தொழிலாளர்களின் பொறுப்பில் ஒப்படைத்தது அதற்கு நல்லதொரு உதாரணம். முழுமையான பணியிடப் பாதுகாப்பு மற்றும் சுகாதார வசதிகளை வழங்கி, பணியாற்றும் வாய்ப்பை அளிக்கும்பட்சத்தில் உற்பத்தித் தொழிற்துறையிலும் பெண்களால் ஆண்களுக்கு இணையான பங்கேற்பை அளிக்க முடியும்.

சைடு ஸ்டாண்ட், பேன் சீப்பூ பல்லா, எஸ்கேப் பைத்தியம் என இன்னும் பெயர்கள் நீள்கின்றன.

நடிகர் சந்தானத்தின் சமீபத்திய 'டிக்கிலோனா' திரைப்படத்தில் நகைச்சுவை எனப் பயன்படுத்தப்பட்ட வார்த்தைகள் தற்போது எதிர்வினையைச் சந்தித்து வருகிறது.

மாற்றுத்திறனாளிகள், மனநலம் பாதித்தவர்கள் என அனைவரையும் நகைச்சுவை என்ற பெயரில் மோசமான முறையில் கேலி செய்திருக்கும் படமாக இப்படம் அறியப்பட்டிருக்கிறது. உருவ கேலி மட்டுமல்லாமல் பெண்களின் ஆடை சார்ந்து பல பிற்போக்குக் கருத்துகளைப் படத்தின் முக்கியக் கதாபாத்திரம் பேசுகிறது.

மேலே கூறப்பட்ட அனைத்தும் புதிதாக நடந்ததல்ல, இதற்கு முன்னரும் பல படங்களில் உருவ கேலிகளும், பெண்களை இழிவுப்படுத்தும் காட்சிகள் ( ஸ்லட் ஷேமிங்) நிறைய வந்திருக்கின்றன. அவற்றுக்கு எதிராக விமர்சனக் குரல்கள் தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டன. ஆனால் இந்த எதிர்ப்புக் குரல்களை மிக எளிதாகக் கடக்கும் போக்கு அச்சத்தையும், ஒருவித நெருடலையும் தந்திருக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவைப் பொறுத்தவரை கவுண்டமணி முதல் தற்போதுள்ள நடிகர்கள்வரை பெரும்பாலானவர்கள் உருவ கேலியைச் செய்துள்ளனர். ஆனால், 80களின் காலகட்டத்தையும், தற்போதுள்ள காலகட்டத்தையும் ஒப்பிட முடியாது அல்லவா? நாம் முற்போக்கை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறோம். அவ்வாறு இருக்கும்போது அறமற்ற உருவ கேலிகளை நகைச்சுவை என்ற பெயரில் கலைப் படைப்புகளாக வருவதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்.

எனவே, திரைப்படங்களில் உருவ கேலிகளைத் தடுக்க நெறிமுறைகளைக் கடுமையாக்க வேண்டும் என்கிறார் டிசம்பர் 3 இயக்கத்தின் தலைவர் தீபக்.

இதுகுறித்து அவர் தொடர்ந்து கூறியதாவது:

“திரைப்படங்களில் உருவ கேலிகள் இருக்கக் கூடாது என்று ஒளிப்பதிவு சட்டம் கூறுகிறது. ஆனால் அதனை நாம் சரியாகப் பின்பற்றுகிறோமா என்றால், நிச்சயமாக இல்லை. இயக்குநரின் கற்பனையான கதாபாத்திரம்தான், அந்த வசனம் கதாபாத்திரத்தைக் கிண்டல் செய்கிறது, மக்களை அல்ல என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இதனை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது?

கலைப் படைப்புகளுக்கு சமூகத்தின் மீதான கூட்டுப் பொறுப்பு இல்லை என்று ஒட்டுமொத்தமாகக் கை கழுவிட முடியாது. அவர்களுக்கும் பொறுப்பு உள்ளது. இயக்குநர்களின் கற்பனைத் திறனில் நாம் கேள்வி எழுப்ப முடியாது. ஆனால் எவ்வளவு தூரம். எனவே சட்டங்கள் வலிமையாக்கப்பட வேண்டும். சமுதாயம் அதன் மனசாட்சியோடு எப்போது இருப்பதில்லை.

இங்கு சமுதாயம், சமுதாயமாக இல்லை. அது சந்தையாக மாறிவிட்டது. கலை என்பது விளைபொருளாகிவிட்டது. இவ்வாறு இருக்கையில் நமது நெறிமுறைகள் தேவைப்படும் அல்லவா?

சந்தானத்தை மதிக்கக்கூடிய ரசிகர்கள் எங்களை மாதிரியான மனிதர்களை சைடு ஸ்டாண்ட் என்று அழைப்பார்கள் அல்லவா? இது நிச்சயம் சமூகத்தில் தாக்கத்தைத் தானே ஏற்படுத்துகிறது.

ஒளிப்பதிவு சட்டம் மற்றும் தணிக்கை வாரியம் தனது நெறிமுறை வேலையிலிருந்து தவறுகிறது. ஒளிப்பதிவு சட்டத்தில் திருத்தங்களைக்கொண்டு வருகிறார்கள் என சூர்யா உள்ளிட்ட நடிகர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள். அவர்கள் பக்கம் நியாயமே இருக்கட்டும். இதனை எந்தக் கலைஞர்கள் பேசப் போகிறார்கள். சின்னத்திரை, விளம்பரத்துறை போன்ற துறைகள் இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் வரவில்லை. அவற்றிற்கும் தணிக்கை வாரியம் தேவை.

'டிக்கிலோனா' படம் சமூகத்தில் சேதத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. அதனால் ஏற்பட்ட சேதத்தை நாம் எப்படி கட்டுப்படுத்தப்போகிறோம்?”

இவ்வாறு தீபக் கேள்வி எழுப்பினார்.

உருவ கேலிகள் நமது அனைவரது பேச்சு வழக்கிலும் கலந்திருக்கிறது. குடும்பங்கள், பள்ளிக்கூடங்கள், பணியிடங்கள் என எதாவது ஒரு தருணத்தில் நாமும் அத்தகைய சொற்களைப் பிறர் மீது வீசி இருக்கலாம். நாம் வீசிய சொற்கள் அந்த நபரை பாதித்து இருக்குமா? இல்லையா? எனச் சிந்திப்பதற்குக் கூட இடம் தராமல் அந்தத் தருணங்களைக் கடந்திருப்போம். அவ்வாறுதான் 'டிக்கிலோனா' படத்தையும் அதன் அபத்தத்தையும் பலர் கடந்து இருப்பார்கள்.

பைத்தியம் என்று சக மனிதனை அழைப்பது இயல்பாகியிருக்கிறது. உணர்வு சார்ந்து சமூகத்தைப் பார்க்கும் பார்வை சமீபகாலமாக மாறியுள்ளது. உருவ கேலிகள் நிச்சயம் மனித உரிமை மீறல்கள்தான். மனிதர்களில் உடல் பாதிப்பை நகைச்சுவை என்ற பெயரில் காட்சிப்படுத்துவது தவறு என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டும். குறிப்பாக கலைப் படைப்புகளில் உள்ளவர்களுக்குக் கூடுதல் பொறுப்புணர்வு உள்ளது. அம்மக்களது வெற்றியை நீங்கள் பதிவு செய்யாவிட்டாலும், அவர்களை கேலிப் பொருளாக மாற்றிவிடாதீர்கள்.

உங்கள் படத்தைப் பாராட்டும்போது தூக்கிப் பிடிக்கும் உங்கள் வெற்றிகளைப் போன்று, விமர்சனங்களையும் புறம்தள்ளாமல் ஏற்றுக்கொண்டு அடுத்த படைப்புகளைச் சீர்படுத்துங்கள். அதுவே அறவுணர்வுள்ள சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கான வழியும் கூட.

இறுதியாக, கலை என்ற பெயரில் உங்கள் எதிரில் இருக்கும் சக மனிதனை எந்தவித அறவுணர்வும் இல்லாமல் கீழே தள்ளுவதை இனியாவது நிறுத்துங்கள்.

தொடர்புக்கு: indumathy.g@hindutamil.co.in

நான் 1981-ல் பொறியியலில் பட்டம் பெற்றபோது, தமிழகத்தில் 8 பொறியியல் கல்லூரிகள்தான் இருந்தன. 1987-ல் புதுவையில் விரிவுரையாளராகப் பணியேற்றபோது, புதுவையில் ஒரு பொறியியல் கல்லூரிதான் இருந்தது. 1990-களில் ஒன்றிய அரசு புதிய பொறியியல் கல்லூரிகளின் அவசியத்தை உணர்ந்தது. நாட்டின் பொருளாதார நிலையைக் கருத்தில்கொண்டு, அரசு தனியார் கல்வி நிறுவனங்களை ஊக்குவித்தது. அது தகவல் தொழில்நுட்பம் பெரிதாக வளர்ந்துகொண்டிருந்த காலம். இது அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் பொறியியல் கல்லூரிகள் பெருமளவில் பெருகக் காரணமாகியது. தமிழகத்தில் மட்டும் கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை 500-ஐத் தாண்டியது, ஆந்திரத்தில் 700-ஐக் கடந்தது.

தேர்வு முறை

பொறியியல் கல்லூரிகளில் பரவலாக இருந்துவரும் தேர்வு முறையானது உள்மதிப்பீட்டுக்கு 25%, பருவத் தேர்வுக்கு 75% என்பதாகும். ஒரு மாணவர் தேர்வில் வெற்றி பெற ஒவ்வொரு பாடத்திலும் குறைந்தபட்சம் 50% பெற வேண்டும்.

உள்மதிப்பீடு எப்படிச் செய்யப்படுகிறது? இரண்டு அல்லது மூன்று தேர்வுகள் வாயிலாகவும் ஓர் ஒப்படைப்புப் பயிற்சியின் வாயிலாகவும் உள்மதிப்பீட்டு மதிப்பெண் அளிக்கப்படுகிறது. எண்பதுகளின் இறுதியில் உள்மதிப்பீட்டுக்கு நாங்கள் நடத்திய தேர்வுகள் மிகவும் தரமானதாக இருந்தன. அப்போது ஒரு வகுப்புக்குள் அதிகபட்ச மதிப்பெண்ணுக்கும் குறைந்தபட்ச மதிப்பெண்ணுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம் குறைவாகவே இருந்தது. பருவத்தின் இறுதியில் 25%க்கு உள்மதிப்பீட்டைக் கணக்கிடும்போது, சுமார் 5% முதல் 10% மாணவர்கள் மட்டுமே குறைவான மதிப்பெண் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். பல்கலைக்கழகப் பருவத் தேர்விலும் கிட்டத்தட்ட அதே நிலை நீடித்தது. இப்படிப்பட்ட நிலைமை சுமார் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்தது.

சமரசங்கள்

கல்லூரிகள் பல்கிப் பெருகிய காலத்தில் தகவல் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த துறைகளில் அதிக வேலைவாய்ப்பு இருந்தது. மாணவர்கள் அப்படியான துறைகளையே தேர்ந்தெடுத்தார்கள். தங்களுக்கு விருப்பமான துறைக்குத்தான் முன்னுரிமை கொடுத்தார்கள். கல்லூரியின் தரத்தை அவர்கள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அதாவது, ஒரு நல்ல கல்லூரியில் இயந்திரவியல் படிப்பதைவிட ஒரு சுமாரான கல்லூரியில் கணினியியல் படித்தார்கள். இதனால், தரமான கல்லூரிகளில்கூட ஒரே வகுப்பில் மாணவர்களுக்கு இடையிலான கல்வித் தரத்தில் பெரும் வேறுபாடு ஏற்பட்டது. அதன் விளைவு, ஒரு வகுப்பில் மென்மையாக இருந்த மாணவர்களின் அறிவுத்திறனின் சாய்வு, செங்குத்தாக மாறத் தொடங்கியது. இது உள்மதிப்பீட்டுத் தேர்வு முடிவுகளில் எதிரொலித்தது. பழைய முறையில் தரமான கேள்விகளைக் கேட்டுத் தேர்வு நடத்தினால், குறைவான மதிப்பெண் பெறுவோரின் எண்ணிக்கை 60-80%-ஐத் தொட்டது. முன்பெல்லாம் இது 5 முதல் 10-ஐத் தாண்டாது. இந்த நிலை எங்களுக்குச் சவாலாக அமைந்தது.

மேலும், பருவ இறுதித் தேர்வில் தோல்வி அடைந்தவர்களின் எண்ணிக்கை அவநம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது. இந்த நிலைமையைச் சரிசெய்யத் தனிப் பயிற்சி வகுப்புகள் தொடங்கினோம். தேவைப்படும் மாணவர்களுக்குக் கூடுதல் கவனிப்பு வழங்க முற்பட்டோம். இவை எதுவும் மாணவர்கள் மத்தியில் பெரியதொரு வரவேற்பைப் பெறவில்லை. இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில், உள்மதிப்பீட்டுத் தேர்வுகளில் எளிதான கேள்விகளைக் கேட்பது ஒரு தற்காலத் தீர்வாக அமைந்தது. இது கல்வியின் தரத்தில் மறைமுகமாக நுழைந்த முதல் சமரசம். அடுத்து பருவத் தேர்வு. இதில் ஒருவர் குறைந்தபட்சம் 40% பெற வேண்டும். (அதாவது 75-க்கு 30 மதிப்பெண்). ஆனால் ஒருவர் சுமார் 35% அளவுக்கு மதிப்பெண் பெற்றால், அதை 40% ஆக உயர்த்துவது ஏற்கப்பட்டது. இது இரண்டாவது சமரசம். இறுதியாக, இந்த உள்மதிப்பீட்டு மதிப்பெண்ணையும் பருவத் தேர்வு மதிப்பெண்ணையும் கூட்டினால் 50 வர வேண்டும். ஆனால் அது 48 என்று வந்தால், ‘கருணை மதிப்பெண்’ இரண்டைக் கூட்டி மொத்தம் 50 மதிப்பெண் என்று உயர்த்திக்கொள்வது அனுமதிக்கப்பட்டது.

ஒரு மாணவர் தேர்ச்சி பெறுவதற்குக் குறைந்தபட்சம் 50% அவசியம் என்ற அளவீடு எந்த அடிப்படையில் எப்போது நிர்ணயிக்கப்பட்டது? 50% என்கின்ற எல்லையை எப்படியாவது தொட்டுவிட வேண்டும் என்கிற துடிப்பு ஒருசில மாணவர்களைத் தவறான வழிமுறைகளைப் பின்பற்றத் தூண்டுகிறது. தற்போதுள்ள தொழில்நுட்பம் தவறான வழிமுறைகளுக்குச் சாதகமாகவும் அமைகிறது.

தேர்வில் நூதனம்

இப்போது ஒரு கேள்வியை எழுப்பிக்கொள்வோம். ஒரு மாணவர் ஏன் குறைந்தபட்சம் 50 மதிப்பெண் பெற வேண்டும்? இந்தக் கேள்வியைச் சற்று மாற்றியும் கேட்கலாம். ஒரு மாணவர் தேர்வில் வெற்றிபெற்றார் அல்லது தோல்வி அடைந்தார் என்று ஏன் சொல்ல வேண்டும்? சிறப்பான கல்வி வழங்கப்பட்டது; தேர்வுகள் முறையாக நடத்தப்பட்டன; விடைத்தாள்கள் சரியாக மதிப்பிடப்பட்டன. இவையல்லவா முக்கியம்? இவற்றுக்கு நாம் முழு உத்தரவாதம் தர வேண்டும். ஒரு மாணவர் நூற்றுக்கு 30 மதிப்பெண் பெற்றார், இன்னொருவர் 90 மதிப்பெண் பெற்றார். அத்தோடு தேர்வை முடித்து சான்றிதழை வழங்கினால் என்ன? ஏன் வெற்றி, தோல்வி என்று சொல்ல வேண்டும்? யார் வெற்றி பெற்றார், யார் தோல்வியுற்றார் என்பதைக் காலம் சொல்லட்டும். நாம் செய்ய வேண்டியது, மாணவர்கள் பெற்ற 30 அல்லது 90 என்கின்ற மதிப்பெண் அவரவர் தகுதிக்கு ஏற்ற சரியான அளவீடு என்பதை உறுதிசெய்வது மட்டும்தான்.

குறைவாக மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர் விருப்பப்பட்டால் மீண்டும் தேர்வு எழுதட்டும், எத்தனை முறை எழுத வேண்டும் என்பதை அவரே முழு சுதந்திரத்துடன் முடிவு செய்யட்டும். பொதுவாக, மாணவர்கள் எல்லாப் பாடங்களிலும் ஒரே அளவிலான மதிப்பெண் பெறும் வாய்ப்புகள் குறைவு. அவரவர் திறமைக்கேற்பச் சில பாடங்களில் அதிக மதிப்பெண்ணும் மற்ற பாடங்களில் குறைவான/ திட்டமான மதிப்பெண்ணும் பெறுவதுதான் இயல்புநிலை. ஒரு மாணவர் அவர் பெற்ற மதிப்பெண்களைப் பாடரீதியாக வரிசைப்படுத்திச் சான்றிதழ் வழங்கினால், அது அவரது உண்மையான திறமையின் பிரதிபலிப்பாக அமையும். குறிப்பிட்ட பணிகளுக்குக் குறிப்பிட்ட பாடங்களில் மாணவர்கள் பெற்ற மதிப்பெண்ணைப் பரிசீலிக்கும் போக்கும் இதனால் ஏற்படும்.

தரம், சுதந்திரம், பொறுப்பு

படிப்புக்கான இடங்கள் பன்மடங்காக உயர்ந்திருக்கிறபோது தரக்கட்டுப்பாடு உயிரோட்டமாக அமைய வேண்டும். எதிர்வரும் காலத்தில் வகுப்பறை பயிற்றுவிப்பு என்பது வெகுவாகக் குறையலாம். உயர் கல்வி வகுப்புகளில் மாணவர்கள் நீண்ட நேரம் செவிசாய்த்துக் கற்கும் திறன் குறைந்துவருகிறது. தேவையான பாடங்களை இணையதளம் வாரி வழங்க முடியும். மாணவர்களின் திறமையைப் புதுமையான தேர்வுகள் மூலம் வெளிக்கொணர்வதுதான் எதிர்கால ஆசிரியர்களின் முக்கியப் பங்காக அமையும். மாணவர்களிடையே முழு சுதந்திரத்துடன் பொறுப்பையும் சேர்த்து ஒப்படைத்துவிடுவோம். இதனால் வியத்தகு மாற்றங்கள் விளையும். பொறியியல் கல்வியின் தரம் உயரும். நாட்டின் மனிதவளம் தழைத்து, பொருளாதாரம் உயர வழி வகுக்கும்.

- சி.கோதண்டராமன், புதுவைப் பொறியியல் கல்லூரியின் முன்னாள் முதல்வர் மற்றும் கட்டிடவியல் துறைப் பேராசிரியர். தொடர்புக்கு: skramane@gmail.com

கடந்த ஆண்டு, ஐநா சபையின் போதைப்பொருள் மருந்துகள் ஆணையம் கஞ்சாவை மிகவும் ஆபத்தான போதைப்பொருள் பட்டியலில் இருந்து நீக்கியுள்ளது. இதனால், கஞ்சாவை மருந்துத் தேவைக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ள நல்லதொரு வாய்ப்பு அமைந்துள்ளது என்றே கூற வேண்டும்.

ஆம், கனடா, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் கஞ்சாவைச் சட்டபூர்வமாக மருந்தாகப் பயன்படுத்திவந்த நிலையில், இந்தியாவில் அது தடை செய்யப்பட்ட போதைப்பொருளாக இருந்துவந்தது. எனினும், கஞ்சாவில் இருக்கும் மருத்துவக் குணங்கள் அளப்பரியன ஆகும். கஞ்சாவை முறைகேடாகப் பயன்படுத்துவதிலிருந்தும், போதைப்பொருளாகப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்கும் பொருட்டும் அதனை நம் ஒன்றிய அரசு தடை செய்திருந்தது. இந்நிலையில், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ஐநா போதைப்பொருள் கட்டுப்பாட்டு ஒப்பந்தங்களில் கஞ்சாவை நீக்குவது தொடர்பாக உலக சுகாதார அமைப்பு சில பரிந்துரைகளை முன்மொழிந்திருந்தது.

அதனைத் தொடர்ந்து, கடந்த ஆண்டு ஐநா போதைப்பொருள் மருந்துகள் ஆணையத்தின் 63-வது கூட்டத்தில் கஞ்சாவை மிகவும் ஆபத்தான போதைப்பொருள் பட்டியலில் இருந்து நீக்க வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அதில் பங்கேற்ற 57 உறுப்பு நாடுகளில் இந்தியா கஞ்சாவை மிகவும் ஆபத்தான போதைப்பொருள் பட்டியலில் இருந்து நீக்க ஆதரவாக வாக்களித்தது. மொத்தம் 27 நாடுகள் ஆதரவாக வாக்களித்த காரணத்தால், கஞ்சாவை மிகவும் ஆபத்தான போதைப்பொருள் பட்டியலில் இருந்து நீக்குவதாக ஐநா அறிவித்துள்ளது.

கஞ்சாவின் வரலாறு என்பது ஆசியாவைப் பூர்விகமாகக் கொண்டதாகும். இதனை அறிவியல்ரீதியாக கானபிஸ் இண்டிகா (Cannabis indica), கானபிஸ் சட்டீவா (Cannabis sativa) என இரு செடிகளாக இந்தியாவில் வகைப்படுத்தியுள்ளனர். மேலும், கஞ்சா செடியின் இலைகள், மொட்டுகள், விதைகள், நார், அதனுடைய பிசினைக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் எண்ணெய் என அனைத்தும் பயன்பாட்டுக்குரியவை. முக்கியமாக இந்தியாவில் கி.மு. ஆயிரமாவது ஆண்டு முதல் வலிநிவாரணியாகவும், மயக்க மருந்தாகவும், தொழுநோய் சிகிச்சைக்கும் பயன்படுத்திவந்துள்ளனர். பின்பு 19-ம் நூற்றாண்டில் வலிப்பு, மனநோய், அல்சைமர், புற்றுநோய் என மருத்துவப் பயன்பாட்டில் கஞ்சா இடம்பிடிக்க ஆரம்பித்தது.

இப்படி எண்ணற்ற மருத்துவக் குணங்களைக் கொண்ட கஞ்சா, போதைப்பொருள் என்னும் குறுகிய வார்த்தைக்குள் சிறைப்பட்டுப் போனதென்பது மனிதர்களின் வரலாற்றுப் பிழையே. இதன் பொருட்டே கஞ்சா மூலம் சமூகத்தில் நிலவும் வன்முறையை அறிந்த ஐநா சென்ற நூற்றாண்டில் உலகெங்கும் கஞ்சாவைப் பயன்படுத்தத் தடை விதித்தது. அதனைத் தொடர்ந்து 1985-ம் ஆண்டு முதல் இந்தியாவும் கஞ்சா பயன்பாட்டை அனைத்து வடிவத்திலும் தடைசெய்தது.

எனினும், மருத்துவத்தில் தனக்கென நீங்கா இடத்தைப் பிடித்திருக்கும் கஞ்சாவை மீண்டும் பயன்பாட்டுக்குக்குக் கொண்டுவர ஆசைப்பட்ட அமெரிக்கா, 2004 முதல் தடையை நீக்கிக் கட்டுப்பாடுகளுடன் சில மாநிலங்களில் அதனை அனுமதித்தது. அதைத் தொடர்ந்து, தற்போது 26 மாகாணங்களிலும் தடை நீக்கப்பட்டதுடன், 11 மாகாணங்களில் அதிகாரபூர்வமாகத் தனிமனிதப் பயன்பாட்டிலும் இருக்கிறது. அத்துடன் ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகமும் எந்த வகையான கஞ்சாவைப் பயன்படுத்தலாம் எனத் தனது ஆராய்ச்சியின் மூலம் விரிவாகத் தெளிவுபடுத்தியது. சி.பி.டி. கொண்டிருக்கும் கஞ்சா சிபி-2 ரிசெப்டார் என்னும் ஏற்பியுடன் இணைவதால் மருத்துவம் சார்ந்த வலி நிவாரணியாக இருக்கும். எனவே, சி.பி.டி. கொண்டிருக்கும் கானபிஸ் என்ற கஞ்சாதான் அமெரிக்காவிலும் கனடாவிலும் அதிக அளவில் பயன்பாட்டில் இருக்கிறது.

இவற்றையெல்லாம் கருத்தில்கொண்டுதான் இந்தியாவில் உத்தரா கண்ட் மாநிலத்தில் 2018-ம் ஆண்டு முதல் சில கட்டுப்பாடுகளுடன் மருத்துவம் மற்றும் தொழிற்சாலைப் பயன்பாட்டுக்காக கஞ்சா செடி வளர்க்க அனுமதி வழங்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து மத்தியப்பிரதேசத்திலும் மணிப்பூரிலும் அனுமதி தரப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து, தற்போது இமாச்சல பிரதேச மாநிலமும் அனுமதி தரப்போவதாகக் கூறியுள்ளது. இமாச்சல பிரதேசத்தின் குல்லு, மண்டி மாவட்டங்களில் விளையும் கஞ்சாவுக்கு வெளிநாடுகளில் நல்ல கிராக்கி உண்டு. அதன் மூலம் ஆண்டு ஒன்றுக்கு ரூ.18,000 கோடி வருமானம் இமாச்சல பிரதேச அரசாங்கத்துக்குக் கிடைக்கும் என்று கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், உலக அளவில் கானபிஸ் கஞ்சாவின் சந்தை வளர்ச்சி என்பது 2027-ல் 15.8 பில்லியன் டாலர் அளவில் இருக்கும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

இதற்கிடையில், இந்திய விதை தொழிற்சாலை அமைப்பு அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் வர்த்தகத்தில் கானபிஸ் கஞ்சாவின் மதிப்பு என்பது 25 பில்லியன் டாலர் அளவில் இருக்கும் என்பதால், இந்திய அரசு அதில் ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சிக்கு அனுமதி தர வேண்டும் என்றும் தொழில் வளர்ச்சி சார்ந்த ஏற்றுமதிக்கும் வழிவகை செய்ய வேண்டும் என்றும் கோரியுள்ளது. முக்கியமாக, இந்தியாவின் கானபிஸ் இண்டிகா மற்றும் கானபிஸ் சட்டீவா ரகங்களுக்கு அயல்நாட்டுச் சந்தையில் வரவேற்பு இருப்பதை உணர்ந்து இக்கோரிக்கையை முன்வைத்துள்ளது.

புற்றுநோய் சிகிச்சையில் கஞ்சா முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. அதனை சட்டபூர்வமாக மருத்துவத் தேவைக்குப் பயன்படுத்தும் வகையில் கஞ்சாவை அனுமதிக்க வேண்டும் என்று அன்றைய பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேலாண்மைத் துறை அமைச்சர் மேனகா காந்தி சட்ட முன்வரைவு ஒன்றைத் தாக்கல் செய்தார். அதனை ஆய்வுசெய்த அப்போதைய அமைச்சர் குழு, அதில் சிறுசிறு மாற்றங்களைச் செய்து கஞ்சாவை மருந்து வடிவில் மருத்துவச் சிகிச்சைக்காகப் பயன்படுத்த ஒப்புதல் வழங்கியிருந்தது குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும்.

எனவே, மருத்துவப் பலன் மற்றும் தொழில் சாத்தியங்கள் நிறைந்திருக்கும் கஞ்சா செடி வளர்ப்பை அரசு முறைப்படுத்த வேண்டும். புற்றுநோய் போன்ற நோய்களால் மிகுந்த வலியை எதிர்கொண்டிருக்கும் நோயாளிகளுக்கு இது பெரும் வரப்பிரசாதமாக அமையும்.

- செ.சரத், வேளாண் ஆராய்ச்சியாளர். தொடர்புக்கு: saraths1995@gmail.com

லேவா மற்றும் கேத்வா பட்டீதார்கள் யார்? குஜராத் அரசியலில் அவர்கள் ஆற்றிய பங்கு என்ன என்பதை விளக்குகிறது இந்த சிறப்பு தொகுப்பு

Gopal B Kateshiya

Leuva and Kadva Patidars in Gujarat politics : குஜராத்தின் 17வது முதல்வராக பொறுப்பேற்றார் பூபேந்திர படேல். பட்டீதார் சமூகத்தில் இருந்து பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட ஐந்தாவது முதல்வர் இவர் ஆவார். ஆனாலும் கத்வா என்ற பட்டீதார் சமூகத்தின் உட்பிரிவில் இருந்து பொறுப்பேற்ற முதல் முதல்வர் இவர் என்று கூறப்படுகிறது. இதற்கு முன்பு முதல்வர் பொறுப்பு வகித்த அனந்திபென் படேல் லேவா பட்டீதார். அவர் கத்வா பட்டீதார் சமூகத்தை சேர்ந்தவரை மணம் முடித்துக் கொண்டார்.

லேவா மற்றும் கத்வா பட்டீதார்கள் யார்? குஜராத் அரசியலில் அவர்கள் ஆற்றிய பங்கு என்ன என்பதை விளக்குகிறது இந்த சிறப்பு தொகுப்பு

சமூகம்

பட்டீதார் என்ற வார்த்தையின் பொருள் நிலம் வைத்திருப்பவர் என்பதாகும். இடைக்கால இந்தியாவில் இவர்கள் உழைக்கும் விவசாயிகளாகவும், முந்தைய சமஸ்தானங்களின் ஆட்சியாளர்களாகவும் இருந்ததால் அதிக நிலங்களை குத்தகைக்கு எடுத்துக்கொண்ட நபர்களாக அவர்கள் மாறினார்கள். சுந்திரத்திற்கு பிறகு அவர்களுக்கு அந்த நிலத்திற்கான உரிமைகள் வழங்கப்பட்டது. பிறகு பட்டீதார் சமூகத்தினர் விவசாய நிலங்களின் பெரும் பகுதிகளுக்கு உரிமையாளர்களாக ஆனார்கள்.

பாரம்பரியமாக நிலம் வைத்திருக்கும் இவர்கள் தொழில் துறையில் கால் பதித்தனர். சில பட்டீதார்கள் 70கள் மற்றும் 80களில் தொழிற்துறையில் இறங்கினார்கள். காலப்போக்கில் வணிகம் மற்றும் வர்த்தகத் துறையில் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கை இவர்கள் பெற்றார்கள்.

பலர் நாட்டை விட்டு வெளியேறினார்கள். இன்று அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, மற்றும் ஆப்பிரிக்காவில் குடியேறிய குஜராத் மக்களில் பெரும்பாலானோர் பட்டீதார் சமூகத்தினர் ஆவார்கள்.

6.5 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட குஜராத்தில் பட்டீதார்கள் எண்ணிக்கை மட்டும் 1.5 கோடியாக உள்ளது. ஓ.பி.சி. பிரிவில் இருக்கும் கோலிகள் பட்டீதார்களை விட அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பார்கள் என்று கருதப்பட்டாலும் கூட அந்த பிரிவில் நிறைய உட்சாதியினர் இருப்பதால் அரசியல் ஆதாயங்களுக்காக அவர்களின் எண்ணிக்கையை பயன்படுத்த முடியவில்லை.

பட்டீதார்கள் மத்தியில், மாறாக, இரு சமூகத்தினரிடையும் சமூக ரீதியான உணர்வும், அரசியல் தொகுதி ரீதியாகவும் வலுவான உணர்வுகளை கொண்டுள்ளனர். இரண்டு முக்கிய துணைச் சாதியினரான கத்வாஸ் மற்றும் லீவாக்களின் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் சமூக விதிமுறைகள் வேறுபட்டிருந்தாலும், அவர்கள் இரண்டு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக ஒரே அரசியல் குழுவாக வாக்களித்துள்ளனர்.

க்ஷத்ரிய-ஹரிஜன்-ஆதிவாசி-முஸ்லிம் (KHAM) கூட்டணியை ஒருங்கிணைப்பதற்கான காங்கிரஸ் முயற்சிக்கு எதிர்வினையாக, பாஜக பின்னால் ஒரு அணியாக திரண்டனர் பட்டீதார்கள். இதர உயர் சாதியினருடன் மறைந்த கேஷூபாய் படேல் பாஜகவை குஜராத்தில் முதன்முறையாக 1995ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் ஆட்சிக்கு கொண்டு வந்தனர். குடியரசுத் தலைவரின் சிறிய கால ஆட்சி மற்றும் 1996 மற்றும் 98க்கு இடையே ஒன்றரை ஆண்டு ஷங்கர்சின் வகேலாவின் ராஷ்ட்ரிய ஜனதா கட்சியின் ஆட்சி தவிர்த்து இன்று வரை குஜராத்தை பாஜகவே ஆட்சி செய்து வருகிறது.

லேவாக்கள் (Leuvas) மற்றும் கத்வாக்கள் (Kadvas)

பட்டீதார்கள் அல்லது படேல்கள் ராமரின் வழித்தோன்றல்கள் என்று கூறுகின்றனர். லேவாக்கள் மற்றும் கத்வாக்கள் ஆகியோர் முறையே ராமின் இரட்டை மகன்களான லவா மற்றும் குஷின் வழித்தோன்றல்கள் என்று கூறிக் கொள்கின்றனர். லேவாக்கள் கோடல்மாவை (Khodal Ma) குல தெய்வமாக வணங்குகின்றனர். கத்வாக்கள் உமிய மாதாவை குல தெய்வமாக வணங்குகின்றனர்.

மாநிலத்தின் கிழக்கு உள்ள பழங்குடி மக்களின் பகுதியை தவிர்த்து குஜராத்தின் அனைத்து பகுதிகளிலும் பட்டீதார்கள் உள்ளனர். அதிக அளவில் வடக்கு குஜராத், சௌராஷ்ட்ரா, மத்திய குஜராத், மற்றும் கிழக்கு குஜராத்தில் சூரத் போன்ற பகுதியில் இவர்கள் வாழ்கின்றனர். சமூக பிணைப்புகளை வலுவாக வைக்க தங்களின் துணை குழுக்களுக்குள் மட்டுமே திருமண உறவை மேற்கொள்கின்றனர்.

லேவாக்கள் கத்வாக்களின் எண்ணிக்கையை விட அதிகமாக உள்ளனர். சௌராஷ்ட்ரா மற்றும் மத்திய குஜராத் பகுதிகளில் லேவாக்கள் அதிக அளவில் வசிக்கின்றனர். கத்வாக்கள் வடக்கு குஜராத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர். தெற்கு குஜராத் இரு தரப்பினரையும் சமமாக கொண்டுள்ளது.

மத்திய குஜராத்தில் உள்ள பட்டீதார்களில் ச் காம் (6 கிராமங்கள்) மற்றும் சட்டாவிஸ் காம் (27 கிராமங்கள்) பட்டீதார்கள் என்று வழங்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் சாரோதார் பிராந்தியத்தில் குறிப்பிட்ட கிராமங்களில் இருந்து தங்கள் பெயரைப் பெற்றனர். இதர பின்தங்கியோர் பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ள சௌத்ரி படேல் என்ற சமூகத்தினர் வடக்கு குஜராத்தில் அதிக அளவில் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

பட்டீதார் முதல்வர்கள்

1973ம் ஆண்டு காங்கிரஸ் -ஜனதா தளம் சிமன்பாய் படேல் பட்டீதார் சமூகத்தில் இருந்து முதல்வர் பொறுப்பேற்ற முதல் நபர் ஆவார். அவரை தொடர்ந்து காங்கிரஸ் (O) மற்றும் ஜனதா மோர்ச்சாவின் கூட்டணியின் தலைவராக இருந்த பாபுபாய் ஜாஷ்பாய் படேல் 1975ம் ஆண்டு முதல்வராக பொறுப்பேற்றார். அவசரநிலை நீக்கப்பட்ட பிறகு 77ம் ஆண்டில் ஜனதா கட்சியின் சார்பில் பாபுபாய் படேல் மீண்டும் முதல்வராக பொறுப்பேற்றார்.

1990 ஆம் ஆண்டில், சிமன்பாய் இரண்டாவது முறையாக ஜனதா தளம்-காங்கிரஸ் கூட்டணியின் தலைவராக முதல்வரானார். 1995ம் ஆண்டு கேஷூபாய் பாஜக சார்பில் போட்டியிட்டு வென்று மூன்றாவது பட்டீதார் முதல்வராக பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார். ஆனாலும் , க்ஷத்ரியரான ஷங்கர்சின் வகேலா அவருக்கு எதிராக கலகம் செய்தார் மற்றும் சில மாதங்களுக்குள் கேஷூபாயை பதவி விலகும்படி கட்டாயப்படுத்தினார்.

கேஷூபாய் மீண்டும் 98ல் பாஜகவை வெற்றியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார். இரண்டாவது முறையாக அவர் மீண்டும் முதல்வராக பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார். ஆனால், கட்ச் பூகம்பத்திற்குப் பிறகு, 2001ஆம் ஆண்டில் பாஜக அவரை மாற்றியது, அவருடைய பதவிக்காலம் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக இருந்தபோது. நரேந்திர மோடி புதிய முதல்வரானார்.

சிமன்பாய், பாபுபாய் மற்றும் கேஷூபாய் ஆகியோர் லேவாக்கள் . மோடி பிரதமராக 2014ம் ஆண்டு தேர்வு செய்யப்பட்ட பிறகு, அவரின் நீண்ட கால கூட்டாளியான அனந்திபென் படேல், கத்வாவை மணந்து கொண்ட லேவா பட்டீதார், முதல்வராக தேர்வு செய்யப்பட்டார். ஆனால் படேல் சமூகத்தின் இட ஒதுக்கீடு போராட்டத்தை அடுத்து இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு அவர் ராஜினாமா செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

பட்டீதார் கலகம்

2002ம் ஆண்டு தேர்தலின் போது 182 சட்டமன்ற தொகுதிகளில் 127 இடங்களில் வெற்றி பெற்றது பாஜக. பாஜகவின் மிகச்சிறந்த தேர்தல் வெளிப்பாடு அதுவாகும். ஆனால் கேஷுபாய் ஓரங்கட்டப்பட்ட பிறகு பாஜகவில் ஒரு கிளர்ச்சியை உருவாக்கினார்கள் பட்டீதார்கள்.

ஆனால் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மோடி மாநிலம் மற்றும் கட்சியை இறுக பற்றிக் கொண்டாலும் கூட லேவா எம்.எல்.ஏக்கள் திரு கேஜ்ரா மற்றும் பாவ்க்கு உந்தாட் காங்கிரஸில் சேர்ந்தனர். 2002ம் ஆண்டில் உள்துறை அமைச்சராக இருந்த கோர்தன் ஜடாஃபியா, 2007இல் மஹாகுஜரத் ஜனதா கட்சியை (எம்ஜேபி) தொடங்கி, பட்டீதார் சமூகத்தின் வலிமையை மோடிக்கு எதிராக சவால் செய்து தோல்வி அடைந்தார்.

பட்டீதார்களுக்கு எதிராக நடத்தப்படும் அநீதிகள் தொடர்பாக பொதுவெளியில் 2012ம் ஆண்டு கேஷூபாய் பேசினார். பிறகு மோடிக்கு எதிராக குஜராத் பரிவர்தன் கட்சியை துவங்கினார். ஜடாஃபியா ஜி.பி.பி. கட்சியில் சேர்ந்தார் ஆனாலும் கூட புதிய கட்சி இரண்டு சட்டமன்ற தொகுதிகளில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றது. ஜடாஃபியாவும் தோல்வி அடைந்தார்.

ஜி.பி.பி. கட்சி 2014ம் ஆண்டு பாஜகவில் இணைந்தது. இது ஜடாஃபியாவை மீண்டும் பாஜகவில் இணைக்க உதவியது. மேலும் கேஷூபாய் தீவிர அரசியலில் இருந்து ஓய்வு பெறவும் வழி வகுத்தது.

ஹர்திக் படேலின் கலகம்

2015ம் ஆண்டு மத்திய பகுதியில், 23 வயதான கத்வா படேல் சமூகத்தை சேர்ந்த ஹர்திக் படேல் பட்டீதார் சமூகத்தினரை ஓ.பி.சியினராக அங்கீகரிக்க வேண்உம் என்று போராட்டத்தில் இறங்கினார். சமூகத்தின் பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் ஏழைகளாக இருப்பதாலும், அரசு வேலைகளில் ஒதுக்கீடுகள் தேவைப்படுவதாலும் இந்த போராட்டத்தை அவர் நடத்தினார்.

இந்த போராட்டம் பாஜக எதிர்ப்பு தொனியைக் கொண்டிருந்தது, மேலும் லட்சக்கணக்கான கத்வாக்கள் மற்றும் லேவாக்களை ஒன்றிணைத்தார்.

தங்கள் அதிகாரத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக இருப்பதை உணர்ந்தனர், சவுராஷ்டிராவில் உள்ள உமியாதம் சிட்சர் (கத்வா) மற்றும் ஸ்ரீ கோடால்தாம் டிரஸ்ட் (லேவா) போன்ற நிறுவப்பட்ட சமூக அமைப்புகளின் தலைவர்கள். வடக்கு குஜராத்தில் உமியதாம் மற்றும் உஞ்சா (கத்வா), மத்திய குஜராத்தில் விஷ்வ் உமியா அறக்கட்டளை (கத்வா) மற்றும் சர்தார்தம் (இரண்டும்); மற்றும் தெற்கு குஜராத்தில் உள்ள சூரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமஸ்த் படிதார் சமாஜ் (இரண்டும்) ஒன்றாக இணைந்தன.

பெரும்பாலும் பா.ஜ.கவின் மீது சாய்ந்திருக்கும் இந்த அமைப்புகள், ஒரு ஒருங்கிணைப்புக் குழுவை அமைத்து, சமூகத்தின் அரசியல் உயர்வு இழக்கப்படாமல் இருக்க, கத்வாஸ் மற்றும் லேவாஸை ஒன்றிணைக்க முயன்றன. மறுபுறம் லலித் வசோயா உமா கோடல் யாத்ரையை கேத்வாக்கள் மற்றும் லேவாக்களை ஒன்றிணைக்கும் வகையில் சௌராஷ்ட்ராவில் நடத்தினார்கள். இறுதியில் அதை பாஜகவுக்கு எதிராக காங்கிரஸ் டிக்கெட்டில் எம்எல்ஏ ஆக மாற்றியது.

பாஜக அரசியல்

இட ஒதுக்கீட்டிற்கான போராட்டத்தை தொடர்ந்து கத்வாவை சேர்ந்த பர்ஷோட்டம் ரூபாலா மற்றும் லேவாவின் மன்சுக் மாண்டாவியா மத்திய அமைச்சர்களாக 2016ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் தேர்வு செய்யப்பட்டனர். அதனை தொடர்ந்து வந்த மாதம் ஒன்றில் அனந்திபென்னிற்கு பதிலாக ஜெய்ன் பனியாவை சேர்ந்த விஜய் ரூபானி தேர்வு செய்யப்பட்டார். தொடர்ந்து துணை முதல்வராக நிதின் படேல் என்ற கேத்வாவை சேர்ந்தவர் தேர்வு செய்யப்பட்டார். இருப்பினும், இடஒதுக்கீடு போராட்டத்தின் கோபம் நீடித்தது, மற்றும் 2017 சட்டமன்றத் தேர்தலில், பாஜக 99 இடங்களைக் கைப்பற்றியது, 1995 க்குப் பிறகு மிக மோசமான செயல்திறனை வெளிப்படுத்திய தேர்தல் ஆகும்.

இரண்டு உட்பிரிவினரை இட ஒதுக்கீட்டிற்கான போராட்டம் ஒன்றிணைத்தது. ஆனால் அரசியல் ரீதியாக சமூகத்தை காயப்படுத்தியது. போராட்டம் பெரும் அளவில் வெளியேறிய போதும் நம்பிக்கையை அவர்கள் கைவிடவில்லை. அதன் முக்கிய முகங்களான ஹர்திக், கோபால் இட்டாலியா மற்றும் ரேஷ்மா படேல் ஆகியோர் காங்கிரஸ், ஆம் ஆத்மி மற்றும் என்.சி.பி. ஆகியவற்றில் இணைந்துள்ளனர்.

ஆராய்ச்சியாளர்கள் படங்கள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறதோ, அவை அந்த அளவுக்கு வைரஸ் பற்றிய குறைவான கல்வியைக் பார்வையாளர்கலுக்கு காட்டுகிறது.

ஒரு புதிய ஆய்வு SARS-CoV-2 வைரஸின் கருப்பு வெள்ளை படங்கள் வைரஸை மிகவும் தீவிர தொற்றுநோயாகக் காட்டுகின்றன என்று வாதிடுகிறது. அதே நேரத்தில் ஊடகங்களில் காட்டப்படும் முப்பரிமாண வண்ணப் படங்கள் வைரஸை ஒரு அழகாக கருதுவதற்கு சாதகமாக உள்ளன. ஆனால், அது மிகவும் யதார்த்தமானது அல்ல அல்லது தொற்று அல்ல என்பதற்கு ஆதரவாக உள்ளது என்று வாதிடுகிறது.

பொதுமுடக்கத்தின்போது நடத்தப்பட்ட ஸ்பானிஷ் வானொலி தொலைக்காட்சி நிறுவனம் (the Instituto de Radio Televisión Española) மற்றும் பார்சிலோனா தன்னாட்சி பல்கலைக்கழகம் (Universitat Autonoma de Barcelona) (யுஏபி)-வின் ஆய்வு PLoS ONE-ல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

ஆராய்ச்சியாளர்கள் SARS-CoV-2 வைரஸின் பல்வேறு படங்களை பங்கேற்பாளர்கள் முன் வழங்கினர். அவர்களிடம் அழகு, அறிவியல் இயல்பு, யதார்த்தம், தொற்றுநோய் பற்றிய கருத்து, பயம் மற்றும் படங்களின் செயல்பாட்டு தன்மை போன்ற அளவுகள் பற்றி கேட்கப்பட்டது.

இந்த ஆய்வு வண்ணப் படம் Vs கருப்பு வெள்ளை, 2D vs 3D, புகைப்படம் vs விளக்கம் போன்ற அம்சங்களையும் உள்ளடக்கியது. மேலும் இவை எவ்வாறு அவர்களுடைய கருத்தை பாதிக்கின்றன என்று UAB செய்திக்குறிப்பில் தெரிவித்துள்ளது.

கொரோனா வைரஸ் படங்களின் அழகு, வண்ணப் படம் மற்றும் முப்பரிமாணப் படங்களில் (3D images) அதிகம் காணப்படுவதாக இந்த ஆய்வு முடிவு செய்தது. SARS-CoV-2 பற்றி பொதுமக்களுக்குத் தெரிவிக்கும்போது அதிகம் பயன்படுத்தப்படும் படங்கள் இவை. இந்த அர்த்தத்தில், வைரஸை அழகுபடுத்தும் படங்களை விநியோகிப்பதில் ஊடகங்களின் பங்கு பற்றி இந்த ஆய்வு விவாதிக்கிறது.

ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்த படங்களில் கண்டறியப்பட்ட அழகுக்கும் அவற்றின் செயல்பாட்டு மதிப்புக்கும் எதிர்மறையான தொடர்பைக் கண்டறிந்தனர். படங்கள் எவ்வளவு அழகாக இருந்தனவோ அந்த அளவுக்கு பார்வையாளர்களுக்கு வைரஸ் பற்றி குறைவான கல்வியைத் தருவதாகத் தோன்றியது.

ஆதாரம்: பார்சிலோனா தன்னாட்சி பல்கலைக்கழகம்

The courts will have to come up with a solution to the question of medical admissions by next year

The latest Bill passed by the Tamil Nadu Assembly exempting the State from the National Eligibility-cum-Entrance Test (NEET) for admission to undergraduate (UG) medical courses and also to prescribe its own admission method for MBBS seats is in no way different from the efforts taken by the previous government in 2017. The Bills sent by the State were returned by the President of India without getting his assent.

Before passing the Bill, the Tamil Nadu government had appointed a committee of experts under Justice A.K. Rajan, a retired judge of the Madras High Court, to look into the question of the desirability of having the examination as a prerequisite for MBBS admissions. When the committee started its hearing, it was generally stated that it would advise the government to exempt itself from the requirement of the examination. However, when a public interest litigation (PIL) petition was filed in the High Court challenging the appointment of the committee on the ground that it violated the orders of the Supreme Court regarding NEET, the stand taken was that the committee would only look into the effects of the examination on the students in the State.

Views of all stakeholders

The committee said it had ascertained the views of all the stakeholders and that a majority were not in favour of the NEET requirement. It did not recommend any legislation. The committee was of the opinion that the examination had not provided any special mechanism for testing the knowledge and aptitude of the students. It suggested that the higher secondary examination of the State board itself was an ample basis for the selection of students for MBBS seats. NEET only worked against underprivileged government school students, and had profited coaching centres and affluent students.

The present Bill proceeds on the assumption that medical college admissions will come under the Concurrent List (Entry 25 of List III) and, therefore, the State can also enact a law regarding admission and amend any Central law on admission procedures.

This thinking of the State may be due to the observation made by the Supreme Court in the selection processof postgraduate (PG) courses in medicine, where the Medical Council of India (MCI) had prescribed certain regulations providing reservation for in-service candidates. The Supreme Court struck down regulation 9(c) made by the MCI on the ground ofthe exercise of power beyond its statute.

It must be remembered that the Supreme Court was only dealing with a regulation framed by the MCI, whereas the requirement of NEET being a basic requirement for PG and UG medical courses has now been statutorily incorporated under Section 10D of the Indian Medical Council (IMC) Act, which states, “ There shall be conducted a uniform entrance examination to all medical educational institutions at the undergraduate level and postgraduate level through such designated authority in Hindi, English and such other languages and in such manner as may be prescribed and the designated authority shall ensure the conduct of uniform entrance examination in the aforesaid manner: Provided that notwithstanding any judgment or order of any court, the provisions of this section shall not apply, in relation to the uniform entrance examination at the undergraduate level for the academic year 2016-17 conducted in accordance with any regulations made under this Act, in respect of the State government seats (whether in government medical college or in a private medical college) where such State has not opted for such examination.”

Though this amendment was to come into force from the academic year 2016-2017 onwards, due to opposition from many quarters, the Union government issued an Ordinance on May 24, 2016, postponing the introduction of NEET to the next academic year.

When the Tamil Nadu government issued an order in 2017 providing for the reservation of 85% of the seats for students passed out from the State board and 15% for students from other boards, it was struck down by the Madras High Court. An appeal by the State to the Division Bench was also rejected.

Same fate

It was then the Tamil Nadu Assembly passed a Bill seeking the exemption of the State from NEET, which the President refused to give his assent to. The present move to pass a fresh Bill on the same lines is most likely to meet the same fate.

It is significant that no other State in India has sought an exemption from NEET and, therefore, exempting Tamil Nadu alone may not be possible. Even among the seats allotted to the State, there is no bar for students from other States from competing or selecting colleges in Tamil Nadu. Also, if exempted, what will be the fate of the all-India quota of 15%, which will be filled up by students who write NEET, and what will happen to Tamil Nadu students who do not write the examination, thus not availing this quota?

As a sop for government school students, the State government had brought in a law providing 7.5% reservation in medical seats, but with NEET as a criterion. The same situation continues even for the admission for this academic year.

The introduction of internal reservation for government school students is under challenge before the Madras High Court. Similarly, NEET as a requirement is also pending in the Supreme Court. Unless these two issues are decided, NEET cannot be removed by a State amendment.

However, certain legal pundits had said the State could amend a Central law falling under the Concurrent List and had given examples of the amendments made to to the Hindu Marriage Act, the Industrial Disputes Act, etc.

The question is not whether the State government can amend a law falling under the Concurrent List. The question is whether the State government can exempt Section 10D of the IMC Act, which is a parliamentary law that falls under the Central List (Entry 66). Moreover, the Supreme Court has also upheld NEET as a requirement.

Mere statistics highlighting that a majority of the stakeholders do not want NEET in Tamil Nadu is not an answer for exempting the examination that was introduced by a Central law. Data is necessary only when there is power to legislate on the subject concerned.

If the committee’s findings that government school students are edged out from entering medical colleges due to competitive examinations are accepted, it will be difficult to explain the 7.5% reservation exclusively meant for these students.

Since the Bill, which will become an Act after the President’s nod, will come into effect only from the next academic year, the battle for and against the NEET requirement will continue in courts. Hopefully, the courts will determine the legality and have a definite solution to the question of medical admissions within the next year. Till such time, students who wrote NEET will fill the seats under the State quota.

Justice K. Chandru is a retired judge of the Madras High Court

For the current Chinese leadership, the 21st century is destined to be China’s alone, with India to be shown its place

Fifteen months after the clashes between Chinese and Indian soldiers in the Galwan Valley, India-China relations are at their lowest ebb in living memory.

To be sure, there have always been political tensions even before, both over each country’s territorial claims over land controlled by the other, and over such long-term problems as China’s “all-weather” alliance with our hostile separated sibling, Pakistan, and our hospitality to the Dalai Lama, who was granted refuge when he fled Tibet in 1959. But neither country had allowed these tensions to overwhelm them: China had declared that the border dispute could be left to “future generations” to resolve, and India had endorsed the “One China” policy, refusing to support Tibetan secessionism while limiting official reverence for the Dalai Lama to his status as a spiritual leader.

The line is no provocation

India has usually shown no desire to rock the boat. Its actions and statements have usually been designed not to provoke our northern neighbour, but to relegate the border problem to the back burner while enabling trade relations with China (now worth close to $100 billion) to flourish. India made it clear that it was unwilling to join in any United States-led “containment” of China; its traditional obsession with preserving its “strategic autonomy” after two centuries of colonial rule made it wary of the blandishments of the West.

Ironically, before Galwan, 2020 was supposed to be a landmark year for the two countries’ bilateral relations. In October 2019 in Mahabalipuram, at their 18th meeting in nine years, Chinese President Xi Jinping and Indian Prime Minister Narendra Modi had grandly pledged to take relations between their two countries to “greater heights”. To mark the 70th anniversary of formal diplomatic relations between the two countries, they announced they would conduct 70 joint activities, including further improving their burgeoning trade, supporting scholarly research into their ancient civilizational links, and even exchanging military delegations, in a grand show of Sino-Indian cooperation.

There is much connect

This wasn’t just fluff. The two countries had indeed developed multiple avenues of engagement. From negligible levels till 1991, trade with China had grown to become India’s second-largest largest? trading relationship. Prime Minister Modi, an early enthusiast, had lifted residual restrictions on bilateral Chinese investment in strategic sectors of the Indian economy (notably ports, airports, power generation and telecoms technology), so that by 2020, Chinese investment (current and planned) stood at about $26 billion with infrastructure projects accounting for about half the total. India engages with China diplomatically in the BRICS (an association of Brazil, Russia, India, China, and South Africa), as well as conducting annual summits of RIC (Russia-India-China). India is an enthusiastic partner in the Chinese-led Asian Infrastructure Investment Bank and the New Development Bank (NDB), formerly referred to as the BRICS Development Bank.

But it has become increasingly apparent that the policy of side-stepping contentious issues and encouraging bilateral economic relations has played into Chinese hands. The People’s Liberation Army has used the seemingly benign situation to repeatedly undertake “minor” military incursions, inflict small-scale military setbacks on India, take a few square kilometres of territory along the Line of Actual Control (LAC) for local tactical purposes, and then declare peace. Mutual disengagements are duly announced, both sides claim the crisis is over, but China establishes and fortifies its new deployment. These mini-crises always end with the Chinese in a better position on the ground than before. Each incident establishes a new “normal” on the LAC.

The Chinese strategy

In the Galwan clash, the Chinese troops seem to have been engaged in a tactical move to advance their positions along areas of the LAC that it covets, in order to threaten Indian positions and interdict patrols. After the recent incursions, the Chinese now reportedly control over 900 square kilometres of area in Ladakh along the LAC. They are threatening India’s construction of roads, bridges and similar infrastructure on undisputed Indian territory, a belated effort to mirror similar Chinese efforts near the LAC in Tibet. Rather than merely patrolling, they have established a fixed presence in these areas well beyond China’s own ‘Claim Line’, occupied the “Finger Heights” near Pangong Tso Lake, pitched hundreds of tents, constructed concrete structures and built additional kilometres of road along the LAC. The objective seems to be to extend Chinese troop presence to the intersection of the Galwan river and the Shyok river, which would make the Galwan Valley off bounds to India. The Chinese have constructed permanent structures in the area of their intrusion and issued statements claiming that sovereignty over the Galwan valley has “always belonged” to China.

China’s strategy seems to be to consolidate the LAC where it wants it, so that an eventual border settlement — that takes these new realities into account — will be in its favour. That is the longer-term plan: Beijing keeps saying the border should be left to future generations to settle, knowing full well that each passing year increases China’s relative economic, military and geopolitical strengthvis-à-visIndia, while shifting the LAC in its favour. In the meantime, border incidents keep the Indians off balance and demonstrate to the world that India is not capable of challenging China, let alone offering security to other nations. Whereas Deng Xiaoping had told then-Indian Prime Minister Rajiv Gandhi in 1988 (picture) that the 21st century would be “India and China’s century”, the current Chinese leadership has no patience for such pablum. They believe — indeed believe they know — that it is destined to be China’s century alone, and are all too happy to show India its subsidiary place in the pecking order.

India’s options

India’s tactical options are unenviable: it has reinforced its military assets on the LAC to prevent deeper incursions for now, and hopes to press the Chinese to restore thestatus quo antethrough either diplomatic or military means. Chinese and Indian officials are currently engaged in diplomatic and military-to-military dialogue to ease tensions, but de-escalation has been stalled for months, with China behaving as if their disengagement is already complete.

India has responded with largely symbolic acts of economic retaliation, banning Chinese apps in India on grounds of data security. It is likely that Chinese companies will be barred from various lucrative opportunities in the vast Indian market, as two of them, Huawei and ZTE, have been from the ongoing trials to be picked to build India’s 5G telecoms infrastructure. India has also reimposed tighter limits on Chinese investment in projects such as railways, motorways, public-sector construction projects, and telecoms, a reversal of the openness to China that the Modi administration had initially shown.

The economic angle

Yet, India is far too dependent on China for other vital imports — such as pharmaceuticals, and even the active ingredients to make them, automotive parts and microchips, all needed by Indian manufacturers — that many in New Delhi fear it would be shooting itself in the foot if it acted too strongly against China. Today, India’s dependence on China for its non-consumption economy remains high; what is more, imports from China have become indispensable for India’s exports to the rest of the world. Various manufacturing inputs, industrial equipment and components, and even some technological know-how come from China; eliminating them could have a seriously negative effect on India’s economic growth at a time when, thanks mainly to the COVID-19 crisis, our GDP is estimated to have shrunk dramatically. And there are limits to the effectiveness of any Indian retaliation: trade with China may seem substantial from an Indian perspective, but it only represents 3% of China’s exports (https://bit.ly/2VHsmWD). Drastically reducing it would not be enough to deter Beijing or cause it to change its behaviour.

This range of considerations seems to leave only two strategic options for New Delhi: reconciling itself to playing second fiddle to an assertive China in the region, or seeking strength and leverage by aligning itself with a broader international coalition against Chinese ambitions. Since the first is indigestible for any democracy, is China de facto pushing India into doing something it has always resisted — allying with the West?

Shashi Tharoor is a third-term Member of Parliament representing Thiruvananthapuram and an award-winning author of 22 books, including most recently, ‘The Battle of Belonging’

It can be achieved if the national leadership and military education system have access to full-time domain specialists

Sun Tzu, Chinese general, military strategist, writer, and philosopher, famously said, “If you know the enemy and know yourself, you need not fear the result of a hundred battles... if you know neither the enemy nor yourself, you will succumb in every battle.” Considering the recent events in military circles, this needs examination, and certain facets of Professional Military Education (PME) in the Indian armed forces evaluated.

A structured process

Knowing the adversary and yourself is a three-step process. First, gathering information (the adversary’sandyour own), its distillation into knowledge and finally recommending options to decision-makers; the third step is critical for national leadership.

Pragmatic leadership seeks advice from knowledgeable people. Thus, the National Security Council Secretariat (NSCS), the National Security Advisory Board (NSAB) and NITI Aayog advise the Government and offer options on key issues. Each body must have domain specialists from important fields and when one considers the NSCS and the NSAB, the three arms of the armed forces should be represented at the senior advisory level. Unfortunately, this has not been the case for many years now; it would be instructive to see how other nations fare in such apex bodies since the members need to be both, academics and professionals, rolled into one.

Apex institutions abroad

I had the good fortune of doing two specialist courses abroad. In the test pilots school (EPNER) in France that I attended in 1987, the Chief Ground Instructor, who taught us theory of test flying, was a civilian aerodynamicist. The school’s commandant had earlier been the Air Force’s Mirage-2000 project pilot with the aviation company M/s Dassault; he was seconded to EPNER to teach test flying. Can we replicate such intermixing in PME institutions so that personnel benefit from expertise available within ourselves? Incidentally, the examiner for my final examination was the chief test pilot of Aerospatiale, i.e., a civilian working in the French aviation industry.

The EPNER example, one from the tactical level, illustrates how theorists and practitioners from different fields can be dovetailed to holistically train junior professionals who later hold appointments at the operational and strategic realm. The United States Air Force has its air university with a faculty of civilian academics who, having dedicated their lives studying just one particular field, are the last word in their area of expertise. Their teachings are co-related with real life experiences by uniformed service instructors. When I was doing my course there, Colonel John Warden came as the Commandant of the Staff College — an air power strategist, the Colonel had designed the brilliant air campaign in Operation Desert Storm against Iraq in 1991; post the successful air campaign, it would be remembered, ground forces had a free run. After his successful operational tour, he turned an academician and enriched the staff college syllabus with his operational experiences.

The situation in India

How are we doing in India? It would be safe to say that in our PME institutions most, if not all, instructors are service officers posted-in from field/staff appointments who do their two/three-year tenure and move on; there is no time to become an ‘expert’. Having guest lectures is no substitute to having subject matter experts on staff doing full-time teaching. Luckily, we see a whiff of change in some institutions. The Naval War College in Goa invites an eminent academic from abroad to run capsules on operational art. The college also has an adjunct faculty of tri-Service retired officers acting as mentors in specialised areas of learning. It is also heartening to see the National Defence College at Delhi set-up a President’s Chair of Excellence teneted by a retired scholar warrior; and, this is how it should be elsewhere too.

IDU project languishes

The Defence Services Staff College should be the starting point with permanent chairs for subject matter experts teaching military history, strategy, geo-politicset al.; service officers would be the links to field realities. It is a joint institution and hence the Commandant should be a reputed scholar warrior from any of the three services, and not just from the Army as has been till now. The Army War College, College of Air Warfare, College of Defence Management, etc. should take similar action. And as one moves up the hierarchy of learning, one wonders where the Indian Defence University (IDU) project (earlier INDU — Indian National Defence University) is languishing after its foundation stone was laid in 2013 near Gurgaon. In times when road infrastructure and the setting up of additional Indian Institutes of Technology, Indian Institutes of Management, All India Institutes of Medical Sciences, etc. are being fast-tracked, the silence on the IDU, which would be the capstone institution to guide PME architecture in India, is unfathomable. While the Ministry of Home Affairs has set up the Rashtriya Raksha University (RRU) in Gujarat (whose head is a member of the NSAB too), one wonders why the Ministry of Defence is procrastinating with IDU that is planned to have all tri-Service institutions, including the National Defence College, under its tutelage. Incidentally, the website of RRU states that it will have schools for Air and Space, Navy, Army,et al.; but, one thought that the charter for such schools of higher strategic learning was to be for IDU.

Which brings us to the topmost policy advisory tier, the NSAB and NSCS. These apex bodies conduct long-term analyses and provide perspectives on issues of national importance to India’s political leadership; if there was ever a case of sound academic presence and military professionals from all three services populating them, it is here. The national leadership, both civil and military, in these times of galloping technology in the military sphere and re-hashing of international relationships, will gain immensely in knowing the enemy — and ‘itself’.

Air Vice Marshal Manmohan Bahadur VM (retired), is a former Additional Director General, Centre for Air Power Studies. The views expressed are personal

COVID-19 brought the online model sooner than we imagined

The COVID-19 pandemic has been the greatest disruptor in the education sector. It has brought the future to us sooner than we ever imagined. Had there been no pandemic, the use of digital technologies in education would not have been so rampant. Learners would not have been exposed to a huge variety of innovative content or digital formats of education in their own languages. The engagement of parents and communities in their child’s education would have been a distant dream. The essential role of schools and teachers in caretaking and the mental/physical/cognitive development of a child would not have been so permanently established. The need for foundational literacy and preventing dropouts would not have been so intensely realised. And the need to overcome the digital divide would not have been felt so acutely.

The schools of the future and the future of schooling are now both subject to intense debate, especially with the coming in of the National Education Policy 2020. But certain broad understandings have emerged that most agree upon. Firstly, there is already a discernible shift in the focus from physical infrastructure towards digital and virtual requirements. Secondly, it is not edtech as much as it is the traditional face-to-face modes of learning in schools that will continue to be the greatest equaliser in education. Thirdly, skill-building for the requirements of the 21st century has assumed great significance. Fourth, accelerated and even differentiated instructional interventions will be required to overcome and reverse the impact of the pandemic. Lastly, it is likely that there will be more pressure on the government schooling system to expand its intake.

Four qualities

In this scenario, for schools to emerge as strong, inclusive and professional educational systems, it is essential to imagine what the schools of the future will be like. We believe that the following four qualities will define the schools of the future, both public and private.

Firstly, schools will encourage extended networks rather than remain as closed classroom communities. Over the last couple of centuries, our education systems have shifted towards methods that may help individuals acquire knowledge, but may not equip them with life skills. As a result, we hardly have job creators passing out of the school precincts. We have many day-to-day problems, but very few problem-solvers. Future schools will go beyond the school walls. They will take teaching-learning to informal settings such as topic circles and eco clubs, visits to the neighbourhood, to museums or scientific laboratories, etc. Learners will be green in their approach, tech-savvy, connected to their roots and to the world, and will be able to effectively link their curriculum to their lives.

Secondly, schools will be pro-active innovators. They will adopt innovative pedagogies and differentiated instructions as per the needs of the learners to enable them to become knowledge creators and, eventually, job creators. They will utilise innovative methods of assessment to bring out the unique potential of every child, harness innovative technologies for teaching, learning and administration, and usher in a culture of innovation.

Thirdly, the future of jobs also has a direct bearing on the schools of the future. Routine jobs will become scarce. Students of the future will have to struggle with the new set of capabilities needed, hyper-information digressing into disinformation, virtual teams not seeing each other physically, and will constantly experience a swing between super speciality and cross-disciplinary skills. Future schools will be future-oriented and connected to the job market, capable of empowering, and building the skills of learners for jobs that are yet to be created and technologies that are yet to be invented.

Lastly, schools will forge stronger and more trusting engagement with families and communities. The online world of e-parents-teachers meetings (e-PTMs), e-guidance to parents, and social media-based active communication with parents during the pandemic has opened up an entire world of possibilities. Local self-governments, health workers, environmentalists, civil society organisations (CSOs) and the community at large will be actively engaged in future schools in offering services, support, infrastructure, exposure to future jobs, and learning from beyond the school boundaries.

The future depends on the decisions we make in the present, and lest we forget, the future of the country is enrolled in our schools today. Future schools will build the character of the children and set them free to discover the world, shape it and contribute to make it just and equitable.

Anita Karwal is Secretary and Rajnish Kumar, Director in the Department of School Education, Government of India

The ‘new’ Taliban’s approach to women is not going to be any different from the ‘old’ Taliban

The recent political developments in Kabul are enough to justify that the so-called “new” Taliban’s approach to women is not going to be any different from the “old” Taliban that governed Afghanistan from 1996 to 2001. It became apparent when Zabiullah Mujahid, its spokesperson, tied the issues of women’s freedom in the “new” Afghanistan with Sharia law while addressing the Taliban’s first press conference. The international community needs to recognise that the “new” Taliban, like its predecessor, has not occupied power to rebuild Afghanistan as a modern nation state based on core democratic values, but to colour the Afghanistan society with its own extreme version of Islam. The Taliban is an ideological movement. Like all such movements, it is making strategic compromises by manoeuvring through rhetoric.

At the heart of this crisis lies the issue of the relationship between women and religion. Genuine emancipation of women, some argue, lies outside religion because all religions are inherently patriarchal. Others recognise the prevalence of enough moral resources in various religions, including Islam, that could be marshalled for gender rights. Scholars sympathetic to Islam often attribute its anti-women tendencies to flawed interpretations of the women’s role in Islamic texts. Feminist movements in various parts of the world, including Egypt, Iran and even in India, often cite various Islamic sources, at times even practices from Prophet Mohammed’s life, to make a case for encouraging prospects for gender rights in Muslim societies. Some describe this as Islamic feminism because white feminism that originated in the West has its own share of problems.

Moroccan feminist Fatima Mernissi’s book,Women and Islam: An Historical and Theological Inquiry, articulates fascinating perspectives on the relationship between women and Islam. She makes a persuasive case on why the West has been unfair in singling out Islam as “anti-women”. By engaging with various classical sources, she blames the misinterpretation of Islamic texts and its intellectual history as the reason behind such biases against Islam. She talks about Aisha, the Prophet’s wife, her role in the power struggle, and how she led armed opposition against the Caliph who ruled at the time. This narrative contradicts the Taliban’s argument, which denies Muslim women any public role in governance or its politics.

The Taliban’s resurgence has the potential to sway the global opinion about Muslim societies as being intrinsically “anti-women”. However, Muslim-majority societies further present encouraging evidence about the women’s pre-eminent roles in various fields, including governance. For instance, Benazir Bhutto in Pakistan or Sheikh Hasina in Bangladesh have played seminal roles. Some would attribute class as a factor in their rise, but a majority of clergy and Muslims in general embrace their roles as normal and not a violation of Islamic tradition.

One major failure of the U.S.-led intervention in Afghanistan for 20-odd years has been the failure of liberal Islam to gain adequate roots in Afghanistan to counter the Taliban’s extreme patriarchal narrative of Islam. Unfortunately, liberal Muslims as champions of liberal Islam often do not find solidarity with liberals from non-Muslim communities for their cause due to the misconception that conservatives and clergies call the shots in Muslim communities. Hence, dominant stakeholders consider it politically incorrect to back liberal Muslims. Such a perception motivated the passage of the Shah Bano Bill in India during the 1980s, and liberal Muslims were abandoned by a dominant fraction of the power-hungry liberals of the majority community and by the Indian state.

The women groups that are active in present Afghanistan need proactive support from the international community. Without such support, they will not be able to smash their new prison.

Dr. Shaikh Mujibur Rehman teaches at Jamia Millia Islamia. He is the author of the upcoming book, Shikwa-e-Hind: The Political Future of Indian Muslims

Cutting fuel taxes is a sure-shot way to address a major component of price pressures

The latest retail inflation data suggest, at first flush, that price pressures have begun to moderate in the economy, with the August print for CPI showing inflation having slowed for a second straight month to a 5.3% pace, after July’s 5.59%. Price trends among the constituents of the Consumer Price Index and the latest Wholesale Price Index-based inflation, however, show that it would be premature to drop the guard on price gains. For one, the year-earlier inflation reading was elevated thus imparting a favourable base effect. Month-on-month, however, the CPI nudged up 0.25% from July, belying the inference of softening inflation. And the pace of price gains in at least three essential food components speeded up from the preceding month, with meat and fish, dairy and oils and fats posting significant accelerations. Edible oils have been on a tear for months now — the August print was 33% after July’s 32.5% — and an earlier round of cuts in import duties have had little impact in cooling their prices, forcing the Centre to announce another tranche of duty reductions this month. Inflation in two other vital protein sources, eggs and pulses, also continued to remain a cause for concern. While inflation in eggs remained in the high teens at 16.3%, price increase in pulses was 8.81% after slowing 23 basis points from July’s 9.04% pace. A persistent and wider deflation in vegetable prices was the main positive contributor to the easing in overall food and beverages inflation last month.

The pace of inflation in fuel and light, clothing and footwear, health as well as household goods and services all ratcheted up last month. Transport and communication, which includes pump prices of the main automotive fuels of petrol and diesel, stayed stuck in double digits at 10.2% albeit after a 30 basis points easing from July’s 10.5% pace. And the WPI data show higher transportation costs combined with input price pressures fanned faster inflation in manufactured products as well, sending the segment’s pace to 11.4%, a fourth straight month of double-digit price gains. The outlook for inflation is far from sanguine if one considers that IHS Markit’s PMI survey for services revealed input costs rose in August at the fastest rate in four months, and a recent CII poll of CEOs showed a majority 67% expect average retail inflation this year to hover close to or exceed the RBI’s mandated monetary policy upper threshold of 6%. Policymakers are only too well aware that ultimately, inflation is not just about a point reading but far more about consumers’ and businesses’ expectations of the trend in prices. Fears of future high inflation dampen sentiment and thus retard economic activity. Cutting fuel taxes is a sure-shot way to address a major component of price pressures and it is time the Government bites the bullet and acts to provide a more abiding solution.

The odds are against TN, but it is time to ask whether the test has met its objectives

The Bill passed by the Tamil Nadu Assembly to exempt aspirants for its undergraduate medical courses from the National Eligibility-cum-Entrance Test (NEET) is no magic wand that will dramatically alter the status quo. There seems to be no tangible basis for the hope and optimism behind its intent to deliver its rural and urban poor from what it perceives to be an inequitable admission system that favours the rich and the elite. It hopes to receive Presidential assent, even though similar Bills passed by the erstwhile AIADMK regime had been denied the favour in 2017. Such assent is required as the proposed State law is in conflict with the parliamentary legislation regulating medical admissions. The key element the DMK has brought to the table now to fulfil its electoral promise of abolishing NEET is a report by the Justice (retd.) A.K. Rajan Committee on the adverse impact of NEET on students and health-care delivery in the State. The committee’s view that NEET would adversely affect the rural and urban poor, and consequently, the State’s future manpower availability to run its network of primary health centres, has many takers, as well as some truth behind it. The moot question, however, is whether the mere inclusion of these elements from the report in the Bill’s preamble and its Statement of Objects and Reasons is sufficient incentive for the Centre to grant the exemption that Tamil Nadu wants.

NEET has become crystallised as the only means of gaining admission to medical institutions, including private colleges, after the Supreme Court’s categorical view that such a test alone could help maintain standards. It will be quite difficult for the Union government to grant relief to one State alone in the face of this strong and inflexible judicial opinion. However, what is possible is for the rest of the country not to dismiss the anti-NEET narrative in Tamil Nadu as a product of Tamil exclusivism; rather, there is a case to examine it dispassionately. The State has invested heavily in medical education infrastructure and aimed to afford easy access to all sections: this has so far preserved the efficiency of its health-care system. The time may also have come to examine whether NEET has met its purposes of improving standards and curbing commercialisation and profiteering. Under current norms, one quite low on the merit rank can still buy a medical seat in a private college, while those ranked higher but only good enough to get a government quota seat in a private institution can be priced out of the system. The Centre should do something other than consider an exemption to Tamil Nadu. It has to conceive a better system that will allow a fair admission process while preservinginter semerit and preventing rampant commercialisation.

Mahatma Gandhi and party are arriving in Tinnevelly in a few days. The District Congress Executive has formed a Reception Committee to receive them. Maulana Sheik Ibrahim of Pettai is the President. Maulana Mahomed Ismail Sahib and P. Thrikoodasundaram Pillai are Vice-Presidents. Mr. R. Mahadevaiyar is the Secretary. All who pay Re 1 each, will be entitled to become members of the Reception Committee. The balance of funds of the committee, after defraying the expenses, will form part of the collections of the district, for the Tilak Swarajya Fund. The Reception Committee members will be given the first seats in the public meetings addressed by the Mahatma. All lovers of the country and the Mahatma are requested to become members of the committee by paying Re 1 to the Secretary or Mr. Thrikoodasundram Pillai and obtaining a reception committee ticket. Secretaries of the All-Congress Sabahs and other public bodies are requested to widely publish this information.

The Andhra Pradesh Chief Minister, Mr. K. Brahmananda Reddi, to-day submiited his resignation to the Governor, Mr. Kandhubhai Desai. Mr. Brahmananda Reddi said he wanted to resign on September 13 itself, but it could not be done. “Once I decided, that is the end of the matter,” he added. Accompanied by the seniormost member in the Cabinet, Mr. Kakani Venkataratnam, the Chief Minister drove to the Raj Bhavan this morning and handed over his letter of resignation and that of the Council of Ministers to the Governor. The Governor accepted the resignation “with regret” and asked the Chief Minister to continue in office till alternative arrangements were made. The Governor then escorted the Chief Minister to his waiting car and posed for photographs with him. He then shook hands and took leave of the Chief Minister. The Chief Minister said that in the selection of a successor to him, “due consideration and respect should be given to the wishes of the legislators”. Mr. Brahmananda Reddi said that the Prime Minister would have to indicate the date for the meeting of the Legislature Party for election of a new leader. He said he would not go to Delhi for participation in the talks, unless the Prime Minister invited him.

With the last US troops having left that war-torn land, perhaps Afghanistan is no longer a fashionable enough cause.

Elsa Schiaparelli, who dominated the fashion world between the two World Wars, famously said, “In difficult times, fashion is always outrageous.” The Italian designer’s words may have resonated with those who gathered at the Met Gala on September 13, even as the world beyond the red carpet grappled with the Covid pandemic, political and economic instability and climate emergency. Known for its mix of haute couture and weirdness, the Gala’s red carpet this year featured some of the most jaw-dropping looks seen recently. Kim Kardashian’s black full-bodysuit which covered even her face, popstar Lil Nas X’s three-stage costume and singer Billie Eilish’s throwback to Hollywood’s Golden Era — all created an escapist fantasy.

But reality did intrude on the evening, mostly as political statements via fashion, such as politician Alexandria Ocasio-Cortez’s gown, which declared “Tax the Rich”. Rights for women, the LGBTQI+ community, BIPOC, animals — causes of all kinds got a shout-out. One cause, however, that got a mere whisper of support was that of the Afghan people. Huma Abedin, former aide to Hillary Clinton, wore the “memorial blue” ribbon for 9/11 with the flags of the US and Afghanistan over it, conveying her hope that “we will not forget what the people of Afghanistan are facing as they go through this monumental and uncertain time”.

As the theme of the evening was inward-looking — “American Independence” — it may have been too much to expect attention for the fate of the Afghans. Never mind that one of the evening’s attendees and wearing a gown that demanded, in big, bold letters, “Equal Rights for Women”, was politician Carolyn Maloney who, in 2001, had worn a burqa to the House of Representatives and supported the invasion of Afghanistan in the name of its women. With the last US troops having left that war-torn land, perhaps Afghanistan is no longer a fashionable enough cause.

The plight of the Dalit victim’s family speaks of a larger abandonment

A year ago, a young Dalit woman in Hathras, Uttar Pradesh, was gangraped; her body forcibly cremated in the dead of the night by the police against her family’s wishes — another chilling moment in the long, shameful history of sexual violence against women in India. The spectacle that followed was disquieting still. Opposition politicians were stopped by the UP government from entering Bool Garhi village and meeting the family; the police arrested four upper-caste men for the crime but senior officials denied it was rape till they could deny it no more; the Yogi Adityanath government arrested journalist Siddique Kappan on the way to report the crime, and charged him under the UAPA. A year later, the political dust has settled. No politicians line up to meet the family in Bool Garhi village. If the rape of the 19-year-old woman underlined the double vulnerability of Dalit women to sexual violence, caste lines have been drawn with more vigour in its aftermath. According to a report in this newspaper, the Dalit family has been forced into a life of ostracism and stigma.

The horror in Hathras exists on a continuum of impunity. It recalls the violence of Khairlanji and the December 16, 2012 assault in Delhi, and echoes across multiple violations of Indian women at home and outside — the most recent instance being that of the woman brutalised in Saki Naka, Mumbai. The protests against the gangrape of a young paramedic in a moving bus in Delhi in 2012 were a milestone, not only for the anger and anguish of generations of women on the streets of Delhi, but also the examination of the sexist underpinnings of many aspects of social life that it inspired. It led to the revolutionary charter of the Justice Verma Committee report, which recommended a review of AFSPA and the criminalisation of marital rape, exempting neither the state nor family from its scrutiny. That counsel was as good as binned. Instead, wary of anger against sexual violence turning into volatile political mobilisation, governments have chosen to double down on a narrative of harsher punishment and death penalty. In contrast, the more difficult work of speeding up trials or establishing fast-track courts or addressing the vulnerabilities of “lower-caste” women or working to expand the substantial freedoms of women, rather than cage them in a narrative of safety, has not even been attempted.

In the absence of such institutional fixes, families such as the one in Hathras are left to fend for themselves — and wait for closure and justice.

A gender bias has always prevailed in the IUML, which may have resonated with its large conservative vote base and influenced its choices.

The Indian Union Muslim League (IUML) sees itself as the voice of Muslims and has been successful in converting the community’s backing into electoral gains, though mostly in Kerala. Post Partition, the party made itself relevant by transforming itself into a communitarian outfit that skilfully negotiated with the political mainstream to ensure that Muslims were adequately represented in government and their concerns addressed in public policies. However, its approach to gender issues has hardly been inclusive and begs the question if the party can claim to represent the women in the community. The IUML leadership’s recent response to a harassment complaint made by leaders of Haritha, the women’s wing of its student outfit, Muslim Students Federation (MSF), against the state president and two others of the parent body, is revealing for the patriarchal outlook that pervades its understanding of social relations, law, and politics.

Last week, the IUML leadership disbanded the Haritha state committee after its leaders complained to the Kerala Women’s Commission against MSF leaders. The IUML accused the Haritha leaders of “grave indiscipline” conveniently ignoring the fact that the women moved the statutory body because the party was seen to be backing the accused men. The IUML’s shocking move to discipline Haritha comes at a time when the #MeToo movement has forced institutions, including political parties, across the world to lift the veil on male privilege and censure predatory behaviour — high-profile minister and journalist M J Akbar resigned after former colleagues accused him of sexual harassment. A gender bias has always prevailed in the IUML, which may have resonated with its large conservative vote base and influenced its choices. For instance, the party’s reluctance to let women contest assembly and general elections: Just one of its 27 candidates in the recent assembly election was a woman — the first in 25 years — and the party has never fielded a woman candidate in the general election or to the Rajya Sabha. This is despite the reasonably large presence of women leaders in IUML, having been forced to field women in local bodies elections on account of 50 per cent reservation. In fact, the party appears blind to the radical changes within the Muslim society in Kerala, especially among women who have made remarkable gains in education and are now a visible presence in the state’s workforce. The IUML’s conservatism also looks out of place when Muslim women are at the forefront of public protests to protect constitutional values and civil rights.

The IUML’s regressive outlook should not be seen in isolation: it reflects a dominant tendency in Indian politics, which refuses agency to women in spite of having witnessed leaders such as Indira Gandhi, J Jayalalithaa, Mayawati, Mamata Banerjee and Sushma Swaraj. The resistance to removing the gender glass ceiling is perhaps best illustrated by the fate of the Women’s Reservation Bill, which was first introduced in Parliament two decades ago, and put in cold storage thereafter, in the face of abrasive behaviour by male MPs.

Before moving to the second stage, the House rejected by 216 votes to 69 a statutory resolution seeking disapproval of the ordinance which the Bill seeks to replace.

The Lok Sabha’s marathon voting on the Essential Services Maintenance Bill went into late hours as the Opposition fought the measure all the way. Earlier, the House gave its consent to take up the bill for consideration after a 14-day resistance spread over three days. Before moving to the second stage, the House rejected by 216 votes to 69 a statutory resolution seeking disapproval of the ordinance which the Bill seeks to replace. With amendments exceeding 500, the Opposition forced the House to divide repeatedly for one hour just to decide, whether or not to take up the consideration of the clauses. The Opposition lost its battle after 40 minutes to stall the extension of the strike ban coverage to a wide spectrum of private and public sector industries. Home Minister Giani Zail Singh made light of the Opposition amendments saying they were “reasonable but not acceptable”.

Antulay’s Trusts

Prime Minister Indira Gandhi’s inability to decide on the future of the trusts set up by A R Antulay is, in turn, delaying a decision on the fate of the Maharashtra Chief Minister. According to sources, the party high command has not been able to ascertain the extent of Antulay’s fund collections for the various private trusts set up by him. The reports of the central investigative agencies asked to probe Antulay’s trusts have not yet been processed.

Egypt expels diplomats

The Egyptian cabinet has given the Soviet Ambassador to Cairo, Vladimir Poliakov, 48 hours to leave the country. Six other Soviet diplomats were also told to leave Egypt. The move follows charges in the official press that four Soviet diplomats, a Hungarian diplomat and four Soviet journalists were Soviet secret service agents involved in a plot to overthrow the Egyptian President Anwar Sadat.

Jean Dreze writes: At a time when extra resources were urgently needed to bring children safely back to school, the education budget was reduced by 10 per cent or so, even as the Union budget as a whole increased by more than 15 per cent

Indian children have been “locked out” of school for almost a year and a half. This lockout, one of the longest in the world, has played havoc with their lives and the country’s fragile schooling system. As primary and upper-primary schools finally begin to reopen, it is important to wake up to the damage and think about how to repair it.

Last month, dozens of volunteers (mainly university students) fanned out to underprivileged neighbourhoods around the country to meet school children and their families. They interviewed nearly 1,400 households, and in each household, one child enrolled at the primary or upper-primary level. The findings, released last week, are more than alarming.

The School Children’s Online and Offline Learning (SCHOOL) survey, as we call it, found that online education had a very limited reach: The proportion of sample children who were studying online regularly was just 24 per cent in urban areas and 8 per cent in rural areas. This is all the more striking as three-fourths of urban households and half of rural households in the sample had a smartphone. Aside from smartphone ownership, the multiple challenges of online study include smartphone access, adequate connectivity, recharge money, intelligible material and a conducive environment. Among parents of “online children” (those who were studying online, regularly or occasionally), only a small minority were satisfied with their child’s study material. More than two-thirds felt that their child’s reading and writing abilities were higher before the lockout than they are today — a severe indictment of online education.

If online children had a hard time staying afloat, the rest (“offline children”) were mostly left to drift away or sink. In rural areas, nearly half of offline children were not studying at all at the time of the survey. Except for a small minority who could afford private tuitions, those who were studying were mainly doing so at home on their own. The figures do not change much when the reference period is extended to the preceding three months. Access to education during the lockout has been particularly restricted for Dalit and Adivasi children, who needed it the most.

Efforts were certainly made in some states to support offline children (say, by giving them homework), and many individual teachers also went out of their way to help them. Judging from the SCHOOL survey, however, these efforts were not very effective. In both rural and urban areas, about 80 per cent of the parents of offline children felt that their child’s ability to read and write had declined during the lockout. Most of them (97 per cent in rural areas) wanted schools to reopen as soon as possible.

A simple reading test confirmed that child literacy rates have sunk well below ordinary levels. In the age group of 8-12 years, for instance, only half of the rural children were able read a simple sentence. Among those currently enrolled in Grade 3, only one-fourth could read more than a few words. Comparisons with the last population census, the National Family Health Surveys and the ASER surveys, all suggest that child literacy is in freefall.

Literacy is a basic tool of self-defence in a modern society. Without it, children are exposed not only to economic hardship but also to lifelong powerlessness and exploitation. Literacy is also a springboard for further study. A resurgence of mass illiteracy among children, if it is allowed to happen, could have dire and lasting consequences.

Instead of helping disadvantaged children, however, the schooling system is simply catapulting them two grades ahead of the class they were enrolled in before the lockout. Children who have forgotten the Hindi alphabet are now saddled with thick English textbooks. The disconnect between the school curriculum and the learning levels of disadvantaged children is a chronic problem in India’s stratified education system, but it is now taking absurd proportions. Without radical changes in curriculum and pedagogy, these children have no chance.

Alienation from the curriculum is just one part of the price children are likely to pay for this extended lockout. For almost a year and a half, they have been deprived of the wide-ranging benefits of school participation — peer learning, new ideas, a safe environment, nutritional support, among others. Parents interviewed in the SCHOOL survey shared many concerns related to their children’s whereabouts, attitudes, activities and associations during the lockout. It will take months if not years of patient work to restore children’s intellectual, psychological, social and nutritional wellbeing. For some, like those who have dropped out or become child labourers, it is already too late — or perhaps not.

The central government, alas, seems to be in denial of the schooling crisis. This year, when extra resources were urgently needed to renovate schools, train teachers, prepare new learning material and initiate health-related precautions, the Finance Minister blissfully reduced the budget of the Department of School Education by 10 per cent or so, even as the Union Budget as a whole increased by more than 15 per cent. To this day, the central government persists with its delusional faith in online education. In the Prime Minister’s own words last week (as reported by PTI): “The challenges (of education) were many, but all of you found solutions to those challenges swiftly. Online classes, group video calls, online projects, online exams, etc. were not even heard before. But our teachers, parents and our youth have easily made them a part of their daily life!” Really?

An enlightened strategy to deal with the schooling crisis is nowhere in sight. All eyes are on the country’s educationists — thinkers and practitioners — for a way forward. As things stand, the system seems to be heading for business as usual (with the odd “bridge course” thrown in) as and when schools reopen. This is a recipe for disaster.

Incidentally, the closure of anganwadis in the last 17 months raises similar issues. Like schools, they should reopen as soon as possible, with due safeguards: Anganwadis provide many essential services to women and children. In anganwadis at least, the transition is likely to be easier — there is no case for hesitation.

M Kunhaman writes: There is no gainsaying that India has an accommodative democracy. It accommodates socio-economic inequalities, regional and sectoral imbalances, and what not?

Every functioning system needs regular corrections. Otherwise, it accumulates undesirable tendencies. This applies to the largest democracy, which is often praised for conducting “free and fair elections”. It is high time we asked whether we have imbibed the democratic spirit and if we exercise it without fear or favour.

Democracy is quintessentially about freedom. Rosa Luxemburg famously opined that real freedom is the freedom to disagree. In a functional sense, democracy means discussion, debate and dissent. But in India, these are fast disappearing. There is a deliberative deficit. Public space is shrinking. There are only some spaces provided by political parties wherein discussions are directed and controlled. It is a “give and take” exercise, leaders give and cadres take — but not in the sense we are familiar with. Structurally, democracy must mean equality; but equality is possible only in a non-hierarchical situation.

In India’s case, inequality is the very base of our culture, an unquestioning acceptance of a “culture of inequality.” Democracy is not an end in itself; it is a means to an end that should be socially defined and determined. For instance, development, in a democratic sense, must be inclusive, equitable and sustainable. People should be the primary agents in the formulation, implementation, overseeing and evaluation of programmes and projects. In the dirigiste era, people were regarded only as the objects of development. Development “occurred” intransitively: Roads were constructed for them and houses were built for them.

There is no gainsaying that India has an accommodative democracy. It accommodates socio-economic inequalities, regional and sectoral imbalances, and what not?

Under the much-acclaimed democratic decentralisation, what really happened was the devolution of certain centrally determined functions, responsibilities and resources to lower tiers of administration, without changing the power structures — social, economic, political, and religious.

Power , whether at the national, regional, local, corporate or family level, always tends towards centralisation. In this sense, power cannot be decentralised. In other words, centralisation of power is not the problem and its decentralisation is not the solution. Power itself is the problem, as it is always used by the powerful against the powerless, by the strong against the weak, by the rich against the poor. History testifies that in a class-divided society, the state, which epitomises power, protects the rich and powerful from or against the poor and the oppressed. Thus, the state is an instrument of oppression. The more unequal a society, the more authoritarian the state. Ideally, in an egalitarian system, state power has no place. Marx had said that in a classless society, state would wither away. In India, because economic inequalities are egregious and increasing, the state is becoming more and more authoritarian. It is even argued that India is becoming a democracy without freedom. Rulers fear freedom. Always and everywhere, rulers are enemies of freedom.

Leaders are a vanishing species. We have only rulers. We have efficient rulers, efficient administrators, and an efficient police force. Democracy means efficient administration, strengthening and maintaining the status quo, and not changing the system. Stability and continuity are preferred. Questioning inequities invites draconian laws, reminding us of the statement made in the Madras High Court by famous lawyer and human rights activist Kannabiran: “Crime is defined by law, but the criminal is determined by the state.” Recall how migrant workers were treated in the lockdown last year. Or the incident in 2018 in which a starving Adivasi in Attappadi, Kerala, was beaten to death for stealing some food.

Real democracy is economic democracy, as Ambedkar stressed. A starting point is ensuring economic security to all, not through an income transfer programme (universal basic income), but through the provision of universal property rights. The poor should be treated not as welfare scroungers, but as consumers, active producers, and potential entrepreneurs. This should be ensured by the new economic package being put in place by the Modi government.

MGNREGA allocation must be utilised not for creating wage-employment but for building the asset base of the poor, developing entrepreneurship (business as well as social) among them, building idea/incubation centres and helping undertake production/ business units, individually or on a group basis. Let them pursue and explore the fortunes on the margins, like C K Prahalad’s exhortation to explore the “fortune at the bottom of the pyramid”. The founder of Bangladesh’s Grameen Bank Muhammad Yunus describes the poor as “natural entrepreneurs”. Let’s treat the underclass not just as wage workers/passive recipients of welfare benefits, but as potential producers. Let’s trust them. And build a democracy of “freely associated producers.”

Disha Nawani writes: It’s not about ‘song and dance’ and banal physical activities. It’s about creating a positive ecosystem that facilitates education and teaches how to derive pleasure from the process of learning.

Most of us have probably heard the song, “Padhoge likhoge toh banoge nawab; Jo tum kheloge-kudoge toh hoge kharaab”, from the film, Malik (1958). This rather strange binary between studying and playing also willy-nilly hierarchises human emotions and experiences and the rewards associated with them, where one (abstaining from pleasure) is a desirable state and the other (indulging in pleasure) is not.

However, the idea of joy is not alien to the Indian education discourse. It has been around for sometime, and finds focused attention yet again in the NEP 2020. The word “fun” and its various synonyms (fun activities, joyful classrooms/project, enjoyable manner of teaching, enjoyable and uplifting literature, fun course) appear at several places in the policy document and is also used along with terms such as activity-based, experiential learning, arts-integration, sports-integration and storytelling-based pedagogy etc. One can hardly doubt both the intention of the policy makers behind this idea or its underlying objective — the need to reduce the burden caused by a didactic pedagogy and a stressful examination system. The central assumption here is that didactic pedagogy associated with traditional classrooms is boring and burdensome, bereft of any joy and, therefore, needs to be replaced with a joyful and interactive pedagogy.

One would argue that this is a reasonable expectation. However, the only problem is in the way one understands joy, what will lead to joy and whether joy is the objective or a means of attaining something else. Most people confuse “fun of learning” and “fun in learning”. While the former foregrounds learning, the latter emphasises joy. Fun is important, but we need to also understand what it is that will lead to fun — the process (visible aspects of pedagogy) or the outcome (as gauged by assessment). Process and outcomes of learning are both inter-linked but separate. A joyous process need not necessarily lead to learning and a mentally-taxing process need not always add to a child’s burden. On the other hand, one cannot deny that learning in schools is serious business. Sometimes, a singular focus on ease/joy of learning can also be counterproductive as it may lead to falsification/trivialisation of important concepts/ideas.

It may perhaps be ideal if both process and outcome are given equal importance but emphasising one at the cost of the other may prove damaging. One needs to reimagine the idea of fun as not being restricted to “song and dance” alone, but as integrally linked to the idea of learning, where the learner makes connections, actively engages and relates what is happening in the classroom to her own experiences and knowledge.

Similarly, activity-based learning, which is often confused with manifest physical activity, in principle refers to inter-connections a learner makes between ideas and concepts with the help of carefully designed activities and tasks. While physical movement is important for children, all learning activities may not require physical movement and facial expressions on the part of teachers and students. Whenever one plans an activity within the classroom or outside, one must have clarity in terms of what one is ultimately trying to achieve through that activity. In the context of teaching-learning resources, it’s important that they actually aid or facilitate learning rather than merely add colour to the classroom wall and be visually appealing. It’s also important to recognise the importance of a child’s agency and provide them with a positive, non-threatening learning environment in which they make sense of their own selves in relation to the world around them. For a long time however — and even now — it was believed that a good learner is one who is quiet, attentive and obedient. In other words, a good learner is one who passively absorbs all that a teacher says in class, is written on the blackboard or given in the textbook.

The idea of joy is often also associated with programmes for the poor, positioned as innovative, alternative or child-centred. It’s not difficult to understand why joy as an ingredient is considered important while conceiving programmes for socially-disadvantaged groups, as it helps shift attention from correcting structural limitations in the system to song and dance and even banal physical activities/facial expressions in the name of joyful learning.

So then how does one look at the fun/joy of learning? Can the following conditions be seen as contributing to children experiencing the joy of learning in schools?

A feeling of being acknowledged, respected and treated with dignity, the most obvious manifestation of which is the infrastructure of the school. For example, the presence of a toilet may not cause happiness but the lack of one would definitely cause anxiety. Not feeling a sense of shame in calling out the name of the school one studies in; not getting lost in a large number of students in class which means a reasonable pupil-teacher ratio; being taught by teachers who are qualified, socially-sensitive, conceptually sound and who take pride in their profession; being heard and appreciated by the teacher in the class; sharing one’s opinion and experiences freely in class; reading textbooks which neither ignore nor misrepresent the social group or community one belongs to; being assessed in ways which are enabling and support learning; not living with the fear of being labelled, ridiculed and belittled; and experiencing pleasure in being assessed for what one knows and not quizzed for what one does not know.

There may be several other sources of joy in school, provided they lead to a positive ecosystem facilitating learning, be it, understanding concepts, making sense of the world outside, applying the knowledge gained in schools to one’s life/education/job, building perspectives, raising questions and developing critical thinking.

Arvind Subramanian, Josh Felman write: States should give up their demand for an extension of GST compensation mechanism, while the Centre should offer resources during an economic downturn.

Tomorrow, the GST Council is set to meet. Although the agenda focuses on specifics, the time is ripe to take up a broader objective: Leaving the disputes behind and constructing a way forward for GST, one of the major policy achievements of the government.

What has set back the GST for the past year and a half? The contributors are many but the critical one has been simply a lack of revenues. The chart tells the story. In 2016-17 the various taxes that were folded into the GST yielded revenues of Rs 9.7 lakh crore (Economic Survey, 2017-18). Initially, the GST performed well, with collections soaring to Rs 11.8 lakh crore in the first full year of implementation in 2018-19. But in 2019-20, the growth rate decelerated sharply. And in 2020-21, collections actually fell.

As a result, there have not been enough resources to satisfy the needs of the Centre or the states. Moreover, because future collections became uncertain, a gap opened up between the amount that the Centre felt it could afford to promise and the minimum that the states felt they needed and were entitled to. Spanning this chasm has proved difficult.

More recently, however, confidence in GST has improved. Collections have revived, averaging Rs 1.1 lakh crore in the first five months of the current fiscal year, exceeding even pre-pandemic levels. Even more important, the GST’s past performance now seems much better than it once did. We now know the economy turned south after 2018-19, with nominal GDP growth slowing from 10.5 per cent in 2018-19 to 7.8 per cent the next year and -3 per cent in 2020-21. Moreover, as the RBI has pointed out, the effective tax rate has fallen by nearly 3 percentage points because of reckless rate cutting in 2019, in which both the Centre and states were complicit. Thus the weak revenue performance of the GST now seems attributable to wider economic difficulties and policy actions, rather than problems with the tax itself.

Consequently, most of the ingredients for a compromise are now in place: A sense that the country is in this together and confidence that sufficient resources will be available. So, what is to be done?

In our view, three key changes are necessary: Re-casting compensation, simplifying the rate structure, and improving governance. First, the principle of compensation must be re-cast, because the original needs have vanished and new ones have taken their place. The logic of the five-year compensation was simple: The GST was a new tax, so states needed to be guaranteed against the teething troubles that would inevitably arise. Five years on, this logic is less compelling. The GST is no longer an infant; of course, it still needs improvements but as a tax reform it has reached maturity, well understood by producers, consumers, and tax officials.

At the same time, the last few years have exposed the vulnerability of the states to shocks. When Covid arrived, states’ revenues collapsed, eviscerating their ability to spend on health and welfare precisely at the time when such spending was needed most and when states found their fiscal space constricted. To prevent this situation from recurring, the authorities should create a revenue buffer that could be tapped in a time of need. And the most obvious source of funding is the GST, which accounts for over 40 per cent of the states’ own revenues.
Revenues in lakh crores on left axis; growth on right axis; revenue growth for 2018-19 is annual average relative to 2016-17; 2017-18 data are not presented because GST was effective only for 7 months.

In sum, there is a bargain waiting to be struck: The states give up their demand for an extension of the compensation mechanism, while the Centre offers a new counter-cyclical buffer. Put another way, the compensation guarantee should be converted into revenue insurance. As the figure shows, in good economic times, GST revenues will be robust but it is against downturns that states need protection.

The details of this insurance would need to be negotiated, including the threshold for triggering the mechanism, as well as the amount and timing of the compensation. But just to give one example, states could be promised transfers equivalent to 1 percentage point of GSDP for every 3 percentage point shortfall from an agreed trend rate of growth. The transfers would be paid quarterly following any two quarters in which the shortfall exceeded 3 percentage points.

The shift to revenue insurance, in turn, should allow the compensation cess to be abolished. This siloing of what is a common pot of money has led only to accounting shenanigans and bickering. Once it is gone, all payments could again be made from the consolidated fund of India.

Second, the GST structure needs to be simplified and rationalised, as recommended by the Fifteenth Finance Commission and the Revenue Neutral Rate report that one of us authored. To achieve the promised Good and Simple Tax, a new structure should have one low rate (between 8 and 10 per cent), one standard rate (between 16 and 18 per cent) and one rate for all demerit goods. The average incidence of the GST will increase as the rate cuts effected since 2019 are reversed, as they must. The single rate on demerit goods also requires eliminating the cesses with all their complexity. For example, taxes/cesses based on the length of cigarettes are an absurdity deserving immediate abolition.

Finally, the GST Council’s working needs tweaking. Under Arun Jaitley’s stewardship, all GST decisions were taken by consensus. But that can be sustained only if there is a shared sense of participatory and inclusive governance. Nearly two decades ago, when the VAT was being introduced, Yashwant Sinha established a culture of consensual discussions on indirect taxes. He did this by requiring the Empowered Committee of State Finance Ministers to be headed by a finance minister from an Opposition-run state government, such as Asim Dasgupta from West Bengal (during the NDA government’s tenure) and Sushil Modi from Bihar (during the UPA’s tenure).

The spirit of this idea could be translated to the GST Council. For example, discussions in the Council could be steered by the central Finance Minister (Chair), aided by a finance minister (Vice-chair) from an Opposition state, rotating periodically. The agenda-setting and technical work could be done jointly by these two, and they could even take turns chairing council meetings. The council secretariat would report to both officials.

In sum, after one and a half years of dispute, and with the economy showing signs of recovery, a path forward for the GST finally seems visible. This opportunity needs to be seized — and not just because of the inherent importance of the GST. India will fly or falter on the stake of cooperative federalism. And cooperative federalism is not a gesture or one-off outcome. It is, above all, a disposition, resulting from quotidian democratic practice. By rehabilitating cooperative federalism’s finest achievement — the GST — the Centre and states can help restore India’s broader economic prospects.

S Y Quraishi writes: Trying to bully or influence rating agencies to doctor data to suit us is reprehensible.

The past few years have apparently not been good to Indian democracy, hailed globally as the largest democracy in the world. It has performed poorly in every major global democracy report during this period. This is troubling news, for several reasons.

The Freedom House Index for 2021 pushed India down four points from last year, bringing its score from 71 to 67. This demoted the country from being a “free” to a “partially free” country. V-Dem, the world-renowned think-tank from Sweden, has similarly downgraded India. It has labelled India an “electoral autocracy”, an even more devastating blow to the pride of a country that boasts of a completely independent and impartial electoral management body. The Economist Intelligence Unit (EIU) has also been scathing in its report for 2021. A comparative study by the organisation has shown India’s score dropping from an all-time high of 7.92 in 2014 to 6.61 in 2020, and its ranking has taken a nosedive from 27 to 53 out of 167 countries.

All these reputed agencies point to several factors contributing to India’s declining performance. The country has seen increased pressure being put on human rights organisations and civil rights groups. Journalists and activists have been intimidated and incarcerated, and minorities have been specifically targeted. Hate and polarisation are rampant. It has even led to Amnesty International halting all activities in India. The most worrying trend has been the government’s crackdown on freedom of speech, with statistics showing a 165 per cent increase in sedition cases between 2016 and 2019.

The latest controversy surrounding India’s waning status as a democracy has been an engagement with the EIU after it released its 2021 report earlier this year. The report sparked outrage in the Indian government, which sought to challenge the rating. “The assessment of the EIU has been called false, biased, and misinformed (amongst other names) and Indian officials reached out to the EIU head office in London for clarification regarding the report,” according to a report in a national daily. “Elucidation was reportedly asked regarding the sample size used and the details of organisations and authors providing data, amongst other methodology minutiae. An offer made by the Indian government to supply ‘accurate’ data pertaining to the democratic index was firmly refused by the EIU,” the report elaborated.

The democracy index has, in fact, itself spelt out that it is a weighted average of answers to 60 questions based on five parameters: Electoral process and pluralism, functioning of government, political participation, political culture, and civil liberties. Most answers are “expert assessments”. The report, however, does not give any details of the experts. Some answers are provided by public opinion surveys from the respective countries. It’s noteworthy that these questions are not specific to India but are common to all 167 countries surveyed. It’s puerile for us to feel that we are being singled out.

As the Indian government’s offer to supply data was rejected, a parallel global democracy index formulated by Indian think-tanks is reportedly being considered by government officials, with “accurate” reports on Indian and global democratic progress. A rejection of global democratic indexes is a pathetic move to hide the country’s downslide on most parameters.

The EIU is not alone. The Reporters without Borders’ Press Freedom Report has placed India 167th out of 183 countries. Freedom House has also given India a score of 2 out of 4 in terms of press freedom, and has stated that the Indian press is “partially free”. EIU has reportedly asserted that incidents like the shutdown of Kashmir in 2019 and the Citizenship Amendment Act have brought about this demotion. India has become so used to a sycophantic media, that it cannot tolerate any assessment which is not flattering. Sadly, no ED raids or IT “surveys” are possible against these organisations.

Kaushik Basu, formerly the chief economist of the World Bank, commenting on this episode has referred to the “burgeoning tendency of fabricating data to present an alternative image that has beset the Indian administration.” For several years now, there have been active efforts to suppress data pertaining to, inter alia, the nosediving economy, record unemployment and even Covid cases. This, according to Basu, “is detrimental to the reputation of a country which has pioneered data collection under greats like P C Mahalanobis. On the other hand, not showcasing actual data is making it difficult for policymakers to attempt to remedy the situation”.

This seeming retraction of Indian democratic values in global reports and the Indian indignation regarding it seems to be a clear case of shooting the messenger. Facts point irrevocably to the aforementioned incidents actually taking place. The Indian refusal to acknowledge and remedy them is irreparably harming its democracy.

The government instead of facing the reality and taking corrective action continues to be in a denial mode. Recently, a question asked by a member of Parliament on declining democratic indices was disallowed as it was “very sensitive in nature”. Paradoxically, the law ministry took shelter behind a rule which allows for refusing a reply under “information on trivial matters”. Trivial or sensitive? Let the law ministry make up its mind.

It appears from the media reports that the concern about the unflattering EIU data has been engaging the attention of the government for two years. The government’s move to monitor indices, and work on improving rankings goes back that long. A committee of secretaries’ meeting on January 30, 2020 discussed how India fared on various important parameters based on 32 internationally recognised indices in order to improve the performance on these indices.

The desire to introspect and analyse what needs to be done to improve is correct and laudable. But trying to bully or influence the rating agencies to doctor data to suit us is reprehensible. Let NITI Aayog and all concerned organisations focus on improving our performance in all the declining indicators. In this regard, our focus on “ease of doing business” which led to a phenomenal improvement in our ranking within a year is a success story to emulate.

Prabhash Ranjan writes: They can be saved from a possible indictment at the WTO if they are designed and presented as “interim agreements” leading to the formation of a free trade agreement.

India wishes to fast-track its free trade agreement (FTA) negotiations with several countries like the UK, Australia, the European Union, and Canada. As part of these negotiations, India is keen to conclude an “early harvest” trade deal with some of these countries, liberalising tariffs on select goods. Many commentators welcome India’s rethink on FTA since it marks a departure from the trade protectionism that India has been practising over the past few years. Arvind Subramanian and Shoumitro Chatterjee have argued that between 2014 and 2020, India increased tariff rates on a wide category of products. This reversed the tariff liberalisation policy that successive governments have followed since 1991. The rise in protectionism ensured that India shied away from signing FTAs in the last seven years despite the Economic Survey 2019-2020 concluding that FTAs have been beneficial for India.

But FTAs are not just about economics. They are also about international law — an aspect that rarely gets the requisite attention. While countries are free to enter into FTAs based on their mutual interests, this freedom is circumscribed by the international law rules contained in the General Agreements on Tariff and Trade (GATT) and the World Trade Organisation (WTO). Being WTO members, these rules invariably apply to India and its prospective FTA partner countries.

The WTO system is premised on the principle of most favoured nation (MFN), that is, countries are prohibited from discriminating between their trading partners. So, an FTA where countries give preferential access to each other’s products at the cost of other countries is inconsistent with the MFN rule. Nevertheless, countries are allowed to sign FTAs subject to certain conditions. One such condition, given Article XXIV.8(b) of GATT, is to eliminate customs duties and other trade barriers on “substantially all the trade” between the FTA member countries. Although the meaning of “substantially all the trade” is not given in the agreement, it is evident that the FTA should cover a very high proportion of trade between the FTA member countries. The reason for this requirement is that since FTAs depart from the MFN principle, which is the foundational rule of the multilateral trading order, such departures should not be easily permitted.

It is here that India’s “early harvest” trade deals that focus on selective tariff liberalisation could run into rough weather. For instance, the commerce minister, Piyush Goyal, recently said that the “early harvest” deal with Australia would cover half of the goods trade. This is well below the legal requirement of “substantially all the trade”. Any trade deal between WTO member countries that does not cover substantive trade between them will be vulnerable to a legal challenge at the WTO’s dispute settlement mechanism.

However, these “early harvest” trade deals can be saved from a possible indictment at the WTO if they are designed and presented as “interim agreements” leading to the formation of an FTA. Article XXIV of GATT allows countries to sign interim agreements subject to certain conditions. First, countries can enter into an interim agreement provided it is necessary for the formation of a free trade area. In other words, for the interim agreement to be consistent with the GATT and WTO requirements, it will have to pass the necessity test. Thus, if India’s measures (such as lowering the tariff rate on a product because it is part of an “early harvest” deal) is challenged on the grounds of violating the MFN principle, India will have to show that it will not be able to enter into an FTA without the measure at issue, that is, without the “early harvest” trade deal.

Second, the interim agreement should include a plan or a schedule for the formation of an FTA within a reasonable period of time. Third, as required by Article XXIV.7(a) of GATT, the interim agreement should be notified to WTO members, who, in turn, can make recommendations if they believe that the interim agreement is not likely to lead to the formation of an FTA. India should be mindful of all these legal requirements since it is pursuing the strategy of arriving at an “early harvest” trade deal before signing a full FTA.

India’s swift crossing of the 75 crore vaccine doses landmark has been powered in large part by Covishield contributing about 67 crore of those doses. Armed with new production lines spread across multiple states, now is the time for Bharat Biotech to catch up. The significant scale-up in vaccine administration to nearly 75 lakh doses per day in September has happened despite Covaxin’s hovering around 6 lakh daily doses. In July, the Union health ministry had said it expects Covishield supplies to touch 12 crore doses a month and Covaxin 5.8 crore. Going by September vax numbers, Covishield appears to be exceeding this target and may deliver 20 crore doses in September.

We have been told the Covaxin narrative could change if production from its new plants in Malur near Bengaluru, Pune and Ankleshwar besides Hyderabad delivers to professed capacity. NTAGI officials expect these facilities coming online to deliver 10-12 crore doses per month. May they be right because safety and immunogenicity trials of Covaxin on children over two years old are on. With over 40 crore Indians below 18, this is a huge demographic to leave unvaccinated. Covaxin is the best option for them right now.

So far, Bharat Biotech has defended the delay in not matching up to GoI’s expectations stating that Covaxin’s inactivated whole virus platform has a four-month lag from manufacturing to testing and release. While SII is more in the mould of a contract manufacturer, BB enjoys pride of place in India because of a successful track record in developing indigeneous vaccines and inspiring others to emulate it. BB’s intranasal vaccine, which researchers believe may be better suited to prevent the virus from transmitting by neutralising it in the nasal passage itself, has commenced Phase 2 trials. But with official OKs for other vaccines, competition is heating up in the vaccine market. Covaxin should not assume India’s adults will wait for it indefinitely.

On September 14, 1949, the constituent assembly adopted Hindi in Devanagari script as India’s official language. The day is observed as Hindi diwas and this week home minister Amit Shah made what appeared to be fairly standard observations on the occasion. He said that Hindi is a friend of all Indian languages and can progress only through co-existence. Simultaneously, in BJP-administered Karnataka, there were multiple protests against “Hindi imposition”. The apparent puzzle has a cause.

The constituent assembly’s debates on language were often bitter. The compromise reached was to avoid a national language, but to give Hindi primacy as official language. Also built in was the continuation of English for official communication for 15 years. It’s another matter that English could never be phased out and has only thrived. India has benefited from it. However, despite sensible compromises over language, it remains an issue that triggers parochial politics. That’s because language itself is often part of political projects. This needs to be unpacked by addressing a couple of related issues.

First, nations have evolved in their own ways and language is part of the process. For example, Switzerland, with a population of only 8.4 million has four national and official languages. Closer home, the erstwhile Pakistan began to fall apart when it tried to impose Urdu as the state language on its Bangla-speaking populace. India wisely avoided this path and today we have 22 languages specified under the Constitution’s eighth schedule. Second, Hindi is India’s most widely spoken language. Census 2011 showed that 43.63% of the people returned Hindi as their mother tongue. This includes speakers of Awadhi, Bhojpuri etc as languages are classified in terms of linguistic affiliation. There are two intertwined developments in this context. Guided by pragmatism, across India people have taken to English and an ever-increasing number of non-Hindi speakers learn Hindi.

Through a mix of wise political compromises and pragmatism of the general populace, India has achieved cohesiveness without blindly copying some other model. The existing three-language formula at the school level works and economic needs will make more Indians multi-lingual. The only danger now is a resurgence of any form of linguistic extremism. It can be avoided as long as language doesn’t become a political project. If the political class really cares about Indian languages, there should be a lot more investment in translations of a rapidly growing corpus of knowledge. Translations will enrich Indian languages. They shouldn’t be left to only global tech companies.

Supreme Court seems to have finally run out of patience with the government over its failure to fill tribunal vacancies, which have ballooned to the point where many of them are unable to function properly. Not only has SC given a two-week ultimatum to Centre to fill the vacancies, it has also threatened to wield the rarely used contempt of court power.

The judges’ angst is understandable because they have devoted considerable time as part of selection committees in making recommendations for tribunal vacancies. The bench also noted that the government was cherry-picking the recommendations, adding insult to injury.

The bottom line is that many of these tribunals were set up because of the failure of high courts to deal with specialised commercial disputes in prompt manner or develop competence in these areas. If these tribunals also fold up will we be returning to the tried, tested and failed model of letting HCs deal with these cases? HCs are already creaking under the huge backlog amassed over decades amid unfilled vacancies of their own. The issue mustn’t turn into a turf battle and GoI must expedite the appointments as the SC desires.

Where does this leave existing asset reconstruction companies (ARCs), all 28 of them? NARCL is supposed to tackle ₹2 lakh crore worth of NPAs.

Success of the twin-engine resolution machine the government has set up to tackle Indian banks’ bad loan problem depends on the remuneration/incentive structure offered to functionaries of the two engines, National Asset Reconstruction Co Ltd (NARCL) and India Debt Resolution Co Ltd (IDRCL). NARCL would acquire bad loans from the banks, paying 15% of the value agreed upon in cash and the balance as security receipts (SRs), essentially, tradable IOUs. The NARCL would engage IDRCL to manage the assets, and dispose of them, ideally within five years. The government has agreed to guarantee the difference between the face value of the SRs and the value realised from underlying assets up to a total of ₹30,600 crore.

The initial phase of the scheme is guaranteed to be a big win. The first tranche of ₹90,000 crore worth of assets the banks would transfer to NARCL are fully provisioned assets, meaning they have been written off and fresh, compensatory capital brought in, and whatever value they are assigned by NARCL, the proceeds would go straight to the bottomline of the banks, and bank profitability get a boost. But the real test is the efficacy of the resolution process. That bad loans would be transferred to patient capital that can resolve them over five years is a big plus. This avoids the bad choice between a fire sale and liquidation that resolution has consisted of till now. IDRCL can employ professional management teams to run companies, turn them around and sell them off. The remuneration structure of these teams is key. Ideally, they should be given equity options that vest for at least five years, on top of reasonable fees, so that they stand to make a legitimate killing if they do a good job, as opposed to the underhand schemes that some resolution professionals are said to deploy.

Where does this leave existing asset reconstruction companies (ARCs), all 28 of them? NARCL is supposed to tackle ₹2 lakh crore worth of NPAs. That leaves ₹6 lakh crore worth of NPAs. ARCs need a market for subprime debt, and the space to turn companies around.

Four states — Delhi, Telangana, Tamil Nadu, Assam — reopened schools earlier this month after more than a year of disruption in learning. Eight other states had reopened schools in August, bringing the tally of states with classroom teaching to 12. Other states must follow suit.

Four states — Delhi, Telangana, Tamil Nadu, Assam — reopened schools earlier this month after more than a year of disruption in learning. Eight other states had reopened schools in August, bringing the tally of states with classroom teaching to 12. Other states must follow suit. India’s young population, roughly a quarter of the total, cannot afford any further disruption in their learning. Their lifetime earnings are at stake, nothing less.

The resumption of schooling, however, is not just letting go of the pause button. An overwhelming number of schoolgoers are either the first-generation learners or have parents with limited schooling. That means that, for many, there has been no home support in furthering learning over the past year. Therefore, the back-to-school programme must acknowledge the loss in learning, and the erosion of learning outcomes must be remedied. It is not a case of picking up from where schools were shut down to slow down the spread of Covid-19. Digital and online schooling has deepened the inequality in learning. The loss of nutrition due to absent school midday meals is another reason to reopen schools. The danger of Covid has not passed, so protocols need to be observed. There are already cases of mystery fever afflicting children, in different parts of the country. Ensuring safety and well-being is critical.

Reopening schools is the right move. The remaining states must follow. But it has to be more than just reopening schools. Resources must flow to ensure that disruption of the past year do not have lasting impacts. It must also mean planning to address the structural inequities of access to critical resources, be it books, electronic instruments or facilities. The focus must be on remedying the disruption.