Editorials - 15-09-2021

 

எல்லைக் கட்டுப்பாட்டைக் கோட்டை மீறி வட எல்லையில் இந்தியாவுக்குள் நுழைய முடியாத சீனா, புதியதொரு உத்தியைக் கையில் எடுத்திருக்கிறது. லடாக் பகுதியிலும் வடகிழக்கு எல்லைப் பகுதியிலும் இந்திய ராணுவம் சீன ராணுவத்தைத் தடுத்து நிறுத்தும் வல்லமை பெற்றிருப்பதால், தமிழகத்தின் கடற்கரைப் பகுதிகளை குறிவைத்து இலங்கையைத் தனது தளமாக்க முனைந்திருக்கிறது.

போா் மூளுமானால் இந்தியாவை முற்றுகையிடுவதற்கு வசதியாக வங்கதேசத்தின் சிட்டகாங், இலங்கையின் கொழும்பு, பாகிஸ்தானின் க்வாதா் ஆகிய மூன்று துறைமுகங்களிலும் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தும் முயற்சியில் சீனா வெற்றி ஈட்டிருக்கிறது. போதாக்குறைக்கு ஈரானுடனான நட்புறவை வலுப்படுத்தி, இந்திய உதவியுடன் அமைக்கப்பட்ட சாபஹாா் துறைமுகத்தையும் தன்வயப்படுத்தும் முயற்சியில் ஓரளவுக்கு வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறது.

ஏடன் வளைகுடாவில், செங்கடலில் ஆப்பிரிக்காவையொட்டி அமைந்திருக்கும் ஜிபூட்டியில் தனது ராணுவ தளத்தை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறது சீனா. அதன் மூலம் ஆப்பிரிக்கா, இந்து மகா சமுத்திரம், தெற்காசியா ஆகிய மூன்று பகுதிகளிலும் தன்னுடைய கடல் ஆதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்த முற்பட்டிருக்கிறது. சீனாவின் இதுபோன்ற நீக்கங்களால்தான் அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா, ஜப்பான் நாடுகளுடன் இணைந்து தனது பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த ‘க்வாட்’ அமைப்பில் அங்கம் வகிக்கிறது இந்தியா.

இப்போது சீனாவின் கவனம் முழுவதும் இலங்கையில் குவிந்திருக்கிறது. இந்தியாவிலுள்ள தமிழகத்துக்கும் இலங்கையின் வடக்குப் பகுதியான யாழ்ப்பாண தீபகற்பகத்துக்கும் இடையேயான பகுதிதான் பாக் நீரிணை. இந்தப் பகுதியில் கச்சத்தீவு உள்ளிட்ட பல சின்னஞ்சிறு ஆள் நடமாற்றம் இல்லாத தீவுகள் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. அவற்றிலுள்ள டெல்ப்ட், நயினாத்தீவு, அனலத்தீவு ஆகியவற்றில் காற்றாலைகளும், சூரிய மின்சக்தி உற்பத்தி நிலையங்களும் அமைப்பதற்கான ஒப்பந்தத்தை இலங்கை அரசிடமிருந்து சீனா பெற்றிருக்கிறது. இந்தத் தீவுகள் 20 கடல் மைல் தூரத்தில், இந்திய கடல் எல்லையில் அமைந்திருக்கின்றன. விசைப்படகில் 30 நிமிடத்தில் அடைந்துவிடலாம்.

முன்னாள் ராமநாதபுரம் சமஸ்தானத்துக்குச் சொந்தமான, அதற்கு உள்பட்ட கச்சத்தீவின் மீதும் சீனா விழி பதித்திருக்கிறது. 1974-இல், இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் விதிமுறைகளை மீறி நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசு கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு விட்டுக்கொடுத்தது. அப்போதைய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சராக இருந்த சா்தாா் ஸ்வரண் சிங் அந்த ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டாா்.

தமிழகத்தில் அப்போது ஆட்சியில் இருந்த திமுக-வின் சாா்பில் இரா. செழியன் நாடாளுமன்றத்தில் எதிா்ப்பை முன்வைத்தாா் என்றாலும், அந்த முடிவுக்கு தமிழகத்தில் வலிமையான எதிா்ப்புக் குரல் எழவில்லை என்பதுதான் நிஜம். இந்து மகா சமுத்திரத்தில் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு கச்சத்தீவு மிகவும் முக்கியமானது என்பதை ஏறத்தாழ 48 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போது நாம் உணரத் தொடங்கியிருக்கிறோம்.

கொழும்பு துறைமுகத்தின் கப்பல் போக்குவரத்தில் 70%-க்கும் அதிகமானவை இந்தியாவுக்கு வந்துபோகும் கப்பல்கள்தான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 2019 மே மாதம் இந்தியாவும் ஜப்பானும் இணைந்து கொழும்பு துறைமுகத்தில் சரக்குப் பெட்டக முனையம் ஒன்றை உருவாக்க ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டது. இப்போது அந்த ஒப்பந்தம் ரத்து செய்யப்பட்டு, இலங்கை அதிபா் கோத்தபய ராஜபட்சவால் சீனா மொ்ச்சன்ட்ஸ் போா்ட் ஹோல்டிங்ஸ் கம்பெனி என்கிற நிறுவனத்துடன் இணைந்து இலங்கையே சரக்குப் பெட்டக முனையத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறது.

கொழும்பு துறைமுகத்திற்கு அருகில் கடலை மண்ணால் நிரப்பி புதிய நகரம் ஒன்றை நிா்மாணிக்கும் திட்டத்தில் சீனா இறங்கியிருக்கிறது. ‘கொழும்பு துறைமுக நகரம்’ என்கிற விவாதத்துக்குரிய அந்தத் திட்டத்திற்கு 225-இல் 149 நாடாளுமன்ற உறுப்பினா்கள் ஆதரவு வழங்கி அந்த ஒப்பந்தம் அங்கீகாரம் பெற்றிருக்கிறது. ஒருவகையில் பாா்த்தால், கடலை மண்ணால் நிரப்பி உருவாகும் அந்தப் புதிய பகுதியை, இலங்கை சீனாவுக்கு விற்றுவிட்டதாகத்தான் கருத வேண்டும்.

இலங்கையின் தெற்கு மாகாணத்தில் அம்பன்தோட்டா துறைமுகத்தை உருவாக்கி நடத்த 99 ஆண்டு குத்தகைக்கு விட்டிப்பது, மத்தலா விமான நிலையத்தை நிறுவுவதில் இந்திய பங்களிப்பை நிராகரித்தது என்று கோத்தபய அரசு எடுத்திருக்கும் முடிவுகள், சீனாவின் வழிகாட்டுதல்படி நடந்திருப்பதை உணர முடிகிறது.

தமிழா்கள் அதிகம் வாழும் இலங்கையின் வடக்கு மாகாணத்தில் தனது கால்களை வலுவாக பதிக்கும் முயற்சியிலும் சீனா இறங்கியிருக்கிறது. யாழ்ப்பாணத்திலும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் உள்ளூா்வாசிகளின் கருத்துகளைக் கோராமல் சீனப் பொருளாதார நடவடிக்கைகளும், கட்டமைப்பு மேம்பாடுகளும் தொடா்கின்றன. உலகிலேயே இயற்கை அரண்களுடன் அமைந்திருக்கும் திரிகோணமலை துறைமுகமும் சீனாவின் பாா்வையில் விழுந்திருக்கிறது.

முந்தைய மன்மோகன் சிங் அரசின் உதவியுடன் இலங்கையின் ராஜபட்ச அரசு ஈழத்தமிழா் பிரச்னையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து, தமிழா்கள் அதிகம் வாழ்ந்த பகுதியில் திட்டமிட்ட சிங்கள குடியேற்றத்தின் மூலம் இன அழிப்பை முன்னெடுத்திருக்கிறது. அந்தப் பகுதியிலுள்ள பல கோயில்கள் இடிக்கப்படுகின்றன. இப்போது பாக் நீரிணையிலுள்ள தீவுகளில் சீனா்கள் நுழைந்திருக்கிறாா்கள்.

இந்தியாவின் மிகப் பெரிய அணுமின் உற்பத்தி கேந்திரமான கூடங்குளம் தாக்கப்பட்டால் என்னவாகும்? நாம் யோசித்தாக வேண்டும்!

 

அறிஞா் அண்ணா முதல்வராக இருந்த 1969-ஆம் ஆண்டு. அப்போது சட்டப்பேரவையில் எதிா்க்கட்சியாக இருந்த காங்கிரஸ் கட்சி, அண்ணா தலைமையிலான திமுக அரசுக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லா தீா்மானம் ஒன்றைக் கொண்டு வந்தது.

பேரவையில் அது தாக்கல் செய்யப்பட்டு அதன் மீது காரசார விவாதம் நடைபெற்றது. முடிவில் தீா்மானத்துக்கு பதிலளிக்க அண்ணா எழுந்தாா். அவா் என்ன பேசுவாா், தனது ஆட்சியின் சாதனைகளை விளக்கிக் கூறுவாரா, அல்லது காங்கிரஸ் கட்சியைக் கடுமையாக விமா்சிப்பாரா என்பதை அறிந்துகொள்ள பேரவையே அவரது உதட்டசைவை உற்று நோக்கிக் காத்திருந்தது.

அப்போது எழுந்த அண்ணா இப்படிச் சொன்னாா், ‘காங்கிரஸாா் என் மீது நம்பிக்கையில்லாத் தீா்மானம் கொண்டு வந்துள்ளனா். இதற்கு நான் ஒன்றும் விளக்கம் அளிக்கப் போவதில்லை. ஏனென்றால் அவா்களுக்கு எப்போது என் மீது நம்பிக்கை இருந்தது இப்போது இல்லாமல் போவதற்கு’ என்றாா். அனலாய் தகித்துக் கொண்டிருந்த பேரவை, பெரும் சிரிப்பொலியால் நிரம்பிப் போனது.

அன்றைக்கு சட்டப்பேரவையில் அண்ணாவை காங்கிரஸ் நம்பவில்லை. ஆனால், மக்கள் மன்றத்தில் அண்ணாவைத்தான் பெருவாரியானோா் நம்பினாா்கள்.

தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் திருப்புமுனை ஏற்படுத்திய தன்னிகரற்ற தலைவா் அறிஞா் அண்ணா. தனது வாழ்நாள் முழுவதும் அவா் கடந்து வந்த நெருப்பு வளையங்கள் எண்ணிலடங்காதவை. அதனால்தான் அவா் மறைந்தபோது ஆங்கில நாளேடான ‘தி மெயில்’, ‘அரசியலில் ஓய்வறியாது வீசிய புயல் ஓய்ந்துவிட்டது’ எனத் தலைப்பிட்டு செய்தி வெளியிட்டது.

எத்தகைய சிக்கலான விவாதமாக இருந்தாலும், அதனை தனக்கே உரிய பாணியில் தவிடு பொடியாக்குவதில் அண்ணாவுக்கு நிகா் இன்னாா் எனக் காட்ட இன்றுவரை எவருமில்லை. பல்கலைக்கழகமொன்றில் பேச வந்த அண்ணாவுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தலைப்பு ‘முரண்பாடு’. சரித்திரம் முதல் சமகாலம் வரை பல்வேறு மேற்கோள்களைக் காட்டி அண்ணா பேசப் போகிறாா் என எதிா்பாா்த்தபோது, ‘முரண்பாடு என்ற தலைப்பில் பேச வந்திருக்கும் நானே முரண்பாட்டின் முழு வடிவம்தான்’ என்று தன்னையே உதாரணமாக்கி பேசத் தொடங்கிய சொலல்வல்லன் அவா்.

சுதந்திரப் போராட்டம் இறுதிக் கட்டத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோது காங்கிரஸ் கட்சி மிகப் பெரிய செல்வாக்குடன் இருந்தது. நீதிக்கட்சியோ பணக்காரா்களின் கைகளில் பலமிழந்து இருந்தது.

அதனை பாமரா்களின் கட்சியாக மாற்ற முனைந்தாா் அண்ணா. பிராமணா்களுக்கு எதிரான இயக்கம் என்றால் அது எதிா்மறை அணுகுமுறை என உணா்ந்த அவா், நோ்மறை சிந்தனையுடன் நீதிக்கட்சியை ‘திராவிடா் கழக’மாக 1944-இல் சேலம் மாநாட்டில் பெரியாருடன் கரம்கோத்து மாற்றி அமைத்தாா்.

நாடு விடுதலை அடைந்தபோது அதனை துக்க நாளாக பெரியாா் அறிவித்தாா். ஆனால், அதனை மறுதலித்த அண்ணா, அரசியல் வரலாற்றில் சுதந்திர நாள் ஒரு மைல்கல் என்பதை உணா்ந்து அதனை வரவேற்று நீண்டதொரு அறிக்கையை விடுத்தாா்.

பெரியாரின் பாா்வை சமூக சீா்திருத்தத்தை மையமாகக் கொண்டது. அண்ணாவின் பாா்வையோ அரசியலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மக்களை மடை மாற்றித் திருத்துவது சமூக சீா்திருத்தம். அதே மக்களின் எண்ணங்களையும், நலனையும் நிறைவேற்றுவது அரசியல் சீா்திருத்தம். இந்தக் கருத்து வேறுபாட்டின் காரணமாகவே 1949-ஆம் ஆண்டில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை அண்ணா ஆரம்பிக்க நோ்ந்தது.

அப்போதும் கூட ‘திராவிடா் முன்னேற்றக் கழகம்’ என்று அண்ணா பெயா் சூட்டவில்லை. மாறாக ‘திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்’ என்றே கட்சிக்கு பெயா் வைத்தாா். அன்றைய சென்னை ராஜதானியில் ஆந்திரம், கா்நாடகம், கேரளம் ஆகிய பகுதிகள் இணைந்திருந்தன. அதுவே திராவிட நாடாக அறியப்பட்டது. அந்தப் பகுதிகள் அனைத்தின் நலன் காக்கும் கட்சியாகவே அண்ணாவால் திமுக தொடங்கப்பட்டது.

திராவிட நாடு கோரிக்கையை முன்வைத்து அவா் அரசியலை முன்னெடுத்தபோது பிரிவினைவாத தடுப்புச் சட்டம் அப்போது பெரும் சோதனையைத் தந்தது. சொல்லப்போனால், மத்திய அரசால் கொண்டு வரப்பட்ட அச்சட்டம் திமுகவுக்கு முழுமையாக எதிராக அமைந்தது.

அப்போது சாதுரியமாக செயல்பட்ட அண்ணா ‘இந்தியாவுக்குள் திராவிடம்’ என்று தங்களது இலக்கை அடைப்புக்குறிக்குள் கொண்டு வந்து இலகுவாக கட்சியை காப்பாற்றினாா்.

மலைபோல வந்த பிரச்னைகள் அனைத்தையும் பனி போல விலக்கியவா் அண்ணா.

அதுபோலவே 1967-இல் அவா் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய விதமும் அனைவராலும் கூா்ந்து நோக்கப்படக் கூடிய ஒன்றாக இருந்தது. முழுக்க முழுக்க வலதுசாரி சித்தாந்தம் கொண்ட சுதந்திரா கட்சியைச் சோ்ந்த ராஜாஜியையும், முழுக்க முழுக்க இடது சாரி சித்தாந்தம் கொண்ட மாா்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சோ்ந்த ராமமூா்த்தியையும் கூட்டணியில் சோ்த்துக் கொண்டு ஆட்சியை பிடித்தாா் அறிஞா் அண்ணா.

அப்போது பிரபலமாக இருந்த ஆங்கில வார இதழ் ஒன்று அண்ணாவின் அரசியல் ஆளுமையைப் பாா்த்து ‘பிராமணா் எதிா்ப்பு இயக்கமாக விளங்கி வரும் திமுகவை, இரு பிராமணா்களுடன் (ராஜாஜி, ராமமூா்த்தி) கைகோத்து அரியணையில் ஏற்றியிருக்கும் அண்ணாவின் ராஜதந்திரம் பிரமிக்கத்தக்கது’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தது. அண்ணாவின் சாதனை எழுச்சியால் சரிந்த காங்கிரஸ் கட்சிக்கு இன்று வரை தமிழகத்தில் தனித்துவம் இல்லை என்பதிலிருந்தே அவரது அரசியல் ஆளுமையை உணரலாம்.

ஹிந்தி ஆதிக்கத்தை இறுதி மூச்சு வரை எதிா்த்தவா் அண்ணா. மக்களின் சமவாய்ப்பை ஹிந்தி பறிக்கிறது என்பதே அதற்கு காரணம். ஆங்கிலம் ஆட்சி மொழி என்றால் தங்களது தாய்மொழியுடன் ஆங்கிலம் கற்றால் போதுமானது. அதுவே ஹிந்தி ஆட்சி மொழி என்றால், ஹிந்தியை தாய்மொழியாகக் கொண்டவா்கள் வேறு எந்த மொழியும் கற்கத் தேவையில்லை. மாறாக தமிழ், தெலுங்கு உள்ளிட்ட பிற மொழியினா் ஹிந்தியையும் கட்டாயம் கற்க வேண்டிய நிலை ஏற்படும்.

ஜனநாயகத்தில் அனைவரும் சமம் என்ற கொள்கைக்கு நோ் முரணாக இது இருந்ததன் காரணமாகவே ஹிந்தித் திணிப்பை அண்ணா எதிா்த்தாா். அதே அடிப்படையில்தான் பெரியாா் முதல் ராஜாஜி வரை அனைத்து தலைவா்களும் ‘ஆங்கிலம் ஒன்றுபடுத்தும் ஹிந்தி பிளவுபடுத்தும்’ என்று அன்றைக்கு முழங்கினா்.

இந்திய மொழியை விடுத்து ஆங்கிலத்தை ஏன் பொது மொழியாக ஏற்க வேண்டும் எனக் கேட்கலாம். சமகாலத்திலேயே அதற்கு சான்றளிக்க வேண்டுமானால், ஐரோப்பிய யூனியனில் இருந்து பிரிட்டன் விலகியபோதும், ஆங்கிலத்தை விலக்க முடியவில்லை. ஐரோப்பிய யூனியனின் பொதுமொழியாகவே ஆங்கிலம் நீடிக்கிறது. எனவே, ஆங்கிலம் ஆங்கிலேயா்களின் மொழி மட்டுமல்ல, உலகப் பொது மொழி என்பதை உணர வேண்டும்.

அதனால்தான் தமிழும், ஆங்கிலமும் போதும் என்று முடிவெடுத்து இரு மொழிக் கொள்கையை தமிழகத்தில் அண்ணா நிறைவேற்றினாா். இந்த முடிவு அப்போதைய பிரதமா் இந்திரா காந்திக்கு கூட பிடிக்கவில்லை. இதை முன்னிறுத்தி தமிழகத்தின் மீது என்ன நடவடிக்கை எடுக்கலாம் என அவா் யோசித்தபோது, கல்வி மாநிலப் பட்டியலில் இருந்ததால் எந்த நடவடிக்கையையும் அவரால் எடுக்க முடியவில்லை.

அதன் பின்னா், 1975-இல் நெருக்கடி நிலை பிறப்பிக்கப்பட்டபோது கல்வியை பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றினாா் இந்திரா காந்தி. ஆனால், இதில் வேடிக்கை என்னவெனில், நெருக்கடி நிலைக்கு எதிராகப் போராடி, அடுத்து வந்த தோ்தலில் இந்திராவை வீழ்த்திய ஜனதா கட்சி, நெருக்கடி நிலை பிரகடனம் தொடா்பான சட்டங்களை ரத்து செய்ததே தவிர, கல்வியை மீண்டும் மாநிலப் பட்டியலுக்கு கொண்டு வரவில்லை.

காங்கிரஸ் மற்றும் ஜனதா கட்சியின், கூட்டாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரான இந்த செயல்பாடுதான் இன்றைக்கு நீட் தோ்வு வரை எதிரொலித்து எத்தனையோ சிக்கல்களை உருவாக்கியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு மாநிலத்துக்கும் கூடுதல் அதிகாரம் வழங்க வேண்டும் என்பது அண்ணாவின் திடமான கோரிக்கை. குஜராத்தில் வணிகா்கள் அதிகம்; மேற்கு வங்கத்தில் உழைப்பாளிகள் அதிகம். இப்படியாக ஒவ்வொரு மாநிலத்துக்கும் உள்ள தனித்தன்மையை உணா்ந்து அவா்களுக்கு அதிகாரமளிக்க வேண்டும் என்றே அண்ணா விரும்பினாா்.

தாம் இறந்து விடுவோம் என்று அறிஞா் அண்ணா உணா்ந்த பிறகு தம்பிகளுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினாா். 1969 ஜனவரி 12-ஆம் தேதி எழுதிய அக்கடிதம்தான் அண்ணாவின் இறுதி எழுத்து. சொல்லப்போனால், அதை அவரது மரண சாசனம் என்றே கூறலாம். அதில் அவா் இப்படி குறிப்பிடுகிறாா்:

‘பொருளாதார வளா்ச்சியின் பயன் சமூகம் முழுமைக்கும் கிடைத்திட, தக்க முறை கண்டாக வேண்டும்; வெள்ளம் அழித்திடும் - வாய்க்கால் வளமூட்டும்; செல்வம் சிலரிடத்தில் மட்டும் குவிந்திருப்பது என்பது வெள்ளத்துக்கு ஒப்பானது; அது கொண்டவனையும் சரி, சமூகத்தில் வலிவற்றோரையும் சரி அழித்துவிடும்;

‘பணம் பெட்டியில் தூங்குகிறது; பணக்காரன் பட்டு மெத்தையில் தூங்குகிறான்; ஆண்டவன் சொா்க்கத்தில் தூங்குகிறான்; இல்லாவிடில் தெருவில் ஏன் இத்தனை பிச்சைக்காரா்கள்’ என்று மொரோவியோ நாட்டில் ஒரு பழமொழி உண்டு. அதுதான் நிதா்சனம். காலத்தை வீணாக்காமல் நாடு வளம் பெற, சமூகம் சீா் பெற, சமதா்மம் மலா்ந்திட பாடுபடுவதற்கான உறுதியினை மேற்கொள்வோம்’ என்று எழுதியிருக்கிறாா்.

சாவு நெருங்கும் தறுவாயிலும் கூட சமூகம் தழைக்க வேண்டும் எனப் போராடிய அண்ணாவின் அக்கடிதம் தம்பிகளுக்கானது மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தரணிக்கானது!

கட்டுரையாளா்: முன்னாள் அமைச்சா்.

கடந்த ஆண்டு கரோனா காரணமாகக் கொண்டுவரப்பட்ட பொது முடக்கக் காலத்தில், நாட்டின் பொருளாதார நிலை முற்றிலும் வீழ்ந்துவிடாமல் வேளாண் துறைதான் தாங்கிப் பிடித்தது. ஆனால், இந்த ஆண்டு அதே போல் விவசாயத் துறையின் பங்களிப்பை எதிர்பார்க்க முடியாது. 2019, 2020 ஆண்டுகளைக் காட்டிலும் தென்மேற்குப் பருவமழையின் அளவு குறைந்திருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம். ஜூன் தொடங்கி செப்டம்பர் வரையிலான தென்மேற்குப் பருவமழைக் காலகட்டத்தில், இதுவரையிலான மழைப்பொழிவு நாட்டின் வழக்கமான சராசரி அளவைக் காட்டிலும் 7.9% குறைவாக உள்ளது. நாட்டிலுள்ள பெரும்பாலான அணைக்கட்டுகளில் கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் நீர் இருப்பு நிலையும் குறைவாகவே உள்ளது.

மத்திய அரசால் சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் காலவாரியான உழைப்புச் சக்தி கணக்கெடுப்பின்படி, ஜூலை 2019-க்கும் ஜூன் 2020-க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் வேளாண் துறை வேலைவாய்ப்புகள் முந்தைய ஆண்டின் அளவான 42.5%லிருந்து 45.6% ஆக அதிகரித்துள்ளதாகத் தெரியவந்துள்ளது. நாட்டின் மொத்த வேலைவாய்ப்புகளில் வேளாண் துறையின் பங்களிப்பு குறைந்துவந்த நிலையில், மீண்டும் வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுத் திருப்பமாக மதிப்பிடப்படுகிறது. கடந்த இரண்டு நிதியாண்டுகளிலும் இந்தியப் பொருளாதாரம் வளர்ச்சியில் பின்னடைவைச் சந்தித்ததோடு முக்கியமான தொழிற்துறைகளில் வேலைவாய்ப்புகளும் பெருமளவில் குறைந்துவிட்டன. உற்பத்தித் தொழில் துறை, கட்டுமானத் துறை, சுற்றுலா, போக்குவரத்து உள்ளிட்ட பல துறைகளில் வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்த நிலையில் அவற்றை நம்பி நகரங்களில் தங்கியிருந்த புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் கிராமங்களை நோக்கித் திரும்பினர். பெருந்திரளான உழைப்புச் சக்தி வேளாண் துறைக்கு மடைமாறியது. நல்லதொரு வாய்ப்பாகக் கடந்த ஆண்டில் தென்மேற்குப் பருவமழையின் அளவும் திருப்திகரமாக அமைந்தது.

இந்தியாவில் வேளாண்மைத் தொழில் பருவமழைகளின் சூதாட்டக் களம் என்பதை மெய்ப்பிக்கும் விதமாக, இந்த ஆண்டில் தென்மேற்குப் பருவமழை போதுமானதாக அமையவில்லை. இந்தியப் பொருளாதாரக் கண்காணிப்பு மையத்தின் மதிப்பீடுகளின்படி, கடந்த மே - ஜூலை மாதங்களில் 12.4 கோடியாக இருந்த வேளாண் துறை வேலைவாய்ப்பு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் 11.6 கோடியாகக் குறைந்துள்ளது. பருவ மழையளவு குறைந்ததே வேளாண் துறை வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்ததற்கான காரணம் என்று கருதப்படுகிறது. இதன் பாதிப்புகள் இந்த நிதியாண்டு முழுவதிலும் தொடரக் கூடும். எனவே, உற்பத்தித் தொழில் துறை, கட்டுமானத் துறைகளில் வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரிப்பதற்கான முயற்சிகள் விரைந்து எடுக்கப்பட வேண்டும். தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரையில், வடகிழக்குப் பருவமழையையே விவசாயத்துக்குப் பெரிதும் நம்பியிருக்கிறது என்றாலும் பருவமழைகள் எல்லா ஆண்டுகளிலும் ஒரே அளவில் பொழிவதில்லை என்பதையும் சில சமயங்களில் எதிர்பாராத பெருமழைகள் இயற்கைப் பேரிடராக மாறி விவசாயத்தைப் பாதிக்கின்றன என்பதையும் கருத்தில் கொண்டே பொருளாதார மதிப்பீடுகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

இந்திய அரசியலுக்கு தமிழ்நாடு அளித்திருக்கும் கொடைகள் என்று மூன்று விஷயங்களைச் சொல்லலாம். 1.சமூகநீதி 2.மாநில சுயாட்சி 3.பொதுநலப் பொருளாதாரம். தமிழ்நாட்டின் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியாலும் தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் தாக்கத்தாலும் உருவான ஓர் அரசியல் கருத்தாக்கம்தான் இந்த மூன்றையும் ஒருசேர உருவாக்கியது. இந்தக் கோட்பாடுகளுக்கு அரசியல் அதிகார உருவத்தை அளித்து, இவற்றை ஜனநாயக ஆயுதங்களாக மாற்றியவர் அறிஞர் அண்ணா.

சுதந்திரம் அடைந்தபோது இந்தியா எத்தகைய அரசியல் பாதையை முன்னெடுக்கும் என்பதில் யாருக்கும் ஆச்சரியம் இருந்திருக்கவில்லை. ஜவாஹர்லால் நேருவும் அண்ணல் அம்பேத்கரும் பிறரும் இங்கே ஓர் அரசமைப்புச் சட்டரீதியிலான குடியரசு முறையைத்தான் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்கள். மக்களின் போராட்டங்களின் எதிர்வினையாக பிரிட்டிஷ் அரசு கொண்டுவந்த மின்டோ-மார்லி சீர்திருத்தங்கள், மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு சீர்திருத்தங்கள், 1935 இந்திய அரசுச் சட்டம் போன்றவை மூலமாக இந்தியாவில் மக்களாட்சி மலரப்போகிறது என்பது முன்கூட்டியே தெரிந்துவிட்டது. காலனிய நாடுகளில் எல்லாம் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்பு சுதந்திர ஆட்சிகள் உருவானபோது, பல நாடுகளில் அரைகுறை ஜனநாயகமும் ராணுவ ஆட்சிகளும் ஒற்றைக்கட்சி ஆட்சிகளும் உருவாயின. ஆனால், இந்தியாவில் ஜனநாயக ஆட்சி முறை உருவானது. சுதந்திர விடுதலைப் போராட்டக் காலத்திலேயே அரசியல் பன்மைத்துவம் ஓங்கியிருந்த காரணத்தால் இங்கே பல கட்சி ஆட்சிமுறை இயல்பாகவே கைகூடியது.

இந்தப் பின்னணியில்தான் தமிழ்நாட்டு அரசியலின் திசைவழியைப் பார்க்க வேண்டும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், தமிழ்நாட்டில் உருவான பிராமணரல்லாதோர் இயக்கமும் சுயமரியாதை இயக்கமும் பிறகு நீதிக்கட்சியும் திராவிடர் கழகமும் ஏற்கெனவே இந்த அரசியல் மாற்றச் சூழலில்தான் வளர்ந்திருந்தன. எனவே, 1947-க்குப் பிறகு அதைத் தொடர வேண்டிய தேவையும் இருந்தது.

அந்தத் தேவையை 1947-க்குப் பிந்தைய அரசியல் சூழலுக்கேற்ப வகுத்தளித்தவர்தான் அண்ணா. அதன் முதல் முயற்சிதான் 1949-ல் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை அவர் உருவாக்கியது. அதை, தந்தைக்கும் மகனுக்குமான பிரிவாகப் பார்ப்பது பிழை. அதைக் காலனிய காலத்துக்கு முற்பட்ட சூழலுக்கும் பின்வந்த சூழலுக்கும் இடையிலான வித்தியாசமாக, ஒரு மாற்றமாகப் பார்ப்பதுதான் முறை.

சாதியச் சமூகத்தில் நவீன முன்னேற்றம் சாத்தியமில்லை என்று அம்பேத்கரும் பெரியாரும் காட்டிய வழிதான் அண்ணாவின் வழி. ஆனால், அந்தச் சமூகநீதியை உறுதிப்படுத்துவதற்கான அரசியல் அதிகாரத்தை வென்றெடுப்பதில் அண்ணாவுக்கென்று ஒரு தனித் திட்டம் இருந்தது. அதுதான் முதலில் தமிழ்நாட்டின் சமூகநீதிப் பாதையையும் இன்று அனைத்திந்திய அளவிலான சமூகநீதிப் பாதையையும் உருவாக்குவதில் பெரும்பங்காற்றியது. அண்மையில், மருத்துவ மேற்படிப்பில் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு 27% இடஒதுக்கீட்டை உறுதிசெய்ததில் இன்றைய திமுக தலைவர் மு.க.ஸ்டாலினின் முயற்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றிகூட, அன்றைய திமுக தலைவர் உருவாக்கிய அரசியல் பாதையில்தான் இருக்கிறது. அந்த வெற்றி தமிழ்நாட்டின் பிற்படுத்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கு மட்டுமேதானா என்ன?

அண்ணா தொடக்கத்தில் தனிநாடு கேட்டார். பிறகு, மாநில சுயாட்சி முழக்கத்தை முன்வைத்தார். இரண்டுக்குமே அடிப்படையாக அவர் முன்வைத்த அரசியல் பிளவுவாத அரசியல் அல்ல. இனவெறுப்போ ரத்தக்களரியோ அல்ல. இந்தியாவை ஜனநாயகபூர்வமாக ஆள்வதற்கான கூட்டாட்சி சூத்திரத்தை அவர் முன்வைத்தார். அவர் காலத்தின் வேறெந்தத் தலைவர்களைவிட அண்ணாவின் பங்கு இதில் பெரியது. அன்று அவரது முயற்சி பேசப்படாமல் இருந்திருக்கலாம்; புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், காலத்தின் கட்டளை வேறொன்றாக இருக்கிறது. இன்று மோடியின் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தியாவிலுள்ள பெரும்பாலான மாநிலங்களிலிருந்தும் - அதாவது எதிர்க்கட்சிகள் ஆள்கிற மாநிலங்களிலிருந்தும் - மாநில சுயாட்சிக் கோரிக்கை வெளிப்படுகிறது. பல சமயங்களில், பல தலைவர்கள் இவற்றைப் பற்றிப் பேசியிருக்கலாம். ஆனால், கூட்டாட்சிக்கும் சுயாட்சிக்குமான அரசியல் அடிப்படையை அண்ணாவைப் போல தீர்மானகரமாக முன்வைத்தவர் வேறு ஒருவரில்லை.

மூன்றாவது கொடையான பொதுநலப் பொருளாதாரம் என்பதைப் பற்றிப் பார்ப்போம். ஈரோட்டு சமதர்மத் திட்டத்தின் வாயிலாக ஏற்கெனவே ஒரு பொதுவுடைமை சிந்தனை வட்டத்தில் இருந்தவர்தான் அண்ணா. மிட்டாமிராசுகளின் கட்சியாக இருந்த நீதிக்கட்சியை மக்கள் கட்சியாக மாற்றியதில் பெரியாருக்கும் அண்ணாவுக்கும் இருந்த வியூகம் பற்றி நாம் அறிவோம். எல்லோரும் அறியாத ஒன்று என்னவென்றால், அண்ணா மிகத் தீவிரமான சோஷலிச மனப்பான்மையர் என்பதுதான். திராவிடர் கழகம் என்கிற பெயரிலிருந்து திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் எனத் தன் கட்சிக்குப் பெயர் வைத்தபோது, முன்னேற்றம் என்ற சொல்லை எந்த அர்த்தத்தில் அண்ணா சேர்த்தார்? வளர்ச்சி என்ற பொருளில் அல்ல, முற்போக்கு என்ற பொருளில்தான் முன்னேற்றம் என்ற சொல் சேர்க்கப்பட்டது. திமுகவை ஆங்கிலத்தில் தொடக்க காலத்தில் ‘Dravidian Progressive Federation’ (DPF) என்றுதான் அழைத்தார்கள். பிறகுதான் அது ‘DMK’ ஆனது.

அண்ணா ஒரு கம்யூனிஸ்ட் அல்ல. ஆனால், மிகத் தெளிவாகவே சோஷலிசப் பொருளாதாரத்துக்கு ஆதரவாக இருந்தவர். அதே சமயம் இந்தியாவின்/ தமிழ்நாட்டின் சூழலின் இயக்கப் போக்கை அறிந்தவர். உலக அளவில் சோஷலிசத்துக்கும் இந்திய அளவில் நேருவின் சோஷலிசத் திட்டமிடல் பாதைக்கும் அவர் ஆதரவாக இருந்தார். சொல்லப்போனால், அது போனதுமான அளவுக்கு சோஷலிசத் தன்மை வாய்ந்ததாக இல்லை என்றும் விமர்சித்தார், அத்துடன் இந்திய கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் மீதும் நேருவின் மீதும் அவர் வைத்த குற்றச்சாட்டுகள் முற்றிலும் வேறு தளத்திலானது.

பிற்காலத்தில் கழக ஆட்சிகளின்போது – குறிப்பாக கலைஞர் முதல் இன்று ஸ்டாலின் வரை திமுக அரசுகளின்போது - பின்பற்றப்படும் அனைத்து சமூகப் பொருளாதாரக் கோட்பாடுகளுக்கும் அண்ணா போட்டிருந்த வலுவான சித்தாந்த அடித்தளமே காரணமாக இருந்தது. அதுதான் இன்று ‘தமிழ்நாடு மாதிரி’ என்று பேசப்படுவதற்கு முதல் காரணமாக இருந்தது. இந்த மூன்று அம்சங்களும் இன்று இந்திய அளவில் பேசப்படுகின்றன. அண்ணாவின் சிறப்பு இந்த மூன்று அம்சங்கள் மட்டும் அல்ல. இந்த மூன்றையும் ஒரே வடிவத்தில் அவர் வடித்துக்கொடுத்ததுதான். அதற்கான சிக்கலான வியூகத்தையும் அவர் வகுத்து, நடைமுறைப்படுத்தி, வெற்றியும் பெற்றார்.

அண்ணா சொல்வது என்ன? சமூகநீதி நிலவ வேண்டும் என்றால், சமூக அநீதிக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும், போராட்டத்தின் விளைவாக அரசியல் அதிகாரத்தையும் வென்றெடுக்க வேண்டும். ஒரு ஜனநாயக அரசியலில் அது தேர்தலின் மூலமாகவே நடக்கிறது. எனவே, தேர்தலில் பங்கேற்று ஆட்சி அமைக்க வேண்டும், அந்த ஆட்சி மக்களின் அரசியல், சமூக, பொருளதார உரிமைகளை மீட்டளிப்பதாக இருக்க வேண்டும். மக்களுக்கான உரிமைகளை மீட்டளிக்க அந்த அரசுக்கு முதலில் உரிமை இருக்க வேண்டும். அந்த உரிமை டெல்லியில் சிறைபட்டிருக்கிறது. எனவே, அதை மீட்க வேண்டும். சுயாட்சி இல்லாமல் சுதந்திரமான சமூகத்தை உருவாக்க முடியாது. சமூக நீதி என்பது வெறும் பிரதிநிதித்துவம் அல்ல, மக்களின் நல்வாழ்வு. நல்வாழ்வுக்கு வழி வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துதல். அதற்குப் பொருளாதாரம் முக்கியம். எனவே, அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கை மக்கள் நலப் பொருளாதாரமாக இருக்க வேண்டும். பலமான பொதுத்துறைக் கட்டமைப்பும் கூட்டுத் திட்டமிடலும் வேண்டும். சுதந்திரமான முறையில் தொழில்முனைவோர் வளரவும் வேண்டும். ஆனால், தொழிலும் நிதியும் சில பனியாக்களிடம் சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. அதிகாரம் டெல்லியில் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது. நாம் யாரிடமும் கையேந்தி நிற்கக் கூடாது. எதிர்காலம் எதேச்சாதிகாரிகளிடம் சிக்கிக் கொள்ளக் கூடாது – இதுதான் அண்ணாவின் மனத்தோட்டம். இதுதான் இன்று மீண்டும் பேசப்பட வேண்டிய அரசியல் சித்தாந்தம்.

- ஆழி செந்தில்நாதன், மூத்த பத்திரிகையாளர் – பதிப்பாளர், தொடர்புக்கு: zsenthil@gmail.com

இன்று அறிஞர் அண்ணாவின் பிறந்தநாள்

திருவண்ணாமலை மாவட்டம் ஆரணியைச் சேர்ந்த பத்து வயதுச் சிறுமி, ஓர் உணவு விடுதியில் அசைவ உணவு சாப்பிட்டு இறந்த செய்தி தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அன்றைய தினம் அந்த விடுதியில் சாப்பிட்ட சிறுமியின் அப்பா உள்ளிட்ட 20-க்கும் மேற்பட்டோரும் ‘உணவு நஞ்சானதால்’ பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவச் சிகிச்சையில் இருக்கின்றனர்.

என்ன காரணம்?

நம் நலம் காக்கும் உணவுகளே உயிர் பறிக்கும் அளவுக்கு நஞ்சாவதற்கு என்ன காரணம்? கெட்டுப்போன உணவுகளைச் சாப்பிடுவதுதான் முக்கியக் காரணம். உணவு ஆய்வாளர்கள் ஆரணி உணவு விடுதியில், பல நாள் கெட்டுப்போன இறைச்சியைச் சேகரித்துள்ள முதல்கட்டத் தகவல் இதை உறுதிப்படுத்துகிறது. சைவ உணவுகளைவிட அசைவ உணவுகள் விரைவில் கெட்டுவிடும் என்பது எதார்த்தம். பலியான சிறுமியும் அவர் அப்பாவும் சாப்பிட்டது தந்தூரி சிக்கன் பிரியாணி. இது கெட்டுப்போன இறைச்சியால் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும். பொதுவாக, ஓர் உணவு கெட்டுப்போவதற்கு நான்கு காரணங்கள் முக்கியமானவை. இறைச்சி நாட்பட்டதாக இருக்கலாம். அதைப் பாதுகாப்பதில் அலட்சியம் காட்டியிருக்கலாம். இறைச்சியைச் சமைக்கப் பயன்படுத்தப்படும் தண்ணீரில் அசுத்தம் இருக்கலாம். சமையல் சேர்மானப் பொருள்களில் நச்சுத்தன்மையுள்ள கலப்படங்கள் இருக்கலாம்.

வழக்கத்தில், கெட்டுப்போன இறைச்சிகளில் பாக்டீரியாக்களும் வைரஸ்களும் சில மணி நேரங்களில் கோடிக்கணக்கில் பல்கிப் பெருகிவிடுகிற ஆபத்து நிறைந்தவை. இவற்றில் கேம்பிலோபாக்டர், கிளாஸ்டிரிடியம் பெர்ஃபிரின்ஞென்ஸ், இ.கோலி எனும் பாக்டீரியாக்கள் அதிக வீரியமுள்ளவை. இவைதான் அசைவ உணவை உடனே கெட்டுப்போகச் செய்துவிடும் தன்மையுள்ளவை. உலகில் இதுவரை ஏற்பட்டுள்ள உணவு நஞ்சாதல் தொடர்பான உயிராபத்துகளுக்கு முக்கியக் காரணமாக இந்த பாக்டீரியாக்களே இருந்திருக்கின்றன.

பொதுவாக, இம்மாதிரியான பாக்டீரியாக்கள் நேரடியாகவோ, நச்சுக் கூறுகளை வெளியிட்டோ நம் இரைப்பை மற்றும் குடல் நலத்தைச் சீக்கிரத்தில் சீர்குலைத்துவிடும். அதனால்தான் நச்சு உணவைச் சாப்பிட்டவர்களுக்கு உடனடியாகக் குமட்டலும் வாந்தியும் வயிற்றுவலியும் ஏற்படுகின்றன. அடுத்ததாக, இந்தக் கிருமிகளின் நச்சுக் கூறுகள் ரத்த ஓட்டத்தில் கலந்து உடலின் முழு நலனையும் பாதிக்கும். அப்போது, கடுமையான வயிற்றுப்போக்கு, காய்ச்சல், தலைவலி போன்றவை உண்டாகின்றன. வயிற்றுப்போக்கு நீடிக்குமானால், உடலிலிருந்து தண்ணீர்ச் சத்து வெகுவாகக் குறைந்துவிடும். நாக்கு வறண்டுவிடும். சிறுநீர் பிரியாது. இந்த நிலை மிகவும் அபாயமானது. உடனடியாக இந்த நீரிழப்பைச் சரிசெய்யாவிட்டால், ரத்த அழுத்தம் குறைந்து, உயிருக்கு ஆபத்தைக் கொடுக்கும். ஆகவே, உணவு நஞ்சானதற்கு அறிகுறிகள் தெரிந்தால், சுய சிகிச்சையில் காலம் தாழ்த்தாமல், மருத்துவரிடம் சென்றுவிட வேண்டும். பெரும்பாலும் சிறு வயதினர், 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள், கர்ப்பிணிகள், நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்தவர்கள் ஆகியோர்தான் நச்சு உணவு சாப்பிட்ட காரணத்தால் சிகிச்சை கொடுத்தும் பலனில்லாமல் இறப்பைச் சந்திக்கின்றனர். மற்றவர்கள் மருத்துவ சிகிச்சையில் தப்பித்துவிடுகின்றனர். ஆரணி நிகழ்விலும் இது உறுதியாகியிருக்கிறது.

உணவு விடுதிக்காரர்கள் கவனிக்க!

அசைவ உணவுகளைப் பொறுத்தவரை இறைச்சியை வாங்கிய அன்றே சமைப்பது முக்கியம். மிச்சமாகிப்போன இறைச்சியைப் பாதுகாத்து மறுநாளோ, அதற்குப் பிறகோ சமைப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். இறைச்சியை நன்றாக வேக வைக்க வேண்டும். அப்படி வேக வைத்ததை 2 மணி நேரத்துக்குள் பயன்படுத்திவிட வேண்டும். குளிர்சாதனப்பெட்டியில் பாதுகாத்து மறுபடியும் மறுபடியும் வேக வைத்துப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். சரியான வெப்பநிலையில் அவற்றைப் பாதுகாக்காவிட்டால் கிருமிகள் வளர்ந்துவிடும். நாட்டில் தவிர்க்க முடியாத மின்தடை காரணமாகக் குளிர்சாதனப்பெட்டிகளில் சரியான வெப்பநிலையைப் பராமரிப்பது கடினம்.

அடுத்து, வாடிக்கையாளர்களை ஈர்க்க, சிவக்கச் சிவக்கப் பொரிக்கப்படும் இறைச்சியில் செயற்கை நிறமிகளை அதிகமாகச் சேர்க்கின்றனர். இதையும் தவிர்ப்பது நல்லது. இயலவில்லை என்றால், செயற்கை நிறமிகளில் இறைச்சியை ஊற வைக்கும் நேரத்தையாவது குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதிக நேரம் இறைச்சி அவற்றில் ஊறினால், நிறமிகளில் கலந்திருக்கும் ரசாயனங்களும் நஞ்சாகிவிட வாய்ப்புண்டு. உணவு விடுதிகளில் சமையலறைச் சுத்தம், சமையல்காரர்களின் சுத்தம், உணவைப் பரிமாறுபவர்களின் சுத்தம் முக்கியம். உணவுத் தயாரிப்பு முறைகளிலும் சுத்தம் காக்கப்பட வேண்டும். குறிப்பாக, இறைச்சியைச் சுத்தமான தண்ணீரில்தான் கழுவ வேண்டும். கழுவும் தண்ணீரை அடிக்கடி மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். சமைக்கப் பயன்படுத்தப்படும் தண்ணீரும் சுத்தமாக இருக்க வேண்டும். பயனாளிகளுக்கு வழங்கப்பட இருக்கும் குடிநீரையும் உணவையும் பிளாஸ்டிக் கலங்களில் பாதுகாக்கவும் கூடாது. பரிமாறவும் கூடாது. இதுவும் முக்கியம். பரிமாறுபவர் கையுறையும் முகக்கவசமும் அணிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பயனாளிகள் கவனம்!

இப்போதெல்லாம் வாரத்துக்கு ஒருமுறையாவது விடுதிகளில் சாப்பிடுபவர்கள் பெருநகரங்களில் அதிகரித்துவருகின்றனர். வெளியில் சாப்பிடுவது தவறில்லை. அங்கே கவனிக்க வேண்டியவை என்ன? உணவு விடுதியில் ஈக்கள் மொய்க்கக் கூடாது. கைகழுவும் இடம் சுத்தமாக இருக்க வேண்டும். அங்கே சோப்போ சானிட்டைசரோ இருக்க வேண்டும். பயனாளிகள் கட்டாயம் கைகளைக் கழுவிக்கொள்ள வேண்டும். அங்குள்ள துவாலைகளைப் பலரும் பயன்படுத்துவதால் சொந்தக் கைக்குட்டையில் கைகளைச் சுத்தப்படுத்திக்கொள்வதே நல்லது. தனித்தனி மென்தாளையும் பயன்படுத்தலாம். உணவு பரிமாறப்படும் தட்டுகள், கிண்ணங்கள், குவளைகள், சிறுகரண்டிகள் எல்லாமே சுத்தமாக இருப்பதை உறுதிசெய்ய வேண்டும். உணவு பரிமாறுபவரின் விரல்கள் தண்ணீர்க் குவளைக்குள் நுழையும்படியாகக் கொண்டுவந்தால், அந்தத் தண்ணீரைக் குடிக்கக் கூடாது. பாட்டில் தண்ணீருக்கு மாற்றாக வெதுவெதுப்பான தண்ணீரைக் குடிக்கலாம். ஆவியில் தயாரிக்கப்படும் அசைவ உணவு நன்றாக வெந்திருக்கும். அவற்றுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கலாம்.

அரசின் கடமை என்ன?

நம் மாநிலத்தைப் பொறுத்தவரை, பயனாளிகளிடமிருந்து புகார்கள் வந்தால் மட்டுமே பெரும்பாலான உணவு விடுதிகளை உணவுப் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் ஆய்வு செய்கின்றனர். தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி முறையான கால இடைவெளிகளில் உணவு விடுதிகளை இவர்கள் ஆய்வுசெய்து, அங்கு சுத்தமும் சுகாதாரமும் காக்கப்படுவதை உறுதிசெய்ய வேண்டும். கலப்பட உணவு இல்லை என்பதற்கும் சான்றளிக்க வேண்டும். அங்கு பணிபுரிபவர்களுக்கு முறைப்படி மருத்துவப் பரிசோதனைகள் செய்யப்பட்டு, தொற்றும் நோய்கள் இல்லை எனும் சான்றிதழையும் பெற வேண்டும். இந்த மூன்றையும் முறைப்படி நடைமுறைப்படுத்த அரசு கடுமை காட்டினால் மட்டுமே உணவு நஞ்சாகும் நிகழ்வுகளும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் உயிராபத்துகளும் தவிர்க்கப்படும்.

- கு.கணேசன், பொதுநல மருத்துவர், தொடர்புக்கு: gganesan95@gmail.com

Stealthing (திருட்டுத்தனமாக ஆணுறை அகற்றுதல்) என்பது உடலுறவின்போது இணையின் ஒப்புதல் அல்லது அனுமதி இல்லாமல் திருட்டுத்தனமாக ஆணுறையை அகற்றும் செயலாகும். இது ஆணுறை பயன்பாட்டு எதிர்ப்பின் ஒரு வடிவமாக கருதப்படுகிறது.

கலிபோர்னியா மாநில சட்டமன்றம் திருட்டுத்தனமாக ஆணுறையை அகற்றுதல் தொடர்பாக ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றியது. அதாவது உடலுறவின்போது, திருட்டுத்தனமாக ஆணுறையை இணையின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அகற்றுவது – குற்றமாகும். இந்த மசோதா கலிபோர்னியா கவர்னர் கவின் நியூசோமுக்கு அனுப்பப்பட்டது. அவர் மசோதாவை நிறைவேற்ற அக்டோபர் 10 வரை அவகாசம் அளித்தார். நிறைவேற்றப்பட்டால், கலிபோர்னியா மாகாண அரசு, துணையின் அனுமதி இல்லாமல் திருட்டுத்தனமாக ஆணுறை அகற்றும் செயலில் ஈடுபடுபவரை குற்றவாளியாக்கும் முதல் மாகாணமாக இருக்கும்.

திருட்டுத்தனமாக ஆணுறை அகற்றுதலுக்கு எதிரான மசோதா என்றால் என்ன?

சட்டசபையின் 453வது மசோதா கலிபோர்னியா சிவில் கோட் பிரிவு 1708.5ல் ஒரு திருத்தத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது. இந்த மசோதா பாலுறவு பற்றி பேசுகிறது. மேலும், ஒரு நபர் உடலுறவில் ஈடுபடும்போது வெளிப்படுவதைப் பற்றி பேசுகிறது.

மற்றொருவரின் “நெருங்கிய பகுதியுடன் தீங்கு விளைவிக்கும் அல்லது புண்படுத்தும் தொடர்பை ஏற்படுத்தும் நோக்கத்துடன் செயல்படும்” எவரும் இந்த சட்டத்தில் அடங்குவர்; அல்லது அவரது சொந்த நெருங்கிய பகுதிகளைப் பயன்படுத்தி வேறொருவருக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அல்லது புண்படுத்தும் தொடர்பை ஏற்படுத்தும் நோக்கம் உள்ளது; அல்லது பாலியல் ரீதியாகத் தீங்கு விளைவிக்கும் நோக்கம் உள்ளவர்கள் அடங்குவர்.

இது மட்டுமல்லாமல் ஆணுறை அகற்றப்படுவதற்கு வாய்மொழியாக சம்மதம் தெரிவிக்காத ஒருவரின் பாலுறுப்பு மற்றும் வேறொருவரின் நெருங்கிய பகுதி ஆகியவற்றுக்கு இடையே நேரடி தொடர்பு வைத்திருக்கும் நபரும் உடலுறவில் ஈடுபடும் நபரும் குற்றஞ்சாட்டப்படுவார் என்று இந்த புதிய திருத்தம் அறிமுகப்படுத்துகிறது.

ஒரு நபர் ஒருவரின் மீது உடலுறவில் ஈடுபடும்போது, ​​பொது சேதங்கள், சிறப்பு சேதங்கள், தண்டனைச் சேதங்கள் மற்றும் நீதிமன்றத்தால் பொருத்தமானதாகக் கருதப்படும் பிற சேதங்களுக்கு அவர் அந்த நபருக்குப் பொறுப்பாவார் என்று இந்த பிரிவு கூறுகிறது.

நீதிமன்றம் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு சமமான நிவாரணம் வழங்கலாம், இதில் தடை உத்தரவு, செலவுகள் மற்றும் நீதிமன்றத்தால் பொருத்தமானதாகக் கருதப்படும் வேறு எந்த நிவாரணமும் அடங்கும்.

இந்த மசோதா குற்றவியல் குறியீட்டில் எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டு வரவில்லை, மாறாக சிவில் கோட் திருத்தப்படுகிறது. இது பாதிக்கப்பட்டவர் வழக்குத் தொடரவும் இழப்பீடு பெறவும் உரிமை அளிக்கிறது.

இந்த மசோதா சட்டமன்ற உறுப்பினர் கிறிஸ்டினா கார்சியாவால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது மற்றும் சட்டமன்ற உறுப்பினர் பிளாங்கா ரூபியோவால் இணைந்து எழுதப்பட்டது. செப்டம்பர் 8ம் தேதி கார்சியா பதிவிட்ட ட்வீட்டில், “எனது மசோதா AB453 அரசாங்கத்தின் மேசைக்குச் செல்கிறது. அவர் அதில் கையெழுத்திட்டு தேசத்திற்கு வழிநடத்துவார். திருடுத்தனமாக அல்லது அனுமதி இல்லாமல் ஆணுறை அகற்றுவது ஒழுக்கக்கேடானது அல்ல, ஆனால், அது சட்டவிரோதமானது என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது.” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

திருட்டுத்தனமாக ஆணுறையை அகற்றுதல் என்றால் என்ன?

திருட்டுத்தனமாக ஆணுறையை அகற்றுதல் (Stealthing) என்பது உடலுறவின் போது துணையுடன் அவருக்கு தெரியாமல் அல்லது அனுமதியில்லாமல் ஆணுறையை அகற்றும் செயல் ஆகும். இது ஆணுறை பயன்பாட்டு எதிர்ப்பின் ஒரு வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது.

திருட்டுத்தனமாக அனுமதி இல்லாமல் ஆணுறையை அகற்றுகிற நடைமுறையால் ஏற்படக்கூடிய பாலியல் ரீதியாக பரவும் நோய்கள் மற்றும் கர்ப்பம் அடைதல் ஆகியவற்றைதிருட்டுத்தனமானது என்று பரவலாக விமர்சிக்கப்படுகின்றன.

அலெக்ஸாண்ட்ரா பிராட்ஸ்கியின் ஒரு கட்டுரை- ‘உடலுறவின்போது அனுமதி இல்லாமல் ஆணுறையை அகற்றுதல்’ (Rape-adjacent) அனுமதி இல்லாமல் இல்லாத ஆணுறை அகற்றுதலுக்கான சட்டரீதியான பதில்களை கற்பனை செய்தல்-கொலம்பியா ஜர்னல் ஆஃப் ஜெண்டர் அண்ட் லாவில் வெளியிடப்பட்டது “திருட்டுத்தனத்தை” ஒருமித்த உடலுறவில் உடன்படாத பாலினமாக மாற்றுவதை புரிந்து கொள்ள முடியும்”. உடன்படாத ஆணுறை அகற்றுதல் என்பது “பாலின வன்முறையின் பாலினத்தால் தூண்டப்பட்ட வடிவம்” என்று அந்த கட்டுரை கூறுகிறது.

மற்றொரு ஆய்வின்படி, திருட்டுத்தனமாக அனுமதி இல்லாமல் ஆணுறை அகற்றுதல் என்பது சமீப ஆண்டுகளாக மிகவும் பொதுவான, தீவிரமான மற்றும் பரவலான பிரச்சினையாகிவிட்டது. 2019 பிஎம்சி ஆய்வு 21 முதல் 30 வயதிற்குட்பட்ட பெண்களில் 12 சதவிகிதம் துணிவர்கள் திருட்டுத்தனமாக ஆணுறையை அகற்றுவதில் ஈடுபட்டதாகக் காட்டுகிறது.

உடலுறுவின்போது பொதுவான, சிறப்பு மற்றும் தண்டனைக்குரிய சேதங்கள் என்ன?

உடலுறவில் ஈடுபடும்போது ஏற்படும் பொதுவான சேதங்கள், உடலுறவால் ஏற்படும் உடல் மற்றும் உணர்ச்சி வலிக்காக பாதிக்கப்பட்டவருக்கு வழங்கப்படும் நிதி உதவி மற்றும் அதன்பிறகு ஏற்படும் உளவியல் அதிர்ச்சியை உள்ளடக்கியது.

சிறப்பு சேதங்களில் சிகிச்சையின் நிதிச் செலவு அல்லது பாதிக்கப்பட்டவருக்குத் தேவைப்படும் உளவியல் மற்றும் மனநல வழக்கு ஆகியவை அடங்கும்.

கலிபோர்னியா சிவில் சட்டம் 3294 -ன் கீழ், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் அடக்குமுறை, மோசடி அல்லது துரோகம் செய்தவர் என்று நிரூபிக்கப்பட்டால், பாதிக்கப்பட்டவர் தண்டனைக்குரிய இழப்பீட்டை நாடலாம்.

திருட்டுத்தனமாக அனுமதி இல்லாமல் ஆணுறை அகற்றுவதற்கு எதிராக சட்டம் இயற்றுவதை வேறு ஏதேனும் சட்டம் பரிசீலித்திருக்கிறதா?

டயான் ஜே. சவினோ மார்ச், 2019ல் நியூயார்க் செனட்டில் செனட் மசோதா எஸ் 4401ஐ ஒப்புக்கொண்டார். நியூயார்க் மாநில செனட் வலைத்தளத்தின்படி, இந்த மசோதா தற்போது செனட்டில் உள்ளது.

2017ம் ஆண்டில், விஸ்கான்சின் மாநில பிரதிநிதி மெலிசா சார்ஜென்ட் திருட்டுத்தனமாக அனுமதி இல்லாமல் ஆணுறையை அகற்றுவது தொடர்பாக ஒரு மசோதாவை அறிமுகப்படுத்தினார். ஏபி செய்தி நிறுவனம் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, இந்த மசோதா, கர்ப்பம் அடைதல் அல்லது பாலியல் ரீதியாக பரவும் நோய்த்தொற்றுகளிலிருந்து தனிநபரைத் தடுக்கும் நோக்கம் கொண்ட ஆணுறைகள் அல்லது எந்த உடல் சாதனத்தையும் அகற்றுவதற்கு முன்னதாக துணையின் ஒப்புதல் பெற வேண்டும் என்பதாகும்.

The Taliban regime has defined itself narrowly and India’s game plan will have to evolve as the situation unfolds

The new Taliban regime and its mentors in Pakistan require considerable luck to govern Afghanistan successfully. This will not be as easy as their rapid military victories. The regime has defined itself narrowly, and its embrace of extremist personalities does not inspire confidence with either the Afghan people or the international community. Afghanistan is a diverse, independence-loving country, proud of its inheritance and sovereignty. Its spirit has always been republican. Efforts to control it from the outside have failed invariably.

The Pakistan connection

Pakistan nurtured and shaped the Taliban. It has been no surprise, therefore, that the Pakistan Army’s logistics and advice aided the Taliban’s march to Kabul. Pakistan’s special forces, attack helicopters, and drones were crucial in tipping the balance against the National Resistance Front in Panjshir. The head of the Pakistan Army’s Inter-Services Intelligence (ISI), Lieutenant General Faiz Hameed, visited Kabul in the full glare of publicity to underline Pakistan’s ownership of the Taliban’s ascent in Afghanistan, inviting spontaneous protests across Afghanistan.

Lt. Gen. Hameed achieved two out of his three objectives: to ensure that the newly formed Taliban government included proxies of Pakistan, including four members of the Haqqani Network that is close to the ISI, and that Mullah Abdul Ghani Baradar, the Taliban’s most benign face and former front-runner for the job of head of government, did not get that position (amid rumours on social media of his death, he has released an audio statement saying that he is alive). While Lt. Gen. Hameed may have achieved Pakistan’s goal of keeping Mullah Baradar out of policy-making in Afghanistan, by sidelining him and promoting the interests of the Haqqani Network, the resulting all-male and Pushtun-dominated Taliban government will make it harder for Pakistan to solicit international recognition and assistance for the fledgling government.

In fact, the Taliban government is a veritable who’s who of terrorism. Many of its members feature on the terrorist list of the United Nations 1267 Sanctions Committee and the European Union’s list of terrorists subject to restrictive measures. The detention centre of the United States, in Guantanamo Bay, created a sense of solidarity amongst the Taliban leaders incarcerated there, four of whom are now in senior positions within the Taliban cabinet. The new Interior Minister, Khalifa Sirajuddin Haqqani, head of the Haqqani Network, has an unrevoked Rewards For Justice Program, United States Department of State bounty of $10 million on him, while his uncle, the Refugee and Repatriation Minister, Khalil-ur-Rahman Haqqani, earlier nominated as Kabul’s security chief, has a bounty of $5 million. The Haqqani Network was responsible for the bombing of the Indian Embassy in Kabul in July 2008, killing India’s Defence Attaché and its Political Counsellor.

Unresolved factionalism

The Taliban’s politics are characterised by intense factionalism and a lack of consensus. The Taliban spokesperson, Zabihullah Mujahid, describes the Taliban government as an interim one, perhaps to signal hope for a more accommodative regime in the future. This is unlikely, as indeed are any concessions for the participation of women in governance or the restitution of human rights. Mujahid spoke of protecting the rights of minorities and the underprivileged. Yet, there is not a single woman or a Hazara in the Taliban cabinet, which is packed with hardliners.

The intense partisan rivalries and manoeuvring for the division of spoils were visible from the manner that the forces of different Taliban factions raced to occupy important vantage points in Kabul. The respective heads of the Taliban’s military commissions in eastern and western Afghanistan, Qayyum Zakir and Sadr Ibrahim, occupied the defence and interior ministries. They were quickly named the acting defence and interior ministers. This has since been overturned. The new defence minister is Maulawi Yaqoob, the son of the Taliban’s former Ameer-ul-Momineen, Mullah Omer. Khalifa Siraj as the new interior minister has oversight over the appointment of governors. Mullah Baradar has been neutralised by appointing two other Kandaharis: Mullah Mohammad Hassan Akhund as head of government, and Amir Khan Muttaqi as foreign minister.

The existential situation

In his first statement after being named Afghanistan’s new Ameer-ul-Momineen, Mullah Haibatullah Akhundzada made a qualified commitment to upholding international laws — only those “not in conflict with Islamic law and the country’s national values”. While the Taliban will continue to repeat their assurances about disallowing the use of its territory against the security interests of any other nation, they are unlikely to sever their ties with al Qaeda and other terrorist organisations.

Afghanistan will remain riddled with crisis. An immediate challenge for the Taliban will be reining in their younger commanders and fighters, with the danger that disgruntled elements amongst them might join hands with the Islamic State Khorasan (IS-K) or Daesh. Since all the Islamist terrorist organisations are ideologically and organisationally enmeshed with one another, another problem would be controlling other terrorist groups converging towards Afghanistan as their haven. There has already been a noticeable spurt in Tehrik-e-Taliban Pakistan (or the Pakistan Taliban) attacks in Pakistan.

There will be sporadic uprisings and violent repression in Afghanistan. Given the make-up of the leadership of the Taliban and their ideological moorings, they are likely to continue political and military consolidation, unmindful that over time this could trigger external support for the resistance. Should there be fragmentation within its ranks, the Taliban regime will be tested sooner.

Another challenge for the Taliban regime is the simmering resentment against it. Leader of the National Resistance Front of Afghanistan Ahmad Massoud’s recent appeal to all Afghans to resist the imposition of “a servile and subjugated future” and rise in support of the defence of the Afghan republic resulted in demonstrations in several cities, with mainly women in the lead. Even though these dissipated in the face of the harsh repression that followed, the anti-Pakistan and pro-republican sentiment expressed vociferously in the protests put the Taliban regime on the back foot.

Afghanistan faces frozen reserves, the absence of banking services and liquidity, rising prices of food, medicines, and other essentials, currency depreciation, unemployment, and the collapse of services and construction. There is no money for public finance or administration — no prospect of salaries for government workers — as 80% of Afghanistan’s last approved annual budget of $5.5 billion was funded by external aid.

New Delhi’s response

Given the uncertainties, India’s game plan will have to evolve as the situation unfolds, which is not a call for strategic restraint or masterly inactivity. For the present, India must abstain from granting recognition to the Taliban regime. India should hold it accountable to its publicly stated commitments concerning the right of Afghans and foreign nationals to leave Afghanistan in a safe, secure, and orderly way, and that Afghan territory will not be used to threaten or attack any country, encapsulated in the United Nations Security Council Resolution 2593 (UNSCR 2593), adopted during India’s presidency of the Council. UNSCR 2593 also reaffirmed the importance of upholding human rights and encouraged all parties to seek an inclusive negotiated settlement. The logical step flowing from this would be for India to restitute granting student and medical visas and temporary visas for those fearing persecution. Resuming its humanitarian and development assistance will have to await an enabling atmosphere allowing the Indian Embassy in Kabul and its consulates to function securely.

Jayant Prasad was India’s Ambassador to Afghanistan from 2008 to 2010

The debate on opening up schools should be delinked from the discussions on vaccinating children

With schools shutting down and restrictions being placed on movement, children have suffered a lot over the last one and a half years. There is a lot of debate now on administering COVID-19 vaccines to children in the context of schools reopening in India. As practising scientists and concerned parents, we have followed scientific literature on these topics. Any medical intervention, specifically for children, should involve a careful risk-benefit analysis. What is the risk of children being affected by COVID-19? Is the risk of the vaccine guaranteed to be lower than this? Are trials designed to uncover rare risks? What about long-term risks? We seek to explore these questions.

Comparing risks

The risk of severe outcomes due to COVID-19 in children is very rare, and chance of death is extremely low (about two in a million). Even children who were severely affected were found to have chronic conditions. These facts have not changed even with the Delta variant. Numbers may not make much sense since we are emotional about children. So, to understand the risk, consider the following comparisons. For a child, the likelihood of succumbing to COVID-19 is about the same as being hit by lightning. For those aged below 25, the risk of traffic accidents or even suicide is about 10 times higher than death due to COVID-19. Even the risk of long-lasting COVID-19 symptoms is very rare in children.

Now, let’s compare this with the risk posed by vaccines. While the risk of the current COVID-19 vaccines is certainly low, it is not nil. This is relevant since the risk of severe COVID-19 is low in children. Both serious adverse effects and vaccine-related deaths in adults have been reported all over the world, including in India. Based on a risk-benefit analysis, Australia, the U.K., and many European countries have not recommended AstraZeneca (Covishield) for children. The only vaccines in use for 12+ are the Pfizer/BioNTech and Moderna vaccines, and these too put children at risk of myocarditis (inflammation of the heart muscle). A recent study from the U.S. reported a one in 6,000 risk of cardiac adverse event risk from the Pfizer vaccine for boys aged 12-15; similar numbers have been reported from Israel and Canada too. That such findings are coming after having vaccinated millions of children is worrying.

Long-term safety not assured

Aside from the short-term effects, there is the question of long-term safety too. All the current COVID-19 vaccines being rolled out have only limited short-term safety data; clinical trials will go on till 2023. It may take a few years to start seeing long-term effects. Further, the Pfizer and Moderna vaccines use a new gene-based technology (mRNA) different from prior vaccine technology. The long-term safety of this new technology itself is unknown. These aspects have to be juxtaposed with the low risk children face from COVID-19: there is/was no COVID-19-related medical emergency for children.

An aspect underlining the significance of the issue of long-term safety is that all the COVID-19 vaccine manufacturers have been granted zero liability. An AstraZeneca senior executive explained why pharmaceutical companies have requested zero liability: “This is a unique situation where we as a company simply cannot take the risk if in…four years the vaccine is showing side effects.”

The importance of long-term safety is further stressed by the fact that the past history of ‘emergency vaccines’ is not all rosy. The swine flu vaccine, Pandemrix, was rolled out in response to the 2010 pandemic. It was later withdrawn when it was found that around one in every 55,000 jabs led to narcolepsy (a chronic sleep disorder) in children. Dengvaxia, a vaccine against dengue, was withdrawn in 2017 after 19 children (1 in 44,000) died of possible antibody-dependent enhancement.

A crucial aspect to consider in the context of safety is the size of the current vaccine trials. It is pertinent to note that some of the risks for adults did not show up during the adult trials (for example, given the trial size of 32,449 for AstraZeneca, blood clots as a result of the AstraZeneca vaccine, which is a one in 50,000 chance, could not be detected). In India, the current trial sizes for children are just 525 for Covaxin and 1,000 for ZyCoV-D. These are abysmally low and insufficient to catch even, say, a one in 1,000 side-effect risk. This is extremely concerning.

Even though children and young adults are not at high risk from severe COVID-19 (unlike adults), some countries like France and Germany have allowed all those above 12 years of age to be vaccinated in the hope that this will prevent community transmission and lead to herd immunity via vaccination. However recent data are increasingly showing this to be scientifically wrong as the current vaccines neither prevent infection nor transmission. This is evidenced by high case counts even in highly vaccinated countries such as Israel and Iceland. Furthermore, it is morally wrong to put children at risk (without assured long-term vaccine safety) to protect adults, especially when those adults anyway have access to a COVID-19 vaccine that is effective against hospitalisation/deaths. Indeed, the U.K. decided “not to recommend the vaccine to all healthy children” given the lack of clear benefits for them.

Since the risk of severe COVID-19 is low in children, the medical benefit of COVID-19 vaccination for children is questionable, and the lack of studies on long-term safety as well as small trial sizes are concerning. COVID-19 vaccines for children may be warranted in exceptional cases, such as for those with other co-morbidities who are at higher risk from COVID-19. In any event, parents have the best interests of their children in mind. Given that vaccinations are an irreversible medical procedure, parents should do due diligence before vaccinating their children: examine all available evidence, ask pertinent questions to experts and then make an informed choice. Vaccination should also not be mandated; parental choice is critical.

Time to open schools

There has been recent talk of tying school reopening to children’s COVID-19 vaccines. There is no scientific basis to this as schools were opened safely in most other countries, often before vaccine trials were under way. Further, sero-surveys show that a large percentage of children have already been exposed to COVID-19: we just did not notice it since severe COVID-19 is very rare in children. And it is not that vaccines are readily available in India (Covaxin and ZyCoV-D are still under trials). Uptake among those who wish to take it will take many months. How long can we keep schools shut? The vast majority of parents who want to send their children to school should have the option to do so. We have the ignoble distinction of being one of the few countries which have not yet fully opened schools, while over 175 countries have opened schools with safety protocols prioritising children’s education and safeguarding their country’s future.

Kameswari Chebrolu and Bhaskaran Raman are faculty in the Department of Computer Science and Engineering at IIT Bombay. Views are personal

The tag of the world’s Internet shutdown capital stems from a lack of compliance with Supreme Court guidelines

On January 10, 2020, the Supreme Court of India held that access to information via the Internet is a fundamental right under the Indian Constitution. This was in the case ofAnuradha Bhasin vs Union of India, where the top court also ruled that any restriction on Internet access by the Government must be temporary, limited in scope, lawful, necessary and proportionate. The Court reiterated that the Government’s orders restricting Internet access are subject to review by Courts.

The expectation was that this decision would limit the instances of Internet suspension to only those exceptional situations where there is a public emergency or a threat to public safety — the legislatively mandated prerequisites for restricting Internet access. Unfortunately, these promises have remained unfulfilled. The year following the decision, India saw more instances of Internet shutdown than the year preceding it. India’s Internet restrictions also accounted for more than 70% of the total loss to the global economy in 2020, and India remains infamous as the Internet shutdown capital of the world.

Recent restrictions

As we write this, the Government of the Union Territory of Jammu and Kashmir (J&K) has restricted access to mobile data in the Valley of Kashmir. A few days ago, all Internet services had been shut down. These restrictions have been issued in the wake of the death of hardline separatist leader Syed Ali Shah Geelani. Similar restrictions have been ordered by the government of Haryana in five different districts following farmers’ protests that were organised there. While in these instances, the governments have published the orders restricting access, such publication remains an exception and not the rule despite the decision inAnuradha Bhasin(the Haryana orders are on social media but have not been uploaded on government websites).

According to an Internet shutdown tracker maintained by the Software Freedom Law Centre, in July and August, the government of J&K suspended Internet services on five separate occasions — in the districts of Baramulla, Pulwama and Shopian. The suspension orders for these instances have still not been uploaded on the government’s websites. Even in May 2021, the government of J&K suspended Internet services on three occasions in these districts. In these instances, the orders were only published sometime in June 2021 after a significant delay. Although the J&K government is the most irreverent about Internet restriction, they are not the only culprits. Compliance withAnuradha Bhasinremains low in other parts of India as well.

Erodes trust

The importance of the publication of Internet suspension orders cannot be understated. Those aggrieved with the restriction cannot approach a court of law to question an order’s legality in the absence of the order. At best, if they do, the court may direct the Government to produce the order, but this will allow the Government to delay production of the order until after the restriction has subsided. This enables the Government to get away with illegal restrictions. This non-publication of orders also undermines public confidence in the Government. The Internet is a necessity in this day and age, and restrictions without publicly disclosed reasons create a trust deficit.

There is also a deficit because the Union Government has also not done enough to give statutory recognition to the directions inAnuradha Bhasin. In 2020, it amended the Telecom Suspension Rules, 2017 to limit Internet suspension orders to a maximum of 15 days. However, the amendment did not include an obligation on the Government to publish orders nor did it include the Supreme Court’s direction to undertake periodic review of these orders.

Lack of awareness

As a result, the governmental non-compliance with the law is difficult to comprehend. One has to study the decision of the Supreme Court as opposed to simply looking at the rules to understand the obligations on the Government. The experience with Section 66A of the Information Technology Act has shown that if Supreme Court decisions are not statutorily recognised, the officials enforce the law incorrectly simply because of a lack of awareness. As an example, the State of Meghalaya in reply to an RTI application stated that it was not even aware of the judgment inAnuradha Bhasineven though eight months had passed since the Supreme Court’s pronouncement.

Wide-ranging impact

However, Internet suspension also remains a problem independent of non-compliance with the directions of the Supreme Court. In 2020, the Indian economy suffered losses to the tune of $2.8 billion due to 129 separate instances of Internet suspension, which affected 10.3 million individuals. The Internet is a source of information, entertainment, health care, education, livelihood and a platform for the members of Indian society to interact with each other and the world at large.

The harm — economic, psychological, social, and journalistic — caused by such suspensions outweighs any speculative benefits. Internet suspensions ought to be imposed in times of emergency and not to stifle the democratic exercise of the right to protest. In those times, the Internet is a necessity to seek help.

Moreover, it is also a tool to verify rumours, and enables individuals and the Government to disseminate the truth. On September 2, the government of J&K restricted access to any form of communication on the ground that the ‘provocative material on social media’ could misguide the general public and result in a law and order situation.

A similar reason was stated to justify the Internet suspension in Karnal, Haryana. However, the Government will do well to recognise that offline rumours can also ‘misguide the public’, but the individuals will not have access to the Internet to determine the veracity of those rumours independently.

Internet restrictions are often justified on the ground that they are limited to mobile data services. These contentions also miss the point. According to a 2019 Telecom Regulatory Authority of India (TRAI) report on Indian Telecom Services Performance Indicators, mobile device users (dongle and phone) constituted 97.02% of total Internet users. Only 3% of users have access to broadband Internet. These numbers are not likely to have changed significantly since then, since broadband Internet continues to be expensive. It follows from this that Internet restrictions also tend to adversely affect those from lower socio-economic backgrounds more.

Considering these issues, it is not surprising that the Supreme Court, inAnuradha Bhasin, permitted the Government to restrict Internet access only in limited circumstances. Parliament has also allowed these restrictions only in a public emergency or when there is a threat to public safety. Yet, to much dismay, Internet restrictions are much more common than desirable and cannot be challenged because of a lack of transparency. More faithful compliance with the Supreme Court guidelines on the part of the executive government is needed to rid ourselves of the tag of the “internet shutdown capital” of the world and fulfil Digital India’s potential.

Tanmay Singh is the Litigation Counsel at the Internet Freedom Foundation. Anandita Mishra is the Associate Litigation Counsel at the Internet Freedom Foundation. Krishnesh Bapat is a CCG Digital Rights Fellow hosted at the Internet Freedom Foundation

The ‘2+2’ dialogue between India and Australia will provide substance to an already meaningful partnership

A few days ago, India’s Defence Minister and External Affairs Minister held the inaugural ‘2+2’ talks with their Australian counterparts. Both countries are taking several steps to implement their vision of a peaceful and prosperous Indo-Pacific region.

Positive trajectory of relations

India and Australia have completed one year of their Comprehensive Strategic Partnership and their bond is deepening. Prime Minister Narendra Modi and Australian Prime Minister Scott Morrison elevated their bilateral strategic partnership to a Comprehensive Strategic Partnership in June 2020. Their personal connection is providing the political framework and impetus to this partnership. There is a growing convergence of views on geo-strategic and geo-economic issues backed by a robust people-to-people connection. Both countries have stepped up collaborations through institutions and organisations on many issues in bilateral, trilateral, plurilateral and multilateral formats. Further, elevation of their ‘2+2’ Foreign and Defence Secretaries’ Dialogue to the ministerial level emphasises the positive trajectory of their transforming relations.

Both countries have an enduring interest in a free, open, inclusive and rule-based Indo-Pacific region. It includes stability and freedom of navigation for all nations in the region. Given their common security challenges and in order to enhance regional security architecture, both countries have intensified bilateral security cooperation. They have also stepped up security dialogue with key partner-countries to deepen coordination in areas where security interests are mutual. The Malabar naval exercise by the Quad (Australia, India, Japan, the U.S.) is a step in this direction. While this signals deeper engagement and cooperation between the Quad countries at the strategic level, at the tactical level, it also allows the navies to develop and enhance advanced warfare tactics. In the Malabar naval exercise of 2021, India was represented by the Indian navy stealth frigate INS Shivalik and anti-submarine warfare corvette INS Kadmatt, while Australia was represented by its Anzac-class frigate HMAS Warramonga.

Trading between India and Australia has seen remarkable growth in recent years. Two-way trade between them was valued at $24.4 billion in 2020. The Indian economy is not only one of the largest economies in the world, but it is also going through a tectonic economic transformation. In this endeavour, Australia is a valued partner as both draw their congruence from a rule-based international order, believe in inclusive economic integration in the Indo-Pacific region, and face challenges from a belligerent China. Trade is rapidly growing and encompasses agribusiness, infrastructure, healthcare, energy and mining, education, artificial intelligence, big data and fintech. Both countries are working to build a long-term sustainable economic relation. In a joint communique last month, India’s Commerce and Industry Minister and the Australian Trade Minister announced that an early harvest agreement by December will pave the way for an early conclusion of a bilateral Comprehensive Economic Cooperation Agreement between both countries.

But despite the growth in trade, India and Australia need to resolve old issues that pose a barrier to deeper economic integration. India has a high tariff for agriculture and dairy products which makes it difficult for Australian exporters to export these items to India. At the same time, India faces non-tariff barriers and its skilled professionals in the Australian labour market face discrimination.

Forging a deep partnership

India-Australia relations have deepened in the last few decades owing to the alignment of strategic interests driven by a common value system. Both are vibrant democracies which have respect for international laws and a belief in the equality of all nations irrespective of their size and strength. It is expected that the ‘2+2’ dialogue will provide substance to this partnership. Expected meetings between the two Prime Ministers will further deepen political understanding and open more avenues for collaborations. Beyond bilateralism, both countries are also entering into partnerships with like-minded countries, including Indonesia, Japan and France, in a trilateral framework.

The Quad has gained momentum in recent months. The time is ripe for these countries to deliberate on a ‘Quad+’ framework. The geo-political and geo-economic churning in international affairs makes it imperative for India and Australia to forge a partnership guided by principles with a humane approach.

Rajeev Ranjan Chaturvedy is Associate Professor at Nalanda University, Rajgir, and Kingshuk Saha is a Bengaluru-based researcher. Views are personal

We can ensure that manufacturers overcome their reluctance to enter the electric vehicles market

Several things are going right regarding two-wheeler electrification in India. First, the government increased the FAME-II incentives for electric two-wheelers (E2W) to Rs. 15,000/kWh. Second, more States such as Gujarat and Maharashtra have announced State-level electric vehicle incentives as part of their State policies. Third, many startups are launching new electric two-wheeler models.

As a result, E2W sales in India are likely to at least double in 2021 compared with 2020 levels. Yet, even if that happens, E2Ws will account for less than a per cent of new two-wheeler sales. This is in part because the industry leaders (Hero MotoCorp, Honda, TVS, Bajaj, Suzuki, Royal Enfield and Yamaha), who account for nearly 99% of all two-wheelers sold in India, offer only two electric models between them, and only in a handful of cities.

Overcoming reluctance

The most active electric vehicle markets of the world have overcome this reluctance of leading companies to make and sell electric vehicles in two ways. The first is to establish a zero emission vehicles (ZEV) credit programme. This requires manufacturers of vehicles to ensure that either a certain fraction of their sales are ZEVs or that they purchase ZEV credits from manufacturers who have sold more ZEVs than required by the credit programme. There are many possible regulatory approaches by which India could set up such a programme. California and several U.S. States as well as China have used such an approach to stimulate model availability of electric vehicles.

The second is by putting in place a fuel efficiency/CO2 emission standard stringent enough that it can best be met by making and selling ZEVs. As the example of the European Union’s passenger car CO2 standards shows, if CO2 standards are sufficiently stringent, mainstream manufacturers introduce electric vehicles in meaningful numbers. In a recent briefing paper, my colleagues argued that India could use such an approach with great effect. If the 2W CO2 standards for FY2025–26 are set at 25gCO2/km (compared with 38gCO2/km in 2020–21), our research shows the cost-effective market share could be as high as 19% for electric motorcycles and 13% for electric scooters, for a 32% electric vehicle share of the total two-wheeler market. Similarly, if the two-wheeler fuel consumption standard were set at or below 20gCO2/km for 2030, that would likely ensure that at least 60% of new two-wheeler sales are electric that year. Conversely, if the 2025–26 standards are lenient, say as high as 30gCO2/km, then it will be cheaper to comply with ICE technology, and the standards will create no incentive in the market for E2Ws.

Environment friendly

In short, there are two reliable ways to overcome manufacturers’ reluctance to enter wholeheartedly into the electric vehicles market: a mandate requiring them to build and sell electric vehicles, or efficiency standards stringent/ambitious enough to make building and selling electric vehicles the most profitable thing for them to do. We know that the total cost of ownership of E2W is already competitive with petrol two-wheelers thanks to generous State and national incentives, and petrol prices being above Rs. 100/litre. We also know that an E2W purchased today will contribute to an absolute reduction in greenhouse gas emissions. E2W are cost effective on total cost of ownership basis today, and likely to reach upfront cost parity later this decade. E2W will reduce greenhouse gas emissions and will be a cost-effective alternative for manufacturers to do so if tailpipe CO2 standards are set at stringent levels.

What we need now is for the Bureau of Energy Efficiency and the Ministry of Road Transport and Highways to set 2W fuel consumption standards at 25gCO2/km in 2025 and 20gCO2/km in 2030. Doing so will not only ensure a 30% E2W share in 2025 and a 60% E2W share in 2030, but it will also pave the way for India to transition completely to E2W across all two-wheeler segments by 2035.

Anup Bandivadekar is the passenger vehicle programme director and India director at the International Council on Clean Transportation

Engagement with the U.S. should help India expand mitigation, adaptation action

India’s front-line position as third highest emitter of greenhouse gases has sharpened focus on its future policy course to mitigate carbon emissions under the Paris Agreement. It has an irrefutable claim to a big part of the remaining global carbon budget, along with other smaller nations with low historical emissions, but room for manoeuvring has shrunk in a world facing record temperatures and calamitous weather events. There is escalating pressure for India to commit itself to a date when it can achieve net zero — removing as much GHGs as it emits — on the lines of the goal set by the U.S. and the European Union for mid-century, and 2060 by China. Declaring a net zero plan under the Paris pact is a disquieting prospect since it would impose expensive choices, particularly in energy production. That conundrum has been addressed, at least partially, by visiting U.S. Special Presidential Envoy for Climate John Kerry, with the promise of financing and technology to make renewable energy the core of future development. Specific areas of cooperation to bring down emissions — in the expansion of transport, buildings and industry — and facilitating funding for 450 GW of renewable energy by 2030 can advance the India-U.S. Climate and Clean Energy Agenda 2030 Partnership. More clarity on the bilateral road map towards emissions reduction may come at the COP26 conference in November. India, meanwhile, needs to get all States to mitigate emissions and help them adapt to climate-linked extreme weather and atmospheric pollution caused by fossil fuels.

At the end of 2020, a year marked by COVID-19 and many destructive storms, the Union Environment Ministry declared that the country had achieved 21% of its 33%-35% target to cut emissions intensity of GDP by 2030, and, similarly, was generating 37.9% of the 40% of power from renewables. Though encouraging, the immediate challenge lies in coming up with an adaptation framework to help those at highest risk — the millions living in the path of annual cyclones, including residents of populous coastal cities. Raising the ability of city administrations to handle tens of millions of litres of water regularly dumped in just a few days requires planning, funding and political commitment. Making low-cost insurance available for houses against climate-related losses will raise resilience, and lead to audits, encouraging governments to reduce risks. The Paris Agreement can easily fund much-needed urban retrofitting and boost employment. There is also a health imperative. Heat stress has a severe impact, causing higher mortality among the vulnerable elderly. These are growing problems, but they also represent an opportunity to steer post-COVID-19 policies towards benign, green development. For a low-emissions future, policies must put nature at the centre.

U.S. President Biden should not buckle to pressure from irate anti-vaccine campaigners

President Joe Biden’s sweeping vaccine mandates, aimed at improving the U.S.’s odds of beating the rampaging Delta variant, represent a bold move in the face of the ongoing “pandemic of the unvaccinated”. On the one hand, his plan is based on leveraging the power of the federal government to impose vaccine mandates wherever its fiscal heft allows, including for workers at health-care organisations receiving public funds, and for federal government employees and contractors. On the other, the White House’s requirement that all companies employing 100 or more people must vaccinate their workforce or obtain COVID-19 negative tests from unvaccinated employees each week represents the willingness to bring the pandemic battle to the doorstep of America Inc. Even as the U.S. has succeeded in vaccinating around 175 million individuals, nearly 75% of those eligible, it still leaves nearly 80 million from that group unprotected. It is primarily patients from this latter group who are causing hospital ICUs in several States to be overrun. Nevertheless, Mr. Biden’s mandates will impact around 100 million people, nearly two-thirds of the American workforce. While some, especially in conservative circles, have decried the vaccine mandates as violative of liberties, there are likely few alternative options for the U.S. at this point.

Why then is Mr. Biden’s approval rating for his handling of the pandemic crisis slipping? To an extent it might be explained by the fact that Americans are deeply suspicious of federal government policies of an expansive nature, even in the present context. Relatedly, there is perhaps deepening concern regarding the impact that the vaccine mandates might have on business, large and small. For example, the new “emergency temporary standard” of the U.S. Department of Labor requires large employers to give workers paid leave to get vaccinated; failure to do so may result in “enforcement actions”, potentially including fines up to $14,000 per violation. Similarly, federal government employees are now given 75 days to get vaccinated or risk getting fired. There are discussions in policy circles on invoking the Defense Production Act, a wartime measure, to compel companies to manufacture and accelerate the production of rapid COVID-19 tests. Larger entertainment venues must now ask for proof of vaccination or negative tests of patrons; and fines for passengers violating mask rules on aircraft will now be doubled. These are all measures that will impact, even distort, market behaviour, and potentially hit the bottom lines of corporations, but may be a necessary price to pay to bring the catastrophic march of the Delta variant under some control. Mr. Biden will have to grit his teeth and see the mandates through, not buckle to pressure from irate anti-vaccine campaigners and a fuming Wall Street.

Manila, Sept. 14: Two Pakistani diplomats defected yesterday to the Bangla Desh Government. One of them was the Pakistani Ambassador to the Phillipines Mr. Khurram Panni and the other the 34-year-old Pakistani diplomat in Lagos, Mr. Mohiuddin Ahmed Jaigirdar. Mr. Khurram Panni (49), is the first diplomat of ambassadorial rank to defect to the Bangla Desh cause. He came to Manila as Ambassador last year — and his tenure of duty is not scheduled to end until late next month.Mr. Panni, a native of Bengal, said he would ask the Philippines or India for political asylum “if it comes to that”. He said: “I hope the Bangla Desh Government will be recognised.” Mr. Mohiuddin Ahmed Jaigirdar, Pakistani diplomat in Nigeria, quietly left Lagos last Saturday with his family — wife and three children — and arrived in London where he contacted the Bangla Desh mission.

The Lok Sabha witnessed unruly scenes for 45 minutes on September 14 with treasury benches demanding discussion on gold auction during the Janata regime and the Opposition seeking a debate on the privilege motion against Finance Minister R Venkataraman and Arun Shourie of The Indian Express.

The Lok Sabha witnessed unruly scenes for 45 minutes on September 14 with treasury benches demanding discussion on gold auction during the Janata regime and the Opposition seeking a debate on the privilege motion against Finance Minister R Venkataraman and Arun Shourie of The Indian Express. In addition, K C Haldar (CPM) and K K Goel (BJP) moved adjournment motions against the escape of the chief culprit in the Aligarh riots to Pakistan allegedly with the help of Arif Mohammad Khan of the Congress. The Deputy speaker, who was in the chair, rejected all the adjournment motions. For a change, the treasury benches kept the chair under pressure on a day which began with Union minister of state for home, Venkatasubbaiah, urging the Deputy Speaker to apply rules equally to both the sides.

Bhinderanwale’s reply

Sant Jarnail Singh Bhinderanwale against whom the police have procured arrest warrants in connection with the murder of Lala Jagat Narain is prepared to court arrest. “I am even prepared to be handcuffed,” he told newsmen at his residence in Amritsar. He refused to say anything on the murder of Lala Jagat Narain, but said “he came to know of the murder when he was doing “dharam parchar” at Chandokelan village near Sirsa”. He said that the police had not approached him with the warrants.

Antulay’s replacement

The Congress (I) high command’s efforts to find a man with a “good, clean image” to succeed Antulay in Maharashtra have not borne fruit. Prime Minister Indira Gandhi has met a large number of Maharashtra ministers and MPs who seem to have pleaded for Antulay’s continuance. However, it is understood that a serious effort is underway to find a replacement for Antulay before Indira Gandhi leaves for her foreign tour.

Movements such as the Shining Path can linger on in new forms in the absence of institutional interventions to address the social disparities that gave birth to the tide.

In 1969, a philosophy professor in his thirties founded a political group along with 11 others, with the stated aim to address the wide class and ethnic divide in Peru. Calling himself the fourth sword of Marxism — the other three being Marx, Lenin and Mao — Abimael Guzman believed the outfit, Sendero Luminoso or Shining Path, could organise the Quechua peasants in the Andes and lead a “people’s war” to overthrow the “bourgeois” government in Lima. The Shining Path launched a guerrilla war in the 1980s that pushed Peru into a spiral of violence for more than a decade. It embarked on a series of assassinations, car bombings, and mass shootings, often killing the people on whose behalf it claimed to wage war. In 1992, Guzman was arrested and sentenced to life imprisonment. He died last Saturday, aged 86, in a naval prison.

Guzman was one among the Maoist leaders who emerged in the Third World in the 1960s. Inspired by Maoism, they dreamed of organising peasants and encircling the cities. But ideological blindness and the use of mindless violence to achieve goals alienated them from the very people they wished to liberate, and turned them into terror outfits. As in the case of many extremist groups in Latin America, the Shining Path was crushed by the might of the state and its leaders were eliminated or sent to prison.

But movements such as the Shining Path can linger on in new forms in the absence of institutional interventions to address the social disparities that gave birth to the tide. For instance, the Movadef (Movement for Amnesty and Fundamental Rights), reportedly popular among the youth, has been inspired by the Shining Path, though it claims to shun violence.

However, the threat of being asked to assume more climate responsibility looms. India shouldn’t take on more commitments that could end up undercutting its legitimate developmental goals.

US Special Presidential Envoy for Climate John Kerry’s India visit reaffirms the changing direction in climate engagements between the two countries after Joe Biden assumed office. The urge to push countries to upscale their global warming mitigation targets has informed much of the Biden administration’s climate diplomacy. But contrary to the fears of some experts, the paradigm shift hasn’t yet translated into increasing pressure on India to add to its Paris Pact commitments. Kerry’s offer of US assistance to help India meet its renewable energy-related targets is a significant step towards defining the contours of this partnership. The Climate Action and Finance Mobilisation Dialogue (CAFMD) launched by the US Special Envoy and Union environment minister Bhupender Yadav, on Monday, will be the vehicle for this collaboration.

The Partnership to Advance Clean Energy inked by the Barack Obama Administration and the UPA government in 2009 mobilised more than Rs 18,000 crore for clean energy initiatives in India. In 2018, the two countries had launched an energy partnership that emphasised renewables and sustainable growth. But CAFMD departs from these initiatives in its link with timebound climate-related goals. The US will give financial and technological assistance to India to achieve its target of deploying 450 GW of renewable energy by 2030. The US Special Envoy has, in the past, indicated his country’s inclination to mobilise a consortium of international investors to fund India’s ambitious renewable energy transition. The outlook on such collaboration brightened a day after CAFMD’s launch with the introduction of the “Prioritising Clean Energy and Climate Cooperation With India Act of 2021” in the US Senate. The legislation seeks to bolster Indo-US clean energy partnership by institutionalising research collaborations between universities in the two countries and promoting intellectual property sharing between Indian and American entrepreneurs.

The US overtures also signal India’s growing heft in climate diplomacy. There is, of course, the realisation that global warming mitigation goals will be impossible to attain without the world’s third-largest emitter on board. But India’s climate standing has also moved steadily northwards since the Paris Pact. As a leader of the International Solar Alliance, Delhi has shown that it can punch above its weight in global climate parleys. However, the threat of being asked to assume more climate responsibility looms. India shouldn’t take on more commitments that could end up undercutting its legitimate developmental goals.

On the one hand, BJP flaunts labharthi politics as blind to identity; in the other, it holds a dog whistle.

Speaking at Kushinagar Sunday, Uttar Pradesh Chief Minister Yogi Adityanath reiterated a prominent BJP theme — that while earlier ruling dispensations limited themselves to the politics of caste, faith, region and language, in the Modi government, the poor, women and youth are beneficiaries of schemes, “bina bhed bhaav (without discrimination)”. Now “vikas” or development, he said, is “har tabke ke liye (for every section)”. He chanted the familiar slogan: “Sabka saath, sabka vikas, sabka vishwas”. And then, switching to his own government’s record in UP since 2017, the CM said: “Ration sabko mil raha hai? … tab toh abbajaan kehne wale rashan hazam kar jaate the (is everybody getting their share of food rations? … Before 2017, those who called their father abba jaan would monopolise it”. That latter comment was crude Muslim-baiting that ill behoves a chief minister. It seemed to fit in easily with the tone and tenor of some of the CM’s other remarks in Kushinagar, where he spoke of “tushtikaran” or the politics of appeasement in loose terms, sweeping into its fold a wide array of separate and specific ills — “dange… bhrashtachaar… atyachaar… aatankvaad… arajakta… anyay (riots, corruption, oppression, terrorism, anarchy, injustice)”. And yet, the “abbajaan” slur, as much as it seems part of the BJP and Yogi’s dog-whistle politics, runs counter to the other BJP message that Yogi underlined — the Modi government’s “labharthi (beneficiary)” politics.

The fundamental promise of the government’s labharthi politics is this: That development includes and encompasses all, regardless of their caste or religion. And that it singles out for special treatment only the poor. The JAM trinity (Jan Dhan, Aadhaar, Mobile) is about a number — not a first or last name. So whenever the BJP is accused of majoritarianism, its best defence has been that the development schemes that its governments promote and implement, at the Centre and in the states, from Ujjwala to PM Kisan, from scholarships for the poor to free or subsidised housing for the needy, are non-discriminatory and blind to religious differences, that they count in all communities as beneficiaries. And yet the CM, six months before elections, paints a brutish zero-sum game, in which “they” take away benefits meant for “us.”

Of course, the “abbajaan” slur also makes a claim visibly belied on the ground. In this country, the Muslim minority continues to lag behind the rest of the population on most development indices. The “politics of appeasement” that the BJP lavishly accuses its political opponents of practising while in power has been mostly effete and gestural, largely by-passing and leaving unchanged their economic concerns and quotidian well-being. Moreover, the UP CM’s rhetoric was not just playing on stereotypes, it was also reductionist: It seems not to acknowledge that the “citizen” is more than the “beneficiary” of government patronage. Both the BJP and its chief minister need to recognise that the real challenge for a ruling party and government is to accord all individuals the freedom, equality and the enabling environment that helps them exercise to the fullest their rights of citizenship.

Manjeet Kripalani writes: The Taliban is back in Afghanistan and America still has trouble telling apart it friends and foes.

After the attacks on the US on 9/11, then President George W Bush vowed revenge and stated to the world — “You are with us or against us.” A coalition was built, and the US went after the terrorists. Four presidencies later, current President Joseph Biden said, “The US cannot afford to remain tethered to policies creating a response to a world as it was 20 years ago. We need to meet the threats where they are today.” Those threats are right where they were 20 years ago, still in Afghanistan, and now backed by the strength of a state. Kind of with the US, kind of still against it.

What happened to America, that “shining city on a hill” that beckoned brightness to its shores and won allies? Some self-delusion, a belief that it was still the global monarch after World War II. And, mostly, the inability to distinguish between friends and foes over the last two decades.

At the time of the 9/11 attacks, the US dominated world discourse. Its multinational companies were global entities, with outposts everywhere. American banks and the Treasury were the big shots, intertwined.

The attacks didn’t bring any of this to a halt. They added a new dimension to US economic and policy calculation: Defence. America’s foreign policy became suffused with security, to support which, the defence industry expanded.

While US soldiers were fighting in Afghanistan, ordinary Americans were out shopping. By 2006, US consumers were king. Cheap goods from China flooded western, especially US markets, where everyone now could buy that aspirational cashmere sweater for a mere $59.99. Invisible was the fact that wages weren’t rising, and ever more reliable manufacturing jobs were being outsourced to China.

The warning bell had rung, but few heard it. With no productive domestic economy to lend to, American banks created new exotic financial instruments to play with — resulting in the housing crisis of 2007, and the 2008 western financial crisis.

Washington bailed out the big boys on Wall Street with almost no consequences. The productive economy of America’s cars and textile factories and widgets, was replaced by a dazzling digital display from California’s tech and social media companies, and a massive defence industry of arms and security policymakers.

And thus began the delusions, the miscalculations of an America, which confused friend and foe. The US, which understood Europe, preferred to be guided by the former colonial power of Britain when it came to South Asia. Missing from Washington’s calculus was that Britain has never forgotten nor forgiven the loss of its empire, making it a flawed guide. Britain created Pakistan as it departed, and supported it. The US, too, turned to Pakistan as its shepherd in South Asia. Our canny neighbour, down on funds and an unproductive economy, used confused US policies to get billions in the fight on terror, for which it was awarded the title of “major non-NATO ally”.

“Pakistan manipulated America, and America was willing,” says Neelam Deo, a former diplomat. “The American understanding of the world became clouded, and inexplicable, especially its comprehension of what motivates countries like Pakistan, where the state has clearly stated Islamic aspirations.”

Iran, which should have been a friend and initially helped the US in Afghanistan, once again became a foe — the outcome of Israeli influence. Meanwhile, China used US preoccupations to grow. Other new players came on to the scene, including India, with its GDP growing at 9 per cent in 2008.

America’s digital economy grew, as did the billionaires of Palo Alto. But middle America was hollowing out. So were lots of other countries like Egypt, which saw ever more investment bypass it en route to China. The shadow and opportunities of China engulfed the former tiger economies of southeast Asia, turning them into pygmies and vassals.

Job losses and rising inequity across the world sparked the Arab protests in 2011, and also the occupy movement in the US. Social media giants like Facebook magnified these protests. The same social media companies became “Big Business”, significant lobbyists in Washington pushing for a liberal agenda. But that didn’t help the 99 per cent.

The pushback to this was the election of Donald Trump who called out China for its unfair mercantilism and spreading the Covid-19 pandemic. He neutralised the West Asia oil economies by encouraging shale. And he cut off aid to Pakistan. But like all US presidents, he fell short, and did not call out its perfidy. Nor did his successor. Their one-stop consulting shop on Afghanistan is still Pakistan, and the go-to guy on Afghanistan is still the Afghan-American appointee Zalmay Khalilzad, despite his continuing failure and lack of accountability.

Now, 20 years later, the threats of the past are back and visible. The Taliban is back in Afghanistan, unchanged. It is likely to plan fresh terror wars with the help of Pakistan, and protection and assistance from China, and perhaps other Islamic states and Russia.

The US is not back. Instead, America is isolating from Europe, and though it says it will turn its attention to Asia and the Chinese domination, its allies — old and new — aren’t sure. The US military has a more powerful arsenal than ever. But China is catching up.

Observers of America reiterate that the country has a unique ability to reinvent itself, to build capabilities anew. That may be the case. An acknowledgement of its mistakes and a rethink on its friends and foes could draw it back towards its pole position in the world — if the Taliban and Pakistan will let it.

Valson Thampu writes: He was truly a citizen of the world and did not allow narrow-minded jingoism to blind him towards his larger responsibilities to humankind.

This memory goes back to 1996. The Anglican bishop in Jerusalem was addressing a packed audience in New Delhi. He made an emotional appeal to Christian powers of the world to make Jerusalem the Christian capital of the world by annexing that city. His arguments elicited a thunderous ovation from the audience, except from two people, who had, till then, never met each other — Swami Agnivesh and I. Both of us argued, much to the discomfiture of the event’s organisers and the speaker, that birth is an accident and places of birth, therefore, should not be ascribed exaggerated importance. Furthermore, if a birth has universal significance, such as the birth of Jesus, playing up the local and the regional contradicts the universality of the event. We in India were not unaware of the dangerous implications of doing otherwise. We referred, independently of each other, to the Ayodhya movement.

Later that evening, Swami Agnivesh came home. That meeting resulted in a lifelong inter-religious partnership, which proved to be a life-transforming experience for me. I remember and cherish Swami Agnivesh as an elder brother, who nurtured my potential and brought out the best in me over the next two decades and more. He was unreservedly appreciative of what I stood for, to an extent I have never experienced from anyone in the Christian community.

The greatest service Swamiji did to me was to open my eyes to the pretensions and hypocrisies of all religious establishments, including my own. I was a sort of religious bigot till I met him. He taught me that religious bigotry was the deepest form of self-invited slavery. Hand on heart, I testify to the profundity of that truth.

It is well-known that Swamiji liberated and rehabilitated tens and thousands of bonded labourers. What is less known is he also liberated slaves of religion, such as I was. Till I met him, I thought I had a Christian mission to the rest of the world. Since then, I realised that I have a divine mission, first, to my own community — to liberate it from its wilful blindness and manifold prejudices against people of other faiths and people of no faith. He taught me the importance of speaking the truth to one’s own religious community, which is a costly spiritual mission. In comparison, attacking other faiths or decoying them into one’s community as converts is cheap and dishonest.

My enduring sadness is that the true significance of Swami Agnivesh remains unrecognised. He believed that religion without spirituality is a snare and a liability. While God is the effulgent centre of spirituality, mostly mediocre men manipulate organised religions to subserve vested interests. Faithfulness to God liberates, loyalty to men enslaves. Swami Agnivesh would have nothing to do with any tradition of religiosity that degrades human beings into bonded labourers of humanity — degrading communalism or political buccaneering.

A couple of decades ago, I happened to address the national conference of the Episcopal Church of the United States in Chicago. Later, while I was interacting with members of the audience, a middle-aged lady asked me if I knew Swami Agnivesh. When I told her I did, and that we were in an inter-religious partnership, she bent down in order to touch my feet. I remembered Swamiji, who never allowed anyone to express respect towards him by abasing themselves. I stuck to his example. I cite this instance to point out that the respect that Swamiji commanded in other countries exceeded what was accorded to him at home.

Swamiji was truly a citizen of the world. This meant that he did not allow narrow-minded jingoism to blind him towards his larger responsibilities to humankind. The vision of vasudhaiva kutumbakam, the tenet that the world is one family, was what inspired him most. Towards the fag end of his life, he launched a movement under that name, but could not give it the sort of life and organisational base it needed to become an impactful people’s movement.

Swamiji was convinced that the perpetuation of human slavery under religion was achieved by divorcing religion from reason as well as by making people indifferent to the duty to make justice prevail in the world. As a result, religious bigotry makes people defend the indefensible when it is perpetrated by priestly classes of diverse kinds. People are willing to corrupt their own souls in order to shield the corrupt in their religions. Religiosity of this kind militates against the dignity and integrity of humankind.

Religious reform remains the hardest goal to achieve. It is also the riskiest. Swamiji took me one day to visit the place where Maharshi Dayanand Saraswati was poisoned to death, as a reward for his enlightened views. I am richer for delving into the teachings of Dayanand. The copy of Satyarth Prakash Swamiji presented to me remains one of my cherished possessions. He endeavoured, to his last breath, to remain true to the teachings of the founder of the Arya Samaj. He was saddened by the compromise a section of the Samaj made with the proponents of religious obscurantism.

The very last thing Swamiji requested me to do, on the day of his hospitalisation for possible liver transplant surgery, was to write out the views we shared on religion. I launched into that task at once. I managed to finish the first draft of the book before Swamiji lost consciousness. I am glad to say that the book, titled Beyond Religion: Imaging A New Humanity, is now going into print.

Peter Ronald deSouza writes: Fanaticism often comes from the rigid rules we apply to food, with those who eat the food proscribed for us being viewed as the hostile other.

There is a closer relationship between food and fanaticism than we are normally willing to accept. I am not here making the obvious point about goons who walk into private homes to check if there is beef in the refrigerator but the more fundamental point that a person’s socialisation, within a family or community, into the rules concerning permitted and proscribed foods produces a mindset that translates into an attitude of either tolerance or intolerance. Food constructs the dietary other. This then morphs into the cultural other, soon becoming the political other, and further transforming into the hated other. Food in India produces political fanatics.

In a country with such a diversity of food cultures this seems like an outlandish thesis. How can India, which is an archipelago of food islands, produce food fanaticism? Let me elaborate. Each food island has evolved its cuisine based on what is available in its natural ecosystem. As the cuisine evolves, a body of conventions and rules emerge that determine what foods are permitted and proscribed, and when. These rules and conventions come with accompanying explanations. Jains, for example, proscribe foods which grow under the earth, such as potatoes, beetroot, garlic and onions, because, when uprooting them, one could harm the organisms that live on and with them. Uprooting violates the principle of ahimsa. Similarly, there is a heated debate among Islamic scholars about whether foods that have a touch of alcohol, such as vanilla extract, are haram or not. For Jews, only kosher foods are permitted. As communities consolidate culturally, their food rules become more rigid.

My interest here lies in what cannot be eaten because in these proscriptions lie the seeds of social fanaticism. I am not referring to the sattvic, rajasic or tamasic categorisations which link food to gunas since their claims of certain foods producing happiness or indolence is a matter of scientific testing. I even do not have problems with foods that make health claims since all such propositions can be tested. My problem is with foods that acquire a status based on some religious text or cultural practice, the haram/halal foods, or the “hamare jati ke log yeh nahi khate hain” types. For them, some higher power imbues the proscribed foods with inferior qualities, properties that should be shunned, such as dirty pork or dangerous garlic. This attitude gets transferred to those who eat such foods. They are either dirty, or unholy, or oversexed, or just inferior.

The point I am making is, therefore, more than just transference. The processes of food socialisation, from childhood onwards, produce a sense of dividing the world into those who are good, who eat the things we do, and those who are inferior, if not bad, because they eat the things that are proscribed by religion or cultural practice. This is why landlords across India do not want to let their properties to non-vegetarians. It is why entire buildings in Mumbai’s elite Malabar Hill have no non-vegetarian residents and do not allow non-vegetarian restaurants within their premises. The fanaticism that food produces translates into social life. It impacts urban spaces, undermines marriage proposals, and now, in our intolerant India, produces a “politics of othering” where the other becomes a hostile other. Because Indian cuisine is so diverse it has the potential to descend into an uncivil war on food.

The rules on proscribed foods, which are embossed on the minds of young people during their early socialisation, produce a mindset that leads to such fanaticism. Others, who do not conform to these rules, are judged as inferior, to be opposed and even despised. It is this mindset that is gaining power in India. The growing political intolerance is therefore forged not just in shakhas but also in the kitchens of India.

There is, however, another trend that is also growing. If one goes to the centre of Bengaluru or to the Fort area in Mumbai, one will see a mushrooming of restaurants that serve food from across the world. There are restaurants serving Italian, Thai and Chinese food, fusion food, or Asian food, which includes food from Vietnam, Indonesia, Korea and China. Alongside the fanatic Indian, it seems, the food fusionista is also emerging. Such Indians are not just prepared to cross the cultural taboos of proscribed food but are also prepared to experiment with elements from different cuisines to produce a new menu of mixed foods. Fusionistas are cool about food adventurism. Pizza may have begun life as an Italian entrée but has ended up as a Gujarati snack. Only the Indian noodle, a Chinese infiltration, has acquired more popular support. This food fusion can be called multiculturalism. Think of the most multicultural place in the world, New York City, and you will see restaurants from everywhere serving every type of food. Food diversity is what you see in cities making room for cultural tolerance. Diversity of food consumption is a good index of a tolerant society. That is why, I suspect, some people hate Lutyens Delhi.

If large numbers in India are willing to cross over and become food fusionistas, while loving their mother’s cooking no less then, I believe, we will be a more tolerant country. After all, Indian cuisine has evolved through such borrowing that remains inadequately acknowledged. I cannot imagine the cultural nationalists from Nagpur thanking the colonial Portuguese for giving us the humble potato and the fiery chilli. Even our ubiquitous samosa, it seems, has an overseas debt. A tolerant India requires our public spaces to have more diverse foods from everywhere — not just paneer pizzas from Ahmedabad but pork from Nagaland and beef from Kerala. Food festivals such as the beef festival at HCU, Hyderabad, or a pork festival at JNU or an Udipi thali at AMU are the way to go if we wish to become a more tolerant society. I was delighted to hear, some years ago, of a Marwari friend’s son becoming a chef specialising in fish dishes. Think of the mental journey he and his family must have made as they broke the Marwari food taboos. This is the future. I have often wondered if anyone who has eaten and enjoyed that mutton mince dosa, in the 1970s, at the Delhi School of Economics canteen became a fanatic in later life.

Chetna Gala-Sinha writes: Greater flexibility in financial products will lead to greater inclusion of nano enterprises, a burgeoning segment that is critical to the growth of our rural economy.

Parvati sells vegetables in the weekly market of Mhaswad in Satara, Maharashtra. She has a savings account with the Mann Deshi Sahakari Bank. But whenever she needs money, she takes a loan from the local moneylender. One day, while buying vegetables at the weekly market, I struck up a conversation and asked her why. She responded, “Yes, I know I am paying Rs 10 interest per day on every Rs 100 I borrow from the moneylender, which is exorbitant. But I do not want to take a loan from your bank because I require a loan in the morning and want to repay it in the evening or maybe next week. I also would like to take the second loan immediately. And all this flexibility is given to me by the moneylender and not by your bank.”

Parvati’s situation is not unique. Her business is one of the 63.4 million MSMEs in India, 99 per cent of which are micro enterprises with less than Rs 10 lakh in investment. These tiny businesses are run by nano-entrepreneurs, a burgeoning segment that is absolutely critical to the growth of our rural economy.

What is being done to bring these businesses into the formal economy? If we assess our progress against the definition of “financial inclusion”, which refers to the accessibility of banking and availability of credit, we can congratulate ourselves on significant progress. However, if we question the adequacy of the financial products that they find access to, we fall short. Parvati might be financially “included” but she is not financially “integrated”. The journey from inclusion to integration is not only about making products available and accessible, but also about making them relevant, applicable, and acceptable.

The first challenge in making products broadly available is bridging the gap between supply and demand of capital. In a financially integrated world, capital is agile. Yet owing to a limited risk appetite, low or thin-file data on customers and challenging regulatory oversight, capital remains a constraint in designing bespoke products. For India to overcome these challenges, the existing infrastructure must be adapted to our new purpose, providing easy-to-use, customer-centric experiences.

Bankers and private financial institutions erroneously believe that a poor person takes a microcredit loan because she cannot save. In reality, if you go to any remote area in India and ask any woman how much she has saved in the post office, you will find huge numbers. They are able to save because of village postal agents who collect their savings from their doorstep. Greater accessibility has major benefits for not only the customer but also the supplier.

It is also critical we recognise that the conventional method of one-size-fits-all is no longer viable. Products must be designed and delivered intelligently to meet the customer where they are, and by keeping in mind that they use products to reach their goals. This involves tailoring the products to the needs and income profile of the customer, including being cognisant of their environment, geography, and demography. Parvati’s case became an inspiration for the Mann Deshi Bank to design and launch a cash credit product for women. Since its launch, hundreds of women vendors in the area have benefited from the product.

In the traditional financial system, the design and distribution cost on financial products at sachet size is high. Expensive technology development and brick-and-mortar infrastructure all contribute to an impractical model. Financial service providers are consequently dissuaded from attempting to reach rural, financially excluded groups, and the availability of financial services, therefore, remains an urban privilege. By using the power of machine learning and cloud infrastructure, we can significantly lower operating costs while offering customers affordable, bespoke financial products that help them reach their goals.

While the above are supply side issues, the demand side has its own set of challenges. Financial literacy and technology readiness are two critical issues. Financial education assists people in making sound financial decisions. These are not just challenges of the Indian market, but other economies too.

Despite constraints, rural women entrepreneurs follow the motto “my courage, my capital”. It is our responsibility as financial service providers to create an ecosystem for them to deploy this capital of courage.

Pritam Singh writes: Even after her retirement, she continued studying the changing face of agriculture and the impact of neoliberal economic policies.

Sheila Bhalla (1933-2021), professor emeritus at Jawaharlal Nehru University, an internationally renowned agricultural economist with special expertise on Haryana agriculture and a scholar deeply engaged with progressive and democratic movements in India passed away on September 5, 2021. She and her husband, G S Bhalla, were my teachers at the Department of Economics, Panjab University (PU), Chandigarh, and were the kind of teachers with whom you kept lifelong contact. G S Bhalla passed away in 2013.

Sheila, as she was affectionately known, was Canadian by background. She met Gurdarshan (G S Bhalla) when both were carrying out their postgraduate studies at the London School of Economics. Both were attracted to the socialist vision of reorganising economies and societies; in Sheila’s case, she was influenced by her father, J C W Scott, a Canadian physicist and a radar specialist who was also a committed communist. This shared intellectual and political vision led to Gurdarshan and Sheila getting married and deciding to move to India.

Bhalla came from a large family originating from the village of Badhni Kalan near Moga. To engage meaningfully with her new Punjabi family, she acquired an excellent understanding of the Punjabi language and reasonable proficiency in spoken Punjabi. For a considerable period during their academic careers in Chandigarh and Delhi, Sheila looked after her husband’s elderly mother who could only speak and understand Punjabi and developed a loving relationship with her.

The Bhallas spent their entire lives combining their superb academic work with multiple forms of support for workers’ and peasants’ movements and for democratic rights in India. I have so many memories of them, but will share just one today. When they joined PU in 1969, I had just entered the second year of my undergraduate studies. On September 2, 1969, the Vietnamese leader Ho Chi Minh passed away and some of us organised a meeting in the university to pay homage to his revolutionary leadership. Many students turned up but only two faculty members from the whole university joined the meeting — the Bhallas. It was a great boost to our morale and the beginning of a lifelong relationship.

The management of PU was, for a very long time, controlled by pro-Arya Samaj right-wing groups supported by the Congress Party and the Jan Sangh, and later by the Bharatiya Janata Party. Together with her husband, Sheila played an understated but critical role in challenging the dominance of these parties. They were assisted in this by their friends Dharam Vir of the Chemical Engineering department (a man of remarkable intellect and moral stature who was a life-long friend of the Bhallas) and Gurbaksh Singh Soch of the English department (who died young). They developed the Panjab University Teachers Association (PUTA) from an organisation of virtually no importance to one that had critical significance to the governance of PU. When Professor Bhalla successfully challenged a heavy-weight pro-Congress faculty member (V N Tewari) for the office of president of PUTA, Sheila played a key role in organising and strategising their group’s election campaign. Many left-wing teachers such as D N Jauhar, Manjit Singh and Ronki Ram (not to mention myself) later became presidents of PUTA, but the influence of left-wing ideology on the organisation was first created by the Bhallas and Vir. Whenever the history of PUTA is written, their names will feature as guiding stars.

During their time at PU, the major opportunity and breakthrough in the research career of the Bhallas came with the award of a substantial research project grant by the Haryana government to study the development of the Green Revolution in the state. Their first major publication, Changing Agrarian Structure in India: A Study of the Impact of Green Revolution in Haryana (1974), resulted from this project. One important finding of the study was the inverse relationship between farm size and productivity, that is, when farm size increases, farm output per acre decreases. The study’s finding that small farmers are more productive resonates today with the farmers’ movement in India, which aims to defend small and marginal farmers against the onslaught of big agro-business firms.

Subsequently and especially after their move to JNU, a division of intellectual labour seemed to develop between them — Sheila specialised in Haryana and other regions of India such as Andhra Pradesh, while G S Bhalla specialised in Punjab and Gujarat, among other regions. Sheila pioneered the study of agrarian relations in Haryana and published outstanding papers on the subject.

The tribute paid to Professor Sheila Bhalla by the All India Kisan Sabha (AIKS) recognises the convergence between her intellectual and political work:

“AIKS expresses deep grief at the passing away of Professor Sheila Bhalla, a life-long fighter for the cause of peasants and workers. Her vast array of work helps us to understand the impact of capitalist development on Indian agriculture, the plight of the poor, agricultural labourers, tenant farmers and other peasant groups. An agricultural economist of great renown, after her retirement she continued to live an active life dedicated to studying the changing face of agriculture and the impact of neoliberal economic policies.”

Bhalla is survived by her daughter Sharan Rastogi, and her sons Upinder Singh Bhalla and Ravinder Singh Bhalla (all three have doctorates in their respective fields in India), and Yoginder Singh Bhalla, together with eight grandchildren.

Girish Kuber writes: Instead of seeking someone to challenge the ruling combine, the opposition may be better off exposing its fallibility to voters.

Sharad Pawar’s recent “zamindar” dig at the Congress expectedly set a cat amongst the opposition’s pigeons, who were chanting a mantra of unity against the BJP. The reactions that the old Maratha warhorse’s statement triggered can be divided into two categories.

On the one hand is the secular camp, some of whose members are perennially wary about every move and statement of the Maratha strongman, for which he himself is to be blamed. This group comprises mainly of Congressmen who like to display their allegiance to the party’s First Family and, as such, try to discredit any leader who can emerge as a challenger to Gandhis. Pawar unfailingly keeps providing ammunition to this group at regular intervals.

On the other hand are the BJP and RSS sympathisers. This group, having successfully sowed one thought in the politically-naive middle class’s mind, keeps posing the question: Where is an alternative to Narendra Modi? Helped unknowingly — but mostly knowingly — by the media, this question appears to have become a virtual political reality. The impression that there is no alternative to the BJP in general and to Modi in particular is the narrative successfully created and even more successfully marketed by the saffron camp. The situation on the ground unfortunately strengthens this, making the opposition’s challenge even tougher. Before we deal with this “saamne hai kaun” (who can emerge as a challenger to Modi) question, some myths need to be busted.

The first and foremost myth is about how elections are won and lost in India. It needs to be said that in our “first-past-the-post” system, the opposition never wins. It is the ruling party that loses. And by virtue of the rulers’ loss, the opposition gets a chance to lead. Our electoral history since 1951-52, when the first elections took place in independent India, will prove this often-overlooked fact. There is hardly an election which the opposition “won”.

This negates the need to present a challenger to the ruler even before elections are held. It is always the electoral outcome that throws up the alternative. There was “no alternative” to Indira Gandhi in the post-Emergency elections, there was “no alternative” to Rajiv Gandhi after the historic mandate of 1984 and there was “no alternative” to Atal Bihari Vajpayee in the 2004 “India Shining” elections. It was after their losses that Morarji Desai, VP Singh and Manmohan Singh emerged. The situation was similar in the much-touted “positive vote-for-change-election” held in 2014 which catapulted Modi to the national stage. In 2014, it was due to the Congress’s inept handling of UPA II that the BJP succeeded in creating the “oust Manmohan Singh” feeling amongst the majority of voters. The exception, however, could be the subsequent election fought on a nationalist agenda, thanks to Pulwama and the following air strikes on Pakistan.

So the question that arises is: What makes the incumbent lose?

The answers are many and are applicable more or less to all dethroned PMs. The hubris that invariably sets in during the second term has been the primary cause in many a PM’s loss. Add to it the complacency and the air of invincibility created by over-enthusiastic cronies. The third reason could be the free import of leaders from other parties which voters experience ahead of every election. Though most of these leaders get defeated, that has hardly proved to be a deterrent to the ruling parties’ poaching of the opposition.

In India, it is strange to note that though the economy also plays a crucial role in stoking the fire against the ruling party of the day, it doesn’t get due importance in the election agenda. To become an election issue, the economy needs to be tagged with inflation and/or joblessness. Election campaigning gets spiced up if these issues are coupled with large-scale corruption allegations. Indians love to defeat so-called corrupt leaders. In a land full of the dispossessed, anyone, especially from the ruling elite, seen amassing substantial wealth is a strict no-no for the common man. Remember the BJP’s smartness in linking the corruption allegations against hordes of UPA ministers in 2014 to rising prices? Along with these come caste, religious equations and an ability to form alliances.

Every point stated above, except one, applies to the BJP. History proves that the window for the opposition opens up every time the ruling combine appears unconquerable. However, this is not to suggest that the opposition should wait till the ruling party starts digging its own grave. The opposition’s success depends on how skilfully it conveys the fallibility of the ruler.

This brings us to the key question: Where is Modi’s challenger? This question was posed to a few national leaders from different parties. The answers are interesting. “The tide will start turning the moment the opposition combine, especially Congress, issues a simple, two-line statement,” a veteran leader said. Another spelt out what that “ideal” statement could be. It reads like this: None from the Gandhi family shall run for the PM’s post and, should the situation arise, they will unitedly bring in a reputed technocrat, like Raghuram Rajan, under whom the government shall be formed.

“The surge that the BJP witnessed in 2019 is due to its success in bringing non-BJP voters into its fold. No party can be propelled to power only on its dedicated vote bank. It’s the outsiders’ votes that give it a surge. This can easily be reversed if the opposition plays its own masterstroke like this one,” he says.

The Representation of the People Act deems as a corrupt practice any political attempt to promote hatred on the grounds of religion, caste etc. In recent times, it seems like every poll season sees election commissioners getting exhausted trying to keep up with complaints that candidates or their agents are falling afoul of this lakshman rekha. But that’s when the model code of conduct has kicked in. In Uttar Pradesh this won’t happen until elections are announced around January 2022. Self-restraint is the only check on political parties until then. Its importance cannot be overstated.

This Sunday saw UP CM Yogi Adityanath claiming that until his government took office, only those who said “abba jaan” got public ration. This is not just patently untrue. Such rhetoric’s only goal seems to be religious polarisation, which is so much easier to light than douse. A day later, Delhi’s deputy CM Manish Sisodia, whose party has announced it will be contesting all the 403 seats in UP, was in Ayodhya talking up Ram Rajya as the best form of government. It’s as if religion is the biggest card for both sides.

Seven states will go to the polls next year and heated politicking is understandable. What is a worry is the campaign oxygen being devoured by caste and religion. This is a zero sum game. All the political attention spent here means that much less goes to joblessness, poverty, the pandemic and other pressing matters. At a time when Covid’s shock is reversing some material gains Indians have painstakingly made over decades, and the global climate is much less supportive of emerging economies, political parties must get their priorities in order. Remember, caste and religion have done quite well for themselves for centuries. But jobs, schools, hospitals are another matter. Dear political parties, your job is competing to build these.

The fresh Tamil Nadu legislation nullifying NEET addresses DMK’s electoral promise to voters. Local sentiment is also heating up amid suicides by NEET aspirants stressed about their prospects in what is a knockout test. The bill, however, requires central assent to become law, which is unlikely to come. NEET, for all purposes, has become a fait accompli after the 2016 Supreme Court verdict overruling a 2013 precursor that had scrapped a common national medical entrance test.

The fragmented, chaotic medical education sector was crying out for reform on various fronts then. The plight of students appearing for multiple entrance tests by various state governments and public/private colleges and myriad criteria for admission had made NEET look a more elegant solution. But TN also highlights pitfalls of one-size-fit-all solutions. Before NEET, TN had discontinued its entrance examination in 2006-07, to facilitate inclusion of disadvantaged communities. TN now worries that urbanites predominantly securing admission in government medical colleges will shy away from rural postings and weaken its public health system.

This newspaper, in July, had reported the TN government-appointed Justice AK Rajan committee’s findings that in 2015-16, before NEET, 62.8% students hailed from rural areas and this had dwindled to 48% by 2018-19. The panel also found substantial reduction in the percentage of first-generation learners, those with household income below Rs 2.5 lakh and those schooled in state boards. Years of discontinuing competitive exams would explain this skew to an extent. TN should also look at altering science syllabi and board exam question patterns to suit competitive exam aspirants. Government-run coaching centres are another TN-innovation to meet the NEET challenge. With a supporting framework, there’s no reason TN students cannot adapt. Backward linkages to feeder schools to ensure quality shouldn’t be such a tough act for the state after its praiseworthy expansion of government medical education facilities.

But nationally, NEET must fix some glaring anomalies to uphold merit. Analysis by TOI has shown money compromising merit. Candidates with abysmally low marks in physics and chemistry in NEET are getting admission to private colleges through management and NRI quotas, while high fees excludes ordinary students. Given the uncertain quality of some incoming students, the National Medical Commission must pursue an exit examination for medical graduates to ensure quality. TN’s emphasis on equity and access is praiseworthy but a better course of action instead of insulating state board students from competition or passing the buck to GoI would be to focus on quality in school education.

The sharp rise in pendency of cases during the Covid pandemic sends an urgent warning to governments and constitutional courts that the justice system needs to focus urgent attention at the grassroots. Pendency has swelled by 80 lakh cases from 3.2 crore in March 2020 to 4 crore presently at the lower courts.

While the higher courts have benefited from digital connectivity and courts going paperless, the benefits of digitalisation haven’t quite percolated down. There is tremendous hesitancy to shift to virtual modes at lower levels. Social distancing norms, non-appearance of litigants in courts, lack of incentive for lawyers to expedite cases and no particular systemic thrust for a return to normalcy have all contributed to delaying proceedings.

Now with the pandemic appearing to wane, the first priority of the government and judiciary must be to tackle the backlog. Even before the pandemic there were over 5000 vacancies nationwide at the lower court level. These need to be filled fast. Governments must loosen their purse strings. The failure of courts to address pendency has worrying consequences. Without harmonious resolution of civil disputes and prompt punishment for criminal offences, the rule of law will weaken its grip over society.

It is far better for State-run pension funds to invest a sliver of their corpus in high-risk but high-return subprime debt and, thus, create that market for subprime bonds than to hug the safety of gilts at low rates of return.

The government has done well, with its package of financial relief and structural and procedural reform for stressed telecom. The concessions announced are prospective, the immediate relief on offer being restricted to deferment/moratorium on payment of dues arising from the Supreme Court’s penal judgment on so-called adjusted gross revenue (AGR) dues and towards deferred spectrum payments. However, the deferred dues could be converted into equity, meaning that the State would become a stakeholder in the telcos that choose to take up this offer. That would give comfort to investors, when a stressed telco such as Vodafone Idea (Vi) seeks to raise funds. Raising the cap for automatic foreign direct investment in the sector from 49% at present to 100% also makes it easier for Vi to raise funds from external investors.

Scrapping spectrum usage charge (SUC) for spectrum bought in auctions is a sound move. But why keep it prospective? Certain reforms can be carried out only prospectively — if capital punishment is proscribed today, it would not be possible to bring back to life all those legally executed in the past. But that is really not the case with the misconceived inclusion of non-telecom revenues in the AGR that telcos had to share with the government. As much as 70% of the AGR dues are penalty and interest. Now that the government has accepted the principle that non-telecom revenues are not shareable revenues, it shows that the government was wrong, under NDA 1, the UPA and the present regime, to drag the telcos into prolonged litigation on sharing non-telecom dues. A law could be passed to get over the hurdle of the Supreme Court judgment that blocks retrospective rationality.

Paucity of a market for subprime debt is another hindrance to a company like Vi raising resources by tapping the bond market. It is far better for State-run pension funds to invest a sliver of their corpus in high-risk but high-return subprime debt and, thus, create that market for subprime bonds than to hug the safety of gilts at low rates of return.
( Originally published on Sep 15, 2021 )In Video: Impact analysis: Will big relief for Telecom sector give a new lease of life for service providers

If the linkage between UPI and PayNow is successful, it can be replicated in other countries, leading to network effects, greater trade and investment.

The reported pact between the central banks of India and Singapore to link their respective payment systems, Unified Payments Interface (UPI) and PayNow, to step up cross-border payments and remittance flows is commendable. The fintech cooperation (after the two countries boosted interoperability using QR codes) will enable users to make instant, low-cost fund transfers while staying in their own system. Both UPI and PayNow enable people to transfer money from their accounts instantly at any time to another bank or e-wallet account in their respective countries using a mobile phone. Starting July next year, users in India will be able to transfer funds instantly to Singapore using a mobile phone number, while transfers can be made from Singapore to India via UPI virtual payment addresses.

The average global remittance cost, at around 5%, is prohibitive. An efficient real-time payment system offers the scope to lower the remittance cost to 2% per transaction. Rightly, the Bank for International Settlements has recommended collaboration between regulators to make remittances more efficient. PayNow has been linked to Thailand’s PromptPay. The RBI’s Payment Systems Vision 2021 document too has underscored the need to lower remittance cost. SWIFT, an international organisation, promoted electronic transfer of funds for decades.

Early systems were built on the then-available low-speed links with message switching systems. The UPI, a new-generation payment system, stands out for its open architecture and flexible user interface. If the linkage between UPI and PayNow is successful, it can be replicated in other countries (read: Financial Action Task Force-compliant jurisdictions), leading to network effects, greater trade and investment.