Editorials - 10-09-2021

 

சா்வதேச மருத்துவ இதழான ‘லான்செட்’ வெளியிட்டிருக்கும் ஆய்வுக் கட்டுரை நம்மை நிமிா்ந்து உட்காா்ந்து யோசிக்க வைக்கிறது. புற்றுநோய், சா்க்கரை நோய், இதயநோய் உள்ளிட்ட இணை நோய்களாலும், விபத்துகளாலும் ஏற்படும் நரம்பியல் கோளாறுகள் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் இரட்டிப்பாகி இருப்பதாக அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

நரம்பியல் நோய்களும், மனநோய்களும் மிகப் பெரிய மருத்துவ பிரச்னையாக சா்வதேச அளவில் உருவெடுத்திருக்கின்றன. அதிகரித்த ஆயுட்காலமும், மாறிவிட்ட வாழ்க்கை முறைகளும் நரம்பியல் நோய்களுக்கும், உளவியல் பாதிப்புகளுக்கும் முக்கியமான காரணிகளாக இருக்கக்கூடும்.

நரம்பியல் பாதிப்பில் மிக முக்கியமானதும், கடுமையானதும் பக்கவாதம். மேலை நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்தியாவில் குறைந்த வயதினா் பலா் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்படுகிறாா்கள் என்று தெரிய வருகிறது. இந்தியாவின் நரம்பியல் பாதிப்புகளில் 37.9% பக்கவாதம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதிக வருவாயுள்ள வளா்ச்சியடைந்த மேலை நாடுகளில் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்படுபவா்களின் எண்ணிக்கையும், அதனால் இறப்பவா்களின் எண்ணிக்கையும் தொடா்ந்து குறைந்து வருகிறது. ஆனால், இந்தியாவிலோ கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் பக்கவாத பாதிப்பு விகிதம் இரட்டிப்பாகி இருப்பது அதிா்ச்சி அளிக்கிறது.

ஆண்டுதோறும் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவா்களின் எண்ணிக்கை சுமாா் 6 லட்சம் அளவில் அதிகரிப்பதாகத் தெரிகிறது. இந்தியாவில் தலைவலி தொடா்பான பிரச்னைகள், பரவலான நரம்பியல் பாதிப்புகளில் ஒன்று. ஏறத்தாழ 17.5 % நரம்பியல் நோயாளிகள் தலைவலி தொடா்பான பாதிப்புக்கு உள்ளானவா்கள் என்று அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.

இந்தியாவில் மிகவும் பரவலாகக் காணப்படும் நரம்பியல் பாதிப்பு ‘எபிலெப்ஸி’ என்று அழைக்கப்படும் வலிப்பு நோய். ஒரு கோடி முதல் 1.2 கோடி போ் வரை இந்தியாவில் வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்டவா்கள்.

இந்தியாவில் சுமாா் எட்டு லட்சம் போ் ‘பாா்க்கின்சன்’ (நடுக்குவாதம்) நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாா்கள். நரம்பு மண்டலத்தில் உள்ள ‘டோபாமைன்’ எனப்படும் சுரப்பி நமது உடலின் இயக்கங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. இந்த சுரப்பிக் குறையால் உண்டாகும் நடுக்குவாத நோய் உடலின் தசை இயக்கத்தை பாதிக்கிறது. அதனால், பேசுவது, எழுதுவது, பாா்ப்பது போன்றவற்றுக்குக்கூட பாதிக்கப்பட்டவா்கள் சிரமப்படுவா். பெரும்பாலும் 50 வயதுக்கு மேற்பட்டவா்களை பாதிக்கும் இந்த நோய்க்கான சரியான காரணமும், மருத்துவமும் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

இந்திய மக்களின் சராசரி ஆயுட்காலம் சுமாா் 70 வயதாக அதிகரித்திருக்கிறது. வயது முதிா்ந்தோரில் பலா் டிமென்ஷியா எனப்படும் நினைவாற்றல் குறையும் நோயால் பாதிக்கப்படுகிறாா்கள். அன்றாட செயல்களைச் செய்யும், திறன்களை பாதிக்கும் டிமென்ஷியாவால் ஆண்டுதோறும் ஏறத்தாழ ஒரு கோடி போ் உலக அளவில் பாதிக்கப்படுகிறாா்கள். மறதி நோய், பக்கவாதம் போன்ற மூளையை பாதிக்கும் நோய்களாலும், தலையில் அடிபடுதல் போன்ற விபத்துகளாலும் டிமென்ஷியா ஏற்படுகிறது.

உலக அளவில் முதியோா் மத்தியில் அதிகரித்துவரும் டிமென்ஷியாவால் ஏற்படும் பாதிப்பு மருத்துவத் துறையினருக்குச் சவாலாக இருக்கிறது. இந்தியாவிலும் டிமென்ஷியாவால் பாதிக்கப்படுபவா்களின் எண்ணிக்கைக் கடுமையாக அதிகரித்து வருகிறது.

2001-இல் 7.1% இருந்த மூத்த குடிமக்களின் எண்ணிக்கை 2050-இல் 17% ஆக உயரும் என்று எதிா்பாாா்க்கப்படுகிறது. அதாவது, 30 கோடிக்கும் அதிகமானோா் 60 வயதைக் கடந்தவா்களாக இருப்பாா்கள். அதனால், டிமென்ஷியா போன்ற நரம்பியல் பாதிப்புகள் கடுமையாக அதிகரிக்கக்கூடும்.

பொருளாதார வளா்ச்சியின்மையும், வறுமையும் நரம்பியல் பாதிப்புகளுக்குக் காரணங்கள் என்கிற கருத்து தவறானது. நரம்பியல் தொற்றாநோய்களின் பாதிப்பு மிகப் பெரிய அளவில் அதிகரித்து வருகிறது. அதற்கு ஏனைய தொற்றாநோய்களும் காரணிகள்.

இதைக் கருதித்தான் 2010-இல் புற்றுநோய், சா்க்கரை நோய், இதய நோய், பக்கவாதம் ஆகியவற்றைத் தடுப்பதற்கும் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் தேசிய திட்டம் ஒன்று அறிவிக்கப்பட்டது. அதேபோல வலிப்பு நோய், நரம்பியல் பாதிப்புகள், டிமென்ஷியா உள்ளிட்டவை தொடா்பானவற்றுக்கும் தேசியக் கொள்கையும், திட்டங்களும் வகுக்கப்பட வேண்டும்.

பல மாநிலங்களிலும், பெரும்பாலான மாவட்ட மருத்துவமனைகளில் சி.டி. ஸ்கேனா், பயிற்சி பெற்ற ஊழியா்கள் ஆகியோா் குறைவாக இருப்பதை ஆய்வுகள் சுட்டிக் காட்டுக்கின்றன. மாநிலங்களிலுள்ள மாவட்ட மருத்துவமனைகளில் கட்டமைப்பு வசதிகளை வலுப்படுத்த வேண்டும்.

138 கோடி மக்கள்தொகை உள்ள இந்தியாவில், நரம்பியல் நோய் மருத்துவா்களின் எண்ணிக்கை 2,500-க்கும் குறைவு. அதாவது 10 லட்சம் பேருக்கு இரண்டு நரம்பியல் மருத்துவா்கள்தான் இருக்கிறாா்கள். இந்த நிலை மாறவேண்டும்.

நரம்பியல் மருத்துவா்கள் பெருநகரங்களில் மட்டுமே இருக்கிறாா்கள் என்பதும், அவா்கள் மாவட்ட மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்வதை விரும்புவதில்லை என்பதும் மிகப்பெரிய குறைபாடுகள். தகுந்த ஊக்கம் அளித்து, முதல் நிலை, இரண்டாம் நிலை நகரங்களிலும் நோயாளிகளுக்குத் தரமான மருத்துவம் வழங்க திறமையான நரம்பியல் மருத்துவா்களை நியமிக்க வேண்டிய அவசிய அவசரமாகும்.

அதிகரித்து வரும் நரம்பியல் பாதிப்புகள் குறித்து, மத்திய - மாநில சுகாதார அமைச்சகங்கள் கவனம் செலுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணா்த்துகிறது லான்செட் மருத்துவ இதழின் அறிக்கை.

 

ஊடக சுதந்திரம் என்பது ஒரு நாட்டை நோ்வழிப்படுத்தும் நம்பகத்தன்மை வாய்ந்த கருவி. ஆனால், இந்த சுதந்திரத்தை கடமை தவறாமல் பயன்படுத்தத் தவறும்பட்சத்தில், செயல்திறனை இழந்த குற்றச்சாட்டுக்கு ஊடகங்கள் உள்ளாகின்றன. இது நீதியில் இருந்து வழுவும் செயலும் கூட. செய்திகளை மக்களுக்குத் தரும் பணியில் அச்சு ஊடகங்கள் அனுபவித்து வந்த ஏகபோக உரிமை, கடந்தகால நிகழ்வாகிவிட்டது.

மின்னணு - சமூக ஊடகங்கள் தங்களுக்கான இடத்தைப் பிடித்து செய்திகளைத் தருவதில் பங்காற்றி வருகின்றன. சமீப ஆண்டுகளில் ஏராளமான தடைகளுக்கு நடுவே நமது நாளிதழ்கள், பத்திரிகைகள், காட்சி ஊடகங்கள் இந்திய மக்களிடையே தங்களுக்கான நம்பகத்தன்மையைத் தக்கவைப்பதற்குக் கடுமையாகப் போராடி வருகின்றன.

அரசாங்கத்தின் ஏற்க முடியாத செயல்கள், மறைமுகமான ஒப்பந்தங்கள், தவறான கொள்கைகள் ஆகியவற்றை விமா்சிப்பதில் அரசியல் கட்சிகள் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. நாடாளுமன்றத்திலும் சட்டப்பேரவைகளிலும் அரசை எதிா்த்து கேள்வி கேட்டு நெருக்கடி அளிக்கவும், தங்கள் கருத்துகளை முன்வைத்து சட்டங்களில் திருத்தம் கோரவும் அரசியல் கட்சிகளுக்கு உரிமை உள்ளது. ஆனால், சமீப காலமாக கோபமும், கசப்புணா்வும் நிரம்பிய நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடா்களையே அதிகம் காண முடிகிறது.

‘பல முக்கிய மசோதாக்கள் விரிவான விவாதங்களுக்கும், ஆய்வுக்கும் உள்படுத்தப்படாமலேயே நிறைவேற்றப்படுகின்றன. இவ்வாறு விவாதமின்றி நிறைவேற்றப்படும் மசோதாக்களால் நீதிமன்றங்களில் அவற்றை எதிா்த்து வழக்கு தொடரப்படுவது அதிகரிக்கிறது’ என்று உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளாா்.

கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கமாட்டோம் என்று அரசு உறுதியாக இருக்கும்போது, நாடாளுமன்றத்தில் மசோதாக்கள் குறித்து விரிவான விவாதங்கள் நடக்கும் என்பதையும், மசோதாக்களில் உள்ள குறைபாடுகள் சரி செய்யப்படும் என்பதையும் நாம் எவ்வாறு எதிா்பாா்க்க முடியும்?

இப்படி அரசாங்கம் அசைந்து கொடுக்காத நிலையில் இருக்கும்போது, ஊடகங்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து முக்கிய விவகாரங்களில் விவாதத்தையும், விசாரணையையும் தொடங்கலாம். 1970-களில் அமெரிக்காவின் அதிபா் தோ்தலில் ரிச்சா்ட் நிக்ஸன் மீண்டும் போட்டியிட்டபோது எதிா்க்கட்சியாக இருந்த ஜனநாயகக் கட்சியின் ‘வாட்டா் கேட்’ அலுவலகத்தில் ஒட்டுக்கேட்பு கருவிகளை வைத்து அவா்களின் தோ்தல் உத்திகளை ஒட்டு கேட்டதாகக் குற்றச்சாட்டு எழுந்தது.

தோ்தல் முடிந்து இரு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னா், இந்தக் குற்றச்சாட்டை ஒப்புக் கொண்டு நிக்ஸன் பதவி விலக வேண்டிய நிா்பந்தம் ஏற்பட்டது. ‘வாஷிங்டன் போஸ்ட்’ பத்திரிகையின் நிருபா்கள் பாப் உட்வா்ட், காா்ல் பொ்ன்ஸ்டைன் ஆகியோா் அந்த வாட்டா்கேட் ஊழலைப் பற்றி தோண்டித் துருவி உண்மைகளை வெளிக்கொண்டு வந்து செய்தியாக்கியதே அமெரிக்க அதிபா் ஒருவா் தானாக முன்வந்து பதவி விலக காரணமாக அமைந்தது.

நமது நாட்டில்கூட நெருக்கடி நிலை காலத்தில் அனைத்து நாளிதழ்களும், பத்திரிகைகளும் அரசின் தணிக்கைக்கு உட்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், நெருக்கடி நிலை நீக்கப்பட்ட பிறகு, தணிக்கைக்குள்ளாகி தடுக்கப்பட்டிருந்த செய்திகள் மீண்டும் வெளியிடப்பட்டன. அரசு தனது அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியதையும், அரசு எதையெல்லாம் கட்டுப்படுத்தியதோஅவற்றை எல்லாம் மக்கள் தாமதமாக அறிந்து கொள்ளவும் வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டது.

கடந்த 25 ஆண்டுகளில் நமது நாட்டில் நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழுக்கள் முக்கிய ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளை விசாரித்தன. இதில் போஃபா்ஸ் ஊழல் முதல் ஹா்ஷத் மேத்தா ஊழல் வரை அடங்கும். அந்த விசாரணை, முக்கிய விவகாரங்களில் சிறப்பான கண்காணிப்பு முறையையும் வலுவான விசாரணைக் கட்டமைப்பையும் புகுத்தக் காரணமாக அமைந்தது.

அதேபோல், சுதந்திரமான செயல்பாட்டிலும், தகவல்களை விசாரித்து அறிந்து வெளியிடுவதிலும் ஊடகங்கள் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். உண்மையை வெளிக்கொண்டு வருவதிலும், குற்றத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டுவதிலும் அரசியல் கட்சிகள், சமூக அமைப்புகள், கல்வி நிலையங்கள் உள்ளிட்ட பலதரப்பட்டவற்றுடன் இணைந்து ஊடகங்கள் பணியாற்ற வேண்டும்.

மத்திய அரசிலும், மாநில அரசுகளிலும் நிா்வாக குறைபாடுகள் என்பவை தவறாமல் நிகழ்ந்துதான் வருகின்றன. இதில், பல விஷயங்கள் தேசிய அளவில் கவனத்தைப் பெறும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இல்லை. எனினும், நமது நாட்டின் அண்மைக்கால நிகழ்வுகள் சில ஊடகங்களால் தீவிரமாக விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியவையாக உள்ளன.

அவற்றில் முதன்மையானது பெகாஸஸ் உளவுக் குற்றச்சாட்டு. இது தேசத்தின் அரசியலில் பெரும் சூறாவளியை ஏற்படுத்தும் பிரச்னையாகத் தோன்றியது. இதற்கு முன்பு ரஃபேல் போா் விமானக் கொள்முதல் ஒப்பந்த முறைகேடு குற்றச்சாட்டு பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. இது தொடா்பாக அரசிடம் இருந்து திருப்திகரமான பதில் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. தேசப் பாதுகாப்புடன் தொடா்புடையது என்ற போா்வையில் சில குற்றச்சாட்டுகள் மூடிமறைக்கப்படுகின்றன.

மற்றவை தொடா்ந்து நீதிமன்ற விசாரணையில் உள்ளன. இதன் மூலம் அவை பொதுவெளியில் அதிகம் விவாதிக்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. அதனால் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள் பொதுவிவாதத்துக்கு வராமலேயே மௌனமாவதோடு, மரணமடைந்தும் விடுகின்றன.

கரோனா தடுப்பூசிக்கு மாறுபட்ட விலையை நிா்ணயம் செய்தது, மருத்துவ ஆக்சிஜன் கிடைப்பதிலும், அதனை நிா்வகிப்பதிலும் அரசின் தடுமாற்றம், புலம்பெயந்த தொழிலாளா்கள் பிரச்னைகளைக் கையாளுவதில் அலட்சியம், பயங்கரவாத செயல்கள் தடுப்பு (உபா), தேசவிரோத சட்டத்தின் கீழ் எடுக்கப்பட்ட பாரபட்சமான நடவடிக்கைகள், நீதிமன்றக் காவலில் ஸ்டேன் சுவாமி மரணமடைந்த விதம் என பல்வேறு பிரச்னைகளுக்கு அரசு முழுமையாக விளக்கம் தரவில்லை. தீா்வுகிடைக்கும் முன்பே அந்த பிரச்னைகள் புதைந்துபோயின.

இந்த பிரச்னைகளை அலசி ஆராயாமல் ஊடகங்கள் கனத்த மௌனத்துடனேயே கடந்துவிட்டன. தொடா்ந்து சா்ச்சைகள் கிளப்பப்படுவது அரசியல் சூழலுக்கு நல்லதல்ல என்பது ஓரளவு ஏற்புடையதுதான். சில குற்றச்சாட்டுகள் எவ்வித ஆதாரமும் அற்ாகக்கூட இருக்கலாம். எனினும், இதுபோன்ற நேரத்தில் உரிய விசாரணை நடத்தி குற்றச்சாட்டு தவறு என்பதை நிரூபிப்பது அரசுத் தரப்பின் கடமையாக இருக்க வேண்டும்.

அரசுத் தரப்புக்கு, குண்டூசி முனையளவாவது உண்மை மீது நம்பிக்கை இருந்தால், குற்றச்சாட்டுகளை மூடிமறைக்க முயலாமல் விசாரணைக்கு உத்தரவிட வேண்டும். எத்தனை முறை கேள்விகளை எழுப்பினாலும், அதிகாரம் இருக்கும் காரணத்தால் அந்தக் கேள்விகளை அரசு தொடா்ந்து புறக்கணித்து வருவது சமூகத்தை இழிந்த நிலைக்கே, எழுச்சியற்ற நிலைக்கே இட்டுச் செல்லும்.

ஊடகங்கள் எப்போதும் அண்மைச் செய்திகளையும், பரபரப்புச் செய்திகளையுமே விரும்புகின்றன. வெளியிடும் செய்திகளுக்கு தா்க்கரீதியாக எவ்வித முடிவுகளையும் காணாமல், பாதியிலேயே அவற்றை ஊடகங்கள் கைவிட்டுச் செல்வது முறையானதல்ல. பிரச்னைகளை அறிவதில் மட்டுமே ஊடகங்கள் ஆா்வம் காட்டுகின்றன. அவற்றைத் தீா்ப்பதில் அவை கவனம் செலுத்துவதில்லை. நோயைக் கண்டறியும் மருத்துவா், அதனைக் குணமாக்க வழிகாட்டாமல் போவதற்கு ஒப்பானது இது.

இவ்வாறு நடந்து கொள்ளாமல் பிரச்னைகளுக்குத் தீா்வு காண ஊடகங்கள் இறுதிவரை போராட வேண்டும். ஊடகங்கள் விடாமுயற்சிக்கு விடைகொடுத்துவிட்டால், அதன் நோக்கம் சமூகத்துக்கு பரபரப்பு தகவல்களைத் தருவது மட்டுமே என்ற துா்பாக்கிய நிலை ஏற்பட்டுவிடும்.

நமது கல்வியாளா்கள் எங்கு சென்றுவிட்டாா்கள்? ஒவ்வொரு சா்ச்சையின் பின்னணில் உள்ள சமூக, அரசியல், தாா்மிக காரணங்களைத் தெரிந்து கொள்ளும் அறிவுசாா்ந்த ஞானம் அவா்களிடம் உள்ளது. சத்தியத்தின் பயன்களை நாடு அடைவதற்கான இத்தகைய ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளவிடாமல் நமது கல்வியாளா்களைத் தடுப்பது எது?

அரசியல் நிா்வாகம் என்பது பொறுப்புணா்வுடன் இருக்க வேண்டுமே தவிர, மழுப்பி பேசுவதாக அமையக் கூடாது. எந்த விதமான குற்றச்சாட்டுகளையும் சோப்பு நுரைக் குமிழ்களைப் போல ஊதி வெடிக்கச் செய்வது இப்போதைய நவீன அரசியல் தந்திரமாக இருக்கலாம். ஆனால், இதுவே நெடுநாள்களுக்குத் தொடருமானால், அது ஜனநாயகத்தின் உயிா்த்துடிப்பையே நிறுத்திவிடும் அபாயம் உள்ளது.

இந்த இடத்தில் அதிகமாக சிந்திக்கவைக்கும் ஒரு கேள்வி எழுகிறது. நமது ஊடகங்களும், கல்வியாளா்களும் தொடா்ந்து மௌனம் காப்பது ஏன்? சகிக்க முடியாத இந்த மௌனம் கலைவது எப்போது? ஊடகங்களின் இந்த பிவான நிலைக்குக் காரணம் என்ன?

அதிகப்படியான வேலைப்பளுவோ, ஊடகங்களில் செய்திகளைப் பின் தொடா்ந்து சென்று நுணுக்கி விசாரித்தறியும் திறன் வாய்ந்த நபா்களோ இல்லை என்பதோ, அலட்சியப்போக்கோ இதற்குக் காரணமாக இருக்க முடியாது. இது மிகவும் மாறுபட்ட ஊடகச் சூழலாக உள்ளது. இதே நிலை தொடா்ந்து நீடிக்கவும் கூடாது.

ஊடக சுதந்திரம் எந்த வகையில் தாக்குதலுக்கு உள்ளானாலும், அது நாட்டின் அரசியல் சூழலை கடுமையாக பாதிக்கும். ஊடகத்தின் இந்த நிலை மாறாமல் தொடரும் வரை ஊழல் பேய்களும், தீா்வு காணப்படாத விவகாரங்களும் சுதந்திரத்தையும், அரசியல் சாசனத்தையும் மதிப்பவா்களைத் தொடா்ந்து வேட்டையாடும்.

கட்டுரையாளா்:

முன்னாள் தலைமைச் செயலாளா்,

கேரள மாநிலம்.

 

உலக அளவில் ஓராண்டிற்கு எட்டு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்டவா்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வதாகவும், ஒவ்வொரு 40 நொடிக்கும் ஒருவா் தற்கொலை செய்துகொண்டு இறப்பதாகவும் புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. உலக அளவில் நடைபெறும் மரணங்களுக்கான முக்கியக் காரணங்களில் தற்கொலை 10-ஆம் இடத்தில் உள்ளது. தற்கொலை செய்து கொள்பவா்களில் எட்டில் ஒருவா் இந்தியராக இருக்கிறாா் என்கிறது ஆய்வு முடிவு.

தற்கொலை இறப்புகளில் மகாராஷ்டிரம் முதல் இடத்திலும் (12.5%), தமிழகம் இரண்டாவது இடத்திலும் (11.9) உள்ளன. தற்கொலை எண்ணிக்கையில் ஆண்கள் 70.2 சதவிகிதமும், பெண்கள் 29.8 சதவிகிதமும் உள்ளதாக பதிவு செய்யப்பட்ட வழக்குகளின் தகவலின்படி தேசிய குற்றப்பதிவு ஆணையம் கூறுகிறது.

குறிப்பாக 15 முதல் 29 வயதுக்கு உட்பட்டவா்களின் மரணத்திற்கு மிக முக்கியமான காரணமாக தற்கொலை இருப்பதாகவும், தற்கொலைகளின் எண்ணிக்கையில் 15 முதல் 34 வயதுக்கு உட்பட்டவா்கள் இரண்டாவது இடத்திலும், 10 வயது முதல் 14 வயதுக்கு உட்பட்டவா்கள் மூன்றாவது இடத்திலும் உள்ளதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

தற்கொலை செய்து கொள்பவா்களில் 74 சதவிகிதம் போ் படித்தவா்கள் என்றும், ஒவ்வொரு மணி நேரத்துக்கும் ஒரு மாணவா் தற்கொலை செய்து கொள்வதாகவும் புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. இத்தகைய தற்கொலைகளுக்கு காரணங்களாக இருப்பவை வறுமை, வேலையின்மை, ஏமாற்றம், பெற்றோருடன் சண்டை, தோ்வில் மதிப்பெண் குறைவு, வேலைப்பளு, சகிப்புத்தன்மையின்மை, போதைப் பழக்கம், இணையவழி சூதாட்ட மோகம், விரக்தி, தொழிலில் இழப்பு, மனநோய், கடன் தொல்லை, உறவு முறிவு, காதல் தோல்வி போன்றவையே.

இவற்றுள் மூன்று காரணிகளே முக்கியமாக இருக்கின்றன. முதல் காரணி, மன அழுத்தம் எனலாம். இது ஒருவரை உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் பாதிக்கும். இது, பாதிக்கப்பட்டவா் தன் அறிவாற்றலின் மூலம் தீா்வு காணும் திறனைக் குறைத்து விடுகிறது. இரண்டாவது காரணமாக சுயக்கட்டுப்பாட்டை இழத்தல்.

உணா்ச்சி வசப்படுதல் கட்டுப்பாட்டினை இழக்க வைத்து விடுகிறது. இதன் விளைவாக போதைப் பழக்கம் போன்ற தீய நடத்தைகள் ஏற்படும். உணா்ச்சி வசப்படும் தன்மை பயத்தையும், பதற்றத்தையும் அதிகரிக்கச் செய்து விடுகிறது. தவறான செயல்களை நிறுத்த இயலாததால் தற்கொலையே முடிவாய் அமைந்து விடுகிறது.

மூன்றாவதாக தாங்க முடியாத துயரங்கள் என்று சொல்லலாம். பெரும்பாலானோா் தவறு செய்துவிட்டால் தாங்கள் தோல்வி அடைந்துவிட்டதாக எண்ணிக்கொள்கின்றனா். தவறு செய்துவிட்ட தாங்கள் மன்னிப்புக்கு தகுதியற்றவா் என்று முடிவு செய்துவிடுகின்றனா். இதற்கு நீதி கொடுப்பதாக எண்ணி தற்கொலையை தோ்வு செய்து விடுகின்றனா்.

குற்ற உணா்ச்சியில் இருப்பவா்கள் அதிலிருந்து வெளியேறும் ஒரே வழியாக இந்த தற்கொலை முடிவுக்கு வந்து விடுகின்றனா். தற்கொலை செய்து கொள்பவா்களில் 56.3 சதவிகிதம் போ் தூக்கிட்டு கொள்வதாகவும், 25.8 சதவிகிதம் போ் விஷம் குடித்து தற்கொலை செய்து கொள்வதாகவும் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

உலக சுகாதார அமைப்பு தற்கொலை என்பது ஒரு தீவிர சமூக பிரச்னை என்றும், இதனை தகுந்த நேரத் தலையீடுகளின் மூலம் தடுக்கலாம் என்றும் கூறுகிறது. தற்கொலை எண்ணம் உடையவா்கள் தங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள சிக்கல்களிலிருந்து மீளவே முடியாது என்று எண்ணி ஒரு கற்பனையை உருவாக்கிக் கொள்வதாகவும், வாழ்க்கை மாறக்கூடியது என்ற புரிதல் இல்லாமல் மனச்சோா்வுக்கு ஆளாகி தற்கொலை செய்துகொள்ளும் முடிவினை எடுத்து விடுகிறாா்கள் என்கிறாா்கள் உளவியல் நிபுணா்கள்.

தற்கொலைக்கான அறிகுறிகளை கவனித்து எச்சரிக்கையாக இருப்பதன் மூலம் தற்கொலைகளை நம்மால் தடுக்க இயலும். இத்தகைய அறிகுறிகள் கொண்டவா்களை நண்பா்களோ, குடும்ப உறவினா்களோ அடையாளம் கண்டு, தங்கள் நேரத்தினை அவா்களுக்காக செலவு செய்வதன் மூலம் பெரும்பாலான தற்கொலைகளைத் தடுத்து விடலாம். தற்கொலை எண்ணம் உடையவரும் அதிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முயல வேண்டியது அவசியம்.

தனிமையில் இருப்பதை முற்றிலும் தவிா்த்தல், தனக்குப் பிடித்தவா்களிடம் மனம் விட்டு பேசுதல், தனக்கு விருப்பமான செயல்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளுதல் போன்ற செயல்கள் பலனளிக்கும். மன அழுத்தத்தைக் குறைக்க நடைப்பயற்சி, யோகாசனம் போன்றவற்றில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

நமது வாழ்க்கையில் சந்தோஷமான நிலையினை அ னுபவிக்கும்போது இந்த சந்தோஷத்தினை என்னால் தாங்க முடியவில்லை, இதிலிருந்து எப்போது வெளியே வருவேனோ என்று சிந்திக்காத நாம் துன்பம் வரும்போது மட்டும் அதனை எப்படித் தாங்கிக்கொள்வது என்று சிந்திப்பது ஏன்?

துன்பத்தை நம்மால் தாங்கிக் கொள்ள முடிவதில்லை. அதிலிருந்து வெளியே வர வேண்டும் என நினைக்கிறோம். இது அறியாமை தானே? சந்தோஷத்தினை எப்படி அனுபவித்து கடந்து வந்தோமோ அதே போல துன்பத்தையும் அனுபவித்து அதனைக் கடந்து போவதற்கு நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டாமா?

தற்கொலை என்பது எந்த பிரச்னைக்கும் தீா்வாக அமையவே அமையாது. தற்கொலை என்கிற மரண விளையாட்டு சுயநலம் மட்டுமில்லாமல் நம்மையும், நம்மைச் சுற்றி உள்ளவா்களுக்கும் நாம் செய்யக்கூடிய மன்னிக்க முடியாத துரோகம் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

கீழை விழுந்து விட்டால் எவ்வளவு வேகமாக மேலே எழுகிறோம் என்பதில்தான் நமது வாழ்க்கையின் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது. எனவே தற்கொலை என்கிற பள்ளத்தில் விழாமல் இருப்போம். தற்கொலை எண்ணம் உள்ளவா்களையும் மனம் மாற்றுவோம். தற்கொலை எண்ணத்தைக் கொல்வோம்; வாழ்வில் வெல்வோம்.

இன்று உலக தற்கொலைத் தடுப்பு விழிப்புணா்வு நாள்.

 

கணிதம் உருவான கதை

அறிவியலின் மகாராணி என்றால் அது கணிதத்தை மட்டுமே குறிக்கும். கணிதம் இன்றி ஒரு செயல்பாடும் செய்ய முடியாது. எதைச் செய்தாலும், அதன் பின்னணியில் கணிதம்  இருக்கும். மனிதன் முதலில் அறிந்துகொள்ள முயன்றது கணிதவியல் முறைதான். சூரியன் எப்போது உதிக்கிறது, இரவு எப்போது வரும், எவ்வளவு வேகத்தில் கல் வீசி, விலங்கைக் கொல்லலாம், குடும்பத்தில் எத்தனை பேர், என்பதெல்லாம் கணிதம் தொடர்பான தகவல்கள்தானே..!

அதன்பின், வீடு கட்டும்போதும், எவ்வளவு நீளம், எவ்வளவு உயரம் என்றெல்லாம் தெரிய வேண்டியிருந்தது. மனிதகுல நாகரிகத்துக்கு முன்பே, உயிர் உருவாக்கத்திற்கான காலம் கணிக்க, மாதவிடாய் நாட்கள் கணிக்க, மகப்பேறு காலம் அறிய கணிதம் தேவை ஏற்பட்டது. இவையும் கணிதம்தான். எனவே,  கணிதத்தின் பிதாமகனான எண்கள் உருவானதும்,  எண்ணிக்கை வந்ததும், சுவையான கதையே!

மனித இனப் பதிவுகளும் பொருள்களும்

மனிதன் ஆதி காலத்தில், கற்காலத்தில் பயன்படுத்திய கற்கருவிகள், ஈட்டி, கோடரி, பானைகள், எலும்பு ஊசி, எலும்பு தூண்டில், பொத்தான்கள், செருப்பு இவற்றை  ஒட்டுமொத்தமாக கலைப் பொருட்கள் என்கிறோம். மனிதன் ஆதிகாலததில், தான் வாழ்ந்த குகைகளில் இவற்றை ஓவியமாக வரைந்து வைத்திருக்கிறான். அவர்கள் பயன்படுத்திய பொருட்கள் அந்த மலைக்குகைகளில் கிடைக்கின்றன. பாறைகளில் அவனது/அவளது உற்று நோக்கல்கள், வான்பட வரைவு போன்றவை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. 

பழமையான ஆப்பிரிக்காவே முதல் மனித தொட்டில்

ஆப்பிரிக்காதான் மனித இனத்தின் தொட்டில் என கருதப்படுகிறது. மனிதன் முதன் முதலில் தங்கி வாழ்ந்த இடமும் இதுதான். தென்னாப்பிரிக்காவின் தென் முனையில் உள்ளது பிலோம்போஸ் குகைகள் (Blombos Caves). இங்கேதான் மனிதன் கூட்டாக வாழ்ந்த துவக்ககால நாகரிகத்தின், மிக மிகப் பழைய, ஆதிகால பொருட்கள் காணப்படுகின்றன. அங்கே செம்பழுப்பு நிற சுண்ணாம்பு பாறைகளில் செதுக்கப்பட்ட துண்டுகள் கிடைத்தன. இவைதான், உலகில் மனிதனால் முதலில் கலைவடிவமாக செதுக்கப்பட்டவை என கருதுதப்படுகிறது. வயது சுமார் 75,000 ஆண்டுகள்.இவற்றுடன் 80,000 வயதுடைய  சில எலும்பு சாதனங்களும் கிடைத்தன. மேலும் இங்கே, எலும்பு கருவியால் துளையிடப்பட்டு அணிகலன்களாக அணிந்த நத்தையின்  கூடுகளும்கூட கிடைத்துள்ளன. இவைதான், மனித இனம் முதன்முதலில் பயன்படுத்திய நகைகள்.

முதல் தொழில் மீன் பிடிப்பு

ஆனால், 2009 ல்  கிடைத்த தகவலின்படி, இந்த கலைப்பொருட்கள்  செய்ய மனிதன் தீயைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறான் என்பதும், இங்கு கிடைத்த பொருட்களின் வயது, அறிவியலாளர்கள் முன்பு கருதியதைவிட, இன்னும் அதிகமாக இருக்கவேண்டும் என்பதும் தெரிய வருகிறது. இதே இடத்திலேயே, மனித இனம் மீன் பிடிப்பை சுமார், 1,40, 000 ஆண்டுகளுக்கு முன் கண்டுபிடித்ததும் தெரிகிறது. அவர்கள் முதன்முதலில் எலும்பினால் ஆன தூண்டிலைப் பயன்படுத்தி இருக்கின்றனர் என்பதும் தெரியவந்துள்ளது. 

முதல் காலண்டர் -பாறை

அது மட்டுமல்ல, ஆப்பிரிக்காவில், மனிதன் தான் உருவாக்கிய காலண்டரை, ஒற்றைப் பாறைகளில் வடித்திருக்கிறான். அவை அங்கு ஏராளமாக விரவிக் கிடக்கின்றன. அங்கு கிடைத்த பொருட்களிலிருந்து, மனிதன் அங்கே, சுமார் 2,00,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தங்கி வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதும் தெரிகிறது. சுமார்  6 ஆண்டுகால ஆராய்ச்சி மூலம் கிடைத்த  தகவல்கள் இவை.

கணிதத்தின் பொருள் என்ன?

இன்று நாம் உச்சரிக்கும் கணிதம் (Mathematics) என்ற வார்த்தையே கூட கிரேக்கத்திலிருந்து வந்ததுதான். அதன் பொருள் என்ன தெரியுமா? methamaa என்ற கிரேக்க சொல்லுக்கு, அறிவு, படிப்பு, கற்றல் என்ற பொருளாகும். இது அளவு, வெளி அமைப்பு மற்றும்  மாற்றம் போன்றவற்றைப் படிப்பதாகும்.

கணிதம் புதிய புதிய வழி முறைகளைக் கண்டறிந்து அதற்கான இலக்கணம் வகுப்பதாகும். கணிதவியலாளர்கள், கணிதத்தின் நிரூபணம் மூலம் ஒரு விஷயம் உண்மையா, பொய்யா என்பதை சொல்லிவிடுவார்கள். ஆனால் அறிவியலின் ராணியான கணிதத்தில் பல விற்பன்னர்கள் இருக்கிறார்கள். இதில் இருபதாம் நூற்றாண்டு வரை, பெண்களுக்கு பெரும்பாலும் இடம் தரப்படவில்லை என்பது உண்மையும் கூட.

முதல் கணிதப் பதிவு

கணிதத்தின் பரிணாமம் என்பதே அதனுடைய காரண காரியமான உண்மைகளைத் தேடுவதைத் தொடர்ந்து அதிகரித்துக் கொண்டிருப்பதே. இது விலங்குகளைப் பங்கு போடுவதிலிருந்து  துவங்கி இருக்கக் கூடும் என நம்பப்படுகிறது.இதுதான் எண்கள் உருவாகக் காரணி. இரண்டு ஆடுகளும், இரண்டு மாடுகளும் சேர்ந்தால் என்ன கணக்கு/எண்ணிக்கை என்பது இன்று நமக்குத் தெரியும். ஆனால் ஆதிகால மனிதனுக்கு குகைகளில் வாழந்தவனுக்கு எப்படி இதனைப் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியும். இதன் விளைவாக உருவாகி விளைந்ததே கணிதம். அது மட்டுமா? வரலாற்றுக்கு முன் வாழ்ந்த மனித சமுதாயத்திற்கு,சூரியன் எப்போது உதித்தது, எப்போது மறைந்தது, எப்போது மழை வரும், எப்போது காற்றடிக்கும் என்பதை அறியவும், நாட்கள், காலம், ஆண்டுகள் அறிய ஏதாவது தகவல் வேண்டி இருந்தது.

அதைவிட முக்கியமாக, உடலில் மாற்றம் ஏற்பட்டு கரு உருவானவுடன், எப்போது அது பிறக்கும், அதன் காலம் தெரிய வேண்டி இருந்தது. எனவே, அதற்கு முக்கியமாக, சந்திரனின் வளர்பிறை மற்றும் தேய்பிறை குறிப்புகளே உதவின. மேலும், கணிதத்தின் முதல் உருவாக்கம் கோடுகள் போட்டு எண்ணுவதிலிருந்தே துவங்கியது என்பதும்கூட பதிவுகள் மூலம் தெரிய வருகிறது. இதனை செய்தது ஒரு பெண்தான் என்று பழங்கால சான்றுகள் நிரூபிக்கின்றன.

சரித்திரம் மற்றும் கணிதம்  பேசும் எலும்பு 

வரலாற்றில், அதுவும் ஐரோப்பியர்கள் தொடர்பான சரித்திரத்தில், ஆப்பிரிக்க எகிப்திய கணிதம் அடியோடு மறுக்கப்பட்டது அல்லது வரலாறும், கணிதமும் அதன் அடிப்படை தன்மைகளிலிருந்தே ஒதுக்கப்பட்டன. ஆனால் பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாற்றின் முகம் வேறு விதமாக இருக்கிறதே..! மத்திய நிலநடுக்கோட்டு ஆப்பிரிக்காவின் மலைப்பகுதியில் உள்ள உகாண்டா மற்றும் சைரே நாடுகளுக்கிடையில் உள்ளது எட்வர்ட் (Lake Edward) என்னும் ஏரி. இதன் நீர்வள ஆதாரம் நைல் நதி. இது குறைவான மக்கள் வசிக்கும் பகுதியாக இருந்தாலும், சுமார் 25,000  ஆண்டுகளுக்கு முன் இங்கு மீன் பிடித்து, விவசாயம் செய்த சமூகம் வாழ்ந்தது. அவர்கள் அங்கு நிகழ்ந்த எரிமலை வெடிப்பு அப்படியே அந்த மக்களை விழுங்கிவிட்டது. அவர்களின் அனைத்துப் பொருட்களையும் எரிமலை கபளீகரம் செய்துவிட்டது.

1960 களில் பெல்ஜியத்திலிருந்து வந்த ஜீன் டி பிராகூர்ட் (Belgian Jean de Heinzelin de Braucourt ) என்ற விஞ்ஞானியின் குழு புதைவுற்ற எரிமலைக் குழம்பிலிருந்து அந்த இடத்திலிருந்து சில பொருட்களை எடுத்துள்ளனர்.

அதில் கணிதத்தின் வரலாறு பேசும் மிக முக்கியான பொருட்கள் காணப்படுகின்றன. அதில் ஒன்றுதான் இஷாங்கோ எலும்பு (Ishango bone) எனப்படும் ஒரு பபூன் குரங்கின் முன்னங்கால  எலும்பு. அதுதான் உலகத்தின் மிகப் பழமையான  இரண்டாவது கணிதப் பதிவு. இதுதான் உலகின் மிகப் பழமையான முக்கிய எண்கள் (Prime Numbers) என்றும் கூட சிலர் சொல்கின்றனர். அதனை  நுண்ணோக்கி மூலம் ஆராய்ந்ததில், அதில் 6 மாத கால சந்திர காலண்டர் குறியீடு செய்யப்பட்டிருப்பது தெரிந்தது.   

முதல் கணிதக் கருவி பெண்ணால் உருவானதா?

அந்த இஷாங்கோ எலும்பு பழைய கற்காலத்தின் முற்பகுதியைச் சேர்ந்தது என்று தெரியவருகிறது. எலும்பு கரும்பழுப்பு நிறத்தில் உள்ளது. மேலும் இதன் ஒரு முனையில்  ஒரு படிகக்கல் பொருத்தப்பட்டுள்ளது. அதன் மூலம்தான் இந்த எலும்பின் மேல் எழுதப்பட்டு இருக்கலாம் என்றும் நம்பப்படுகிறது.  இதுதான் உலகில் பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் கோட்டுக்கணக்கு டாலி குச்சி( Tally stick) என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இதில் மூன்று வரிசை கோடுகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இவைதான் முதல் கணித பதிவு என்றும் தெரிய வருகிறது.

துவக்க காலத்தில் இதன் வயது கி.மு 9,500 -6,500 என்று கணக்கிட்டனர். பிறகு சுமார் பத்தாண்டுகளுக்கு முன் கார்பன் மூலம் இந்த எலும்பினை ஆராய்ந்து இதன் வயது சுமார் 20, 000 ஆண்டுகள் என்று அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபணம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

இதன் அருகில்  உள்ள சுவாசிலாந்தில் கிடைத்த மற்றொரு  எலும்பின் பெயர்  லேம்போம்போ எலும்பு(Lembombo Bone in Swaziland ). இதன் வயது 43,000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இதுதான் உலகின் முதல் கணிதப் பதிவு. இதனை ஒரு பெண்தான் தான் கருவுற்ற காலத்தின் நாட்களை அறிய பயன்படுத்தி இருக்கவேண்டும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 

இறுதியில் இஷங்கோ எலும்பினை  ஆராய்ந்த கிளாடியோ, இதனை உருவாக்கியது ஒரு பெண் என்றும், அவள் தன் மாதவிடாய் பற்றிய குறிப்புகளைப் பதிவு செய்ய சந்திரனின் பிறைகளைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறாள் என்றும் தெரிவித்தார். அந்தக்கால நேரப் பதிவு, சந்திரனின் பிறை நிலைகள் கொண்டு உருவாக்கப்படவில்லை, மேலும் உயிர்கள் உருவாகக் காரணமான பெண்களின் புனிதமான மாதவிடாய் சக்கரத்திற்கும், சந்திர பிறை நிலைகளுக்கும்தான் தொடர்புபடுத்தினர்.

எனவே, பெண்கள்தான், கணிதவியலின் பிதாமகர்கள்/தாய்  என்று கருதப்படுகிறது. இதனைப் பற்றி வரலாற்றியலாளர்கள் பிளினியும், மார்க்கோபோலோவும்கூட குறிப்பிடுகின்றனர்.

இப்போது இந்த இஷாங்கோ எலும்பு, பெல்ஜியத்திலுள்ள அருங்காட்சியத்தில் ,  பொதுமக்கள் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டு இருக்கிறது.

பெண்கள் கணிதவியலாளர்கள்

இருபதாம் நூற்றாண்டுக்குமுன், குறிப்பிட்ட மிகச் சில பெண்களே கணிதத்தில் திறமை பெற்றிருந்தனர். அவர்களும் கணித மேதைகளின் மனைவியாகவோ, மகளாகவோ அன்றி சகோதரியாவோ இருப்பார்கள். அதுமட்டுமல்ல அவர்கள் மேல்தட்டு வர்க்கத்தினராகத்தான் இருப்பார்கள். அதுவும் பெரும்பாலும் கிரேக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கின்றனர். ஏனெனில் கிரேக்க நாடுதான் அறிவியல் தொடபான அனைத்தையும் பதிவு செய்து வைத்திருக்கின்றது  . அப்படிப்பட்ட பெண்களில் 10 முக்கியமான பெண் கணிதவியலாளர்கள் இருக்கின்றனர். அவர்களில் மிக முக்கியமானவரும் முதன்மையானவரும் பித்தாகரஸ்.

தேற்றத்தின் உரிமையாளரான, கணிதவியலாளர் பித்தாகரசின் மாணவியும், பின்னர் மனைவியுமான தியானோ ஆவார். தங்க விகிதத்தை உருவாக்கியவர் தியானோதான். இவர்தான் பித்தகரசையும், அவரது கணிதப் பள்ளியையும்,   அவரது/ அறிவியலின் எதிரிகள் எரித்து துவம்சம் செய்த பின்னும் கூட., கணிதத்தையும் அதன் மாணவர்களையும், பித்தாகரசின் மகள் மற்றும் மகனையும்  காப்பாற்றியவர்.  பித்தாகரசின் மாணாக்கர்களுடன்  இணைத்து பித்தாகராஸ் பள்ளியை நடத்தியது மட்டுமின்றி, அதில் வெளியான அனைத்து கணித சூத்திர விதிகளுக்கும், பித்தாகரசின் பெயரை சூட்டினர். தியானாவே  பித்தாகரசின்  வாழ்க்கைச் சரிதத்தையும் எழுதியுள்ளார். ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக அதுவும் காணாமல் போய்விட்டது.  

கிரீசின் பெண் கணித மேதைகள்

பழங்கால கணிதம் பற்றி சில சுவையான தகவல்கள் கிடைத்துள்ளன. அதுவும் முக்கியமாக கிரீசில் வாழ்ந்த 330 கணிதவியலாளர்களில் 12 % பேர் பெண்களாம். அவர்களில் பெரும்பாலோர் பித்தகரசின் மாணவர்களாம். இதில் 25% பேர் பித்தாகரசின் மாணவர்கள். அதுவும் பெரும்பாலோர், இன்றைய துருக்கி எனப்படும் பழங்கால இயோனா என்ற கடற்கரையை ஒட்டிய இடத்தில் வாழ்ந்த ஆதிவாசிகளின் பரம்பரையைச்  சேர்ந்தவர்கள்தான். இந்த சமுதாய கலாசாரத்தில் பெண்கள் சுதந்திரமானவர்களாகவும், பலசாலிகளாகவும் இருந்தனராம். சில பெண் கணிதவியலாளர்கள். இந்த காலத்தை "ஏதென்ஸின் பொற்காலம்" என்றும் அழைக்கின்றனர். இந்த பெண் கணிதவியலாளர்களில் முதல் பெண் என்பவர் கணிதமேதை அய்த்ரா (Aythra) என்று அழைக்கப்படுகிறார். அய்த்ரா என்ற சொல்லுக்கு தூய்மை/தெளிவு(clarity) என்று பொருளாம். இந்த பெண்களின் பட்டியலில் கடைசியில் வந்து இணைபவர், கொடூரமாக மத வெறியர்களால் கிழித்து எறியப்பட்ட ஹைபேஷா என்ற பெண் கணிதவியலாளரும், வானவியலாளரும் ஆவார்.

தந்தை பித்தாகரசும் கணிதம் பயிலும் சகோதரிகளும் ஆண்கள் அவரது அதீத திறமையை முன்னிட்டே தவிர்க்க முடியாமல் குறைவாக மதிப்பிட்டே பதிவு செய்தனர். 

டாமோவின் ரத்தங்கள்

கிரேக்கத்தில் குரோடோன் நகரில் வாழ்ந்த கணிதமேதை பித்தாகரஸ் மற்றும் தியானோவின் மகள்களில் ஒருவர் டாமோ (Damo ca. 535 BC - 475 BC ). அவர் குரோட்டனில் பிறந்தவர். அவரது  பெற்றோர் இருவரும் தத்துமேதைகள் மற்றும் கணிதத்தில் விற்பன்னர்கள். அவரது சகோதரிகள் அரிக்நாட், மையா . சகோதரர் டேலாஜெஸ். டாமோ குரோட்டனிலேயே படித்து, அங்கேயே வரும் மாணவர்களுக்கு கல்வியும் போதித்தார். டாமோ அவரது திறமையால், அவரது தத்துவம், கணிதத்திறமை, பொறுப்பான செயல்பாடு இவற்றால் பெருமை பெற்றார். தன் இறப்புக்கு முன்னரே, பித்தாகராஸ் தனது மகள் டாமோவின்  திறமை மற்றும் பொறுப்பை நம்பி  தனது கையெழுத்துப் பிரதிகளை எல்லாம், டாமோவிடம் கொடுத்து பத்திரமாக வைத்திருக்கச் சொன்னார். பின்னர் தன் மகளான பிடலே ( Bitale) மூலம் பத்திரமாக வைத்திருந்து பதிவும் செய்து தந்தார். குரோரோனில் பித்தாகரசின் பள்ளி மூடப்பட்டபோது, டாமோ ஏதென்ஸ் நகருக்கு இடம் பெயர்ந்தார். அங்கும் டாமோ தத்துவம், கணிதத்தைப் போதித்தார். பித்தாகரசுக்குப் பின் டாமோ மற்றும் டேலாஜெஸ் தான் கணித ஆசிரியராக இருந்தனர் என்றும், அதுவும்கூட கி.மு. 5 ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த எம்பீடொக்லெஸ்( Empedocles) என்ற தத்துவஞானிக்கு கல்வியும், கணிதமும் போதித்தனர்.

பித்தாகரஸ் பள்ளியில் பெண்கள்

பழங்கால கிரீசில் பித்தாகராஸ் காலத்தில் வாழ்ந்த பெண் கணிதவியலாளர்கள் ஏராளமாக உள்ளனர். அவர்களில் சிலர் முக்கியமானவர்கள். பித்தாகரசின் ஆசிரியரும், அவரை உருவாக்கியவருமாகிய, தெமிச்டோக்லையா (Themistocleia ) ஒருவர். இவர் கி.மு. 6ம் நூறாண்டில் வாழ்ந்தார். இவரை பித்தாகரசுக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். அவரின் சீடராக இருந்தார். அதனாலேயே பித்தாகராஸ் தன் பள்ளியில் பெண்களுக்கு சுதந்திரமும், படிக்கும், போதிக்கும் வாய்ப்பும் ஆராய்ச்சியும் செய்யப்பட்டது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. பித்தாகரசின் மாமியாரான டைனோ(Deino ,6th century B.C.) பித்தாகரசின் மாணவராகவும், பள்ளியில் போதகராகவும்   இருந்தார். எலோரிஸ்(Eloris),பின்டைஸ் (Phintys)மற்றும் மெலிசா (Melissa) ஆகிய  பெண்களும்  பித்தாகரசின் மாணவர்களே.

கணிதப் போதகர்கள் பெண்கள்

டைமிச்சா (Tymicha) என்ற பெண் ஸ்பார்டாவிலிருந்து கணிதம் பயில, போதிக்க பித்தாகரசிடம்  வந்தவர். அவர் பித்தாகரசின் பள்ளிக்கு நிறைய அர்ப்பணிப்புகளை வழங்கியுள்ளார் என அயம்ப்ளிசூஸ்  (Iamblichus ) என்ற வரலாற்றியலாளரால் சொல்லப்பட்டவர். ஆனால் அவர் கருவுற்றிருந்த போதும் கூட பித்தாகரஸ் பள்ளியின் ரகசியங்களைச் சொல்லுமாறு சைராகுயூசின் கொடூரனான டையோநிசியசால்(Dionysius) நிர்பந்திக்கப்பட்டார்.

ஆனாலும்கூட பித்தாகரசைக் காட்டிக் கொடுக்காமல், தன் பல்லாலேயே தன் நாக்கை கடித்து வெட்டிக்கொண்டார். அதன் பின் இறந்தார். இருப்பினும் அந்த கொடூரன் நிறைய பித்தாகரசின் மாணவர்களையும், ஆசிரியர்களையும் கொலை செய்தான். அது ட்டுமல்ல தாலமைஸ், லைசிஸ், ரைடாக்கோ, ஊக்கேலோ, எக்கலோ, க்கிலோனுஸ், க்ரதீஸிலையா என ஏராளமான பெண்கள் பித்தகராஸ் பள்ளியில் பணியாற்றி கணிதம் போதித்துள்ளனர். சாக்ரடீசின் ஆசிரியரான டையோடிம (Diotima , 6th-5th cenury B.C.)வும் பித்தாகரஸ் கணிதக் கூடத்தில் பணியாற்றிய பெண் கணித மேதை.  பிளாட்டோ என்ற தத்துவஞானியின் தாயான பெரிக்தியோன் (Periktione)என்பவரும் பித்தாகராஸ் பள்ளியில் பணியாற்றியவர்தான். எனவே, பதிவு செய்யப்பட்ட பெண் கணித மேதைகள் குறைவாக இருந்தாலும், ஏராளமான பெண்கள் கல்விக்கும், கணிதத்திற்கும் தங்களின் அர்ப்பணிப்பைச் செய்துள்ளனர்.   

செப்டம்பர் 11, 2001. நான்கு அமெரிக்க விமானங்களை அல்கொய்தா பயங்கரவாத அமைப்பைச் சார்ந்த 19 பேர் கடத்தினார்கள். இரண்டு விமானங்கள் நியூயார்க் நகரத்தில் உலக வர்த்தக மையம் அமைந்திருந்த இரட்டைக் கோபுரங்களின் மீதும், ஒரு விமானம் வாஷிங்டனில் உள்ள அமெரிக்க ராணுவத் தலைமையிடமான பென்டகன் மீதும் மோதின. நான்காவது விமானம் கட்டுப்பாடு இழந்து பென்சில்வேனியாவில் உள்ள வெட்டவெளியில் தரையில் மோதி வெடித்துச் சிதறியது. இந்தத் தாக்குதல்களில் 3,000 பேருக்கு மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர். இவர்களில் 80-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளைச் சேர்ந்தோரும் கிறித்தவம், இஸ்லாம், யூதம், இந்து, பௌத்தம் உள்ளிட்ட பல்வேறு மதத்தினரும், பெரும் செல்வந்தர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர், லிஃப்ட் ஊழியர்கள், தூய்மைப் பணியாளர்கள் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தரப்பினரும் அடங்குவார்கள். தொழில்நுட்பரீதியாகவும், பொருளாதாரரீதியாகவும் சர்வ வல்லமை கொண்ட அமெரிக்காவில் இப்படியொரு தாக்குதல் நிகழ்ந்தது அமெரிக்காவை மட்டுமல்ல உலகையே அசைத்துவிட்டது. 20-ம் நூற்றாண்டில் முதல் உலகப் போர், இரண்டாம் உலகப் போர் போல் 21-ம் நூற்றாண்டின் துயர அடையாளங்களுள் ஒன்றாக இரட்டைக் கோபுரத் தகர்ப்பு மாறியது.

இஸ்லாமிய நாடுகளில் அமெரிக்கா நிகழ்த்திவந்த சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிர்வினையாக ஒசாமா பின்லேடன் தலைமையில் இந்தத் தாக்குதல் நிகழ்த்தப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்டது. ஆனால், இந்தத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு உலகெங்கும் முஸ்லிம்கள் மீது வெறுப்பு அதிகமானது. செப்டம்பர் 11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போரைத் தொடங்குவதாக அமெரிக்கா அறிவித்தது. ஆனால், அது பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரானதாக மட்டும் அல்லாமல் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரான போராகவும் மாறியது.


ஆப்கனில் இருபது ஆண்டுகள்

இந்தத் தாக்குதலுக்குக் காரணமான பின்லேடனுக்கு ஆப்கானிஸ்தானில் ஆட்சியில் இருந்த தாலிபான்கள் அடைக்கலம் கொடுத்திருந்தனர். பின்லேடனைத் தங்களிடம் ஒப்படைக்கும்படி தாலிபானை அமெரிக்கா கேட்டுக்கொண்டது. ஆனால், பின்லேடனை ஒப்படைக்க தாலிபான் மறுத்தது. இதன் நீட்சியாக 2001 அக்டோபரில் ஆப்கானிஸ்தான் மீது தாக்குதலைத் தொடங்கிய அமெரிக்கா, அடுத்த சில வாரங்களிலே ஆட்சியிலிருந்து தாலிபானை விரட்டியடித்து, அந்த நாட்டைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தது. 2011-ல் ஒசாமா பின்லேடன் பாகிஸ்தானில் உள்ள அபோட்டாபாதில் அமெரிக்கப் படையினரால் கொல்லப்பட்டார். அதைத் தொடர்ந்து, அமெரிக்கப் படை ஆப்கனிலிருந்து படிப்படியாக வெளியேறத் தொடங்கியது. எனினும், முழுமையாக வெளியேற 10 ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கின்றன. இந்த 20 ஆண்டுகளில் பின்லேடனைக் காரணம் காட்டி, ஈராக் உட்பட பல இஸ்லாமிய நாடுகள் மீது அமெரிக்கா கடும் தாக்குதலை நிகழ்த்தியது. அனைத்துக்கும் மேலாக, கருத்தியல்ரீதியாக முஸ்லிம்கள் சார்ந்து வெறுப்புப் பிரச்சாரத்தைப் பெரிய அளவில் முன்னெடுத்தது.

இஸ்லாமோபோபியா

இரட்டைக் கோபுரத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு பயங்கரவாதச் செயல்பாடுகளைத் தடுக்கும் நோக்கில் அமெரிக்கா, ‘உள்நாட்டுப் பாதுகாப்புத் துறை’ (Department of Homeland Security) என்றொரு துறையை உருவாக்கி, அமெரிக்காவில் உள்ள முஸ்லிம்களைக் கடும் கண்காணிப்புக்கு உட்படுத்தியது. ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட அமெரிக்க முஸ்லிம்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அதன் நீட்சியாக, முஸ்லிம்கள் சுதந்திரமாகத் தங்கள் மத நம்பிக்கைகளைப் பின்பற்ற முடியாத வகையில் பல்வேறு நாடுகள் கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டுவரத் தொடங்கின. சீனாவின் ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தில் உய்குர் முஸ்லிம்கள் மிக மோசமான சித்ரவதைக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றனர். இந்தியாவிலே எந்த விசாரணையும் இல்லாமல் ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம்கள் சிறையில் வாடுகின்றனர். இந்த 20 ஆண்டு காலகட்டத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு வாடகைக்கு வீடு கிடைப்பதும், நிறுவனங்களில் வேலை கிடைப்பதும்கூடச் சிரமமான ஒன்றாக மாறியிருக்கிறது.

இரட்டைக் கோபுரத் தாக்குதலுக்குப் பிறகான இந்த 20 ஆண்டுகளில் உலகளவில் முஸ்லிம்கள் மீது நியாயமற்ற அச்சமும் வெறுப்பும் உருவாகியுள்ளன. முஸ்லிம்களின் ஆடைகள், மத அடையாளங்கள், வழிபாடுகள் அனைத்தும் சந்தேகத்துக்கு உட்படுத்தப்பட்டன. பயங்கரவாதம் என்பது முஸ்லிம்களின் அங்கமாகப் பார்க்கப்படலானது. முஸ்லிம் வெறுப்பு பரவுவதற்கு ஊடகங்களுக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு என்றும் ஐநாவின் சமீபத்திய அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

எங்காவது பயங்கரவாதச் செயல்பாடுகள் நடக்கும்போது பள்ளியில், கல்லூரியில் சக முஸ்லிம் நண்பனிடம் தவறாமல் கேட்கப்படும் கேள்வி “ஏன்டா இப்படிப் பண்றீங்க?” உலகின் ஏதாவது ஒரு மூலையில் நடக்கும் தீவிரவாதச் செயல்பாடுகளுக்குச் சாமானிய முஸ்லிம்கள் பொதுத்தளத்தில் மன்னிப்புக் கோர வேண்டிய நிலையிலும், தான் அவர்களில் ஒருவன் இல்லை என்று நிரூபிக்க வேண்டிய நிலையிலும் உள்ளார்கள்.

முஸ்லிம்களுக்கான பொறுப்பு

1979-க்குப் பிறகே பயங்கரவாதத் தாக்குதல் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் ஈரானில் ‘இஸ்லாமியப் புரட்சி’ நடைபெற்று, மத அடிப்படைவாதக் குழு ஈரானில் ஆட்சி அமைத்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் ஆப்கானிஸ்தானில் சோவியத் ரஷ்யா நுழைந்தது. அதே சமயத்தில் சவூதியில் வஹாபியிசம் தீவிரம் கொள்கிறது. இவற்றின் நீட்சியாகவே பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் ஆங்காங்கு நிகழத் தொடங்கின. இவை, தனிப்பட்ட முஸ்லிம்களின் வெளிப்பாடோ நோக்கமோ அல்ல: அரசியல்ரீதியாக, கருத்தியல்ரீதியாக இஸ்லாமியக் கடும் போக்காளர்களின் எழுச்சியின் விளைவுகள் இவை.

இத்தகைய பயங்கரவாதிகளின் இலக்கு அமெரிக்காவும் மேற்கத்திய நாடுகளும் மட்டுமல்ல; சக முஸ்லிம்களும்தான். மதவெறி என்பது எல்லா மதங்களிலும் இருப்பது. தன் கொள்கையிலிருந்து மாறுபட்டால் அந்த வெறி தன் சொந்தச் சகோதரனைக்கூட விட்டுவைக்காது. கடந்த 20 ஆண்டுகளில் பாகிஸ்தானில்தான் அதிக அளவில் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் நடந்துள்ளன. இதுவரையிலான பயங்கரவாதத் தாக்குதலில் அதிக அளவில் முஸ்லிம்களே உயிரிழந்திருக்கின்றனர். தற்போது ஆப்கனில் தாலிபான் ஆட்சியைக் கண்டு அஞ்சுவதும் முஸ்லிம்கள்தான்.

ஆக, சாமானிய முஸ்லிம்களுக்கும் பயங்கரவாதிகளுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. அதே சமயம், முஸ்லிம்கள் மீதான பிற மக்களின் விலக்கம் என்பது எல்லா முஸ்லிம்களும் பயங்கரவாதிகளாக மாற வாய்ப்புள்ளவர்கள் என்ற பார்வையிலிருந்து மட்டும் வருவதில்லை. மதம் சார்ந்த இறுக்கத்திலிருந்து அந்தப் பார்வை உருவாகிறது என்று சொல்ல முடியும்.

உலகளவில் பல்வேறு மதங்களுடன், கலாச்சாரங்களுடன் ஒப்பிட்டு முஸ்லிம்கள் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்று நாம் நியாயம் கோர முடியும். ஆனால், ஒரு முஸ்லிம் தன்னளவில் எந்த அளவுக்கு ஜனநாயகத் தன்மை கொண்டவராக இருக்கிறார் என்பதும் முக்கியமல்லவா? முஸ்லிம் நாடுகளில் நிகழும் ஏனைய மதத்தினர் மீதான ஒடுக்குமுறை குறித்து ஒரு சாமானிய முஸ்லிமின் தரப்பு என்ன, ஒரு முஸ்லிம் பெண் பர்தா அணிய விரும்பவில்லையென்றால், அதற்கு ஒரு சாமானிய முஸ்லிமின் எதிர்வினை என்ன என்பதையும் நாம் ஒருமுறை கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். முன்பெல்லாம் வயதுக்கு வந்த பிறகுதான் பெண்கள் பர்தா அணிய வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், இப்போது ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்கே பர்தா அணிவிக்கப்படுகிறது. இதற்கெல்லாம் நாம் என்ன நியாயம் சொல்லப்போகிறோம்?

முஸ்லிம் சமூகம் பொதுத்தளத்திலிருந்து விலகிப் பயணிக்கிறது என்ற விமர்சனத்துக்கு முதலில் நாம் முகம் கொடுக்க வேண்டும். ஒரு சமூகத்தில் காணப்படும் இறுக்கம் ஏனைய சமூகத்திடம் அசெளகரியத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எங்கள் மதம், எங்கள் உரிமை என்று மட்டும் இருந்துவிட முடியாது. ஏதோவொரு விதத்தில் கூடுதல் அக்கறை எடுத்துப் பொதுச் சமூகத்துடன் ஊடாட வேண்டியது எப்போதுமே அவசியம்.

மதம் கடந்த பொது உரையாடலில் தன்னை இணைத்துக்கொள்ளுதல், அரசியல் பங்கேற்பு, பெண் கல்வி ஆகிய விஷயங்களில் தன்னை மேம்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய நிலையில் முஸ்லிம் சமூகம் உள்ளது. இஸ்லாமோபோபியாவுக்கு மேற்கத்திய நாடுகளை மட்டும் காரணம் காட்டி நாம் தப்பித்துவிட முடியாது!

- முகம்மது ரியாஸ்,
தொடர்புக்கு: riyas.ma@hindutamil.co.in

செப்டம்பர் 11 - இரட்டைக் கோபுரத் தாக்குதல் 20 ஆண்டு நிறைவு

உலகில் நிகழும் 100 இறப்புகளுள் ஒன்று தற்கொலையால் நிகழ்கிறது. அதிலும் 77% ஏழை மற்றும் நடுத்தர வருமானம் உள்ள நாடுகளில்தான் நடக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் தினமும் குறைந்தபட்சம் 36 பேர் தற்கொலை செய்துகொள்வதாகவும், இந்திய அளவில் தொடர்ந்து நான்கு ஆண்டுகளாக தமிழ்நாடு இரண்டாம் இடத்தில் இருப்பதாகவும் தேசியக் குற்ற ஆவணக் காப்பக அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

ஒருவர் தன் உயிரைத் தானே எடுத்துக்கொள்வதற்கு இதுதான் காரணம் என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்ல இயலாது. வறுமை, காதல் தோல்வி, போதைப் பழக்கம், திருமணம் தொடர்பான சிக்கல்கள், பணமிழப்பு, தேர்வில் தோல்வி, வேலையின்மை, தொழில் பிரச்சினைகள், நெருங்கிய உறவினர்களின் இறப்பு, குழந்தை பெற இயலாமை, சுய கௌரவம் உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணிகள் தூண்டுதலாக இருக்கின்றன. உளவியலர் விக்டர் ஃபிராங்கிள், எதிர்பார்த்தது நடக்காமல் போவது அல்லது காலம் தாழ்த்துவது, தோல்வி, சலிப்பு, விபத்து, இயலாமை, மிரட்டல்கள் போன்றவை நம் மனதில் ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்குகின்றன. அவ்வெற்றிடத்தை நாம் எதைக் கொண்டு நிரப்புகிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம் எனச் சொல்கிறார். வாழ்வின் எல்லா நிகழ்வுகளிலும் அர்த்தம் பொதிந்திருக்கிறது, அதைக் கண்டுபிடிக்கும் ஆற்றலும் எல்லா மனிதருக்கும் இருக்கிறது. அர்த்தத்தைக் கண்டுபிடித்து, அவ்வெற்றிடத்தை நிரப்ப வேண்டும் எனக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், போதைப் பொருட்களால், எதிர்மறை எண்ணங்கள் மற்றும் நடவடிக்கைகளால், மனச்சோர்வு, தனிமை, குற்றவுணர்வினால் அவ்வெற்றிடத்தைச் சிலர் நிரப்புகிறார்கள். இது தற்கொலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது என மேலும் விளக்குகிறார்.

நடந்து முடிந்த தற்கொலை குறித்து ஆய்வுசெய்வதற்கு உளவியல் உடற்கூறாய்வு (Psychological Autopsy) நடைமுறையில் இருக்கிறது. இந்த நடைமுறையில், இறந்தவரின் குடும்பத்தினர், உறவினர்கள், நண்பர்கள், சிகிச்சை அளித்தவர்கள் அனைவரிடமும் கேள்வி கேட்பார்கள். இதோடுகூட, மருத்துவ மற்றும் மனநல சிகிச்சையின் அறிக்கைகள், ஆவணங்கள் அனைத்தையும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்துவார்கள். அவ்வாறான உளவியல் உடற்கூறாய்வின்படி, நடந்து முடிந்த தற்கொலைகளுக்கு மனநலச் சிக்கல்கள் காரணமாக இருந்ததை எண்ணற்ற ஆய்வுகள் நிரூபித்துள்ளன. மேலும், மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில், மனச்சோர்வு உள்ளவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வதற்கான வாய்ப்பு 20 மடங்கு கூடுதலாக உள்ளதாகவும் ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. எனவே, தற்கொலை என்பது மனநோய் அல்ல. குணப்படுத்தக்கூடிய மனஅழுத்தம், மனச்சோர்வு, அதீத மகிழ்ச்சி அல்லது அதீத மனச்சோர்வு எனப்படும் இருமுனைக் கோளாறு, உணவு உண்ணுதல் கோளாறு போன்ற பலவற்றைக் கவனிக்காமல் விட்டதன் தீவிர விளைவே, தற்கொலைக்கு இட்டுச்செல்கிறது.

தற்கொலை என்பது நம்மளவில் நின்றுவிடுவதல்ல. குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், உறவினர்கள் அனைவரையும் உடல், மன, பொருளாதார அளவில் பாதிக்கிறது. சமூகத்தின் முன் குற்றவுணர்வோடு வாழ வைக்கிறது. மேலும், மரபணு வழியாக நம் அடுத்தடுத்த தலைமுறையையும் தற்கொலையை நோக்கித் தள்ளுவதாக எண்ணற்ற ஆய்வுகள் நிரூபித்துள்ளன. எனவேதான், தற்கொலை எண்ணம் உள்ளவர்கள், மனநல ஆலோசனைக்கு வரும்போது “இதற்கு முன்பு, உங்கள் குடும்பத்தில் யாராவது தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளார்களா?” என மனநல மருத்துவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

பொதுவாக, தற்கொலை நடவடிக்கைகளை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். (1) எல்லாருக்கும் சுமையாக இருப்பதாகவும், தம்மை மற்றவர்கள் ஏமாற்றிவிட்டதாகவும் நினைத்து, தன் வாழ்வை முடித்துக்கொள்ள நினைப்பது; (2) எந்தெந்த வழிகளிலெல்லாம் நிறைவேற்றுவது எனத் திட்டமிடுவது, வழிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது; (3) தற்கொலைக்கு முயல்வது. இதில் எந்த நிலையில் நாம் இருந்தாலும் நண்பர்கள் அல்லது நம்மீது அக்கறையும் அன்பும் உள்ளவர்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டு மனதை இலகுவாக்க அச்சப்படக் கூடாது. தனியறையில் முடங்கக் கூடாது.

நமக்குத் தெரிந்தவர்கள் அதீத பதற்றத்துடன் இருந்தாலோ, பேசுவதையும் பழகுவதையும் குறைத்துத் தனிமையை அதிகம் நாடினாலோ அவரோடு பேச எல்லா வழிகளிலும் முயற்சி செய்ய வேண்டும். கைபேசியில் அழைப்பவரின் குரலில் ஆழ்ந்த சோகம் அல்லது பதற்றத்தை உணர்ந்தால், எவ்வளவு முக்கியமான வேலையில் நாம் இருந்தாலும், அதை ஒதுக்கிவிட்டு, அழைத்தவருடன் பேச வேண்டும். தான் பேசுவதைக் கேட்க ஒருவர் இருக்கிறார் என்பதே அவர் மீதும், அவரின் எதிர்காலம் மீதும், மற்றவர்களின் மீதான அவரது நம்பிக்கையை அதிகரிக்கச் செய்யும். இதனை, “சிறு வயதில் குறைவான தன்மதிப்பு உடையவனாகவே இருந்தேன். தற்கொலை எண்ணமெல்லாம் இருந்தன. ஆனால், ஆன்மிகத்தில் என்னை ஈடுபடுத்தியது, ரோஜா படம் வெற்றி பெற்றது, மற்றும் அன்பெல்லாம் கிடைத்தவுடன் அதெல்லாம் போய்விட்டது” எனும் இசையமைப்பாளர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் கூறியதிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடியும்.

எனக்கென்று யாருமே இல்லை. நான் நல்லவனாக இருந்து என்ன பயன்? யாரையுமே நம்பக் கூடாது என்னும் எதிர்மறைக் கருத்து வலுப்படுகிறபோது, நண்பர்களையோ நல்ல உறவுகளையோ தேடிச் சிலர் போக மாட்டார்கள். நண்பர்களே அழைத்துப் பேசினாலும் தவிர்ப்பார்கள். வாழ்வதற்குப் பதிலாகச் செத்துவிடலாம் எனவும் சொல்வார்கள். ஆற்றுப்படுத்தும் அமர்வுக்கு வந்த ஒருவர், “எனக்குப் பெரிய பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. எனக்கு வாழவே பிடிக்கவில்லை” என்றார். அவர் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்த ஆற்றுப்படுத்துநர், “உங்களைப் பொறுத்தவரையில் ‘பெரிய’ என்பதன் வரையறை என்ன?” என்று கேட்டார். வந்தவருக்குப் புரியவில்லை. கேள்வியை மீண்டும் கேட்ட ஆற்றுப்படுத்துநர் “பெரிய என்றால் கிரிக்கெட் பந்து அளவா? கால்பந்து அளவா? திருச்சி மாவட்டம் அளவு பெரியதா? பூமிப்பந்து அளவு பெரியதா?” வந்தவர் யோசிக்கத் தொடங்கினார்.

அடுத்தடுத்த அமர்வுகளில் எதிர்மறை எண்ணங்களை நேர்மறை எண்ணங்களாகச் சீரமைக்கப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. “நான் தகுதியற்றவன், பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் அளவு ஆற்றலற்றவன்” எனத் தொடக்கத்தில் சொன்னவர், “எவ்வளவோ சிக்கல்களை நான் சரிசெய்திருக்கிறேன். இதையும் என்னால் சரிசெய்ய முடியும்” என்றார். “யாருக்குமே நான் முக்கியமல்ல” என்றவர், “என் மீது அக்கறை கொண்டுள்ள பலர் உடன் இருக்கிறார்கள்” என்றார். இப்போது அவர் நலமுடன் வாழ்கிறார். சரியான நேரத்தில் உதவி நாடுவதும், உடனிருப்பை நல்குவதும் நம்மையும் அயலாரையும் காப்பாற்றும்.

- சூ.ம.ஜெயசீலன், எழுத்தாளர், உளவியல் முனைவர் பட்ட ஆய்வு மாணவர், பிலிப்பைன்ஸ்,
தொடர்புக்கு: sumajeyaseelan@gmail.com

செப்டம்பர்-10: தற்கொலைக்கு எதிரான விழிப்புணர்வு நாள்

தேசிய கல்வி நிறுவனங்களுக்கான தரவரிசை (NIRF) என்பது நாட்டில் உயர்கல்வி நிறுவனங்களை (HEI) மேம்படுத்தும் அரசின் முயற்சியாகும்.

2021ம் ஆண்டுக்கான சிறந்த கல்வி நிறுவனங்களுக்கான தரவரிசை பட்டியலை வியாழக்கிழமை மத்திய கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் வெளியிட்டார். சிறந்த கல்வி நிறுவனங்களில் சென்னை ஐஐடி முதலிடம் பெற்றுள்ளது. இரண்டாம் இடத்தில் பெங்களூரு இந்திய அறிவியல் நிறுவனமும், மூன்றாம் இடத்தில் மும்பை ஐஐடியும் உள்ளன.

தேசிய கல்வி நிறுவனங்களுக்கான தரவரிசை என்றால் என்ன?

தேசிய கல்வி நிறுவனங்களுக்கான தரவரிசை (NIRF) என்பது நாட்டில் உயர்கல்வி நிறுவனங்களை (HEI) மேம்படுத்தும் அரசின் முயற்சியாகும். ஒவ்வொரு கல்வி நிறுவனமும் தங்களுடைய தரத்தை உயர்த்தும்பொருட்டு கடந்த 2016 முதல் சிறந்த கல்வி நிறுவனங்களுக்கான தரவரிசைப் பட்டியலை மத்திய கல்வி அமைச்சகம் வெளியிட்டு வருகிறது.

2016 இல் என்ஐஆர்எஃப் தொடங்குவதற்கு முன்பு, உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் தனியார் நிறுவனங்களால் குறிப்பாக பத்திரிகைகளால் தரவரிசைப்படுத்தப்பட்டன. ஆரம்ப ஆண்டுகளில் என்ஐஆர்எஃப்-இல் பங்கேற்பது தன்னார்வமாக இருந்தபோதிலும், 2018-ல் அரசு நடத்தும் அனைத்து கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் கட்டாயமாக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டு, ஏறக்குறைய 6,000 நிறுவனங்கள் என்ஐஆர்எஃப்-இல் பங்கேற்றுள்ளன.

அனைத்து கல்வி நிறுவனங்களும் கற்பித்தல், கற்றல் மற்றும் வளங்கள், ஆராய்ச்சி மற்றும் தொழில்முறை செயல்பாடுகள், பட்டப்படிப்பு முடிவுகள், பட்டாதாரி உருவாக்க வெளிப்பாடு, நிறுவன சென்றடைவு, உள்ளீடு மற்றும் நிறுவன கண்ணோட்டம் ஆகிய . அளவுருகளின் அடிப்படையில் மதிப்பீடு செய்யப்படுகின்றன. ஒட்டுமொத்த தரவரிசை, பல்கலைக்கழகங்கள், பொறியியல், கல்லூரி, மருத்துவம், மேலாண்மை, மருந்தகம், சட்டம், கட்டிடக்கலை, பல் மற்றும் ஆராய்ச்சி ஆகிய 11 பிரிவுகளில் சிறந்த கல்வி நிறுவனங்களை NIRF பட்டியலிடுகிறது.

உயர் கல்வி நிறுவனங்களை தரவரிசைப்படுத்த மத்திய அரசு ஏன் முடிவு செய்தது?

உலகளாவிய பல்கலைக்கழகங்களின் தரவரிசை பட்டியல்தான் NIRF உருவாவதற்கு காரணமாக அமைந்தது. குவாக்கரெல்லி சைமண்ட்ஸ் (QS) உலக பல்கலைக்கழக தரவரிசை மற்றும் டைம்ஸ் உயர்கல்வி உலக பல்கலைக்கழக தரிசை ஆகியவை வெளியிடும் நிறுவனங்களின் பட்டியலால் மத்திய அரசும், அரசால் நடத்தப்படும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களும் சற்று வருத்தமடைந்தது. இதில் இந்திய நிறுவனங்கள் பின்னடைவு சந்தித்தன.

2015 ஆம் ஆண்டு பாராளுமன்ற குளிர்கால கூட்டத்தொடரின் போது, ​​அப்போதைய கல்வி அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானி அகநிலை தரவரிசை முறைக்கு உலகளாவிய லீக் அட்டவணையில் மோசமான செயல்திறன் காரணம் என்றும் முதன்மையாக தரவரிசைக்கு ஏஜென்சிகள் பயன்படுத்தும் அளவுகோல்களின் காரணமாகும் என்றார். இது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நபர்களின் குழுவின் உணர்வைப் பொறுத்தது என்று கூறினார்.

இதை எதிர்கொள்ள, சீன உதாரணத்தை பின்பற்ற இந்தியா முடிவு செய்தது. சுமார் இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு முன்னர் சீனா இதே பிரச்சனையை சந்தித்தபோது, ​​அவர்கள் தங்களுக்கென ஒரு பல்கலைக்கழக தரவரிசை முறையை உருவாக்கினர். ஷாங்காய் ஜியாவோ டோங் பல்கலைக்கழகத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஷாங்காய் தரவரிசை 2003 இல் நடைமுறைக்கு வந்தது. ஷாங்காய் தரவரிசையின் முதல் பதிப்பில் ஒன்பது சீன பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் இந்தியாவில் இருந்து மூன்று இந்திய கல்வி நிறுவனங்கள் (இந்திய அறிவியல் நிறுவனம் (IISc), IIT கரக்பூர் மற்றும் IIT டெல்லி)) இடம்பெற்றன.

இந்திய சூழலுக்கு மிகவும் பொருத்தமான அளவுருகள் மூலம் இந்தியாவும் அதன் சொந்த தரவரிசைகளைத் தொடங்க முடிவு செய்தது. எனினும் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருந்தது. ஷாங்காய் தரவரிசை முதல் வருடத்தில் இருந்தே சர்வதேச அளவில் இருந்தது, என்ஐஆர்எஃப் இந்திய உயர்கல்வி நிறுவனங்களை மட்டுமே தரவரிசைப்படுத்தியது. நீண்ட காலத் திட்டம் அதை ஒரு சர்வதேச லீக் அட்டவணையாக மாற்றுவதாகும்.

NIRF சர்வதே அளவில் மாறுமா?

என்ஐஆர்எஃப் அதன் ஆறாவது ஆண்டில் உள்ளது. ஆனால் அது இந்திய உயர்கல்வி நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே தரவரிசை அளிக்கிறது. வியாழக்கிழமை, தற்போதைய கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான், என்ஐஆர்எஃப் நாட்டில் மட்டுமல்ல, உலகளவில் குறிப்பாக வளரும் நாடுகளுக்கு ஒரு அளவுகோலாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறினார். இந்தியாவிற்கு வெளியே உள்ள உயர்மட்ட உயரதிகாரிகளை வரையறுக்கும் யோசனையை அரசு கைவிடவில்லை என்பதற்கான அறிகுறியாக இது பார்க்கப்படுகிறது.

தமிழ் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸின் அனைத்து செய்திகளையும் உடனுக்குடன் டெலிகிராம் ஆப்பில் பெற https://t.me/ietamil

Explained: What Chandrayaan-2 has sent: CLASS ஆனது, எக்ஸ்-கதிர்களில் சந்திர மேற்பரப்பில் கிட்டத்தட்ட 95% ஐ முதன்முறையாக வரைபடமாக்கியுள்ளது

சந்திரனுக்கு இந்தியாவின் இரண்டாவது பயணமான சந்திரயான் -2, சந்திரனின் மேற்பரப்பில் மென்மையான தரையிறக்கம் செய்யும்போது தோல்வியுற்றது. கடைசி நேரத்தில் லேண்டர் மற்றும் ரோவர் செயலிழந்து தரையில் மோதியதில் இந்த பயணம் தோல்வியில் முடிவடைந்தது.

ஆனால் முழு பணியும் வீணாகிவிட்டது என்று அர்த்தம் இல்லை. பணியின் ஆர்பிட்டர் பகுதி இயல்பாக செயல்பட்டு வருகிறது. அந்த பின்னடைவுக்குப் பிறகு இரண்டு ஆண்டுகளில், ஆர்பிட்டரில் உள்ள பல்வேறு கருவிகள் நிலவு மற்றும் அதன் சூழலைப் பற்றிய புதிய தகவல்களின் செல்வத்தை சேகரித்துள்ளன.

இந்த வார தொடக்கத்தில், இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (இஸ்ரோ) அறிவியல் சாதனங்களால் சேகரிக்கப்பட்ட தகவல்களை வெளியிட்டது, அவற்றில் சில இன்னும் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டு மதிப்பீடு செய்யப்பட உள்ளன.

சேகரிக்கப்பட்ட தகவல்கள் என்ன?

ஆர்பிட்டர் எட்டு கருவிகளைக் கொண்டுள்ளது. வெவ்வேறு முறைகள் மூலம், இந்த கருவிகள் ஒரு சில விரிவான பணிகளைச் செய்கிறது. சந்திர மேற்பரப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழலின் அடிப்படை அமைப்பை மேலும் விரிவாகப் படித்தல், வெவ்வேறு தாதுக்களின் இருப்பை மதிப்பிடுதல், சந்திர நிலப்பரப்பை இன்னும் விரிவாக வரைபடமாக்குதல் போன்றவற்றை இந்த கருவிகள் செய்கின்றன.

இந்த கருவிகள் ஒவ்வொன்றும் நிலவில் புதிய ஒளியை வெளிப்படுத்தும் அழகான தரவுகளை உருவாக்கியுள்ளதாகவும் மேலும் ஆய்வுக்கு பயன்படுத்தக்கூடிய நுண்ணறிவுகளை வழங்குவதாகவும் இஸ்ரோ கூறியுள்ளது.

இதுவரை சில குறிப்பிடத்தக்க முடிவுகள்:

நீர் மூலக்கூறு: 2008 ல் பறந்த சந்திரனுக்கான இந்தியாவின் முதல் பயணமான சந்திராயன் -1 மூலம் நிலவில் நீர் இருப்பது ஏற்கனவே உறுதி செய்யப்பட்டது. அதற்கு முன், நாசாவின் கிளெமென்டைன் மற்றும் லூனார் ப்ராஸ்பெக்டர் நீர் இருப்பதற்கான சமிக்ஞைகளை கண்டறிந்தது. ஆனால் சந்திரயான் -1 இல் பயன்படுத்தப்பட்ட கருவியில், நிலவில் ஹைட்ராக்ஸைல் ரேடிகல் (OH) அல்லது நீர் மூலக்கூறு (H2O, OH உடையது) ஆகியவற்றிலிருந்து சமிக்ஞைகள் வந்ததா என்பதைக் கண்டறியும் அளவுக்கு உணர்திறன் இல்லை.

மிக முக்கியமான கருவிகளைப் பயன்படுத்தி, சந்திராயன் -2 போர்டில் உள்ள இமேஜிங் இன்ஃப்ரா-ரெட் ஸ்பெக்ட்ரோமீட்டர் (ஐஐஆர்எஸ்) ஆனது, ஹைட்ராக்ஸைல் மற்றும் நீர் மூலக்கூறுகளை வேறுபடுத்தி அறிய முடிந்தது, இரண்டின் தனித்துவமான சமிக்ஞைகளையும் கண்டறிந்துள்ளது. இன்றுவரை சந்திரனில் H2O மூலக்கூறுகள் இருப்பதைப் பற்றிய மிகத் துல்லியமான தகவல் இது.

முன்னதாக, நிலவின் துருவப் பகுதிகளில் முக்கியமாக நீர் இருப்பது அறியப்பட்டது. சந்திரயான் -2 இப்போது எல்லா அட்சரேகைகளிலும் நீரின் மூலக்கூறுகள் இருப்பதைக் கண்டறிந்துள்ளது, இருப்பினும் அதன் மிகுதியானது இடத்திற்கு இடம் வேறுபடுகிறது. நிலவின் தொலைவில் உள்ள வட துருவப் பகுதியில் உள்ள நீரேற்ற அம்சங்களை ஐஐஆர்எஸ் வகைப்படுத்தியது மற்றும் ஒரு பள்ளத்திற்குள் உள்ள நீரேற்றத்தையும் அளவீடு செய்துள்ளது.

தவிர, இரட்டை அதிர்வெண் செயற்கை துளை ராடார் மற்றும் ஒரு நுண்ணலை இமேஜிங் கருவி, துருவங்களில் சாத்தியமான நீர் பனியின் தெளிவான கண்டறிதலை அறிவித்துள்ளது, ஏனெனில் இது நீர் பனியின் மேற்பரப்பு கடினத்தன்மையின் பண்புகளை வேறுபடுத்துகிறது.

சிறிய கூறுகள்: மெக்னீசியம், அலுமினியம், சிலிக்கான், கால்சியம், டைட்டானியம், இரும்பு போன்ற முக்கிய உறுப்புகளின் இருப்பை ஆராய, பெரிய பகுதி மென்மையான எக்ஸ்-ரே ஸ்பெக்ட்ரோமீட்டர் (CLASS) சந்திரனின் எக்ஸ்-ரே ஸ்பெக்ட்ரமை அளவிடுகிறது. ரிமோட் சென்சிங் மூலம் முதல் முறையாக, குரோமியம் மற்றும் மாங்கனீசு கூறுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த கண்டுபிடிப்பு சந்திரனில் காந்த பரிணாமம் மற்றும் நெபுலர் நிலைமைகள் மற்றும் கிரக வேறுபாடு பற்றிய ஆழமான நுண்ணறிவுகளைப் புரிந்துகொள்ள பாதை அமைக்கலாம்.

CLASS ஆனது, எக்ஸ்-கதிர்களில் சந்திர மேற்பரப்பில் கிட்டத்தட்ட 95% ஐ முதன்முறையாக வரைபடமாக்கியுள்ளது.

சந்திரனின் மேற்பரப்பில் உள்ள ஒரு சிறிய உறுப்பான சோடியம், முதல் தடவையாக எந்த சந்தேகமும் இல்லாமல் கண்டறியப்பட்டது. சோடியம் தொடர்பான CLASS கண்டுபிடிப்புகளின் அடிப்படையில், “மேற்பரப்புக்கு எக்ஸோஸ்பெரிக் சோடியத்தின் நேரடி இணைப்பு (உலக தரவுகளுடன்) நிறுவப்படலாம்” என்று இஸ்ரோவின் விஞ்ஞானிகள் நம்புகின்றனர், இது இன்றுவரை மழுப்பலாக உள்ளது. இந்த கண்டுபிடிப்பானது சோடியம் மேற்பரப்பிலும், எக்ஸோஸ்பியரிலும் இருக்கும் செயல்முறைகளை ஆராய்வதற்கான வழியைத் திறக்கிறது.

சூரியனை ஆய்வு செய்தல்: சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சு மூலம் சந்திரனைப் படிப்பதைத் தவிர, சோலார் எக்ஸ்ரே மானிட்டர் (எக்ஸ்எஸ்எம்) எனப்படும் கருவிகளில் ஒன்று, சூரிய எரிப்பு பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்துள்ளது. XSM முதன்முறையாக செயலில் உள்ள பிராந்தியத்திற்கு வெளியே அதிக எண்ணிக்கையிலான

மைக்ரோஃப்ளேர்களைக் கவனித்துள்ளது, மேலும் இஸ்ரோவின் கூற்றுப்படி, இது பல தசாப்தங்களாக திறந்த பிரச்சனையாக இருந்த “சூரிய கொரோனாவை சூடாக்குவதற்குப் பின்னால் உள்ள பொறிமுறையைப் புரிந்துகொள்வதில் பெரும் தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது”. .

இவை அனைத்தும் எவ்வாறு உதவுகின்றன?

ஆர்பிட்டர் பேலோடுகள் நிலவின் மேற்பரப்பு, துணை மேற்பரப்பு மற்றும் எக்ஸோஸ்பியர் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் நிலவு பற்றிய அறிவை உருவாக்கும் அதே வேளையில், அது எதிர்கால நிலவு பயணங்களுக்கான பாதையையும் அமைக்கிறது. சந்திர மேற்பரப்பின் கனிமவியல் மற்றும் ஆவியாகும் மேப்பிங், மேற்பரப்பு மற்றும் மேற்பரப்பு பண்புகள் மற்றும் அது சம்பந்தப்பட்ட செயல்முறைகள், நிலவின் மேற்பரப்பில் நீரை அதன் பல்வேறு வடிவங்களில் அளவிடுதல் மற்றும் நிலவில் இருக்கும் தனிமங்களின் வரைபடங்கள் ஆகிய நான்கு அம்சங்கள் எதிர்கால பணிகளுக்கு முக்கியமாகும்.

மேல் மேற்பரப்பு உள்ளடக்கிய தளர்வான வைப்பு 3-4 மீ ஆழம் வரை விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டு, நிரந்தரமாக நிழலாடிய பகுதிகள் மற்றும் பள்ளத்தாக்குகள் மற்றும் கற்பாறைகளின் கீழ் உள்ள பாறைகள் ஆகியவை கண்டறியப்பட்டது சந்திரயான் -2 இன் ஒரு முக்கிய ஆய்வு முடிவுகள் ஆகும். இது மனித பயணங்கள் உட்பட எதிர்கால தரையிறக்கம் மற்றும் துளையிடும் தளங்களில் விஞ்ஞானிகள் வெற்றிகரமாக செயல்பட உதவும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

2023/2024 இல் தொடங்க திட்டமிடப்பட்ட ஜப்பான் ஏரோஸ்பேஸ் எக்ஸ்ப்ளோரேஷன் ஏஜென்சி (JAXA) -ISRO ஒத்துழைப்பு சந்திர துருவ ஆய்வு (LUPEX) போன்ற எதிர்கால ஆய்வுகள் இந்த தரவுகளை பயன்படுத்தலாம். இந்த திட்டம், சந்திரனின் நீர் வளங்களைப் பற்றிய அறிவைப் பெறுவதும், சந்திரத் தளத்தை அமைப்பதற்கு சந்திர துருவப் பகுதியின் பொருத்தத்தை ஆராய்வதும் இதன் நோக்கமாகும்.

நாசாவின் ஆர்ட்டெமிஸ் பணிகள், 2024 ஆம் ஆண்டிலிருந்து சந்திரனில் மனித தரையிறக்கத்தை செயல்படுத்தவும் மற்றும் 2028 க்குள் நிலையான சந்திர ஆய்வை இலக்காகவும் திட்டமிட்டுள்ளது. சீன சந்திர ஆய்வுத் திட்டமும், சந்திரன் தென் துருவத்தில் சர்வதேச சந்திர ஆராய்ச்சி நிலையத்தின் (ILRS) முன்மாதிரி ஒன்றை நிறுவவும், பெரிய அளவிலான அறிவியல் ஆய்வை ஆதரிக்கும் தளத்தை உருவாக்கவும் திட்டமிட்டுள்ளது.

கிராஷ்-லேண்டிங்கின் காரணமாக என்ன மிஸ் செய்யப்பட்டது?

விண்வெளியில் மென்மையான தரையிறக்கத்தை உருவாக்கும் தொழில்நுட்பத்தை நிரூபிக்கும் வாய்ப்பு, இதன் மிகவும் வெளிப்படையான தவறாகும். அடையாளம் காணப்பட்டு சரிசெய்யப்பட்ட ஒப்பீட்டளவில், சிறிய பிழையால் விபத்து ஏற்பட்டது என்று இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர். ஆனால், இந்த தொழில்நுட்பத்தை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்க, இஸ்ரோ அடுத்த ஆண்டு திட்டமிடப்பட்ட சந்திரயான் -3 என்ற புதிய பயணத்தை அனுப்ப வேண்டும். இதில் ஒரு லேண்டர் மற்றும் ரோவர் மட்டுமே இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, மேலும் ஆர்பிட்டர் இல்லை.

லேண்டர் விக்ரம் மற்றும் ரோவர் பிரக்யான் மேற்பரப்பில் கண்காணிப்புகளை மேற்கொள்ள கருவிகளைக் கொண்டு சென்றன. இவை நிலப்பரப்பு மற்றும் கலவை மற்றும் கனிமவியல் பற்றிய கூடுதல் தகவலை எடுக்க வேண்டும். ஆர்பிட்டரில் உள்ள கருவிகள் “உலகளாவிய” அவதானிப்புகளைச் செய்யும்போது, ​​லேண்டர் மற்றும் ரோவரில் உள்ளவை அதிக உள்ளூர் தகவல்களை வழங்கியிருக்கும். இரண்டு மாறுபட்ட தரவுத் தொகுப்புகள் சந்திரனின் மிகவும் ஒருங்கிணைந்த படத்தைத் தயாரிக்க உதவியிருக்கலாம்.

Covid 19 vaccines effectiveness on serious disease death govt data Tamil News 100 சதவிகித முதல் டோஸ் கவரேஜை நாம் இன்னும் வேகமாக அடைய வேண்டும். இது மரணங்களுக்கு எதிரான பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும்.

content">

Covid 19 vaccines effectiveness on serious disease death govt data Tamil News : கடந்த வியாழக்கிழமை சுகாதார அமைச்சகத்தால் வெளியிடப்பட்ட தேசிய தடுப்பூசி இயக்கத்தின் நான்கு மாத தரவு, கோவிட் -19 தடுப்பூசியின் முதல் டோஸ் எடுத்துக்கொண்ட பிறகு இறப்பைத் தடுப்பதில் 96.6 சதவிகிதம் செயல்திறனைக் காட்டியுள்ளது. அதாவது, மரணம் மற்றும் தீவிர நோய்களுக்கு எதிராக இந்தத் தடுப்பூசிகள் கிட்டத்தட்ட முழுமையான பாதுகாப்பை வழங்குகின்றன என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஏப்ரல் 18 மற்றும் ஆகஸ்ட் 15-க்கு இடையில் கோவிட் -19 தடுப்பூசியின் நிகழ் நேரத் தரவு, இரண்டாவது டோஸுக்குப் பிறகு இறப்புகளை மேலும் அதிகரிப்பதைத் தடுப்பதில் தடுப்பூசி செயல்திறனைக் காட்டியது. அதாவது, 97.5 சதவிகிதமாக இருந்தது.

மரணத்தைத் தடுப்பதில் தடுப்பூசிகளின் செயல்திறன் குறித்த ஆரம்ப தரவுகளை வெளியிட்ட டிஜி ஐசிஎம்ஆர் டாக்டர் பல்ராம் பார்கவா, கடந்த வியாழக்கிழமை, சுகாதார அமைச்சகம் விரைவில் கோவின் தளம் மற்றும் தேசிய கோவிட் -19 சோதனையைப் பயன்படுத்தி ஐசிஎம்ஆரின் தரவுத்தளத்தின் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட நிகழ் நேரத் தடுப்பூசி கண்காணிப்பு தரவை வழங்கும் என்று கூறினார்.

வியாழக்கிழமை வெளியிடப்பட்ட தகவல்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. நாட்டில் தகுதியுள்ள வயது முதிர்ந்தவர்களில் 58 சதவீதம் பேர் முதல் டோஸைப் பெற்றுள்ளனர். மேலும், 18 சதவிகிதம் முழுமையாகத் தடுப்பூசி போடப்பட்ட நிலையில், வயது முதிர்ந்தவர்களின் கணிசமான விகிதம் கடுமையான நோய் மற்றும் இறப்பிலிருந்து பாதுகாப்பைக் கொண்டுள்ளது என்று தரவு தெரிவிக்கிறது.

“இந்த மாறுபடும் தரவு, முதல் தடுப்பூசிக்குப் பிறகும், தேசிய தடுப்பூசி இயக்கத்தில் பயன்படுத்தப்படும் தடுப்பூசிகள் தீவிர நோய் மற்றும் இறப்புக்கு எதிராக 95 சதவிகிதம் வரை பாதுகாப்பை வழங்குகிறது. தொற்றுநோய்க்கு எதிரான போராட்டத்தில் நாம் பயன்படுத்தும் கருவிகளில், தடுப்பூசி கருவிதான் மரணத்திலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கும் மிக முக்கியமான கவசம். நீங்கள் இரண்டு டோஸ் எடுத்துக்கொண்டால், தீவிர நோய் மற்றும் மரணத்திற்கு எதிராக மொத்த பாதுகாப்பு இருக்கும் என்பதும் தெளிவாகிறது. இது சூழ்நிலையை மிகவும் வியத்தகு முறையில் மாற்றும்” என்று இந்தியாவின் கோவிட் -19 பணிக்குழுவின் தலைவர் டாக்டர் வி கே பால் கூறினார்.

“எங்களிடம் ஏராளமான தடுப்பூசிகள் உள்ளன. இன்னும் தடுப்பூசி போட்டுக்கொள்ளாதவர்கள், முன் வந்து தங்கள் முதல் டோஸை பெற வேண்டும். 100 சதவிகித முதல் டோஸ் கவரேஜை நாம் இன்னும் வேகமாக அடைய வேண்டும். இது மரணங்களுக்கு எதிரான பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும்” என்று பால் கூறினார்.

முதன்மை கண்டுபிடிப்புகளைப் பகிர்ந்துகொண்ட பார்கவா, தடுப்பூசி டிராக்கர் கோவிட் -19 தடுப்பூசிகள் அனைத்து வயதினருக்கும் மரணத்திற்கு எதிராகச் செயல்படுவதாகக் காட்டுகிறது என்று கூறினார். மக்கள்தொகையில் தடுப்பூசி போட்ட பிறகும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சதவீதம் குறித்த தரவுகளில் ஐசிஎம்ஆர் வேலை செய்கிறது என்றும் பார்கவா கூறினார்.

“இந்த தடுப்பூசிகள் நோயை மாற்றும் தடுப்பூசிகள் தவிர நோயைத் தடுக்கும் தடுப்பூசிகள் அல்ல என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். எனவே தடுப்பூசி போட்ட பிறகும் திருப்புமுனையாகத் தொற்று ஏற்படும். அதனால்தான், நாங்கள் மாஸ்க் மற்றும் கோவிட் -19 தடுப்பு வழிமுறைகளைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்த வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கிறோம். நோய்த்தொற்று முறிவின் தரவை நாங்கள் பகுப்பாய்வு செய்கிறோம்” என்று பார்கவா கூறினார்.

வியாழக்கிழமை, தடுப்பூசி குறித்த தேசிய தொழில்நுட்ப ஆலோசனைக் குழு (NTAGI) குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி போடுவது குறித்து ஆலோசனை நடத்துகிறது என்று பால் கூறினார். “குழந்தைகளுக்கு எப்போது தடுப்பூசி போட வேண்டும் என்பது வளர்ந்து வரும் அறிவியல் மற்றும் பொதுச் சுகாதார உரையாடல். ஒரு சில வரையறுக்கப்பட்ட நாடுகள் மட்டுமே குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசியை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன. நாம் இந்த திசையில்தான் செல்ல வேண்டும் என்று WHO-ன் பரிந்துரை எதுவும் இல்லை. ஆனால், குழந்தைகளில் சாத்தியமான பயன்பாட்டிற்காக எங்கள் தடுப்பூசிகளின் அறிவியல் சரிபார்ப்பின் திசையில் அரசாங்கம் தீவிரமாகச் செயல்படுகிறது என்பதே உண்மை” என்று பால் கூறினார்.

“சைடஸ் தடுப்பூசி ஏற்கனவே இளம் பருவத்தினருக்கு உரிமம் பெற்றுள்ளது. அதன் கையிருப்பு பற்றியும் எங்களுக்குத் தெரியும். இந்த குழுவிற்கு எப்படி, எப்போது கொடுக்க வேண்டும் என்ற கேள்விகளை எங்கள் அறிவியல் அமைப்புகள் விவாதிக்கின்றன. கோவாக்சின் சோதனைகளும் இறுதிக் கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. அதன் முடிவுகள் கிடைத்தபின், அந்த தடுப்பூசியும் சாத்தியமாகக் கிடைக்கும். Biological E தடுப்பூசி, 2-ம் கட்ட சோதனைகளுக்கான ஒப்புதலையும் பெற்றுள்ளது” என்று பால் மேலும் கூறினார்.

எப்படி இருந்தாலும், தற்போது குழந்தைகளின் தடுப்பூசி, அறிவியல் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில், பள்ளிகளை மீண்டும் திறப்பதற்கு ஒரு தேவையாக இருக்க முடியாது என்பதை பால் எடுத்துரைத்தார்.

“உலகில் எங்கும், பள்ளிகளை மீண்டும் திறக்க, குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி போட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அது ஒரு அளவுகோல் அல்ல. இருப்பினும், ஆசிரியர்களுக்கும் ஊழியர்களுக்கும் தடுப்பூசி போடுவது மிகவும் அவசியம். குழந்தை வைரஸை வீட்டிற்குக் கொண்டு வர வாய்ப்புள்ளதால் பெற்றோர்கள் தங்களைப் பாதுகாக்கத் தடுப்பூசி போட வேண்டும்” பால் அறிவுறுத்தினார்.

Parliament and courts have missed opportunitiesto bring in changes on this sensitive issue

In 2017, the Supreme Court, in Independent Thought v. Union of India, refused to delve into the question of marital rape of adult women while examining an exception to Section 375 (rape) of the Indian Penal Code (IPC) which allows a man to force sex on his wife. Recent rulings by High Courts have been contradictory — one backed marital rape as a valid ground for divorce, while another granted anticipatory bail to a man while concluding that forcible sex is not an “illegal thing”. Why do differences persist despite the Justice J.S. Verma Committee recommendation to criminalise marital rape? Shraddha Chaudhary and Manuraj Shunmugasundaram discuss why marital rape has not been criminalised in India yet, in a conversation moderated bySudipta Datta. Edited excerpts:

Recent rulings by High Courts pointing out that any sexual act between a man and his wife, even if it involves force, is not rape perhaps highlights the lacuna in the IPC. Why does a provision like this exist in the IPC in the first place?

Shraddha Chaudhary:Section 375 of the IPC defines the offence of rape. It lays down which physical acts are required to make out the offence, and it is a very broad definition. The second important element of this definition is consent. Where these acts are done without the consent of the woman, then the offence of rape is made out. This is the general rule, but there is an exception, which says that sexual acts by a husband with his wife, if she is 18 years of age and above, would not be rape. While the rest of the provision is centred on consent, this exception does not talk about consent at all. It creates the legal fiction that a wife always consents to her husband, which in effect means that her non-consent is irrelevant. It is of course possible for there to be reprieve for rape within a marriage, but not as rape. If there are physical injuries, then there can be reprieve for that separately. Marital rape may be recognised as a form of cruelty, it may be a ground for divorce, but it is not punished as rape, which is a very distinct wrong and has very distinct terms. That is where the lacuna in the law lies. Insofar as fixing it is concerned, either Parliament may legislate and remove this exception, or a constitutional court has to strike it down.

Manuraj Shunmugasundaram:How did we end up here? Partly because we inherited an IPC prior to the enactment of the Constitution, but that doesn’t absolve us of the deficiencies in the present legal structure and ‘legal fiction’, as Ms. Chaudhary says. The so-called marital rape immunity or the exception to rape, as we have structured it in our penal code, has been done away with in other jurisdictions, and rightly so. Marital rape today exists in a very unique sort of stratosphere wherein it can be a ground for cruelty and therefore, for divorce under the personal laws, but it will not render the offender guilty of the offence itself.

Where does the fault lie?

SC:Primarily, it should have fallen on Parliament to legislate and remove this exception. But we should also keep in mind that courts have noted the cruelty of this exception and they have acknowledged its problems. They have not gone on to strike it down entirely. As far as Parliament is concerned, it is quite common to leave to the court legislation that may not give very good political returns. We saw this with Section 377 as well. It had to be struck down by the court finally.

Why were the Justice J.S. Verma Committee recommendations on marital rape not adopted when the criminal law was amended in 2013?

MS:Parliament did miss an opportunity to enact changes, as recommended by the Justice Verma Committee. The official response was that they wanted further discussions around marital rape laws before they could enact it because it involves other questions of law as well. There might be some element of truth to that, but it exposes a vulnerability to issues that may not have political mileage or in fact may have other political ramifications. The Supreme Court missed a fantastic opportunity to go into these matters in theIndependent Thoughtcase in 2017. Under Article 142, the Supreme Court has powers almost equivalent to that of a lawmaking power. Like with theNavtej Joharcase (2018) when the Supreme Court missed an opportunity to provide the entire spectrum of civil marital inheritance rights to non-heterosexual couples, the Supreme Court equally missed an opportunity during the course of theIndependent Thoughtcase to extend its remit to look at all forms of marital rape and not only that restricted to women below 18 years.

When the Supreme Court was reading down the exception to Section 375, shouldn’t it have afforded the same protection to adult women as well?

SC:The court made the conscious decision to restrict itself to the question of minors. The case was framed as a question of parity between the IPC on the one hand and the Protection of Children from Sexual Offences (POCSO) Act, 2012, on the other. I am sure a lot of constitutional commentators will talk about the merits of judicial restraint, and there is an argument to be made for that.

The issue is sensitive and can be controversial because a lot of people, including educated, seemingly liberal people, still believe that criminalising marital rape will somehow threaten the ‘institution of marriage’ and will become some sort of a witch-hunt against husbands. These arguments channel the Victorian morality of the IPC, which we have tried to counter but have not quite done it fully, or as well as perhaps we would have liked to. That morality also captured the common law of coverture, under which women had no rights after marriage, their rights were to be exercised by their husbands, so they were completely reduced to the status of chattel, of property.

Judgments of courts around the world, such as the European Court of Human Rights, have stressed on the offence and violence of rape, rather than the relationship between the perpetrator and the victim. To what extent are these developments relevant to India?

MS:They are extremely relevant in terms of how our own jurisprudence could evolve in the coming years. We have seen how LGBTQ jurisprudence over the last 15 years in other countries has impacted to some extent how India’s own jurisprudence fromNavtej Joharhas changed with regard to LGBTQ rights. Ultimately, the recognition of the perversity of the marital rape exception must come from within. For that we only need to look towards Article 14. The most compelling argument in support of the marital rape exception as it is prevalent in our statute today is that the institution of marriage is sacrosanct and that it should not be disturbed. But the Constitution places no importance on any particular institution; the Constitution is unequivocal in the significance given to the individual. A person deserves equality, equal protection and autonomy. Therefore, the exception to marital rape in itself is unconstitutional and violative of Article 14. Further, marital rape is an affront to the dignity of the individual, which is protected under Article 21. Just because the nature of the relationship between the victim and the offender is one of marriage, it does not absolve a person of the crime. The argument that is built around the institution of marriage and its sanctity needs to be broken, which is what has happened in other jurisdictions around us. Once we realise that, our society will have no choice but to remove the marital rape exception.

SC:We can also learn from the experiences of countries which have criminalised marital rape. It did not lead to a witch-hunt against husbands and definitely not to the destruction of marriage. There are socio-economic differences between India and some of the countries that have criminalised marital rape. I was reading that the government has used that as well as a rationale against criminalising marital rape, saying that the poverty, illiteracy and diversity in this country make the issue complex. But we need to question to what extent these factors map on to criminalising marital rape, and to what extent we can let them hamstring us.

What are the hurdles in reporting and prosecuting a crime like marital rape?

MS:Most acts of sexual violence are away from eyewitnesses, and to lead evidence is a challenge in itself. I don’t see why marital rape should be more difficult to report or prove in court than any other sexual offence. The POCSO Act has been an important step in ensuring that there is justice for child sexual abuse victims. Now we know that most offenders of child sexual abuses are within the family, but we don’t give them immunity, right? We don’t say there’s an institution of family, so let’s protect offenders who are within the same family. We need to show that it is as absurd to ask for protection of a husband from marital rape as it is to ask for protection of a family member from child sexual abuse.

SC:The marital space does create issues in reporting and prosecuting crime — not because of the nature of the offence or what is being criminalised but because of the way that the functionaries in the criminal justice system think of these things. The police, judges, prosecutors and anyone with whom the complainant will have to interact — it is they who are likely to create, either unwittingly or intentionally, barriers in reporting and prosecution because in their minds, consent being presumed within a marriage may persevere, even if the law happens to have changed.

Would you agree that social structures that justify violence against women pose a challenge to the implementation of laws on rape. Even if laws are amended, have mindsets changed?

MS:Societal change is very important. It is not only patriarchy or misogyny that needs to change, we need to challenge notions about the sanctity of marriage. We need to check ourselves every time we indulge in blaming the victim. We also need to challenge our conservative mindsets when it comes to discussing sexual offences or offences that take place within the family. Just going back to POCSO, till date, such crimes are largely under-reported, because most of the abuse is within the family.

SC:There have existed certain power structures in our society, typically based on caste and gender. When these power structures are challenged by laws, the rhetoric of misuse comes in. That is the strongest kind of weapon operationalised against the implementation of such laws. It’s important to counter such narratives as well as to establish that misuse is extremely unlikely. We must believe victims, complainants, and [see this] hullabaloo of misuse as a red herring. We need to counter this [misuse argument] strongly in politics, judgments, civil society.

MS:The roadmap is readily available for either the constitutional courts or Parliament to act on this. We need to frame the discussion around rape as an offence against bodily integrity and we need to emphasise the importance of the rights of the individual, as laid down in Article 14. We need to tell people that every act must be protected with consent.

We need to show that it is as absurd to ask for protection of a husband from marital rape as it is to ask for protection of a family member from child sexual abuse.

Manuraj Shunmugasundaram

While Pakistan takes a lead role, it is West Asia’s influence that will shape the future of the beleaguered country

On September 7, three weeks after they walked into Kabul without any resistance, the Taliban announced an interim Council of Ministers. This government-formation was tightly controlled by Pakistan: the head of its Inter-Services Intelligence (ISI), Lieutenant General Faiz Hameed, had made a high-profile descent on Kabul a few days earlier to signal the success of Pakistan’s 20-year project to install the Taliban in power and, more immediately, to ensure that the incoming government would safeguard its interests.

The chord with Pakistan

Pakistan appears to have got its way. Afghanistan’s acting Prime Minister is Mullah Hassan Akhund, close associate of former Taliban founder Mullah Omar. But this could be a short-term appointment as he has not shone in Taliban ranks either as warrior or administrator. Abdul Ghani Baradar is his deputy, but again, this could be a token position. Baradar had been arrested in 2010 by the Pakistanis for pursuing a dialogue with the Hamid Karzai government without Pakistani sanction and jailed for eight years.

Pakistan’s true protégés are Sirajuddin Haqqani, the acting interior minister, and Mohammed Yaqoob, the acting defence minister, a son of Mullah Omar, who is also close to Haqqani. Both have long-standing ties with Pakistan and should be the real wielders of power in Kabul.

The West Asian players

While Pakistan is playing the lead public role in Afghan affairs, the country’s West Asian/Gulf neighbours will be a significant influence in shaping the future of that beleaguered country.

Saudi Arabia, Qatar and Iran have been direct role-players in Afghan affairs for over 25 years. In the 1990s, the first two were supporters and sources of funding for the Taliban, while Iran was an antagonist, backing the Northern Alliance against the emirate in Kandahar. After the 9/11 attacks, all three countries became deeply involved with the Taliban. From 2005, the Gulf sheikhdoms have contributed millions of dollars to different Taliban leaders and factions. Iran began a substantial engagement with various Taliban leaders from 2007 and provided funding, weapons, training and refuge, when required. It wanted the Taliban to maintain pressure on the U.S. forces to ensure their speedy departure from the country.

In the 2010s, when the U.S. began to engage with Iran on the nuclear issue, Saudi Arabia became more directly involved in Afghan matters to prevent Iran’s expanding influence among Taliban groups. Thus, besides Syria and Yemen, Iran and Saudi Arabia have also made Afghanistan an arena for their regional competitions.

In 2012, Qatar, on U.S. request, allowed the Taliban to open an office in Doha as a venue for their dialogue with the Americans. This has made Qatar an influential player in Afghan affairs, with deep personal ties with several leaders, many of whom keep their families in Doha.

Competitions for influence

The low-key reactions of the Gulf countries to recent developments in Kabul reflect the uncertainties relating to the Taliban in power, i.e., their ability to remain united, their policies relating to human rights, and, above all, whether the Taliban will again make their country a sanctuary for extremist groups. The country already has several thousand foreign fighters, whose ranks could swell with extremists coming in from Iraq and Syria, and threaten the security of all neighbouring states.

Three sets of regional players are active in Afghanistan today: one, the Pakistan-Saudi coalition, which has been the principal source of support for the Taliban-at-war. They would like to remain influential in the new order, but neither would like to see the Taliban revert to their practices of the 1990s that had justifiably appalled the global community.

Two, Turkey and Qatar represent the region’s Islamist coalition and, thus, share an ideological kinship with the Taliban. Both would like to see a moderate and inclusive administration, but Turkey is seen as a political and doctrinal antagonist by Saudi Arabia, while Qatar remains a rival for the kingdom as it backs political Islam and improved ties with Iran. The inter-play of these rivalries will resonate in Afghanistan.

The third player is Iran: while many of its hardliners are overjoyed at the U.S. “defeat”, more reflective observers recall the earlier Taliban emirate which was viscerally hostile to Shias and Iran. Iran also sees itself as the guardian of the Tajik, Uzbek and Hazara minorities in the country. This consideration, as also its suspicions of Wahhabi influence in the country, led its spokesman, on September 6, to “strongly condemn” Pakistani participation in the Taliban attacks on the resistance fighters, largely Tajik and Uzbek, in the Panjshir valley.

The outlook for security

Besides the challenges that individual countries are grappling with, in West Asia there is the larger issue of regional security after the U.S. withdrawal. The region now has two options: one, an Israel-centric security order in which the Arab Gulf states would link themselves with Israel to confront Iran.

This is being actively promoted by Israeli hawks since it would tie Israel with neighbouring Arab states without having to concede anything to meet Palestinian aspirations. The weakness of this arrangement is that while the regimes of some Gulf states could be attracted to it, their populations are likely to be opposed. The proposal will also ensure that West Asia remains confrontational and unstable.

The other option is more ambitious: a comprehensive regional security arrangement. The facilitators and guarantors of this security arrangement are likely to be China and Russia: over the last few years, both have built close relations with the major states of the region. i.e., Iran, Saudi Arabia, Turkey, Afghanistan and Pakistan.

Recent developments suggest that this need not be a far-fetched proposition any more: one, in January, the Gulf Cooperation Council (GCC) states led by Saudi Arabia lifted the over three year blockade of Qatar; two, since April, there have been three rounds of discussions between Iran and Saudi Arabia and plans are in place for the next meetings; and, three, Turkey has initiated diplomatic overtures towards Egypt and Saudi Arabia. None of these initiatives involves the Americans.

Other significant events have also taken place recently. On August 24, Saudi Arabia’s Deputy Minister of Defence, Khalid bin Salman, the younger brother of the Crown Prince, signed a military cooperation agreement with Russia, in Moscow. This is an obvious case of “strategic hedging” as the U.S. has placed restrictions on defence supplies to the kingdom. Besides this, there were the two conferences in Baghdad — one set up a coalition of Iraq, Jordan and Egypt for economic cooperation, while the other, on August 28, brought together the principal regional states to confront shared challenges — all these interactions have taken place without U.S. presence.

These developments suggest that the germ of a new regional security order in West Asia is already sown in fertile ground.

Talmiz Ahmad is the former Indian Ambassador to Saudi Arabia, Oman and the United Arab Emirates, and holds the Ram Sathe Chair for International Studies at Symbiosis International University, Pune

Policymakers and practitioners are leading the emerging consensus on the need to fundamentally reassess assumptions

The global security landscape is undergoing a churn, creating complexities and new realities unlike any time in the recent past. From a rising China to the pressures of climate change; from the challenges of counter terrorism to a seemingly never-ending COVID-19 pandemic (the four Cs), the old order is collapsing much faster than the ability of nations to create the foundations of a new one. National security debates and discourse are, quietly but surely, undergoing an almost revolutionary transformation. While the academic world has long talked about the need for a ‘holistic’ conception of national security, much of that debate was considered far too esoteric by practitioners. Today, it is the policymakers and practitioners themselves that are leading the emerging consensus on the need to fundamentally reassess our assumptions about national security thinking.

Change in the U.S.

The U.S. policymakers have started changing their cognitive lens when it comes to national security policy making. A process that was started by former U.S. President Donald Trump has been taken forward with gusto by the Biden Administration. Asserting that “foreign policy is domestic policy and domestic policy is foreign policy,” U.S. President Joe Biden’s National Security Adviser Jake Sullivan has suggested that his team’s task is to re-imagine American “national security for the unprecedented combination of crises we face at home and abroad: the pandemic, the economic crisis, the climate crisis, technological disruption, threats to democracy, racial injustice, and inequality in all forms”. He has gone on to argue that “the alliances we rebuild, the institutions we lead, the agreements we sign, all of them should be judged by a basic question. Will this make life better, easier, safer, for working families across this country?”

The U.S. Secretary of State, Antony Blinken, too has reiterated this message in his comments that “more than at any other time in my career — maybe in my lifetime — distinctions between domestic and foreign policy have simply fallen away” and that “our domestic renewal and our strength in the world are completely entwined, and how we work will reflect that reality”.

Both Mr. Sullivan and Mr. Blinken have taken their cue from their boss, President Biden, who had campaigned on a “foreign policy for the middle-class” and has been unabashed about the need for the U.S. “to invest in our people, sharpen our innovative edge, and unite the economic might of democracies around the world to grow the middle-class and reduce inequality and do things like counter the predatory trade practices of our competitors and adversaries”.

There is a growing bipartisan acknowledgement in the U.S. today that if the requirements of American national security during the Cold War could be largely met by its fleets of bombers, nuclear missiles, aircraft carriers and overseas bases, today’s strategic environment requires a different response: one that shores up domestic industrial base, helps in maintaining pre-eminence in critical technologies, makes supply chains for critical goods more resilient, protects critical infrastructure from cyberattacks, and responds with a sense of urgency to climate change.

Not a novel idea

The idea that foreign and domestic policies are tightly intertwined is not a novel one. All serious grand strategic thinking in democracies, at the end of the day looks for sustenance in popular public support. Mr. Trump’s rise and his ideas challenged both the liberals and the conservatives in the U.S. foreign policy establishment as they underscored the widening gulf between the policy community and the American hinterland. Mr. Biden and his team have learned their lessons. Mr. Sullivan is working towards integrating the National Security Council with the other components of the White House such as the National Economic Council, with the Domestic Policy Council, with the Office of Science and Technology Policy. This will inevitably present its own sets of challenges but there is no shying away from this new reality.

The Indian situation

In India too, we have seen a greater recognition of the challenges emanating on national security from domestic vulnerabilities. One of the most significant consequences of the COVID-19 pandemic, underscored by Prime Minister Narendra Modi himself, has been to reveal how deeply India has been dependent on Chinese manufacturing for critical supplies. At a time when Indian armed forces were facing the People’s Liberation Army across the Line of Actual Line, this exposed India to a new realisation that dependence on overseas supply chains is a national security challenge of the highest order, one that cannot be overlooked any more. India has since moved towards shoring up domestic capacities in critical areas and also started looking at free trade agreements through a new lens.

The Indian Army chief, General M.M. Naravane, in his remarks, has also made it apparent that views of the military leadership in this country are also evolving. He has argued that “national security comprises not only warfare and defence but also financial security, health security, food security, energy security and environment security apart from information security” and suggested that instead of viewing national security “primarily from the perspective of an armed conflict, there is a need to take a whole-of-government approach towards security”.

Highlight the synergies

In the post-pandemic world with a serious strain on national resources, it will be important for policymakers to underline the synergies between the civilian and the military spheres. The Army chief has rightfully pointed out a range of tangible and intangible ways in which investment in the armed forces contributes to the national economy such as indigenisation of defence procurement, providing an impetus to indigenous industries, aid to civil authorities or Humanitarian Assistance and Disaster Relief (HADR) operations protecting infrastructure, demand for hi-tech military products by the armed forces spurring entire industries, and transportation and logistics capacities of the armed forces acting as force enablers for the Government in times of emergencies.

The Army leadership has done well to highlight the role of armed forces in sustaining a broader conception of national security than primarily focusing on war fighting. As nations across the world reconceptualise their strategic priorities to bring their ends, ways and means into greater balance, questions of resource allocation will become even more contentious and policymakers will need to think more creatively about the roles of various instruments of statecraft. National security thinking is undergoing a shift. India cannot be left behind.

Harsh V. Pant is Director of Research, Observer Research Foundation, New Delhi and a Professor of International Relations, King’s College London

Inadequate teaching has given rise to an aversion of programming across campuses

Every year, lakhs of youngsters graduate with computer science, computer application and engineering degrees from Indian universities. A few years ago, Aspiring Minds created a stir when it published a report that stated that 95% of engineers were not fit for software development jobs. The report said only 1.4% of them could write functionally correct code. Computer programs are the foundation of applied computer science, and writing them is an important skill for students to have. Every IT company in India looks for fresh graduates with programming skills. Since the companies are convinced that new computer science graduates don’t have these skills, they screen them for logical reasoning/aptitude tests and train them in programming languages.

Missing programming culture

The problem is that new graduates are often afraid of programming or lack the right understanding of basic concepts. The aversion to programming is so prevalent in campuses that even graduates with high marks prefer to move to non-programming careers with lower salaries. Thousands of talented students drift away from highly rewarding programming careers because of poor teaching of programming. Except some elite institutions, the faculty in computer science departments of a majority of the colleges do not put their knowledge to use, to solve real-life problems. They may have graduated with excellent academic credentials, but they lack expertise in programming. The faculty memorise programs and then go on to teach their students the same method. As a result, over the last two decades, selling graduate-level computer science projects has become a parallel industry. Students buy ready-made projects for a fee from marquee institutes to submit to the university as bonafide projects.

We need computer science faculty with good programming skills. They need to be comfortable explaining or teaching computer science concepts using any computer language in the classroom. For example, data structure and algorithms (ds-algo) must be taught along with a programming language, not just as a separate theory. A minimum of three years of software development experience for faculty should be made mandatory. The college management or even the government could step in and incentivise or bear the cost of this experience. If the faculty are well-versed with programming language and coding, the students will pick up these skills easily in the classroom. And then programming will become the default culture and language in computer science classrooms and we will have excellent programmers.

Before the first year of graduation class begins, students can be asked to complete assignments on platforms like ‘Scratch’ from MIT. A week’s crash course in a simple scripting language like Python can be taught before the first semester starts, so that programming can be used while teaching computer science concepts in the classroom. Nowadays, everyone has a laptop. For programming languages and related subjects, the program needs to be written and executed in the classroom on every student’s laptop while theory is being taught, not in a separate laboratory. Programming assignments must be given frequently. These should be checked into some cloud repositories like GitHub.

Benefiting both parties

If students are guided this way, companies would be more than happy to take these students as interns. These students can assist their development team. This industry-academic partnership will benefit both parties, as industry funds academic research to solve the latest real-life problems and academia provides employable and productive graduates to industry. Once the right programming culture is inculcated in campuses, it will unleash the huge human technological potential of India and help the country become the technological superpower of the coming decade.

James K. Varkey is an IT Professional (Architect) with more than 20 years of experience in the IT industry

The success of the PLI is likely to hinge on how entrepreneurs weigh the risk-reward equation

The Cabinet’s approval of a Production Linked Incentive (PLI) scheme for the textile sector that is expressly targeted at the man-made fibre (MMF) and technical textiles segments is a belated acknowledgment by the Government that the ground has inexorably shifted in the global textiles trade. A relentless shift in consumer preferences and fashion trends saw MMF surpass cotton as the fibre of choice in the 1990s, since vaulting its share in worldwide textile consumption to about 75%. India’s textile and clothing exports on the other hand have continued to remain dominated by cotton and other natural fibre-based products, with MMF having contributed less than 30% of the country’s $35.6 billion in overall sectoral exports in 2017-18. And MMF’s share remained relatively unchanged in the last fiscal as well when the sectoral exports were about $33 billion. While policy makers have been cognisant of the need to bolster support for the MMF segment, the task of crafting a meaningful initiative that would engender enhanced investment in capacity creation, leading to increased exports, has been a while in coming. Wednesday’s decision on the focused PLI scheme, with a budgeted outlay of Rs. 10,683 crore, is the second time in 11 months that the Cabinet has approved what is broadly the same plan, with the Government using the intervening period to incorporate amendments to the incentive structure based on industry feedback.

The aim of the scheme is to specifically focus investment attention on 40 MMF apparel product lines, 14 MMF fabric lines and 10 segments or products of technical textiles. These 64 items have been chosen on account of being among the top-traded lines in the global market as well as India having less than a 5% share in each of them. The inclusion of intermediate products at industry’s request also reflects the Government’s keenness to ensure the scheme ultimately delivers on the broader policy objectives. The incentives have been categorised into two investment levels. Firms investing at least Rs. 300 crore into plant and machinery over two years for making a specified product would need to hit a minimum turnover of Rs. 600 crore before becoming eligible to receive the incentive over a five-year period, and at a second level an investment of Rs. 100 crore with a pre-set minimum turnover of Rs. 200 crore would enable qualification for the incentive. On the face of it, the scheme appears designed with a fair deal of thought, but its operational success is likely to hinge on how new entrepreneurs and existing companies weigh the risk-reward equation, especially at a time when the pandemic-spurred uncertainty has already made private businesses leery of making fresh capital expenditure.

Taliban have sent a clear message that they care little about what the world thinks of them

The debate on whether the Taliban would form an “inclusive government” representing all sections of Afghan society was laid to rest by the Taliban themselves on September 7 when the group’s spokesman, Zabihullah Mujahid, announced the formation of the new administration of the ‘Islamic Emirate of Afghanistan’. Of the 33 Cabinet Ministers named, 30 are Pashtun, two ethnic Tajiks, and one is Uzbek. The Taliban are predominantly Pashtun, who make up some 40% of Afghanistan’s ethnically diverse population of 40 million. Women and the Hazara Shia minority — both faced targeted harassment and discrimination when the Taliban were in power in the 1990s — were excluded completely. Seventeen Ministers are on the UN sanctions blacklist for terrorists, including the head of the government, Mullah Hassan Akhund, and Sirajuddin Haqqani, the head of the Haqqani Network. Mullah Hibatullah Akhundzada, the Taliban’s reclusive emir, will be the ‘Amir ul-Momineen’ (commander of the faithful), a title Mullah Omar had assumed in the 1990s. With the Cabinet portfolios allocated to the Taliban’s core and the Haqqanis, and introducing a system that resembles the previous Islamic Emirate known for its disregard for basic human rights, the Taliban have sent a clear message that they care little about what the world thinks about them.

Today’s Taliban appear to be stronger than their last avatar. In the 1990s, only three countries recognised the Islamic Emirate; the Taliban also never controlled the whole of Afghanistan. But now, more regional powers are ready to engage with them, including China and Russia. The group has also claimed total control over the country, with Panjshir, the last holdout, overrun earlier this week. With the new government, a stronger Taliban are trying to tighten their grip, though it may not be easy. Ever since Afghanistan became a republic in 1973, no government in Kabul has managed to stabilise the country. The ethnic, religious and political contradictions are too deep to be glossed over by the Taliban’s divisive Islamist Pasthun nationalism. In Panjshir, the rebels may have withdrawn to the mountains, like the Taliban did in 2001, but they could regroup and hit back like the Taliban did after 2005. The total exclusion of Shias and marginalisation of other ethnicities could blow back in the near term. Afghanistan has also seen the emergence of a vibrant civil society, especially in its cities, which may not accept the Taliban’s rule of the Mullahs quietly. Already, the crackdown on women’s rights has sparked large-scale protests by women in Kabul and elsewhere, which was unimaginable in the 1990s. If the Taliban were wise, they would have focused on healing the wounds of the long war and rebuilding the ruptured state and society. But the Pashtun, Islamist, sectarian Taliban seem programmatically incapable of doing that.

The Awami League and four other political parties of Bangla Desh have declared that nothing short of total independence would satisfy the fighting people of Bangla Desh. At a two-day meeting which concluded at Mujibnagar last night, the parties also set up a joint consultative committee to advise the Bangla Desh Government on the liberation struggle, according to a Bangla Desh Government press release here to-day [Calcutta, September 9]. The members of the committee are Maulana Bhashani (National Awami Party), Prof. Muzaffar Ahmed (National Awami Party Wali Muzaffar group), Mr. Moni Singh (Communist Party of Bangla Desh), Mr. Manoranjan Dhar (Bangla Desh National Congress), Mr. Tajuddin Ahmed, and Mr. Khandaker Moshtaque Ahmed, Prime Minister and Foreign Minister respectively of the Bangla Desh Government, and two other members of the Awami League. The meeting by a resolution expressed indignation and anguish at the illegal detention of Sheikh Mujibur Rehman by the West Pakistan army junta.

The grime and sweat that find their way into much-loved roadside snacks are part of their flavour profile and, whether you admit it or not, among the reasons you keep going back for more.

You could fight over the best way to make chai — how much milk to add, what leaves to use, whether to use ginger or cardamom. But the one thing everyone can agree on is that no homemade cuppa comes close to the tapriwale bhaiyya’s fragrant, full-bodied “cutting”, served hot in a chipped glass. And while you could study your favourite chai vendor’s tricks diligently, one reason you can never get that exact taste could be down to something as basic — and as overlooked — as the water.

As it turns out, purified water is not ideal for chai-making. It may even be to blame for the sweet, milky, brown liquid that you end up drinking in place of the strong, refreshing brew that you crave. Researchers at ETH Zurich have found that certain minerals responsible for water hardness can cause a film to appear on the surface of tea, thus trapping aromas that might otherwise escape and cause a depletion of flavour. Meaning that the purer the water, the less tasty your tea.

This, of course, vindicates those who have long held that “pure” is not “best”, especially as far as food is concerned. And it could explain why, despite the proliferation of “Bisleri” chaats and artistically plated, upmarket versions of bhelpuri and vada pav, we would rather crowd around our favourite purveyor of street food, who accepts cash with the same food-stained hands that he uses to cook. As many have theorised — those with weak stomachs may stop reading here — the grime and sweat that find their way into much-loved roadside snacks are part of their flavour profile and, whether you admit it or not, among the reasons you keep going back for more. Pure water? Pshaw! Let’s have some slightly-fermented golgappe ka paani, please.

Visva Bharati University Vice-chancellor Bidyut Chakraborty must reflect on the distance between that vision and the ongoing tussles — and course correct.

A battle for control is playing out at yet another public university. The Visva Bharati university’s decision to expel three students last month for “disorderly conduct” during a protest in January has led to the most recent round of student agitations on the campus. The university administration responded to the standoff by moving the Calcutta High Court, asking for deployment of police personnel to quell the protest. While the court had earlier prohibited protests by students near academic blocks in the university, on Wednesday, it revoked the rustication orders against the three students, finding the punishment “excessive and disproportionate”. It also remarked on the dissatisfaction among the faculty members over the “high-handedness” of the vice-chancellor.

The university administration headed by vice-chancellor Bidyut Chakraborty has, indeed, shown an unwise appetite for confrontation with students and faculty. Since November 2019, 22 staff members (faculty members and non-teaching staff) have been suspended, and 150 show-cause notices issued to employees. The reasons for disciplinary action have ranged from faculty members writing a letter to Prime Minister Narendra Modi against alleged irregularities at the central university to visiting the house of a fellow teacher. Since he took charge in 2018, Chakraborty’s decisions — from scrapping the Poush Mela held every winter to declaring Nobel prize-winning economist Amartya Sen an encroacher and requesting the deployment of CISF on a university campus whose beginnings lie in Rabindranath Tagore’s expansive vision of openness in learning — have only sharpened the fault lines. The vice-chancellor’s office has refused the task of moderation and negotiation; instead, it has played a role in turning disagreements into a question of order and security. The dissent of faculty members and students has been met with a heavy hand. Disputes have been sought to be framed as a face-off between a “tough” administrator, backed by the Centre, holding out against an “unruly” campus. Given the long history of politicisation of higher education in Bengal, it is not hard to spot the proxy battle between the BJP-ruled Centre and the state government. But given the consequences of a similar playbook of confrontation at the Jawaharlal Nehru University, it is safe to say that it is the university that will pay a price.

Besieged they might be, but public universities still play a vital role in shaping citizens in a democracy. Tagore’s ambition for Santiniketan was to create an institution of free spirits, where learning was not deadened by fiats of authority or a homogenising ideology. Vice-chancellor Chakraborty must reflect on the distance between that vision and the ongoing tussles — and course correct.

Political compulsions — assembly polls are due in Uttar Pradesh and Punjab — may rule out any major reform of the current MSP procurement regime.

ARs 40 increase in the minimum support price (MSP) of wheat, to Rs 2,015 per quintal, is the lowest since the Rs 20 hike for the 2009-10 crop. From a purely economic standpoint, this makes sense. At 56.48 million tonnes (mt) as on August 1, public wheat stocks stood way above the 51.33 mt, 43.59 mt, 40.86 mt and 30.06 mt for the same date of the preceding four years. Together with 44.46 mt of rice, it adds up to almost 101 mt of stocks — this, after the record quantum of free/near-free grain distributed under the post-Covid relief package. Simply put, there’s too much wheat and rice in government godowns today. Economic logic dictates that the government should freeze, if not reduce, the MSPs of both cereals and also cap the total quantity procured — ideally, to half of the 103 mt-plus (60 mt rice and 43 mt wheat) bought from last year’s crop.

But political compulsions — assembly polls are due in Uttar Pradesh and Punjab — may rule out any major reform of the current MSP procurement regime, which incentivises production of crops already in surplus and also requiring more water than those (oilseeds and pulses) that the country significantly imports. One shouldn’t rule out the so-called state advised price (SAP) of sugarcane in UP, too, being substantially raised ahead of the new crushing season from October. Given that the Congress government in Punjab has only recently revised its SAP upwards, from Rs 295-310 to Rs 345-360 per quintal, it is unlikely that the Yogi Adityanath-led BJP administration in UP won’t follow suit. Both UP and Punjab had, interestingly, frozen their cane SAPs, after having last increased them by a paltry Rs 10/quintal (to Rs 315-325 and Rs 295-310, respectively) in the 2017-18 season. Now, with state elections hardly five months away, it would be too much to expect any rational pricing policies discouraging cultivation of surplus, water-guzzling crops that also militate against dietary diversification; the poor need to consume foods richer in proteins and micronutrients rather than mere carbohydrates and sugar.

The much-delayed yet necessary reforms in Indian agriculture — moving away from input and crop MSP subsidies to per-acre/per-farmer transfers, focusing on production cost reductions and investing more in public farm R&D and infrastructure — are well known. The Narendra Modi government’s farm laws — which seek to end the monopoly of state-regulated agricultural markets, allow private players to contract directly with farmers and remove stocking limits on produce — are, no doubt, well-intended. But whether in expending too much political capital on these laws, it has boxed itself into a corner with regard to undertaking the more substantial reforms remains to be seen. For now, at least, that seems to be the case.

In his 50-minute speech in reply to the five-hour debate on the charges of corruption raised by the Opposition, the CM did not refer to several specific points.

The Maharashtra Chief Minister A R Antulay told the Legislative Assembly on August 9 that he had submitted his resignation letter to Prime Minister Indira Gandhi the very day the controversy started over the collection of funds for the Indira Gandhi Pratibha Pratishthan and other trusts. In his 50-minute speech in reply to the five-hour debate on the charges of corruption raised by the Opposition, the CM did not refer to several specific points. He concentrated his attack on the former chief minister Sharad Pawar, the BJP leader Hashu Advani and Mr Goenka (an obvious reference to Ramnath Goenka, Chairman of The Indian Express Newspapers). Referring to the allegations levelled by the Opposition, he said that when they were in power, “their deeds outmatched” his.

Manasarovar

The first batch of 18 Indian pilgrims left on a visit to Manasarovar Lake and Kailash Parbat, the famous Hindu shrines in Tibet, after a gap of 19 years. The Chinese government had placed a ban on Indian pilgrims in 1962. They were given a send-off by a large crowd that included UP Chief Minister V P Singh.

Jagat Narain Shot

Jagat Narain, a former MP and founder-editor of the Hind Samachar group of newspapers, was shot dead by three assailants near Ladhowal on the outskirts of Ludhiana. The three alleged killers have been arrested, according to Punjab CM Darbara Singh.

Censorship In Poland

Censorship was imposed for the first time in Poland since the Solidarity Independent Union Federation began five days ago. Not a single newspaper published Solidarity’s statement.

Unfortunately, despite the stellar performance of disabled athletes at international events, little has changed at the grass roots in India

Written by Muralidharan and Padmini Chennapragada

Up from four at Rio to 19 medals at the Tokyo Paralympics is a leap of epic proportions. As we bask in glory over the spectacular performance, it is also an opportune moment to address some uncomfortable truths.

Persons with disabilities have been representing India at international events for over four decades. However, sports for persons with disabilities was outside mainstream conversations surrounding disability rights in India till 2007, when the United Nations Convention on the Rights of Persons with Disabilities (UNCRPD) was ratified by India and pursuant to it the Rights of Persons with Disabilities Act, 2016 (RPD Act) was enacted.

Section 30 of the RPD Act elaborates on the measures that have to be undertaken to ensure sporting rights of Indians with disabilities. It mandates restructuring of courses and programmes to ensure access, inclusion and participation of persons with disabilities in sporting activities; redesigning infrastructure; developing technology to enhance potential and talent; allocation of funds, etc.

Unfortunately, despite the stellar performance at Rio in 2016, the Special Olympic World Games, Deaf Sports events, etc, little has changed at the grassroots in India, from where most international medal winners come. Para sports persons, with some exceptions, continue to be denied entry to major sporting facilities and there has been no tangible attempt to enhance support systems for them.

There is a hyped media buzz about the success of public-private partnerships that have immensely helped India’s para-athletes. These partnerships have been beneficial to only the few who had access to the powerful lobbies of national disability sport organisations that continue to violate mandates of the National Sports Development Code of India (NSDCI), 2011 and the RPD Act.

The despicable treatment meted out to para sportspersons is highlighted by a report in theTimes of India on September 2. It says that Rajasthan’s forest department woke up to the sobering realisation that “gold medal-winning shooter Avani Lakhera, javelin silver medallist Devendra Jhajharia and bronze winner Sunder Singh Gurjar were recruited as officers of the rank of assistant conservators of forest between five and ten months ago, but their salaries remained pending until the trio shot into the limelight”.

Nothing can be more telling than the pathetic manner in which para sports events are conducted. At the 15th National Para Athletics Championship at Ghaziabad in 2015, athletes were lodged in unsafe spaces without basic amenities. Inaccessible mobile toilets forced many participants to defecate in the open. The plight of women participants was worse with many not being able to bathe for the entire duration of their stay. Not much has changed since then.

In 2021, originally scheduled to be held at Chennai, PCI’s national para-athletics championship venue was changed to Bengaluru with just four days’ notice. There were complaints of rules being flouted, merger of certain categories, etc. Worse still was the holding of certain events after dusk using mobile phone torches for light. And this when we have a Rio medalist heading the Committee.

National disability sport federations — the Paralympic Committee of India, Special Olympics Bharat and the All-India Sports Council for the Deaf — have all failed in complying with the mandates of the National Sports Development Code of India, 2011. This is evidenced in the form of multiple court cases that athletes with disabilities and their families have had to file to make it to competitions.

Unconfirmed classification status of a para-athlete participating at Tokyo leading to his medal stripping after the event was PCI’s responsibility. It is a laxity that cannot be condoned. In an earlier instance, a female athlete had to get an order from the Madras High Court to let her participate in the 4th World Deaf Championship at Lublin, Poland in August 2021.

Combined with the RPD Act provisions, India now has a robust framework to protect the sporting rights of persons with disabilities, even those based in remote areas. However, rampant corruption, lobbying, favouritism and the pernicious grip of the politician-bureaucratic nexus impedes the tapping of talent, capacity building and training.

Regrettably, the nodal department, the Department for Empowerment of Persons with Disabilities and the Ministry of Youth Affairs and Sports are yet to work together towards protecting and advancing the sporting rights of India’s athletes with disabilities. In contrast, in countries like the US, the United States Olympics & Paralympic Committee is held accountable by their federal government through various legislative mandates that include Safe Sport Policies and athlete-centred organisational practices.

What is urgently required is democratisation of these sporting bodies and providing accessibility to all sporting facilities on an equal basis with others. Side by side enhanced spending on para sports, putting in place governance and oversight mechanisms as also enforcement of the mandates of the UNCRPD and the RPD Act are called for.

Conversations around para sports should gain more credence in the days ahead and get mainstreamed. This will, for sure, also impact the way society treats the disabled from being objects of charity to holders of rights.

Muralidharan is General Secretary, National Platform for the Rights of the Disabled (NPRD).Chennapragada is a disability sports researcher

Both nations have especially innovative economies and many highly-trained people. That potential needs to be harnessed even more now

For over a year now, India, Germany and the entire world have been in crisis mode. The Covid-19 pandemic has left no country untouched. It is safe to say, we will either beat Covid-19 worldwide or not at all.

The virus briefly drew attention away from another crisis — climate change and its impact. In South Asia and Europe, we have become used to extremely hot weather, flooding, dramatic depletion of groundwater tables and drought. Climate change could even stop the world from achieving the Sustainable Development Goals (SDGs).

We have agreed that global warming must be kept to well under 2 degrees Celsius and, if possible, to 1.5 degrees. Back in December 2015, 195 countries joined in Paris to sign an ambitious climate agreement. Each of those countries must deliver on their responsibilities. Climate change, too, is a crisis that can only be beaten worldwide or not at all.

India is one of few countries that looks set to deliver on the national goals it set itself as part of the Paris agreement. Compared to other G20 countries, its per capita emissions are very low.

At the same time, India must bear in mind the development interests of its large population. We firmly believe that sustainable growth and climate action go hand in hand. India now has the opportunity to make its massive investments in infrastructure over the next 15 years climate-smart and climate-resilient. This will also protect the interests of the most vulnerable sections of the population. Without India, the world will not be able to fight climate change. Without India, we cannot achieve the SDGs. That means that India has a leading international role to play in the global race to sustainability.

The EU has adopted an ambitious Green Deal to achieve net-zero greenhouse gas emissions by 2050 and to decouple economic growth from consumption of natural resources. Germany recently adopted laws on reducing greenhouse gases more quickly, achieving climate neutrality by 2045 and stopping the use of coal for electricity production by 2038.

As Deputy Ministers in Germany’s Ministry for Economic Cooperation and Development, we come to India with the greatest confidence in the country’s political process and to learn from India. We see our responsibility as an industrialised country to both forge ahead with greening our own economy and also support other countries.

In 2015, India’s Prime Minister and Germany’s Federal Chancellor agreed to further strengthen the two countries’ strategic partnership. On this basis, Germany and India have succeeded in building up a cooperation portfolio worth almost 12 billion euros. Already, nine out of 10 measures support climate goals and SDGs together.

Indo-German development cooperation focuses on three areas: The transition to renewable energies, sustainable urban development and sustainable management of natural resources. As a pioneer of energy transition, Germany is offering knowledge, technology transfer and financial solutions. Over half the Indian population will live in cities by 2050. Our cooperation efforts support Indian policies to find sustainable solutions for this growth challenge in the face of limited urban resources and climate change.

The pandemic has shown global supply chains are vulnerable. Yet, when it comes to agriculture and natural resources, there are smart solutions that are being tested in India and Germany for more self-reliance, including agro-ecological approaches and sustainable management of forests, soils and water. Experience in India has shown that these methods also boost incomes for the local population and make them less dependent on expensive fertilisers, pesticides and seed. We look forward to deepening the work in this area. This is related to international health policies. Through a One Health approach, which looks at the close connections between human and animal health within their shared environment, we want to help tackle the challenges posed by population growth, increased mobility, shrinking habitats, industrialised farming and intensive animal husbandry.

Ultimately, we believe that global climate goals and the SDGs can only be achieved through cooperation between governments, the private sector, science, and civil society. India and Germany have innovative economies and many highly-trained people. We should harness that potential even more.

M K Bhadrakumar writes: India must carry forward its nascent conversation with new government in Kabul.

Sometime ago, Professor Paul K Piff, a social psychologist at Berkeley, with an avid interest in the power of money over human interaction, gave a TED presentation titled “Does money make you mean?” The conclusion reached by a research team that worked under him was that as people’s levels of wealth increases, their feelings of compassion and empathy go down, and their “feelings of entitlement, of deservingness, and their ideology of self-interest increases.”

The problem of inequality haunts inter-state relationships too. Certainly, one way of looking at the Taliban’s interim government in Afghanistan is that it is an inevitable outcome of the United States, a privileged player in a rigged game through the 20-year period of war, regarding the Taliban with disdain.

The US got away with moralising to cover greed and self-interest, and with breaking laws whenever it suited it. It told off the International Criminal Court which sought to look into the US’s war crimes. The Pentagon ordered the departing US contingent to “demilitarise” Kabul airport’s assets. That was followed by the appalling Resolution 2593 passed by the UN Security Council dictating a code of conduct for the Taliban. And then, there was the hectoring by Secretary of State Antony Blinken.

Pashtunwali, or the way of the Afghans, promotes hospitality, love and forgiveness and tolerance (even to the enemy) — but it is also famous for robust self-respect. The singular message coming out of the interim government packed with hardliners and ex-Guantanamo detainees is that the Taliban will not defer to Washington. It is an act of derision as much as stubborn defiance. This must be understood. The restrained reaction by the state department to the interim government (which includes 14 ministers under sanctions and doesn’t have a single woman as minister) suggests that the Taliban message has gone home.

The heart of the matter is that the Taliban keenly sought US recognition but can also do without it. Granting “legitimacy” isn’t the sole American prerogative anymore in the present international environment. Cuba and Iran lived without it for decades. So, the Taliban will keep its promises, but of its own accord. After all, it did keep the 20-month-old promise not to take American lives — notwithstanding the US retraction on the release of thousands of Taliban cadres, lifting of UN restrictions on Taliban leaders, formation of the transitional government, resumption of air strikes and, finally, the unilateral shifting of the timeline for withdrawal of troops. The Pentagon concedes that the Taliban nonetheless cooperated in the evacuation at Kabul airport.

Among regional states, China and Iran have read the tea leaves correctly. Russia took a detour somewhere and began meandering, losing its sense of direction, but trust it to figure out a course correction. Pakistan avoids patronising attitudes. If there was any trace of triumphalism in ISI chief Lt Gen Faiz Hameed’s performance in the lobby of Kabul’s five-star Sarena Hotel, it was probably meant to tease his Indian counterpart.

Afghanistan’s needs are elementary. Its subsistence economy is not looking for nanotechnology from the US or the Raspberry Pi computer from the UK. Its reconstruction remains very basic as of now — roads, highways, transport, healthcare, foundational services and structures in public health and education, capacity building, job creation, etc. This is best sourced from countries with relevant development experience. Afghanistan is estimated to have mineral wealth worth around $3 trillion, which can generate a substantial income, if only peace is restored quickly. China’s help, which the Taliban is banking on, will make all the difference. Simply put, the circumstances are vastly different from the 1990s. That the US is having such a difficult time in comprehending this home truth belies logic.

The Panjshir victory was no fluke. In political terms, Panjshir is an amazing crucible — a population of just 1.75 lakh (in a country of 40 million people) and yet such self-defeating factional politics. The void after Ahmad Shah Massoud’s assassination 20 years ago is still being contested. Meanwhile, the curtain is coming down on the era of warlordism that had given verve to the erstwhile Northern Alliance. Suffice to say, the US prognosis of ISIS and apocalyptic predictions of imminent civil war are driven more by propagandistic considerations. The Taliban attaches the highest importance to internal security, as the appointment of Sirajuddin Haqqani as interior minister testifies, and he will be ruthless in stabilising the security situation. Make no mistake, Washington will deal with Sirajuddin sooner rather than later.

As for neighbouring countries, each has specific interests but all would agree that border security, drug trafficking and regional stability are overriding concerns. None of them wants Afghanistan to become a revolving door for international terrorists. Such a regional climate precludes the possibility of any of the neighbouring countries acting as “spoilers” or undermining Afghanistan’s stability and security. Equally, the UN agencies cannot afford to ignore the humanitarian concerns. Even western countries grudgingly acknowledge the need to engage with the authorities in Kabul. What else is needed for Taliban’s “international legitimacy”?

The Indian policies are at a crossroads. Continued bandwagoning with the US makes no sense. Indian diplomacy should harmonise with the regional capitals, including Beijing, which can be a natural ally on issues of terrorism. Breathing life into the RIC platform can be a pragmatic next step. The paradox is, with Delhi’s “Kabul option” having plummeted to ground zero, Pakistan’s comfort level may improve now.

The bottom line is that India’s vital interests remain to be secured. Therefore, the nascent conversation with the Taliban must be carried forward. Afghan sensitivities must be borne in mind, in words and deeds. Demonising the Taliban can only be counterproductive. India should know the puissant potency of ethno-nationalism. Indeed, constructive attitudes at the UNSC can generate equity.

Abdul Khaliq writes: The idea of India as homogenous, exclusive and Hindu, where minorities live on sufferance as second-class citizens, is here.

India runs through my veins. It is the core of my being, my home, indelible and irreplaceable. Far from being a mere geographical space, it evokes a sense of belonging and emotional bonding that encompasses family, friends, custom and tradition. It is the precious locus of good and bad times, where my fondest memories and hopes reside. It is where I have found community and brotherhood in a many-splendoured, multicultural ethos. But of late, it makes my heart ache.

I am an Indian but the fact that I am a Muslim threatens to undermine my claim to equal citizenship. A narrative built around cultural symbolism, abrasive religious differences, historical injustices, ethnocentrism has become a potent rallying point for demonising and stigmatising an entire community. The contestation of what constitutes Indianness has peaked in the last few years and by the looks of it, the idea of India as homogenous, exclusive and Hindu, where minorities live on sufferance as second-class citizens is here. What terrifies me is that rampant systemic discrimination against Muslims has taken root and will not easily go away.

The Supreme Court has recently emphasised the critical democratic need for speaking truth to power. Chief Justice N V Ramana underscored the importance of the independence of the judiciary, stating that it “cannot be controlled, directly or indirectly by legislature or executive, or else rule of law would become illusory”. Mighty words indeed. However, when confronted with the first real test of its determination to uphold democratic norms, the topmost judicial body chose expediency over justice.

As the SC collegium pats itself on the back for the appointment of nine judges to the SC in one go and for digging in its heels on 12 names for high courts, its ignoring of the legitimate claims of a Muslim candidate has gone largely unnoticed.

Chief Justice of Tripura, Akil Kureshi, is ranked second in the all-India list of seniority for judges of high courts. His ostensible crime is that as a judge in the Gujarat High Court, he gave two judicial verdicts that incensed the powers that be, but also enhanced his reputation as a fiercely independent judge. By ignoring his legitimate claims, the Supreme Court has reinforced the belief that majoritarian sentiment holds sway in the institutions of governance.

In the US, the most brazen example of a racist system is the mass incarceration of blacks who are sent to prison at more than five times the rate of whites. The main worry for those concerned with criminal justice reform is that many individuals are punished not solely because of their crime but because of the colour of their skin. Our criminal justice system too is heavily skewed against the Muslim. The latest NCRB data shows that Muslims, who make up 14.2 per cent of the population, comprise 16.6 per cent convicts, 18.7 per cent undertrials and 35.8 per cent detenus. But, of course, say the baiters, Muslims are more prone to crime than others. Sadly, this kind of unattested prejudice is what the Muslim faces today.

So, let’s get to the specifics. The communal riots in Northeast Delhi in February 2020 were the most awful expression of man’s inhumanity to man. By all accounts, including that of a team of three former Supreme Court judges, Muslims bore the brunt of the mayhem. Official figures bear this out — 53 dead, of whom 40 were Muslims, and 85 per cent of property damaged belonging to Muslims.

It is the surreal distortions and manifest bias of the police investigations that are deeply troubling to the minority community. Even as the investigations were underway, the Special Commissioner of Police, in an order to officers heading the probe teams, stated that arrests of some Hindu youth had caused “a degree of resentment among the Hindu community”. The order further named two Muslim youth, stating that there is resentment among the Hindu community at alleged police inaction “against the two”. Shorn of bureaucratese, the CP’s letter was a call to go easy on Hindus and to fix Muslims.

The subsequent criminal case filed against the CP was decided in his favour on the grounds that 535 Hindus and 513 Muslims had been charge-sheeted and hence it could not be construed that his order fanned prejudice. Although Muslims were disproportionately targeted, the chargesheets were evenly handed out between the two communities, an inversion of justice that is par for the course in today’s India.

The Tablighi Jamaat case is another scandalous communal witch-hunt, aided and abetted by the entire executive. A year on, the courts are still unravelling the iniquities in these investigations.

The past ghosts of our history are being resuscitated to intensify the alienation of the Muslim. Partition Horrors Remembrance Day is endorsed as a fitting commemoration of the suffering of Hindus and Sikhs at the time of Partition. The comparable suffering of Muslims is sought to be erased. To equate Partition with the Holocaust, where six million innocent Jews were victims of the Nazi horror, is a degenerate correlation. But then, as George Orwell points out, “every nationalist is haunted by the belief that the past can be altered… material facts are suppressed… events which ought not to have happened are left unmentioned and ultimately denied.”

A leading social scientist has lamented the plight of Muslims who “have been subjected to the untold misery of being excluded from the idea of the public”. There is hardly any public outrage at their wretched situation. Even allegedly secular political parties are averse to giving them overt support and solace. Segregated, they live in a mind-numbing environment of prejudice and hostility, victims of everyday cruelty. At a time when parallels are being drawn between the horrors of Partition and the Holocaust, the Muslim is left dreading the thought that his beloved homeland is becoming like the Heimat of Germany in the 1930s.

Lakshmi Puri writes: It was able to persuade Russia and China to abstain and not veto UNSC Resolution 2593, which condemns violence in Afghanistan and commits to peace.

India has a history of memorable “August presidencies” of the United Nations Security Council. During its 2011 presidency, events in Libya posed a diplomatic challenge. Exactly 10 years later, in this staycation month a geopolitical earthquake, and the resulting tectonic shifts in Afghanistan challenged the presidency.

India passed the test with flying colours. Maintaining calm, India focused on safeguarding and advancing its national interest and the global public goods of counterterrorism, peace and security. What set our 2021 presidency apart was the highest-level engagement and leadership of Prime Minister Narendra Modi. He laid out India’s vision and vowed to give “voice” to the unrepresented in a new multilateralism. He made history by becoming the first PM of India to chair and address the UNSC, and that, too, to mobilise on an urgent matter of global concern — maritime security.

The Indian presidency delivered the highest number of outcomes (14), with five full-fledged resolutions on the situation in Afghanistan, Somalia, the Middle East, Mali and the UN peacekeeping operations, four presidential statements (PRST) including on West Africa and Sudan, and five press statements — three responding in real time to developments in Afghanistan, including the Kabul airport terrorist attack.

India organised events around three signature themes of maritime security, peacekeeping and counterterrorism to build a new international consensus and to update the rules of the game. The August 9 event was pathbreaking in evolving a holistic concept of maritime security, the role of UNCLOS, the freedom of navigation — a sensitive topic given China’s muscle-flexing in the South China Sea. The outcome advanced Indian security interests while contributing towards a new international maritime security order.

The event on “Protecting the protectors: technology and peacekeeping” resulted in the first-ever resolution on accountability for crimes against peacekeepers and the first PRST on technology upgradation for peacekeepers. The External Affairs Minister chaired an event on “Threats to international peace and security caused by terrorist acts”, bringing focus on the continued terrorist threats and attacks, the early conclusion of the Comprehensive Convention against International Terrorism, and India’s eight-point action plan — all to reinforce the just revised UN Global Counter Terrorism Strategy.

India’s consultative power was deployed on issues like Myanmar, Mali and Somalia, Middle East, Ethiopia, Haiti and DPRK. But its diplomatic sagacity and agility were tested most by the developments in Afghanistan.

Significantly, the UNSC Resolution 2593 adopted on August 30 responded to serious concerns about Taliban-ruled Afghanistan becoming a haven for terrorist groups and getting a free run to mount attacks on neighbouring countries and the world. It demanded that Afghan territory not be used to threaten or attack any country or to shelter or train terrorists, or to plan or finance terrorist acts.

It identified individuals and entities designated by the UNSC resolution 1267 — which, for India, includes the Lashkar-e-Taiba (LeT) and Jaish-e-Mohammed (JeM) — and the importance of combating terrorism in Afghanistan, noting relevant commitments of the Taliban. Contrary to some buzz about the missing “T” words, there are three “T” words – terrorism, terrorist entities and Taliban accountability.

Other major benchmarks included the Taliban allowing safe evacuation of foreigners and abiding by its August 27 statement that Afghans will be able to travel abroad at any time and exit via any border point. It urged all parties to allow full, safe, and unhindered access to the UN and all humanitarian actors for relief activity, donor support to Afghanistan and major Afghan refugee-hosting countries and respect for international humanitarian law, including the protection of civilians.

The Taliban was asked to uphold human rights, including those of women, children and minorities — which in India’s case bears on the well-being of Hindu and Sikh Afghans. All parties were asked to seek an inclusive, negotiated political settlement, with equal participation of women, and safeguard the gains of the past 20 years on the rule of law and human rights.

India was thus able to ensure that the UNSC Resolution 2593 laid down some fundamental benchmarks to guide the international community on calibrating its relations with the emerging Taliban regime and setting standards of behaviour and policy for it, if it is to win diplomatic recognition and economic and political support.

The US cite the benchmarking for domestic and strategic purposes. France and the UK have warned that the Taliban government will be judged on the implementation of the resolution. For Russia, it was a moment of sweet revenge to see the US relive its own humiliating withdrawal from Afghanistan. South Caucasian security concerns remain, but the Taliban threat could bring Central Asian countries closer to Russia. China used the resolution for grandstanding as the new, benign superpower, supporting Afghanistan against “hegemonists”.

Both Russia and China sought to portray themselves as champions of the Taliban, refusing to support a resolution that “turned the tables on Taliban” when the US’s “20 years failed occupation” and “its hasty withdrawal” were the culprits. On counterterrorism, they wanted a balanced approach to include their terrorists of concern, including the East Turkestan Islamic Movement (ETIM).

Given these objections, that India was able to persuade them not to veto the resolution and only abstain, was a diplomatic win. All UNSC members praised India’s presidency and acknowledged the value added by India in building bridges in the midst of polarised UNSC dynamics, strengthening its claim for permanent membership.

All its existing and future infrastructure needs should be subjected to careful climate tests and any proposed interventions should be considered in a democratic, integrated manner.

Mumbai is drafting an ambitious Climate Adaptation Plan (MCAP). This is a much-needed exercise that matters not just for Mumbai’s environment, but for the future of the city itself.

At the launch event in the last week of August, Municipal Commissioner Iqbal Chahal recognised the urgency, and warned of the coming climate catastrophe. “We’ve seen in maps that by 2050, 70 per cent of A/B/C/D wards will be taken by the sea”, he said in a widely publicised remark. It would be “very dangerous” he said, for the city to ignore nature’s signals, and neglect climate planning: “It cannot be a number two priority.”

We commend the city’s administrators and politicians for standing united on this important goal. We also believe that to make a successful plan, the city must learn from other environmental and planning efforts in its recent past. As an urban planner and an anthropologist of urban infrastructure and environment, we make five recommendations.

First, climate change planning is not a luxury, nor is it merely a supplementary activity to protect the urban environment for a privileged few. Climate adaptation planning is necessary to protect all citizens from cyclones, storm surges and floods of our climate-changed present. As such, environment minister Aaditya Thackeray is correct in insisting “we need a climate lens for every decision in the city” — be it for buildings, land use or urban infrastructure.

As the city seeks to mitigate its emissions and adapt to new climate risks and vulnerability, all its existing and future infrastructure needs to be subject to careful climate tests. For instance, does the city’s electricity grid, metro, or coastal road mitigate or increase carbon emissions, flooding and storm surges? How resilient is the urban infrastructure to the catastrophic storms and cyclones of our climate-changed present?

Second, the municipal corporation should not miss the forest for the trees. While climate mitigation and adaptation initiatives are separately identified across six sectors in the MCAP process, technocratic solutions recommended for one area need to be considered across other sectors for their impacts to be fully understood. For example, while the government of Maharashtra’s initiative to expand the EV transport infrastructure is significant, the success of this step depends on the decarbonisation of the city and state’s energy infrastructure. EV technology is only as green as the energy that powers the grid, and Mumbai’s grid is currently powered by coal. The increase of EVs in the city would increase dirty emissions from coal thermal power plants. The interventions being proposed as part of the MCAP inhabit a complex urban network and should be considered in an integrated manner.

Third, the MCGM needs to build an effective process for ongoing climate change planning rather than focus only on creating the fixed product of a climate plan. Different neighbourhoods and socio-economic groups within the city face different climate challenges. The eastern suburbs, for instance, face a greater risk of flooding due to a substantial portion being on reclaimed lands. Broad-basing the plan would help to ground it in the specific challenges and coping practices employed in different localities. It would also allow for making course corrections that might be needed due to the evolving and unpredictable nature of the crisis we face. Responding effectively to the diverse climate challenges faced, therefore, calls for building a robust, decentralised process that connects broader principles of the MCAP to specific ward-level systems and plans, challenges, and networks of community organisations working on the ground.

Fourth, a climate adaptation plan will only make a difference to Mumbai if it is made with and for a majority of its residents. The city’s elected government needs to take the lead to democratise the process. An important step in opening up the plan is coordinating with the many government agencies that are involved in running different parts of the city.

Mumbai has already benefited from such a consultative process in the past. The preparation of the most recent Mumbai Development Plan (2014-34) catalysed several civic campaigns and collaborations, and substantial, although uneven, participation at the ward level. This participatory process, we have argued, offered a more democratic approach to creating knowledge and planning standards based on people’s lived experience. Mumbai’s climate change planning can productively build on the accumulated planning literacy, and networks of people planners created through this process.

Finally, and perhaps most critically, this cannot be a plan whose costs are borne disproportionately by the majority of citizens that live and work in the city’s informal settlements. For instance, in response to flooding of the Mithi river in 2005, slum-dwellers on one side of the river have been threatened with displacement and evictions for years now while more powerful businesses on the other riverbank are not touched.

The uneven and unfair distribution of environmental burdens in Mumbai’s recent past has undermined public confidence in environmental plans and actions in the city. They have obscured the fact, made starkly visible in the pandemic, that urban development and flourishing for anyone depends on a healthy environment for everyone.

Therefore, if the main goal of the MCAP is to increase the ability of the city to withstand environmental disasters in the present and near future, then it can only succeed if it ensures that all residents, particularly the city’s most vulnerable, can secure safe, healthy and resilient housing, public space and urban infrastructure in the city. This is very ambitious, no doubt. But that is also what makes it worth doing.

The 13th Brics summit chaired by PM Narendra Modi underscored the importance of preventing the use of Afghanistan as a terror sanctuary. It also discussed the threat from cross-border movement of terrorists, terror-financing networks and havens. On paper, group members Russia, China and India should have common concern about Afghanistan again degenerating into an international terror launchpad. This would pose serious threats to China’s Xinjiang, Russia’s Caucasus region and India’s Kashmir. However, given the very different geopolitical positioning of these countries, it is highly unlikely that they can evolve a common mechanism to stabilise Afghanistan.

After all, China is already dealing with the new Taliban regime with Pakistan by its side. India, on the other hand, may have made contact with Taliban officials in Doha, but simply doesn’t have the leverage to guarantee its interests. Plus, Pakistan, which has always seen Afghanistan as its strategic depth and has nurtured the Taliban for this aim, wants India to get out of Afghanistan. And the China-Pakistan axis has emerged as India’s No.1 strategic challenge today.

Russia, meanwhile, is focussed on settling old scores with the US and is teaming up with China to undermine the US-led global order. Moscow is also miffed with New Delhi over the latter’s strategic tilt towards Washington in recent years. Taken together, it is highly improbable that Brics can offer anything concrete on Afghanistan.

This leaves India with only one option – continue working with the US and the West to draw red lines for the Taliban and beef up its counter-terrorism capabilities. A rough Afghan road lies ahead.

The world today may seem no safer than it was 20 years ago when Al Qaeda terrorists brought down the Twin Towers, starting a US-led and US-named global war on terror. Taliban is back. The Washington-based Centre for Strategic and International Studies estimated in 2018 that the number of active terrorist groups was 67, the most since 1980. And as per a new report from the Costs of War project at Brown University, the US spent $8 trillion during its two-decade-long war on terror that also took 9,00,000 lives. So did terrorists win?

Certainly not. Despite Taliban’s return in Afghanistan, the multiple terror groups in Africa, and the persistence of the Islamic State outfit, democracies haven’t been thrown off track. No terrorist movement nor any state that sponsors terrorism has been able to provide a better life for those they claim to represent. True, ISIS did briefly control territory in parts of Iraq and Syria, establishing its so-called caliphate. But it was short-lived, proving that nihilistic, violent movements can hardly build viable states or provide good governance.

Of course, terror groups do retain the capacity to disturb democracies. Their nuisance value has increased in the last 20 years, thanks in large measure to increasing globalisation and advent of new technologies. It’s precisely to counter this that some democracies have diluted some of their core principles. Post-9/11, Western governments reinterpreted their privacy laws, boosted surveillance and armed their security agencies with powers overriding legal checks. India, too, went the same way with terrorism given as a justification for some of its most draconian laws. Parallelly, widespread Islamophobia and refugee fatigue in some countries became enablers for right-wing populism, in the West and India.

And then, there was the rise of authoritarian China. A rise that, ironically, can also be traced back to 2001 when Beijing was admitted to the WTO. In fact, many argue that had the US not been distracted by global terrorism, its opposition to China’s WTO entry would have been stronger. China subsequently went on to strengthen its hold over the global economy and today stands ready to adopt a transactional approach to groups like Taliban.

But it’s clear that mollycoddling terrorists as a state policy has disastrous consequences. Just look at the basket case Pakistan has become by following that strategy. Overall, 9/11 did change liberal democracies. But terrorists didn’t throw any democracy off track. Warts and all, that’s not such a bad record.

GoI’s move to draft a new law for drugs, medical devices, cosmetics and e-pharmacies recognises changing dynamics in the pharmaceutical sector, which the 1940 vintage Drugs and Cosmetics Act was inadequately addressing. DCA and its rules, through many amendments and periodic revisions, witnessed Indian pharma globally ranking third in terms of production volumes (14th in value) and become second largest in terms of workforce. Economic Survey 2020-21 estimated threefold growth for the industry from its $40 billion current market size by this decade’s end.

The DCGI-headed eight-member panel drafting the new law must ensure that leading industry voices and health experts are extensively consulted. Among the present regime’s major flaws is the dual regulation by CDSCO and states. This allows malpractices wherever state officials look the other way. Given the large pharma ecosystem, comprising several thousand drug companies and manufacturing units, enforcing uniform standards and preventing circulation of substandard drugs and devices is impossible with disjointed regulatory outlooks. The Ranbaxy manufacturing malpractice episode was one among quite a few reminders that Indian pharma’s reputation and exports need continuous quality manufacturing.

At the retail end, e-pharmacies are steadying after conflicting judicial decisions and an uncertain regulatory environment on online drug sales. Still, foreign investors would need more statutory clarity even as public health worries over forged prescriptions linger. But with many traditional brick-and-mortar pharmacies operating without licensed pharmacists, regulating the retail end needs a rethink. Consumer interest will also be served well by indemnity protection especially after the J&J hip implant mishaps. Plus, over-the-counter antibiotic and schedule-H drug sales remain a serious issue. A mature pharma ecosystem means prescriptions must become the norm. With the Covid pandemic, nations are recognising a robust domestic pharma sector’s importance. The new law must streamline manufacturing rules, quality control and R&D norms to help Indian companies meet new challenges.

America’s war on terror was launched against violence justified in the name of jihad. But, today, white supremacist and anarchist terror pose a more potent threat to the US than jihad.

Twenty years after 9/11 and the War on Terror it triggered, terror based on faith is alive and kicking, both as ideology that can incite lone-wolf attacks, and organised violence of the kind seen in Africa’s Maghreb and Sahel regions. It is also part of the armoury of statecraft in the case of a country like Pakistan. After the US departure from Afghanistan, handing the country back to the Taliban, to rout whom they had invaded 20 years ago, what is clear is this: the force of arms can kill terrorists but not faith-based terror as an ideology. For that, we need democracy to take root, pervade social life and liberate them from the need to have organised faith as a crutch in a life of crippling material deprivation.

America’s war on terror was launched against violence justified in the name of jihad. But, today, white supremacist and anarchist terror pose a more potent threat to the US than jihad. Donald Trump was narrowly defeated in his attempt to gain a second term, but got more votes than he had in his first election. That man has praised Confederate General Robert E Lee, who led the south’s army to defend the right to own black people as property. Such defence of white supremacy sows the seeds of violence and anarchy, just as surely as jihadist preaching in the Muslim world. Religions have both divided people and unified them, depending on how it has been deployed. The Crusades not just pitted Christian armies against Muslim armies, but created the stereotypes of Muslims and Christians as irreconcilable opponents. Vivekananda in India saw religious divisions as essentially insignificant, as all of them pursue the same spirituality, just as all rivers flow separately but wend their way to the same ocean. The Sufi saints saw and preached unity of humanity and in love and god. Philosophers of Advaita (non-dualism) preach the selfsame metaphysical unity of all things animate and inanimate, what to speak of people of different faiths.

But religious reform on its own is not a solution. Functional democracy holds more promise.

It is US automakers who seem quick to exit — General Motors quit in 2017 — what with a huge market back home and major disruptions — electric mobility and ride-sharing — waiting to be tackled.

Ford Motor’s move to slam the brakes on manufacturing operations here is more a reflection on the US auto major’s priorities and local capabilities rather than on business conditions in India. Reportedly, Ford exit is on account of accumulated losses of $2 billion, over a decade. But it cannot be gainsaid that Ford has a tiny, under 2% market share in India’s highly competitive and price-sensitive car market, which puts a premium on fuel efficiency; and Ford seems not to have been particularly speedy in meeting customer needs here.

Notice that of the five models Ford India sells, the launch of its entry-level second-generation Figo automatic was much delayed, and when it did arrive in July, the market segment was already quite crowded with the likes of Hyundai i20, Maruti Suzuki Baleno and Volkswagen Polo. Its EcoSport SUV has had a better run, but reports say that EcoSport 2021 model will now not see an India launch. Note that while Ford India’s annual production capacity is 4 lakh units, actual volumes have been lacklustre, for years. The decision to enter India in a tie-up with Mahindra in circa 1995 might not have been optimal for Ford’s brand image; repeated moves to forge a joint venture with Mahindra lately does not seem to have helped either.

Meanwhile, the Indian car market seems to be zooming. Japanese and South Korean carmakers seem to be doing fine; their export drive helps no doubt. Tata Motors is market leader in the high-growth potential electric vehicles. European car producers here surely need to boost exports as well. It is US automakers who seem quick to exit — General Motors quit in 2017 — what with a huge market back home and major disruptions — electric mobility and ride-sharing — waiting to be tackled.