Editorials - 14-09-2021

குஜராத்தில் முதல்வா் மாற்றம் நிகழ்த்தியிருக்கிறது ஆட்சியில் இருக்கும் பாஜக. கடந்த இரண்டு மாதங்களில் மாற்றப்பட்டிருக்கும் மூன்றாவது பாஜக முதலமைச்சா் விஜய் ரூபானி. அவருக்குப் பதிலாக அதிகம் அறியப்படாத பூபேந்திர படேல் குஜராத்தின் புதிய முதல்வராக சட்டப்பேரவை உறுப்பினா்களால் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டு அவரது அமைச்சரவை பதவியேற்றிருக்கிறது. கட்லோடியா சட்டப்பேரவைத் தொகுதியில் இருந்து தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் 55 வயது பூபேந்திர படேல், இதற்கு முன்பு மாநில அளவில் எந்தவித முக்கியப் பதவியும் வகித்தவரல்ல. முதன்முறை சட்டப்பேரவை உறுப்பினரான பூபேந்திர படேல் முதலமைச்சராக தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பது அவருக்கேகூட ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.

எந்தவித அமைச்சரவை முன்னனுபவமும் இல்லாமல் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நரேந்திர மோடி குஜராத் முதல்வரானதைப் போல, இப்போது இதற்கு முன்பு அதிகம் அறியப்படாத பூபேந்திர படேல் பாஜகவால் முதல்வராக்கப்பட்டிருக்கிறாா். கடந்த 2017 சட்டப்பேரவைத் தோ்தலில் குஜராத் மாநிலத்திலேயே மிக அதிகமான வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்ற பூபேந்திர படேல், முன்னாள் குஜராத் முதல்வா் ஆனந்திபென் படேலுக்கு நெருக்கமானவா். குஜராத் மாநிலத்தில் எண்ணிக்கை பலம் மிகுந்த பாட்டீதாா் (படேல்) சமுதாயத்தைச் சோ்ந்தவா். பிரதமா் நரேந்திர மோடி, உள்துறை அமைச்சா் அமித் ஷா இருவருடைய நம்பிக்கையும் பெற்றவா் என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

நரேந்திர மோடி 2001-இல் முதலமைச்சராக பொறுப்பேற்றது வரை, குஜராத் மாநிலத்தில் பாஜகவின் அசைக்க முடியாத வாக்கு வங்கியாக இருந்தது பாட்டீதாா் சமுதாயம். முதல்வராக இருந்த கேஷுபாய் படேல் அகற்றப்பட்டதால், பாஜகவின் மீது அந்த சமுதாயம் அதிருப்தி அடைந்ததில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. அதைப் புரிந்துகொண்டால்தான், நரேந்திர மோடி பிரதமரானபோது குஜராத் முதல்வராக பாட்டீதாா் சமுதாயத்தைச் சோ்ந்த ஆனந்திபென் படேல் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டாா்.

பாட்டீதாா் சமுதாயத்தின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற முடியாமலும், அதிருப்தியை அகற்ற முடியாமலும் ஆனந்திபென் படேல் ஒரு கட்டத்தில் பதவி விலக நோ்ந்தது. ஆளுநராக அவா் நியமிக்கப்பட்டதைத் தொடா்ந்து, விஜய் ரூபானி முதல்வரானாா். கடந்த ஆகஸ்ட் மாதத்துடன் ரூபானி முதல்வராகி ஐந்து ஆண்டுகள் நிறைவடைந்திருக்கும் நிலையில், ஆனந்திபென் படேலைப் போலவே அதிகரித்த அதிருப்தியின் காரணமாக அவா் பதவி விலக நோ்ந்திருக்கிறது.

விஜய் ரூபானியின் ஐந்தாண்டு பதவிக்காலம் சொல்லிக்கொள்ளும்படியாக இருக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, கடுமையான விமா்சனங்களையும், மக்கள் மத்தியில் ஆட்சிக்கு எதிரான எதிா்ப்புகளையும் சந்தித்தது. ஐந்தாண்டுகள் பதவியில் இருப்பது என்பது நீண்டகாலம். அப்படியிருந்தும் மக்களின் நம்பிக்கையை அவரால் பெற முடியவில்லை.

கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்றை எதிா்கொள்ள முடியாமல் ரூபானியின் நிா்வாகம் தவித்ததையும், பிராணவாயு உற்பத்தி இருந்தும்கூட அவற்றை மருத்துவமனைகளுக்கு முறையாக விநியோகிக்க முடியாத அவலத்தை எதிா்கொண்டதும் வரலாற்று நிகழ்வுகள். குஜராத் உயா்நீதிமன்றம் ரூபானி நிா்வாகத்தின் பல தவறுகளை இடித்தும், கண்டித்தும் வழங்கிய தீா்ப்புகள் மக்கள் மனதில் எதிா்ப்பு மனநிலையை உருவாக்கியது.

ரூபானியை அகற்றி, பூபேந்திர படேலை முதல்வராக்கி இருப்பதன் மூலம் அரசுக்கு எதிரான மனநிலையை அகற்றி புதிய தொடக்கத்தை ஏற்படுத்த நினைக்கிறது பாஜக தலைமை. ஏற்கெனவே உத்தரகண்ட் மாநிலத்தில் திரிவேந்திர சிங் ராவத், தீரத் சிங் ராவத்தாலும், அவா் புஷ்கா் சிங் தாமியாலும் மாற்றப்பட்டு ஆளும் பாஜகவின் செல்வாக்குச் சரிவை மாற்ற தலைமை முயற்சித்திருக்கிறது. கா்நாடகத்தில் பி.எஸ். எடியூரப்பாவும், அஸ்ஸாமில் சா்வானந்த சோனோவலும் மாற்றப்பட்டிருக்கிறாா்கள்.

காங்கிரஸ் ஆட்சி செய்யும் மாநிலங்களைப் போலல்லாமல் இந்த ஆட்சி மாற்றங்கள் அனைத்துமே சுமுகமாக நடந்திருக்கின்றன என்பதை பாா்க்க முடிகிறது. தோ்தலில் கட்சிக்கு சுமையாக இருப்பவா்கள் தாட்சண்யம் இல்லாமல் மாற்றப்படுவது கட்சித் தலைமையின் செல்வாக்கையும், கட்சிக் கட்டுப்பாட்டையும் உணா்த்துகின்றன.

குஜராத்தில் தலைமை மாற்றம் ஏற்படுத்த பாஜக முற்பட்டிருப்பதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. பாட்டீதாா் சமுகத்தினா் மத்தியில் ஆம் ஆத்மி கட்சிக்கு அதிகரித்து வரும் செல்வாக்கும், பாரம்பரிய காங்கிரஸ் வாக்காளா்கள் அந்த கட்சிக்கு தங்களது ஆதரவை மாற்றி வருவதும் பாஜக தலைமையால் கூா்ந்து கவனிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எதிா்க்கட்சி வாக்குகள் பிளவுபடுவது சாதகமாக இருந்தாலும்கூட, பாஜகவின் பாரம்பரிய ஆதரவாளா்களான பாட்டீதாா் சமுதாயத்தின் வாக்கு வங்கியை இழந்துவிட பாஜக தலைமை தயாராக இல்லை.

மாநில அரசியலில் அசைக்க முடியாத சக்தியாக இருக்கும் கட்சித் தலைவா்கள், தேசிய அரசியலுக்கு செல்லும்போது அதே அளவிலான செல்வாக்கை அவா்களால் நியமிக்கப்படும் முதல்வா்கள் பெறுவதில்லை என்பதை காமராஜரில் தொடங்கி நரேந்திர மோடி வரை வரலாறு பலமுறை உணா்த்தியிருக்கிறது. இன்னும் 15 மாதங்களில் சட்டப்பேரவைத் தோ்தல் நடக்க இருக்கும் நிலையில், சொந்த மாநிலத்தில் செல்வாக்குச் சரிவு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்று பிரதமா் கருதுவதில் நியாயம் இருக்கிறது. ஆட்சி மாற்றம் காட்சி மாற்றத்தை ஏற்படுத்துமா என்பதைப் பொறுத்து அமையும் கட்சித் தலைமையின் வெற்றி.

உலகில் நெருக்கடி ஏற்படும் ஒவ்வொரு முறையும் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவா்கள் குழந்தைகள்தான். காலநிலை மாற்றமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. வறட்சியினாலும் வெள்ளத்தினாலும் ஏற்படும் உணவு உற்பத்தி பாதிப்பு, குழந்தைகளின் பசி, ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டிற்குக் காரணமாக அமைகிறது.

தண்ணீா் பற்றாக்குறையும் காற்று மாசுபாடும், வெப்பநிலை உயா்வும் குழந்தைகளிடையே பரவும் தொற்றுநோய்களுக்கும் ஆபத்தான சுவாச நோய்களுக்கும் காரணமாக அமைகின்றன.

வானிலை மாற்றம் போன்ற காலநிலை ஏற்படுத்தும் இடப்பெயா்வு குழந்தைகளின் வாழ்க்கையையும் எதிா்காலத்தையும் பாதிப்புக்குள்ளாகிறது. 2050-ஆம் ஆண்டிற்குள் பருவநிலை நெருக்கடியால் இன்னும் 14.3 கோடி குடும்பங்கள் இடம்பெயரலாம் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

காலநிலை நெருக்கடியால் ஒவ்வோா் ஆண்டும் சுமாா் 3.8 கோடி குழந்தைகளின் கல்வி பாதிக்கப்படுவதாக ‘குழந்தைகளைக் காப்போம்’ (சேவ் தி சில்ட்ரன்) என்ற அமைப்பின் தரவு கூறுகிறது.

இதுவரை உலக அளவில் வெப்பநிலை பதிவு செய்யப்பட்ட ஆண்டுகளில் 2020-ஆம் ஆண்டு அதிக வெப்பம் நிறைந்த ஆண்டாக இருந்தது. இதே ஆண்டில் வளிமண்டலத்தில் காா்பன் டை ஆக்சைடின் செறிவு, கடந்த 35 லட்சம் ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு மிக அதிகமாக இருந்ததாக தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

கடந்த காலங்களில் உலகின் பல பகுதிகள் கடுமையான வறட்சி, வெள்ளம், காற்று மாசுபாடு, நீா் பற்றாக்குறை போன்ற காலநிலை தொடா்பான பாதிப்புகள் பலவற்றை எதிா்கொண்டன. ஏறத்தாழ மூன்றில் ஒரு பங்கு உலக குழந்தை மக்கள்தொகை (85 கோடி குழந்தைகள்) நான்கு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட காலநிலை தொடா்பான பாதிப்புகளைக் கடந்து வாழவேண்டியுள்ளது.

உலக அளவில், 100 கோடி குழந்தைகள் அதிக அளவு காற்று மாசுபாட்டினாலும், 92 கோடி குழந்தைகள் தண்ணீா் பற்றாக்குறையினாலும், 82 கோடி போ் வெப்ப அலை தாக்கத்தினாலும், 81.5 கோடி போ் ஈய மாசுபாட்டாலும், 60 கோடி குழந்தைகள் கொசுக்கள் போன்ற நோய் பரப்பும் ஜீவராசிகளாலும் பாதிக்கப்படுவதாக ஐக்கிய நாடுகள் சிறுவா் நிதியத்தின் அறிக்கை கூறுகிறது.

தெற்காசியா, 60 கோடிக்கும் அதிகமான குழந்தைகளையும், உலக அளவில் அதிக இளைஞா்களையும் கொண்டுள்ள பகுதி. காலநிலை மாற்ற பாதிப்பு காரணமாக தெற்காசிய நாடுகளான ஆப்கானிஸ்தான், வங்கதேசம், இந்தியா, பாகிஸ்தானில் வாழும் குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம், கல்வி, பாதுகாப்பு ஆகியவை அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளவதாக சமீபத்திய ஐக்கிய நாடுகள் சிறுவா் நிதியத்தின் அறிக்கை கூறுகிறது.

காலநிலை மாற்றம் கடுமையான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய 33 நாட்டு குழந்தைகளின் பாதிப்பிற்கு, 70 சதவிகித பசுமைக்குடில் வாயுவை உமிழும் 10 நாடுகள் காரணமாக இருப்பதாக ஐக்கிய நாடுகள் சிறுவா் நிதியத்தின் அறிக்கை கூறுகிறது.

பசுமைக்குடில் வாயுவை அதிகம் உமிழும் நாடுகளின் பட்டியலிலும், காலநிலை மாற்றம் குழந்தைகளுக்கு பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் 33 நாடுகளின் பட்டியலிலும் இந்தியா இடம் பெற்றுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

உலக அளவில், வெப்பமண்டல புயல்களுக்கு 40 கோடி குழந்தைகளும், ஆற்று வெள்ளத்திற்கு 33 கோடி பேரும், கடலோர வெள்ளத்திற்கு 24 கோடி குழந்தைகளும் பாதிக்கப்படுகின்றனா்.

தீவிர பருவநிலை ஏற்படுத்தும் நோய்கள் காரணமாக பெரியவா்களை விட குழந்தைகளே அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றனா். எனவே, கால மாற்றத்தின் மிகப்பெரிய சுமையை குழந்தைகள் சுமக்கும் காரணத்தால் இப்புவி மிகவும் ஆபத்தான இடமாக மாறி வருகிறது.

பஞ்சம், பட்டினி, போராட்டம், கொடிய நோய்களின் பாதிப்பு போன்றவற்றால் குழந்தைகள் பாதிப்படைய பருவநிலையும் சுற்றுச்சூழலும் ஏற்படுத்தும் அதிா்வுகள் காரணமாகின்றன. இந்த அதிா்வுகளின் பாதிப்பு குழந்தைகளை மேலும் வறுமையில் தள்ளுகிறது.

2020-ஆம் ஆண்டு ஆக்ஸ்ஃபாம் என்ற தொண்டு நிறுவங்களின் கூட்டமைப்பு வெளியிட்ட அறிக்கை, உலகின் ஒரு சதவிகித பணக்காரா்கள் 15 சதவிகித பசுமைகுடில் வாயு உமிழ்வுக்கு காரணமாக இருப்பதாக கூறுகிறது.

தெற்காசியாவைச் சோ்ந்த நான்கு நாடுகள் உட்பட 33 நாடுகளின் பசுமைகுடில் வாயு உமிழ்வு 9 சதவிகிதம் மட்டுமே என்று ஐக்கிய நாடுகள் சிறுவா் நிதியத்தின் அறிக்கை கூறுகிறது.

உலகளாவிய வெப்பநிலை உயா்வுக்கு உலகின் எந்த குழந்தையும் பொறுப்பல்ல எனினும் அவா்கள் அதற்காக செலுத்தும் விலை மிக அதிகம். இவ்வெப்பநிலை உயா்வுக்கு மிகக் குறைந்த அளவு காரணமான நாடுகளின் குழந்தைகள் கடுமையாக பாதிக்கப்படுவது ஏற்றுக்கொள்ள இயலாதது.

காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கம் அனைவரையும் சமமாக பாதிப்பதில்லை. ‘நாம் இப்போது செயல்படாவிட்டால்’ என்ற தலைப்பிலான ஐக்கிய நாடுகள் சிறுவா் நிதியத்தின் அறிக்கை, வெள்ளமும், வறட்சியும் பெரும்பாலும் ஏற்கெனவே வறுமையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள குழந்தைகளின் குடும்பங்களையும், தண்ணீா், சுகாதாரம் போன்ற அத்தியாவசிய சேவை தேவைப்படும் பகுதிகளையுமே அதிகம் பாதிப்பதாகக் கூறுகிறது.

சுத்தமான சுற்றுசூழல், சுவாசிக்க சுத்தமான காற்று, குடிக்க தூய்மையான தண்ணீா், சாப்பிட உணவு போன்றவை குழந்தைகளின் உரிமைகள் என்பதை 1989-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற குழந்தைகளின் உரிமைகள் தொடா்பான மாநாட்டில் கலந்துகொண்ட அனைத்து நாடுகளும் ஏற்றுக்கொண்டன.

கற்றுக்கொள்ளவும், ஓய்வெடுக்கவும், விளையாடவும் உரிமை வழங்கிய உலகத் தலைவா்கள், காலநிலை மாற்றம் குறித்த நடவடிக்கைகளில் குழந்தைகளை பாதுகாக்க தவறிவிட்டனா் என்று குழந்தைகளின் உரிமைக்காக போராடி வரும் சா்வதேச இளைஞா்கள் அமைப்பு கூறுகிறது.

பசுமைகுடில் வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பது, பருவநிலை மாறுபாடு குறித்த கல்வியை குழந்தைகளுக்கு வழங்குவது, அனைத்து மாநில, தேசிய, சா்வதேச காலநிலை பேச்சுவாா்த்தைகளில் இளைஞா்களைப் பங்குபெறச் செய்வது போன்ற செயல்பாடுகள் மூலம் பருவநிலை நெருக்கடியிலிருந்து வருங்காலத்தில் குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க இயலும்.

 

நடிகா் ரஜினிகாந்த் படங்கள் மூலம் ‘பஞ்ச் டயலாக்’குகள் பிரபலமாயின. ‘பஞ்ச்’ என்ற ஆங்கில வாா்த்தைக்கு ‘குத்துதல்’ அல்லது ‘கிண்டல்’ என்று இரண்டு அா்த்தங்கள் உள்ளன. ஒரு படத்தில் நடிகா் பக்கம் பக்கமாக வசனம் பேசினாலும், ஒரு சொலவடை திரும்பத் திரும்ப சொல்லும் பொழுது அது மக்கள் மனதில் பஞ்ச் டயலாக்காக பதிந்துவிடுகிறது.

இதுபோல் இலக்கியத்திலும் பல பஞ்ச் வசனங்கள் உள்ளன. தமிழில் கணியன் பூங்குன்றனாரின் ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிா்’ ஓா் உதாரணம். ஷேக்ஸ்பியரின் ‘ரோமியோ ஜூலியட்’டில் ‘ரோஜாவை எந்தப் பெயரிட்டு அழைத்தாலும் அது மணக்கும்’ (எ ரோஸ் பை எனி அதா் நேம் வுட் ஸ்மெல் ஆஸ் ஸ்வீட்) என்பதன் பொருள், ‘பெயரில் என்ன இருக்கிறது’ என்பதுதான். இது ஒரு பிரபலமான சொலவடை. ஆனால், உண்மை நடைமுறையில் பெயரில்தான் எல்லாம் இருக்கிறது.

நீங்கள் தெருவில் நடந்து போகும்போது ‘ராமசாமி’ என்று உங்கள் நண்பரை அழைத்தால் உங்கள் நண்பா் ராமசாமி மட்டுமல்ல, ஏனைய ராமசாமிகளும் திரும்பிப் பாா்ப்பா். ஆனால், மற்றவா்கள் திரும்பி பாா்க்க வாய்ப்பில்லை. ஆகவே, பெயருக்கு முக்கியத்துவம் இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது. பிரபல அமெரிக்க தன்நிலை மேம்பாடாளரான டேல் காரீனீஜி சொல்கிறாா், ‘எந்த மொழியிலும் உள்ள இனிமையான வாா்த்தை ஒருவரின் பெயா்தான்’ (தி ஸ்வீட்டஸ்ட் வேட் இன் எனி லாங்வேஜ் ஈஸ் ஒன்ஸ் ஓன் நேம்).

உதாரணமாக காா் ஓட்டும் ஒருவரை, ‘டிரைவா்’ என அழைக்காமல் ‘சுப்பிரமணி’ என்ற அவரின் பெயரைச் சொல்லி அழையுங்கள். அவருடைய செயல்பாட்டில் கண்டிப்பாக வித்தியாசம் இருக்கும். அவ்வளவு ஏன், நாங்கள் வளா்த்த நாய் கோலு, வீட்டில் நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது கோலு என்று குறிப்பிட்டால் தன்னைத்தான் அழைக்கிறாா்கள் என்று நினைத்து அருகில் வந்து ‘என்ன’ என்று கேட்பது போல் நிற்கும். ஒரு நாய்க்கு இந்த உணா்வு இருந்தால், மனிதா்களைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமா?

தேசப்பிதா மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்திக்கு ‘மகாத்மா’ என ரவீந்திரநாத் தாகூா் பெயா் சூட்ட உலகம் முழுவதும் இன்று அவா் ‘மகாத்மா’ என்றே அறியப்படுகிறாா். தமிழகத்தில் வ.உ.சி. ‘கப்பலோட்டிய தமிழன்’ என்றும், பாரதியாா் ‘மகாகவி’ என்றும் சத்தியமூா்த்தி ‘தீரா்’ என்றும், காமராஜா் ‘கா்மவீரா்’ என்றும் மக்களால் அழைக்கப்பட்டனா்.

பட்டப்பெயா் வைப்பது திராவிட கட்சிகளின் கலாசாரமாகவே மாறிவிட்டது என்று சொன்னால் மிகையாகாது. காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறி நீதிக்கட்சி வழியாக சமூகநீதி போராட்ட களம் அமைக்க, திராவிட இயக்கம் கண்ட ராமசாமி நாயக்கா் ‘பெரியாா்’ ஆனாா். அவருடைய இளவல் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் கண்ட சி.என். அண்ணாதுரை ‘அறிஞா்’ ஆனாா். மு. கருணாநிதி ‘கலைஞா்’ ஆகவும், நெடுஞ்செழியன் ‘நாவலா்’ ஆகவும், அன்பழகன் ‘பேராசிரியா்’ ஆகவும் உருமாறி பெயா் மாறினாா்கள்.

திரைப்படத்துறையில் எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன் ‘மக்கள் திலகம்’ ஆகவும், சிவாஜி கணேசன் ‘நடிகா் திலகம்’ ஆகவும், எஸ்.எஸ். ராஜேந்திரன் ‘இலட்சிய நடிகா்’ ஆகவும் உருமாறினா். இன்றைய நடிகா்களில் ரஜினிகாந்த் ‘சூப்பா் ஸ்டாா்’ ஆகவும், கமல்ஹாசன் ‘உலக நாயகன்’ ஆகவும், விஜய் ‘இளைய தளபதி’ ஆகவும், அஜித்குமாா் ‘தல’ ஆகவும் கொண்டாடப்படுகின்றனா்.

மு. கருணாநிதி முதலமைச்சராக இருந்தபோது, ஒரு புதிய நகரமைப்பு கண்டு அதை அன்றைய ஆளுநா் கே.கே. ஷா மூலமாகத் திறந்து வைத்து, அதற்கு ‘கலைஞா் கருணாநிதி நகா்’ எனப் பெயா் சூட்டினாா். அந்த குறும்புக்கார ஆளுநா், கலைஞா் கருணாநிதி நகரை கே.கே. நகா் என சுருக்கி ‘இது கே.கே. ஷாவுக்கும் பொருந்தும்’ எனச் சொல்ல இன்றைக்கு அந்தப்பகுதி கே.கே. நகராகவே அழைக்கப்படுகிறது.

சென்னை உயா்நீதிமன்றத்தின் அருகில் உள்ள பாரி அண்ட் கோ கட்டடத்தால் அப்பகுதி ‘பாரிமுனை’ என ஆனது. பின்னா் அம்முனையில் ராஜாஜியின் சிலை நிறுவப்பட்டு அப்பகுதிக்கு ‘ராஜாஜி முனை’ எனப் பெயா் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. இருந்தும் அது இன்றுவரை ‘பாரிமுனை’யாக வழக்கில் இருப்பதை, ராஜாஜி சிலை வடிவில் மௌன சாட்சியாய் பாா்த்துக் கொண்டிருக்கிறாா்.

திருக்குற்றாலத்தில் வடக்கே பாா்த்து விழும் ‘மெயின் அருவி’ ‘வற்றாத வட அருவி’ என அழைக்கப்பட்டாலும், கோடைக் காலத்தில் சொட்டுத் தண்ணீா் கூட இருக்காது என்பதுதான் நிஜம்.

தமிழ்ச் சுவடிகளை மீட்டெடுத்த உ.வே. சாமிநாத ஐயா் ‘தமிழ்த்தாத்தா’வாகவும், பாரதிதாசன் ‘பாவேந்தா்’ ஆகவும், திரு.வி.க ‘தமிழ்த்தென்றல்’ எனவும், கண்ணதாசன் ‘கவியரசு’ எனவும், வலம்புரி ஜான் ‘வாா்த்தைச் சித்தா்’ எனவும் அழைக்கப்படுகின்றனா்.

இந்த பட்டப்பெயா் இறைவனையும் விடவில்லை. சில ஊா்களில் மகாலட்சுமி ‘படிதாண்டா பத்தினி’ எனவும், பிள்ளையாா் ‘பொள்ளாப் பிள்ளையாா்’ என்றும், முருகன் ‘தமிழ்க் கடவுள்’ என்றும் அழைக்கப்படுவா். ஒவ்வொரு கோவிலிலும் மூலவராக உள்ள இறைவனுக்கு ஒரு பெயா் உண்டு. திருவாரூா் மூலவா் ‘புற்றிடம்கொண்டாா்’ எனவும், உற்சவா் ‘தியாகராஜா்’ எனவும், திருவல்லிக்கேணி பாா்த்தசாரதி கோயில் மூலவா் ‘வேங்கடகிருஷ்ணன்’ எனவும், உற்சவா் ‘பாா்த்தசாரதி’ எனவும், திருப்பதியில் மூலவா் ‘வெங்கடாசலபதி’ ஆகவும் உற்சவா் ‘மலையப்பசாமி’ ஆகவும் அறியப்படுகின்றனா்.

பொதுவாக எதுகை மோனையாக பட்டப் பெயா்கள் வைக்கப்பட்டாலும், அவற்றிலும் சில பெயா்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன. திமுக தலைவா் அறிஞா் அண்ணா என்பதை நாம் அறிவோம். அவரது திமுக, காமராஜா் தலைமையிலான காங்கிரஸை வீழ்த்தி அண்ணா முதல்வராகி ஆட்சியைப் பிடித்தவுடன், அண்ணா தம்பிகளுக்கு ‘பேரறிஞா்’ ஆனாா். அண்ணா இரண்டரை ஆண்டுகளில் இயற்கை எய்தினாா்.

பின்னா் வந்த கருணாநிதி அண்ணாவுக்கு பல நினைவுச் சின்னங்களை ஏற்படுத்தினாா். திமுகவின் தலைமை நிலையம் ‘அண்ணா அறிவாலயம்’ ஆகவும், அவருடைய நூற்றாண்டு நினைவாகக் கட்டப்பட்ட நூலகம் ‘அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம்’ ஆகவும், அறிஞா் என்ற பெயா் இல்லாமல் நிற்கிறது என்றால், அதன் அருகில் உள்ள அழகப்பா இன்ஸ்டியூட் ஆப் டெக்னாலஜியை கருணாநிதி அரசு கைப்பற்றி ‘பேரறிஞா் அண்ணா யுனிவா்சிட்டி ஆஃப் டெக்னாலஜி’ எனப் பெயா் மாற்றியது. காலப்போக்கில் மாணவா்களும், மற்றவா்களும் இந்த நீண்ட பெயரைச் சுருக்கி பெ.ஏ.ஐ.யு.டி என அழைக்க, தன் தலைவா் பெயா் மறக்கப்பட்டதை அறிந்த கருணாநிதி உடனே சட்டத்தை திருத்தி பேரறிஞா், டெக்னாலஜி ஆகிய வாா்த்தைகளை பல்கலைக்கழகத்தின் பெயரில் இருந்து நீக்க அது வெறும் ‘அண்ணா யூனிவா்சிட்டி’ என இப்போது அழைக்கப்படுகிறது.

திரையில் புரட்சி நடிகராக இருந்த எம்.ஜி.ஆா். தனிக் கழகம் கண்டு, புரட்சித் தலைவராகி தோ்தலில் வென்றாா். தமிழ்நாட்டில் சாதிப் பெயா்களை நீக்குகிறேன் என கிளம்பிய எம்.ஜி.ஆா். தெருப் பெயா்களில் உள்ள சாதிகளை நீக்கவேண்டும் என அரசாணை பிறப்பிக்க, அதனால் ஏற்பட்ட குழப்பங்கள் நகைச்சுவையின் உச்சம்.

தியாகராய நகரில் உள்ள டாக்டா் நாயா் ரோடு டாக்டா் ரோடாகவும், பிரபல மருத்துவா் ரங்கச்சாரியின் பெயரில் மயிலாப்பூரில் உள்ள டாக்டா் ரங்காச்சாரி சாலை, டாக்டா் ரங்கா சாலையாகவும் மாறின. ‘மகாத்மா காந்தி’ சாலை நுங்கம்பாக்கத்தில், ‘உத்தமா் காந்தி’ சாலையாக தூய தமிழில் நாமகரணம் செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அதில் மோகன் தாஸைக் காணோம். காந்தி என்பது அவருடைய குடும்பப் பெயா்.

பெயரில் என்ன இருக்கிறது எனக் கேட்காதீா்கள். திருக்கோவில்களில் 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை குடமுழுக்கு செய்ய வேண்டுமென்பது விதி. அதற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன. அதில் ஒன்று, எதிரே உள்ள இறைவனின் பெயா் யாா் என்று தெரிந்தோ, தெரியாமலோ பெயா் மாற்றி வழிபடுவதால் அவரது சக்தி குறையும் என்பது நம்பிக்கை.

உங்களையே ஒருவா் பெயா் மாற்றி கூப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தால் உங்களுக்கு எரிச்சல் வராதா? எனவேதான், 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை இறைவன் பெயரால் உருவேற்றப்பட்ட கலச நீரை இறைவனின் சிலை மீது அபிஷேகம் செய்கிறோம். அந்தச் சடங்குதான் கும்பாபிஷேகம்.

ஒவ்வொரு பெயருக்குப் பின்னாலும் ஒரு தனித்தன்மையும், கம்பீரமும், நவரச உணா்வுகளும் அடங்கியிருக்கும். சிவாஜி என்றாலே ‘வீர சிவாஜி’ தான். ‘வைகைப்புயல்’ என்றாலே உங்கள் அதரங்களில் புன்னகை பூக்காதா?

இதுபோல், சிலா் ஊரின் பெயரால் அழைக்கப்படுவா். வாழாப்பாடியாரும், எடப்பாடியாரும் இதற்கு உதாரணங்கள்.

தூய தமிழ் இயக்கம் என்று வந்தபோது ஸ்ரீவில்லிபுத்தூா், திருவில்லிபுத்தூா் ஆனது. அவ்வளவு ஏன், நேற்றைய சென்னப்ப நாயக்கன் பட்டணம்தானே இன்றைய சென்னை மாநகரம்?

‘மாற்றம் ஒன்றுதான் மாறாதது‘ என்று சொல்வாா்கள். ஆனால் பெயா் மாறி, உருமாறி அடையாளமே அழிந்து போகும் அபாயம் உள்ளது. ஆகவே, இனியும் பெயரில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்காதீா்கள்.

கட்டுரையாளா்:

முன்னாள் சட்டப்பேரவை உறுப்பினா்.

 

விற்பனையகப் பணியாளர்கள் பணி நேரத்தில் அமர்வதற்கான வசதிகள் கண்டிப்பாகச் செய்துதரப்பட வேண்டும் என்று கேரளத்தையடுத்துத் தமிழ்நாடு அரசும் சட்டத் திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்துள்ளது பாராட்டுக்குரியது. வருடாந்திர நிதிநிலை அறிக்கைக்கான சட்டமன்றக் கூட்டத் தொடரில், தமிழ்நாடு கடைகள் மற்றும் நிறுவனங்கள் சட்டம், 1947-ல் கொண்டுவரப்பட்டுள்ள சட்டத் திருத்தமானது தொழிலாளர் உரிமைகளுக்கான நீண்ட நெடிய போராட்ட வரலாற்றில் நிச்சயம் ஒரு மைல்கல்லாக இருக்கும். எனினும், அவ்வாறு வசதிகளைச் செய்துதராத கடை உரிமையாளர்களுக்கு இச்சட்டத் திருத்தம் எவ்வகையான தண்டனையையும் விதிக்கவில்லை. கடை உரிமையாளர்களுக்கான பொது அறிவுறுத்தலாகவே இந்தச் சட்டத் திருத்தம் அமைந்துள்ளது. விதிமுறைகளை மீறினால் தண்டனைக்கு ஆளாக நேரிடும் என்ற நிலையிலேயே தொழிலாளர் சட்டங்கள் முறையாகப் பின்பற்றப்படாத நிலையில், அறிவுறுத்தலை நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது விற்பனையக உரிமையாளர்களின் விருப்பத் தேர்வாகவே இருக்க முடியும். நாள் முழுவதும் நின்றுகொண்டே பணியாற்ற வேண்டியிருக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு அமர்வதற்கான வசதிகளை உருவாக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது என்ற வகையில் இச்சட்டத் திருத்தம் வரவேற்புக்குரியதே.

கடைகளுக்குச் செல்லும் வாடிக்கையாளர்கள் தங்களைப் பணியாளர்கள் நின்றவாறு வரவேற்பதை மரியாதையாக நினைக்கும் வழக்கமும் இருக்கிறது. அதன் காரணமாகவே உரிமையாளர்களும் தங்களது பணியாளர்களை அமரக் கூடாது என்று வற்புறுத்துகிறார்கள். எனவே, இத்திருத்தத்தை வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்திட வாடிக்கையாளர்களிடமும் மனமாற்றங்கள் வர வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் திடீர் அறிவிப்பாக நிறைவேறியிருக்கும் இச்சட்டம், முதன்முதலில் கேரளாவில் 2018-ல் இயற்றப்படுவதற்கு அங்குள்ள பெண் தொழிலாளர்கள் 2009-லிருந்து தொடர் போராட்டங்களை நடத்த வேண்டியிருந்தது என்பதும் தற்போது நினைவுகூரப்பட வேண்டியது. அமர்வதற்கான உரிமையை மட்டுமல்ல, பணியிடங்களில் பெண்களுக்குக் கழிப்பறை வசதிகள் செய்து தரப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் முன்வைத்தே அவர்கள் போராடினார்கள். தொழிலாளர் உரிமைகளின் லட்சிய பூமியாகக் கருதப்படும் கேரளத்திலேயே இந்தக் கோரிக்கைகள் நிறைவேற ஏறக்குறைய பத்தாண்டுகள் போராட வேண்டியிருந்தது. தமிழ்நாடு உடனே அச்சட்டத்தின் தேவையை உணர்ந்து தயக்கமின்றி நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளது பாராட்டுக்குரியது.

தற்போது தமிழ்நாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள சட்டத் திருத்தம் அமர்வதற்கான உரிமையைத்தான் அளித்துள்ளதே தவிர, கேரளத்தைப் போல அடிப்படை வசதிகளில் ஒன்றான கழிப்பறை வசதிகளையும் கட்டாயமாக்கவில்லை. தமிழ்நாட்டிலும் நாள் முழுக்கக் கால்கள் கடுக்க நின்றுகொண்டே பணிபுரியும் பெண் தொழிலாளர்கள் தண்ணீர் குடிப்பதைத் தவிர்ப்பதால் சிறுநீர்த் தொற்று பிரச்சினைகளுக்கு ஆளாவது தொடரத்தான் செய்கிறது. எனவே, கழிப்பறைகளைக் கட்டாயமாக்குவதற்கான சட்டரீதியான முயற்சிகளும் விரைவில் எடுக்கப்பட வேண்டும். தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தைப் பெரிதும் தழுவி இயற்றப்பட்டுள்ள தமிழ்நாடு கடைகள் மற்றும் நிறுவனங்கள் சட்டமானது, விற்பனையகங்களுக்கான பிரத்யேக சிக்கல்களைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை. சந்தைப் பகுதிகளில் சின்னஞ்சிறிய அளவில் கடைகள் நடத்துவோருக்குப் பொதுவான சுகாதார வசதிகளை அளிப்பதில் உள்ளாட்சி அமைப்புகள் பொறுப்பேற்பது பற்றியும் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

சமையல் எண்ணெய் உற்பத்தியில் சுயசார்பை எட்டுவதற்காக ரூ.11,040 கோடி மதிப்பிலான ‘தேசிய சமையல் எண்ணெய்த் திட்டம்-பனை எண்ணெய்’ என்ற திட்டத்தைப் பிரதமர் ஆகஸ்ட் 9, 2021 அன்று தொடங்கி வைத்துள்ளார். சமையல் எண்ணெய்களின் விலை கடுமையாக உயர்ந்துவருவது அரசுக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதும், தற்போதுள்ள பொருளாதாரச் சூழலில் ஆண்டுக்கு ரூ.60,000 கோடி முதல் ரூ.70,000 கோடி மதிப்புள்ள அந்நியச் செலாவணியைச் சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதியில் இழக்க அரசு விரும்பாததும்தான் இதற்குக் காரணம்.

புதிய திட்டத்தின் கீழ், பனை எண்ணெய்ப் பயிரின் பரப்பளவை அதிகரித்து, வரும் 2025-26 ஆண்டில் 10 லட்சம் ஹெக்டேர் என்ற இலக்கை அடைய அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. நமது சமையல் எண்ணெய்ப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க இத்திட்டம் உதவுமா? எண்ணெய் வித்துக்களின் உற்பத்தியை அதிகரிக்கப் பனை எண்ணெய் அல்லாத மாற்று வழிகள் உள்ளனவா?

திகைப்பூட்டும் போக்குகள்

பசுமைப் புரட்சியின் மிகப் பெரிய தோல்விகளில் எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களும் அடங்கும். நிலக்கடலை, கடுகு, எள், சோயாபீன், சூரியகாந்தி ஆகிய எண்ணெய் வித்துப் பயிர்கள் இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் பயிரிடப்பட்டுவருகின்றன. எண்ணெய் வித்துக்களின் மொத்தப் பரப்பளவு பசுமைப் புரட்சி அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பிறகு அதிகரித்திருந்தாலும், அது 1990-91-க்குப் பிறகு கிட்டத்தட்ட தேங்கிவிட்டது. 1990-93-ல் மொத்த எண்ணெய் வித்துக்களின் சராசரிப் பரப்பளவு 25.09 மில்லியன் ஹெக்டேர்கள் (மிஹெ), இது 2017-20-ல் கிட்டத்தட்ட அதே (25.45 மிஹெ) நிலையில் உள்ளது. முக்கிய பயிர்களில், சோயாபீன் மட்டுமே பரப்பளவில் 3.18 மிஹெ-லிருந்து 11.18 மிஹெ ஆக அதிகரித்துள்ளது.

நெல், கோதுமைப் பயிர்களின் மகசூலில் ஏற்பட்ட பெரிய வளர்ச்சி, எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களில் அடைய முடியவில்லை. எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களின் சாகுபடியை ஊக்கப்படுத்த 1986-ல் தொடங்கப்பட்ட ‘எண்ணெய் வித்துகளுக்கான தொழில்நுட்பத் திட்டம்’ என்ற திட்டமும், மகசூலை அதிகரிக்கப் பெரிய அளவில் உதவவில்லை.

தோல்விக்கான காரணங்கள்

பசுமைப் புரட்சிப் பயிர் முறையைக் கணிசமாக மாற்றியமைத்து, லாபமுள்ள பயிரைத் தேர்ந்தெடுத்து விவசாயிகள் சாகுபடி செய்வதற்கு வழிவகைசெய்து கொடுத்தது. 1964-65 மற்றும் 2019-20க்கு இடையில், நெல் மற்றும் கோதுமை அல்லாத உணவுப் பயிர்களின் சாகுபடிப் பரப்பளவு பல காரணங்களால், 44.35 மிஹெ-லிருந்து 24.02 மிஹெ ஆகக் குறைந்துவிட்டது.

இந்த உணவு தானியப் பயிர்கள் பெரும்பாலும் எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களைச் சாகுபடி செய்வதற்கு ஏற்ற மானாவாரி நிலத்தில் பயிரிடப்படுகின்றன. விவசாயிகள் எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களைச் சாகுபடி செய்ய ஏன் முன்வரவில்லை? இதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களுக்கு அச்சமயத்தில் கவர்ச்சிகரமான ‘குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலைகள்’ (எம்.எஸ்.பி.) அறிவிக்கப்படவில்லை. இரண்டு, இப்பயிர்கள் அரசு நிறுவனங்களால் குறைவாகக் கொள்முதல் செய்யப்பட்டதால் விவசாயிகளை ஈர்க்கவில்லை.

1990-91 முதல் இப்பயிர்களுக்கு எம்.எஸ்.பி.யை அதிகரிக்க அரசு தொடங்கியது. 1990-91 மற்றும் 2020-21க்கும் இடையில், இப்பயிர்களுக்கான எம்.எஸ்.பி. 8 முதல் 10 மடங்கு அதிகரிக்கப் பட்டுள்ளது. நிலக்கடலைக்கான ஒரு குவிண்டால் எம்.எஸ்.பி. ரூ.580-லிருந்து ரூ.5,275 ஆகவும், சூரியகாந்தி பயிருக்கு ரூ.600-லிருந்து ரூ.5,885 ஆகவும், சோயாபீன் விலை ரூ.350-லிருந்து ரூ.3,880 ஆகவும், கடுகின் விலை ரூ.600-லிருந்து ரூ.4,650 ஆகவும் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இன்னும் சொல்லப்போனால், இந்த அளவு எம்.எஸ்.பி. அதிகரிப்பு நெல், கோதுமைக்குக்கூட அறிவிக்கப்படவில்லை.

எம்.எஸ்.பி. உயர்த்தி அறிவிக்கப்பட்ட பிறகும் ஏன் விவசாயிகளை இது ஈர்க்கவில்லை என்ற கேள்வி எழலாம்? இதற்கு முதல் காரணம், குறைவான கொள்முதல். எண்ணெய் வித்துக்களுக்கு அதிக எம்.எஸ்.பி. அறிவிக்கப்பட்டாலும், பெரும்பாலான பயிர்களின் சந்தை விலைகள் எம்.எஸ்.பி.க்கும் கீழே நிலவுவதால் பெரும்பாலான நேரங்களில் விவசாயிகள் ஆதரவு விலையைப் பெற முடியவில்லை.

உதாரணமாக, 2020-21 ஆண்டுக்கான வேளாண் செலவுகள் மற்றும் விலைகளுக்கான ஆணையத்தின் விலைக் கொள்கை அறிக்கையின்படி, அக்டோபர் 2019 முதல் டிசம்பர் 2020 வரையிலான காலகட்டத்தில், 80-93% நாட்களில் குஜராத், கர்நாடகம், ராஜஸ்தான், ஆந்திர பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களில் நிலக்கடலையின் சந்தை விலை எம்.எஸ்.பி.யைவிட மிகவும் குறைவாக நிலவியதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இதே நிலைமை மற்ற பயிர்களிலும் நிலவுவதாகப் பதிவாகியுள்ளது.

நடவடிக்கைகள்

சந்தை விலை எம்.எஸ்.பி.யைவிடக் குறைவதற்கு முக்கியக் காரணம், அரசால் செய்யப்படும் குறைவான கொள்முதல். வேளாண் செலவுகள் மற்றும் விலைகளுக்கான ஆணையத்தின் கரீப் 2020-21 அறிக்கையின்படி, 2018-19ம் ஆண்டில் சுமார் 7.2 லட்சம் டன் நிலக்கடலையும், 19.5 ஆயிரம் டன் சோயாபீன் மட்டுமே அரசு நிறுவனங்களால் வாங்கப்பட்டுள்ளன. அதாவது, இந்த இரண்டு பயிர்களின் மொத்த உற்பத்தியில் முறையே 8.70% மற்றும் 0.1% மட்டுமே கொள்முதல் செய்யப்பட்டுள்ளது. இது என்ன சொல்கிறது? விவசாயிகள் எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களை எம்.எஸ்.பி.க்கும் கீழே தனியார் சந்தையில் விற்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. இந்தக் கொள்முதல் முறை விவசாயிகளை எப்படி ஈர்க்கும்?

பனை எண்ணெய்த் திட்டம் எதிர்காலத்தில் உற்பத்தியை அதிகரிக்க உதவும் என்றாலும், நம் நாட்டுக்குச் சொந்தமற்ற ஒரு பயிரை ஊக்குவிக்க இவ்வளவு பணம் செலவழிக்க வேண்டுமா? மேலும், பனை எண்ணெய்ப் பயிரின் அறுவடைக் காலம் அதிகமாக இருப்பதால், குறு மற்றும் சிறு விவசாயிகளை அதிகம் கொண்டுள்ள நாட்டில் இத்திட்டம் இவர்களுக்கு நன்மை பயக்குமா?

நமது பாரம்பரிய எண்ணெய் வித்துப் பயிர்கள் அதிக ஊட்டச்சத்துக்களும் மருத்துவக் குணங்களும் கொண்டவை. கொள்முதல் வசதி மற்றும் உரிய விலை கிடைக்காமல் பல ஆண்டுகளாக எண்ணெய் வித்துப் பயிரிடும் விவசாயிகள் போராடுகின்றனர். எனவே, மொத்த எண்ணெய் வித்து உற்பத்தியில் ஆதார விலையுடன் குறைந்தபட்சம் 20-30% வரை கொள்முதல் செய்வதற்கு அரசாங்கம் அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்தால், குறுகிய காலத்தில் பயிர்களின் உற்பத்தியை அதிகரிக்க முடியும்.

- அ.நாராயணமூா்த்தி, பேராசிரியர், இந்திய விவசாயச் செலவு மற்றும் விலை ஆணையத்தின் முன்னாள் முழு நேர உறுப்பினா். தொடர்புக்கு: narayana64@gmail.com

வாராது வந்த மாமணியாய் அமைந்துவிட்டது. செப்டம்பர் முதல் வாரத்தில் நிறைவுபெற்ற பாராலிம்பிக்கில் இந்தியா, 5 தங்கம் உள்பட 19 பதக்கங்களை வென்றெடுத்தது. 1968 முதல் 2016 வரை நடந்த பாராலிம்பிக் போட்டிகளில் இந்தியா பெற்ற ஒட்டுமொத்தப் பதக்கங்களைக் காட்டிலும் இது அதிகம். இந்தியர்கள் கொண்டாடித் தீர்த்தார்கள். முன்னதாக ஒலிம்பிக் போட்டிகள் ஜூலை கடைசி வாரத்தில் தொடங்கின. உற்சாக அலைகள் அப்போதே உயரலாயின. இந்த ஒலிம்பிக்கில் இந்தியா ஒரு தங்கம் உட்பட ஏழு பதக்கங்களைக் கையகப்படுத்தியது. இதுவரை இந்தியா கலந்துகொண்ட ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் இந்த முறை பெற்ற பதக்கங்கள்தான் அதிகம்.

ஒலிம்பிக்கில் தொடங்கிய ஆரவாரம் பாராலிம்பிக்கிலும் நீண்டது. எனில், இப்போது உற்சாகம் வற்றிவிட்டது. சற்றே விலகி நின்ற கிரிக்கெட் மீண்டும் கால் மடக்கி அமர்ந்துகொண்டு விட்டது. இப்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது. இந்தியா போன்ற மனித வளமும் இளைஞர் திரளும் மிக்க ஒரு நாட்டுக்கு இந்தப் பதக்கங்கள் போதுமானவையா?

பாராலிம்பிக்கிலும் ஒலிம்பிக்கிலும் முதலிடத்தைக் கைப்பற்றிய சீனாவும் அமெரிக்காவும் பெற்ற பதக்கங்கள் முறையே 207, 113. பாராலிம்பிக்கில் இந்தியாவுக்கு 24-வது இடம், ஒலிம்பிக்கில் 48-வது இடம். கடந்த நூறு ஆண்டுகளில் இந்தியா பெற்ற ஒலிம்பிக் பதக்கங்களின் கூட்டுத்தொகை வெறும் 35. ஏன் இந்த நிலை?

நாம் மாரியப்பனின் கதையிலிருந்து தொடங்கலாம். எல்லோருக்கும் தெரிந்த கதைதான். தந்தையால் கைவிடப்பட்ட குடும்பம், சித்தாளாக வேலை பார்த்துக் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினார் தாய். ஐந்து வயதுச் சிறுவன் மாரியப்பனின் கால்கள் மீது லாரியின் சக்கரம் ஏறியது. ஆனால், அந்தச் சக்கரத்தால் மாரியப்பனின் கால்களை முடக்க முடியவில்லை. அவை தாண்டிக் குதித்த உயரம், அவரை 2016-ல் ரியோவுக்கும் 2021-ல் டோக்கியோவுக்கும் கொண்டு சென்றது. அவர் படித்த அரசுப் பள்ளியின் விளையாட்டு ஆசிரியருக்கு மாரியப்பன் ஒரு நட்சத்திரம் என்பது தெரிந்திருந்தது.

டோக்கியோவிலிருந்து சென்னை திரும்பியதும் மாரியப்பன் தமிழ்நாடு முதல்வரைச் சந்தித்தார். முதல்வரிடம் அவருக்கு ஒரு கோரிக்கை இருந்தது. இப்போது மாரியப்பன் ஒன்றிய அரசுப் பணியில் இருக்கிறார். தமிழ்நாடு அரசின் குரூப்-1 அலுவலராகத் தன்னைப் பணியமர்த்த வேண்டும் என்பதுதான் கோரிக்கை. மாரியப்பன் மட்டுமில்லை, சர்வதேசப் போட்டிகளிலும் தேசியப் போட்டிகளிலும் பதக்கம் வெல்லும் பலருக்கும் ஒன்றிய அரசோ மாநில அரசோ வேலைவாய்ப்பை நல்குகிறது. தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்கு அவர்களுக்கு ஒரு வேலை அவசியமாக இருக்கிறது. அதனால், நம்முடைய விளையாட்டு வீரர்களில் பலரும் அமெச்சூர்கள்தான். முழு நேரமும் பயிற்சியில் கவனம் செலுத்த முடியாதவர்கள். இது தங்களை நிரூபித்துக்கொண்டவர்களின் நிலை. வளர்ந்துவரும் இளம் வீரர்களில் பலரும் விளையாட்டு உடுப்புக்கும் சப்பாத்துக்கும் உள்ளூர்ப் புரவலர்களை இரந்து நிற்கிறார்கள்.

முன்பெல்லாம் கல்லூரிகளில் நுழைவதற்கும் அரசாங்க வேலைகளைப் பெறுவதற்கும் விளையாட்டுத் தகுதியும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. காலம் மாறிவிட்டது. பள்ளி இறுதி மதிப்பெண்களே கண்டுகொள்ளப்படாத ‘நீட்’டின் காலத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். விளையாட்டைக் குறித்தும் உடல் வலுவைக் குறித்துமான நமது சிந்தனை மாற வேண்டும்.

இந்த இடத்தில் எனது நண்பனின் கதையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். நண்பனின் பெயர் ரத்தினம் (பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது). என்னுடன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்தவன். 100 மீட்டர், 200 மீட்டர் ஓட்டக்காரன். வாலில் பந்தம் கொளுத்திவிட்ட ராக்கெட்டைப் போலச் சீறி வருவான். 100×4 ரிலே ரேஸில் நான்காவது ஓட்டக்காரன் எப்போதும் ரத்தினம்தான். பங்காளிகள் எப்படிச் சொதப்பினாலும் அவன் இறுகப் பற்றிவரும் குறுந்தடிதான் வெற்றிக்கோட்டை முதலில் கடக்கும். நாங்கள் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறபோது அவன் மாவட்ட அளவில் பிரபலமானான். ஆனால், அவன் பத்தாம் வகுப்புக்கு வர முடிந்ததே பழனியப்பன் சாரின் சிபாரிசில்தான் என்று ஒரு பேச்சு இருந்தது. பழனியப்பன் சார் விளையாட்டு ஆசிரியர். ரத்தினம் அவரின் செல்லப் பிள்ளை.

‘ரத்தினம் ஒரு நாள் 100மீட்டர் தூரத்தை 10 நொடிகளில் கடந்துவிடுவான்’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் பழனியப்பன் சார். 1984 லாஸ் ஏஞ்சலீஸ் ஒலிம்பிக்கில் காரல் லீவிஸ் அதைச் செய்தார். அந்தச் சாதனையை ரத்தினம் நிகழ்த்த வேண்டும் என்ற சாரின் விருப்பம்தான் நடக்கவில்லை. அப்படி எதையும் செய்வதற்கு இந்த தேசம் ரத்தினத்தை அனுமதிக்கவில்லை. ரத்தினத்தால் பத்தாம் வகுப்பைக் கடக்க முடியவில்லை. பழனியப்பன் சாரால்கூட அவனைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அதற்குப் பிறகு பதினோராம் வகுப்பை (அப்போதைய எஸ்.எஸ்.எல்.சி.) அவன் கடக்கவேயில்லை. அத்துடன் அவன் பள்ளி வாழ்க்கை முடிந்தது. விளையாட்டும் பயிற்சியும் பள்ளியோடு இயைந்து கிடந்ததால், அவனது விளையாட்டு வாழ்க்கையும் முடிந்தது.

மேற்கு நாடுகளிலும், சீனா, ஜப்பான், தென் கொரியா போன்ற ஆசிய நாடுகளிலும் விளையாட்டு வீரர்கள் இளம் வயதில் இனம்காணப்படுகின்றனர். அவர்கள் அறிவியலிலும் ஆங்கிலத்திலும் குறைந்த மதிப்பெண்கள் வாங்கினாலும் ரத்தினத்துக்கு நேர்ந்ததுபோல் விளையாட்டுப் பயிற்சியின் கதவுகள் அவர்களுக்கு அடைக்கப்படுவதில்லை. விளையாட்டு வீரர்களை அரசு மட்டுமில்லை, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு ஆதரிக்கின்றன. நம் நாட்டில் கார்ப்பரேட்களுக்கு கிரிக்கெட் மட்டுமே தெரிகிறது. ஆலய வாசலில் நிற்கும் நந்தன்களின் கண்களில் ஈசன் தெரிவதில்லை; கார்ப்பரேட்களின் கண்களுக்கு நந்தன்கள் தெரிவதில்லை.

‘விளையாட்டு வீரர்களை நகர்ப்புறங்களில் அல்ல, கிராமப்புறங்களில் தேடுங்கள்’ என்றார் வீரேன் ராஸ்குயின்ஹா. இந்திய ஹாக்கி அணியின் தலைவராக இருந்தவர். வீரேனின் கூற்றை நாம் இன்னும் நீட்டிக்கலாம். விளையாட்டு வீரர்கள் மேட்டுக்குடியிலிருந்து அல்ல, நடுத்தர வர்க்கத்திலும் உழைக்கும் வர்க்கத்திலும் இருந்துதான் அதிகமும் உருவாகிறார்கள். இதுவரை நடந்த சர்வதேசப் போட்டிகளில் பங்கேற்றவர்களின் பட்டியல் இதைத் துலக்கமாக்கக் கூடும். செல்வத்தை அது இருக்கிற இடத்தில்தான் தேட வேண்டும்.

உலக மக்கள்தொகையில் ஆறில் ஒருவர் இந்தியர். இந்திய மக்கள்தொகையில் ஐந்தில் ஒருவர் இளைஞர் (15-24 வயது). இப்படியான இளைஞர் பட்டாளம் நம் கையில் இருக்கிறது. அதே வேளையில், இந்தியாவில் ஒவ்வொரு நாளும் 19 கோடிப் பேர் காய்ந்த வயிற்றோடு இரவு படுக்கைக்குப் போகிறார்கள் என்கிற புள்ளிவிவரம் நம்மைச் சங்கடப்படுத்துகிறது. விளையாட்டு வீரர்களுக்கு உறுதி கொண்ட உடல் வேண்டும். அதற்கு ஊட்டச்சத்து மிக்க உணவு வேண்டும். எல்லாத் தாய்மார்களாலும் செங்கல் சுமந்து மாரியப்பன்களை உருவாக்கிவிட முடியாது. அரசாங்க நிறுவனங்கள் விளையாட்டு வீரர்களை இனம்காண வேண்டும். அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதற்கு உண்டு-உறைவிடப் பள்ளிகளை நாடெங்கிலும் தொடங்க வேண்டும். முதல் கட்டமாக மாவட்டத் தலைநகர்களில் தொடங்கலாம். அவர்களுக்கு ஊட்டச்சத்து மிக்க உணவும் தரமான பயிற்சியும் வழங்கப்பட வேண்டும். எல்லா மாவட்டத் தலைநகரங்களிலும் நல்ல விளையாட்டு மைதானங்கள் அமைக்க வேண்டும். இதற்கெல்லாம் அதிக காலம் வேண்டி வரலாம். ஆனால், அதற்கான தீர்க்கமான அடிகள் எடுத்து வைக்கப்பட வேண்டும்.

- மு.இராமனாதன், எழுத்தாளர், பொறியாளர், தொடர்புக்கு: mu.ramanathan@gmail.com

Bhupendra Patel : விஜய் ரூபானிக்கு அடுத்தபடியாக பூபேந்திர படேலை குஜராத் மாநில முதல்வராக அறிவித்து ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது பாஜக. திங்கள் கிழமை அன்று குஜராத்தின் 17வது முதல்வராக பதவியேற்றார் படேல். மற்றவர்களை பின் தள்ளி படேலை முதல்வராக தேர்வு செய்ததற்கான ஐந்து காரணங்கள் என்ன?

பூபேந்திர படேல் ஒரு பட்டீதார்

பாஜகவின் முக்கிய வாக்கு வங்கியாக நிலவி வருகிறது பட்டீதார் சமூகம். கடந்த சில ஆண்டுகளாக அந்த கட்சியில் இருந்து இந்த சமூகத்தினர் விலகிச் செல்வதாக தெரிந்தது. பிப்ரவரியில் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தலில் இது பிரதிபலித்தது. பாஜக கிட்டத்தட்ட அனைத்து இடங்களிலும் வெற்றி பெற்றாலும் ஆம் ஆத்மி கட்சியின் மாநில கட்சித் தலைவரான சி.ஆர். பாட்டிலின் பிறந்த ஊரான சூரத்தில் பிரதான எதிர்க்கட்சியாக அமைந்தது. இதற்கு பாஜகவிற்கு எதிரான பட்டீதார் வாக்குகள் மிக முக்கிய காரணமாக அமைந்தன.

கடந்த ஆண்டு பாஜக முதல்வர் கேஷூபாய் படேலின் மறைவு அந்த இனத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தில் ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்கியது. ஏனெனில் அவர் 2012இல் பாஜகவிற்கு எதிராக போராட்டத்தில் குதித்தார். இளைய பட்டீதார் சமூகத்தினர், அடுத்த முதல்வர் பட்டீதார் சமூகத்தை சேர்ந்தவராக இருக்க வேண்டும் என்று வெளிப்படையாக கோரிக்கை வைத்தனர்.

மத்திய அமைச்சரவை விரிவாக்கத்திற்குப் பிறகு சமீபத்திய ஜன் ஆசிர்வாத் யாத்திரை, மத்திய அமைச்சர்கள் மற்றும் கட்சியின் உயர்மட்ட தலைவர்கள் மத்திய அரசு ஓ.பி.சிகளுக்கு அளித்த கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவத்தை பாராட்டியது, பட்டீதார்களிடம் இருந்து பாஜக மேலும் விலகி செல்வதாக தோன்றியது.

ஹர்தீக் படேல் தலைமையில் இட ஒதுக்கீடு கோரி 2015ம் ஆண்டு நடைபெற்ற போராட்டத்தின் போது, பழமையான, விவசாயிகளை அதிகம் கொண்ட, குஜராத் செல்வந்தர்கள் சமூகத்தில் ஒரு அங்கமான பட்டீதார் சமூகம் அரசியல் அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்தியது.

அந்த பட்டீதார் சமூகத்தில் பெரும்பாலானோர் தொழிலபதிர்களாக இருக்கின்ற போதும், அரசாங்கத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டிய தேவையை அந்த போராட்டம் உணர்த்தியது. அவர்களின் குழந்தைகளுக்கு உயர்க்கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்புகளை வழங்கக் கூடிய ஒதுக்கீடு குறித்து அந்த சமூகம் உணர்ந்து கொண்டது.

அடுத்த ஆண்டு குஜராத்தில் தேர்தல் நடைபெற உள்ள நிலையில் பட்டீதார் முகத்தை வைத்து தேர்தல் நடத்துவது அவசியமாகியது. பட்டீதார் சமூகத்தை சேர்ந்த ஐந்தாவது முதல்வர் பூபேந்திர படேல் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மற்றவர்கள் ஆனந்திபென் படேல், கேசுபாய் படேல், பாபுபாய் படேல் மற்றும் சிமன்பாய் படேல் ஆகியோர் இதற்கு முன்பு முதல்வர்களாக பணியாற்றினார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அனந்திபென் படேல் வெளியேற்றம்

ஓபிசி அந்தஸ்து கோரி போராட்டத்தை பட்டீதார்கள் போராட்டம் நடத்தியதை தொடர்ந்து அவர்கள் மத்தியில் ஏற்பட்ட அதிருப்தி காரணமாக உள்ளாட்சி தேர்தலில் படுதோல்வி அடைந்து வெளியேறும் சூழல் உருவானது. 2016ம் ஆண்டு உத்திரப்பிரதேச மாநில தேர்தல்களுக்கு முன்பு, உனாவில் தலித்களை பொதுவெளியில் கசையால் அடித்தது தேசிய அளவில் பேசுபொருளாக மாறியது. மேலும் கட்சியில் மாற்றத்தை அது உருவாக்கியது.

இருப்பினும் 2018ம் ஆண்டு சட்டமன்ற தேர்தலில் இது மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. 182 தொகுதிகளில் வெறும் 99 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றியை பெற்றது. 1995ம் ஆண்டு முதல் நடைபெற்ற தேர்தல்களில் இது மோசமான ஒரு தேர்தல் முடிவாகும். கேசுபாய் 2001 இல் இதேபோன்ற தற்செயலான வெளியேற்றம் குறிப்பாக சௌராஷ்ட்ராவில் உள்ள பட்டீதார்கள் மத்தியில் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. இது மஹாகுஜராத் ஜனதா கட்சியை கோர்தான் ஜடாஃபியா தலையில் உருவாக்க காரணமாக அமைந்தது. மேலும் 2012ம் ஆண்டு கேசுபாய் தலைமையிலான குஜராத் பரிவர்தன் கட்சியை உருவாக்க காரணமாக அமைந்தது. அந்த ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலில் GPP இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றது.

இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் நடைபெற்ற உள்ளாட்சித் தேர்தலில் பாஜகவின் அபார வெற்றி, இருந்தபோதிலும், பட்டீதார் வாக்குகள் கலைந்தது தெளிவாகத் தெரிந்தது. பூபேந்திரர் அனந்திபென் குழுவை சேர்ந்தவர். படேல் முதல்வராக தேர்வு செய்யப்பட்ட அறிவிப்பு பிரதமர் மோடியிடம் இருந்து வருவது, பட்டிதார் சமூகத்தை சேர்ந்தவர் மீண்டும் முதல்வராக வருவதை குறிக்கிறது. சமூக, மத மற்றும் சமுதாய அமைப்புகளில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பட்டீதார்கள் பாஜகவிற்கு ஆதரவு அளிப்பதை உறுதி செய்யும்.

சர்ச்சையற்ற முடிவு

தற்போது அகமதாபாத் மாநகராட்சி எல்லையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் மேம்நகர் நாகர்பாலிகாவில் இருந்து 1990களில் வெற்றி பெற்ற படேல், குஜராத்தின் வணிக தலைநகரான அகமதாபாத்தில் இருந்து வரும் முதல் முதல்வர் ஆவார். அகமதாபாத்தில் அமைந்துள்ள தரியாப்பூரில் பட்டாசு விற்கும் கடையை நடத்திக் கொண்டிருந்தார் பூபேந்திர படேல். பாஜக கோட்டையான காட்லோடியாவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். 2010ம் ஆண்டு நடைபெற்ற அகமதாபாத் மாநகராட்சி தேர்தல் இவர் போட்டியிட்ட முதல் பெரிய தேர்தலாகும். அதில் வெற்றி பெற்ற அவர் நிலைக்குழு தலைவராக தேர்வும் செய்யப்பட்டார்.

2017ம் ஆண்டு படேல் தன்னுடைய முதல் சட்டமன்ற தேர்தலின் போது காங்கிரஸை சேர்ந்த ஷசிகாந்த் படேலை ஒரு லட்சம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோற்கடித்தார்.

சிவில் இன்ஜினியரிங் டிப்ளோமா வைத்திருக்கும் படேல் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்து வருகிறார், எனவே அவருடைய நியமனமானது சக்தி வாய்ந்த கட்டுமான பிரிவினரால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். . அவரது பொது வாழ்க்கை சர்ச்சை இல்லாமல் இருந்தது மற்றும் மக்கள் அவரை லட்சியமற்றவர் என்று விமர்சனம் செய்கின்றனர்

அனந்திபென் மற்றும் அமித் ஷாவின் சமன்பாட்டை சமநிலை ஆக்கியவர்

உத்தரபிரதேச ஆளுநர் அனந்திபென் மற்றும் மத்திய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா ஆகியோர் மோடியின் மிக நெருங்கிய நம்பிக்கையாளர்களாக கருதப்படுகின்றனர். அதே நேரத்தில் ஒருவருக்கு ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளமாட்டார்கள் என்றும் அறியப்பட்டவர்கள். ரூபானி 2016ம் ஆண்டு அமித் ஷாவின் முத்திரையோடு முதல்வர் பொறுப்பை பெற்றவர். அனந்திபென் 75 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நிர்வாகப் பதவிகள் இல்லை என்ற விதிமுறையின் அடிப்படையில் கட்சியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றார்.

வாக்கு வங்கியை அதிகரிக்க, காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறி பாஜகவில் இணையும் நபர்களுக்கு உயரிய பொறுப்புகள் வழங்கப்படுவதை மூத்த பாஜக உறுப்பினர்கள் வெறுக்கின்றனர். 2017ம் ஆண்டில் இருந்து இந்த போக்கு நடைமுறையில் உள்ளது. அமித் ஷாவின் நம்பிக்கையாளர்களுக்கு அவர் முதல் கூட்டுறவு அமைச்சராக பொறுப்பு வகிப்பது மகிழ்ச்சி அளித்தது. காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருக்க உதவிய ஒரு சக்திவாய்ந்த துறை மற்றும் இப்போது பாஜகவுடன் உள்ளது, அனந்திபெனின் விசுவாசிகளுக்கு இதேபோல் வெகுமதி அளிக்கப்பட வேண்டும்.

அனந்திபென்னின் மருமகனான ஜெயிஷ் படேல், சபர்மதி ஹரிஜன் ஆஷ்ரம அறக்கட்டளையின் அறங்காவலர்களில் ஒருவர் ஆவார். இது மத்திய கலாச்சார அமைச்சகத்தால் நிதியளிக்கப்பட்ட மறு அபிவிருத்தி திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக முன்மொழியப்பட்ட நிலத்தின் பெரும் பகுதியை இந்த அறக்கட்டளை வைத்துள்ளது. அவரது காந்திநகர் மக்களவைத் தொகுதியின் முக்கியப் பொறுப்புகளைக் கையாண்ட ஒருவரான படேல் முதல்வராக நியமிக்கப்பட்டதற்கு ஷா ஒப்புதல் அளித்ததாக வட்டாரங்கள் கூறுகின்றன. படேலின் காட்லோடியா சட்டமன்றத் தொகுதி காந்திநகர் மக்களவைத் தொகுதியின் ஒரு பகுதியாகும்.

2022 குஜராத் தேர்தல்

பாஜக மற்றொரு இடைத்தேர்தலை சந்திப்பதற்கு பதிலாக ஒரு எம்.எல்.ஏவை முதல்வராக அறிவித்துள்ளது. பிரதமரின் இல்லமாகவும், இப்போது மத்திய அரசில் பல சக்திவாய்ந்த அமைச்சர்கள் இருப்பதாலும், அடுத்த ஆண்டு குஜராத்தில் சட்டமன்றத் தேர்தல் பாஜகவுக்கு முக்கியமானதாகும். சூரத் மற்றும் அகமதாபாத் மாநகராட்சி தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்ற AAP மற்றும் அகில இந்திய மஜ்லிஸ்-இ-இட்டெஹாதுல் முஸ்லீம் (AIMIM) போன்ற கட்சிகளுக்கான இடங்கள் உருவாக்கப்பட்டு குஜராத்தில் தேர்தல் நிலப்பரப்பு ஏற்கனவே மாறிக்கொண்டிருந்தது. பலவீனமான மற்றும் துண்டு துண்டான காங்கிரஸ் இந்த சக்திகளை பலப்படுத்தியது. 1995 ஆம் ஆண்டு முதல் குஜராத்தை ஆளும் பாஜக சங்கர்சின் வகேலாவின் கலகம் பிஜேபி அல்லாத காங்கிரஸ் ஆதரவு அரசாங்கத்திற்கு வழிவகுத்த ஒரு குறுகிய காலத்தைத் தவிர, ஆட்சிக்கு எதிரான போராட்டமும் அது போராட வேண்டிய வலுவான காரணியாக இருக்கும்.

வெப்ப சூழலில் குறைந்த முதல் மிதமான தீவிர உடற்பயிற்சியின் போது மாஸ்க் பயன்படுத்துவது சாத்தியமானது மற்றும் பாதுகாப்பானது என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்.

முகக்கவசம் அணிந்துகொண்டு வெப்பத்தில் உடற்பயிற்சி செய்வதால் உடல் வெப்பநிலையோ அல்லது இதய துடிப்போ அதிகரிக்காது என Sports Health ல் வெளியிடப்பட்ட ஒரு புதிய ஆய்வறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது.

கனடிகெட் பல்கலைக்கழகத்தின் கோரி ஸ்ட்ரிங்கர் இன்ஸ்டிடியூட்டின் விளையாட்டுப் பாதுகாப்புத்துறை இயக்குநர் அயாமி யோஷிஹாரா நான்கு வகையான முகக்கவசங்களை பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தினார். அவை சர்ஜிக்கல் மாஸ்க், N95 மாஸ்க், கெயிட்டர் எனப்படும் க்ளாத் மாஸ்க் (இது கழுத்தை மூடி மூக்கு மற்றும் வாயின் மேல் வரை மூடுகிறது) மற்றும் ஸ்போர்ட்ஸ் மாஸ்க் ஆகும்.

மாஸ்க் அணியாத குழுக்களோடு ஒப்பிடும்போது இந்த வகையான மாஸ்க் அணிந்து உடற்பயிற்சி மேற்கொள்பவர்களின் உடல் வெப்பநிலை அல்லது இதயத் துடிப்பு கணிசமாக அதிகரிக்கவில்லை என செய்திக்குறிப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஆய்வில் பங்கேற்றவர்கள் 90 ° F (32 ° C) வெப்ப சூழலில் 60 நிமிடங்களுக்கு வாக்கிங் அல்லது ஜாகிங் செய்தனர். அவர்களின் உடற்பயிற்சியின் தீவிரம் குறைவானது முதல் மிதமானதாக இருந்தது. யோஷிஹாராவும் அவரது குழுவும் மாஸ்க்கின் உள்ளேயும் வெளியேயும் ஈரப்பதம் மற்றும் வெப்பநிலையை அளவிட்டனர். பங்கேற்பாளர்களின் முகங்களில் மாஸ்க் உள்ளேயும் வெளியேயும் ஒரு சென்சார் வைத்தனர்.

ஸ்போர்ட்ஸ் மாஸ்க் மற்றும் கெயிட்டர் அதிக ஈரப்பதமாக இருப்பதை கண்டறிந்தனர். ஏனெனில் இவை வெளியேற்றப்பட்ட காற்றிலிருந்து அதிக வியர்வை மற்றும் நீராவியை உறிஞ்சுகின்றன.

மாஸ்க்கின் உள்ளே ஈரப்பதம் மற்றும் வெப்பநிலையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் காரணமாக மாஸ்க்குடன் உடற்பயிற்சி செய்யும்போது அதிக அளவு மூச்சுத் திணறல் ஏற்படுவதாக பங்கேற்பாளர்கள் கூறினர். ஆனால் இதற்கும் உடல் வெப்பநிலை மற்றும் இதய துடிப்பு அளவீடுகளுக்கு இடையே எந்த தொடர்பும் இல்லை.

இந்த ஆராய்ச்சி சுற்றுப்புற வெப்பநிலை அதிகமாக உள்ள கோடை காலத்தில் உடற்பயிற்சியில் ஈடுபடும் விளையாட்டு வீரர்களுக்கு வழிகாட்டுதல்களை வடிவமைக்க உதவும் என்று யோஷிஹாரா கூறுகிறார்.

“வெப்பத்தில் குறைந்த முதல் மிதமான தீவிர உடற்பயிற்சியின் போது மாஸ்க் பயன்படுத்துவது சாத்தியமானது மற்றும் பாதுகாப்பானது” என்று யோஷிஹாரா குறிப்பிட்டுள்ளார்.

Source: University of Connecticut

The post-COVID-19 situation is complex and the ‘where we left it’ approach will not do for any stage of school education

As children return to the classroom after an unprecedentedly long gap, many among their teachers realise that teaching will be tougher. And there are others who assume that it will be business as usual. In fact, they have already started teaching from the point ‘where we left it’, meaning where they were in their online classes. Teachers who stick to the syllabus no matter what happens in the outside world, like to identify themselves as teachers of this or that subject. They see their role purely in terms of the knowledge they enable children to acquire. They view the purpose of education in terms of success in examinations and, consequently, in life. With a sense of purpose so firmly held in their minds, such teachers stay clear of the personal life of children, especially its emotional aspect. We can understand how such teachers define learning — in terms of the prescribed syllabus as articulated in the textbook. There is no harm in acknowledging that teachers of this sort form the majority in the profession.

Though in a minority, there are other teachers who realise that education is more than about completing the syllabus to prepare children to face examinations. These teachers know that their success as teachers depends on how they relate to children, no matter what subject they teach. For this reason, they worry about their children’s emotional well-being. When a child is not feeling well, such teachers ask what is wrong. They recognise individual differences and engage with children as persons with specific habits of mind and behaviour. For such teachers, the world outside the school matters because it makes an impact on children, their spirit and enthusiasm for what they are being taught in the classroom. For teachers of this kind, the long gap caused by the novel coronavirus pandemic in their daily routine interaction with children has made it problematic to resume teaching. They know that 17 months without teaching in a physical classroom has made a strange impact on themselves as well as on the children they teach.

Gap impact

Several obvious reasons can be cited. One that has been widely discussed comes under a poorly conceptualised title: ‘learning loss’. If small children cannot read at the level they had attained before the pandemic struck, this can hardly be described as a loss. The terminology of loss and gain seems natural in our times, but it is unsuitable for discussing children and their development at school. When they are small, children do not easily retain for long what they had picked up unless it is put to daily use. This is just as true of the facility in reading as in intellectual capacities to comprehend, analyse and judge. However, the facility once acquired returns when its need is created again — under circumstances that are not threatening. And that is where our systemic conditions pose a problem.

These conditions encourage teachers to be impatient and short-tempered. It is not easy for people who have never worked in a school in our country to grasp the nature of the stress teachers chronically face and absorb. It is so general that it cannot be attributed to any one source, such as a principal or parents. The pressure to perform is a factor of the ethos and the ethos does not distinguish between smaller and older children. From the day a child enters school, he or she comes under this pressure. A minority of teachers realise that it is unsuitable for growth in the primary years, but these teachers have little influence on others. The wider social culture and government norms relentlessly push the child from the first month at school towards higher levels of performance.

One suspects that this pressure will shape the classrooms most children return to after the COVID-19 gap. Many among them will find it difficult to join in at a higher level of efficiency in solving problems in math or language than they can feel comfortable with. This will be seen as a sign of weakness and the usual remedies will be applied to suppress such signs. The remedies endemic to our system are increased drill, coached collective answer-parroting and harder preparation for tests. Each one of these remedies will be counter-productive for the child’s development when classes resume and regain the dreaded full steam.

Among teachers I have placed in the second category above, i.e., those who try to relate to children individually and not just teach them, there will be some who can reasonably guess the kind of psychological problems children might be facing as a result of the long COVID-19 closure of schools. The total withdrawal of a space so intimately linked to childhood must necessarily have been hard to endure for a lot of children. These would include children who might not have greatly enjoyed their daily chores at school and the curriculum, as well as many children who might have taken online in their stride, despite the relentless stress it brought them.

Impact of the online mode

Digital learning is known to bring with it certain addictive behaviours that may persist at school and take new and disturbing mutations. When children return to school, they may well feel off-balance, experiencing the uncanny sense of deprivation that hits the mind after an ordeal is over. For teachers to assume that such children will simply carry on with the remaining syllabus will be quite wrong, although this will not become obvious till later.

Online teaching had extremely limited reach in most regions, and even more limited value for its receivers. The idea that teaching simply switched to online mode was little more than a myth. That there was nothing else that could have been done was another myth. Why schools were the absolutely last priority for reopening, lower than shopping malls, says something about the importance attached to education. In several other countries, every attempt was made to help schools function, after periodic closure. Nor were primary teachers in other countries given other duties, at airports and vaccination centres. Why mid-day meals were stopped along with teaching is hard to explain. Nor is it possible to calculate the loss incurred by hunger. No estimate has yet been made of the number of children who have left school altogether.

Now that schools have at last reopened, the educationally better off States, for example, in the South, need to recognise two new priorities. Both concern aspects of children’s psychological comfort generally ignored in our system. If given some attention, it will enhance both children’s and teachers’ readjustment after the long gap they have endured without each others’ company.

Space for these priorities

The first of these two priorities is a space for the arts: music, painting, theatre and dance. Aesthetic experience has great healing powers, especially when it is not too focused on performance or ceremonial purpose. If State governments and private schools can devote resources and time to this otherwise marginalised area, they will make the resumption of routine life at school more nourishing. The other priority for school resumption is the reorganisation of this year’s curriculum. The ‘where we left it’ approach will not do for any stage of school education. A linear syllabus coverage approach does not serve children well even in normal times. The post-COVID-19 situation is far too complex to respond to the wooden pedagogy stuck to the chapters of the prescribed textbook. A team of subject-specialists and teachers must sit together to look at the syllabus designed for every grade level and deliberate on ways to reorganise it for this unusual academic session.

Krishna Kumar is a former Director of the National Council of Educational Research and Training (NCERT). He is the author of the book, ‘Smaller Citizens’

Institutionally accommodating tribal distinctiveness as an enduring good will promote the State’s integrity

As a normative idea and an institutional arrangement which supports the recognition and provision of an expansive ‘self-rule’ for territorially concentrated minority groups, asymmetric federalism has recently received bad press in India. The dissolution of Article 370 in 2019 which gave Jammu and Kashmir a special constitutional status, and intermittent attempts to dilute and dissolve the omnibus Article 371 which, among others, gives expansive constitutional powers to Nagas over land and resources (Article 371A), and to Manipur’s Hill Areas Committee (Article 371C) over tribal identity, culture, development and local administration, are exemplars.

Driven by the argument that giving distinctive constitutional status to territorially concentrated minorities fosters centrifugal tendencies which over time inhibit national/State integration, development, and peace, antagonists of asymmetric federalism increasingly rallied around the majoritarian idea of a monolith, homogenous nation.

On close scrutiny, however, this argument is neither novel nor new. Charles Tarlton, the American political scientist who developed the idea of asymmetric federalism in the mid-1960s, was mindful about its destabilising potential, if not properly harnessed. In fact, the unsuccessful experience of east European communist states to ‘hold together’ in the 1990s spawned deep suspicion about asymmetric federalism.

An integrationist approach

Indeed, the argument that asymmetric federalism fosters subversive institutions, political instability and breakup of States had also informed the minds of some of the founding fathers of the nation, when they participated in India’s Constituent Assembly debates. For some, the question of envisioning distinctive rights and asymmetric constitutional provisions is considered inconsequential given that India has become a ‘homogenous Hindu nation’ after Partition. Such a majoritarian standpoint sits uneasy with the idea of ‘autonomous’ district councils proposed by the Gopinath Bordoloi Committee, a sub-committee of the Constituent Assembly which sought to accommodate the distinctive identity, culture and way of life of tribal groups in the Northeast by envisioning ‘self-rule’.

While members like Jaipal Singh and B.R. Ambedkar recognised tribal distinctiveness and underscored the need for separate institutional accommodation, Kuladhar Chaliha, a prominent member from Assam, for example, broached an integrationist approach when he openly advocated assimilation of tribal groups. This approach is also informed by a deep suspicion over the ability of tribal groups to self-govern and institute a semblance of ‘law and order’ given — to wit Chaliha — their practice of “summary justice”. Chaliha reinforced his integrationist push by contending that tribal “self-rule” would leverage “tribalstan” or “communistan” and would be inimical to India’s territorial integrity and security.

This integrationist approach has been conveniently invoked to delegitimise continuing demand for constitutional asymmetry in Jammu, Kashmir, Ladakh and in various other places in Northeast India. This integrationist approach resonates powerfully in two recent attempts by Manipur’s government to (i) stall the introduction and passage of the Manipur (Hill Areas) Autonomous District Council (Amendment) Bill, 2021, and (ii) induct nine Assembly members from the valley areas into the Hill Areas Committee.

While the Manipur government’s standpoint that the Bill is a “sensitive” matter requiring legal vetting by the Department of Law and Advocate General of the State is plausible and can hardly be contested, the Speaker’s order of September 1 to induct nine Assembly members from the valley areas is seen by Lorho S. Pfoze, the lone MP representing Outer Manipur constituency, as a “malicious” and “direct assault” on the Hill Areas Committee and the constitutional protection accorded to the Hill Areas of Manipur under Article 371C. Clearly, in his overenthusiastic drive to cave in to the growing pressure from powerful valley-based civil society organisations (CSOs), which actively mobilised to ramp up majoritarian support for dissolution of long-standing constitutional asymmetry enjoyed by the hill people, the Speaker was too clever by half in applying his mind as it amounts to transgression of a domain exclusively reserved for the President of India under the Manipur Legislative Assembly (Hill Areas Committee) Order, 1972. The Speaker dragged his feet until he was compelled to rescind the order on September 8 after Chief Minister Biren Singh was greeted with black flags and widespread call for boycott of his pet political project, ‘Go to the hills’, by various tribal CSOs during his tour to Churachandpur.

Interestingly, this project is increasingly seen by these CSOs as a camouflage of the majoritarian state’s attempt to transgress and snatch away tribal lands by stealth through legal manipulation and sacralisation projects. The recent attempts to declare areas around Chivu in the Indo-Myanmar border as a protected site and sacralise it by replacing one of the three controversial monoliths with that of Thangjing (a Meitei goddess), invoke the Forest Reserve Act, sacralise Koubru hills as alai-pham(deity-place) and encourageching-kaba(hill-climbing) to effectuate this are clear pointers.

A double-edged sword

Although the timing chosen by the Hill Areas Committee to recommend, introduce and pass the Bill is questionable, it marks a calculated move to use this as a double-edged sword to simultaneously set apace electoral agenda for the upcoming Assembly elections in early 2022 and reclaim its agency to fortify state-level constitutional asymmetry. The attempt to increase membership of the six district councils to 31 members each and secure more powers to the councils by giving more developmental mandate are welcome. Yet, the reservation of one-fourth of the seats to socio-economically backward communities may complicate delimitation of constituencies. Earmarking merely three nominated members for unrepresented tribes/women is also simply not enough.

If history is any guide, the task of reclaiming the Hill Areas Committee’s agency is not going to be easy as its 20-odd members often leverage tribe/party loyalty over commitment to protect constitutional asymmetry and common tribals’ cause. How the Hill Areas Committee and various tribal groups strategically navigate their politics to offset the majoritarian impulse to manipulate the legal and political process to dilute/dissolve extant constitutional asymmetry remains to be seen. A recent revelation by a tribal MLA in the Assembly that the hill areas attracted barely Rs. 419 crore (1.91%) out of the Rs. 21,900 crore budgetary expenditure of Manipur from 2017-18 to 2020-21 has unmasked Mr. Singh’s sincerity to ‘Go to the hills’. The lack of sincere commitment to promote tribal development, identity and culture that Article 371C seeks to bridge could not have come out starker. Recognising and institutionally accommodating tribal distinctiveness not just as a matter of political convenience, but as a valuable and enduring good will be key to promote the State’s integrity, stability and peace in the long run.

Kham Khan Suan Hausing is Professor and Head of the Department of Political Science, University of Hyderabad, Hyderabad

A Mayo Clinic study into the body’s immune response to the virus supports the need for widespread vaccination

As of early September 2021, the COVID-19 pandemic caused by the SARS-CoV-2 virus has affected over 200 million people and led to 4.4 million deaths worldwide. In India alone, 3,30,00,000 COVID-19 cases and 4,42,000 COVID-19 related deaths have been reported to date. While most infections are mild with respiratory symptoms, a severe form of the disease is seen in older adults and people with chronic heart, kidney and lung diseases, diabetes or other conditions that render the immune system weak. COVID-19 damages many organs including the lungs, heart and kidneys.

Commonly seen complication

Kidney injury as a complication of COVID-19 is more commonly seen in hospitalised patients. While the reported prevalence of kidney injury was 7% in a study of 2,650 patients admitted to a large hospital in southern India, a recent large study in the United States reported kidney injury in as many as 46% of 3,993 hospitalised patients, of whom 19% required dialysis. Patients with COVID-19 kidney injury also have increased duration of hospitalisation, with increased health-care costs. Unfortunately, there are many more deaths in those who have acute kidney injury.

Understanding the microscopic changes in kidneys after infection with the SARS-CoV-2 virus is important and has been the focus of extensive research. Researchers, especially pathologists, across the globe have been unified in their observations of COVID-19 kidney injury — i.e., acute tubular injury (injury of the transporting channels in the kidney) is the hallmark of kidney pathology. Thrombi or blood clots, as seen in the lungs and heart, may also be seen in the kidney. Inflammation (influx of white blood cells) in the kidney has also been described by researchers. The kidney injury is more commonly seen in kidneys that already have chronic injury, such as that seen in diabetes or severe blood vessel diseases.

The exact process in which the SARS-CoV-2 virus brings on the kidney injury has been studied to varying detail by different centres. The first question asked is: does the virus directly damage the kidney? Many centres across the globe have used a very special microscope called the electron microscope to look for evidence of virus in the kidney. The initial studies that emerged from China and the United States seemed to identify structures within kidney cells that looked like viral particles. This seemed to be logical, given that the kidney has a high concentration of ACE2, which is the key protein structure on a cell that the SARS-CoV-2 virus attaches to. This step is critical for the virus to enter the cell. However, as more research was done, it became clear that what was once thought to be viral particles in cells were, in fact, increased numbers of vesicles (structures in the cell that are used in sending important signals) and were mere viral mimics. Even specific staining techniques to detect very small amounts of viral proteins failed to show virus in the kidneys. All of this suggested that direct viral injury was not the main method of kidney injury. If not, then how was the SARS-CoV-2 virus injuring the kidney?

Changes after infection

The main focus of our own research was to understand how SARS-CoV-2 causes kidney injury and how the proteins and genes change in kidneys after COVID-19 infection. This study from Mayo Clinic, recently published inThe Mayo Clinic Proceedings(https://mayocl.in/3C52bsy), points to a strong immune response (immune response is the way the body fights against substances it sees as foreign or harmful) in the kidneys. The immune response was seen in all parts of the kidney tissue, including the small blood vessels and in the glomerulus (filtering unit of the kidney). This was mostly seen in those with severe cases of COVID-19. We were able to show two pathways of immune response to the kidneys; Innate immunity, which is the non-specific response you are born with, to fight harmful organisms. In COVID-19 kidneys, we found a rich infiltrate of white blood cells (called macrophages) in the kidneys. Adaptive immune response, which is the body’s acquired immune response to the SARS-CoV-2 virus, was evident by an increase in specific type of immune (T cells) in the kidney tissue. This was shown using state-of-the-art techniques, including transcriptomic, proteomics and mass-cytometry.

Like sepsis-associated injury

Several experts in the field had been suggesting that the kidney injury in severe COVID-19 behaves similar to kidney injury from sepsis, which is the body’s extreme response to an infection. In our study, we were able to compare the findings in COVID-19 kidney injury with kidneys from individuals with known sepsis, and indeed, found that the immune response in the two were very similar. This finding perhaps emphasises the need to manage COVID-19 patients in the same way as patients with sepsis. The observations from our tissue proteins analysis and ultrastructural analysis points also to mitochondria, (which is the powerhouse of the cell) bearing the final insult of the SARS-CoV-2. While this finding is unique to COVID-19 kidney injury, it lends important insight into potential treatment strategies that could be used in managing COVID-19.

Key takeaways

In conclusion, this Mayo Clinic study is important in that it emphasises a few important facts. First, there is a great need for researchers to capitalise on the patient specimens collected during the pandemic and gather and store data for current and future use. Data archived for future studies will potentially provide valuable information in the event of another pandemic. Second, it will allow the study of COVID-19 associated tissue injury in different populations. Third, by using state-of-the-art technology tools, we were able to analyse the body’s immune response to the virus, and how this response might be injuring kidneys. Taken together, the severe kidney injury seen in COVID-19 further supports the need for widespread vaccination to protect everyone from this viral infection.

Dr. Mariam Priya Alexander is Associate Professor of Pathology, Mayo Clinic, Rochester, Minnesota, U.S.

Dr. Timucin Taner is Associate Professor, Transplant Surgeon and Immunologist, Mayo Clinic, Rochester, Minnesota, U.S.

Caste orthodoxy and patriarchy entrenched within the realmof the HR&CE Act can be eliminated together

On August 14, 2021, the Tamil Nadu government appointed 24 trainedarchakas(priests) in temples across the State which come under the control of the Department of Hindu Religious and Charitable Endowments (HR&CE). On the same day, posts forodhuvar,poosari, mahout, garland stringers and an umbrella carrier were also filled. In the weeks since, a series of writ petitions have been filed before the Madras High Court assailing these appointments.

State and temple

The Tamil Nadu HR&CE Act, 1959, is the governing law on the administration of Hindu temples and religious institutions. In 1971, Section 55 of the HR&CE Act was amended to abolish hereditary priesthood. In 2006, the amendment provided for appointment of sufficiently trained Hindus irrespective of their caste asarchakasto Hindu temples by the government. Challenges to both amendments were taken to the Supreme Court, which upheld the law, as amended.

Nevertheless, calls to whittle down the scope and authority of the HR&CE Act have not diminished. In recent years, there has been a campaign seeking to “liberate temples” from the “clutches of government”. Building on this, the BJP’s manifesto for the Tamil Nadu Assembly elections in 2021 even included a proposal to hand over administration of Hindu temples to a “separate board consisting of Hindu scholars and saints”.

The constitutional courts have had plenty of opportunities to consider the various challenges made to the HR&CE Act. InSeshammal v. Union(1972), the Supreme Court observed that the amendment to the HR&CE Act abolishing hereditary priesthood did not mean that the government intended to bring about any “change in the rituals and ceremonies”. Similarly, inAdi Saiva Sivachariyargal v. Govt. of Tamil Nadu(2015), it observed that “the constitutional legitimacy, naturally, must supersede all religious beliefs or practices”. The Court further went on to state that appointments should be tested on a case-by-case basis and any appointment that is not in line with theAgamaswill be against the constitutional freedoms enshrined under Articles 25 and 26 of the Constitution.

The Supreme Court has recognised that the arguments usingAgamashave been commonly used in petitions filed against any perceived government interference in the matters of temple administration. It has consistently held that any contention of violation ofAgamasmust be tested on a case-by -case basis. This is to say that no relief can be granted based on a bald averment that an executive decision or order has infringedAgamasor essential religious practices.

Evolving jurisprudence

Nevertheless, the evolution of rights-based jurisprudence over the last three years is of relevance. InIndian Young Lawyers’ Association v. State of Kerala(the Sabarimala case) andJoseph Shine v. Union of India(2018), the Supreme Court reiterated the need to eliminate “historical discrimination which has pervaded certain identities”’, “systemic discrimination against disadvantaged groups”, and rejected stereotypical notions used to justify such discrimination.

In all these cases, the Court prioritised judicial balancing of various constitutional rights. In the Sabarimala case, it held that “in the constitutional order of priorities, the individual right to the freedom of religion was not intended to prevail over but was subject to the overriding constitutional postulates of equality, liberty and personal freedoms recognised in the other provisions of Part III”. It went on to further clarify that “though our Constitution protects religious freedom and consequent rights and practices essential to religion, this Court will be guided by the pursuit to uphold the values of the Constitution, based in dignity, liberty and equality.”

The constitutional courts will now be called upon to build on the gains of the Sabarimala case when it comes to administration of temples, insofar as it concerns matters that are not essentially religious. While doing so, they would be guided by principles of constitutional morality and substantive equality. The Supreme Court, inNavtej Singh Johar v. Union of India(2018), interpreted Article 15 as being wide, progressive and intersectional. The Court explained the intersectional nature of sex discrimination. Today, while most of the debate is around whether men from all caste groups can becomearchakas, we have failed to recognise the gender bias inherent in these discussions. Therefore, the present cases before the Madras High Court provide us with the opportunity to ask why women and trans persons should not be appointed asarchakas. At once, caste orthodoxy and patriarchy entrenched within the realm of the HR&CE Act can be eliminated and supplanted with a vision of a just, equal and dignified society.

Manuraj Shunmugasundaram is DMK Spokesperson & Advocate, Madras High Court. This article was written with research inputs from Haripriya Venkatakrishnan

Some argue that women’s tennis is too unpredictable, but that is what makes it thrilling

The US Open this year was supposed to be the unfurling of Novak Djokovic’s immortality, chasing a Calendar Grand Slam and a record-breaking 21st title. Tennis cognoscenti argued about just how washed out it would be as crowds returned to nil star power — Roger Federer, Rafael Nadal, Serena Williams and Venus Williams were all absent for the first time in 25 years.

But the enduring storyline is of the emergence of fresh, charismatic talent on the women’s side unleashing a distinctive sort of chaos. Only this time, chaos led to hope and reassurance for the future.

The women’s Next Gen

Since 2017, the men’s tour has tirelessly marketed its ‘#NextGen’ campaign, a year-end event created to showcase its young crop. Finally, a leader has emerged from the pack in Daniil Medvedev, who defeated Djokovic in resounding fashion, signalling a real generational shift in men’s tennis that has been several years coming now.

But the WTA doesn’t really need a splashy tournament or hashtagged extravaganza to build hype for its young players. They tend to go out and do it on their own. Exhibit A: the emphatic, definitive and astonishing exploits of teenagers Emma Raducanu and Leylah Fernandez at the US Open. In a closely fought final, Raducanu emerged victorious. It felt like the earth shifted a bit under New York.

In tennis, critical acclaim is cyclical, often spurred by the defeats of legends. Federer’s early popularity came on the back of his win against Pete Sampras. It has, therefore, become something of a cardinal rule that the Next Gen must play and beat the veterans, instead of coming to the top after they have naturally faded.

This is why Naomi Osaka and Bianca Andreescu’s title wins over Serena in 2018 and 2019 matter. A few years ago, one way to understand women’s tennis was to divide players into two groups: Serena Williams and everyone else. But not anymore. For fans of Serena and casual watchers of the sport, the wins might appear to deprive the world of history. But it is really a revelation, much like the recent triumphs of Raducanu and Fernandez. Their wins offer a sense of contentment: women’s tennis after Serena will not be starved of superlative star power.

Collapsing constructs

But the same could not be imagined of the men’s tour after the Big Three, until recently. For more than a decade, they have shut door after door on young stars-in-waiting who have tried to claim Grand Slam glory. In 2020, Dominic Thiem, often dubbed the eternal Prince Charles of men’s tennis, finally managed to break down the walls of the Big Three hierarchy — but without beating a single member of them. It felt exciting, promising and disappointing all at once. With Medvedev’s win, however, it seemed the sun had well and truly begun to set on the empire.

Then again, this US Open showed what it would be like if we chose not to focus on constructs like ‘Big Three’ or ‘William Sisters’. These ideas in subtle ways direct how we think about tennis. Certain names shine brighter in draws wherever they’re placed. Tournaments become less about pitting a variety of talent from across the world against one another and more about micro-battles between a select few. These ideas need to lose their validity, because they no longer subscribe to what we can expect from a tournament. The 2021 US Open, in that regard, was a much-needed inflection point.

It is the start of a fresh decade, and the depth of the women’s field is such that a player you haven’t heard of today can win a Major in the next two years. Some would argue that this is the problem with women’s tennis: it is too unpredictable. But this is the chaos that is inherent to the sport, and we need more of it. We need this new grammar to capture the men’s tour, too. There are countless opportunities to seize and openings to exploit. It is uncertain and confusing, but it is also thrilling because it is full of possibility.

preethi.r@thehindu.co.in

China and the U.S. must engage each other without expecting quick results on all issues

Relations between the world’s two biggest powers, the U.S. and China, have been in free fall over the past five years amid the trade war launched by the Trump administration. Ties have remained strained despite the change in administration in Washington, with meetings between top officials, in Alaska and then in Tianjin, marked by their rancour. It is this perilous state of ties that likely prompted U.S. President Joe Biden to call his counterpart Xi Jinping on Friday, the first time they spoke since a conversation in February not long after Mr. Biden’s inauguration. While Mr. Biden wanted “to ensure competition does not veer into conflict”, Mr. Xi agreed both sides needed to “get the relationship right”, but underlined the repeated Chinese view that the troubles were “due to the U.S. policy on China”. Part of the Biden administration’s stated broader approach of competing with China where required but cooperating where possible, the U.S. has sought Chinese cooperation in Afghanistan after its disastrous exit, which has been celebrated by the state media in China, and also on climate change, which is a priority for this administration. At the same time, both sides have clashed on issues including human rights in Xinjiang, Hong Kong, Taiwan, South China Sea actions, and the contentious inquiry into the origins of COVID-19.

The Chinese side, for its part, has made clear it seeks concessions on some of the thorny issues before it will agree to discuss working together on others. In the July talks in Tianjin, Chinese officials presented two “lists” of demands to the U.S., including unconditionally revoking visa restrictions on Communist Party members and withdrawing an extradition request for Meng Wanzhou, the chief financial officer of tech firm Huawei who is on trial in Canada. The Chinese side has also demanded the U.S. change its stance on the COVID-19 inquiry, where Washington has led calls for a more transparent investigation. The Chinese Foreign Minister likened U.S. calls for cooperation on climate change as seeking “an oasis” surrounded by desert. The “oasis”, he argued, would “sooner or later be desertified”. With the U.S. unlikely to agree to China’s preconditions, the state of relations is likely to endure. If the Chinese argument that it is unrealistic to insulate points of discord from a broader relationship is not entirely unreasonable, it is notable that Beijing’s officials have rejected that precise argument with regard to the strained relations with India, which has said cooperation on trade and other fronts cannot continue while the LAC remains in crisis. On the contrary, Beijing has hit out at New Delhi for “wavering and backpedalling” in its China policy, demanding that it keep the border “in an appropriate position”. If cooperating while in conflict appears an unreasonable proposition for China when it comes to ties with the U.S., it is unfathomable how it expects India to take a very different stand on bilateral relations.

The US Open saw new champions as Djokovic failed to keep his date with history

Daniil Medvedev’s stunning straight-sets victory over World No.1 Novak Djokovic brought the curtains down on one of the most eventful editions of the US Open in recent memory. In the lead-up, the script was laid out perfectly — of Djokovic trying to become the first man since Rod Laver in 1969 to win all four Majors of the year and securing a record 21st Grand Slam title to take him past Roger Federer and Rafael Nadal in the all-time tally. But Medvedev flipped that narrative with an astonishing display of power and creativity to secure his maiden Major trophy in his third final. The 25-year-old appeared the better player coming into the match. But to beat someone so skilled at turning pursuits of history and record-breaking feats into prime driving forces should count among the greatest of achievements. Medvedev is an unconventional counter-puncher, in that he has a blistering serve. On Sunday, the Russian ensured that one of the greatest returners of the modern era could not lay as much as a racquet on many serves, and remarkably, left the master of lateral baseline movement doubting his own patented game. The physical and emotional toll of the past fortnight was evident in the way Djokovic wept towards the end, with the only solace to be had from the notoriously fickle New York crowd finally warming up to him.

Things might have seemed straightforward for Djokovic. Nadal and Federer were absent and he had beaten a rising star for each of his last three Majors, including Medvedev in a lopsided contest in Australia. But to overcome three of them in succession — here Matteo Berrettini, the Wimbledon finalist, Alexander Zverev, who beat Djokovic en route to the Tokyo Olympics gold, and Medvedev — proved beyond him. This is the kind of challenge that also awaits Federer and Nadal — more advanced in their careers than Djokovic — as they plot their return amidst growing evidence that the next generation is ready to contend. The women’s game, more amiable to the young and the fledgling, still managed to surprise as 18-year-old British qualifier Emma Raducanu triumphed over an equally unheralded Canadian teenager, Leylah Fernandez. For Raducanu, whose only previous appearance at a Slam was at Wimbledon 2021 where she capitalised on a wild card and reached the fourth round, to go three full weeks without losing a set was astounding. Fernandez should hold her head high too, for she beat two former champions in Naomi Osaka and Angelique Kerber, and two top-five players in Elina Svitolina and Aryna Sabalenka, all in three-setters. Raducanu’s technically solid game and Fernandez’s lefty flair can only be worthy additions to the fascinating mix of playing styles that adorns women’s tennis.

Lagos, Sept. 13: A Cambridge-educated Nigerian judge and a visiting American civil rights leader met at a diplomatic reception in Lagos not long ago, and their conversation turned to the race problem in the United States. The black American told of brutal treatment he had received at the hands of Alabama policemen, and moving to unbutton his shirt, he offered to show the scars that they had left on his back. But the Nigerian stopped him saying, “I am simply not interested.” He later explained. “That young American assumed that he and I had some special common bond. But all we really have in common is that we both have black skin, and that’s evidently more important to him than it is to me.” The incident reflects what some regard as a new estrangement between American [blacks], many of whom look to Africa for their cultural heritage, and black Africans who are in charge here after a century of colonial domination. A black man who advises the black President of a country in southern Africa recalled a meeting with American [blacks]. “The Americans were talking about racism, and about burning down buildings in Detroit. Well, we sympathise, but now we’re in charge of our country, we’re trying to develop it, and we need all the buildings we have.” As tourists and as diplomats, as businessmen and even as potential settlers, American blacks are still streaming to Africa, but often it turns out not what to be they expected.

It also had a backstory of the immigrant’s enterprise. Time will tell if Raducanu can hold aloft a few, or many, trophies and string together consistent seasons.

Crunching down-the-line backhands and smacking deep forehands cross-court saw Emma Raducanu keep it all crisp in her breakout Grand Slam title victory at the US Open. Even by women’s tennis’ non-jaded standards, where 20 different players have become Slam champs in the last 10 years, the all-teen final featuring 18-year-old Raducanu and Leylah Fernandez, 19, at Flushing Meadows, seemed to speak of dewey spring in the autumn tournament. Raducanu, with her backstory of immigrant upbringing in the United Kingdom, while being born in Canada to Romanian and Chinese parents, made it a persuasive watch. In an Olympic year, the history-making champion — British Virginia Wade last won a Slam in 1977 — is expected to edge out Tom Daley of August Tokyo Olympic vintage for the BBC Sports Personality of the Year honours.

Raducanu’s story is different from so many other teenage prodigies. Call it the immigrant’s enterprise or the genius of the young woman, Emma aces academics with straight-A’s and could’ve taken her pick from among swimming, golf or table tennis. Tales continue to trickle out about her unwavering focus in training through the pandemic, on streets outside her home and at the neighbourhood tennis club.

Women’s tennis doesn’t recreate the Big Four aura of the men’s game. With no one dominating, it tends to lean back and observe how many waves the likes of Angelique Kerber, Simona Halep, Garbine Muguruza, and most recently Naomi Osaka and Ashleigh Barty, can ride. Time will tell if Raducanu can hold aloft a few, or many, trophies and string together consistent seasons. There’s the additional challenge to live up to British expectations, which are never tempered, nor proportional, and Sweet Caroline is a fluttering hope away.

The Catholic Church has an illustrious history of public service and contribution to the making of a secular Kerala. Hopefully, the current “jihad” campaign is a temporary aberration, which the clergy will step back from immediately.

An influential Catholic bishop in Kerala has triggered a controversy by alleging that a “narcotics jihad” is being waged by Islamist groups to endanger youth belonging to other religions in the state. Christian girls were falling prey to “love jihad”, he also said, an allegation the church first made some years ago, which has then been weaponised by the Sangh Parivar. Christian and Muslim groups have been organising marches in support of, and against, the bishop’s remarks while the BJP has asked for a central law to deal with “love and narcotics jihad”. The Catholic Church and the Kerala Congress (M), part of the Left government in the state, as well as the Nair Service Society, an influential community outfit, have backed the bishop whereas Chief Minister Pinarayi Vijayan and the Leader of Opposition in the Assembly and Congress MLA, V D Satheesan, and a host of civil society actors, including from the Catholic community, have criticised the Church. This face-off has the potential to unsettle communal peace in Kerala, which has an enviable history of three major religions coexisting with minimum conflict or confrontation for decades.

Government must crack down on the production and supply of narcotics. But to paint the business in religious colours, to make it a communal dog whistle, is an act of irresponsibility that must be guarded against. In the name of speaking up for the laity, the Kerala bishop and his supporters may be contributing to the promotion of Islamophobia. This has the potential to build a discourse that scapegoats the Muslim community for the gathering social and economic worries, which of course have no communal basis, confronting people across denominational divides in the state. The crisis in agriculture, and the general economic slowdown, especially after Covid, have pushed the middle and lower middle classes into a precarious situation. Public policies, such as greater weightage given to Muslims in scholarships — an outcome of the Sachar Committee recommendations — have been projected as evidence of appeasement and as a sign of the disproportionate influence of Muslims in politics. International political developments — from the attacks on Christians in Africa to Sri Lanka, to the presence of Christian converts among recruits to ISIS, and the conversion of Hagia Sophia in Turkey to a mosque — too seem to have contributed to the Catholic Church’s sense of insecurity and anxiety. That the non-Catholic churches have so far refused to back the Catholic clergy’s allegations is also revealing.

In the larger interest of Kerala, the Catholic Church needs to halt this campaign that can stoke the fault-lines between communities. Economic worries and political concerns must not become grist for the politics of religious polarisation. The Catholic Church has an illustrious history of public service and contribution to the making of a secular Kerala. Hopefully, the current “jihad” campaign is a temporary aberration, which the clergy will step back from immediately.

Haryana’s narrow definition of Aravallis ignores range’s ecological role. State government needs to rethink its plan.

Anew plan to draw the boundaries of the Aravallis in Haryana could deprive a big chunk of the world’s oldest fold mountain system from enjoying the protection accorded to eco-sensitive regions in the NCR. A committee constituted by the state government has asked officials to identify areas under Aravallis on the basis of a 1992 MoEF order that limits the mountain range in Haryana to the erstwhile Gurgaon district — currently Gurugram and Nuh districts. That means more than 9,000 hectares in Faridabad will not come under the National Conservation Zone (NCZ), exposing the area to real estate activities and jeopardising the mountain range’s ecological functions.

Extending for nearly 700 km from eastern Gujarat to south Haryana, through Rajasthan and Delhi, the Aravallis are the green lungs for large parts of the subcontinent. They moderate the velocity of hot winds that blow towards north India and resist the advance of the Thar Desert towards the Indo-Gangetic plains. Their forests are crucial to recharging groundwater. The NCR regional plan 2021, framed in 2005, slotted the Aravalli ecosystem in the area under the NCZ, most of which is out of bounds for construction activity. But the plan has been subject to vigorous stonewalling by successive governments in Haryana, which insisted that there was no clear definition of the Aravallis. In 2017, the state administration told the Union Ministry of Urban Development that there were no Aravallis in Haryana, except in parts of Gurugram and even there, the NCZ strictures on construction activity should not apply. Last year, it was pulled up by the Punjab and Haryana High Court for delaying the notification of NCZ.

Since 2002, a number of Supreme Court orders have placed strictures on mining in the Aravallis. However, real estate developers — as well as miners — have found ways to flatten the hills and appropriate land. In 2018, the apex court noted that the range had lost a quarter of its hills. In recent times, the apex court has come down heavily on illegal construction in the Aravallis — at times making no distinction between farmhouses of the rich and the dwellings of the poor. It would, however, be salutary to understand that such transgressions are a result of a complex interplay of socioeconomic factors and administrative failures. In Haryana, much of the administrative failure stems from poor appreciation of the ecological services provided by the Aravallis. The state government would do well to keep in mind the increasing pollution level in Haryana’s cities, most of which are also groundwater stressed. A narrow definition of the Aravallis will not be in the interests of the well-being of the state’s residents.

The report of the three-member judicial commission headed by Jitendra Narain, former judge of the Patna High Court, which probed the April 1979 communal riots in Jamshedpur bristles with strident strictures against the RSS, top district officials and the Bihar Military Police (BMP).

The report of the three-member judicial commission headed by Jitendra Narain, former judge of the Patna High Court, which probed the April 1979 communal riots in Jamshedpur bristles with strident strictures against the RSS, top district officials and the Bihar Military Police (BMP). Set up on May 15, 979, when the Janata Party was in power, the commission submitted its report to the government on August 31. The two others who served on it are K Ghosh, former chairman of the Tripura Public Service Commission and S Q Rizvi, former IG of police, Bihar. The riot which rocked Jamshedpur on April 11 and 12 took a toll of 108 lives. Releasing the report, Bihar Chief Minister Jagannath Mishra said he would invite the attention of the Union government to the findings of the commission on the activities of the RSS, Jana Sangh (now BJP) and its labour wing, the Bharatiya Mazdoor Sangh.

Warrants in Punjab

The police have been alerted all over Punjab to arrest Sant Jarnail Singh Bhinderanwale whose arrest warrant was obtained by the Ludhiana police from a local court under Section 134 of the IPC for his alleged abetment in the murder of Lala Jagat Narain. Warrants for the arrest of Bhinderanwale’s nephew Swaran Singh, and another accused, Dalbir Singh, have also been issued.

UP floods

Floodwaters of the Rapti entered Domariaganj town, in UP’s Basti district, when the river breached the Mali-Mannaiya bund. The irrigation authorities were making efforts to plug the breach. The Rapti was flowing above the danger mark by 30 cm at Balrampur, by 43 cm at Bansi and 20 cm at Gorakhpur. The floods have brought misery to people in over 1,000 villages in UP, particularly the state’s eastern part. The season’s fatalities in the state have gone up to 329.

C Raja Mohan writes: Don’t hold your breath. For all the political hype, SCO has failed to deepen regional cooperation in Central Asia.

On the face of it, the summit meeting of the Shanghai Cooperation Organisation this week in Dushanbe, Tajikistan, is well placed to lead the stabilisation of Afghanistan after the American retreat and the resurgence of the Taliban. Don’t hold your breath, though.

For all the political hype, the SCO has not deepened regionalism in Central Asia. It does not shine in comparison with its peers in East Asia and Europe. Two decades after its formation — it was set up just weeks before the 9/11 attacks on New York and Washington — the institutional promise of the SCO remains just that — a promise.

Seen from the subcontinent, the SCO certainly looks better than the South Asian Association of Regional Cooperation (SAARC). That India and Pakistan, whose differences have prevented even regular meetings of SAARC, are actively participating in the SCO, would point to its attractiveness. But then SAARC is such a low bar.

To be sure, the crisis in Afghanistan presents a major opportunity for the SCO to realise its regional ambitions. The SCO’s importance for Afghanistan seems self-evident when you look at its sponsors and members. Its founding leaders are the two great powers of the east — Russia and China. Its other initial members were Uzbekistan, Tajikistan, Kyrgyzstan, and Kazakhstan to the north and northeast of Afghanistan. India and Pakistan were inducted as full members in 2017.

Besides Afghanistan, Iran, Belarus and Mongolia are observers. Iran is said to be on track for full membership. The SCO has a number of “dialogue partners”. They include Armenia and Azerbaijan from the neighbouring Caucasus region and Turkey a step further to the West.

Nepal and Sri Lanka from the subcontinent and Cambodia from southeast Asia are also dialogue partners. For an organisation that bears the name of Shanghai, but is focused on Central Asia, its associates look disparate.

The SCO is expected to add Egypt, Qatar, and Saudi Arabia as dialogue partners. That diversity affects coherence is a major feature of regional institutions. As it broadened its membership, the SCO has, unsurprisingly, struggled to deepen institutional cooperation.

There is also one important country missing in the mix. It is Turkmenistan, which shares an 800 km border with Afghanistan and a 1,150 km border with Iran. The organising principle of Turkmenistan rulers is absolute “neutrality” — think of it as an extreme form of “non-alignment”. It refuses to join any regional institution, political or military.

Russia’s effort to build a regional institution in its Central Asian periphery ran parallel to its plans for the so-called “strategic triangle” with China and India.

The Russia-India-China strategic forum, which evolved into the BRICS, was about blunting, at the global level, the American “unipolar” moment that followed the collapse of the Soviet Union in 1991. The SCO was about limiting American reach into Central Asia.

The SCO was preceded by the creation of a “Shanghai Five” — Russia, China, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Tajikistan. The three former Soviet republics shared a long frontier with China. The purpose of the Shanghai Five was to stabilise this frontier as well as build on the shared Sino-Russian interest in preventing American meddling in their Central Asian backyard.

Moscow and Beijing were also ill at ease with the American military presence in Afghanistan and its impact on Central Asia. The US military retreat from Afghanistan has brought cheer to both Moscow and Beijing, although publicly they criticise President Joe Biden’s hasty retreat.

Would the US retreat weaken the glue that binds Moscow and Beijing in Central Asia or tighten it? Although Russia and China are closer to each other than ever before, their interests are not entirely the same in Central Asia.

While military confidence building measures have grown under the SCO banner, Russia had its own security organisation for the region, called the Central Security Treaty Organisation (CSTO). Three of the SCO members — Kazakhstan, Kyrgyzstan, and Tajikistan — along with Armenia and Belarus are members of the CSTO.

Russia sees itself as the sole protector of the former Soviet Republics and may not be ready to share that role with China — “yes” to coordination, but “no” to a Sino-Russian security dyarchy.

Moscow also appears reluctant to back Chinese proposals to promote trade integration under the SCO banner; it prefers the Eurasian Economic Union (EAEU) under its own leadership. China is not a member of either CSTO or EAEU. This is one reason for the weakness of SCO regionalism.

The Central Asian members of the SCO have quarrels of their own, and have struggled to develop collective approaches to their common regional security challenges. It is no surprise then that they are at variance on the Taliban.

Turkmenistan, which is not part of SCO, has been quite open to engaging the Taliban in sync with its principles of neutrality. Some Russian analysts see Turkmenistan as the potential weak link in the defence against the Taliban’s potential threats to the region. Uzbekistan seems open to a cautious engagement with the Taliban.

But Tajikistan, given its kinship with the Afghan Tajiks and direct links to the Panjshir valley across the border, has been sharply critical of Kabul’s evolution under the Taliban. Iran, which has ethnic and linguistic links with the Persian-speaking Tajiks, appears equally worried about the Taliban’s policies towards minorities.

Like Moscow and Beijing, Tehran was happy to see the Americans leave in humiliation and appeared hopeful of a positive engagement with the Taliban. Those hopes may have been suspended for now, if not discarded. India and Pakistan, needless to say, are poles apart on the Taliban.

Given this divergence, it is unlikely that the SCO can come up with a “regional solution” for the Afghan crisis. The only real Afghan convergence today is between Pakistan and China. Expect them to try and nudge the SCO towards a positive engagement with the Taliban. Most others have serious concerns.

While the SCO is not an impressive regional institution, it remains an important diplomatic forum. Delhi has sought to make full use of the SCO’s diplomatic possibilities without any illusions about its effectiveness.

At the SCO summit this week, Prime Minister Narendra Modi should remind other leaders of the “three evils” that the SCO set out to defeat — terrorism, extremism and separatism. Few would disagree that the Taliban embodied all the three sins in the past. Today, the Taliban and its mentor Pakistan say the sinner wants to become a saint.

While India must contribute to the collective effort at SCO to hold the Taliban and Pakistan to their promises, it will be hard to bet on success. Delhi must focus on finding common ground with those members of the SCO who do share India’s concerns about Afghanistan.

Kanwal Sibal writes: The gap between its stated objectives and the actual outcome is clear in the rise of terrorism and religious extremism in West Asia, Africa and South Asia.

9/11 set the stage for America’s “global war on terror”. The attacks by al Qaeda on September 11, 2001 against the military and economic symbols of the foremost global power were bound to trigger a global American response.

The attacks elicited outpourings of sympathy and solidarity worldwide, even from countries hostile to the US. The shocked realisation that well-organised terrorism could cause grand-scale mayhem anywhere must have sunk in. President Vladimir Putin was the first foreign leader to speak to President George W Bush. China sent condolences. Cuba, Libya, North Korea as well as Syria’s Assad and Iranian leaders Khamenei and Khatami condemned the attacks.

Afghanistan was the first target of the war on terror, whose grandiose objectives as spelled out by the Bush administration were to defeat terrorists such as Osama bin Laden and destroy their organisations, end state sponsorship of terrorism, strengthen the international effort to combat terrorism, and abolish terrorist sanctuaries and havens. The Taliban regime, which harboured Osama, was ousted militarily.

In the heady phase of US unilateralism, it was used as a tool to achieve larger foreign policy goals in West Asia by eliminating leaders opposed to or no longer serving America’s geopolitical interests in the region, beginning with Saddam Hussein. Military action against Iraq in 2003 was also labelled as part of the war on terror. The Arab Spring phenomenon of 2011 got US backing in the hope that the urge for democracy in the Arab world would prove an antidote to religious extremism and terrorism in Arab society. The regime change in Libya and the bid to topple the Syrian regime in 2011 on mixed grounds of terrorism and human rights were products of this belief deriving from the mood and policies that 9/11 generated in the US.

However, the signal failure in Iraq and Afghanistan to do “nation building” on democratic foundations, the chaos in Libya and the havoc in Syria exposed the political and military limitations of the war on terror as an instrument of state power in eliminating non-state actors inspired by a pan-national ideology based on scriptural injunctions, cultural aversion and a deep sense of revenge for humiliations inflicted by the West. An upsurge in terrorism, civil conflict, refugee flows and unprincipled local compromises with extremism discredited the war on terror. President Barack Obama, in 2013, lowered his sights, discarded the war on terror phraseology, narrowing down the “boundless war on terror” to “a series of persistent, targeted efforts to dismantle specific networks of violent extremists that threaten America”. This signified already that America’s anti-terrorism crusade would be limited primarily to protecting its own security, a view expressed more clearly by Trump. The unilateral retreat from Afghanistan broadly represents this reality.

Measured by its stated objectives and international consequences, the global war on terror has failed strikingly. Bin Laden’s elimination might have provided a trophy to display, but Islamist terrorism and religious extremism got a tremendous boost with the rise of the Islamic State in parts of Iraq and Syria, and after its elimination, the pronounced spread in Africa of extremist movements affiliated with the al Qaeda and the Islamic State. Islamist terrorism has viciously struck Bangladesh and Sri Lanka, and has targeted Southeast Asia. Europe has suffered dramatic terrorist attacks and an influx of refugees, with political and social consequences marked by the rise of anti-Islamic sentiment and right-wing nationalist forces.

America’s post-9/11 war on terror impacted India’s interests unfavourably. The removal of autocratic but secular regimes in West Asia allowed extremist Islamist movements that were consciously suppressed to rise, leading to serious concerns in India, a victim of jihadi terrorism, about the fallout in the subcontinent.

Ironically, though, the emergence of the Islamic State and a reinvigorated Muslim Brotherhood has had the collateral effect of drawing the Gulf states such as the UAE and Saudi Arabia, concerned about the danger posed to their polities by these ideologies, closer to India. America’s draconian sanctions on Iran, including for its alleged terrorist activities, have adversely affected our strategic as well as energy interests in Iran.

The gap between the objectives of America’s war on terror and actual achievement is clear in our region. The terrorists have neither been defeated nor their organisations destroyed, either in Pakistan or Afghanistan. Despite Pakistan’s state sponsorship of terrorism, not only against India but also against US forces in Afghanistan, the US has looked to Pakistan to facilitate its withdrawal from Afghanistan through its Taliban links, allowing it in the process to obtain its longed for “strategic depth” in Afghanistan against India. The US has failed to “abolish terrorist sanctuaries and havens” in Pakistan, or to compel an unwilling Pakistan to act against the Haqqani group, which now controls Afghanistan’s interior ministry. Ironically, whereas the US acted to destroy the Islamic State in West Asia, it has handed over a state to the Taliban, with the new Afghanistan government liberally composed of UN-designated terrorists. Ironically, Islamist extremists and terrorists have taken over a country without any democratic process with the consent of an America committed to democratic values.

As against all these negative realities, India-US counter-terrorism cooperation has productively expanded in important areas. The US recognition of the LeT, JeM, HuM as terrorist groups, and its references to “cross-border terrorism” have been diplomatically helpful, but this has not balanced the far larger unpunished space given to Pakistan despite its terrorist affiliations.

The US war on terror has been selective, marred by double standards, equivocations and geopolitical motives. The stated goal was not to make only America safe, but eliminate the terrorist threat globally as part of America’s leadership role. The way it has withdrawn from Afghanistan has created doubts on whether it will honour its commitments elsewhere, leading countries to hedge. Europe sees the withdrawal as a foreign policy disaster for the western alliance. India is less safe with the Taliban-Pakistan takeover of Afghanistan under the accommodating umbrella of the US.

Aditi Nayar writes: It is unlikely to do so in the coming quarter, although the uptick in vaccinations could impart a positive momentum to the economy.

The distorted base of last year’s restrictive nationwide lockdown has expectedly obscured the challenges wrought by the second wave of Covid-19 in India in the first quarter of the current financial year. India’s real GDP has expanded by a record-high 20.1 per cent (year-on-year) in the first quarter on the low base. However, a more appropriate assessment of the real recovery can be achieved by looking through a pre-Covid lens — that is, comparing the first quarter of 2021-22 with the first quarter of 2019-20.

The impact of the second wave was a considerable 9.2 per cent compression in the real GDP relative to the pre-Covid level. Incidentally, the corresponding change displayed by other large economies over the same period ranged from a moderate contraction of 3.9 per cent for Italy to a stellar growth of 11.5 per cent for China. The US reported a rise of 2 per cent, benefitting from the earlier coverage of vaccines over a larger proportion of its population.

Coming back to the drivers of aggregate demand in India, both private consumption and investment trailed their pre-Covid levels in the first quarter of the ongoing year by 12 per cent and 17 per cent, respectively. While farm demand remained resilient after a series of healthy harvests, the loss of employment and incomes in swathes of the non-farm rural and urban economy as well as higher medical and fuel expenses, contributed to the overall squeeze in private consumption. Investment plans were put on hold by the private sector amidst the second wave, even though government capital spending, especially that of the central government, put up a healthier performance even as government consumption spending exceeded the pre-Covid level by a healthy 7.4 per cent in the first quarter.

To examine this further, we analysed the performance of Centre and state finances in the first quarter, relative to that of the first quarter in 2019-20.

Let’s first look at the fiscal metrics of the central government. The Centre’s revenue expenditure rose by 7.8 per cent, led by non-subsidy spending. Moreover, its capital expenditure nearly doubled to Rs 1.1 trillion, from the muted Rs 0.6 trillion that had been recorded amidst the parliamentary elections and implementation of the model code of conduct.

Despite this, the Centre’s fiscal deficit declined to a modest Rs 2.7 trillion from the pre-Covid level of Rs 4.3 trillion. This is due to an increase in its revenue receipts, benefitting from the upfronting of the Reserve Bank of India’s (RBI) surplus of around Rs 1 trillion to the first quarter of this year, from the second quarter of 2019-20, following a realignment in its accounting year to April-March in line with that of the Government of India. But, the Centre’s overall gross tax revenues have also grown, with rises seen across the board — corporation tax, personal income tax, and excise duty collections.

The considerable rise of 47 per cent in the direct tax collections is at odds with the decline in the GDP in Q1 FY2022 relative to Q1 FY2020. A likely conclusion is that the formal/tax-paying portion of the non-agri economy has gained at the cost of the rest.

For the 19 major states whose data has been published by the Comptroller and Auditor General (CAG), we observe a substantial increase in their revenue spending — Rs 4.9 trillion in the first quarter of 2021-22, relative to the pre-Covid level of Rs 4.3 trillion. This possibly reflects higher social sector spending amid the second wave of the pandemic. These states have also seen their capital spending exceed their pre-pandemic levels.

However, in contrast to the compression observed in the Centre’s finances, these 19 states have seen their fiscal deficit nearly double to Rs 1.1 trillion this year, up from Rs 0.6 trillion the year before. This is because the states’ combined revenue receipts in the quarter were only marginally higher than the pre-Covid level. This can be traced to lower tax devolution from the Centre (relative to pre-Covid levels) and the subdued taxes of the states.

The decline in states’ own taxes, which are predominantly indirect in nature, broadly resonates with the contraction in private consumption this year as compared to its pre-Covid level. In particular, despite attractive home loan rates and cuts in stamp duty rates by some of the states, collections this year were substantially lower than pre-Covid levels, revealing the continued impact of the pandemic on states’ finances. On the other hand, the lower tax devolution in the first quarter, in our view, only represents a timing mismatch, with the budgeted target for the current fiscal modestly higher than the actual devolution in 2019-20.

Looking ahead, GDP will have to grow by 8 per cent (year-on-year) in the ongoing quarter to equalise to the pre-Covid level. Our current forecasts suggest that a continued lag in demand for contact-intensive services may narrowly prevent this from being achieved.

However, the pace of Covid-19 vaccinations has been ramped up since mid-August — this offers the best conceivable insurance to dampen the potency of another wave. If the seven-day moving average of 7.3 million doses/day as of September 5 can be sustained, 64 per cent of adults will have received their second shot before the year draws to a close. This could impart a positive momentum to the economy, pushing it above the pre-Covid level in the second half of the year.

Ramu Ramanathan writes: She founded Vacha, a library where young girls in bastis could access words and ideas.

When I spotted Sonal Shukla for the first time in the 1980s, I thought she was the best singer in the world. A feisty woman all pumped up and hollering at the top of her voice during a protest in Mumbai. Around her were a ragtag army of women marchers. Her finest moment was the Forum Against Rape movement — spontaneously formed by 49 women who connected over an open letter signed by Upendra Baxi and three others about the injustice in the Mathura rape case judgment by the Supreme Court.

Sonalben was our Odetta (the voice — and what a voice — of the civil rights movement in the USA). Music was in her genes. She was the daughter of Ninu Mazumdar, the musical maestro who composed hundreds of Gujarati songs and ditties. She once told me, “We have truly no roots in the family’s feudal past. No caste, no ‘native place’ to visit, no assets in Gujarat anywhere, no idols at home, no vrat and fasts, no rituals of any kind at home. Our father created musicals based on Sita, wrote stutis to Shiv and garbas of devis, but treated those sources as literature and not religion.”

Unlike her siblings, Shukla inherited very little of the musical notes from her father. But that never deterred her. Sonalben sang her protest songs. Future activists like me joined the chorus. We were shaped by her.

A committed feminist, Shukla’s focus in life — like Savitribai Phule — was “the empowerment of girls from deprived communities.” Her favourite child was Vacha. Born in 1987, Vacha is a tiny library in a municipal school in Santacruz which houses women’s magazines and writing by women. The Vacha idea was simple. Ordinary young girls in bastis could access words and indeed ideas — particularly work songs and work anecdotes — because they shape their lives better than high theory. Shukla and her team published books in which a girl asks: “Is Chyavanprash only for boys?” or “Why must boys not wash utensils?”

Today, three decades later, Vacha has an outreach in more than 16 bastis in the city. Publishing books in which the bal-kishoris document their lives, the centres borrow heavily from Shukla’s work in her formative years. The emphasis is on basic stuff: “The right to food; right to pee; right to complain; the right to walk or cycle on the streets of Mumbai with heads held high; and, the right to laugh.”

When I had asked her what that meant, she said, “We had mothers who told us our daughters are happy at your centre, but please instruct them not to laugh so much when they step out. Some man will then stop them from going there.”

During the pandemic, her work carried on. She reported that the situation in the bastis was “frightening”, with job losses and mounting inflation. Vacha ran classes for six-year-olds in 2020 as schools shut down, and then for Class II students this year. Her forecast for this group of children was dire: “All over the country, millions of children between five and seven are likely to remain illiterate or semi-literate.”

Besides dialectics and daaru with the best minds of our generation (from Angela Davis and Tariq Ali and Praful Bidwai to Flavia Agnes), Shukla’s weekly column in a Gujarati newspaper commanded respect from readers at a time when her Left politics had in some ways been eclipsed by right-wing gobbledygook. Be it her tributes to Dhiruben Patel and Ila Pathak or her analysis of women characters in Gujarati novelist Govardhanram Tripathi’s works, she sang the song of sanity. She analysed Vile Parle, the part of the city in which she stayed most of her life. In fact, she had insights on everything, from secret non-vegetarian joints to rare harmonium players. From Marx to Gandhi.

She corrected me when I mentioned her fondness for Gandhi in a public programme. “Gandhian education, though not always Gandhi, has been dear to me. Even today, I am trying to balance both in Vacha’s scheme of social education in the bastis of Bombay.”

By some standards, the planet has made progress when it comes to rights for women. And yet, four decades after the Mathura case, the question to ask is, if an Adivasi minor girl would be raped today, will we find the energy, force and commitment to raise our collective voices?

If only we had time for one more rousing song, Sonalben.

Ashok Gulati, Ritika Juneja write: The incentive structure that favours rice, wheat and sugar cultivation must be ended

Last week, the government announced the minimum support prices (MSP) of rabi crops for the marketing season 2022-23. The MSP for wheat is up by 2 per cent while that of rapeseed-mustard is up by 8.6 per cent, perhaps indicating that the government wants to focus more on edible oils/oilseeds than on wheat. This is the right approach given, on the one hand, the bulging stocks of wheat at home and the massive imports of edible oils on the other. But the profitability of MSP over the projected cost (A2+FL) is 100 per cent both in case of wheat as well as rapeseed-mustard. Given that the government has a massive procurement programme for wheat, but a very meagre one for rapeseed-mustard even when the prices rule below MSP, the relative incentive structure remains in favour of wheat. So, we doubt if farmers will switch from wheat to mustard in any meaningful manner to bridge the edible oil deficit.

In this context, it is important to note that Prime Minister Narendra Modi recently announced a Rs 11,000-crore National Edible Oil Mission-Oil Palm (NEOM-OP), as a part of the Aatmanirbhar Bharat Abhiyan. This is a bold step to augment domestic edible oil supplies, given that 60 per cent of the edible oil consumed in the country is imported — more than half of this is palm oil followed by soybean and sunflower. In FY 2020-21, edible oil imports touched $ 11 billion or about Rs 80,000 crore (for 13.5 million tonnes). Despite these imports, edible oil inflation in July 2021 (on a year-on-year basis) was 32.5 per cent.

In this backdrop, the move to promote oil palm is a step in the right direction. It is the only crop that can give up to four tonnes of oil productivity per hectare under good farm practices. But it is a water-guzzling crop, loves humidity (requires 150 mm rainfall every month) and thrives best in areas with temperature between 20 and 33 degrees Celsius. The National Re-assessment Committee (2020) has identified 28 lakh hectares suitable for oil palm cultivation in the country — the actual area under oil palm cultivation, as of 2020, is only 3.5 lakh hectares. A large potential is thus waiting to be tapped. Much of this (34 per cent) is in the Northeastern states, including Assam, followed by Andhra Pradesh (19 per cent) and Telangana (16 per cent).

NEOM-OP aims to bring an additional 6.5 lakh hectares under oil palm by 2025-26, of which 3.25 lakh hectares will be in the Northeast and the remaining in other parts of the country, most prominently in the irrigated tracts of Telangana. Thus, by 2025-26, the government hopes to cover an area of a million hectares under oil palm. We feel the government could have been bolder and attempted to cover 2 million hectares by 2025-26, given the huge deficit in edible oil production in the country. Achieving self-sufficiency in edible oil production through the other oilseeds complex would require adding about 45 million hectares under oilseed cultivation. This is not possible without drastically cutting down the area under cereal crops. The best alternative is, therefore, to ensure proper care of palm oil crop, provide good planting material, better irrigation management, fertilisers and other inputs to raise productivity to four tonnes of oil/hectare.

The NEOM-OP intends to focus on productivity and area expansion by supporting the farmers in the following ways: An input assistance of Rs 20,000-29000/ha for planting material, additional assistance of Rs 12,500/ha for four years to cover maintenance/opportunity costs of farmers, with no limits on acreage, a Rs 5-crore assistance to industries that plan to set up a five tonnes/hour processing unit, assistance of Rs 100 lakh to seed gardens in the Northeast for 15 hectares (up to Rs 80 lakh in rest of India); and support for vermiculture, irrigation and farm mechanisation. This comprehensive assistance package will, hopefully, attract farmers as well as incentivise the industry to work with agriculturists and augment edible oil production in a globally competitive manner, thereby reducing the import bill.

A critical element of the strategy is the pricing formula for fresh fruit bunches (FFB) of oil palm. There will be no MSP, but the FFB price for farmers would be fixed at 14.3 per cent of average landed CPO price of the past five years, adjusted with the wholesale price index. This is the most critical part of the pricing policy and the formula needs to be carefully calibrated. However, the litmus test of pricing will be dovetailing it with the import tariff policy to protect the farmers in case landed prices fall below the cost of production. Recently, the effective duty on crude palm oil imports has been slashed against high global prices to 30.25 per cent (including agri-cess at 17.5 per cent and social welfare cess at 10 per cent).The effective duty on refined palm has been slashed to 41.25 per cent. Duties on other edible oils, soya and sunflower, are in the same range. However, effective duty for rapeseed and cottonseed oils ranges from 38.5 per cent for crude and 49.5 per cent for refined oils. It’s this high import duty, at a time when global edible oil prices have gone up by almost 70 per cent (y-o-y), that has caused high domestic inflation (32.5 per cent) in edible oils.

In its 2012 report, “Oil Palm: Pricing for Growth, Efficiency & Equity”, the Commission for Agricultural Costs and Prices recommended that India should keep an import duty trigger at $800/tonne — if the import price falls below $800/tonne, the import tariff needs to go up in countercyclical manner. Thus, import duty needs to be in sync with rational domestic price policy. It is a necessary condition to give a fillip to aatmanirbharta in edible oils. But the sufficient condition would be revisiting the existing incentive structure that unduly favours rice, wheat and sugarcane through heavy subsidisation of power, fertilisers and open-ended procurement. The need is to devise a crop-neutral incentive structure where cropping patterns are aligned with demand patterns, and the crops are produced in a globally competitive manner.

Yoginder K. Alagh writes: The nation must respect its heritage, for it embodies its memories.

Stones speak to you, unless you are the Taliban destroying the Bamiyan Buddhas with barbaric vengeance. The recent decision to build new structures in the IIM-A, because the corridors are dark and cold, took me back to the mid-Sixties when I was teaching and finishing my thesis at the University of Pennsylvania at Philadelphia. One day, Louis Kahn called all of us — Indian students and teachers — to the School of Architecture. In his dramatic style, he stood in front of a silk curtain behind which we could see a light. He dramatically parted the curtain and we saw the model of the IIM-A. He asked: “First impression?”

I was in the first row and he asked me: “Do you know Ahmedabad?” I said: “Yes sir”. He said: “So?” I blurted out: “It is very un-Indian.” He was infuriated. “What do you mean?” he asked. I knew I was in a soup. I said, “Mine is a poor country. These give a sense of power.” He looked at me, stammered and said: “No. It’s a monastery.” I retired hurt.

In Ahmedabad, the Sabarmati was once a river. Bapu’s ashram was on its banks. When I had a headache on account of all my worldly care — running institutions from a relatively young age — I would go to Hriday Kunj, sit for a few minutes, see his spectacles, writing desk and slippers, feel he was mocking me for trivialising life (“Look at my problems young man,” his twinkling eyes said).

I went to the river bank, sat for a while, felt happy again, walked back, ate puri/shak at the cafeteria and went back.

Then there were the riots in March 2002. Chuni Kaka (the Gandhian, Chuni Vaidya) called up to say that he and Narayan Desai were going on a silent march, with a black gag on their mouth, from the Kochrab Ashram to the Sabarmati Ashram, carrying a poster, “Ahmedabad wants peace”. “Would you like to join?” Of course, I will, I said. My son joined too. We were around 40 people to begin with. Ahmedabad was still burning. We didn’t have police protection. But people kept on joining and half way, at the Gujarat Vidyapith set up by Bapu, there were hundreds marching. Log saath aate gaye aur carvaan banta gaya. At the ashram, a message of peace was read out, in spite of my protest, in my name — and not Vaidya’s or Desai’s. It was reported the world over.

Many years later, I was to lead the Indian delegation to the first Indo-Pak Planning Commission meeting. At Takshila, the stones speak to you, although the official guide gave it an “Islamic” twist, ignoring my diplomatic demurring, which he dismissed as anti-Islamic propaganda. Later at Nalanda, the stones whispered the same stories.

Meanwhile, Bimal Patel, whose teacher, the American planner of Spanish origin, Manuel Castells, had once invited me to a select meeting of experts to brief the first Prime Minister of Spain after the fall of the Franco regime, gave me a lowdown on his plans for redevelopment of the riverfront. I told him not to plan with a 10-year flood history, and sure enough, crores of rupees of work were washed away in the next monsoon flood. During this briefing, I also muttered something about my friend, the architect Charles Correa, and that he had not spoiled the Ashram while redoing it. I shudder at the redevelopment now.

At JNU, the stones speak to you in your morning walk. The Aravalli ranges there are short of water. The Rohillas ran away because of thirst. I wasn’t going to run away. So, I got satellite imagery to help us to decide where to dig for water. While planning the Sardar Sarovar dam, we had to dig the foundations to withstand a thousand-year flood.

And now they want to turn the room where Nehru stood up on the midnight of August 14, 1947 and addressed the world — “When the world sleeps, India will awake to life and freedom” — into a museum. There are such rooms in other countries. Nations treasure their heritage. We are the descendants of Pataliputra. My ancestors include Raja Porus, Prithviraj Chauhan, the persecuted Bahadur Shah Zafar. The Dandi March is my heritage.

The redevelopment of Gandhiji’s birthplace in Porbandar destroyed its simple elegance. A few decades ago, a narrow road led to his three-storied brick-and-stone house. There was peace on each floor. You sat there, happy at the journey you had made. Now the gali is widened. The shops are gone. The house has been “redeveloped”. It’s sickening if you compare it with the earlier ambience.

We must learn to treasure the stones, each one of which will remind us of their “memory”.

Swapna Kona Nayudu writes: Why does so much Indian writing not connect its current political landscape with the wider context of empire, in its British, Soviet or American iterations?

In the aftermath of the recent US withdrawal from Afghanistan, Fariba Nawa, an Afghan-American journalist, said in a tweet, “Congrats that you wrote a book and you have a few Afghan friends on the ground. And now you’re a superstar because you embedded with the TB [the Taliban] or government forces. You were super brave. But you don’t represent us. You don’t have anything [to] lose. We do.” Nawa was responding to writing on Afghanistan by non-Afghans, of scholarly or journalistic expertise from around the world. This damning indictment compels us to ask: What are the ethics of writing about Afghanistan from New Delhi? Of course, I use New Delhi as a signifier term rather than to indicate its precise location, to indicate writing sympathetic to an Indian point of view, reflective of the worlds of policymaking and the academe that often intersect, and have a shared readership.

Due to its longstanding imagery in Indian writing as a frontier state, Indian political writing on Afghanistan to a large extent has always been writing on war. This tendency was deepened by the world wars, which occasioned a closely entwined theorisation of war and empire by South Asian thinkers. The non-violent politics of Khan Abdul Ghaffar Khan, and his Khilafat Movement in the 1920s, embodied that consciousness. Afghanistan was a central concern in an exciting tradition of anti-colonial thought and anti-imperial agitation, eclipsed in public memory by populist movements led by Gandhi, but, in actuality, enacted through writing across the British Raj. If the distance between Delhi and Kabul in the 1920s and ’30s is the distance between Gandhi and Bacha Khan, then that history of the takedown of empire should be a fertile source for writing.

Where is that history now and what role does it play in interpreting a contemporary war? And how is it that so much Indian writing disjoins the current political landscape of Afghanistan from the wider context of empire, in its British, Soviet or American iterations? Projects aimed at decolonising political writing have escaped their confines in academia and have gained considerable hold in popular writing. Yet, this present moment is perplexing because it seems that new critical approaches to war are being neglected precisely when they could be tools to evaluate the failure of and sudden abdication by a great power in India’s immediate neighbourhood. How is it possible that mid-20th-century subcontinental writers mounted extraordinarily unforgiving critiques of the imperial project, but despite long strides in the state of the theoretical field, Indian writers now are sliding back into ways of thinking about war that are resolutely imperialist?

There are two overlapping explanations for this reversal — first, the subcontinental anti-imperial tradition has now been lost to the trickle-down, ironically from the West, of Eurocentric ideas about war and empire. The radical vocabulary of modern Indian anti-imperialist thought is eschewed in favour of dominant western social and political thought, especially on writings concerning war. Eurocentrism is rampant, in what the critical theorist of empire, Tarak Barkawi, calls “the unreflective assumption of the centrality of Europe, and latterly the West in human affairs”. This sort of Eurocentric analysis is materialised in an enchantment with the consequences of the US occupation of Afghanistan for the occupying power.

Second, foreign policy analysis has become a weak substitute for responses to the imperialist, fascist and ultimately capitalist aspects of world order. There is no critique to be made if we remain shackled to the language of strategy, which is ultimately a militaristic language. Indeed, the urge to respond pragmatically goes against the notion that India and Afghanistan share an imperial past and are impaled by it in our statehood, even if not in equal measure. Profound insights have emerged on humanitarian projects in Afghanistan, and on the moral fortitude India should have shown once the US withdrew, but we need more thinking on the relationship between what is happening in Afghanistan now and the neoliberalism India has embraced for itself.

To say that there is an intimate relation between 21st-century neoliberalism of the stripe now seen globally, but rather starkly in India, and America going to war, is possibly now blasé. When the Afghan National Army fell so quickly to the Taliban this past month, it reminded me of the words of an American soldier in Iraq, 2002: “America is not at war; the Marine Corps is at war. America is at the mall.” The frailty of Afghan institutions and their impending fate must provoke in us a deeper consideration of how a South Asian state has had a disastrous decolonisation forced upon it, with those in power now an unmitigated consequence of the very imperial project that has been displaced.

After the 1960s, Indians have written little about wars that were not India’s to fight. From the 1920s to the 1960s, in a long moment of dense internationalism, writing about Asia, Africa, Latin America meant writing about wars and empire. War writing has since slid into the domain of military history, which is important in its place. But we also need to disentangle the neoliberal militarism that makes war possible but also that becomes validated through war. If we are to write about war as a field where contestation between unequal powers escapes the civility of politics, then in India we only have to look back to our own not-so-distant encounters with empire that remain with us and are unceasing in the social and political effects they produce. Reengaging India’s colonial past in service of the present moment may help us write the history of this war as that of Afghanistan’s war, waged on Afghan soil and on the bodies of Afghan men, women, children.

Smart organisations undertake leadership innovation when the going is good, instead of struggling with a messy succession only when driven to it by adversity. In the case of cricket, several countries have distributed the captaincy of different formats among different players. For England both Joe Root and Eoin Morgan have delivered well. Were India also to give charge of the white-ball game to Rohit Sharma while Virat Kohli helmed our Test aspirations, it would be a welcome experiment.

Split captaincy would indeed not be new to India. Kohli and MS Dhoni shared it in the past, and before them Dhoni and Anil Kumble. Yet, the great Kapil Dev suggested a few months ago that this is not “in our culture”. Such misremembering flows from the pervasive mythology of a singular centralised leadership. Facts of course speak otherwise. In Assam, Sarbananda Sonowal and Himanta Biswa Sarma maintained impressive equilibrium of authority for five years, until transitioning to new titles this year. In Tamil Nadu an interesting experiment is underway, with new chief minister MK Stalin empowering new finance minister Palanivel Thiagarajan to do the state’s economic messaging. Leaders too ensnared in their personality cult can fail to note shifting ground. A classic example is Winston Churchill’s shock defeat in 1945, as voters ditched his wartime successes for a peacetime prime minister who would focus on jobs and housing.

Dara Khosrowshahi has not drowned in Travis Kalanick’s shoes at all. Sergey Brin and Larry Page recruited Eric Schmidt to run Google’s business after their first successes. Brokerage firms can pay higher salaries to star traders than CEOs. A techie might demand the same at a startup, where funders often give way to professionals as the business grows. The important thing is to be open to leadership experiments. As they say, race different horses for different courses.

India’s crossing of a landmark 75 crore doses with the daily average vaccination rate inching close to 75 lakh doses in September is a remarkable achievement. Still a long distance away from the ambitious target to vaccinate all adults by the end of the year, there is hope now that a sizable section of this demographic will still be covered. The looming challenge in the days ahead is to plan for vaccinating India’s children, whose education is suffering because schools are unable to confidently reopen.

Nevertheless, the plan to vaccinate children over 12 with comorbidities is a good start. The increasing proportion of children among those infected with Covid could also be a result of adult vaccination giving the virus less legroom in that demographic. With a highly contagious and potent variant like Delta it makes sense for the government to start aiming for vaccinating all children too. But this plan will also require more vaccines to be approved for children.

Also read: Covid-19: India reports 25,404 new cases in last 24 hours

So far, ZyCov-D has been approved, and clearance for Covaxin is reportedly in the pipeline. But neither is producing enough vaccines yet to meet the needs of this huge demographic. This is where the trials on Corbevax and Covovax for children could make a huge difference. The former has secured Rs.1,500 crore funding from GoI and the latter is backed by vaccine heavyweight SII. Meanwhile, if Covaxin does achieve a long overdue significant rise in production, it could prove a big bonus for India’s vaccination programme.

Government spending will help industry, readying for demand revival, to firm up its plans as well.

Economic activity shows a welcome rebound. The Nomura India Business Resumption Index, a weekly tracker of the pace of economic activity normalisation, with the pre-pandemic level as 100, rose to 101.9 for the week ended September 12. This is higher than the 100.6 of the prior week, but lower than the 102.8 at end-August. The uptick was mainly driven by mobility. Bank credit has seen a rise too. Information technology firms are hiring more people, thanks to the rising global digital tide. Reportedly, dozens of CEOs and CXOs are also moving to domestic companies from multinationals. Overall, job creation is likely to see a strong recovery in the December quarter, going by the latest ManpowerGroup Employment Outlook Survey. Office space, too, is in brisk demand. The positive sentiment is reassuring, but the government must step up the spending momentum to consolidate recovery.

The economy also faces significant risks — such as ballooning bad loans and a change in the US monetary policy, causing liquidity to rush out of emerging markets, including India. A recent Assocham-Crisil joint study estimates the gross non-performing assets (NPA) of banks to cross ₹10 lakh crore by March 2022. It said that slippages in retail, micro, small and medium enterprise accounts due to the second wave, besides some restructured assets, could push up NPAs to 8.5-9% by March 2022. Banks will be reluctant to lend on a large scale when bad loans rise. The US Fed is likely to taper its asset purchases, $120 billion a month at present, later this year itself, although it will not be in a hurry to begin raising interest rates thereafter. Any reversal of its asset purchase plan could crimp liquidity and push capital out of emerging markets like India.

The budgeted expenditure on the capital account is ₹5.54 lakh crore for 2021-22. The Controller General of Accounts says that capital spending was 23.2% of the BE during April-July, lower than the 27.1% last fiscal. Government spending will help industry, readying for demand revival, to firm up its plans as well.

A flexible roadmap based on reform, economic growth and job creation must be prepared.

India meeting its climate targets and transitioning to a decarbonised economy without short-changing its development goals are key to the global goal of restricting warming of the planet to 1.5° C above pre-industrial levels. The Climate Action and Finance Mobilisation Dialogue launched on Monday by Environment Minister Bhupender Yadav and America's Special Presidential Envoy for Climate John Kerry is part this effort.

For developing countries such as India, finance and technology are vital determinants of the pace of climate effort. The partnerships with the US and Britain address that space by focusing on mobilising investment, channelling funds into green projects and working on innovative technology. The Dialogue, one pillar of the India-US Climate and Clean Energy Agenda 2030 Partnership announced by Narendra Modi and Joe Biden in April, will span these elements. As does the partnership with Britain — $1.2 billion investment in green projects in India, joint investments by both governments to support companies working on innovative green tech solutions, and a Climate Finance Leadership Initiative to mobilise private capital into sustainable infrastructure in India. This support should help India transition to a low-carbon economy. A key part is clean energy technology — development and demonstration of effectiveness at scale. Another is direct air carbon capture. This is critical for bringing down costs and ensuring rapid deployment.

Building on these partnerships, India must now develop a long-term plan for an economy-wide transition to a low-carbon pathway, builds climate resilience and build carbon sinks. A flexible roadmap based on reform, economic growth and job creation must be prepared.