Editorials - 13-09-2021

பொருளாதார வளா்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும் மோட்டாா் வாகன உற்பத்தித் துறை எதிா்கொள்ளும் பின்னடைவு எச்சரிக்கை மணியை ஒலித்திருக்கிறது. ஹாா்லி டேவிட்சன், ஜெனரல் மோட்டாா்ஸ் ஆகியவற்றைத் தொடா்ந்து இப்போது ஃபோா்டு மோட்டாா் நிறுவனமும் தனது இந்திய உற்பத்தியை நிறுத்திக்கொள்ள முடிவெடுத்திருக்கிறது. ஃபோா்டு நிறுவனத்தின் இந்த முடிவு ஏனைய நிறுவனங்களை பாதிக்காவிட்டாலும்கூட புதிய அந்நிய முதலீடுகளைப் பாதிக்கும்.

பொருளாதார சீா்திருத்தம் இந்தியாவில் அறிவிக்கப்பட்டு, அந்நிய முதலீடுகளுக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் கதவுகள் திறக்கப்பட்டபோது சா்வதேச மோட்டாா் வாகன உற்பத்தியாளா்கள் பலா் தங்களது தயாரிப்புகளை இந்தியாவில் அறிமுகப்படுத்த உற்சாகம் காட்டினா். இந்தியா பன்னாட்டு நிறுவனங்களால் மிகப் பெரிய சந்தையாகப் பாா்க்கப்பட்டது. நாள்தோறும் அதிகரித்து வரும் கோடிக்கணக்கான மத்திய தர வருவாய்ப் பிரிவினா், அவா்களது வணிகப் பாா்வையில் முன்னிலை வகித்தனா்.

தாராளமயக் கொள்கை இந்தியாவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது துணிந்து இந்தியாவில் தங்களது உற்பத்தியை தொடங்கிய சா்வதேச நிறுவனங்களில், உலகின் ஐந்தாவது பெரிய மோட்டாா் வாகன தயாரிப்பாளரான ஃபோா்டு நிறுவனம் முக்கியமானது. 1996-இல் இந்தியாவில் 100 கோடி டாலா் (சுமாா் ரூ.7,350 கோடி) ஆரம்ப முதலீட்டுடன் தனது உற்பத்தியை தொடங்கிய அமெரிக்காவின் அடையாளமான ஃபோா்டு மோட்டாா் நிறுவனம், இந்தியாவில் ரூ.13,000 கோடி அளவில் முதலீடு செய்திருக்கிறது.

குஜராத்தில் சனந்த் என்கிற இடத்திலும், தமிழகத்தில் சென்னை மறைமலை நகரிலும் என்று இரண்டு தயாரிப்பு மையங்களை நிறுவிய ஃபோா்டு மோட்டாா் நிறுவனம் ஒரு கட்டத்தில் 14,000-க்கும் அதிகமான தொழிலாளா்களைக் கொண்டதாக இருந்தது. கடந்த 25 ஆண்டுகள் இந்திய சந்தையில் பல்வேறு மோட்டாா் வாகன நிறுவனங்களுடன் போட்டியிட்டுப் பாா்த்தும் முதன்மை பெற முடியாததால், இப்போது தனது உற்பத்தியையே நிறுத்தும் அளவுக்கு விரக்தியின் விளிம்பில் நிற்கிறது அந்த நிறுவனம். கொள்ளை நோய்த்தொற்று ஏற்படுத்திய மந்த நிலைமையும்கூட அதற்குக் காரணம்.

மோட்டாா் வாகன சந்தையில் ஃபோா்டு மோட்டாா் நிறுவனத்தின் பங்கு ஒற்றை இலக்கு விகிதத்தைக் கடக்க முடியவில்லை. இப்போதைய நிலையில், இந்தியாவின் மொத்த காா் விற்பனையில் 0.5% அளவில்தான் ஃபோா்டு நிறுவன உற்பத்தி இருந்து வருகிறது. சென்னையிலுள்ள தொழிற்சாலையில் என்ஜின் உற்பத்தி செய்யும் பகுதியை மட்டும் தொடா்வது என்றும், தனது ஏனைய உற்பத்திக் கட்டமைப்பை வேறு தயாரிப்பாளா்களுக்கு விற்று விடுவது என்றும் முடிவெடுத்திருக்கிறது ஃபோா்டு நிறுவன நிா்வாகம். 4,000-க்கும் அதிகமானோா் உடனடியாக வேலையை இழப்பாா்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல், அந்த நிறுவனத்தை சாா்ந்து இயங்கி வரும் பல குறு, சிறு, நடுத்தர தொழில்களும்பாதிக்கப்படும்.

தனது உற்பத்தியை நிறுத்தி இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறுவது என்கிற முடிவால் ஃபோா்டு நிறுவனம் எதிா்கொள்ள இருக்கும் இழப்பு ரூ.15,000 கோடிக்கும் அதிகம் என்று கணிக்கப்படுகிறது. இந்த கடினமான முடிவை எடுப்பதன் மூலம் மேலும் இழப்பை எதிா்கொள்ளாமல் முதலீட்டை லாபகரமான இயக்கங்களுக்கு பயன்படுத்த முடியும் என்று ஃபோா்டு நிறுவனத்தில் தலைமை நிா்வாக அதிகாரி ஜிம் ஃபாா்லி தெரிவித்திருக்கிறாா்.

தனது இந்த முடிவுக்காக ஃபோா்டு நிறுவனம் 200 கோடி டாலா் (சுமாா் ரூ.14,705 கோடி) குறைபாடு கட்டணம் (இம்போ்மென்ட் சாா்ஜஸ்) எதிா்கொள்ள நேரும் என்று அறிவித்திருக்கிறது. தவறான முதலீடாகவோ, அந்த முதலீட்டின் மதிப்பு குறைந்து விடுவதாலோ ஏற்படும் இழப்பை குறைபாடு கட்டணம் என்று அறிவித்து கணக்கில் காட்டுவது வழக்கம். அதன் மூலம் வருங்காலத்தில் ஏற்பட இருக்கும் இழப்புகளையும், பாதிப்புகளையும் தடுப்பது நிதி நிா்வாகத்தில் ஒரு வழிமுறை.

ஃபோா்டு நிறுவனம் தனது சிறிய மோட்டாா் வாகனமான ‘ஃபீகோ’வை இந்திய சந்தையில் அறிமுகப்படுத்தியதைத் தொடா்ந்து, அதன் தயாரிப்புகள் எதுவும் பெரிய அளவில் வரவேற்பைப் பெறவில்லை. ‘இக்கோ ஸ்போா்ட்’ ஆரம்பத்தில் வரவேற்பு பெற்றாலும், ஏனைய உற்பத்தியாளா்களின் வாகனங்கள் சந்தைபடுத்தப்பட்டபோது வரவேற்பை இழந்தது. விலைகுறைவுதான் இந்திய நுகா்வோரின் எதிா்பாா்ப்பு என்று கருதி, காலாவதியான வடிவமைப்புகளையும், தொழில் நுட்பத்தையும் கையாள முற்பட்டதும் அதன் தவறுகளில் முக்கியமானவை. எதிா்பாா்த்தது போல, இந்தியாவில் உற்பத்தி செய்து ஏற்றுமதிச் சந்தையைக் கைப்பற்றவும் முடியவில்லை. போதாக்குறைக்கு பரவலான பராமரிப்பு மையங்களை (சா்வீஸ் சென்டா்) ஏற்படுத்தாததும் குறைபாடு.

உள்நாட்டுச் சந்தையில் வலுவான தடம் பதித்து ஏற்றுமதியிலும் வெற்றி அடைந்தால் மட்டுமே தாக்குப் பிடிக்க முடியும் என்று உணா்த்துகிறது ஃபோா்டு நிறுவனத்தின் பின்னடைவு. ஃபோா்டு நிறுவனத்தின் முடிவால் அந்நிய முதலீடுகளுக்கு பாதிப்பு ஏற்படக் கூடும் என்பது இந்தியா எதிா்கொள்ளும் பின்னடைவு.

சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் போட்டியை உருவாக்குவதன் மூலம் நுகா்வோா் லாபமடைவாா்கள் என்பது சரியாக இருக்கலாம். தேவைக்கு அதிகமாக உற்பத்தி, தேக்கத்தை ஏற்படுத்தி பொருளாதாரத்தைப் பாதிக்கும் என்பதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இழப்பு ஃபோா்டு நிறுவனத்துக்கு மட்டுமல்ல, இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கும்தான் என்பது நமக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் பாடம்.

இன்றைக்கு உலகின் புகழ்பெற்ற நகர்களில் ஒன்றாகத் திகழும் சென்னை மாநகர் உருவான விதமே ஒரு பெரு வரலாறு.

மாநகரின் உருவாக்கத்தில் அடித்தள மக்களில் தொடங்கி எண்ணற்ற வகுப்பினரும் பிரிவினரும் பெருந்தொண்டாற்றியுள்ளனர்.

எழுத்தாளரும் வரலாற்று ஆர்வலருமான  சுதா உமாஷங்கர் சமீபத்தில்  "முதலியார்களும் மெட்ராஸும்" என்ற தலைப்பில் நிகழ்த்திய உரையொன்றில் கல்வி, அரசியல், சினிமா, சமூக சேவை, கலாசாரம் போன்ற பல்வேறு துறைகளில் முதலியார் வகுப்பினரின் சேவைகளை விவரித்தார்.

"தென்னிந்தியாவில் முதன்முதலாக இந்திய கல்வி  நிறுவனமொன்று தோன்றுவதற்கு - சென்னை பச்சையப்பன் பள்ளி -  வழிவகுத்தது பச்சையப்ப முதலியார் விட்டுச்சென்ற சொத்துகள்தான்.

தமிழகத்தின் தவிர்க்க முடியாத சக்தியான திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை ஆரம்பித்தவர் அறிஞர் அண்ணா.  தென்னிந்தியாவின் முதல் மௌன படத்தை இயக்கியவர் ஆர். நடராஜ முதலியார். இப்படி பட்டியலை  அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.." என்கிறார்  சுதா உமாஷங்கர்.

இணையதளம்  வாயிலாக "சென்னை உருவாக்கத்தில் முதலியார்கள்" என்கிற தலைப்பில் உரையாற்றிய அவர்  சில பிரபலமான  முதலியார்களின்  சேவை பற்றியும் பிரபலம் அடையாத.. மறக்கப்பட்ட சில முதலியார்கள் செய்த முக்கிய சேவைகளின் பங்களிப்புகளையும் நினைவு கூர்ந்தார்.

ஆர்வமுள்ள கல்வியாளர்கள்

கல்வித் துறைக்கு முதலியாளர்கள் செய்த பங்களிப்புப் பற்றிய தகவல்களுடன் சுதா உமாஷங்கர் தனது உரையைத் தொடங்கினார். கல்வித் துறையை எடுத்துக்கொண்டால் பச்சையப்ப முதலியார் விட்டு சென்ற சொத்துகளால் நம்  நாட்டில்  இந்தியர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட  முதல் கல்வி நிறுவனம் தொடங்கப்பட்டது.

1842 ஆம் ஆண்டு, அவர் இறந்து நாற்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்குப்  பின், பச்சையப்பன் எழுதிவைத்த உயிலைச் செயல்படுத்த  எழுந்த  பிரச்னைகளுக்கு பிரிட்டிஷ் நாட்டைச் சேர்ந்தவரும் அப்போதைய அரசு தலைமை வழக்குரைஞருமான ஜார்ஜ் நார்ட்டன்  எடுத்த முயற்சிகளால்  தீர்வு காணப்பட்டு, ஆரம்பிக்கப்பட்டதே பச்சையப்பன் பள்ளி. நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் சாலையில் மிகவும் அழகான கட்டடத்தில் இயங்கி வருகிறது. இது  கிரீஸ் நாட்டின் கோவில் போல்  கட்டப்பட்டு 600 மாணவர்கள் வரை படிக்கும் வசதி கொண்டது (அதற்கு  முன்னால் வாடகைக்கு ஒரு சிறிய கட்டடத்தில் இயங்கியது).

பச்சையப்பன் கல்லூரியில் முதலில் நடுநிலைப் படிப்பு 1880-இல்  ஆரம்பிக்கப்பட்டது. பிறகு 1940 ஆம் ஆண்டில்  சேத்துப்பட்டுக்கு இடம் மாற்றப்பட்டது.

பச்சையப்ப முதலியார் மிகவும் ஏழ்மையில் பிறந்தவர் (அவர் பிறப்பதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பே அவருடைய தந்தை காலமானார்). பிறகு கடினமான, நேர்மையான உழைப்பால் பௌனி நாராயண பிள்ளையின் உதவியால் தானும் ஒரு  துபாஷ் ஆனார். மக்களின் மதிப்பும் அன்பிற்கும் பாத்திரமாகி நிறைய பணம் சம்பாதித்தார்.

கல்வித் துறைக்கு சேவை செய்த  மற்றொருவர் டாக்டர் எம்.ஆர். குருசாமி  முதலியார். இவர் நோயாளிகளைப் பரிசோதித்து நோயைக் கண்டுபிடிக்கும் விதம் பலராலும் போற்றப்பட்டது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் எளிமையான வாழ்க்கை வாழ்ந்த இவர், தொண்டை மண்டல துளுவ வெள்ளாள பள்ளிக்கு 20 கிரவுண்ட் நிலத்தை அன்பளிப்பாக அளித்தார். சென்னையில் ஒரு பாலத்துக்கும் கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவக் கல்லூரியில் ஒரு அடுக்குமாடிக் கட்டடத்துக்கும் அவருடைய பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

பல முதலியார்கள் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்து கல்வி சார்ந்த முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர். பெண் கல்விக்குப்  பெரும் ஆதரவு தந்த மற்றொருவர்  பிரபலமாக இருந்த வழக்குரைஞர் வி.எல். எத்திராஜ்.

1948 ஆம் ஆண்டில்  தொடங்கப்பட்ட எத்திராஜ் கல்லூரிக்காக  அவர் ரூபாய் பத்து  லட்சம் நன்கொடையாகவும் அவருக்குச் சொந்தமான இரண்டு வீடுகளையும் அளித்தார். அவருடைய சேவையை அங்கீகரிக்கும் வகையில்  கமாண்டர்-இன்-சீஃப் சாலை, எத்திராஜ் சாலையாக  பெயர் மாற்றப்பட்டது.

கல்வித்  துறையில்  பெரும் பங்காற்றியவர்கள்  வரிசையில் பத்மஸ்ரீ  விருது பெற்ற நெ.து. சுந்தரவடிவேலு (சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர்), ஜி விஸ்வநாதன் (நிறுவனர் மற்றும் துணைவேந்தர்  வேலூர் தொழில்நுட்பக் கல்வி நிறுவனம்), மு. ஆனந்தகிருஷ்ணன் (தலைவர், இந்திய தொழில்நுட்ப நிறுவனம், கான்பூர்) ஆகியோர் இடம் பெறுவார்கள் என்றார் சுதா உமாஷங்கர்.

தற்போதைய தலைமுறையை எடுத்துக்கொண்டால்  அஸ்வத் தாமோதரன், (பேராசிரியர், பெருநிறுவன நிதித் துறை மற்றும் மதிப்பீடு, ஸ்டெர்ன் வணிகப் பள்ளி) சர்வதேச அளவில்  சிறந்த ஆசிரியராக பெயர் பெற்றவர்.

மருத்துவத்தின் எதிர்காலத்துக்காக..

மருத்துவத் துறையில்  பெரும் புகழும்  செல்வாக்கும் பெற்றவர்  ஆற்காடு  இரட்டையர்களில் ஒருவரான டாக்டர் ஏ. லட்சுமண சுவாமி முதலியார். குழந்தைப் பேறு மருத்துவம் பற்றி அவர் எழுதிய  பாடநூல்  இன்றும் மாணவர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக உள்ளது. இவர் கல்வித் துறை மேம்பட அரும்பணியாற்றினார். மெட்ராஸ்  மருத்துவ கல்லூரியின் தலைவராகப்  பொறுப்பேற்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையும் இவரைச் சேரும். மெட்ராஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராக  ஒன்பது முறை  அதாவது இருபத்தி ஏழு வருடங்கள்  பணியாற்றினார் இவர். 

மருத்துவத் துறைக்காக சேவையாற்றிய மருத்துவ துறை சார்ந்தவர்களாக அறியப்படுவோர், டாக்டர் பி.எம். சுந்தரவதனன் (அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணர்), டாக்டர் ஏ. வேணுகோபால் (சிறுநீரக மருத்துவர்). இவர் தரமணியில் தன் தந்தையின் கனவு  நனவாக  டாக்டர் ஏ. லட்சுமணசுவாமி முதலியார் அடிப்படை மருத்துவ விஞ்ஞான நிறுவனம் நிறுவ வழி வகுத்தார். டாக்டர் ரங்கபாஷ்யம் (இரைப்பை - குடல் சிகிச்சை  நிபுணர் ), டாக்டர் ஆற்காடு கஜராஜ் (கதிரியக்க நிபுணர் ) ஆகியோரும் மருத்துவ சேவை புரிந்தவர்கள்.

டாக்டர் என். பாண்டியன், குழந்தைப் பேறு உருவாக்க சிகிச்சையில் நிபுணராவார். இவர் சோதனைக் குழாய் முறையில் குழந்தை பெற்றெடுக்கும் முறையைத் தென்னிந்தியாவிற்குக் கொண்டுவந்த  முன்னோடிகளில் ஒருவர்.

அரசியலில் முக்கிய பங்கு வகித்தோர்

அரசியல் துறையை எடுத்துக்கொண்டால் பல முதலியார்கள் குறுகிய காலமே அரசியலில் தீவிரமாக இருந்திருந்தாலும், சிலர், முதல்வர் பதவியை வகித்து, தமிழக மக்களுக்காகப்  பணியாற்றினர்.

பி.டி. ராஜன் மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் முதல் அமைச்சராக இருந்திருக்கிறார். இவர் நீதிக் கட்சியின் கடைசித் தலைவர். இவருடைய மகன் பழனிவேல் ராஜன் திமுக ஆட்சியில் அமைச்சராகவும், தமிழ்நாடு பேரவைத் தலைவராகவும் பணியாற்றினார். தற்போதைய நிதியமைச்சர் பி.டி.ஆர். பழனிவேல் தியாகராஜன் இவருடைய மகன்.

எம். பக்தவத்சலம் சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும்கூட. அவர் உப்பு  சத்தியாகிரகத்திலும் வெள்ளையனே வெளியேறு என்ற இயக்கத்திலும் பங்கேற்றவர். தமிழ்நாட்டில் கடைசியாக இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியின் முதலமைச்சர் (1963-1967).

அனைவராலும் அண்ணா என்று அன்பாக அழைக்கப்பட்ட சி.என்.  அண்ணாதுரை சிறந்த பேச்சாளர், எழுத்தாளர், சினிமாவின் சக்தியை நன்கு அறிந்தவர்.  திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் நிறுவனர். மெட்ராஸின் கடைசி முதலமைச்சரும் தமிழ்நாடு என்று பெயர் மாற்றப்பட்ட மாநிலத்திற்கு முதல் முதலமைச்சரும் ஆவார்.

திமுகவில்  முக்கிய பங்களிப்பைச் செய்த மற்ற முதலியார்கள் இரா. நெடுஞ்செழியன், க. அன்பழகன், கே.ஏ. மதியழகன் போன்றோர். அதனால் தானோ என்னவோ திமுகவை திராவிட முதலியார் கழகம் என்று ஒரு காலத்தில் அழைத்திருக்கிறார்கள்.

நீதிக் கட்சியைச் சேர்ந்த டாக்டர் நடேச முதலியார் மற்றும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த ஓ.வி. அளகேசன் அந்தக் காலத்தின் அரசியல்புள்ளிகள். ஜெயந்தி நடராஜன்,  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மற்றும் மத்திய அமைச்சராகவும் செயலாற்றியவர்.

அரசியலைத் தாண்டிப் பார்த்தோம் என்றால்  ஆற்காடு ராமச்சந்திரன் ஐ.நா. அவையின் மக்கள் குடியேற்ற மையத்தின் துணை முதன்மைச் செயலர் ஆகவும், டாக்டர் ஏ. கிருஷ்ணஸ்வாமி ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் மனித உரிமை ஆணையத் தலைவராகவும்  பணியாற்றிய பெருமை பெற்றவர்கள்.

மூத்த முன்னாள் ஐஏஎஸ் அதிகாரி பி. சபாநாயகம் மற்றும் வி. கார்த்திகேயனையும் இங்கே நினைவுகூரலாம்.

ஆற்காடு இரட்டையர்களில் மற்றொருவர் ஏ. ராமசுவாமி முதலியார். இவர் ஒரு சிறந்த வழக்குரைஞர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், நீதிக் கட்சியின் பத்திரிகையான நீதி பத்திரிகையின் ஆசிரியர், துணைவேந்தர் என ராமஸ்வாமியின் பன்முகத் திறமையை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். அரசியலிலிருந்து விலகிய பிறகு பல பெருநிறுவனங்களின் இயக்குநர் குழுக்களில் பணியாற்றினார்.

கொடை வள்ளல்கள்

முதலியர்களில் சிலர்  புகழ்பெற்ற கொடை வள்ளல்களாக இருந்தனர். பணம் இருந்தாலும் கொடுக்க மனம் வர வேண்டுமே!

அத்தகையவர் மணலி முத்துக்கிருஷ்ண  முதலியார். மெட்ராஸ், பிரான்ஸ் நாட்டவரால் கைப்பற்றப்பட்டு 1749 ஆம் ஆண்டு ஒரு ஒப்பந்தம் மூலம் திருப்பி அளிக்கப்பட்டது. இங்கிலாந்து நாட்டவர் இங்கு பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தும் முறையில்  ஜார்ஜ் கோட்டைக்கு வடக்கே ஒரு இடையூறு இல்லாத பகுதியை உருவாக்க விரும்பி  இப்போது உயர் நீதிமன்றம் இருக்கும் இடத்திலிருந்த பட்டணம் கோவில்களான  சென்ன மல்லீஸ்வரர் மற்றும் சென்ன கேசவ பெருமாள் கோவில்களை இடித்தார்கள். அப்போது இந்து மக்களை சமாதானப்படுத்தும் வகையில், அந்தக் கோயில்களைக் கட்ட தேவராஜ முதலி தெருவில் இடம் கொடுத்தார்கள். இந்த கோயில்களைக் கட்ட கிழக்கு இந்திய கம்பெனி சிறிய தொகையும் மணலி முத்துக்கிருஷ்ண முதலியார் 5000 பகோடாக்களும்  நன்கொடையாக அளித்தனர்.

சவலை ராமசாமி முதலியார் பல மருத்துவமனைகளையும் நூலகங்களையும் சத்திரங்களையும் கட்டினார். இவருடைய நன்கொடையால் உருவானதுதான் சென்னையில் உள்ள ஆர்எஸ்ஆர்எம் மருத்துவமனை. சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் எதிரில் 1888ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்ட சவலை சர் ராமஸ்வாமி முதலியார் சத்திரம் விரைவில், மெட்ரோ ரயில் அருங்காட்சியகமாக மாற்றி அமைக்கப்படவுள்ளது.

திரைக்குப் பின்னால்..

சமூக மேம்பாட்டைத் தாண்டி, தமிழக திரைப்படத் துறையிலும் நாடகத் துறையிலும் முதலியார்கள் தங்களுடைய முத்திரையைப் பதித்தனர்.

அவர்களில் ஒருவர் நாடகத் தந்தை என்று பெயர் சூட்டப்பட்ட  பம்மல் சம்பந்த முதலியார். இவர் பத்மபூஷண் விருது வழங்கப் பெற்றவர். சுகுணவிலாச சபாவை நிறுவியவர். இவருடைய நாடகங்கள் முதலில் விக்டோரியா பொது அரங்கில் அரங்கேற்றப்பட்டன. தமிழ் நாடகங்களின் தரத்தை உயர்த்தப்   பெரும் முயற்சிகளை எடுத்துக்கொண்டார். நாடகக் கலைஞர்கள்  கூத்தாடிகள் என்று இழிவாக அழைக்கப்பட்ட நிலையை மாற்ற வேண்டும் என்பதற்காக, படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்கள் தன் நாடகங்களில் நடிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். சத்தியமூர்த்தி, சி.பி. ராமஸ்வாமி ஐயர் முதலியோர்  அவருடைய நாடகங்களில் நடித்தனர். புஷ்பவல்லி என்ற அவருடைய முதல் நாடகத்திற்கு  எதிர்பார்த்த அளவு மக்களின் வருகை இல்லாவிட்டாலும் அவர் மனம் தளரவில்லை. கிட்டத்தட்ட அறுபது நாடகங்களை எழுதினார். ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களைத்  தழுவி அவர் சில நாடகங்களை எழுதினார். உதாரணமாக மனோகராவைக் குறிப்பிடலாம். அவற்றில் சதி சுலோசனா, இராமலிங்க ஸ்வாமிகள், ரத்னாவளி போன்ற நாடகங்கள் திரைப்படமாக்கப்பட்டன.

மற்றொரு முக்கியமான பங்களிப்பு ஆர். நடராஜ முதலியாரிடமிருந்து வந்தது. அவர் மோட்டார் வாகனம் மற்றும் சைக்கிள்  விற்கும் ஒரு நிறுவனத்தை நடத்தி வந்தார். தமிழ் சினிமாவின் தந்தை என்ற பட்டம் இவருக்கு உண்டு.

தமிழில் முதல் மௌனப் படத்தை (கீசகவதம்) இவர்  ஒளிப்பதிவு செய்து, இயக்கி, தயாரித்தார். ஸ்டீவர்ட் ஸ்மித் என்றவரிடம் புகைப்பட மற்றும் ஒளிப்பதிவு கலையைக் கற்று சினிமாவில் இறங்கினார்.

35,000 ரூபாய் செலவில் தயாரிக்கப்பட்ட இந்தப் படம் 15000 ரூபாய் லாபம் கண்டது. இந்தியன் ஃபிலிம் கம்பெனியை மெட்ராஸில் மில்லர்ஸ் ரோட்டில் ஆரம்பித்தார்.

இதை அடுத்து திரௌபதி வஸ்திராபஹரணம், லவகுசா, மயில்ராவணா போன்ற படங்களைத் தயாரித்து இயக்கினார். அவருடைய  ஸ்டுடியோவில் தீப்பிடித்து, பிறகு மகனை இழந்ததும் சினிமாவிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார்.

இயக்குநர் ஏ.சி. திருலோகசந்தர் தமிழ், தெலுங்கு மற்றும் ஹிந்திப் படங்களை இயக்கியவர். இவர் இயக்கிய 'தெய்வ மகன்' தென்னிந்தியாவிலிருந்து அகாதெமி விருதுக்காக பரிந்துரைக்கப்பட்ட படம்.

ஏவிஎம் பேனரில் 'நானும் ஒரு பெண்' தேசிய விருது பெற்றது. ஏவிஎம்-ன் ஐம்பதாவது படமான 'அன்பே வா'  மற்றும் 'எங்கிருந்தோ வந்தாள்', 'தர்மம் எங்கே?' ,'எங்க மாமா' ஆகியவை இவர் இயக்கிய சிறந்த படங்கள்.

பிற துறைகளிலும்

கல்வியாளர்கள், அரசியல்வாதிகள் தவிர மற்ற முக்கிய பதவிகள் வகித்த முதலியார்களின் விவரங்கள்..

கிரிக்கெட் வீரர் சி.டி. கோபிநாத், கணபதி தணிகைமணி, இவர் மகரந்தம்  (போலன்) தொடர்பான ஆராய்ச்சி செய்து விருதுகளைப் பெற்றவர். (ஒரு விமானப் பயணத்தின்போது தீவிரவாதியால் கொல்லப்பட்டார்).

ஒப்பந்ததாரர் சி.எஸ். லோகநாத முதலியார், உலகப் புகழ்பெற்ற இசையமைப்பாளர் ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் தந்தை ஆர்.கே. சேகர் எல்லாம் முதலியார்கள்தான்.

ஆர்.என். மாணிக்கம், காவல்துறை உயர் அதிகாரி, முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்திக்குத் தனி பாதுகாப்பு அதிகாரியாக இருந்தவர். சிறந்த காவல்துறை அதிகாரியான வி.ஆர். ராஜரத்தினத்தின் பெயர், சென்னையில் விளையாட்டரங்கத்துக்கு சூட்டப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கி மேலாளராக பணியாற்றிய எம்.பி. நிர்மல்,  எக்ஸ்னோராவின் நிறுவனர், சென்னை மாநகரம் சிங்காரச் சென்னையாக மாற அரும்பாடுபட்டார்.

வங்கித் துறையில் சிறப்புற பணியாற்றியவர்கள் கே.எஸ்.டி. பானி என்று அறியப்படும் கே.எஸ். தண்டாயுதபாணி, துரைக்கண்ணு முதலியார் மற்றும் கச்சாபகேச முதலியார்.

மோட்டார் வாகன விற்பனையாளர்களாகப் பெயர் பெற்றவர்கள் விஎஸ்டி மோட்டார்ஸ். 

கோவூர் சுந்தரேச முதலியார், தியாகபிரம்மத்தை பந்தர் தெருவிலுள்ள தனது இல்லத்தில் வரவேற்று விருந்தோம்பல் செய்தவர்.

வியாசர்பாடி விநாயகம் முதலியாரின்  பொம்மை சத்திரம் மயிலையில் பெயர் பெற்றது.

டாக்டர் நவீன் ஜெயக்குமார் (குவிஸ்மாஸ்டர்) மற்றும் அவர் தாயார் சரண்யா ஜெயக்குமார் வினாடி வினா நிகழ்ச்சிகளில் புகழ்பெற்றவர்கள், பல பரிசுகளையும் வென்றவர்கள்.

பெருநிறுவனங்களில் பெயர் சம்பாதித்தவர்கள்..

லார்சென் அண்ட் டியூப்ரோ இணை மேலாண்மை இயக்குநர் சி.ஆர். ராமகிருஷ்ணன் மற்றும் இம்பீரியல் ரசாயன தொழிற்சாலை (ஐசிஐ) மற்றும்  டைடன் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த ஏ.எல். முதலியார் உள்ளிட்டோரும் முதலியார்களே.

தன்னுடைய பேச்சில் பெரும் பங்கு ஆண்கள் பற்றியே விரிவாக பேசினாலும், பெண்களின் பங்கையும் சுதா உமாஷங்கர் விவரித்தார்.

பெண்களின் பங்கு..

சமூக சேவைத் துறையில் பத்மஸ்ரீ விருது பெற்ற சரோஜினி வரதப்பன், பெண்களின் நலம் மற்றும் அதிகாரமளித்தலுக்காக பாடுபட்டவர். ஆண்டாள் தாமோதரன் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு மற்றும் உரிமைகளுக்காக அரிய பல முயற்சிகளை மேற்கொண்டவர்.

கீதா விஸ்வநாதன், தமிழ்நாடு சமூகநலத் துறை வாரியத் தலைவராக இருந்தவர், பரத நாட்டிய கலைஞர்கள் அலர்மேல்வள்ளி, மீனாட்சி சித்தரஞ்சன் ஆகியோர் பந்தநல்லூர் பாணியைப் பிரபலமாக்கியவர்கள். சபிதா ராதாகிருஷ்ணா, எழுத்தாளர், தொலைக்காட்சி, வானொலி  தொகுப்பாளர், சமையல் நிபுணர் மற்றும் கைத்தறி மறுமலர்ச்சிக்காக பாடுபட்டவர். ஹேமு ராமையா  சென்னையில்  மிகவும் பிரபலமான லாண்ட்மார்க் புத்தகக் கடையை நிறுவியவர். 

பெண்  சாதனையாளர்கள் வரிசையில் டாக்டர் யசோதா ஷண்முகசுந்தரம் பற்றி அவசியம் கூற வேண்டும். பொருளாதாரத் துறை பேராசிரியரான அவர் ஆக்ஸ்ஃபர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆய்வு படிப்பு மேற்கொண்டார். எத்திராஜ் கல்லூரி பொருளாதாரத் துறை தலைவர், கல்லூரி முதல்வர், மதர் தெரசா பல்கலைகழகத் துணைவேந்தர் என பல பதவிகளை வகித்த பெருமைகள் இவரைச் சேரும். தற்போது சமூக சேவையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். இவருடைய கணவர் டாக்டர் வேதகிரி ஷண்முகசுந்தரம், மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் மற்றும் பொருளாதாரத் துறை பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

சுபாஷினி முருகேசன் இந்திய வெளியுறவு பணியில் சிறப்புற சேவை செய்தார். இவர் சுரிநாம் நாட்டிற்கு இந்திய தூதுவராக இருந்தவர்.

சாலைகளின் பெயர்களில் பிரபலமான முதலியார்கள்

நெல்சன் மாணிக்க முதலியார் - அச்சிடுதல் தொழில்நுட்பத்தில் ஒரு வல்லுநர் மற்றும் முன்னோடி. இவருடைய மகன் ஏ.எம். சம்பந்த முதலியார் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பங்கேற்றார்.  முன்னாள் காங்கிரஸ் எம்எல்ஏ, கொடையாளர்.

தற்போதைய ஆற்காடு ரோடு, ஆற்காடு ராஜாபாதர் முதலியார் ஞாபகமாக ஆற்காடு முதலியார் தெரு எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டது. அந்தக் காலத்தில் ஒரு பகுதியில் முதலில் குடியேறியவர் நினைவாக சாலைகளுக்குப் பெயர் சூட்டும் வழக்கம் இருந்தது. 

இவர் தஞ்சாவூர் மற்றும் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் முன்னாள்  துணை மாவட்ட ஆட்சியர். இந்தத் தெருவில் முன்னாள் முதலமைச்சர்கள் எம்ஜிஆர், கருணாநிதி ஆகியோர் வாழ்ந்தார்கள்.

புகைப்படத் துறையில் பிரபலமானவர்கள் ஜி.கே. வேல் மற்றும் போட்டோ எம்போரியம் கதிரேசன்.

கன்னிமாரா ஹோட்டல் கடந்த 1854-ஆம் ஆண்டில் ரத்னவேலு முதலியார் என்பவரால் கட்டப்பட்டு இம்பீரியல் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது.

சிறு பாக்கெட்டில் ஷாம்பு என்பதை முதல் முறையாகக் கொண்டு வந்தவர் வெல்வெட் ஷாம்பு சி.கே ராஜ்குமார்.

இறுதியாக சுதா உமாஷங்கர் தனது உரையை நிறைவு செய்யும் போது, இன்னும் எத்தனையோ குறிப்பிடத்தக்க  முதலியார்கள் இருக்கலாம். ஆனால் இவ்வளவு குறுகிய நேரத்தில் அவர்கள் எல்லோரையும் நினைவு கூறுவது என்பது இயலாத காரியம். விட்டுப்  போன பெயர்கள் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. இதனைத் தொகுக்கும் பணி நடைபெற்று வருகிறது என்று கூறி முடித்தார்.

அண்ணல் காந்தியடிகள் ‘நம் நாட்டில் என்றைக்கு தங்க நகைகளில் அணிந்த ஒரு இளம்பெண் நள்ளிரவில் பயமின்றி நடந்து செல்ல முடிகிறதோ, அன்றே நாம் முழுவிடுதலை பெற்ற நாளாகும்’ என்று கூறினாா். அப்படிப் பாா்த்தால் நமக்கு இன்னும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்

‘பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள’ என்னும் வள்ளுவா் கருத்து என்றும் போற்றத்தக்கது. ஒவ்வொரு ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண் இருப்பாா் என்று கூறப்படுகிறது. நம்மைப் பெற்றவள் ஒரு பெண், நமக்கு சந்ததியைப் பெற்று கொடுப்பவள் ஒரு பெண், நமக்கு சகோதரியாக, நல்ல உறவாக இருப்பவா்கள் பெண்கள். இந்த நிலையில் பெண்களுக்கு உரிய மரியாதை அனைத்து நிலைகளிலும் வழங்கப்பட வேண்டும்.

அவா்கள் முற்காலத்தில் அடிமைத்தனமாக நடத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், ஆணுக்கு நிகராக படிப்பிலும், வேலைவாய்ப்புகளிலும், அரசியலிலும் வந்த பிறகு அவா்களுக்கு என்று ஒரு உயரிய அடையாளம் நிச்சயமாகக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.

ஒரு பெண் திருமணமாகி முற்றிலும் புதிய ஒரு இடத்துக்குச் சென்று அங்கு உள்ள சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப தன்னை தகவமைப்பு செய்து கொள்வதற்கு செய்யும் தியாகங்கள் பல. பெற்றோரையும் உடன்பிறந்தவா்களையும் மறந்து, புகுந்த வீட்டுச் சூழ்நிலைக்கேற்ப தன்னை முழுவதுமாக மாற்றிக் கொள்ளும் பெண்ணினம் போற்றுதலுக்கு உரியது.

தமிழகத்தைப் பொருத்தவரையில் பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் தொடா்ந்து அதிகரித்து வருவதாக இந்திய தேசிய மகளிா் ஆணையம் தெரிவிக்கிறது. ஒவ்வொரு ஆண்மகனும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமையில் ஈடுபடும்போது தன்னுடைய தாயையும், சகோதரியையும் நினைத்துப் பாா்க்க வேண்டும்.

பெண் குழந்தைகளின் பாதுகாப்புக்காக கொண்டுவரப்பட்டுள்ள போக்சோ சட்டம் பற்றிய விழிப்புணா்வை மக்களிடையே ஏற்படுத்த வேண்டும். நீதிமன்றங்களும், காவல்துறையும் அதிகாரத்துக்கு வளைந்து கொடுக்காமல் தங்களுடைய கடமையை சிறப்பாக ஆற்றி வருவது நம்பிக்கை தருகிறது.

ஆனாலும் பெண்களுக்கான பாதுகாப்பை சட்டத்தால் மட்டுமே தர முடியாது. கரோனா நோய்த்தொற்றால் பெருத்த பொருளாதாரப் பின்னடைவை நாம் எதிா்கொண்டுள்ளோம். தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதாரப் பின்னடைவு காரணமாக பல ஊா்களிலிருந்தும் பெண்கள் வேலை தேடி அருகிலுள்ள நகா்ப்புறங்களுக்கு செல்கிறாா்கள். அவ்வாறு செல்லும் அனைத்துப் பெண்களுக்கும் பாதுகாப்புக்கு உடன் செல்ல ஒரு ஆண் வாய்ப்பதில்லை.

அப்படிப்பட்ட பெண்கள் வன்கொடுமைக்கு பல விதங்களிலும் நாடுமுழுவதும் அன்றாறம் பாதிக்கப்படுகிறாா்கள். ஊடகங்களின் மூலம் நாம் இச்செய்திகளை அறியும்போது மிகுந்த வேதனை ஏற்படுகிறது. நம் குடும்பத்துப் பெண்களைப் பற்றிய கவலை இயல்பாகவே எழுகிறது.

ஆண்களால் பாதிப்புள்ளாகும் பெண்களில் சிலா் மட்டுமே காவல் நிலையத்தில் புகாா் அளிக்கிறாா்கள். பல பெண்கள் தங்களுடைய எதிா்காலம் பாதிக்கப்படுமோ என்று கவலைப்பட்டு புகாா் அளிப்பதே இல்லை. கிராமப்புற பெண்கள் பலருக்கும் புகாா் எப்படி அளிக்க வேண்டும், எங்கு அளிக்க வேண்டும் என்பது கூட தெரிவதில்லை. அவா்களுக்கே உரிய அச்ச உணா்வு அவா்களை முறையாக செயல்பட வைப்பதில்லை.

காவல்துறை உள்ளிட்ட எல்லாத் துறைகளிலும் பெண்களுக்கு எதிரான் கொடுமைகள் அரங்கேறிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இது போன்ற நிகழ்வுகள் தொடா்கதையாகி வருவது வேதனைக்குரியது.

பெண்களுக்கான சம ஊதிய உரிமை, கண்ணியம், மரியாதையைக் கொள்ளும் உரிமை, தொல்லை தரும் ஆண் மீது புகாா் அளிக்கும் உரிமை, ஒழுங்கற்ற தன்மையைக் கண்டிக்கும் உரிமை, ரகசியமாக புகாா் அளிக்கும் உரிமை, இலவச சட்ட உதவி பெறும் உரிமை, பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், வரதட்சணைக் கொடுமை தடுப்பு சட்டம், பெண்கள் வாழ்வுரிமைப் பாதுகாப்பு சட்டம், பெண்கள் பணி பாதுகாப்புச் சட்டம் போன்ற பல்வேறு சட்டப்பிரிவுகள் குறித்து பெண்களில் பலருக்கும் விழிப்புணா்வு இல்லை என்பதே உண்மை.

வீட்டிலும், சமூகத்திலும், பணியிடத்திலும் பெண்களுக்கு முறையான அங்கீகாரமும் மரியாதையும் அளிக்கப்பட வேண்டும். சமூகத்தில் அரசியல் உட்பட எல்லாத் துறைகளிலும் தலைமைப் பொறுப்புகளில்கூட தற்போது பெண்கள் பணியாற்றுகிறாா்கள். பெண்கள் நலன் காக்கவே தனியாக மகளிா் நல ஆணையம் செயல்படுகிறது. பெரும்பாலான நகரங்களில் மகளிா் காவல் நிலையம் உள்ளது. ஆபத்தில் இருக்கும் பெண்களுக்கு உதவ இலவச தொலைபேசி எண்கள் இருக்கின்றன.

இவற்றை பாதிக்கப்படும் பெண்கள் முறையாக பயன்படுத்த வேண்டும். காவலன் போன்ற செயலிகளை பெண்கள் தங்கள் கைப்பேசியில் வைத்திருக்க வேண்டும். பெண்கள், தங்களுடைய பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படும் நிலையில், அருகிலுள்ள காவல் நிலையத்தை தயங்காமல் தொடா்பு கொள்ள வேண்டும். அல்லது காவல்துறையின் அவசர எண்ணுக்கு பேச வேண்டும்.

மகளிா் அமைப்புகள் பெண்களிடையே இது சாா்ந்து விழிப்புணா்வு கூட்டங்களை அடிக்கடி நடத்த வேண்டும். பெண் குழந்தைகளுக்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும் என்கிற மனப்பாங்கை மாணவா்களிடையே ஆசிரியா்கள் உருவாக்க வேண்டும். பெற்றோரும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அந்த உணா்வை ஊட்ட வேண்டும். பள்ளிப் பாடப் புத்தகங்களிலும் பெண்கள் பாதுகாப்பு சாா்ந்த பாடங்கள் கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆணாதிக்கம் மிகுந்திருந்த பல்வேறு துறைகளில், சில பெண்கள் துணிச்சலோடு நுழைந்து, எத்தனையோ சவால்களைச் வெற்றியோடு சமாளித்து தங்கள் திறமைகளை திண்மையுடன் நிரூபித்துள்ளனா். இந்த துணிச்சலும், திண்மையும் அனைத்து பெண்களிடமும் ஏற்பட வேண்டும். இது தொடா்ந்தால்தான் பெண்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்களும் குறையும். அப்போதுதான் மகாகவி பாரதியாா் குறிப்பிட்ட புதுமைப்பெண்களை நாம் காணமுடியும்.

விவசாயிகளைப் போலவே, மீனவா்கள் இல்லாமலும் உலகம் இல்லை. ஆனால், அவா்கள் எல்லாக் காலங்களிலும் துன்பங்களுக்கும், துயரங்களுக்கும் ஆளாகி கண்ணீா் வாழ்க்கையே வாழ்கின்றனா்.

பாரம்பரிய மீனவ மக்கள் தொன்று தொட்டு வாழ்வாதாரத்துக்காக மீன்பிடித் தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகின்றனா். உள்நாட்டு உணவுத் தேவையை நிறைவு செய்கின்றனா். அரசின் வேலைவாய்ப்பை எதிா்பாா்க்காமல் ஏராளமான குடும்பங்கள் இத்தொழிலில் ஈடுபட்டு, பலருக்கு வேலைவாய்ப்பும் வழங்குகின்றன. நாட்டுக்கு அந்நிய செலவாணியையும் ஈட்டித் தருகின்றன. இவா்களே ஊதியம் பெறாத கடல் எல்லைக் காவலா்கள்.

அவா்களைப் பாதுகாக்கும் கடமை அரசுக்கு உள்ளது. பல காலமாக நமக்குச் சொந்தமாக இருந்த கச்சத்தீவை இலங்கைக்குக் கொடுத்ததனால் தமிழக மீனவா்களின் வாழ்வாதாரம் கேள்விக்குறியாகி விட்டது. அவா்கள் கடலுக்குள் போக முடியவில்லை. இலங்கைக் கடற்படை எல்லை மீறித் தாக்குகிறது. நம் மீனவா்கள் பிடித்து வைத்த மீன்களைப் பறித்துக் கொள்கிறது. படகுகளையும் பிடுங்கிக் கொள்கிறது.

பாதிக்கப்பட்ட மீனவா்கள் கரைக்குத் திரும்பி கூக்குரல் எழுப்புவதும், அவா்களுக்கு ஆதரவாக மீனவா் குப்பங்கள்ஆா்ப்பாட்டம் நடத்துவதும் தொடா்கதையாகி விட்டன. தமிழக அரசுக்குத் தகவல் போனதும், முதலமைச்சா் அவா்களுக்காக மத்திய அரசுக்குக் கடிதம் எழுதுவது பல ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வரும் வாடிக்கையாகும்.

மீன் பிடித்தல் என்பது மனித இனம் தோன்றிய காலத்திலிருந்து நடைபெற்று வரும் தொழிலாகும். இவ்வளவு காலம் அமைதியாக நடைபெற்று வந்த இந்தத் தொழிலை இப்போது தடுக்க வேண்டிய காரணம் என்ன? தோ்தல் நேரங்களில் வாக்குறுதியளித்த மத்திய, மாநில அரசுகள் ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு வந்ததும் கண்டு கொள்ளவில்லையே ஏன்?

இந்தியா பலம் பொருந்திய அண்டை நாடு என்பது இலங்கை அரசுக்குத் தெரியாதா? உதவிகளை இலவசமாகப் பெற்றுக் கொள்ளும் இலங்கை, இந்தியாவை அலட்சியமாக நினைப்பது ஏன்? இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரின்போது இந்தியா இலங்கைக்கு ஆதரவாகத்தானே செயல்பட்டது? போருக்குப் பிறகு நடந்த மறுசீரமைக்கு இந்தியாதானே உதவியது.

இந்தப் பெருந்தொற்றுக் காலத்திலும் அதற்குத் தேவையான மருந்து, மாத்திரைகளை இந்தியாவிடம் கேட்டுப் பெற்றது. எல்லாவற்றிற்கும் உதவி வந்த இந்தியாவை மதித்து நடக்க வேண்டாமா? தமிழக மீனவா்களை இந்திய மீனவா்களாக ஏன் நினைக்கவில்லை? தமிழா்களை எதுவும் செய்யலாம் என்று எண்ணுகிறாா்களா? இலங்கை ஆட்சியாளா்களுக்குத் தெரிந்துதானே இவையெல்லாம் நடக்கின்றன?

இந்தியாவில் இனப்படுகொலை நடந்தபோதும் சரி, அது பற்றி உலக நாடுகள் ஐ.நா.வில் கண்டனத் தீா்மானம் கொண்டு வந்தபோதும் சரி, இந்தியா இலங்கையை ஆதரித்தே நின்றது. ஆனாலும் இலங்கை அரசு சீனாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் தருகிற முக்கியத்துவத்தை இந்தியாவுக்கு இதுவரை அளித்தது இல்லை. அதுபற்றி இந்தியா கவலைப்பட்டதும் இல்லை.

ஓா் அயல்நாட்டுக் கடற்படை நம் நாட்டு மீனவா்களை நாள்தோறும் தாக்குவது என்பது நமது நாட்டு இறையாண்மைக்கு விடுக்கப்படும் அறைகூவல் ஆகும். வல்லரசாவதற்குக் கனவு காணும் ஒரு பெரிய நாடு இத்தனை காலமாக இதனைப் பொறுமையுடன் சகித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?

இப்பிரச்னையில் புதிய திருப்பமாக இப்போது இலங்கை கடற்படையோடு, கடற்கொள்ளையா்களும் சோ்ந்து தமிழக மீனவா்களைத் தாக்கத் தொடங்கியுள்ளனா்.

அண்மையில் இலங்கை கடற்கொள்ளையா்கள் தமிழக மீனவா்களைத் தாக்கி சுமாா் ரூ. நான்கு லட்சம் மதிப்பிலான பொருள்களைக் கொள்ளையடித்துச் சென்றுள்ளனா். கடந்த ஒரு பத்து நாள்களுக்குள் மூன்றாவது முறையாக இலங்கை கடற்கொள்ளையா்கள் தமிழக மீனவா்களைத் தாக்கியுள்ளனா்.

நாகை கீச்சாங்குப்பம் பகுதியைச் சோ்ந்த ஏழு மீனவா்கள் தங்களுக்குச் சொந்தமான ஃபைபா் படகுகளில் மீன்பிடிக்கச் சென்றுள்ளனா். இவா்கள் கோடியக்கரை தென்கிழக்கில் 12 நாட்டிக்கல் தொலைவில் மீன்பிடித்துக் கொண்டிருந்த போது, அங்கு இரண்டு ஃபைபா் படகுகளில் வந்த இலங்கை கடற்கொள்ளையா்கள் ஒன்பது போ் நாகை மீனவா்களை சுற்றி வளைத்துத் தாக்கியுள்ளனா்.

பின்னா் கத்தியைக் காட்டி மிரட்டி, மீனவா்களிடமிருந்து இரண்டு கைப்பேசிகள், ஒரு வாக்கி டாக்கி, 450 வலைகள், 500 கிலோ மீன்கள் ஆகியவற்றைப் பறித்துக் கொண்டனா். இந்தத் தாக்குதலில் மூவா் காயம் அடைந்தனா். இதைத் தொடா்ந்து மீனவா்கள் மீன்பிடிக்க முடியாமல் கரை திரும்பினா்.

இதேபோல வேதாரண்யத்தை அடுத்த ஆறுகாட்டுத் துறை மீனவ கிராமத்தைச் சோ்ந்த நான்கு மீனவா்களும் கோடியக்கரைக்குத் தென்கிழக்கே 20 நாட்டிக்கல் தொலைவில் மீன் பிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கு இரு படகுகளில் வந்த இலங்கை கடற்கொள்ளையா்கள் ஆறு போ் அவா்களை வழிமறித்தனா்.

பின்னா் கடற்கொள்ளையா்களில் ஒருவன் கத்தியோடு படகில் ஏறி மீனவா்களை மிரட்டி பொருள்களைக் கொள்ளையடித்தான். மீனவா்கள் தடுக்க முயன்றபோது மோதல் ஏற்பட்டது. ஆத்திரமடைந்த கடற்கொள்ளையா்கள் தாங்கள் வைத்திருந்த கத்தியால் மீனவா்களை வெட்டிவிட்டு தப்பி ஓடி விட்டனா்.

கரை திரும்பிய தமிழக மீனவா்கள் வேதாரண்யம் அரசு மருத்துவமனையில் கிசிச்சை பெற்று வீடு திரும்பினா். இந்நிகழ்ச்சி குறித்து வேதாரண்யம் பகுதி கடலோர காவல்துறையினா் வழக்குப் பதிவு செய்து விசாரிக்கின்றனா். தமிழக முதலமைச்சரும் கண்டனம் தெரிவித்ததோடு, மத்திய அரசுக்கு இதுகுறித்து வேண்டுகோளும் விடுத்துள்ளாா்.

கொள்ளை நோய்த்தொற்றால் மக்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்து தவித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, மத்திய அரசு புதிய புதிய சட்டங்களை இயற்றி குடிமக்கள் மீது தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. பலமுனைத் தாக்குதல்களை எதிா்கொண்டிருக்கும் மீனவா்களுக்கு, இந்திய கடல்சாா் மீன்வள சட்ட வரைவு - 2021 என்பது இன்னொரு தாக்குதலாகும்.

கடந்த ஆண்டு இச்சட்டத்தின் நோக்கங்களை உள்ளடக்கிய தேசிய மீன்வள கொள்கை-2020 பிறப்பிக்கப்பட்டது. அதன் ஒரு கூறாகவே தற்போது இந்த வரைவுச் சட்டம் வெளிவந்துள்ளது.

கரையிலிருந்து 12 கடல் மைல் அதாவது 22 கிலோ மீட்டா் வரையிலும் உள்ள கடல் வளம் மாநில அரசுகளின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டது என அரசமைப்புச் சட்டத்தின் உறுப்பு 7 தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் மீன்பிடித் தொழிலில் ஈடுபடுபவா்கள், தமிழ்நாடு மீன்பிடித் தொழில் ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின் கீழ் தமிழக அரசிடம் உரிமம் பெற வேண்டும். ஆழ்கடல் மீன்பிடித் தொழில் மட்டும்தான் இந்திய அரசின் அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டது.

தனது வழக்கமான முறையில் அரசமைப்புச் சட்டத்தில் நேடியாக எந்தத் திருத்தமும் செய்யாமலே இந்தச் சட்டத்தின் வாயிலாக கடல்சாா் அதிகாரம் அனைத்தையும் இந்திய அரசு தன்னிடம் குவித்துக் கொள்கிறது.

இந்தப் புதிய சட்டத்தின்படி இனி தமிழ்நாடு அரசின் சட்டம் செல்லாது. நாட்டுப் படகு, விசைப் படகு, கப்பல்கள் உள்ளிட்ட அனைத்துமே இந்திய அரசின் வணிகக் கப்பல் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டு வரப்படுகிறது. இனி நாட்டுப் படகு மீனவா்கள் தொடங்கி அனைவருமே வணிகக் கப்பல் சட்டத்தின்படியான கடல்சாா் மீன்வள ஆணையத்திடம் உரிமம் பெறவேண்டும்.

இவ்வாறு உரிமம் பெறாதவா்கள் கடலுக்குள் செல்லக்கூடாது. மேலும் இச்சட்டம் வரையறுத்திருக்கிற கட்டணம், சட்டத்தை மீறுகிறவா்களுக்கு விதிக்கப்படும் அபராதம் போன்றவை மீனவா்கள் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்குப் பெருந்தொகையாகும்.

இந்த உரிமத் தொகை கட்டிவிட்டாா்களா, இச்சட்டத்தின்படிதான் நடந்து கொள்கிறாா்களா என்பதையெல்லாம் கண்காணிக்கும் அதிகாரம் இந்திய அரசின் கடலோர காவல்படையிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.

இதனால் ஒட்டுமொத்த மீனவ மக்களும் கடலோர காவல்படையின் கண்காணிப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. இப்போதே கடலோரம் மீன்பிடித் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் மீனவ மக்கள் அன்றாடம் கடலோர கண்காணிப்புக் காவலா்களால் அச்சுறுத்தப்படுகிறாா்கள்.

ஒட்டுமொத்த கடலோர நீா்ப்பரப்பும் கடலோரக் காவல்படையிடம் ஒப்படைக்கப்படும்போது மீனவா்கள் சுதந்திரமாக தொழில் செய்ய முடியுமா என்கிற கேள்விக்குறி எழுந்துள்ளது. அது மட்டுமல்ல, தேவையெனில், கடலோர காவல்படையினா் மீனவ மக்களுக்கு எதிராக வன்முறையைப் பயன்படுத்தலாம் என்று இந்தச் சட்டம் அதிகாரத்தையும் வழங்குகிறது.

கடந்த ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்ட மீன்வளக் கொள்கைக்கே மீனவா்கள் எதிா்ப்பு தெரிவித்தனா். இச்சட்டத்தின் உண்மையான நோக்கம் கடலோரப் பகுதியிலிருந்து மீனவா்களை வெளியேற்றிவிட்டு, கடற்பரப்பு முழுவதையும் பெரும் தொழிலதிபா்களிடம் ஒப்படைத்து விடுவதுதான். இதற்காகவே மீன்பிடித் துறைமுகங்கள் தனியாரிடம் விடுவதற்கான ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன என்று தெரிகிறது.

இதே வடிவத்தில் இச்சட்டத்தை நாடாளுமன்றத்தில் வைக்க வேண்டாம் என்று தமிழ்நாடு முதலமைச்சா் மு.க. ஸ்டாலின் இந்திய பிரதமருக்கு கடிதம் எழுதியுள்ளாா். தமிழ்நாடு, புதுச்சேரி மீனவ மக்கள் இச்சட்டத்தை எதிா்த்துப் போராட்டத்தில் இறங்கியுள்ளனா்.

சா்வதேச நாடுகளுடன் ஒப்பந்தம் செய்யும்போதோ, இந்தியாவிற்கான மீன்பிடிக் கொள்கைகளை உருவாக்கும்போதோ அரசு மீனவ இயக்கங்களிடம் எந்தக் கருத்தும் கேட்பதில்லை. நாடாளுமன்றத்தில் விவாதம் நடத்துவதும் இல்லை. இது மக்களாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரானது இல்லையா?

தமிழக மீனவ மக்கள் இத்தனை நாள்களாக இலங்கை கடற்படையால் தாக்கப்பட்டனா்; இப்போது இந்திய கடல் சட்டத்தாலும் தாக்கப்படுகின்றனா். இந்த இரண்டு தாக்குதல்களிலிருந்தும் அவா்களுக்கு விடுதலை கிடைப்பது எப்போது?

கட்டுரையாளா்:

எழுத்தாளா்.

தேசிய நிறுவனச் சட்டத் தீர்ப்பாயம், தேசிய நிறுவனச் சட்ட மேல்முறையீட்டுத் தீர்ப்பாயம் உள்ளிட்ட நாட்டின் முக்கியத் தீர்ப்பாயங்களில் உள்ள காலியிடங்களை உடனே நிரப்புமாறு உச்ச நீதிமன்றம் மத்திய அரசை அறிவுறுத்தியுள்ளது. சமீபத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்ப்பாயங்கள் சீர்திருத்தச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் தொடரப்பட்ட வழக்கில் இந்த அறிவுறுத்தல் வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஏற்கெனவே செயல்பட்டுவரும் சில தீர்ப்பாயங்களைக் கலைத்துவிட்டு, அவற்றை நீதித் துறையுடன் இணைக்க வகைசெய்யும் இந்தச் சட்டம் தீர்ப்பாயங்களின் உறுப்பினர்களுக்குக் குறைந்தபட்ச வயது 50 எனவும் அவர்களின் பதவிக்காலம் அதிகபட்சம் 4 ஆண்டுகள் எனவும் வரையறுத்துள்ளது. தீர்ப்பாய உறுப்பினர்கள் குறித்த தேர்வு மற்றும் தெரிந்தெடுப்புக் குழுவின் பரிந்துரைகள் மத்திய அரசுக்கு அளிக்கப்படும் என்ற பிரிவானது ஏற்கெனவே உச்ச நீதிமன்றம், மெட்ராஸ் பார் அசோசியேஷன் வழக்கில் 2017-ம் ஆண்டின் நிதிச் சட்டத்தில் செல்லாது என்று உத்தரவிட்ட சட்டப் பிரிவுகளைப் போன்று உள்ளது. உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பை இல்லாநிலையாக்கவே இந்தச் சட்டப் பிரிவு தக்கவைத்துக்கொள்ளப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று கருத இடமளிக்கும் வகையில் தீர்ப்பாயச் சீர்திருத்தச் சட்டம் அமைந்துள்ளது.

தீர்ப்பாய உறுப்பினர்களின் நியமனத்தில், நிர்வாகத் துறையின் செல்வாக்கு தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதே உச்ச நீதிமன்றத்தின் கருத்து. தற்போது நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள தீர்ப்பாயங்கள் சீர்திருத்தச் சட்டத்தின்படி தேர்வு மற்றும் தெரிந்தெடுப்புக் குழுவின் பரிந்துரைகளைக் குறித்து முடிவெடுக்க மூன்று மாத காலம்வரையில் மத்திய அரசு கால அவகாசத்தை நீட்டித்துக்கொள்ள முடியும். நீதித் துறையின் முடிவுகளுக்கு மதிப்பளித்தாலும் நாடாளுமன்றத்தின் சட்டமியற்றும் அதிகாரத்தில் குறுக்கீடுகள் கூடாது என்பது மத்திய அரசின் நிலைப்பாடாக இருக்கிறது. மெட்ராஸ் பார் அசோசியேஷன் வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பில் செல்லாது என்று அறிவிக்கப்பட்ட சட்டப் பிரிவுகள் அரசியலமைப்புக்கு எதிரானவை என்ற காரணத்தால், அவ்வாறு அறிவிக்கப்படவில்லை. எனவே, உச்ச நீதிமன்றம் தமது தீர்ப்புக்கு மாறாக நிர்வாகச் சீர்திருத்தச் சட்டத்தின் பிரிவு அமைந்துள்ளது என்று கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை என்ற பார்வையும் மத்திய அரசால் முன்வைக்கப்படுகிறது.

காலத்துக்கேற்ப உருவாகிவரும் புதிய சட்டச் சிக்கல்களில் அனுபவம் கொண்ட இளம் வழக்கறிஞர்களைத் தீர்ப்பாயங்களிலிருந்து விலக்கிவைத்துவிட்டு, வயதான நீதிபதிகளை நியமிப்பது என்பது சரியான முடிவா என்ற கேள்வியையும் இந்தச் சட்டம் எழுப்பியுள்ளது. தீர்ப்பாயங்களில் அளிக்கப்பட்ட தீர்வாணைகளின் மீது மேல்முறையீடு செய்து மேலும் வழக்கின் முடிவைக் காலதாமதப்படுத்துவதே எழுதப்படாத விதியாக இருந்துவருகிறது. இந்நிலையில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டுதலை ஏற்று குறிப்பிட்ட துறையில் போதிய அனுபவம் உள்ளவர்களைத் தீர்ப்பாயங்களில் உறுப்பினராக நியமிப்பதும் அவர்களின் பதவிக் காலத்தைக் குறைந்தபட்சம் ஐந்தாண்டுகளாக வரையறுப்பதும்தான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்க முடியும். தீர்ப்பாயங்கள் நிர்வாகத் துறையின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்டு முழுமையான சுதந்திரத்துடன் செயல்படுவதே விரைவான நீதி வழங்கலுக்கு வாய்ப்புகளை உருவாக்கும்.

எம் ஜிஆர் தொடங்கி வடிவேலு வரைக்கும் பாட்டெழுதியவர் புலமைப்பித்தன் (1935-2021). ஏறக்குறைய அரை நூற்றாண்டுப் பயணம். 320-க்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்கள். 700-க்கும் அதிகமான பாடல்கள். எழுதத் தொடங்கிய காலத்திலேயே தனது முத்திரைகளைப் பதிக்கத் தொடங்கியவர். எம்ஜிஆரின் திரைப்படங்களில் ஆஸ்தானக் கவிஞர்களில் ஒருவராய் பெருமை பெற்றவர். என்றாலும், அவர் பாடல்கள் எழுதிக் குவித்த எண்பதுகள், இசையமைப்பாளர்களின் முகங்கள் சுவரொட்டிகளை நிறைத்ததோடு, அவர்களே அவ்வப்போது பாடலாசிரியர்களாகவும் உருமாறிய காலம். எனவே, புலமைப்பித்தனின் பாடல்கள் பிரபலமானாலும்கூட அவர் முகம் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் வெளிப்படவில்லை. யூடியூபில்கூட அவரது மறைவுக்குப் பிறகே அவர் எழுதிய பாடல்கள் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

புலமைப்பித்தனும் அவர் காலத்தின் மற்ற பாடலாசிரியர்களைப் போலப் பெரும்பாலும் காதலெனும் பெயரில் விரகத்தைத்தான் எழுத வேண்டியிருந்தது. ஆனால், அவர் கற்றறிந்த தமிழ் இலக்கியங்கள், கருத்தை உறுத்தாத வகையில் அதையெழுத வைத்தன. நடைதளர்ந்து போனதையும் கண்சிவந்து வாய் வெளுக்க நேர்ந்ததையும் சொல்லித் தீராத மோகத்தைக் குறிப்பால் உணர்த்திவிட அவரால் இயன்றது. கடவுள் மறுப்பாளரான அவர், ‘காமதேவன் ஆலயம்’, ‘தேவமல்லிகைப் பூவே’, ‘தேவசுகம்’ என்று தான் எழுதிய பாடல்களில் தேவலோகத்தைத் துணைக்கழைத்துக்கொண்டார். தவிர, ராஜலீலை, ராஜசுகம் என்ற சொற்களும் வாகாக வந்து விழுந்தன.

மெல்லிசைப் பாடல்களில் இசையை முந்தி யிருக்கச் செய்து தனது வரிகளை உள்ளொளித்துக் கொண்டவர் புலமைப்பித்தன். ‘கல்யாணத் தேனிலா’வில் ஆயிரம் நிலவுகளை வரவழைத்தார். தர்பாரி கானடா ராகத்துக்காகவும் சிக்கிக்கொண்ட இசைத்தட்டின் தாளலயத்துக்காகவும் மட்டுமின்றி, ‘தென்பாண்டிக் கூடலா தேவாரப் பாடலா’ என்று சங்கத் தமிழையும் பக்தி இலக்கியத்தையும் ஒன்றாக நேர் நிறுத்திய கேள்விக்காகவும் அப்பாடல் நினைவுகூரப்படும். ‘சங்கீத ஸ்வரங்கள் ஏழே கணக்கா?’ பாடலில் காதலர்களின் இடைவெளியில்லாத தொலைபேசி உரையாடலில், நாயகன் மட்டுமல்ல, கேட்கிற நாமும் கண்சொக்கிப் போகிறோம். ‘உயர்தமிழ்ச் சங்கத்தில் பாடாத கவிதை அங்கத்தில் யார் தந்தது’, ‘சாதிமல்லி பூச்சரமே சங்கத் தமிழ் பாச்சரமே’ என்று காதலியை வர்ணிக்கையிலும் சங்கத் தமிழை நினைவில் கொண்டவர்களாய் புலமைப்பித்தனின் பாடல் நாயகர்கள் இருந்தார்கள். புலவர் பட்டம் பெற்று தமிழாசிரியராகவும் பணிபுரிந்தவர் புலமைப்பித்தன். அதன் வெளிப்பாடுகள்தான் இந்த வரிகள்.

நாட்டுப்புறப் பாட்டுகளையொத்த திரைப்பாடல்களுக்கும் இலக்கியத் தகுதியைக் கொடுத்தவர் அவர். ‘பொங்கலுக்குச் செங்கரும்பு, பூவான பூங்கரும்பு, செங்கரையான் தின்னதுன்னு சொன்னாங்க’ (‘உச்சி வகுந்தெடுத்து’ பாடல்)’, ‘அள்ளிவெச்ச வேளையிலே முள்ளிருந்து கொட்டுதம்மா’ (‘பட்டுவண்ண ரோசாவாம்’) போன்ற பல வரிகள் அதற்கு உதாரணம். அருண்மொழியின் குரலில் ‘வாசக் கருவேப்பிலையே…’ நவீன நாட்டுப்புறப் பாட்டாகவே வயல்வெளிகளை நிறைத்துநிற்கிறது.

‘நீங்கள்தான் உண்மையிலேயே இசையமைத்தீர்களா என்று ரசிகர்களுக்குச் சந்தேகம் வராதா?’ என்று கேட்டு, அதை நிவர்த்திக்க ‘பச்ச மல சாமி ஒண்ணு’ என்று பாக்யராஜைப் பாடவைத்தவர், அந்தப் பாடலை எழுதிய புலமைப்பித்தன்தான். இரண்டாயிரத்துக்குப் பிறகும் ‘ஆத்தோரத்தில ஆலமரம் ஆலமரம்’, ‘எங்கெங்கோ கால்கள் செல்லும் பாதையில் போகின்றாய்’, ‘ஆடி வா, பாடி வா’ என்று பிரபலமான பாடல்களை அவர் எழுதிக்கொண்டுதானிருந்தார். பாரதியின் இளமைக் காலத்து காசி நகர வாழ்க்கை ‘எதிலும் இங்கு இருப்பான், அவன் யாரோ’ என்று புலமைப்பித்தனின் வார்த்தைகளில்தான் திரைவடிவம் கண்டிருக்கிறது. நூறாண்டுகளுக்கு முந்தைய பாரதியின் காலத்தில் தன் தமிழைக் கொண்டுபோய் நிறுத்திக்காட்டியவர் அவர்.

எம்ஜிஆரின் காலத்தில் சட்டமன்ற மேலவையின் துணைத் தலைவராகவும் அரசவைக் கவிஞராகவும் பதவி வகித்த புலமைப்பித்தன், ஜெயலலிதா காலத்தில் அதிமுகவின் அவைத்தலைவராகவும் பதவி வகித்தார். இரா.நெடுஞ்செழியனைப் போன்று திராவிடர் கழகத்திலிருந்து திமுகவுக்கும் அதன் பின்பு அதிமுகவுக்கும் வந்தவர்களை எம்ஜிஆர் போலவே ஜெயலலிதாவும் தனிமதிப்புடன் நடத்தியதற்குப் புலமைப்பித்தனுக்கு அளிக்கப்பட்ட அவைத்தலைவர் பதவி ஓர் உதாரணம்.

பாரதிதாசனுக்குப் பிள்ளைத்தமிழ் பாடியவர் புலமைப்பித்தன். பெரியாரைக் குறித்து அவர் எழுதிய ‘அள்ளற் பழுத்த அழகு முகத்தின்’ என்ற கவிதை, பாரதிதாசனின் ‘தொண்டுசெய்து பழுத்த பழம்’ போலவே மேடைகளில் முழங்கப்பட்ட காலம் ஒன்றுண்டு. 1999 மக்களவைத் தேர்தலில் திமுக-பாஜக கூட்டணியை எதிர்த்து திராவிடர் கழகம் ஒருங்கிணைத்த பிரச்சார மேடைகளில் கி.வீரமணியுடன் புலமைப்பித்தனும் கலந்துகொண்டு பேசினார். கட்சிப் பதவிகளும் அரசியல் தொடர்புகளும் அவரது திரைவாய்ப்புகளுக்குத் துணையாய் அமைந்ததாகத் தெரியவில்லை. சொந்த வாழ்க்கைக்கும்கூட. வீட்டை அடகுவைத்து பெற்ற கடனைக் கட்ட முடியாமல் திணறிய அவருக்கு ஜெயலலிதா உதவினார்.

ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பின்பான அதிமுக உட்பகை மறந்து ஒன்றிணைந்து நிற்க வேண்டும் என்பதே புலமைப்பித்தனின் விருப்பமாக இருந்தது. தலைமைக்குப் பின்னின்று உதவியவர்களைக் குறித்த மிகைமதிப்பீடுகளும் அவருக்கு இல்லை. இன்று கட்சியை ஒருங்கிணைக்கும் இரட்டைத் தலைமையின் மீதும் அவருக்குச் சாய்வுநிலைகள் இல்லை. அதிமுக தொண்டர்களின் மனநிலையை அவர் தெளிவாகப் பிரதிபலித்துச் சென்றுள்ளார். இலங்கைத் தமிழர்களின் உரிமைப் போராட்டத்தின் மீதும் அதைத் தலைமையேற்று நடத்தியவர்களின் மீதும் தனிப்பாசம் காட்டியவர் புலமைப்பித்தன்.

‘அக்கினிப் பிரவேசம்’, ‘ராஜராஜேஸ்வரி’, ‘சொர்க்கத்தின் திறப்பு விழா’ ஆகிய படங்களுக்கு வசனமும் எழுதியிருக்கிறார். ‘சொர்க்கத்தின் திறப்பு விழா’ அவரது சொந்தத் தயாரிப்பும்கூட. எனினும் ‘ஆட்டோ ராஜா’, ‘அழகன்’, ‘இம்சை அரசன் 23-ம் புலிகேசி’ போன்று மிகச் சில படங்களிலேயே அனைத்துப் பாடல்களையும் எழுதும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது. ஆயிரத்துக்கும் குறைவான பாடல்களையே அவர் எழுதியிருந்தாலும் அவற்றில் கணிசமானவை தினந்தோறும் நம் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. சென்னை எல்லைக்குள் சிறுதூறல் விழுந்தாலும் பண்பலை வானொலிகளில் புலமைப்பித்தனின் ‘மழை வருது மழை வருது குடை கொண்டு வா’ பாடல்தான் கேட்கிறது.

‘மழைபோல் நீயே பொழிந்தாய் தேனே...’

- செல்வ புவியரசன், தொடர்புக்கு: puviyarsan.s@hindutamil.co.in

தகவல்கள் உதவி: திரைப்பாடல் ஆய்வாளர் பொன்.செல்லமுத்து

ஃபோர்டு இந்தியா நிறுவனம், உற்பத்தியை நிறுத்துவதாக அறிவிப்பு செய்திருப்பது அதன் பல்லாயிரம் ஊழியர்களை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியுள்ளது. இந்தியாவிலிருந்து கடந்த ஏப்ரல் 2021 முதல் ஜூன் 2021 காலத்தில், 14,19,430 கார்கள் ஏற்றுமதிசெய்யப்பட்டதாகச் செய்திகள் கூறுகின்றன. ஃபோர்டு நிறுவனமும் இதில் கணிசமான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளது. 2020-ல் 2.39% அளவில், இந்தியச் சந்தையில் கார்களை விற்பனை செய்துள்ளது. கார் இன்ஜின் 40% அளவிலும், 25% கார்களையும் 35 நாடுகளுக்கு இந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதிசெய்துவருகிறது. ஆண்டுக்கு 2 லட்சம் கார்கள் உற்பத்தி செய்வது எனத் திட்டமிட்டாலும், ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் அளவில் ஃபோர்டின் கார்கள் சந்தையில் விற்பனை ஆகியுள்ளன. அப்படியென்றால், ஃபோர்டு நிறுவனம் உற்பத்தியை நிறுத்துவதாக ஏன் அறிவிக்கிறது? சந்தை சொல்லும் விவரங்களும் நாம் உற்பத்திசெய்யும் பொருட்களின் சந்தைப்படுத்தலும் முரண்படுவது ஏன்? சந்தையில் போட்டியிட முடியாத அளவுக்குச் சிறிய நிறுவனம் அல்ல ஃபோர்டு.

ஃபோர்டு இந்தியா வரலாறு

ஃபோர்டு இந்தியா என அழைக்கப்பட்டாலும், சென்னைதான் அதற்கு அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுத்தது. 1995-ல் செய்யப்பட்ட புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் மூலம், மறைமலை நகரில் 350 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில், பிரம்மாண்டமான கார் உற்பத்தி நிறுவனமாக அது உருவானது. 1998-ல் உற்பத்தியைத் தொடங்கியது. ஜிஎஸ்டி சாலையில் இருந்த ஸ்டாண்டர்டு மோட்டார் நிறுவனம் மூடப்பட்ட நிலையில், ஃபோர்டின் வருகை நிகழ்ந்தது. வேலைவாய்ப்பு படிப்படியாக உயர்ந்து, தற்போது 4,000 நிரந்தரப் பணியாளர்கள் உள்ளனர். ஒப்பந்தப் பணியாளர்கள், கேன்டீன், போக்குவரத்து, உதிரிபாக நிறுவனங்கள் எனக் கணக்கிட்டால், சுமார் 25 ஆயிரம் தொழிலாளர்கள் ஃபோர்டு சென்னை நிறுவனத்தை மையப்படுத்திப் பணியாற்றிவருகின்றனர்.

ஒரு குடையின் கீழ் இருந்த உற்பத்தியை, அயல்பணி ஒப்படைப்பு (outsourcing) மூலம் பிரித்து, தனித்தனியாக உதிரிபாக உற்பத்திகளை இணைக்கும் வேலையைப் பிரதான, பிராண்ட் பெயரைத் தாங்கும் நிறுவனம் செய்துகொள்ளும் வழக்கத்தை, அமெரிக்காவில் ஹென்றி ஃபோர்டுதான் உருவாக்கினார். அதனால்தான் ‘ஃபோர்டிஸம்’ என அழைக்கப்பட்டது. இதை உலகின் பிற நாடுகளிலும் பின்பற்றத் தொடங்கினார்கள். சென்னையில் ஃபோர்டு நிறுவனம் உற்பத்தியைத் தொடங்கிய பின்னர், மறைமலை நகர் பகுதிகளில் பல நூற்றுக்கணக்கான சிறு, குறு ஆலைகள், இந்திய மற்றும் பல்வேறு நாட்டு நிறுவனங்களால் தொடங்கப்பட்டன. சென்னையின் புறநகர் வளர்ச்சி, இது போன்ற நிறுவனங்களாலும், அதில் பணியாற்றும் தொழிலாளர்களாலும் உருவானது என்பதை மறுக்க முடியாது. இதைத் தொடர்ந்து, சனந்த் (குஜராத்) நிறுவனத்தையும் ஃபோர்டு இந்தியா 2014-ல் உருவாக்கியது. மொத்தமாக, இன்றைய மதிப்பில் சுமார் ரூ. 14,000 கோடி முதலீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் மேற்படி ரூ.14,000 கோடி இழப்பு ஏற்பட்டதாகக் கூறி, 2022 ஏப்ரல் முதல் உற்பத்தியை நிறுத்துவதாக ஃபோர்டு அறிவிப்பு செய்துள்ளது.

உற்பத்தியும் வேலைவாய்ப்பும்

ஆலைகளின் வளர்ச்சி என்பது, கடந்த கால விவசாய உற்பத்தியின் மீது நடைபெறுகிறது. இன்றைய மறைமலை நகர் மற்றும் செங்கல்பட்டு, காஞ்சிபுரம் மாவட்டங்கள் தொழில் வளர்ச்சிப் பகுதிகளாக அறியப்படுகின்றன என்றால், அங்கிருந்த, நிலம், நீர்நிலைகள், நிலம் சார்ந்த வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றை இழந்ததிலிருந்து உருவானது இந்த வளர்ச்சி. ஒன்றை இழந்து, புதிய ஒன்றைப் பெற்ற தொழிலாளர்கள் தற்போது நிரந்தரமற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

நிறுவனங்கள் அளிக்கும் வேலைவாய்ப்பு விருந்தைப் போன்றதல்ல, முடிந்தது, எழுந்து செல் என்பதற்கு. வேலைவாய்ப்பு என்பது வாழ்வாதாரத்துடன் இணைந்தது. சமூகத்தின் இதர உற்பத்தி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளுக்கான பொருளாதாரச் சங்கிலி. அதை ஒரு நிறுவனம் லாப நஷ்டக் கணக்கு மூலம் மூடுவது என்பது, சமூகத்தின் நீடித்த வளர்ச்சிக்கு உதவாது.

ஃபோர்டு நிறுவனத்தின் அறிவிப்பு, சென்னை மற்றும் புறநகர் பகுதிகளில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை ஆராயும் நிலையில், அதிர்ச்சி அதிகரிக்கும். சுமார் 4,000 நிரந்தரத் தொழிலாளர்கள், உதிரிபாக உற்பத்தி நிறுவனங்களின் தொழிலாளர்கள் சுமார் 20 ஆயிரம் எனக் கொண்டால், மொத்தத்தில் சுமார் ரூ.550 கோடி அளவில் மாதாமாதம் சந்தைப் புழக்கத்திலிருந்து விடுபடும் அபாயம் உள்ளது.

இத்துடன் முடிவதில்லை, மறைமுக வேலைவாய்ப்புகளாக உள்ள தேநீர்க் கடை, ஆட்டோ, மளிகைக் கடைகள், ரியல் எஸ்டேட், இதர சேவை நிறுவனங்கள் எனச் சங்கிலித் தொடரான பாதிப்பையும் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட முடியாது. இந்தியா போன்ற பெரும் மக்கள்தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டில், உற்பத்தி முடக்கம், வேலை இழப்பு போன்ற அறிவிப்புகள் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு, பொருளாதாரத்தைக் கடுமையாகப் பாதித்துவிடும்.

என்ன செய்யலாம்?

“மிகச் சிறந்த நிறுவனம், அருமையான உற்பத்தி, சேவைகளுடன், உலகை நல்ல நிலையில் ஆக்குவதற்கான பணிகளையும் செய்கிறது” என்று ஃபோர்டு மோட்டார் நிறுவனத்தின் இணையதளத்தில் பதிவிட்டுள்ளனர். உலகை நல்ல நிலையில் ஆக்கும் ஒரு மிகச் சிறந்த நிறுவனம் இந்தியத் தொழிலாளர்களை நிர்க்கதியாக விட்டுச்செல்லலாமா? ஆகவே, இந்தியாவில் பல்லாயிரக்கணக்கானோரின் வேலைவாய்ப்பைப் பாதுகாக்க, ஃபோர்டு நிறுவனம் அதன் ஆராய்ச்சி, வளர்ச்சிப் பணிகளில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி, இந்திய உற்பத்தியைத் தொடர்ந்து நீடிக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, ஒன்றிய அரசின் தலையீடு மிக முக்கியமானது. மோடி குஜராத்தின் முதல்வராக இருந்தபோது செய்யப்பட்ட புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் உருவானது சனந்த் ஆலை. மூன்றாவதாக, தமிழ்நாடு அரசின் தொழில் துறை வெளியிட்டிருக்கும் செய்தி, புதிய நிறுவனம் ஒன்று வரப்போகிறது என்பதாகும். அத்தகைய நிறுவனத்துக்குப் பல சலுகைகள் வழங்கப்படும் என்று மாநில அரசு கூறியிருக்கிறது. இதன் மூலம், ஃபோர்டு நிறுவனத்தின் ஊழியர்கள், உதிரிபாக நிறுவனங்களின் தொழிலாளர்கள் ஆகியோரின் பணிப் பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம் தருவதற்கு மாநில அரசு முயல வேண்டும்.

நான்காவதாக, பாஜக தலைமையிலான அரசின் கொள்கைகள் முதலீட்டாளர்களின் சொத்துகளைப் பாதுகாக்கும் நோக்கம் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. ஆனால், தொழிலாளர்களின் வேலைவாய்ப்பைப் பாதுகாப்பதில்லை. எனவேதான் கரோனா பொது முடக்கக் காலத்தில், தொழிலாளர் சட்டங்களில் ஒன்றிய அரசு அவசர அவசரமாகச் சட்டத் திருத்தம் செய்திருக்கிறது. ஃபோர்டு அறிவிப்பு அனுபவத்திலிருந்து, தொழிலாளர் நலச்சட்டங்களை மேலும் பலம் கொண்டதாகத் திருத்துவதே அவசியம். சென்னை மற்றும் சனந்த் ஆலைகளின் தொழிலாளர்கள் 40 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள். இனி இவர்களுக்கு வேலை கிடைக்கப்போவதில்லை. வீடு, வாகனம், குழந்தைகளின் கல்வி ஆகியவற்றுக்காக இந்தத் தொழிலாளர்கள் பெற்ற கடன்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வார்கள்? வேலையின்மை அதிகரிக்கும் நாட்டில் வளர்ச்சியும், ஜி.டி.பி. வளர்ச்சியும் எப்படிச் சாத்தியமாகும்? ஃபோர்டு தனது அறிவிப்பைத் திரும்பப் பெறாவிடில், அரசிடம் ஆலையை ஒப்படைத்து, வேலைவாய்ப்பைப் பாதுகாக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

- எஸ்.கண்ணன், சி.ஐ.டி.யு. மாநில துணைப் பொதுச் செயலாளர். தொடர்புக்கு: prekan07@gmail.com

If anything, the U.S.-led war has made the world less safe with the scourge of transnational terrorism spreading deeper

On the day the United States marked two decades since the September 11, 2001 terrorist attacks, the Taliban triumphantly hoisted their flag over the Afghan presidential palace to start off their new regime. The unprecedented 9/11 attacks prompted the U.S. not only to invade landlocked, strategically located Afghanistan but also to launch a global war on terror. Yet, the U.S.-led war on terror has yielded no tangible results.

A President’s ‘blunder’

If anything, it has made the world less safe. The scourge of transnational terrorism has only spread deeper and wider in the world. In fact, the U.S. President Joe Biden’s blunder in facilitating the terrorist takeover of Afghanistan raises the nagging question whether the seeds of another 9/11 have been sown.

Mr. Biden will be remembered in history for making the world’s deadliest terrorists — the Pakistan-reared Taliban — great again. Historians will be baffled that the U.S. expended considerable blood and treasure in a protracted war to ultimately help its enemy ride triumphantly back to power. The war killed 2,448 American soldiers, 1,144 allied troops, more than 66,000 Afghan security personnel, and countless numbers of civilians.

The Taliban’s defeat of the world’s most powerful military represents the greatest victory of violent Islamists in the modern history of jihadism, with the Taliban calling it “the most joyful day of our existence”. The triumph over the “Great Satan” is certain to inspire other Islamist and terrorist groups across the world.

It is worrying allies

America’s close partner, India, with its location right next to the Afghanistan-Pakistan belt, is likely to be one big loser from Mr. Biden’s Afghan debacle. The rejuvenated epicentre for terrorism next door could leave India less space to counter an expansionist China at a time when Indian and Chinese forces remain locked in multiple border standoffs since last year.

Despite the Afghan fiasco, Mr. Biden plans to withdraw from Iraq this year, in keeping with what he declared in his August 31 address to the nation: “This decision about Afghanistan is not just about Afghanistan. It’s about ending an era of major military operations to remake other countries. (https://bit.ly/2VyfZfu)” This realignment of strategic objectives is rattling allies — from Taiwan to Ukraine — who fear being abandoned the way the U.S. threw the Afghan government under the bus.

Afghanistan may not be the last blunder of the Biden presidency. Robert Gates, who served as Secretary of Defense under U.S. Presidents George W. Bush and Barack Obama, wrote in a 2014 memoir that Mr. Biden “has been wrong on nearly every major foreign policy and national security issue over the past four decades”. Mr. Gates has proved right.

In fact, al Qaeda leader Osama bin Laden, in a May 2010 letter found in his Pakistan compound after he was killed by U.S. forces, advised al Qaeda not to target then-Vice President Biden, hoping he would one day become President. “Biden is totally unprepared for that post, which will lead the U.S. into a crisis,” bin Laden wrote. He too has proved correct, to the delight of all jihadists.

Misleading distinctions

Mr. Biden, like his predecessors since 2001, has disregarded the lessons of 9/11. This is apparent from Mr. Biden’s attempts to paint the Taliban as “good” terrorists and ISIS-K (Islamic State Khorasan), al Qaeda and the Haqqani Network as “bad” terrorists. He even claimed that “ISIS-K terrorists” are “sworn enemies of the Taliban”, ignoring the Pentagon’s acknowledgment that one of the Taliban’s first actions after conquest was to free thousands of ISIS-K prisoners from Afghan jails.

The misleading distinctions Mr. Biden has sought to draw between interlinked terrorist groups are part of his administration’s public relations campaign to downplay the implications of the Taliban conquest. Indeed, extending its good-terrorists-versus-bad-terrorists thesis, Team Biden has sought to court the Taliban as America’s new partner to help contain the “bad” guys, with United States Secretary of State Antony Blinken saying publicly that the U.S. is ready to work on “counterterrorism” with the Taliban.

This flies in the face of a key 9/11 lesson — that the viper reared against one state is a viper against others. Drawing distinctions between those who threaten U.S. security and those who threaten others is a sure recipe for failure, as terrorist cells and networks must be targeted wherever they exist on a sustained basis in order to achieve enduring results against the forces of global jihad.

Terror interconnections

In reality, the Taliban are closely entwined with other terror groups. As a United Nations Security Council report has said, “the Taliban and al-Qaida remain closely aligned” and cooperate through the Haqqani Network. Since their victory, the Taliban have not only refused to utter a critical word about al Qaeda but also have claimed there is “no proof” that bin Laden was responsible for 9/11.

The Taliban and Haqqani Network are not “two separate entities,” as the State Department has claimed, but closely integrated, as the line-up of the new Cabinet ministers shows. And, although Mr. Biden sought to insulate the Taliban from the Kabul Airport bombing (August 26) by quickly pinning the blame on ISIS-K, the fact is that ISIS-K has little relationship with the ISIS founded by Abu Bakr al-Baghdadi. Rather, as part of Pakistani intelligence’s deception operations to build plausible deniability in terror attacks, ISIS-K draws its cadres largely from the Haqqani Network.

Afghanistan is set to again become a haven for transnational terrorists under an all-male regime dominated by former Guantanamo inmates and U.N.-listed or U.S.-designated terrorists, including the interim Prime Minister who was instrumental in the 2001 destruction of the Bamiyan Buddhas. The world is reaping the bitter fruits of a geopolitics-driven war on terror.

On the anniversary

The 20th anniversary of 9/11 should have been an occasion to reflect on the forgotten lessons of those attacks, including the importance of not coddling terrorism-supporting regimes. With the global war on terror having gone off the rails, the anniversary was also a reminder of the imperative to build a new international consensus to help drain the terrorism-breeding swamps. It is not too late for western powers to absorb the lessons from national policies that gave rise to Frankenstein’s monsters.

Brahma Chellaney is a geostrategist and the author of nine books, including the award-winning ‘Water: Asia’s New Battleground’

With improved revenues, government must increase expenditures to push consumption and investment

India’s GDP data for Q1 of 2021-22 was released by the National Statistical Office (NSO) on August 31, 2021. Real GDP growth at 20.1% in Q1 of 2021-22 is largely because of the contraction of 24.4% in the corresponding quarter of the first COVID-19 year, that is, 2020-21. Even with this high growth, the magnitude of real GDP fell short of the corresponding level in 2019-20 by a margin of Rs. 3.3 lakh crore. A growth rate of 32.3% was required in Q1 of 2021-22 for achieving the same level of real GDP as in Q1 of 2019-20.

Annual growth prospects

The Indian economy would have done better in Q1 of 2021-22 had its performance not been beset by the adverse impact of COVID-19’s second wave which largely affected the months of April and May 2021. The Q1 2021-22 output and GDP growth data reflect a strong base effect since the corresponding levels of Q1 of 2020-21 were significantly adversely impacted by the first wave of COVID-19. While the economic impact of the first wave was more severe, the health impact of the second wave was more serious. This occurred because of the difference in the nature and scope of lockdowns in the two waves.

An interesting issue is to utilise the Q1 national income data to formulate views on how much additional growth would be required for the Indian economy in the remaining three quarters of the current year in order to clock the annual growth of 9.5% as forecast by both the Reserve Bank of India and the International Monetary Fund. We estimate that an average growth of 6.8% in the remaining part of the year would enable the Indian economy to meet this target. This should easily be feasible in Q2 since there would still be the benefit of a base effect, considering a contraction of 7.4% in Q2 of 2020-21. The task would become relatively more demanding in Q3 and Q4 considering that the real GDP growth was positive at 0.5% and 1.6%, respectively, in the corresponding quarters of 2020-21.

The largest segment of GDP viewed from the demand side is private final consumption expenditure (PFCE). Its average share over the last three years (2018-19 to 2020-21) was 56.5%. In Q1 of 2021-22, PFCE grew by 19.3%, which is marginally below the overall GDP growth. At the same time, it is notable that the contraction in PFCE in the corresponding quarter of 2020-21 was relatively larger at 26.2%. Thus, if PFCE were to reach back the 2019-20 level, it should have grown by 35.5% in this quarter. The recovery in private consumption demand is lagging behind the overall GDP growth. Since private consumption depends largely on income growth and its distribution, it would be useful to focus on further supporting income and employment levels for the MSMEs and informal sectors of the economy which have a higher propensity to consume.

On the demand side, noticeable positive outcomes in Q1 of 2021-22 came from exports and to some extent, from investment as reflected by gross fixed capital formation (GFCF). Exports grew by 39.1% over a contraction of 21.8% in Q1 of 2020-21. This differential is reflected in a positive growth of 8.7% over the export level in the corresponding quarter of 2019-20. In the case of GFCF, the base effect was quite large. Despite a growth of 55.3% in Q1 of 2021-22, its magnitude was still 17.1% lower than the corresponding level in Q1 of 2019-20. The only demand segment which contracted even with reference to Q1 of 2020-21 was government final consumption expenditure (GFCE). This contraction was by a margin of (-) 4.8%.

The output side

The performance of the economy when viewed from the output side largely points to the adverse impact of COVID-19’s second wave which dragged the performance of the key service sector — namely trade, transport, storage et al. This sector grew by 34.3% in Q1 of 2021-22 as compared to a contraction of 48.1% in Q1 of 2020-21. However, relative to its level in Q1 of 2019-20, the output of this large service sector was significantly lower by 30.2% in Q1 of 2021-22. Though public administration, defence and other services showed a growth of 5.8% in Q1 of 2021-22 over Q1 of 2020-21, they actually reflected a contraction of 5.0% as compared to Q1 of 2019-20.

The key positive news came from the agricultural sector which showed a growth of 4.5% in Q1 of 2021-22, in continuation of annual growth of 3.6% in 2020-21. Given agriculture’s positive growth in all the quarters of 2020-21, further contribution from this sector to the overall growth may not be expected. Its average weight to the overall output is also low at about 15%. It is the high weight manufacturing sector and the two substantive service sectors — trade, transport et. al and financial, real estate et al. — which will have to support growth in the remaining part of the year. Construction and electricity, gas, water supply and other sectors have already started showing a robust recovery. These may respond further to the government’s emphasis on expanding investment in infrastructure.

Fiscal prospects

The government’s intervention in the economy is reflected by the performance of GFCE on the demand side, and the public administration, defence and other services sector on the output side. In both cases, as noted earlier, the growth in Q1 of 2021-22 was less than desirable given the improvement in the Centre’s tax revenue performance. Fiscal data of the Controller General of Accounts released on August 31, 2021 shows that the Centre’s gross tax revenues (GTR) grew sharply by 83.1% in April-July of 2021-22 over the corresponding period of 2020-21 and by 29.1% over the corresponding period of 2019-20. The Centre’s fiscal deficit in the first four months of 2021-22 amounted to only 21.3% of the budgeted target as compared to the corresponding average level of 90% over the last four years. Clearly, a significant policy space is opening up for the government to raise its demand and its contribution to output in the remaining part of the current fiscal year. Attempts should be made either to bypass or at least curb the adverse impact of COVID-19’s likely third wave. Given the fiscal room, both the coverage of vaccination and the pace of investment in health infrastructure should be accelerated within the strategy of expanding the overall infrastructure investment. As revenues improve, expenditures can be increased. There is no need to reduce the fiscal deficit below the budgeted level of 6.8% of GDP.

Even a growth rate of 9.5% in the current year will mean that over two years, the Indian economy had an annual growth rate of 1.1%. The real test will come in 2022-23. Will the Indian economy get back to a higher growth path of 7%? We need a faster rate of growth to make up for the loss of output in the previous two years from the trend rate. We must lay the foundation for a faster growth in this year itself.

C. Rangarajan is former Chairman, Prime Minister’s Economic Advisory Council, and Former Governor, Reserve Bank of India. D.K.Srivastava is Chief Policy Advisor, EY India, and former Director Madras School of Economics. Views are personal

The moral status of one’s criticism of those in power is not independent of one’s geographical and ideological location

February 14, 1989 and September 11, 2001 have stood like bookends in my occasional writing on contemporary politics as it relates to Muslims. A rite of passage, a personal education. But the personal here reflects something wider in American, more generally western, public life.

Critical undertakings

When thefatwaagainst Salman Rushdie was pronounced on the first of those dates, I had written critically of the absolutist stances taken by some Muslims in the aftermath of the publication ofThe Satanic Versesand in support of the commitments to free expression that I had been accustomed to in all the societies (India, England, America) I had inhabited. The long aftermath of the atrocities on September 11 found me withdrawing from these critical undertakings — not out of any funk but, curiously, out of a sense that it was the only self-respecting thing to do. My reason was just this: one does not make criticisms on demand. And there was an expectation, occasionally even explicitly voiced to me, that a Muslim living in a society that had been subjected to such an atrocity, should be declaring his anti-Jihadi credentials. It soon became clear, in fact, that criticism of extremist Islamist politics had become a sort of career-path for Muslims in this part of the world and it was not a path I was willing to tread, even though a certain recognisably zealous type — some among my friends — thought my reaction to be too rarified in its scruple.

Speaking truth

This raises a wide range of issues about truth, speech and location.

The cliché ‘Speak Truth to Power’ contains an indirection. It would be a pointless instruction if it was intended to convey what it directly seems to say since, as Chomsky has pointed out, those in power already know the truth and often withhold it or deny it so that others more distant from power — but on whom power depends in a democracy — do not get to know it. Still, as an instruction, it is worth retaining, I think, because it really seems to be saying something more indirect: ‘Speak the truth, which is critical of those in power.’ It is regarding this instruction that the question of location arises.

What scope should we give it? Should one, giving it very wide scope, just speak the truth that is critical of anyone who is in power anywhere and abuses it? Or should one speak it to and of the power in one’s own location, the power that one is living under? Such a restriction has sometimes been proposed in the spirit of another instructional cliché, ‘Choose your Battles’. The point here is about the consequences of speaking the truth. Since our breath is finite, we should focus our airing of critical truths to those in power in one’s own political vicinity because that is what is likely to have some good consequences. Speaking truth that critically addresses remote occupants of power is not likely to have much effect.

The wrongs

This is true enough, but in the long aftermath of September 11 — during which American power invaded and indiscriminately bombed towns in Afghanistan and Iraq, imposed and renewed murderous embargoes, caused an interminable cycle of violence of sectarian strife in the entire Middle East, and generated and fanned a phobia of Islam in its own people (while, as a power, it lay in bed with the most repulsive Islamist regime in history) — proposed the restriction to myself on grounds that were not really consequentialist in this sense. Perhaps the way to put it, if there are really such things as moral sentiments, is that the restriction, for me, owed to something more sentimental. To put it at its simplest, I felt the restriction is called for because it comes at greater risk to oneself. I find it not necessarily more sound but far more honourable that someone domiciled in America should be critical of the wrongs of the United States government rather than about the wrongs done by Muslim terrorists said to be supported by those in power in distant lands, whether in Iran or Pakistan or Afghanistan or Saudi Arabia.... Of course, were they to be invited to speak in Tehran or Peshawar or Kabul or Riyadh, the honour lies in the reverse.

Many had accused Sartre of hypocrisy for not being critical of the Soviet Union, while repeatedly chastising European imperialism with great eloquence. But why should he, sitting in Paris (not Moscow) during the long Cold War, do anything different? What honour does it reflect to join — as was demanded of him — the constant chorus of anti-communism all around him? It is said that the Soviet government would reprimand Sakharov for his nagging criticism of their tyrannies, without saying a word about the deep racism in the American South. I would hope that all of us, living and writing and speaking here in the United States, can show the seemingly perverse and rarified form of courage shown by these locational asymmetries in Sartre and Sakharov.

Akeel Bilgrami is Sidney Morgenbesser Professor of Philosophy and Professor, Committee on Global Thought, Columbia University, New York

Being an interlocutor helps one to endure criticismwithout resentment

This is my last column as the Readers’ Editor (RE). Of the various farewell write-ups I have read over the last four decades, Alan Rusbridger’s reflections after he stepped down as the editor ofThe Guardianare what resonate deeply with me. He wrote that he was overawed by the responsibility when he was entrusted with it. His fear was: “Please, please let me not drop the vase.” This was my fear, too, when I was invited to become the RE. I agree with Mr. Rusbridger that editors “just pass through” but readers are the “real carriers of the flame”. I thank each one of you for your constant engagement and arguments, which were an integral part of my role over the past nine years. I was ably assisted by A. Shankar and R. Lakshminarayanan in running this office. I thank Srinivasan Ramani, Murali Krishnaswamy and Radhika Santhanam from the editorial pages for their constant support.

Role of Readers’ Editor

One of the issues I tried to address upfront in my weekly columns is the nuanced relationship between a news ombudsman and the newspaper. It is neither adversarial nor promotional. When I was appointed as the RE, some readers asked: “Will you have the courage to rock the boat?” My answer was nuanced. I agreed with the boat analogy, but agreement stopped there. I said my role was not to rock the boat and undermine journalists working for this paper but to be an effective tailwind that ensures high quality journalism. I said I would be fearless in pointing out mistakes, shortcomings and inaccuracies but would refrain from naming the individual journalists. I said that there would be no gain in stigmatising individuals for their inadvertent mistakes and occasional lapse of professionalism. I said that the RE should exemplify the idea of a soft touch mechanism, which is central to self-regulation.

The second issue that came up for discussion was that of visible mending. The visible mending process is a sign of accountability and transparency. When this office was created, it was widely seen within the profession as an enviable job. But soon, I realised that I had to battle perceptions too. As the pointsperson to receive complaints, to effect redress, and to ensure adherence to core values, I had to not only be fair but also be seen to be fair. The first RE ofThe Guardian,Ian Mayes, once said: “Being visible and accessible means you are a sitting duck”. It took time for me to understand the real import of Mr. Mayes’s statement.

Everyone involved in journalism appreciates a mechanism for course correction. But when the mistake is laid at someone’s door, the person feels hurt. Reporters, sub-editors, designers, data journalists, and readers share this perception. Some readers always asked me whether the RE was with the section of readers who opposed the editorial or with the editors who authored it. When I found some of the readers’ objections to be unfair, they felt that I was justifying the newspaper. One of the pithiest comments I received read: “You are employed by the newspaper and it is quite natural not to bite the hand that feeds one.”

An active listener

Drawing from the wise saying of Elbert Hubbard, I learned to endure criticism without resentment. I knew that an evaluatory job would never fetch admirers. Being a custodian of readers’ interest does not mean, by any stretch of imagination, endorsing one view and rejecting others. I would like to share what Jeffrey A. Dvorkin, former executive director of the Organization of News Ombudsmen, said about this conundrum: “Until there is some disinterested party who is willing to pay, all news ombudsmen are obliged to receive their paychecks from their newspapers or broadcasters. The onus is on the ombudsman to prove to the listeners that he/she can still be equal opportunity shin-kicker — going after the journalists, the management and occasionally the listeners, as appropriate, even though we take the King's shilling.”

An ombudsman is an active listener. I was not relying only on the mails that we receive daily. I read the comments that appear below the line for most of the stories online, to understand the readers. My task was to not only listen to the readers but to also convey their opinions with all their textures, layers and complexities to the editorial team. I hope I have not dropped the vase.

readerseditor@thehindu.co.in

The protracted stand-off over North Korea reinforces the hollowness of the doctrine of deterrence

The resumption of North Korea’s largest fissile material production reactor, after operations were ceased in December 2018, has sparked speculation about its real and symbolic significance. The International Atomic Energy Agency (IAEA) has underlined that the restart of activity in Yongbyon constitutes a violation of UN Security Council resolutions.

This is the same reactor that the North Korean leader Kim Jong-un, in a bilateral summit in 2019 with then U.S. President Donald Trump, offered to fully dismantle in exchange for securing complete relief from international economic sanctions, but to little avail. The ageing five-megawatt reactor at the Yongbyon complex has been central to the North Korean reprocessing of spent fuel rods to generate plutonium, besides the production of highly enriched uranium for the development of atomic bombs. But observers also point to the diversification of the country’s nuclear weapons and missile programmes to covert locations over time. Hence, they are cautious not to exaggerate the importance of the recent reopening.

Confusion over motives

Indeed, the opaque nature of Pyongyang’s nuclear programme partly accounts for the current confusion over the motives behind the restart of the reactor. In June 2008, in order to buttress its denuclearisation commitment to the U.S. and four other countries, Pyongyang blew up the cooling tower at the Yongbyon complex. The move did little to assuage the concerns of critics, either regarding the plutonium stockpile the regime had amassed or its engagement in clandestine nuclear proliferation.

But it nevertheless led former U.S. President George W. Bush to ease some sanctions against North Korea, which he had in 2002 dubbed part of the “axis of evil”. More controversial was Washington’s decision to revoke, less than two years after Pyongyang’s first nuclear explosion of 2006, the designation of “state sponsor of terrorism”. North Korea was placed on the terrorism list after the 1987 bombing of a South Korean airplane.

A few months after blowing up the cooling tower in 2008, Pyongyang barred IAEA inspectors access to its reprocessing plant in the Yongbyon complex and eventually expelled them the following April. In November 2010 American scientist Siegfried Hecker confirmed accounts that North Korea had rapidly built a uranium enrichment plant at Yongbyon.

The above sequence of developments was almost a rerun of events nearly a decade earlier. In 1994, Pyongyang barred IAEA access to the Yongbyon complex amid suspicions that the country was generating plutonium from spent fuel. The U.S. had initially planned pre-emptive precision strikes on the nuclear sites, but was deterred against such a misadventure by a blueprint for a peace deal brokered by President Jimmy Carter. The so-called 1994 Agreed Framework, an executive agreement signed by President Bill Clinton, required Pyongyang to freeze all nuclear activity and allow inspection of its military sites in return for the construction of two light water reactors. The accord broke down in 2002.

Pragmatic path

The Biden administration has adopted a pragmatic path of declaring its readiness to resume negotiations with Pyongyang without the grandiose distractions of the Trump era that amounted to exerting little diplomatic leverage. Meanwhile, Mr. Kim has spurned all such overtures until he can win concrete relief from sanctions, especially those relating to raw materials exports. Apart from the punitive impact of such measures on an impoverished people, the protracted stand-off over North Korea reinforces the hollowness of the doctrine of deterrence and begs the question whether proliferation can ever be prevented just because nuclear weapons states want to perpetuate their dominance. The UN treaty on complete abolition of atomic arms, whose deliberations were boycotted by all nuclear weapons states, is the morally superior alternative.

Garimella Subramaniam is Director - Strategic Initiatives, AgnoShin Technologies Pvt Ltd

The BJP is once again willing to accommodate dominant caste groups

Effecting the fourth change of guard in a State this year, the Bharatiya Janata Party (BJP) replaced Vijay Rupani with Bhupendra Patel as Chief Minister in Gujarat on Sunday. Though the decision came out of the blue, intrigues that led to it had been gaining momentum for a while. To keep it all under the wraps, the government in Gujarat went so far as arresting and sending to jail, in May, a journalist under sedition charges for reporting that a change of guard was on the cards. Patels or Patidars have been the backbone of the BJP in Gujarat, but the elevation of Narendra Modi as Chief Minister in 2001 unsettled the cozy relations between the community and the party. Anandiben Patel succeeded Mr. Modi after he became Prime Minister, but she did not last in office for long. A partial ejection of Patels to accommodate a wider range of caste groups in its tent was the BJP approach under Mr. Modi and Amit Shah, and their national strategy mirrored this Gujarat experiment. The Patels in turn rebelled against the Modi-Shah axis several times in the last two decades. Mr. Rupani was less than impressive in administrative tasks or management of the social coalition. The COVID-19 pandemic exposed his failures starkly. With the Assembly elections looming, the Patels getting more restive, and the Aam Aadmi Party trying to emerge as a more viable opposition than the rudderless Congress, the BJP had to act. The Chief Minister-designate is a first-time MLA who was elected from the constituency vacated by Ms. Patel. The change also underscores the high command culture that is now entrenched in the BJP.

The return of a Patel at the helm indicates a reversal of the BJP strategy of building coalitions of diverse caste groups under a leader from a marginal caste. Mr. Modi projected himself as a backward class leader in 2014, and subsequent choices in leadership at various levels largely followed this trend. There have been exceptions, such as Yogi Adityanath, a Rajput, who was elected Chief Minister in Uttar Pradesh. Within the party and outside of it, dominant castes have been resenting this and the BJP has now begun to feel the pressure. When it had to replace veteran warhorse B.S. Yediyurappa, a member of the dominant Lingayat community as Chief Minister in Karnataka, the BJP ensured that his successor was from the same community. The ongoing stand-off between the party and the Jat farmers in U.P. and Haryana is also indicative of the tension between the BJP and a dominant social group. The party’s Chief Minister in Haryana, Manohar Lal Khattar, is facing the heat. These communities are bargaining for a bigger share of power in the BJP’s Hindutva tent. The BJP is partially acting under pressure, but it may also be feeling more confident of the support of the marginal communities and poorer sections to accommodate its traditional supporters.

BCCI and some senior players seem to prioritise the lucrative IPL over Test cricket

Indian cricket’s English summer that commenced with a touch-down at London’s Heathrow on June 3, dished out riveting fare before being hastily concluded in a pandemic-induced cloud of doubts and controversy. During the beginning of this long tour, India lost the World Test Championship final to New Zealand at Southampton but subsequently made amends against England. Virat Kohli’s men were leading 2-1 after four Tests with Manchester’s Old Trafford all set to host the climactic fifth Test from September 10 before COVID-19’s long shadow precipitated a no-show. It all started with Indian coach Ravi Shastri, referred to as patient zero in the emerging cluster, testing positive during the fourth Test at the Oval in London. Later, bowling coach Bharat Arun and fielding coach R. Sridhar tested positive and while the trio was quarantined, the rest of the squad travelled to Manchester when second physio Yogesh Parmar also tested positive. A team that has been on the road for three months had enough and senior players, especially with their families around, were apprehensive. The danger that an infection would be a threat to their participation in the lucrative IPL must also have weighed on their minds. The match got cancelled and questions arose about how the bio-bubble got breached. Shastri’s book launch before the Oval Test, in which health protocols were not adhered to, was seen as a tipping point and drew scrutiny.

In an era leaning towards digital events, Shastri should have bided his time. If the Indian coach is part of the coronavirus matrix, other factors played a role too as England had opened up from July 19. Having temporarily lost its talismanic all-rounder Ben Stokes to mental fatigue, the England and Wales Cricket Board (ECB) preferred a bubble with relative freedom. The persistent forays of Jarvo, a fan, into the playing arena during the previous Tests, were an avoidable breach. A series that could have wound down at its own pace, is now searching for closure. India leads 2-1 but the series verdict is in limbo. The Board of Control for Cricket in India (BCCI) has offered to later schedule a lone Test while the ECB has written to the International Cricket Council (ICC) to adjudicate on the fate of the cancelled game. The players have leapt into another bubble in the United Arab Emirates ahead of the IPL from September 19. Lost in this fog of no-play and frantic travel, is the remarkable performance that Kohli’s men offered through the series despite a loss at Leeds. Five decades ago, India registered its maiden Test series triumph in the Old Blighty. Cut to the present, India is trying to figure out whether it is merely leading an unfinished series or has won it or drawn it.

Cairo, Sept. 12: Egyptians have voted virtually unanimously in support of a new permanent constitution promising them full personal freedoms in a socialist society. The Interior Minister, Mr. Mamdouh Salem, announced that 7,862,617 people in yesterday’s referendum said ‘yes’ to the country’s first permanent constitution since the monarchist laws of the late King Farouk. This represented a percentage of 99.98. Votes against were 1,363, he said. The referendum was the second in Egypt in less than two weeks. An equally massive majority — 99.96 per cent — gave their approval in the earlier vote to Egypt’s joining a new tripartite federation with Libya and Syria. The Constitution contains 193 Articles and is Mr. Sadat’s major move at internal reform after taking over from the late President Nasser. It takes effect a few days before the first anniversary of Mr. Nasser’s death on Sept. 28. Following the referendum, the Cabinet of Prime Minister Mahmoud Fazwi resigned to-night and the Middle East News Agency said that President Anwar Sadat asked Mr. Fazwi to form a new Government.

This success offers a lesson: Given adequate financial resources and the autonomy to decide their own trajectory, higher education institutions can build on their unique strengths to live up to the ambitious blueprints of policymakers.

Six IITs are now among the top 20 management institutions in the country, some even outpacing reputed business schools such as IIM-Indore and IIM-Lucknow — proof that India’s premier engineering schools are not content to remain just that. The signs of a more expansive vision of education, that looks beyond tech to embrace the world of humanities and law, arts and architecture, have been evident at the IITs for a while now. IIT-Kharagpur, for example, opened a medical college in 2018; over a decade earlier, it had set up a school of law focussed on intellectual property. The highest ranked IIT on the National Institute Ranking Framework in the management category, IIT Delhi, started offering MBA programmes in the late 1990s. Over the years, several IITs have gone on to offer courses in humanities, social science and literature as well, arguably in response to a growing realisation that an exclusively technical education can become a stunted one. The transformation has been slow and steady, at a pace decided by the IITs and on their own terms. But it signals an important, welcome change — it is increasingly hard to conceive of education, even professional education, in silos. Indeed, the IITs have been chipping away at a working model of interdisciplinary education, much in the mould of what the National Education Policy envisages a future university ought to be.

This success offers a lesson: Given adequate financial resources and the autonomy to decide their own trajectory, higher education institutions can build on their unique strengths to live up to the ambitious blueprints of policymakers. For example, what is giving the IITs momentum in challenging the best business schools is a focus on research. Where the IITs falter is an old, deep-rooted deficiency — gender diversity. Despite the introduction of supernumerary quotas to increase the intake of women, the IITs remain a largely male preserve — here, they are losing out to the IIMs, which do much better on the count of inclusivity.

For decades now, the IITs have defined success for lakhs of students barely out of school, ready to hurl themselves into rigorous hyper-competitive training to procure a seat at the elite institutions. Some of the features of this regime have been called into question, from the social bias that makes an IIT classroom predominantly male and upper-caste to the rigid walls between science and arts education. Not all of those questions, especially on gender and caste inclusion, have found satisfactory answers. But a widening of the IIT canvas bodes well — for the larger education ecosystem.

Vijay Rupani's exit, in circumstances that are strikingly similar to his elevation to chief ministerial office in 2016, speaks of a larger trend in the BJP.

The BJP has replaced yet another one of its chief ministers — the third in two months — before the end of his tenure, for reasons that are not officially stated but ostensibly have to do with balancing caste equations and containing anti-incumbency. The party has chosen Bhupendra Patel, a low-profile legislator with no previous experience in government, as the new Gujarat CM, seemingly in a bid to assuage the politically powerful Patel community ahead of assembly polls in 2022. Vijay Rupani’s poor record in Covid management — the Gujarat High Court had censured the government’s functioning — and his inability to win over powerful social groups, may have gone against him. But his exit, in circumstances that are strikingly similar to his elevation to chief ministerial office in 2016, speaks of a larger trend in the BJP.

Political parties are prone to replacing MLAs in elections to dent anti-incumbency, but a change at the top is usually made when there is a threat of revolt by legislators. However, the BJP has visibly downsized the office of the chief minister in states where it runs the government — even assembly elections are fought in the name of the prime minister. The presidential mode of campaign in the general election, which has coincided with the rise of Narendra Modi in national politics in 2014, has percolated down to assembly elections. Gujarat, where Modi has also been the chief minister, is the best example of this trend: Votes are sought for Modi in elections at all levels — Rupani and the new CM, Bhupendra Patel, were not prominent in state politics until their elevation to the state’s top office. After his ouster from office, Rupani compared the change of chief ministers to a relay race: “I was running. Now I will give the flag to someone else. (Now) he will run,” he said. In Uttarakhand and Karnataka, where the BJP also recently replaced CMs, it similarly preferred legislators with limited influence to party veterans: For instance, in Karnataka, it opted for Basavaraj Bommai, who had joined the BJP only in 2008. In Uttar Pradesh, Haryana, Uttarakhand, West Bengal, the party did not highlight any state leader during assembly elections and sought votes by projecting Modi’s leadership.

Ironically, this rise of a powerful party centre, reminiscent of the Congress high command under Indira and Rajiv Gandhi, is at variance with the federal approach the BJP had cultivated and nurtured under Atal Bihari Vajpayee and L K Advani. That had enabled the party to create a second line of leadership of charismatic politicians in the states. Many of them — Shivraj Singh Chouhan, Uma Bharti, Vasundhara Raje, Raman Singh, Yediyurappa, Kalyan Singh among others — led the party to success in their respective states, which can be said to have laid the ground for the BJP’s spectacular growth under Modi and Amit Shah. The denial of autonomy to state units and agency to state leaders, the preference for faceless runners in a relay race over influential politicians, and the dependence on the high command for electoral outreach, are significant changes in the form and character of the new BJP.

State government offices, banks, shops, hospitals were closed. The roads wore a deserted look, except for a few private cars and taxis.

The state government-sponsored bandh in Tamil Nadu against the atrocities on Tamils in Sri Lanka was almost total and peaceful, barring a few incidents of stone throwing and obstruction of trains in some parts of the state. Except for some central services like post offices, ports, railways and Indian Airlines flights and some essential services like hospitals, chemists, milk supply and the press, all activity was paralysed in the state. State government offices, banks, shops, hospitals were closed. The roads wore a deserted look, except for a few private cars and taxis. A skeleton suburban service was, however, maintained. Chief Minister M G Ramachandran in a statement thanked the people and parties in the state for making the bandh a success.

Antulay’s Successor

Efforts are being made by the Congress (I) high command to settle the Maharashtra issue before the Prime Minister leaves for her tour abroad. Sources close to the party say that there are no two opinions in the party that A R Antulay has to go. The delay in the final decision is only because of the selection of his successor.

Jagat Narain Murder

The Punjab government suspects Sant Jarnail Singh Bhindranwale to be the agent provocateur behind the murder of Lala Jagat Narain. The chief secretary, Paramjit Singh, gave enough indication about Bhindrawale without naming him at a news conference. He, however, neither accepted nor denied direct questions about his role. He said evidence now confirmed that the murder was one of the few planned by “some elements who were planning the elimination of some persons with serious differences with the views they were expressing”.

Tavleen Singh writes: The message this campaign to ‘thank Modiji’ is likely to send is one of complacency and cult-making of the kind that the Kim family of North Korea is famous for.

From the Prime Minister’s birthday next week, a campaign will begin to revitalise his image. It will continue for three weeks. As part of this exercise, 14 crore bags with his picture on them will be distributed to thank him for giving needy people five kilograms of free grain. Five crore postcards will be sent out saying ‘Thank you Modiji’ for helping the poor. Videos thanking him for Covid vaccinations will be shown and there will be meetings and exhibitions on the Prime Minister’s life and work so that every Indian becomes aware that he is the ‘Messiah of the Poor’. This newspaper reported that all of this was being done to counter the negative publicity that came from the mishandling of Covid’s second wave.

Why is this necessary when, according to his publicity machine, he has an approval rating of over 70 per cent, which is the highest of any other leader in the world? Why is this necessary when the mighty Indian media has become submissive, scared and sycophantic? Celebrated TV anchors use their shows to sing paeans of praise to the Prime Minister. Not even in those terrible days in April and May, when Covid patients were dying outside hospitals for want of beds, oxygen and drugs, was there criticism of Modi personally. Not even when it became clear that Modi’s vaccination task force had failed to order vaccines in time did anyone blame the Prime Minister. So why is he feeling so insecure that he needs to use his 71st birthday as an occasion to create a Modi cult?

After brooding over this question for a longish while I concluded that it could be because someone in the PMO has finally dared draw his attention to some ground realities. These realities are harsh. Last week the farmers’ protest, that has now gone on for nearly a year, gathered steam and Rakesh Tikait reminded a vast gathering of angry farmers of an old slogan from his father’s time ‘Allah-u-Akbar, Har Har Mahadev’. The reason why alarm bells would have gone off in BJP circles is because this is a clear sign that Muslims and Jats in western Uttar Pradesh have given up the hostilities of the past few years and renewed their friendship. Not good news for the BJP, with elections for the state Assembly due in less than six months.

Rabid hyper-nationalism that relies on branding Muslims as traitors works when the economy is doing well, and the living is easy. Right now, life is hard. Unemployment, according to most polls, is the biggest problem facing young Indians, and the steep rise in prices of everything from food to fuel is the biggest headache for ordinary Indian families. They have in any case been living off their savings in these long months of Covid lockdowns. Millions of Indians who had managed to count as middle class have now been pushed back into poverty. Clearly, if new jobs and the hope of prosperity are to be revived, the push will have to come from the private sector.

How is this going to happen when major Indian companies are being charged with being ‘anti-national’? First, it was the Commerce Minister who chastised the Tata group for putting their own interests above the national interest. Then last week, the RSS mouthpiece, Panchjanya, accused Infosys of trying to ‘deliberately destabilize the Indian economy.’ RSS spokesmen tried later to distance the BJP’s mothership from this bizarre and unwarranted attack, but the damage was done.

On top of this comes another harsh reality. Underprivileged Indians cannot begin to hope that their children will see a better future because schools have been closed for so long that millions of children have forgotten how to read. A survey released last week called ‘Locked Out: Emergency Report on School Education’ found that 75 per cent of the 1,400 children examined have seen a decline in their reading abilities in the past 18 months. The survey conducted across 15 states and Union Territories found that nearly half the children included in the survey were unable to read more than a few words.

So, it is true that there is a need for the narrative to change. But, if the Prime Minister is allowing this massive exercise in restoring his image to go ahead in the hope that it will put an end to the negative publicity that has enveloped him since his last birthday, he is making a big mistake. The message this campaign to ‘thank Modiji’ is likely to send is one of complacency and cult-making of the kind that the Kim family of North Korea is famous for. The only Indian leader who tried to do this was Indira Gandhi, and she did it during the Emergency, after she suspended democracy. History records that she failed totally in her efforts to improve her image by building a cult around herself.

Will Modi succeed in changing the narrative by ordering India to thank him endlessly in this campaign that begins on his 71st birthday? Personally, I believe that this kind of whitewashing usually fails. To thank Modi for vaccinations that are the right of every Indian is as inexplicable as thanking him for distributing free grain to desperate, hungry people. Why should anybody thank him for doing what is his job? It is the ground realities that need to change, because unless those change, the narrative will not.

P Chidambaram writes: The immediate need is remedial education. Teachers must be incentivised to work longer hours and children must be helped to overcome learning losses. No expenditure is too high to ensure that every child gets a complete school education.

COVID-19 was, and is, an unprecedented health disaster over which humankind or the governments of the world have little control. No government can be held responsible for the origin of the virus. Governments can be held responsible only for the sufficiency or insufficiency of the response to the pandemic: its spread in the country concerned, the number of infections and deaths, the vaccination programme, and the help and support extended to citizens.

India is somewhere in the middle of the rankings. It faltered, but recovered, in containing the spread of the virus; the rise in the number of infections can be attributed to the lax social behaviour of the people; the number of deaths has been grossly underestimated; the ‘vaccination for all adults’ programme was painfully slow in the early months due to supply and distribution failures but seems to have gathered pace in the last three weeks; and, as for succour to the poor, there was cruel neglect by the government.

These consequences are measurable in terms of numbers or money. Beyond what is visible, however, there is a fallout that was not visible to the naked eye. I shall call the fallout the less noticed, but greater catastrophe.

I refer to the education of our school children. Urban families with young children know that keeping the children within the confines of the home was a challenge; rural families, after the first few months, simply let them roam the village streets and fields. All families were gripped by the fear of falling sick. They survived the first phase of fear without much thought to absence of school for their children. But as the weeks became months and months became a year, and the enforced absence from school has stretched into the second year, the families are gripped by panic.

Paid Humongous Price

Their worst fears about the education of their children — or the lack of it — have proved true. There is data to show that the country has paid a humongous price for the enforced closure of schools for 18 months.

The Annual Status of Education Report (Rural) 2020 Wave 1 was released on February 1, 2021. It recalled the learning deficiency of rural children (as reported in ASER 2018) and probed the impact of the lockdown when schools were closed. After analysing data relating to parental education, availability of smartphones and access to textbooks and learning material, the report concluded:

Remedial Education

A subsequent study of 24 rural districts of Karnataka (believed to be one of the better states in imparting school education) measured the foundational skills of children — reading and arithmetic. The findings are depressing:

Another study of 1,362 households across 15 states, co-ordinated by Mr Jean Dreze, has concluded that only 8 per cent of children in rural India were able to access online education while at least 37 per cent have stopped studying altogether.

There has been a lot of debate on availability of hospital beds, oxygen, ventilators, medicines, ambulances, space at burial/cremation grounds and vaccines. Courts stepped in to prod governments to do more. Many governments were alarmed and actually did more. Unfortunately, however, there has been little debate countrywide, and less action, on the learning losses of children and the remedial measures.

Unmindful of the immediate crisis, the government has launched the National Digital Architecture with the goal of “eradicating inequality in education”. The Prime Minister wants to make the education system “globally competitive and the youth future-ready”. These are undoubtedly splendid goals and the intention is noble, but should we not first get the children ‘reading- and arithmetic-ready’?

The immediate need is remedial education. Teachers must be incentivised to work longer hours and children must be helped to overcome learning losses. No expenditure is too high to ensure that every child gets a complete school education.

The lavish feast promised by the PM can wait, the government must first ensure there is roti, chawal and sabzi on every leaf or plate.

K B Jandial writes: The abduction exposed the hollowness of the security, administrative and political apparatus.

The stunning kidnapping of then Union Home Minister Mufti Mohammad Sayeed’s daughter Rubaiya Sayeed in 1989 was a watershed event in the history of Kashmir terrorism. Yet, thanks to our tardy criminal justice system and lack of political will, the terrorists involved have not yet been brought to book. After three decades, the Special TADA Court chargesheeted 10 of the 24 accused — two were subsequently killed, 12 never caught — in January this year; their cross-examination began on September 4.

Rubaiya, a medical intern, was returning home on December 8, 1989, when her minibus was stopped by four armed co-passengers at Nowgam, near Mufti’s private residence. The men belonged to the fast-expanding Jammu & Kashmir Liberation Front (JKLF). Rubaiya was not only using public transport, unusual for the daughter of the country’s Home Minister, but also had no security.

The Valley was rife at the time with stories of youths making their way to Pakistan to take up arms, though State Information Department did its best to project that the situation was “well under control”.

The abduction exposed the hollowness of the security, administrative and political apparatus. Rubaiya was whisked away in a car to Sopore, about 50 km from Srinagar, and at Natipora, shifted to another car which had JKLF co-founder Yasin Malik and two others.

Hours later, the abductors called a newspaper office to convey to the world that the JKLF had the Indian Home Minister’s daughter in their custody. In exchange, they sought release of five top JKLF men — Gulam Nabi Bhat, Mohd Altaf, Noor Mohd Kalwal, Javid Zargar and Abdul Hamid Sheikh. The next day, Zargar was replaced with Abdul Ahad Waza who, along with Bhat, had reportedly held a meeting with JKLF chief Amanullah Khan and Pakistan army officers in PoK in 1987, to step up armed insurgency in Kashmir. Hamid Sheikh was part of the first group from Kashmir to have received armed training in early 1988 in PoK, and was instrumental in creating a committed JKLF nucleus in Kashmir. At the time, he was receiving treatment for a bullet injury.

With Chief Minister Farooq Abdullah in London and Chief Secretary Moosa Raza in Delhi, the state Cabinet, sitting in the winter capital of Jammu, in complete lack of political acumen, adopted a resolution accepting the demands of the kidnappers. It is a different matter that there was no official record of this resolution.

Later, it was found that Rubaiya was kept first in a junior engineer’s house and then in the house of an industrialist, as police and intelligence agencies groped in the dark.

The Centre constituted a Crisis Management Committee (CMG) to mount a possible rescue, while rushing the Chief Secretary; Ved Marwah, then director general, National Security Guards; and J&K IB chief A S Dulat to Srinagar.

The accounts published later by top officials revealed an interesting scenario in Delhi and Srinagar. The CMG wasn’t cohesive, while Sayeed banked more on his contacts for the release of his daughter. In his book Uncivil Wars: Pathology of Terrorism in India, Marwah wrote that he along with Arun Nehru, T N Seshan and M K Nararyanan (then Director, IB) waited one whole day for Sayeed at his Delhi residence, finally leaving at midnight without meeting him. “No one was in command either in New Delhi or in J&K,” he wrote.

From the Sayeed family, a well-known journalist and friend, Zaffar Miraj, was the main channel for negotiation. Other intermediaries included Dr A A Guru, a known JKLF sympathiser, who was treating Hamid Sheikh; Maulvi Abbas Ansari (later Hurriyat Conference chairman); MLA Mir Mustafa; and Justice M L Bhat, who had just been transferred from the J&K High Court to Allahabad.

Chief Secretary Raza, the official negotiator, wrote in his memoirs Kashmir: Land of Regrets about his daring visit to the militant den in downtown Srinagar along with Dulat for direct talks with the JKLF leadership. The militant outfit accused the government of having picked up polling agents and beaten them to rig the 1987 Assembly polls — seen as the immediate trigger for the surge in Kashmir militancy.

An agreement was reached, and accordingly, Raza announced a review of cases of political harassment in exchange for the release of Rubaiya.

But this was torpedoed by the parallel negotiations being conducted by Justice Bhat, who clinched a deal with the JKLF mediators, pursuant to nod from the state government. With Farooq Abdullah opposed to such an exchange, Prime Minister V P Singh rushed his ministers I K Gujral and Arif Mohd Khan to persuade the CM. Raza headed to Justice Bhat’s official residence. The five militants were finally released there, even as the others spent agonising moments with the abductors delaying Rubaiya’s release by 75 minutes beyond the agreed gap of three hours.

No debriefing session was allowed and Rubaiya flew straightaway to Delhi. The released militants vanished into thin air, the officers still clueless.

Arrested JKLF militants later confessed that, along with their Pakistani collaborators, they saw the kidnapping of the daughter of India’s first Kashmiri Home Minister as the best strategy to give militancy a fillip. Between 1990 and 1996, Kashmir witnessed a spurt in incidents of kidnapping, from 169 to 666. As per police records, there have been nearly 5,700 abductions since Sayeed’s incident. Most of the abductees ended up dead, including Kashmir University V-C Prof Mushir-ul-Haq.

The government stopped releasing arrested militants in kidnapping cases, till the Kandahar hijack exactly 10 years later. The three militants released then included the Jaish-e-Mohammed’s Azhar Masood, who would mastermind the Parliament attack in December 2001.

Divya A writes: The demolition last year of another single-screen hall, Old Delhi’s Novelty cinema, a few kilometres from Imperial and one of the oldest and earliest cinemas of the Capital, further brought the curtains down on an era.

In 1958, the Bharatiya Jana Sangh, the precursor to the BJP, lost the Delhi civic polls it contested. The evening of the results, its top leaders, L K Advani and Atal Bihari Vajpayee, friends and confidants, watched Raj Kapoor’s Phir Subah Hogi at Paharganj’s Imperial cinema.

Advani had narrated this at an event in 2011. “We lost. To drown our sorrows, we went to a movie together at Paharganj’s Imperial cinema. Incidentally, the Raj Kapoor movie was titled Phir Subah Hogi… and we finally came to power at the Centre.”

Such was the enduring charm of cinema. But that was another era, when cinema held centre stage, before plush seats and popcorn in tubs changed the movie-watching experience. Those were the days of wooden seats and 35mm projectors, of groundnuts in paper cones and hooting crowds.

The demolition last year of another single-screen hall, Old Delhi’s Novelty cinema, a few kilometres from Imperial and one of the oldest and earliest cinemas of the Capital, further brought the curtains down on that era. Recently, the North Delhi Municipal Corporation, which owns the property, leased out the 1,157-square-metre plot to a private player for Rs 35 crore for 99 years.

The Corporation, which owns the property, is said to have been struggling to redevelop it since 2000, when it took over the premises from Vijay Narain Seth.

Seth, now 75, says his father, Jagat Narain Seth, bought Novelty (then called Elphinstone Picture Palace) from the East India Trading Company in 1933. The first movie to be shown here was Night of Love in 1935. “Initially, only English movies used to be screened. Later, my father started screening Hindi films, including Ratan (which ran for 50 weeks in the 1940s), and Kadambari,” he says. There were to be many more — Dilip Kumar’s Andaz, Jugnu and Mughal-e-Azam. Ramesh Sippy’s Sholay ran for three years.

Seth also recalls how Novelty screened Gemini Studios’ Chandralekha, “the first ever south Indian film to be screened in the north”.

“We would show only three-four films a year, while other theatres would change the shows more frequently,” he adds. The last film that had a jubilee run, Seth says, was Sridevi’s Nigahen, in the late 1980s. In 2000, the family had to down the shutters on their six-decade enterprise.

The family-owned two more movie halls in Old Delhi — Jagat near Jama Masjid and Ritz at Kashmere Gate. “All the cinemas at that time were located inside the Walled City, but a little away from the residential areas,” he says.

Initially, when the civic body took over, it wanted to revamp it as a cinema-cum-commercial complex. In 2012, there was even a proposal to convert the Novelty cinema building into a spice market.

However, both the plans failed to take off.

What is left of Novelty is an open ground with rubble and strewn with plastic bags and water bottles and beer cans.

Old-timers from the Fatehpuri area, where Novelty once stood, recall its two waiting halls, where the crowds waited for the next show, “gorging on cream rolls, pastries and cold drinks” in the meantime.

This is the third cinema in the area to be razed. In the 1990s, Jubliee near Chandni Chowk was demolished, and a few years later, New Amar was razed to make space for the Chawri Bazaar Metro Station. In the heydays of single screens, Old Delhi alone had 12. Of those, only four remain operational — Delite, Abhishek, Moti and Ritz.

Coomi Kapoor writes: Even in his own party some are wary of an Adityanath victory, criticising him for his over-the-top campaign displaying his photograph along with the Prime Minister on billboards in the Capital.

Next year is crucial for the BJP. Assembly polls are due in seven states and the BJP is at present in a majority in six. With Covid, the farmers’ agitation, demands for a caste census and inflation, it appears hard for the ruling party to repeat its success in all the six states — Goa, Manipur, Uttar Pradesh, Uttarakhand, Himachal Pradesh and Gujarat. The most crucial election is of course UP’s. Chief Minister Yogi Adityanath has lost ground in the wake of the pandemic. He is hoping that a divided and too-casual Opposition, along with possible polarisation following events in Afghanistan, will see him through.

However, even in his own party some are wary of an Adityanath victory, criticising him for his over-the-top campaign displaying his photograph along with the Prime Minister on billboards in the Capital. At 49, Adityanath is the youngest of all future prime ministerial hopefuls. Modi will turn 73 in 2024. Apart from Gujarat and Himachal Pradesh, all other Assembly polls are likely to be held by March.

RSS chief Mohan Bhagwat manoeuvred since February 2013 for Narendra Modi to be the BJP prime ministerial candidate, according to veteran political journalist

P Raman in his to soon-to-be released new book, Tryst with Strong Leader Populism. Raman writes that L K Advani did his utmost to scuttle Bhagwat’s efforts to appoint Modi the chairman of the BJP campaign committee, a position that would ensure that he would eventually be made the party’s prime ministerial candidate. When Advani realised he could not put forward his own name once again, he tried desperately to promote Sushma Swaraj. But Rajnath Singh as party president was directed by Bhagwat to ratify Modi’s appointment at the BJP national executive in Goa in June 2013 and party workers instructed to demonstrate support for Modi. Advani pointedly skipped the meeting. Bhagwat felt that fellow pracharak Modi would fulfil the Hindutva ideals, which Atal Bihari Vajpayee and Advani had failed to do. Once Modi became PM, Bhagwat even gave him full power to run the party organisation. Unlike his predecessor, K S Sudarshan, he did not allow the Sangh activist groups, the BMS (Bharatiya Mazdoor Sangh), the BKS (Bharatiya Kisan Sangh) and the SJM (Swadeshi Jagaran Manch), to foist their swadeshi economic agenda on the new government.

Pals from the Past

Superstar Amitabh Bachchan’s closeness to the Gandhi family in his youth has been much written about, but not so well known is the fact that actor Kabir Bedi was also a good friend of the Gandhis. Bedi reveals this in his autobiography Stories I Must Tell. He was chummy with Rajiv and Sanjay Gandhi since they attended the same nursery school run by a German lady, Elisabeth Gauba. Although Rajiv and Sanjay were the grandchildren of then PM Jawaharlal Nehru, Bedi had free access to Teen Murti House and sat in the best seats at the Republic Day parade with “aunty Indu”. Bedi last met Rajiv six months after he took over as prime minister. While showing him around his office the PM remarked, “How did I get trapped here, buddy?” Interestingly, Bedi’s acting talents were not recognised by the St Stephen’s College’s dramatics society. He was cast in the Julius Caesar production in the lowly role of Casca while Congress leader Kapil Sibal won the lead role of Caesar. The student magazine joked of Sibal’s performance that Caesar had been murdered twice, once by Brutus and yet again by Sibal. The CPI(M)’s Brinda Karat nee Das was the best actress in the college productions, Bedi reminisces.

Outsider Advantage

At Sonia Gandhi’s virtual meeting with 19 Opposition leaders last month to chalk out a strategy to fight the BJP in the 2024 general election, there was a slight hiccup when she asked Sitaram Yechury to initiate the talks. The TMC’s Mamata Banerjee objected and suggested that a seasoned leader like Sharad Pawar should start the discussions. Apart from Banerjee, Yechury’s increasing influence over Gandhi is not to the liking of either the Congress or CPI(M). Usually, it is Jairam Ramesh who handles drafting of speeches and party memoranda for Gandhi and he is unlikely to appreciate an outsider sharing his role. The CPI(M), meanwhile, feels that Yechury should utilise his talents in first putting his own house in order.

In sharp contrast to his predecessor Anil Deshmukh, who was ever willing to give a quote on everything, from Bollywood to gangsters, Maharashtra Home Minister Dilip Walse Patil responds with the standard “No comment” to any question. The low-profile Walse Patil has instructions from his boss Sharad Pawar to keep out of all controversies. Some are puzzled that the once-high-flyer Deshmukh has thus far evaded arrest, since those around him, even his lawyer, are already in CBI custody.

With India and Australia holding their first 2+2 ministerial dialogue, there’s no denying that the Quad continues to take shape as a security-plus platform. Earlier this year the group comprising India, US, Japan and Australia held its first leaders’ summit. In fact, militaries of the four countries participated in the Malabar joint naval exercise last year, while work is underway to produce and deliver a billion Covid vaccines through the group’s network by 2022.

Of course, an increasingly assertive China is the main factor bringing the Quad countries together. Beijing is clearly irked by what it sees as an Asian Nato. But external affairs minister S Jaishankar has done well to shoot down that nomenclature saying that the Quad looks to the future and doesn’t hark back to the Cold War era. It has been deliberately kept as a high-level diplomatic platform – notwithstanding a separate naval component – to prevent a return to the bloc politics of the past. There are two reasons for this. First, the four Quad nations need to get into the habit of working together. True, the Covid pandemic and the Galwan valley clashes between India and China last year have seen the group coordinate. But more is needed to achieve regular operational momentum.

Second, the Quad also needs to find the golden mean between security and civilian cooperation. After all, China represents a multidimensional systemic challenge. This is why the Quad working on Covid vaccines, open technologies and resilient supply chains is so important. Plus, as the global axis of power shifts partly from the West to the East, Quad democracies need to shape the Indo-Pacific as a free and open region. This will give Southeast Asian nations options to resist China’s strategy of weaponising economic interdependencies. In short, the Quad needs to be flexible to counterbalance China across a range of issues, be it Afghanistan or the South China Sea. If that worries Beijing, the Quad will be doing its job.

In picking Bhupendra Patel as Gujarat chief minister, BJP hopes to run the last lap before elections 15 months away by projecting a governance reset to voters. This knack for pre-empting anti-incumbency by spotting stirrings of unfavourable undercurrents felled CMs of Uttarakhand and Karnataka earlier. Despite five years as CM, Vijay Rupani’s low key style of functioning had outlived its utility and he was in danger of becoming a lightning rod for discontent. During the Covid second wave, horrifying sights of patients waiting outside hospitals for admission and frequent Gujarat high court strictures had marred Rupani’s record.

The dominant Patidar community, around which the Gujarat Hindutva project was initially anchored, was also bristling over non-accommodation in the two poles of the state BJP – CM and state president. Raghubar Das’s defeat in Jharkhand seems to have taught BJP that an unpopular CM is a risky proposition heading into elections. Even BS Yediyurappa, despite his firm base among Karnataka’s Lingayats, couldn’t resist the BJP high command’s logic for replacement beyond a point. The post-2014 BJP’s makeover into a mean election fighting machine that’s ferocious about protecting its governments means CMs are on a tight leash.

Gujarat has been BJP’s impregnable fortress for over two decades and powered PM Narendra Modi’s rise. BJP hasn’t lost assembly elections here since 1995 and has governed continuously since 1998. Yet 2017 did appear tricky before Modi’s appeal to voters and Congress’s weak booth level organisation won it for BJP on polling day. Cut to 2021, Congress is in further disarray. Its 7.5 percentage point vote share difference with BJP in 2017 state polls widened to 30 in 2019 general election. Defections have been frequent, and a generational shift in state leadership has lost momentum. But Rahul Gandhi is reportedly searching for a strong helmsman to replicate Ashok Gehlot’s 2017 Gujarat election management.

This coupled with AAP’s strong wooing of Patidars and Congress voters would have alerted the BJP leadership. Though any division of opposition votes should suit BJP. Bhupendra Patel’s anointment, like Basavaraj Bommai and PS Dhami, signifies that when defensive BJP, otherwise propping up non-dominant groups, switches seamlessly to rallying support among dominant castes. A crowded frontline of powerful Gujarat netas who are leading lights in the national BJP and Union Cabinet endows the CM-elect with the luxury of fronting a well-oiled political and administrative machinery. But the task of soothing Patidar discontent, responsible for his mentor Anandiben Patel’s exit, is perhaps his cross alone to bear.

The readying of around two lakh ICU beds, with nearly half of them supported by ventilators, signals that the public health infrastructure is preparing for a third wave. The festive season has begun with the Ganesh Chathurthi festival and economic activity is reviving rapidly and social interactions are also increasing. While vaccination is proceeding fast and many states are aiming to vaccinate all adults with at least a single dose in the next month or two, the air of inconclusivity around the coronavirus variants of concern in circulation signifies that the public health system must remain on high alert.

The rapid production of made in India ventilators has been one of the great strides made by India during the pandemic. Yet it also came to notice that there weren’t enough trained healthcare personnel to man them and flawed handling of these machines increased maintenance requirements. The ongoing focus on training to ensure smooth working of ventilators bodes well for the future too.

The second wave was particularly deadly because the surge was as sudden as the dip. So it is for peak scenarios that the public health system must prepare for. Alternatively, there needs to be greater emphasis on masking in public. The messaging on masking has tapered off because caseloads are low now. But the virus is in circulation and could recoil rapidly if immunity drops.

With the effort GoI is putting into beefing up emergency health infrastructure, it must also amp up awareness campaigns on masking and create facilities for free distribution of masks. Erring on the side of caution this festival season will keep cases low enough to give time for the vaccination campaign to cover more of the populace.

Whether to lift civil aviation controls after achieving normalcy or whether to lift controls to achieve normalcy is the question. Do not debate chicken or egg. Go ahead and make that omelette.

It is high time the government lifted its Covid-related restrictions on capacity in domestic aviation and caps on airfares. These regulations had been imposed last May and have survived long after business has come back to pre-pandemic levels in great many respects. Caps tend to be where fares converge, and the ceiling becomes the floor as well. Capacity restrictions keep the fares buoyant. Airfares are now up to 35% higher than they used to be prior to the pandemic. All airlines suffered when flights had been banned for two months last year, and so are enjoying the largesse in the form of sustained high fares in what had been a hypercompetitive market. The government must end this joyride, scrap capacity restrictions and remove the fare ‘caps’.

In the literature on regulation, as well as in real life, there is something called regulatory capture. The entities that are supposedly being regulated, instead of meekly submitting to the regulator’s orders, acquire control of the regulator and make that body issue rules, tariffs and protocols that benefit one or more operators. This is to be avoided at all costs. Competition must be allowed to thrive. That will bring down fares and increase the number of people who fly. This would kick off a virtuous circle. India is a very large country geographically. The ability to fly from one metro to another is a vital enabler of nationwide business. Sure, videoconferencing might still stand in for some of the physical interactions that called for air travel, even when all pandemic restrictions are removed. However, a lot of business calls for person-to-person meetings. JPMorgan chief Jamie Dimon has made the bank’s fleet of private jets available for its executives to fly around the country and meet their clients in person. JPMorgan can afford, one presumes, high-end videoconferencing hardware.

Whether to lift civil aviation controls after achieving normalcy or whether to lift controls to achieve normalcy is the question. Do not debate chicken or egg. Go ahead and make that omelette.

QCBS would be entirely defensible if the parameters for assigning points are worked out with granularity and transparency.

The glitches in the new income-tax portal put the spotlight on the way the government awards large IT contracts, and the old chestnut on the perils of awarding contracts on the basis of the lowest bid in terms of cost came up again. But a key issue is also for large projects to have a window of ample time to simulate real-world use, so as to identify and eliminate the inevitable glitches. Here, the main thing is on total clarity on the requirement and freezing the design at some point, instead of letting the whims and ‘insights’ of visiting experts to keep altering the work to be executed.

The most common method of procurement, one that protects civil servants who award contracts from charges of foul play, is to award the contract to the lowest bidder (L1). This does not really vitiate quality. After all, the financial bid is invited only from bidders evaluated to be technically competent to execute the project. However, a superior method is to award contracts based on a weighted average of cost and competence. It is done after the technical evaluation of the bids. A better approach is quality-cum-cost-based selection (QCBS). It avoids the pitfalls of L1 by assigning weightage to the technical quality of the proposal based on multiple parameters, while still factoring in cost. Relative weights are assigned for the technical and cost portions, say, 70% and 30%, respectively. Often, points for the different sections of the technical proposal are also specified. These may include demonstration and experience. A bidder could win, even if not the lowest in terms of cost, because of superior competence.

QCBS would be entirely defensible if the parameters for assigning points are worked out with granularity and transparency.