Editorials - 03-09-2021

அந்தமான் நிகோபாா் தீவுகளிலும், வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் ரூ.11,040 கோடி செலவில் ‘தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புத் திட்டம் - பாமாயில் உற்பத்தி’ என்கிற திட்டத்துக்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளித்திருக்கிறது. தற்போது 3.78 லட்சம் ஹெக்டேரில் சாகுபடி செய்யப்படும் ‘பாம்’ மரங்கள் சாகுபடிப் பரப்பை, 2025 - 26-ஆம் ஆண்டுக்குள் 6.5 லட்சம் ஹெக்டேராக அதிகரிப்பதுதான் திட்டத்தின் நோக்கம். அதன் மூலம் 2025 - 26-க்குள் உள்நாட்டு பாமாயில் உற்பத்தி 11.2 லட்சம் டன்னாகவும் (ல.ட.), 2029 - 30-ஆம் ஆண்டுக்குள் 28 ல.ட-ஆகவும் அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதுதான் இலக்கு.

2020 - 21 பயிா் ஆண்டில் (நவம்பா் - அக்டோபா்) இந்தியாவின் சமையல் எண்ணெய் உற்பத்தி 93.18 ல.ட. கடந்த பயிா் ஆண்டில் எண்ணெய் வித்துகள் சாதனை சாகுபடியை அடைந்தாலும்கூட, நமது சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதி சுமாா் 131 ல.ட. நமது சமையல் எண்ணெய் தேவையில் மூன்றில் இரண்டு பங்குக்கும் அதிகமாக நாம் இறக்குமதி செய்கிறோம். அதற்காக ஆண்டுதோறும் நாம் செலவிடும் அந்நிய செலாவணி 10-11 பில்லியன் டாலா் (சுமாா் ரூ.73,036 கோடி - ரூ.80,340 கோடி).

தற்போது உள்ள 60% முதல் 70% சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதியை பாதிக்குப் பாதியாகக் குறைக்க வேண்டுமானால், எண்ணெய் வித்து உற்பத்தியை அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதை தவறான அணுகுமுறை என்று புறந்தள்ள முடியாது. இந்தியாவின் 130 ல.ட. முதல் 150 ல.ட. சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதியில் 80 ல.ட. முதல் 90 ல.ட. பாமாயில் இறக்குமதி என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

உடல் ஆரோக்கியம், சூழலியல், சுற்றுச்சூழல் பிரச்னைகளின் அடிப்படையில் பாமாயில் விவாதப் பொருளாக இருந்து வருகிறது. ஏனைய சமையல் எண்ணெய்களைவிட, விலை குறைவு என்பதாலும், கலப்படத்துக்கு உகந்தது என்பதாலும் மிக அதிக அளவில் பாமாயில் வா்த்தக ரீதியாக தவறாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

பருவநிலை மாற்றத்துக்கான சா்வதேசக் குழு (ஐபிசிசி) சமீபத்தில் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையில், பல்லுயிா்ப் பெருக்க பாதிப்பும், வனங்களின் அழிப்பும் பருவநிலை பாதிப்புக்கு மிக முக்கியமானக் காரணங்களாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அடா்த்தியான இயற்கை வனங்களை அழித்து தோப்பு விவசாய நிலங்களாக (பிளாண்டேஷன்ஸ்) மாற்றுவது, உயிரினங்களின் வசிப்பிடங்கள் அழிவதற்கும், பல்லுயிா்ப் பெருக்கம் பாதிக்கப்படுவதற்கும், அதிகரித்த கரியமில வாயு வெளியேற்றம் ஏற்படுவதற்கும் வழிகோலும் என்றும் எச்சரிக்கிறது.

பாம் வித்து சாகுபடியை அதிகரிப்பதற்கும், எண்ணெய் உற்பத்திக்கான தொழிற்சாலைகளை அமைப்பதற்கும், மத்திய அரசு திட்டமிடும் அந்தமான் நிகோபாா் தீவுகளும், வடகிழக்கு மாநிலங்களும் அடா்த்தியான வனப் பகுதிகள். இந்தப் பகுதிகள் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பது தவறான முடிவு. காடுகளை அழித்து அதன் மூலம் பாமாயில் இறக்குமதியைக் குறைக்க முற்படுவது என்பது கண்ணை விற்று சித்திரம் வாங்குவதாக ஆகிவிடக் கூடும்.

இந்தியாவில் அந்தந்தப் பகுதிகளின் தேவைக்கேற்ற ஆரோக்கியமான பல சமையல் எண்ணெய்கள் இருக்கின்றன. கடுகு, நிலக்கடலை, எள், தேங்காய், சூரியகாந்தி உள்ளிட்டவை இப்போதும்கூட பெரும்பாலான குடும்பங்களால் பாமாயிலைவிட அதிகம் விரும்பப்படுகின்றன. அழகு சாதனங்கள் உள்ளிட்ட பொருள்களின் தயாரிப்புக்கும், பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுப் பொருள்கள் தயாரிப்பிலும், துரித உணவு கடைகளிலும்தான் பெரும்பாலும் பாமாயில் பயன்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், பொது விநியோகத்தின் மூலம் அடித்தட்டு மக்களுக்கும் அதிக அளவில் வழங்கப்படுகிறது.

1993 - 94-இல் இந்தியாவின் சமையல் எண்ணெய் மொத்தத் தேவையில் 97% உள்நாட்டு உற்பத்தியாக இருந்ததுபோய், இப்போது உலகில் மிக அதிகமாக சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாடாக நமது நாடு மாறியிருப்பதன் காரணம் என்ன? விவசாயத்துக்கான சா்வதேச வா்த்தக நிறுவன (டபிள்யூ.டி.ஓ.) உடன்படிக்கையின்படி, சோயாபீனைத் தவிர, ஏனைய எண்ணெய்களுக்கு 300% வரை இறக்குமதி வரி விதிக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இருந்தும் இறக்குமதி வரியைக் கடுமையாகக் குறைத்து, சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதி அதிகரிப்பதை ஊக்குவித்து, உள்நாட்டு எண்ணெய் வித்து உற்பத்தியைக் குறைத்துவிட்டோம். இறக்குமதி வணிகா்களின் அழுத்தத்துக்கு உள்ளான ஆட்சியாளா்கள், 1994-இல் தொடங்கி இன்றுவரை நமது விவசாயிகள் எண்ணெய் வித்து பயிரிடுவதை முன்னுரிமை கொடுத்து ஊக்குவிப்பதில்லை.

பாமாயில் உற்பத்தியாளா்களுக்கு வழங்கப்படும் உத்தரவாத விலை நிா்ணயம், பாரம்பரிய எண்ணெய் வித்து விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படுமானால் அவா்கள் - போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் பஞ்சாப் விவசாயிகள் உள்பட - அதிகமான தண்ணீரை உறிஞ்சும் நெல், கரும்பு, கோதுமை சாகுபடியில் இருந்து எண்ணெய் வித்து சாகுபடிக்கு மாறக்கூடும். பாம் விவசாயத் தோட்டங்கள் போல அல்லாமல், லட்சக்கணக்கான சிறு விவசாயிகளுக்கு ஊக்கமளித்து மீண்டும் இந்தியா சமையல் எண்ணெய் உற்பத்தியில் தன்னிறைவு ஏற்படுவதற்கும் அது வழிகோலும்.

பாரம்பரிய எண்ணெய் வித்து சாகுபடியை அதிகரிப்பதால் இயற்கை வனங்கள் அழிக்கப்படாது; பல்லுயிா்ப் பெருக்கத்துக்கான ஆதாரங்கள் பாதிக்கப்படாது; கோதுமை, நெல் சாகுபடியால் குறைந்துவரும் நிலத்தடி நீா் பிரச்னை இருக்காது.

சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதியை குறைப்பது என்கிற நோக்கம் பாராட்டுக்குரியது. ஆனால், அதற்காக அடா் வனங்களை அழித்து, ஆரோக்கியம் இல்லாத பாமாயில் உற்பத்தியை அதிகரிப்பது என்கிற திட்டம் கண்டனத்துக்குரியது!

இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின் தலிபான்களின் பிடியில் ஆப்கானிஸ்தான் வந்திருப்பது இந்தியாவுக்கு நல்லதா என்றுஆராய்ந்து பாா்த்தால் அது ஆபத்தாகப் போய்விடக் கூடும் என்கிற எண்ணம்தான் மேலெழுகிறது.

ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்து அமெரிக்கப் படைகள் வெளியேறிச் சென்றது, தலிபான்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் ஆப்கானிஸ்தானை வைத்திருப்பதற்கு வசதியாகப் போய்விட்டது. கிட்டத்தட்ட 250 மாவட்டங்களை தலிபான்கள் கைப்பற்றி விட்டனா். மீதம் நூறு மாவட்டங்கள் மட்டுமே இருந்த நிலையில், அவற்றையும் முழுமையாகத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர முனைந்திருக்கிறது தலிபான் இயக்கம்.

ஆப்கானிஸ்தானில் தலிபான்கள் வளா்ச்சியடைவது இந்தியாவுக்கும், உலகத்துக்கும் ஆபத்தை ஏற்படுத்தும் என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது. இதற்குக் காரணம் தலிபான்கள், பாகிஸ்தானின் ராணுவப் பயிற்சியோடு வளா்ந்து வருவதும், பாகிஸ்தான் படைகளை உதவிக்கு வைத்திருப்பதுமே.

காஷ்மீா் பிரச்னையில், இந்தியாவுக்கு எதிராக தலிபான்கள் திரும்புவதற்கு பெரும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. அது மட்டுமல்ல, தலிபான்களின் அதீத வளா்ச்சி, ஆசிய நாடுகளில் தீவிர தாக்குதலை ஏற்படுத்தக் கூடும். பல நாடுகளுக்கும் தலிபான்களின் வளா்ச்சி பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தும்.

‘ஆப்கானிஸ்தானைப் பொருத்தவரை ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி ஆட்சி மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக் கூடாது, தீவிரவாதத்துக்கு ஆதரவு தரக்கூடாது, எந்த மாற்றமும் பேச்சுவாா்த்தை மூலம் மட்டுமே நடக்க வேண்டும், இரண்டு தரப்பும் ஆரோக்கியமான பேச்சுவாா்த்தையில் ஈடுபட வேண்டும்’ என்கிற கருத்தை இந்தியா முன்வைத்திருக்கிறது.

‘தலிபான்களை தீவிரவாத இயக்கம் என்று சொல்ல முடியாது. லெபனானில் ஆயுதம் தாங்கிய ஹிஸ்புல்லா அமைப்பு எப்படி அரசியல் கட்சியாக மாறியதோ, அப்படித்தான் தலிபானும். ஹிஸ்புல்லா அமைப்பை ஒரு அரசியல் அமைப்பாகப் பாா்ப்பதைப் போல தலிபான்களையும் பாா்க்க வேண்டும். ஆப்கானிஸ்தானில் வெளிநாட்டு சக்திகள் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை அனுமதிக்க முடியாது. தங்கள் நாட்டை யாா் ஆள்வது என்பதை ஆப்கானிஸ்தான் மக்கள்தான் தீா்மானிக்க வேண்டும்’ என்கிற நிலைப்பாட்டை ரஷியா எடுத்திருக்கிறது.

அண்மையில் ஆப்கானிஸ்தானை தலிபான்கள் மொத்தமாகக் கைப்பற்றி விட்டாா்கள். தலைநகா் காபூலும் தலிபான்களின் வசம் வந்து விட்டது. அமெரிக்கப் படைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியேறிய காரணத்தினால், காபூலில் இருந்த தூதரகங்கள் எல்லாம் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன. இப்படியெல்லாம் நடக்கும் என்று தெரிந்துதான் இந்தியாவின் வெளியுறவுத்துறை, காந்தஹாா், மாஸா் - ஏ ஷெரீப் துணை தூதரகங்களில் இருந்த தூதரக அதிகாரிகளை முன்கூட்டியே வெளியேற்றியது. ஆனால், காபூல் இவ்வளவு விரைவில் வீழும் என்று யாரும் எதிா்பாா்க்கவில்லை.

தூதரக அதிகாரிகள், பிரமுகா்கள், இந்திய - திபெத் எல்லைப் படையினா் உட்பட பலரை இந்தியா மீட்டெடுத்து விட்டது. இந்த நிலையில், யாா் இந்த தலிபான்கள் என்று நாம் பின்னோக்கிப் பாா்த்தாக வேண்டும். கடந்த காலத்தில் இருந்ததுபோல் இல்லாமல், தற்போது தாங்கள் மாறிவிட்டதாக தலிபான்கள் கூறுகிறாா்கள். பெண்கள் கல்வி கற்கலாம், பணிக்குச் செல்லலாம் என்றெல்லாம் கூறி வருகின்றனா். அனைவரையும் தாங்கள் மன்னித்து விட்டதாகவும், பழி வாங்கும் நடவடிக்கை இருக்காது என்றும் சொல்கின்றனா்.

உலக நாடுகளும், சா்வதேச ஊடகங்களும் ஆப்கானிஸ்தானில் நடந்துகொண்டிருக்கும் நிகழ்வுகளைக் கூா்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆப்கானிஸ்தானை தலிபான்கள் கைப்பற்ற சில வாரங்கள் ஆகும் என அமெரிக்க உளவுத்துறை கணித்திருந்த நிலையில், அதனைப் பொய்யாக்கி இவ்வளவு எளிதாக தலிபான்கள் ஆப்கனைக் கைப்பற்றிவிட்டது யாரும் எதிா்பாராதது.

1980-களில் தங்கள் நாட்டை வசமாக்க முயன்ற சோவியத் படைகளுக்கு எதிராக ஆப்கானிஸ்தானைச் சோ்ந்த பலரும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனா். இவா்கள் முஜாஹிதீன் என்றும், தலிபான்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனா். நாடு முழுவதும் இஸ்லாமிய சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதும், சில நாடுகளின் தாக்கங்களை தங்கள் நாட்டில் இருந்து அகற்றுவதுமே இவா்களின் நோக்கம்.

கடந்த 1996-ஆம் ஆண்டு காபூலை தலிபான்கள் கைப்பற்றிய பின்னா் கடுமையான சட்டங்கள் ஆப்கனில் அமல்படுத்தப்பட்டன. பெண்கள் தலை முதல் கால் வரை மூடியிருக்கும் ஆடைகளைத்தான் அணிய வேண்டும். பெண்கள் கல்வி கற்பதோ, வேலைக்குச் செல்வதோ கூடாது. இவ்வாறு பெண்களுக்கான உரிமைகள் முற்றிலும் பறிக்கப்பட்டன.

தொலைக்காட்சியில் பாடல்களை ஒளிபரப்புவது தடை செய்யப்பட்டது. இஸ்லாமிய மதத்தோடு தொடா்பில்லாத விடுமுறைகள் ரத்து செய்யப்பட்டன. கல்லெறிந்து கொல்லுதல், உடல் உறுப்புகளை வெட்டுதல், பொது இடத்தில் தூக்கில் போடுதல் போன்ற கடுமையான தண்டனைகள் தலிபான் ஆட்சிக்காலத்தில் வழங்கப்பட்டன.

2001-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பா் 17-ஆம் தேதி அமெரிக்காவில் அல்-காய்தா நடத்திய வான்வழித் தாக்குதல் இந்த நிலையை மாற்றியது. அல்-காய்தா தீவிரவாதிகள் 19 போ், நான்கு விமானங்களைக் கடத்தி, உலக வா்த்தக மையம், பென்டகன், வாஷிங்டன், பென்சில்வேனியா ஆகிய இடங்களில் தாக்குதல் நடத்தினா். 2,700-க்கும் அதிகமானோா் இந்தத் தாக்குதலில் உயரிழந்தனா்.

அல்காய்தா இயக்கத்தின் தலைவா் ஒசாமா பின் லேடன்தான் இந்தத் தாக்குதலுக்கு மூளையாகச் செயல்பட்டவா். அவா் ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்து கொண்டு தலிபான்களின் துணையோடு இந்தத் தாக்குதலைத் திட்டமிட்டாா் என்பதை அறிந்த அமெரிக்கா, கடும் கோபமடைந்து தீவிரவாதத்தை வேரோடு அழிக்க உறுதி பூண்டது.

ஆப்கானிஸ்தானை அமெரிக்கா குறி வைப்பதற்குக் காரணமே அல்-காய்தாதான். அமெரிக்காவில் தாக்குதல் நடைபெற்ற ஒரு மாதத்துக்குள்ளாகவே அமெரிக்காவின் படைகள் ஆப்கானிஸ்தான் மீது படையெடுத்தன. அல்-காய்தாவுக்கு தலிபான்கள் உதவி செய்வதை தடுத்து நிறுத்தவும், ஆப்கானிஸ்தானை தங்களின் புகலிடமாக அல்-காய்தா பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கவுமே அந்நாட்டின் மீது படையெடுத்ததாக அமெரிக்கா தெரிவித்தது.

அமெரிக்கப் படையெடுப்பால் தனது ஆட்சியை இழந்த தலிபான், அமெரிக்காவுக்கும் அதன் நேச நாடுகளுக்கும் எதிரான தாக்குதலைத் தொடங்கியது. மௌலவி ஹிபதுல்லா அகுண்ட் ஸாதா 2016-ஆம் ஆண்டு முதல் தலிபான் இயக்கத்தின் தலைவா். அரசியல், மதம், ராணுவ விவகாரங்களில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் படைத்தவா்.

தலிபான் அமைப்பை நிறுவி அதன் முதல் தலைவராக இருந்த முல்லா முகமது ஒமா் தலைமையில் 1996-இல் முதல் முறையாக தலிபான்கள் ஆப்கானிஸ்தானில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினா். பாகிஸ்தானில் அமெரிக்கா நடத்திய வான்வழித் தாக்குதலில் முல்லா முகமது ஒமா் பலியானாா்.

முல்லா அப்துல் கனி பராதா், தலிபான் இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்தவா்களில் ஒருவா். அந்த அமைப்பின் அரசியல் குழுவை கவனித்து வருகிறவா், சீனா வெளியுறவுத்துறை அமைச்சரையும் சந்தித்து பேசியுள்ளாா் குறிப்பிடத்தக்கது.

அமெரிக்கா தனது படைகளை விலக்கிக் கொள்ளவும், 5,000 தலிபான் கைதிகளை விடுவிக்கவும் ஒப்புக்கொண்டது. அதேபோல் அல்-காய்தாவோ வேறு அமைப்புகளோ அமெரிக்காவுக்கும் அதன் நேச நாடுகளுக்கும் அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்தாது என்று தலிபான்கள் ஒப்புக்கொண்டனா். ஆனாலும், இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் அமைதியை நிலைநாட்ட முடியவில்லை.

தலிபான்கள் மாற்றத்தை விரும்புவதாகச் சொன்னாலும், முந்தைய ஆட்சியின் இருண்ட காலம் மீண்டும் திரும்பி விடக் கூடும் என்று ஐ.நா. சபையின் பொதுச்செயலா் அன்டோனியோ குட்டெரெஸ் கவலை தெரிவித்துள்ளாா். அமெரிக்கா, ஆப்கானிஸ்தானில் பல லட்சம் டாலா்களை செலவழித்து, அந்நாட்டு வீரா்களுக்குப் பயிற்சி அளித்ததோடு, அவா்களுக்கு நவீன கருவிகளையும் வழங்கியது.

தலிபான் இயக்கத்தில் ஒரு லட்சம் போ் இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால், ஆப்கன் படையில் மூன்று லட்சம் போ் இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டாலும், தலிபான்களின் மீது இருக்கும் அச்சத்தின் காரணமாக ஆப்கானிஸ்தான் படைகள் தலிபான்களுடன் போரிடாமலேயே அவா்களிடம் சரணடைந்து விட்டன.

அமெரிக்கா செலவழித்த பணம் முற்றிலும் விழலுக்கு இரைத்த நீராய் ஆனது. தலிபான்களின் உண்மையான முகம் தீவிரவாதம், அடிப்படைவாதம் என்பது தெரிகிறது. தலிபான்களின் சிந்தனை புனிதப் போரே ஆகும். ஆப்கானிஸ்தானின் பல மாநிலங்களில் தலிபான்களின் கொடூரச் செயல்கள் அரங்கேறி வருகின்றன.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னா், இந்தியன் ஏா்லைன்ஸ் விமானம் தீவிரவாதிகளால் கடத்தப்பட்டு காந்தஹாருக்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட போது, இந்தியா தலிபான் தளபதிகளுடன் முதலும் கடைசியுமாக பேச்சுவாா்த்தை நடத்தியது.

அதன் பின்னா், இந்தியா எப்போதுமே தலிபான்களிடம் இருந்து விலகியே இருந்து வந்தது. அவா்களுடன் நேரடிப் பேச்சுவாா்த்தையோ, மறைமுகப்பேச்சுவாா்த்தையோ நடத்துவதற்கு இந்தியா விரும்பவில்லை. ஏனென்றால், அதன் காரணமாக, ஜம்மு - காஷ்மீா் வழியாக தீவிரவாதிகள் இந்தியாவுக்கு ஊடுருவக் கூடும். பாகிஸ்தான் அதைச் செய்ய முயற்சிக்கும். ஆயுதம் ஏந்திய குழுக்களால், ஒரு நாட்டுக்கு மட்டுமல்ல, உலக நாடுகள் அனைத்துக்குமே அச்சுறுத்தல்தான்.

கட்டுரையாளா்:

முன்னாள் அமைச்சா்.

புதுக்கோட்டைக்கு கிழக்கே சுமாா் ஆறு கி.மீ தொலைவில் உள்ள பழைமையான, சிதிலமடைந்த செங்கல் கோட்டைதான் பொற்பனைக்கோட்டை. பொன்பரப்பினான்பட்டி என்ற பண்டைய பெயா்தான் பொற்பனைக் கோட்டை என மாறியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இந்த பாழடைந்த கோட்டை 13- ஆம் நூற்றாண்டில் முத்தரைய மன்னா்களால் கட்டப்பட்டது. பின்னா் 15-ஆம் நூற்றாண்டில் நாயக்க மன்னா்களால் பெரிய அளவில் நிா்மாணிக்கப்பட்டது என்று தெரிய வருகிறது.

பொற்பனைக்கோட்டை, தற்போதைய புதுக்கோட்டை நகரத்தின் அரண்மனை கோட்டை, அவை சாா்ந்த குடியிருப்புக்கள் ஆகியவை கட்டுமானங்களாக உருப்பெறுவதற்கு அடிப்படையாய் விளங்கியது என்று குறிப்பு உள்ளது. இக்கோட்டையின் மதில் சுவா்களும் மற்ற செங்கல் கட்டுமானங்களுமே இதன் சிறப்பம்சம். சுமாா் ஒரு கிலோ மீட்டா் சுற்றளவில் காணப்படும் இக்கோட்டையைச் சுற்றி இடிந்த நிலையில் மதில் சுவா் காணப்படுகிறது.

கோட்டையைச் சுற்றி நான்கு நுழைவாயில்கள் இருந்ததற்கான தடயங்கள் உள்ளன. கோட்டை உள்ளே அகழி இருந்ததற்கான அடையாளம் உள்ளதோடு, ஒரு குளமும் காணப்படுகிறது. கோட்டை, மையத்தில் வட்ட வடிவில் இருந்ததற்கான சுவடுகளும் இங்கே தென்படுகின்றன. இந்த இடத்தை ‘அரண்மனைத் திட்டு’ என்ற பெயரில் உள்ளூா் மக்கள் அழைக்கின்றனா்.

கோட்டையின் வட்ட வடிவ அமைப்பு செயற்கைக்கோள் புகைப்படத்தில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இக்கோட்டையில் சுரங்கம் ஒன்று இருப்பதாகவும் அது இங்கிருந்து சுமாா் ஆறு கி.மீ தொலைவில் உள்ள திருவரங்குளம் வரை செல்வதாகவும் உள்ளூா் மக்கள் கூறுகிறாா்கள். இது குறித்த விரிவான ஆய்வு தேவைப்படுகிறது.

இக்கோட்டைக்குள் சுரங்கம் இருப்பதாக சொல்லப்படும் பகுதியை அகழாய்வு ஆராய்ச்சி மூலம் ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும். நாயக்க மன்னா்கள் ஆட்சி காலத்தில் காா்குறிச்சி (திருக்கட்டளை), சிங்கமங்கலம் முதலான பகுதிகளில் மன்னா்களின் போா்ப்படைகள் தங்கி இருந்ததாக கல்வெட்டுச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. தொண்டைமான் மரபினா், புதுக்கோட்டை நகரைப் புதிதாக அமைத்த பின்னா், புதுக்கோட்டையை ஒட்டிய பொற்பனைக்கோட்டை முதலான ஊா்கள் படைகள் தங்கும் இடங்களாக இருந்திருக்கலாம் என கருதப்படுகிறது.

ஒருசிலா், இக்கோட்டையில் இருந்த பனைமரத்தில் தங்க பனங்காய் காய்த்ததாகவும் அதனால் பொற்பனைக்கோட்டை என இவ்வூா் அழைக்கப்படுவதாகவும் கூறுகிறாா்கள். இக்கோட்டையின் வரலாறாக உள்ளுா் மக்கள் தாங்கள் கேள்விப்பட்ட செவிவழிச் செய்திகளைக் கூறுவதோடு, தங்களின் கற்பனையாகவும் சிலவற்றைக் கூறுகின்றனா். 2012-ஆம் ஆண்டு இந்த கோட்டையில் உள்ள குளக்கரையில் முக்கோண வடிவிலான பழந்தமிழ் எழுத்துகளுடன் கூடிய நடுகல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

இந்த நடுகல் தற்போது தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைகழகத்தின் தொல்லியல் - கல்வெட்டியல் துறையில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கல் இரண்டு அடி நீளமும் இரண்டு அடி உயரமும் பத்து செ.மீ. பருமனும் கொண்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கோட்டைச் சுவருக்கு வெளியே சற்றுத் தொலைவிலுள்ள பாறைப் பகுதியில் வட்டமாகவும், நீளமாகவும் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட சுடுமண் வாா்ப்புக் குழாய்கள், உருக்கு கலன்கள் உள்ளிட்டவை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை அக்காலத்தில் இரும்பை உருக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் எனவும் இது 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டதாக இருக்கலாம் எனவும் அப்பகுதியில் வசிப்பவா்கள் கூறுகிறாா்கள். இக்கோட்டையின் மூன்று திசைகளில் மூன்று தெய்வங்களுக்கான கோயில்கள் இருப்பதை இப்போதும் காணமுடிகிறது.

கோட்டையின் கிழக்குப்பகுதியில் பெரிய வாரிக் கரையில் பழைமை வாய்ந்த கீழக்கோட்டை ஆதி முனீஸ்வரா் ஆலயம் உள்ளது. இந்த ஆலயம் அமைந்துள்ள பெரிய வாரியில் அதிக அளவில் தாழை மரங்கள் காணப்படுகின்றன. மேற்குப் பகுதியில் மேலக்கோட்டை முனீஸ்வரா் ஆலயம் உள்ளது. இந்த ஆலயத்தில் எட்டு அடி உயர முனீஸ்வரா் சிலை உள்ளது. வடக்குப் பகுதியில் காளியம்மன் ஆலயம் உள்ளது.

இக்கோயில்களில் ஆண்டுதோறும் ஆடி மாதம் திருவிழா நடைபெறும் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆடி மாத கடைசி வெள்ளிக்கிழமையும், கடைசி ஞாயிற்றுக்கிழமையும் சிறப்பு பூஜைகளும், பால்குடம், காவடி போன்றவற்றை எடுத்துவரும் நிகழ்வுகளும் நடைபெறுவதாக அங்குள்ள மக்கள் தெரிவிக்கின்றனா். இந்த திருவிழா நடைபெறும் காலங்களில் புதுக்கோட்டையிலிருந்து சிறப்பு பேருந்து வசதிகளும் செய்யப்படுவதாகவும் தெரிவிக்கின்றனா்.

இதன் தொடா்பாக அண்மையில் கிடைத்துள்ள அரிய, புதிய செய்தி என்னவென்றால் கடந்த 2021 ஜூலை 30-ஆம் தேதி முதல் பொற்பனைக்கோட்டையில் அகழ்வாராய்ச்சிப் பணிகள் தொடங்கியுள்ளன. இந்த பணியில் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட தொல்லியல் ஆா்வலா்கள், தமிழ்நாடு திறந்தவெளி பல்கலைக்கழக வரலாற்று துறை மாணவா்கள் தொடா்ந்து சில நாள்கள் ஈடுபட்டனா்.

இந்த ஆராய்ச்சியின் விளைவாக, சங்க காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட நவரத்தின கற்கள், மணிகள், பழம்பெரும் பானைகள், குடுவைகள் ஆகியவை இதுவரை கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இவை மட்டுமல்ல, இரண்டு அடி ஆழத்திலிருந்து நீரை வெளியேற்றும் அற்புத கால்வாயும் ஒரு பகுதியில் இருந்திருப்பது தெரியவந்துள்ளது. இதில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள கற்கள் கிபி. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சோ்ந்ததாக உள்ளது என்று அகழ்வாராய்ச்சியில் ஈடுப்பட்டுள்ளவா்கள் தெரிவிக்கின்றனா். மேலும் தொடா்ந்து ஆய்வு மேற்கொண்டால், அந்தக் கால்வாய் எங்கிருந்து வருகிறது? எதனை மாதிரியாகக் கொண்டு அது அமைக்கப்பட்டது என்பதும் தெரியவரும் என்கின்றனா் கல்வெட்டு ஆய்வாளா்கள்.

இந்த பொன்பனைக்கோட்டையில் மட்டுமல்லாது, ,தமிழகம் முழுவதும் இத்தகைய கல்வெட்டு ஆய்வுகளை தொல்லியல் துறையினா் மேற்கொண்டால் பண்டைய காலத்தின் தமிழா்கள் வாழ்வியல் முறை குறித்த பல அரிய தகவல்கள் நமக்கு கிடைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

தமிழ்நாட்டில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளைக் கொண்டு அமைந்த சட்டமன்ற அமைப்பின் நூற்றாண்டு விழாவை இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரைச் சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்துவந்து கொண்டாடியிருக்கிறது திமுக தலைமையிலான அரசு. நவீன இந்திய அரசியல் வரலாற்றின் முக்கியமானதொரு திருப்புமுனை நிகழ்வு நூற்றாண்டு விழாவாகவும், முன்னாள் முதல்வரின் படத்திறப்பு விழாவாகவும் மட்டும் முடிந்துவிடாமல், சரித்திரங்களின் பக்கங்களை மீண்டும் திரும்பிப்பார்க்கும் வாய்ப்பாக 1921 முதற்கொண்டு சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளை மின்னுருவாக்கம் செய்யும் முக்கியமானதொரு திட்டமும் நிதிநிலை அறிக்கையில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. கூட்டாட்சி அமைப்பில் மாநில சட்டமன்றங்களின் விவாதங்கள் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்ற முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலினின் தொலைநோக்குப் பார்வை பாராட்டுக்குரியது. சட்டமன்ற விவாதங்கள் நேரடியாக ஒளிபரப்பப்படும் என்ற அவரது வாக்குறுதியும் விரைவில் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். அதற்கு முன்பாகத் தற்போது நடந்துவரும் சட்டமன்ற விவாதங்கள் அனைத்தையும் சட்டமன்றத்தின் இணையதளத்தில் அனைவரும் படிக்கக் கிடைக்கிற வாய்ப்புகளையும் உருவாக்க வேண்டும்.

நடப்பு சட்டமன்றக் கூட்டத்தொடர் கண்ணியமான முறையில் நடைபெற்றுவருகிறது என்று எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களும்கூட பாராட்டுகளைத் தெரிவித்துள்ளனர். தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் கடந்த சில பதிற்றாண்டுகளாக நிலவிவந்த முதன்மைக் கட்சிகள் இரண்டுக்கும் இடையிலான இருதுருவப் போக்கு முடிவுக்குவந்து, ஆரோக்கியமான அரசியல் விவாதத்துக்கான வாய்ப்புகள் உருவாகிவருகின்றன என்ற வகையில், இத்தகைய பாராட்டுரைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அதே நேரத்தில், கடந்த ஆட்சிக் காலங்களில் சட்டமன்ற விவாதங்களின்போது மிதமிஞ்சி ஒலித்த தனிநபர் துதிகளை இப்போதும் கேட்க முடிகிறது. அண்மையில், மானியக் கோரிக்கையின் மீதான விவாதத்தில் பேசிய திருவையாறு சட்டமன்ற உறுப்பினர் முன்னாள் முதல்வர் கருணாநிதியை திராவிட இனத்தின் குலதெய்வம் என்று போற்றினார். இதயதெய்வம் என்ற எதிர்க்கட்சியின் விருப்பத்துக்குரிய வார்த்தையைக் குலதெய்வம் என்ற வார்த்தையால் ஈடுசெய்தார் போலும். கட்சிகள் மாறினாலும் காட்சிகள் மாறாதோ என்ற கேள்வியையே இத்தகைய புகழ்ச்சியுரைகள் ஏற்படுத்துகின்றன.

சட்டமன்றங்களிலும் நாடாளுமன்ற மரபுகளையே பின்பற்றும் நாம், பேரவைத் தலைவர், முதல்வர், அமைச்சர்கள், உறுப்பினர்கள் என்று அரசமைப்பின்படியான பொறுப்புகளைக் குறிப்பிட்டு விளிப்பதே சரியானதாக இருக்க முடியும். உறுப்பினர்கள் தங்களது கட்சித் தலைவராகவும் இருக்கும் முதல்வரைக் குறிப்பிடுகையில் கட்சியினரால் சூட்டப்பட்ட அடைமொழிகளைத் தவிர்ப்பதே சட்டமன்றத்துக்கும் சட்டமன்றத்துக்கு உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த வாக்காளர்களுக்கும் அளிக்கும் மதிப்பாக இருக்க முடியும். சட்டமன்றத்தில் தம்மைப் புகழ்ந்து பேசக் கூடாது என்று முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் வெளிப்படையாக தமது கட்சி உறுப்பினர்களுக்குத் தெரிவித்த பிறகும்கூட, உறுப்பினர்கள் அந்த அறிவுறுத்தலை ஏற்காமல், அவரைப் பற்றிச் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது என்ற பீடிகையுடன் புகழ்பாடத் தொடங்குவது அதிர்ச்சியளிக்கிறது. அந்தப் புகழ்ச்சியுரைகள் அதற்கடுத்து உதயநிதி வரைக்கும் நீள்கின்றன. பண்பட்டதொரு அரசியல் நாகரிகத்தை உருவாக்கத் தமிழ்நாடு முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் முயன்றுகொண்டிருக்கிறார். அவரது கட்சி உறுப்பினர்களும் அதற்குத் துணைநிற்க வேண்டும். கண்ணியத்துக்குரிய சட்டமன்ற அவை இனிமேலும் கட்சிகளின் பொதுக்கூட்ட மேடையாக இருக்க வேண்டாம்.

வங்க எழுத்தாளரும் பழங்குடிகள் உரிமைச் செயற்பாட்டாளருமான மஹாஸ்வேதா தேவியின் ‘திரௌபதை’ சிறுகதையை டெல்லி பல்கலைக்கழகம் தனது ஆங்கில இளநிலைப் பட்டப் படிப்புக்கான பாடத்திட்டத்திலிருந்து நீக்கியிருக்கிறது. தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பாமா, கவிஞர் சுகிர்தராணி ஆகியோரின் படைப்புகளும் அவ்வாறே நீக்கப்பட்டுள்ளன. பாமாவும் சுகிர்தராணியும் தமிழில் நன்கறியப்பட்டவர்கள். பாடத்திட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்ட தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை மீண்டும் சேர்க்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி, தமிழ்நாடு முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் அறிக்கை விடுத்திருப்பது இலக்கியவாதிகளின் மீது மாநில அரசுக்கு உள்ள மதிப்பை எடுத்துக்காட்டும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

பழங்குடிப் பெண் ஒருவர் நக்ஸல் அமைப்புடன் தொடர்புடையவர் என்று குற்றம்சாட்டப்படுவதை மையமாகக் கொண்ட கதை ‘திரௌபதை’. விசாரணை என்ற பெயரில் கூட்டு வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்பட்ட அந்தப் பெண், தனது நிர்வாணத்தை எதிர்ப்பின் அடையாளமாக்குவார். அவமானத்துக்குள்ளாக்கப்படும் பெண்ணைக் காப்பாற்ற எந்தக் கடவுளும் வரவில்லையே என்பதைச் சுட்டிக்காட்டவே மஹாஸ்வேதா தேவி இந்தச் சிறுகதைக்கு இதிகாச பாத்திரமான திரௌபதியின் பெயரைத் தலைப்பாக்கியிருந்தார்.

‘திரௌபதை’ என்ற தலைப்புதான் பாடத்திட்டத்திலிருந்து அக்கதையை நீக்க வைத்திருக்கிறது என்றால், அதைவிடவும் அறியாமை வேறொன்று இருக்க முடியாது. திரௌபதை இந்திய மக்களின் வாழ்வோடு உள்ளூர்த் தெய்வமாக ஒன்றிணைந்துவிட்ட தொன்மம். இந்தியாவில் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வெவ்வேறு நம்பிக்கைகளுடன் அது ஊடாடிக் கலந்திருக்கிறது. ‘பாஞ்சாலி சபதம்’, பாரதியின் தலைசிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று. தமிழ்நாட்டின் வடமாவட்டங்களில் நடக்கும் தெருக்கூத்துகளில் திரௌபதை துகிலுரியப்படும் காட்சிகள் இன்னமும்கூடக் கிராமத்து மக்களிடம் எவ்வளவு மனக்கலக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைக் குறித்து இயக்குநர் சஷிகாந்த் ‘கேளாய் திரௌபதாய்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு முழுநீள ஆவணப்படமே எடுத்திருக்கிறார். திரௌபதை என்ற ஒரு பெயர் தமிழகத்தில் பெரும் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பையே நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறது. இதிகாச பாத்திரங்களுக்குத் தங்களது தேவைக்கும் சூழலுக்கும் காலத்துக்கும் ஏற்ப மக்கள் புத்துயிர் கொடுத்துக்கொண்டிருப்பார்கள். இதிகாசப் பாதுகாவலர்களால் இதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்பது துரதிர்ஷ்டம்.

வகுப்பறையில் பாடம் நடத்துவதற்கு ஏற்ற கதையாக இது இல்லை என்பதும் ஒரு காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. பள்ளிக் குழந்தைகள் கைகளில் இருக்கும் செல்பேசிகளையே அச்சத்தோடு பார்க்க வேண்டிய காலத்தில் இருக்கிறோம். பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர்கள் இன்னும் புராணக் காலத்திலேயே இருக்கிறார்கள் என்பதைத்தான் இத்தகைய காரணங்களிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. பேராசிரியர்கள் கூடி விவாதித்து முடிவுசெய்த பாடத்திட்டத்தை மேற்பார்வைக் குழுவொன்று மாற்றியமைப்பதற்கு அதிகாரமில்லை, அந்தச் சரிபார்ப்புக் குழுவிலும் வல்லுநர்கள் யாருமில்லை என்றும் விவாதங்கள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.

ஆட்சிகள் மாறும்தோறும் அதிகாரத்துக்கு வரும் கட்சிகள் தங்களது கொள்கைகளைப் பாடநூல்களில் திணிப்பதும் தங்களுக்கு மாறான கொள்கைகளை நீக்குவதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வழக்கமாகவே மாறிப்போயிருப்பது துரதிர்ஷ்டம். மிகச் சமீபத்தில்தான் உத்தர பிரதேச மாநில அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்திலிருந்து ரவீந்திரநாத் தாகூர், எஸ்.ராதாகிருஷ்ணன், சரோஜினி நாயுடு, ராஜாஜி ஆகியோரின் பாடங்களை நீக்கியது. பாடச் சுமையைக் குறைப்பதுதான் நோக்கம் என்று கூறப்பட்டாலும் பெண் கல்வியின் அவசியத்தை உணர்த்தும் எஸ்.இராதாகிருஷ்ணனின் கட்டுரையை ஏன் நீக்க வேண்டும் என்ற கேள்விக்குப் பதிலில்லை. அதே நேரத்தில், சௌத்ரி சரண் சிங் பல்கலைக்கழகத்தின் தத்துவவியல் பாடத்திட்டத்தில் பாபா ராம்தேவ், உத்தர பிரதேச முதல்வர் ஆதித்யநாத் ஆகியோரைப் பற்றிய பாடங்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.

தங்கள் வாழ்வின் பெரும் பகுதியைக் கல்விப் பணிகளுக்காகச் செலவிட்ட பேராசிரியர்கள், அதைக் காட்டிலும் தாங்கள் துணைவேந்தராகவோ கல்வித் துறை அதிகாரியாகவோ நியமிக்கப்பட்ட காலத்தின் ஆட்சியாளர்களுக்கே அதிக விசுவாசமாக இருக்கிறார்கள். கட்சி அரசியலின் அதிகாரத்துக்கு அப்பாற்பட்டதாகவே கல்வி நிறுவனங்கள் இருக்க வேண்டும். காய்தல் உவத்தலின்றி அரசியல் கொள்கைகளின் அனைத்துத் தரப்புகளும் மாணவர்களுக்குச் சென்றுசேர வேண்டும். இலக்கியப் படிப்புகளுக்கு இது மேலும் பொருந்தும்.

இலக்கியப் பாடங்களைப் பாடத்திட்டத்தில் சேர்ப்பது குறித்த சர்ச்சைகளில் தமிழ்நாடும்கூட விதிவிலக்கல்ல. ஆனால், அத்தகைய சர்ச்சைகள் ஆரோக்கியமான விவாதங்களாக மாறாமல் துணைவேந்தர்களின் சாமர்த்தியங்களாலேயே முடிவுக்கு வந்த வரலாறுதான் அதிகமும். சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இளங்கலை பட்டப் படிப்பினருக்கான தமிழ் மொழிப் பாடத்தில் புதுமைப்பித்தனின் ‘துன்பக்கேணி’ சிறுகதையும் வண்ணநிலவனின் ‘கடல்புரத்தில்’ புதினமும் இடம்பெற்றிருந்தன. அந்தக் கதைகள் குறிப்பிட்ட சில சமூகங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களை வருத்தம்கொள்ளச் செய்யலாம் என்று அவற்றைப் பாடத்திட்டத்திலிருந்து நீக்கக் கோரி தமிழ் விரிவுரையாளர் ஒருவர் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் பொதுநல மனுவொன்றைத் தொடுத்தார். அதையடுத்து, புதுமைப்பித்தனின் ‘துன்பக்கேணி’ சிறுகதை பாடத்திட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டதாக சென்னை பல்கலைக்கழகம் அறிவித்தது.

பல்வேறு சிறுகதைத் தொகுப்புகளின் வழியாகப் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களால் வாசிக்கப்பட்ட ‘துன்பக்கேணி’க்கே அதுதான் நிலை. இலங்கையில் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் நடத்தப்பட்ட விதத்தை நுட்பமாக விவரிக்கும் கதை அது. அதற்கு முன்பு, நெல்லை மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெற்றிருந்த டி.செல்வராஜின் ‘நோன்பு’ என்ற சிறுகதை, மத உணர்வுகளைப் புண்படுத்துவதாக எழுந்த எதிர்ப்புக் குரல்களால் நீக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.

டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தில் ஏ.கே.இராமானுஜனின் ‘முந்நூறு இராமாயணங்கள்’ என்ற ஆய்வுக்கட்டுரையை பாடத்திட்டத்திலிருந்து நீக்கியதையொட்டி தேசிய அளவில் ஆய்வறிஞர்களிடையே மிகப் பெரும் விவாதம் எழுந்தது. ஆனால், தமிழ்நாட்டில் முக்கிய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெற்று, அதை நீக்கக் கோருவதற்கான எதிர்ப்புகள் உருவாகிய நிலையில், இலக்கியம் பயிற்றுவிக்கும் ஆசிரியர்களிடமிருந்து மட்டுமல்ல, எழுத்தாளர்களிடமிருந்தும்கூடக் குறிப்பிடும் விதத்தில் கருத்துகள் ஏதும் வெளியாகவில்லை. குறைந்தபட்சம் இந்தப் படைப்புகளைக் கவனப்படுத்தி, ஒரு மறு வாசிப்பையாவது சாத்தியப்படுத்தியிருக்கலாம்.

எல்லாத் தீமையிலும் ஏதோ ஒரு நல்லதும் நடக்கும். வங்க எழுத்தாளர் மஹாஸ்வேதா தேவியின் கதைகள் காயத்ரி ஸ்பைவாக் மொழிபெயர்ப்பில் ஏற்கெனவே உலகம் முழுவதும் வாசிக்கப்பட்டுவருகின்றன. டெல்லி பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்ட சர்ச்சைக்குப் பிறகேனும் பாமாவின் ‘சங்கதி’யும் சுகிர்தராணியின் ‘கைம்மாறு’ம் உலகை வலம்வரட்டும்.

- செல்வ புவியரசன், தொடர்புக்கு: puviyarasan.s@hindutamil.co.in

கீழடி ஆய்வுக்குப் பின்னர், தமிழர்களின் தொன்மையை உலகம் மேலும் அதிகமாக உணர்ந்துவருகிறது. கீழடியில் கிடைத்துள்ள புழங்கு பொருட்கள் தமிழகத்தில் வேறெங்கும் இதுவரை கிடைக்காதவை என்றால், வேறெங்கும் கிடைக்காத ‘சங்க காலக் கோட்டை’ எனும் நம்பிக்கை தருவது, புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் உள்ள பொற்பனைக்கோட்டை. ஆனால், இங்கு தொல்லியல் ஆய்வு தொடர வேண்டிய அவசியத்தை நாம் உணர்ந்திருக்கிறோமா?

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன், ஆதித் தொல்குடிகள் பயன்படுத்திய ‘கல்லாயுதம்’ ஒன்று புதுக்கோட்டை அருகில் உள்ள குருவிக்கொண்டான்பட்டி கிராமத்தில் ஏற்கெனவே கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. பொ.மு.ஆ. 5000 ஆண்டுகள் என மதிப்பிடக்கூடிய தொன்மையுடன், இனக்குழு மக்கள் வாழ்க்கையைக் காட்டக் கூடிய பாறை ஓவியங்கள் திருமயம் கோட்டையில் இருப்பதாக, ‘புதுக்கோட்டை மாவட்டப் பாறை ஓவியங்கள்’ நூலாசிரியர் நா.அருள்முருகன் சொல்கிறார். இரண்டாண்டுகளுக்கு முன், புதுக்கோட்டை தொல்லியல் கழகத்தால் அறந்தாங்கி அருகில் உள்ள அம்பலத்திடலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கற்கோடரி, சுமார் 3,500 ஆண்டுகளுக்கு முந்திய புதுக்கோட்டைப் பகுதியின் தொன்மை வரலாறு தொடர்வதன் சான்றாகும்!

‘புதுக்கோட்டை மாவட்ட வரலாறு’ உள்ளிட்ட பல அரிய வரலாற்று நூல்களின் ஆசிரியரும், தொல்லியல் அறிஞருமான ராஜாமுகமது, சிந்துவெளியில் காணப்பட்ட பானைக் குறியீடு(எழுத்து)களும், புதுக்கோட்டைப் பகுதியில் கிடைத்துள்ள பானைக் குறியீடு(எழுத்து)களும் ஒன்றாக உள்ளதாக வியப்பூட்டுகிறார்!

சங்க காலத்திலிருந்து பொ.ஆ.13-ம் நூற்றாண்டு வரையான சோழ - பாண்டிய நாடுகளின் எல்லைப் பகுதி இன்றைய புதுக்கோட்டைக்குள் வருவதாலும், வடக்கில் கந்தர்வக்கோட்டை, தெற்கில் கீழாநிலைக்கோட்டை இருப்பதாலும் பொற்பனைக்கோட்டை பாதுகாப்புக் கருதி கோட்டை கொத்தளத்துடன் இருந்திருக்கலாம்தானே?

சங்க இலக்கியத்தோடும் சங்கப் புலவர்களோடும் தொடர்புடைய பற்பல ஊர்ப் பெயர்கள் இப்போதும் புதுக்கோட்டையைச் சூழ இருக்கின்றன. புகழ்பெற்ற ‘கெடுக சிந்தை கடிதிவள் துணிவே’ எனும் (புறநானூறு-279) பாடலை எழுதிய மாசாத்தியாரின் ஒக்கூர், இன்றைய புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில்தான் உள்ளது. வேள்பாரியின் ஊரான பரம்புமலை, புதுக்கோட்டையிலிருந்து 50 கிமீ தொலைவில்தான் உள்ளது. உலகப் புகழ்பெற்ற ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ எனும் புறநானூற்றுப் பாடலை எழுதிய கணியன் பூங்குன்றனாரின் ஊர்தான் இன்றைய மகிபாலன்பட்டி. இதுவும் புதுக்கோட்டை மாவட்ட எல்லை தாண்டினாலும் 50 கிமீ தொலைவில்தான் உள்ளது. இவற்றோடு, ஆவூர், முள்ளூர், குடவாயில் (குடவாசல்), அழும்பில் (அம்புக்கோவில்), எரிச்சலூர் (எறிச்சி), குறிச்சி, கீரனூர், அவ்வையாப்பட்டி முதலிய சங்க காலத் தொடர்பின் ஊர்ப் பெயர்கள் புதுக்கோட்டை அருகில் இன்றும் புழங்குவது, அன்றைய சரித்திரத்தின் தொடர்ச்சி, அசைக்க முடியாத அகச்சான்றாகும். அதேபோல, புதுக்கோட்டைப் பகுதியில் வாழ்ந்த சங்க கால மக்கள் 60 கிமீ மேற்கிலுள்ள கடல்வழியில் ரோமாபுரியோடு வணிகம் செய்தனர் என்பதற்குச் சான்றாக, பொற்பனைக்கோட்டையின் அருகிலுள்ள கருக்காகுறிச்சி எனும் ஊரில் ரோமானிய நாணயங்கள் கிடைத்திருப்பதும், அவை இன்றைக்கு ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை என்பதும் புறக்கணிக்க முடியாத புறச்சான்றாகும்.

இரும்புக் கால ஆயுதங்கள், அணி-மணிகள், புதை தாழிகள் புதுக்கோட்டையைச் சுற்றிலும் கிடைத்துள்ளன. பொ.ஆ.மு. 800 முதல் பொ.ஆ. 100 வரை பெருங்கற்கால நாகரிகம் இங்கே தழைத்திருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளதாகத் தொல்லியல் அறிஞர் கருதுகின்றனர். இந்தக் காலத்தையே சங்க காலம் என்று மு.வரதராசனார் உள்ளிட்ட தமிழறிஞர்கள் பலரும் குறிப்பிடுகின்றனர்.

ஓவியத்துக்கு உலகப் புகழ்பெற்ற சித்தன்னவாசலின் ஏழடிப் பட்டம் குகையில் பிராமி (எ) தொல் தமிழி எழுத்துகள் உள்ளன. மாவட்டம் முழுதும் உள்ள இயற்கைக் குகைக் கோவில்கள், ஏராளமான கல்வெட்டுகளுடன், சமண ஆய்வுக்கு மிகவும் முக்கியமான சான்றுகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. புதுக்கோட்டையில் ஆதிகாலந்தொட்டே தொல்குடிகள் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதால், இப்போதும் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட தொல்லியல் துறைப் பகுதிகள் புதுக்கோட்டை மாவட்டம் முழுவதும் உள்ளதால், ‘தொல்லியல் ஆய்வுகளின் தொட்டில் புதுக்கோட்டை’ என்பது மிகையல்ல!

தொல்லியல் அறிஞர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன், 2005-ல் இங்கு நடத்திய ஆய்வில், “அழகன்குளம், உறையூர், பூம்புகாரில் கண்ட செங்கல்லும், ‘பொப்பண்ணக் கோட்டை’யில் கிடைத்துள்ள செங்கல்லும் ஒரே வகை” என்றதோடு, இதற்கு, சிலப்பதிகார உரையாசிரியர் அடியார்க்கு நல்லாரின் பாயிரச் செய்யுள் வரிகளையும் இலக்கியச் சான்றாகப் பதிவுசெய்துள்ளார். ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, புதுக்கோட்டையின் தொல்லியல் சான்றுகளைக் கண்டறிந்து சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும் கரு.இராசேந்திரன், பொற்பனைக்கோட்டையை ஆய்வுசெய்ய வேண்டி, மதுரை உயர்நீதி மன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தார். மதுரை உயர் நீதிமன்றக் கிளை ஆணையிட, தமிழ்நாடு திறந்தநிலைப் பல்கலைக்கழகத்துக்கு அரசு அனுமதி அளிக்க, பல்கலைக்கழகமும் ரூ.1 லட்சம் நிதி ஒதுக்க, தொல்லியல் பேராசிரியர் இனியன் தலைமையில், திருச்சியிலிருந்து ஒரு குழு ஆய்வுசெய்ய வந்துசேர்ந்தது.

2021 ஜூலை 30 அன்று, மாவட்ட ஆட்சியர் கவிதா ராமு தலைமையில், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் இளைஞர் நலத் துறை அமைச்சரும், பொற்பனைக்கோட்டை அமைந்துள்ள ஆலங்குடித் தொகுதியின் சட்டமன்ற உறுப்பினருமான சிவ.வீ.மெய்யநாதன் அகழாய்வைத் தொடங்கிவைத்தார். புதுக்கோட்டை மாவட்டத் தொல்லியல் ஆர்வலர் ஆசிரியர் ஆ.மணிகண்டன் குழு, வேப்பங்குடி ஊராட்சித் தலைவர் ராஜாங்கம், ராமநாதபுரம் மாவட்டத் தொல்லியல் குழுத் தலைவர் ராஜகுரு, வேப்பங்குடி கிராமத்து சுபாஷ்சந்திர போஸ் இளைஞர் மன்றத்தினர், புதுக்கோட்டைத் தன்னார்வலர்கள் ஆசிரியர் ராஜாங்கம், டெய்சிராணி, பீர்முகம்மது, புதுகைசெல்வா உள்ளிட்டோர் அகழாய்வுப் பணிகளில் உதவி செய்தாலும், இப்போது அரசு ஆணை, நிதிஉதவி கிடைத்தால்தான் அடுத்த கட்டத்துக்கு இந்த ஆய்வுகள் நகர முடியும்!

பொற்பனைக்கோட்டையில் வட்ட வடிவில் உள்ள கோட்டை 1.63 கிமீ சுற்றளவுடன், 50 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில், நான்கு புறவாயில்கள், மேற்புற வாயில்கள், பத்து அடி அகலச் சுற்றுப்பாதைகளில் செம்புராங்கல் பரவி, அமைந்துள்ளது. பாதை இடையே அம்பு எய்யும் அறைகள் (கொத்தளம்) காணப்படுகின்றன. இவை, மண் மேடல்ல கோட்டைதான் என்பதை அடையாளப்படுத்த முக்கியமான சான்றாகும் என்கிறார் ஆ.மணிகண்டன். இந்தப் பகுதிகளில் இரும்பு உருக்காலைகள் இருந்த சான்றுகள் புதுக்கோட்டை மன்னரின் மேனுவல் ஆவணங்களிலும் உள்ளதாகத் தெரிவிக்கிறார் ஆ.மணிகண்டன். இது போர்க்களக் கோட்டைதான் என்பதற்கு ஆதாரமாக இதனருகில் ‘செந்நாக்குழி’ எனும் இடம் இப்போதும் உள்ளது. ‘செந்நாக்குழி’ என்பதன் பொருள் ‘சிவந்த நெருப்புக் குழி’ என்பதால், ‘இரும்பு உருக்கு ஆலை’ இங்கு இருந்ததற்கு இதுவே தெளிவான சான்று.

பொற்பனைக்கோட்டையில் முக்கோண வடிவில் கிடைத்துள்ள கல்வெட்டில், பசுக் கூட்டத்தைக் கவர நடந்த போரில் கோட்டைக் காவலன் இறந்த செய்தி 2013-ல் வெளிவந்த ‘ஆவணம்’ இதழில், தொல்லியல் அறிஞர் சு.இராஜவேலின் குழுவால் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது. எனவே, பொற்பனைக்கோட்டையின் அகழாய்வு, கோட்டைக் கொத்தளம் வரை நீள வேண்டும். ஒன்றிய அரசு கைவிட்டாலும் தமிழ்நாடு அரசு கையில் எடுத்ததால்தான் கீழடியின் தொன்மை உலகுக்குத் தெரியவந்தது. அதேபோல், தமிழ்நாடு அரசே பொற்பனைக்கோட்டையில் நேரடியாகத் தொடர் ஆய்வில் ஈடுபட வேண்டும்.

திறந்தநிலைப் பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் இனியனின் அறிக்கையை விரைந்து பெற்று, இதைத் தமிழ்நாடு அரசின் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையே தொடர்வதுதான் சரியாக இருக்கும். இதைத் தமிழ்நாடு அரசு செய்யும், செய்ய வேண்டும் என்பதே தமிழ்கூறு தொல்லுலகின் வேண்டுகோள், எதிர்பார்ப்பு.

- நா.முத்துநிலவன், எழுத்தாளர், தமிழாசிரியர்.

தொடர்புக்கு: muthunilavanpdk@gmail.com

வாழ்க்கையைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? என்ற கேள்விகளுக்கு சத்தியமங்கலம் வனப் பகுதியில் உள்ள ஊராளி பழங்குடி இனத்தைச் சார்ந்த முதியவர் திருக்கன் கூறிய பதில் “பாங்காடு ஆடு, வீடு இவ்வளவுதான் சாமி வாழ்க்கை”.

மற்றுமொரு பழங்குடிப் பெண் புட்டியின் பதில், “எங்கே இருந்தாலும் கஞ்சியோ கூழோ குடிச்சிட்டு நிம்மதியா இருந்தாபோதும் சாமி. பிறகு சாவு வந்தால் போக வேண்டியதுதான் சாமி”. இன்னுமோர் ஊராளி பெரியவர் சித்தன் கூறியது, “ரக்ரியும் ராகிக் களியும் தானுங்க வாழ்க்கை”. ரக்ரி என்றால் இவர்கள் மொழியில் கீரை என்று பொருள். வாழ்வைப் பற்றிய இவர்களின் சிந்தனைகள் மிகவும் எளிமையானவை, எதார்த்தமானவை மற்றும் ஆழமானவை.

“இருக்கிறத வச்சி நல்லா வாழணும். கஷ்டம் வரும் அதே நேரத்துல நல்லதும் வரும். எல்லாத்தையும் தாழ்ந்துதான் வாழ்க்கையை ஓட்டணும்” என்கிறார் சத்தியமங்கலம் வனப் பகுதியைச் சார்ந்த ஜடையன் என்ற ஊராளி பெரியவர். இங்கு ‘எல்லாத்தையும் தாழ்ந்துதான் வாழ்க்கையை ஓட்டணும்’ என்று இவர் சொல்வது “பெரிய மறைபொருளாக நம் கண்முன் வெளிப்படும் வாழ்க்கையின் புரிந்து கொள்ளமுடியாத நிகழ்வுகளைத் தலைவணங்கி ஏற்றுக் கொள்வதிலேதான் நிறைவிற்கான நிம்மதிக்கான சூத்திரம் உள்ளது” என்பதை உணர்த்துகிறது.

இத்தகையை ஆழ்ந்த வாழ்வியல் புரிதல்கள் பழங்குடி இனங்களுக்கு வெகு இயல்பாக இருப்பதைக் கண்டு வியப்படையாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஒரு வேளை ஒட்டுமொத்த மனித இனத்திற்கும் இந்த ஆழ்ந்த வாழ்வியல் ஞானம் ஆதியில் இருந்திருக்கும். நாகரிகம் வளர்ச்சி என்ற பெயரில் பல செயற்கைத் தனங்களைத் தழுவிக் கொண்டதன் காரணமாக எதிலும் நிறைவின்றி எப்பொழுதும் பரபரப்புடன் இருக்கப் பழக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

“மனிதகுலம் அடைய விரும்பும் மிக உயர்ந்த சமூக விழுமியங்களும் மேலைச் சமூகத்தார் வளர்த்துக் கொண்டதாக எண்ணும் விழுமியங்களும் இந்தியாவில் பழங்குடிகளிடம் பெரிதும் காணப்படுகின்றன. சாதிப் படிநிலையற்ற சமூகம், ஆண்-பெண் பாலின உறவில் சமத்துவம், ஆணாதிக்கம் குறைந்த சமூக வாழ்வு, காதலித்தோ விரும்பியோ திருமணம் செய்துகொள்ளல், தனிமனித சுதந்திரமும் தன்னியல்புப் போக்கும் மிகுதியாகக் கொண்டிருத்தல் போன்ற பல உகந்த கூறுகள் பழங்குடிகளின் பண்பாட்டில் வளர்ந்துள்ளன. இவற்றைத் தமிழகப் பழங்குடிகளிடமும் காண முடியும்.” என்று முனைவர் பக்தவச்சலம் தனது ‘தமிழக பழங்குடிகள்’ என்ற புத்தகத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.

ஊராளி பழங்குடி மக்கள் மத்தியில் பல வருடங்கள் வாழ்ந்த அனுபவத்திலிருந்து இது முற்றிலும் உண்மை என்று எவ்வித ஐயமுமின்றிக் கூற முடியும்.

பழங்குடி மக்களிடம் தொன்மை நீதியும் வாழ்வின் ஞானமும் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றுள் சிலவற்றை மட்டும் இங்கு எடுத்துரைப்பது நலம் பயக்கும்.

பெண்களுக்கான மாண்பும் சுதந்திர வெளியும்:

பழங்குடி சமூகத்தில் பெண்களுக்கு நிறைய சுதந்திரம் உள்ளது. பெண்கள் அவர்களுக்கான வாழ்க்கைத் துணையைத் தேடிக் கொள்வதற்கான சூழல் உள்ளது. தன் கணவருடன் வாழப் பிடிக்கவில்லை என்று ஒரு பெண் திரும்ப பிறந்த வீட்டிற்கு வருதலையும், அப்படி கணவனை விட்டுவந்த பெண்ணோ அல்லது கணவனை இழந்த பெண்ணோ தனக்குப் பிடித்த வேறு ஒரு ஆணுடன் சேர்ந்து வாழ்தலையும் இந்த பழங்குடி சமூகம் வெகு இயல்பாக ஏற்றுக் கொள்கிறது.

எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமாகப் பெண்கள் இனத்தை இழிவுபடுத்தும் அவமதிப்புக் குள்ளாக்கும் வரதட்சணை என்ற பழக்கம் இங்கு இல்லை. இங்கு ஆண்கள்தான் பெண் வீட்டாருக்குப் பணம் கொடுக்க வேண்டும். ஒரு பெண்ணை மணம் செய்வதற்குப் பெண் வீட்டாருக்கு ஆண் வீட்டார் 10 ஆயிரம் முதல் 50 ஆயிரம் வரை கொடுக்கிறார்கள். ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை அவளது வீட்டிலிருந்து தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதற்கு பெண் வீட்டிற்குப் பணம் கொடுத்தல் என்பது மிகவும் நீதியான முறையாகத்தான் இருக்கிறது.

இழையோடும் சுதந்திரமும், சுயசார்பும்:

இவர்கள் அலைந்து திரியும் காடுகளின் சுதந்திர வெளி இவர்களின் வாழ்வு முறையிலும் நிறைந்திருக்கிறது. இவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கும் சுதந்திரம் குறிப்பிடத்தக்கது. இவர்கள் எதையும் குழந்தைகள் மேல் திணிப்பதில்லை. அவர்களுடைய விருப்பங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள். பிள்ளைகளை அவர்களின் பெற்றோர்கள் அடிப்பதை வெகு அரிதாகத்தான் பார்க்க முடியும். பள்ளிக்குப் போகமாட்டேன் என்று குழந்தைகள் சொன்னால் கூட சரி உன் விருப்பப்படி செய் என்று விட்டுவிடுகிறார்கள்.

14 முதல் 16 வயது அடைந்துவிட்டாலே பிள்ளைகள் தங்கள் குடும்பத்தின் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்துச் செயல்படத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். ‘அவரவர் வாழ்வை அவரவர் முடிவுசெய்து கொள்ளட்டும்’ என்று இவர்கள் அனைவரிலும் இழையோடும் ஒரு சுயசார்பு மனநிலை இந்த சுதந்திரச் சூழலுக்கு அடிப்படையாக உள்ளது.

எவ்வளவு நல்ல வேலையாக இருந்தாலும் உயர் அதிகாரிகள் திட்டிவிட்டார்கள் என்பதற்காக அந்த வேலையை உதறிவிட்டு வரும் பல ஊராளி இளைஞர்களைக் காண முடியும். இவர்களுக்கு எவ்வளவு வசதி, பணத்தை விடவும் தங்களின் சுதந்திரம், தன்மானம் முக்கியம். ஆனால், பொது சமூகத்தில் இந்தச் சமூகம் எதிர்பார்க்கிற வசதி நிறைந்த வாழ்வை வாழ்வதற்காகப் பல அவமானங்களை, அநியாயங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு அலுவலகத்தில் அல்லல்படுபவர்கள் ஆயிரம் ஆயிரம்.

அவசியங்கள் அவசரங்கள் அற்ற வாழ்வு:

பழங்குடிகளின் வாழ்வை இரு வார்த்தைகளுக்குள் அடக்கமுடியுமென்றால் அது இதுதான், “அவசரங்கள் அவசியங்களற்ற வாழ்வு”. எதுவும் இல்லாமல் இவர்களால் வாழமுடியும். இவர்களுடைய தேவைகள் மிகக் குறைவு. இது இருந்தால்தான் இது நடந்தால்தான் என்னால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கமுடியும் என்று எதையும் வகுத்துக் கொள்வதில்லை. இவர்களின் தொழில் என்பது பெரும்பாலும் இவர்களின் உணவுத் தேவையை நிறைவேற்றுவதற்காக மட்டும்தான் செய்யப்படுகிறது. “எங்க இனத்திற்கு சம்பாதிக்கணும் என்கிற எண்ணமே கிடையாது” என்கிறார் காலன் என்ற ஊராளி பெரியவர். இந்த சத்தியமங்கலம் வனப் பகுதியில் ஊராளி பழங்குடியினர் பெரும்பான்மையாக இருந்தாலும் எந்த கிராமத்திலும் இவர்களில் ஒருவர் கூட கடைகள் வைத்து வியாபரம் செய்வதை நாம் பார்க்க முடியாது. எல்லா வியபாரங்களும் இங்கு வந்தேறிய மற்ற இனத்தவர்களால்தான் செய்யப்படுகிறது. சாதனை, வெற்றி போன்ற வார்த்தைகள் இவர்களுடைய வாழ்க்கை முறையில் இல்லை. இந்தப் பொதுச் சமூகம் செய்து வைத்திருக்கும் கிரீடங்களில் தங்கள் தலை, கைளைப் பொருத்திக் கொள்ள இவர்கள் விரும்புவதில்லை. எதையும் இன்றே உடனே முடித்துவிடவேண்டும் என்ற அவரசம் இவர்களிடம் இருப்பதில்லை. இவர்களுடைய காலம் என்பது கடிகாரத்திற்குகுள் அடங்கிப்போகும் ஒன்று கிடையாது.

இயற்கையின் போக்கில் வாழ்தல்:

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள். இவர்களின் இசைக் கருவிகளின் சப்தம் கூட இவர்கள் வாழும் காட்டுப் பகுதிகளில் உள்ள விலங்குகளை, பறவைகளைத் தொந்தரவு செய்யாத மென்மை, தன்மை உடையது. தன் குடும்பத்தில் நடக்கும் இறப்பைக் கூட இவர்களால் வெகு இயல்பாகக் கடந்துபோக முடிகிறது. இறப்பு நடந்த அடுத்த நாளே இவர்கள் வீடுகளில் இயல்புநிலை திரும்புவதைக் காணமுடிகிறது. பெரிய மருத்துவமனைகளில் சேர்த்து உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று இவர்கள் நினைப்பதில்லை. சாவையும் வாழ்வின் இன்னொரு நிலையாகப் பார்க்கும் மனப்பாங்கு உள்ளது. உயிரை இழுத்துப் பிடித்துக் வைக்க வேண்டிய ஒன்றாக இவர்கள் கருதுவதில்லை.

பொதுவுடமை மனப்பாங்கு:

ஆதிகாலங்களில் யார் வேட்டைக்குப் போய் கறி கிடைத்தாலும் அதை ஊரே பங்கிட்டு உண்டிருக்கிறது. பழங்குடி மக்கள் மத்தியில் பிச்சை எடுப்பவர்கள் யாரும் இல்லை. எல்லாக் குழந்தைகளையும் இந்தச் சமூகம் தன் வீட்டுக் குழந்தையாகப் பாவிக்கிறது. ஒரு குழந்தைக்கு அந்த ஊரில் உள்ள எந்த வீட்டிலாவது சோறு கிடைத்துவிடும். பழங்குடி சமூகங்களில் ஒருவொருக்கொருவர் உதவுவது முக்கிய அம்சமாக உள்ளது. குறிப்பாக இவர்களுள் சில பேருக்கு இருக்கும் சிறிய விவசாய நிலங்களில் ஒருவொருக்கொருவர் மாற்றி மாற்றி வேலை செய்து கொள்கிறார்கள்.

ஊராளி பழங்குடி மொழியில் “நன்றி” என்ற வார்த்தை கிடையாது. நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ பலரின் கூட்டுமுயற்சிகள்தான் ஒருவருடைய அன்றாடத் தேவையை நிறைவேற்றுவதில் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. இதை வாழ்வியல் ஞானமாக உணர்ந்து ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து வாழ்ந்து தனிமனித வளர்ச்சியைவிட ஒரு குழுமத்தின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் பழங்குடி சமூகத்தில் இந்த நன்றி என்ற வார்த்தையின் அவசியம்தான் என்ன?

பதவி என்பது பணிக்கானது மட்டுமே:

ஊராளி சமூகத்தில் சில கிராம நிகழ்வுகளை ஒருங்கிணைக்க, பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க சில பேருக்கு சிறப்புப் பதவிகள் அல்லது பொறுப்புகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த சிறப்புப் பொறுப்புகளை ஏற்று நடத்துபவர் அந்தக் குறிப்பிட்ட சூழலில் மட்டும்தான் சிறப்பு மரியாதை பெறுகிறார். அந்த நிகழ்வு முடிந்த பிறகு அவர் கிராமத்தில் மற்ற எவரையும் போலத்தான் நடத்தப்படுகிறார். கிராம பூசாரிகூட அந்த பூசை செய்யும் நேரத்தில் மட்டும்தான் அந்த வேடத்தை தரித்துக் கொள்கிறார். மற்ற நேரங்களில் எல்லாரையும் போல் கூலி வேலை, வயல் வேலைகளில்தான் ஈடுபடுகிறார்.

பொது சமூகம் பழங்குடி மக்களைப் பற்றி நினைக்கும்போது ‘அவர்கள் ஏதோ நாகரிகத்தில் குறைந்தவர்கள், நமது உதவிக்காக காத்திருப்பவர்கள் என்று எண்ணாமல் நமக்குத் தேவையான வாழ்வியல் ஞானத்தைப் பாதுகாத்து வைத்திருப்பவர்கள், நம்மை விடவும் பல மடங்கு மேன்மையான வாழ்வு முறையைக் கொண்டவர்கள் என்று எண்ணுவது பழங்குடி மக்களின் மாண்பை உயர்த்திப் பிடிக்கும் மற்றும் நமது வாழ்வு முறையை மறுவாசிப்பு செய்யும் செயலாக அமையும்.

ஆப்கானிஸ்தானில் அமெரிக்காவின் தோல்வி மற்றும் தலிபான்கள் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு வழிவகுத்தது என்ன? இந்தியா அதன் நிதி, உத்தி மற்றும் அரசியல் முதலீடுகளால் பெற்றது என்ன அல்லது இழந்தது என்ன? என்பதை விளக்குகிறார் கௌதம் முகோபாதயா.

கௌதம் முகோபாதயா: அமெரிக்கா, ஆப்கானிஸ்தானுடய ஜனநாயக நிறுவனங்களிலும் வர்த்தகத்திலும் அல்லது அதன் ராணுவத்திலும்கூட முதலீடு செய்யவில்லை. ஆப்கானிஸ்தானில் அமெரிக்காவின் தோல்வி மற்றும் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தலிபான்கள் மீண்டும் வருவதற்கு வழிவகுத்தது என்ன? இந்தியா அதன் நிதி, உத்திகள் மற்றும் அரசியல் முதலீடுகளால் பெற்றது என்ன அல்லது இழந்தது என்ன? போன்றவை குறித்து விரிவாகக் கூறுகிறார்.

ஆப்கானிஸ்தானில் அமெரிக்காவின் தோல்வி மற்றும் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தலிபான்கள் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு வழிவகுத்தது என்ன? இந்தியா அதன் நிதி, உத்திகள் மற்றும் அரசியல் முதலீடுகளால் பெற்றது என்ன அல்லது இழந்தது என்ன? காபூலுக்கான முன்னாள் தூதர் கௌதம் முகோபாதயா விளக்குகிறார். இறுதியாக அமெரிக்கர்கள் வெளியேறுவதற்கு முன்பு, கடந்த மாதம் முகோபாதயா உடனான உரையாடலில் இருந்து சில பகுதிகள் மற்றும் முழு வீடியோ இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

தலிபான்களுக்கு எதிராக அமெரிக்கா தோல்வியடைந்தது எங்கே:

ஆரம்பத்திலேயே தோல்வி சரியாக இருந்தது. அல்கொய்தா மற்றும் சர்வதேச பயங்கரவாதத்தை ஒழிக்க அவர்கள் தலையிட்டதாக அமெரிக்கர்கள் தெளிவாக இருந்தனர். சரியாகச் சொல்வதானால், ஆப்கானியர்களை தலிபான்களிடமிருந்து விடுவிக்க அவர்கள் இருப்பதாக அவர்கள் கூறவில்லை. ஆனால், ஒசாமா பின்லேடனைக் கண்டுபிடிக்க அவர்களுக்கு 10 ஆண்டுகள் பிடித்தன மேலும் அல்-காய்தா ஒழிக்கப்பட்டது என்று கோட்பாட்டளவில் சொல்லக்கூடிய ஒரு நிலையை அடைந்தனர்.

ஆனால், அல்-கொய்தாவின் இருப்பு பாகிஸ்தானிலிருந்து ஊக்குவிக்கப்பட்டு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட தீவிரவாதத்திலிருந்து வெளிவந்தது என்ற யதார்த்தத்தை அவர்கள் நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டனர். இரண்டாம் கட்டத்தில் [ஈராக் போருக்குப் பிறகு], ஆப்கானிஸ்தானில் அமெரிக்க இராணுவம் தீவிரவாதத்திற்கு எதிராக இருந்து கிளர்ச்சிக்கு நகர்ந்தது. போரின் தோற்றம் பாகிஸ்தானில் இருந்ததால், ஒபாமா ரிச்சர்ட் ஹோல்ப்ரூக்கிற்கு ‘ஆப்கானிஸ்தான்-பாகிஸ்தான்’ ஆணையை கொண்டு வந்தார். ஒபாமாவுக்கு முன்பு, புஷ் பாகிஸ்தானே பிரச்சனைக்கு மூல காரணம் என்பதை உணர்ந்திருந்தார். மேலும், டிரம்ப் தனது தெற்காசிய உத்தியில் ஆகஸ்ட் 2017ல் அதே முடிவுக்கு வந்தார். அவர் குறிப்பாக, மிகவும் உறுதியாக பாகிஸ்தான் என்று பெயர் குறிப்பிட்டார். ஆனால், சில காரணங்களால், எந்த அமெரிக்க நிர்வாகமும் அந்த கண்டுபிடிப்பின் தர்க்கத்தை அதன் முடிவுக்கு கட்டாய ராஜதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி தொடர முடியவில்லை. பல ஆண்டுகளாக, ஆப்கானிஸ்தான் அதிபர் (ஹமீத்) கர்சாய் அமெரிக்கர்களிடம், “நீங்கள் ஏன் ஆப்கானிஸ்தானில் சண்டையிடுகிறீர்கள், போர் உண்மையில் பாகிஸ்தானிலிருந்து தொடங்குகிறது.” என்று வாதிட்டார்.

மேலும், அமெரிக்கா யுத்த முயற்சியிலும் ஊடகங்களிலும் சிவில் சமூகத்திலும் பெண்கள் மற்றும் பல விஷயங்களில் பணத்தை செலவழித்தாலும், அவர்கள் ஆப்கானிஸ்தானில் முதலீடு செய்யவில்லை. ஆப்கானிஸ்தான் 3 டிரில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள கனிம வளத்தில் அமர்ந்திருப்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். ஆனால், அதில் ஒரு முதலீடுகூட செய்ய இல்லை. அமெரிக்கர்கள் ஜனநாயக நிறுவனங்களில்கூட முதலீடு செய்யவில்லை; அவர்கள் வர்த்தகத்தில் முதலீடு செய்யவில்லை. அவர்கள் வர்த்தகத்தில் முதலீடு செய்ய விரும்பியிருந்தால், பாகிஸ்தானின் வழியாக இந்தியா மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் இடையே இருவழி போக்குவரத்து வர்த்தகத்தை திறக்க அவர்கள் பாகிஸ்தானை தள்ளியிருக்கலாம். அவர்கள் நிறைய பணம் செலவழித்தார்கள். ஆனால், அந்த பணம் ஏராளமான அமெரிக்க மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் ஒப்பந்தக்காரர்கள், சந்தர்ப்பவாதிகள் மற்றும் அதிகார தரகர்களின் கைகளுக்கு எந்த பலனும் அளிக்காமல் சென்றது.

வேறு பல விஷயங்களாலும் பிரச்சனை அதிகரித்தது; நான் ஒரு முக்கிய விஷயத்தை குறிப்பிடுகிறேன். தலிபான்களுடன் நேரடி பேச்சுவார்த்தைக்கு டிரம்ப் நிர்வாகம் முதன்முதலில் சென்றபோது, ​​பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போரின் 20 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு, அவர்கள் தங்கள் முக்கிய ராஜதந்திர போட்டியாளர்களான சீனா, ரஷ்யா மற்றும் ஈரான் ஆகியவற்றுக்கு அந்த பகுதியில் திறம்பட நிகர பாதுகாப்பை வழங்கியுள்ளனர் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன். காரணம், ஆப்கானிஸ்தானை அதன் ராஜதந்திர முக்கியத்துவத்தின் அடிப்படையில் அவர்கள் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை; ஆப்கானிஸ்தானின் வளர்ச்சி மற்றும் பிராந்தியத்தின் உறுதிப்படுத்தலுக்கு அவர்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய வாய்ப்புகளை அவர்கள் வீணடித்தனர். அதனால், அவர்கள், “நாங்கள் வெளியேறுகிறோம், இந்த அரசாங்கம் ஊழல், முதலியன; இப்போது உள்நாட்டுப் போர் அல்லது எதுவாக இருந்தாலும் அது உங்கள் தலைவலி என்று விட்டுவிட்டனர். அவர்கள் எல்லாவற்றையும் குறைத்தார்கள் – மத்திய ஆசிய குடியரசுகள், இந்தியா, ஆப்கானியர்கள் ஆகிய இணை சேதத்தை மட்டுமே குறைத்தனர்.

அங்கே மற்றொரு விளக்கம் இருக்கலாம் – அமெரிக்கர்கள் வேண்டுமென்றே தலிபான்கள் தங்கள் ராஜதந்திர போட்டியாளர்களுக்காக பிராந்தியத்தை சீர்குலைக்க வசதியாக திரும்பினர். அவர்களுடைய முகத்தில், அமெரிக்கா மற்ற எல்லா இடங்களிலும் சீனாவைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்க வேண்டும். ஆனால், மத்திய ஆசியாவில் அவர்களுக்கு ஒரு வெர்ச்சுவல் ராஜதந்திர அனுமதி கொடுக்க வேண்டும் என்பது குழப்பமாக இருக்கிறது … ஆனால் அவர்கள் அவர்களுக்கு ஒரு ராஜதந்திர அனுமதி கொடுக்கவில்லை என்பது உண்மை. உண்மையில், அவர்கள் சோவியத்துகளை ஆப்கானிஸ்தானுக்கு அழைத்துச் சென்றதைப் போலவே அவர்களை ஈர்க்க முயன்றனர். ஒரு புதிய கரடி பொறி அது இந்த முறை சீனர்களுக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று யூகிக்கிறேன்.

தலிபான்களும் ஜனநாயகமும் பொருத்தமில்லாதவையா?

தலிபான்கள் 1994ல் தொடங்கப்பட்ட 100 சதவிகித பாகிஸ்தானிய திட்டமாகும். இப்போது அவர்களுக்கு 27 வயதாகிறது. அவர்கள் 2001ல் தோற்கடிக்கப்பட்டு பாகிஸ்தானுக்கு சென்ற பிறகு அவர்கள் ஒரு பிறழ்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். தீவிர தியோபண்டி அல்லது வஹாபி முல்லாக்களால் நடத்தப்படும் பாகிஸ்தானின் அகதி முகாம்களுடன் தொடர்புடைய மதரஸாக்களில் அவர்கள் அழைத்து வரப்பட்டனர். அந்த பிராந்தியத்தில் நூற்றுக்கணக்கான மதரஸாக்கள் உள்ளன. எனவே 5 அல்லது 6 அல்லது 10 வயதுடையவர்கள் [அப்போது], இன்னும் சண்டையிடும் வயது [இப்போது] இருக்கும் என்று கூறுகிறார்கள். இந்த மாணவர்கள் தற்கொலை குண்டுவீச்சாளர்களாக ஆக்கப்பட்டார்கள். மேலும், உண்மையில் தற்கொலை குண்டு வெடிக்கச் செய்யும் ஒவ்வொரு குண்டுவீச்சாளருக்கும், ஒரு பெரிய ஆதரவு குழு இருந்தது. ஆட்சேர்ப்பு தொடங்கி பயிற்சி வரை மூளை சலவை வரை தளவாடங்கள் வரை எல்லாமே இருந்தன.

பாகிஸ்தானிய திட்டம், ஆப்கானியர்களின் ஒரு தொகுதியை உருவாக்குவது ஆகும். இது அகதி முகாம்களில் வளர்ந்த மக்களின் ஆப்கான் மற்றும் பஷ்டூன் அடையாளங்களை திறம்பட அழித்து. ஒரு பெரிய பான்-இஸ்லாமிய அடையாளத்தில் எமிரேட் அல்லது கலிபாவின் கீழ் வைப்பது ஆகும். ஆப்கானிஸ்தானுக்கும் எமிரேட்டுக்கும் இடையே ஒரு தேர்வு வரும்போது, ​​தலிபான்கள் அமீரகத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். அவர்கள் உண்மையில் ஆப்கானிஸ்தானை தங்கள் இதயத்தில் வைத்திருந்தால், அவர்கள் ஆப்கானியர்களுடன் சமாதானம் செய்திருக்க முடியும். ஆனால், உண்மையில், அவர்களைப் போல் சிந்திக்காத, எமிரேட்டை ஏற்காத, இன்னும் சிந்திக்கும் பிற ஆப்கானியர்களுக்கு எதிரான போர் ஒரு ஆப்கான் தேசிய அடையாளப் போர் என்று கருதப்படுகிறது.

ஜனநாயகம் என்ற வார்த்தையை அதிகம் பயன்படுத்தினால், மக்கள் அதை ஒரு மேற்கத்திய திணிப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். உண்மையில், ஜனநாயகம் என்பது சகவாழ்வு மற்றும் சுதந்திரம் மற்றும் உரிமைகளுக்கான குறியீடாகும். இது ஜனநாயகத்தின் வடிவம் அல்ல; ஜனநாயகத் திட்டத்தில் பொதிந்துள்ள சுதந்திரம் மற்றும் உரிமைகளின் சக்தி செய்கிறது. ஆப்கானியர்கள் கடந்த 20 ஆண்டுகளில் அந்த சுதந்திரத்தையும் அந்த உரிமைகளையும் விரும்புவதில் தங்களுக்கு நிகர் இல்லை என்பதை காட்டியுள்ளனர். கடந்த 40 ஆண்டுகளில் [ஆப்கானிஸ்தானில் நடந்த போர்], மிக சமீபத்திய 20 ஆண்டுகளில்தான் ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்து அகதிகளின் ஏற்றுமதி இல்லாத ஒரே கால கட்டம் ஆகும். உண்மையில் ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்து வெளியே சென்றவர்கள் திரும்பி வந்தனர். ஒரு புதிய தலைமுறை வளர்ந்தது. அவர்கள் உண்மையில் சண்டையையும் போரையும் பார்க்கவில்லை.

தலிபான்களுடன் பேசக் கூடாது என்பது இந்தியாவின் தேர்வா? அல்லது இந்தியா பேச வேண்டுமா? – அவர்கள் ஒருவேளை பாகிஸ்தானை அணுகவும் முயற்சி செய்யலாம் இல்லையா:

தாலிபான்களுடன், சில குழுக்களுடன், தனிநபர்கள் அல்லது ஒரு பிரிவினருடன் விவேகமான, திரைமறைவில் தொடர்பு கொள்வதில் இந்தியா சரியாகச் செய்தது. ஆப்கானிஸ்தான் மக்களும் அரசாங்கமும் நிச்சயமாக மிகவும் ஆர்வமாக இல்லை. எனவே, நீங்கள் (இந்தியா) தலிபான்களுடன் பேசியிருந்தால், அது சமாதான செயல்முறையின் பின்னணியில் இருந்திருக்க வேண்டும். தோஹா பேச்சுவார்த்தையில் நாங்கள் பிரதிநிதித்துவம் செய்தபோது, குறிப்பாக உள்நாட்டில் – ஆப்கான் பேச்சுவார்த்தை தொடங்கியது. ஆனால், மற்ற எல்லா நாடுகளும் செய்தது போல், ஆப்கானியர்களின் முதுகுக்குப் பின்னால் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்யப் பேசுவது, என்பது சுயநலத்திற்காக, தலிபான்களை எதிர்த்து அந்நாட்டில் பெரும்பான்மையை உருவாக்கிய ஆப்கானிஸ்தான் மக்களுக்கு துரோகம் செய்திருப்பதாக இருக்கும். கடந்த 25 ஆண்டுகளாக நீங்கள் தலிபான்களுடன் கல்வி, ஊட்டம் மற்றும் ஆதரவளித்த தலைமுறையை மாற்ற முடியாது.

மேலும், தலிபான்களை அணுகுவதன் மூலம், பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக ஒரு ராஜதந்திர நண்பரை நீங்கள் வெல்லலாம் என்று நீங்கள் நினைத்தால், நாம் நம்மையே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோம் என்று அர்த்தம். இது ஒரு பழைய உறவு, மற்றும் நிறைய தலிபான்கள் அதை விரும்பவில்லை என்றாலும், அவர்களால் அதிகம் செய்ய முடியாது; அவர்கள் பாகிஸ்தானியர்களின் பிடியில் மிகவும் இறுக்கமாக உள்ளனர். மிக முக்கியமாக, ஆப்கானிஸ்தானின் மிக முக்கியமான வரலாற்று கூட்டாளியான இந்தியா, தலிபான்களுக்கு சட்டபூர்வமான உரிமையை வழங்கியிருக்கும். இந்த செயல்பாட்டில், சுதந்திரத்தை விரும்பும் தலைமுறைக்கு தலிபான் துரோகம் செய்தது.

வெளியேற்றத்தின் போது அவர்கள் பயிற்சி செய்ததாக நான் நினைக்கிறேன். இதனால், நாங்கள் [தூதரகத்திலிருந்து] விமான நிலையத்திற்குச் செல்ல முடிந்தது. அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தும் நேரம் இப்போது வரும் என்று நானும் நினைக்கிறேன். அவர்கள் எந்த வகையான அரசாங்கத்தை செய்வார்கள். அது இடைக்கால அரசாங்கமா அது அனைவரையும் உள்ளடக்கிய அரசாங்கமா என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும்; பிரிவுகளுக்கு இடையே உரல் இருக்கிறதா என்று பார்ப்போம்; யார் நம்மை அணுக முடியும் அல்லது அணுக தயாராக இருக்கிறார்களா; ஐஎஸ்ஐயின் கட்டுப்பாட்டை நீர்த்துப்போகச் செய்ய முடியுமா – இப்போது அந்த விளையாட்டை விளையாட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.

தலிபான்களைக் கையாள்வதில் பாகிஸ்தானுடன் நாம் ஒத்துழைக்க முடியுமா – இப்போது நம் உறவுகளின் ஒட்டுமொத்த நிலையைப் பார்த்தால் அது மிகவும் கடினமாகத் தெரிகிறது. 2010-13 வரை நான் காபூலில் தூதராக இருந்தபோது, ​​விஷயங்கள் மிகவும் சிறப்பாக இருந்தபோதுகூட, பாகிஸ்தானியர்கள் அடிக்கடி நீங்கள் ஆப்கானிஸ்தானைப் பற்றி எங்களிடம் பேச வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம் என்று கூறுவோம். ஆனால் அவர்கள் அதை ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் அவர்கள் அதில் மதிப்பெண் எடுப்பதில் மட்டுமே ஆர்வம் காட்டினார்கள்.

தலிபான்களுக்குள் உள் எதிர்ப்பு தொடர்பாக:

நாம் கண்ட தன்னிச்சையான எதிர்ப்பு மிகவும் நெருக்கமானது. தலிபான் ஆட்சியை நிராகரிக்கும் பெண்களின் எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டங்கள் … ஆகஸ்ட் 19 ஆப்கானிஸ்தான் சுதந்திரத்தின் ஆண்டுவிழா, மற்றும் ஆப்கான் கொடியுடன் காபூலில் நீண்ட ஊர்வலங்கள் இருந்தன. குனார், அசதாபாத், கோஸ்ட் மற்றும் ஜலாலாபாத் போன்ற இடங்களிலும், பஷ்தூன் அல்லாத பகுதிகளிலும், இந்த கொடி எதிர்ப்புகள் பிடித்துள்ளன.

இந்த எதிர்ப்பு பஞ்ஸிரிகள், தாஜிக்கள் மற்றும் பிற இனக்குழுக்களிடையே மட்டும் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால், தலிபான்கள் மத்தியில் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் பஷ்துன்களிடையே கூட தலிபான் ஆட்சி பற்றி வெறுப்பு இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஹெராத்தில் இஸ்மாயில் கான் மற்றும் மசார் பகுதியில் (உஸ்பெக்) ஜெனரல் தோஸ்தம் மற்றும் (தாஜிக்) அட்ட நூர் ஆகியோரின் எதிர்ப்பில் ஒரு வகையான முயற்சி இருந்தது. அஷ்ரப் கனி அரசாங்கத்தின் சரணடைதல் காரணமாகவும், ஓரளவிற்கு கிசுகிசுக்கப்பட்ட அறிவுறுத்தல்கள் இராணுவப் பிரிவுகளுக்குச் சென்று சண்டையிட வேண்டாம் என்று தோன்றியது.

ஆப்கானியர்கள் பெரிதும் சிக்கியதற்கு ஒரு காரணம், போர் மற்றும் பயங்கரவாதத்தால் சோர்வு, ஒரு வகையான ராஜினாமா; அரசாங்கத்துடனான முழுமையான துண்டித்தல், சக்தியற்ற உணர்வு ஆகியவை ஒரு காரணமாக இருந்தது. எனவே, அவர்கள் ஒரு காலத்தில் தலிபான்களைப் பார்த்தபோது … ஒரு பெரிய பிரச்சாரப் போர், வெல்ல முடியாத தன்மை மற்றும் தவிர்க்க முடியாத ஒரு உருவத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வகையான உளவியல் போர், அதற்குப் பதிலடியை ஆப்கானியப் படைகள் உண்மையில் வைக்கவில்லை என்பதைக் கண்டது. ஒரு சண்டையில், பெரும்பான்மை (மக்கள்) அலை மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

பொது மன்னிப்பு மற்றும் பொறுப்பை உணர்த்தும் வகையில், தாலிபான்கள் செய்தி அனுப்புவது போல் செயல்படுகிறார்களா என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும். அது களத்தில் தெரியவில்லை. தலிபான் போராளிகள் திட்டமிடல்களுடன் நடக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஆதரவானவர்கள் அல்லது அவர்களை எதிர்ப்பவர்கள் என மக்கள் அடையாளம் காணப்பட்டனர்; இந்தியாவுடெருக்கமாக பழகிய மக்களைப் பற்றிய அச்சங்கள் இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். இதற்கிடையில், பணப் பற்றாக்குறையும் உள்ளது. அன்றாட வாழ்க்கைக்கு ஏற்பாடுகளைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. விமான நிலையத்திற்கு செல்லும் பாதையைத் தடுத்ததில், காபூலில் இருந்த அனைவரையும் அவர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும்படி கட்டாயப்படுத்தினர். சர்வதேச சமூகம் அவர்களை சமாளிக்க கட்டாயப்படுத்த அவர்கள் களத்தில் தங்கள் இருப்பை மேம்படுத்துகிறார்கள். அது மனிதாபிமான பிரச்சினைக்கும் பொருந்தும்.

பார்வையாளர்கள் கேள்வி

20 ஆண்டுகளாக 3,00,000 ஆப்கான் துருப்புக்கள் அமெரிக்கர்களால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டது ஏன்?

3,00,000-3,50,000 வரை ஒரு வலுவான ஆப்கானிஸ்தான் இராணுவம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், அமெரிக்கர்கள் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு திறன்களில் மட்டுமே முதலீடு செய்தனர்; அவர்கள் ஒருபோதும் எல்லைகளைப் பாதுகாக்கும் அல்லது பிரதேசத்தை வைத்திருக்கும் ஒரு இராணுவத்தை உருவாக்கவில்லை. மேலும், அவர்களுக்கு பீரங்கி, கவசம், தளவாடங்கள், இயக்கம், பொறியியல் மற்றும் தகவல் தொடர்பு திறன் ஆகியவற்றை வழங்கவில்லை. அந்த இராணுவம் 3,00,000-க்கும் மேல் இருந்ததா என்பதும் கேள்விக்குரியது. மேலும், அதில், மற்ற சிக்கல்களும் இருந்தன – இராணுவ நியமனங்கள் மற்றும் பழைய இனப் போட்டிகள் போன்றவை இருந்தன.

இந்தியா தவறாக நம்பியதா? ஆப்கானிஸ்தான் மீதான கொள்கையை முழுமையாக மாற்ற வேண்டுமா?

நாங்கள் ஒரு முற்போக்கான ஆப்கானிஸ்தான் மீது நம்பிக்கை வைத்தோம். கடந்த 25 ஆண்டுகளில் எங்களுக்கு பலன் கிடைத்தது. திடீரென்று குதிரைகளை மாற்றுவதன் மூலம், நீங்கள் அங்கே எங்கேயும் இருக்க முடியாது. மேலும், ஜனநாயகம் தீவிரவாதத்திற்கு ஒரு மருந்தாக இருக்கும் என்று நாங்கள் நம்பினோம். ஆப்கானிஸ்தானில் ஜனநாயகம் நடைமுறையில் இருந்த விதம் அதற்கு வழிவகுக்கவில்லை. ஆனால், மக்கள்-மக்களுக்கிடையிலான உறவை மீண்டும் வலுப்படுத்த நாங்கள் எங்களால் முடிந்தவரை முயற்சித்தோம். இந்தியாவிலிருந்து ஒரு டாலர் வந்தால் அது அமெரிக்காவிலிருந்து வருகிற நூறு டாலருக்கான மதிப்புடையது என்று கர்சாய் சொல்வார்.

தலிபான்களின் அரசியல் அலுவலகத்தின் தலைவராகவும், குழுவின் இணை நிறுவனராகவும் இருக்கும் முல்லா பரதர், மறைந்த தலிபான் நிறுவனர் முல்லா உமரின் மகன் முல்லா முகமது யாகூப் மற்றும் ஷேர் முகமது அப்பாஸ் ஸ்டான்க்ஸாய் ஆகியோர் ஆப்கானிஸ்தான் அரசாங்கத்தின் உயர் பதவிகளில் இருப்பார்கள்.

1996ல் கடைசியாக தலிபான்கள் ஆப்கானிஸ்தானைக் கைப்பற்றியபோது, ​​அவர்கள் எந்த வடிவிலான அரசாங்கத்தை நிறுவுவார்கள், யார் நாட்டை ஆள்வார்கள் என்ற கேள்வி இல்லை. அவர்கள் ஒரு வெற்றிடத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இயக்கத்தை ஆரம்பித்ததில் இருந்து தலைமை வகித்த தனித்துவமான மதகுரு முல்லா முகமது உமர் பொறுப்பேற்று வழிநடத்தினார்.

இருப்பினும், சூழ்நிலைகள் இன்று மிகவும் வித்தியாசமாக உள்ளன. 60 வயதான இஸ்லாமிய சட்ட அறிஞர் ஹைபத்துல்லா அகுந்த்ஸடா, அவரது முன்னோடி அக்தர் மன்சூர், 2016ல் ஆப்கானிஸ்தான்-பாகிஸ்தான் எல்லை அருகே அமெரிக்க ட்ரோன் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டபோது, அகுந்த்ஸடா ​​நாட்டின் தலைவரானார். புதிய ஆப்கானிஸ்தான் அரசுக்கு முல்லா அப்துல் கனி பரதர் தலைமை தாங்குவார் என தலிபான் வட்டாரங்கள் உறுதி செய்துள்ளன ராய்ட்டர்ஸ் வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

தலிபான்களின் அரசியல் அலுவலகத்தின் தலைவராகவும், அக்குழுவின் இணை நிறுவனராகவும் இருக்கும் பரதர், மறைந்த தலிபான் நிறுவனர் முல்லா உமரின் மகன் முல்லா முகமது யாகூப் மற்றும் ஷேர் முகமது அப்பாஸ் ஸ்டான்க்ஸாய் ஆகியோர் அரசாங்கத்தின் மூத்த பதவிகளில் இணைந்துள்ளனர் ராய்ட்டர்ஸ் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

“அனைத்து முன்னணி தலைவர்களும் காபூலுக்கு வந்துவிட்டனர். அங்கு புதிய அரசாங்கத்தை அறிவிப்பதற்கான ஆயத்த பணிகள் இறுதிக் கட்டத்தில் உள்ளன” என்று தலிபான் அதிகாரி ஒருவர் ராய்ட்டர்ஸிடம் கூறினார்.

முல்லா அப்துல் கனி பரதர் யார்?

முல்லா பரதர் போபால்சாய் பஷ்துன் பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்தவர். இவர், முதல் அமீர் முல்லா முஹம்மது உமர் உடன் இணைந்து தலிபானை உருவாக்கிய இணை நிறுவனர் என்று அறியப்படுகிறார். தலிபானின் சில டஜன் உண்மையான உறுப்பினர்களில் பரதரும் இருந்தார். தற்போது குழுவின் அரசியல் அலுவலகத்திற்கு தலைமை தாங்குகிறார். அவரது பெயருக்கு சகோதரர் என்று பொருள். இந்த பெயர் பாசத்தின் அடையாளமாக முல்லா உமர்ரால் வழங்கப்பட்டது.

1968ல் தெற்கு ஆப்கானிஸ்தானின் உருஸ்கான் மாகாணத்தில் செல்வாக்கு மிக்க பஷ்டூன் பழங்குடியினரில் பிறந்த முல்லா பரதர், முஜாஹிதீன் கெரில்லாக்களுடன் சோவியத் துருப்புக்களுக்கு எதிராக போராடினார். ஆப்கானிஸ்தான் அரசாங்கம் அவர்கள் விட்டுச் சென்றது. 1989ல் ரஷ்யர்கள் வெளியேறிய பிறகு, அந்நாடு போர் வீரர்களுக்கு இடையே உள்நாட்டுப் போரில் விழுந்தது. அதன் பிறகு, முல்லா பரதர் தனது முன்னாள் தளபதியும் மதிப்புக்குரிய மைத்துனருமான முகமது உமருடன் கந்தஹாரில் ஒரு மதரஸாவை நிறுவினார். இந்த இரண்டு முல்லாக்களும் சேர்ந்து, தாலிபானை நிறுவினார்கள். இஸ்லாமிய அறிஞர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட இந்த இயக்கம், நாட்டின் மதச் சுத்திகரிப்பு மற்றும் எமிரேட் உருவாக்கம் ஆகியவற்றிற்காக அர்ப்பணித்துகொண்டது.

பரதர், முல்லா ஒமரின் துணையாக மிகவும் திறமையான உத்திகளை வகுப்பவர் என்று பரவலாக நம்பப்பட்டார். 1996ல் தலிபான்கள் ஆட்சிக்கு வந்த முக்கிய கட்டிடக் கலைஞர் ஆவார். தலிபான்களின் 5 ஆண்டு கால ஆட்சியின்போது, ​​அமெரிக்கா மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் படைகளால் வெளியேற்றப்படுவதற்கு முன்பு, பரதர் பாதுகாப்புத் துறை துணை அமைச்சர் உள்ளிட்ட முக்கிய பதவிகளை வகித்தார்.

தலிபான்களின் 20 வருட நாடுகடத்தலின் போது, ​​பரதர் ஒரு சக்திவாய்ந்த இராணுவத் தலைவர். ஒரு நுட்பமான அரசியல் இயக்குனர் என்ற நற்பெயரைக் கொண்டிருந்தார். இருப்பினும், மேற்கு நாடுகள் அவரது அதிகாரங்களைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருந்தன. இறுதியாக, ஒபாமா நிர்வாகம், 2010ல் அவரை கராச்சியில் கண்டுபிடித்து ஐஎஸ்ஐயைக் கைது செய்ய வற்புறுத்தியது. 2010ம் ஆண்டில், பரதர் ஐஎஸ்ஐயால் தடுத்து வைக்கப்பட்டார். ஏனெனில், அவர் சமகால பேச்சுவார்த்தைக்கான சமரச பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு பதிலளிக்கத் தொடங்கினார். கர்சாய் என்னவாக இருந்திருந்தாலும் அவர் பாகிஸ்தானின் மனிதர். ஆனால், அவர் பதவியில் இருந்த ஆண்டுகளில், சில மாதங்களுக்கு முன்பு வரை, மோதலில் பாகிஸ்தான் இராணுவத்தின் பங்கு பற்றி குரல் கொடுத்தார்.

பரதர் 8 ஆண்டுகள் சிறைவாசம் அனுபவித்தார். டிரம்ப் நிர்வாகம் 2018ல் தலிபான்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியபோதுதான் அவர் விடுவிக்கப்பட்டார். அமெரிக்க சிறப்புப் பிரதிநிதி ஜல்மே கலீல்சாத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய 9 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட தலிபான் குழுவின் தலைவராக இருந்தார். அவர்கள் இருவரும் கடந்த ஆண்டு தோஹா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டவர்கள். இந்த ஒப்பந்தப்படி, தலிபான்கள், அல்கொய்தா அல்லது ஐஎஸ்ஐஎஸ் அமைப்பிற்கு தஞ்சம் அளிக்கக்கூடாது என்ற நிபந்தனையின் பேரில் அமெரிக்கா தனது படைகளை திரும்பப் பெற ஒப்புக்கொண்டது. மேலும், தலிபான்கள் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர ஒரு அரசியல் தீர்வுக்கு வர மற்ற ஆப்கானியர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும்.

பின்னர், அவர் தலிபானின் தலைமை தூதராக ஆனார். பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனா போன்ற பிராந்திய வல்லரசுகளின் அதிகாரிகள், பிற இஸ்லாமிய இயக்கங்களின் தலைவர்களுடன் டஜன் கணக்கான நேருக்கு நேர் சந்திப்புகளை நடத்தி, அதிபர் டிரம்பிற்கு தொலைபேசியில் பேசினார்.

பரதரின் அதிகாரத்தின் எழுச்சியின் பொருள் என்ன?

தலிபான்கள் ஆகஸ்ட் 15ம் தேதி காபூலைக் கைப்பற்றிய பிறகு தனது முதல் கருத்தில், பரதர் தனது ஆச்சரியத்தை ஒப்புக்கொண்டார். “ஆப்கானிஸ்தானில் நாங்கள் வெற்றி பெறுவோம் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை” என்று கூறினார். கறுப்பு தலைப்பாகை அணிந்து, வெள்ளை அங்கியை அணிந்து, கண்ணாடி அணிந்து தலிபான்களின் இணை நிறுவனர் நேராக கேமராவைப் பார்த்தபோது, ​​இப்போது சோதனை வந்துவிட்டது என்று அவர் கூறினார். “நமது தேசத்திற்கு சேவை செய்து பாதுகாக்கும் சவாலை நாம் சந்திக்க வேண்டும். மேலும் அது ஒரு நிலையான வாழ்க்கையை முன்னோக்கி அளிக்க வேண்டும்.” என்று கூறினார்.

எப்படி இருந்தாலும், அவர் ஆப்கானிஸ்தான் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பை ஏற்க உள்ளார். கடந்த காலத்தின் பிணைப்பிலிருந்து தாலிபான்கள் வெளியேற இயலாமை தெளிவாகத் தெரிகிறது. பாகிஸ்தானுடனான அவரது உறவைப் பற்றி பேசும்போது, ​​பரதர் இப்போது அவர்களுடன் சமாதானம் செய்தாரா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அது பேச்சுவார்த்தைகளின் மூலம் தலிபான்களைக் கைப்பற்றியது. ஆனால், புதிய அரசாங்கத்தின் தலைவராக, பாகிஸ்தான் பாதுகாப்பு அமைப்பான இராணுவம் மற்றும் ஐஎஸ்ஐ -யை விட அவர் சுதந்திரமான எண்ணம் கொண்டவராக இருப்பார் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

வயது ஒரு பெரிய காரணியாக செயல்படவில்லை என்ற போதிலும், உடல் பலவீனம் போன்ற உடல்நலக் கோளாறு உள்ள நபர்களுக்கு கொரோனா தடுப்பூசிக்கு பிறகும் நோய்வாய்ப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் இரண்டு மடங்காக உள்ளது.

Covid19 Double vaccination : லண்டன் கிங்ஸ் கல்லூரியின் ஆராய்ச்சியாளர்கள் நடத்திய ஆராய்ச்சி முடிவுகளை தி லான்செட் இன்ஃபெக்சியஸ் டிசீசஸ் என்ற இதழில் வெளியிட்டுள்ளனர். இரட்டைத் தடுப்பூசிகள் செலுத்திய பின்னர் கொரோனா தொற்று ஏற்பட முற்றிலுமாக வாய்ப்புகள் இல்லையென்றும், நீண்ட கால கொரோனா பாதிப்பு பாதியாக குறையும் என்றும், 73% வரை மருத்துவமனையில் சேர்வது தவிர்க்கப்படும் என்றும் 31% வரை தொற்றுக்கான அறிகுறிகள் குறையும் என்றும் அந்த ஆராய்ச்சி முடிவுகள் அறிவித்துள்ளது.

ஆராய்ச்சியாளர்கள் பங்கேற்பாளர்களின் தரவுகளை பகுப்பாய்வு செய்தனர், UK ZOE கோவிட் அறிகுறி ஆய்வுக்கான ஆப்பில் டிசம்பர் 8, 2020 மற்றும் ஜூலை 4, 2021 க்கு இடையில் 1,240,009 (முதல் டோஸ்) மற்றும் 971,504 (இரண்டாவது டோஸ்) தடுப்பூசியை செலுத்திக் கொண்ட இங்கிலாந்து மக்கள் குறித்து பகுப்பாய்வு செய்தனர்.

ஆராய்ச்சியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முடிவுகளை செய்திக்குறிப்பில் வெளியிட்டுள்ளது கிங்ஸ் கல்லூரி. அதன் முக்கிய முடிவுகள் கீழே

தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ளாதவர்களுக்கு இருக்கும் அதே வகையான அறிகுறிகள் தான் இவர்களிடமும் இருக்கிறது. வாசனை இழப்பு, காய்ச்சல், சளி, தலைவலி மற்றும் உடற்சோர்வு. ஆனால் இதன் தாக்கம் தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டவர்களிடம் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும் நிறைய அறிகுறிகளை பெறுவதற்கான சாத்தியக் கூறுகளும் குறைவாகவே உள்ளது.

கொரோனா தடுப்பூசி செலுத்திக் கொண்டவர்களிடம் இருக்கும் ஒரே ஒரு பொதுவான அறிகுறி தும்மல் மட்டுமே.

பெரும்பாலான பின்தங்கிய பகுதிகளில் வசிக்கும் மக்கள் ஒரு தடுப்பூசிக்குப் பிறகு தொற்றுநோய்க்கான அதிக ஆபத்தில் உள்ளனர்.

வயது ஒரு பெரிய காரணியாக செயல்படவில்லை என்ற போதிலும், உடல் பலவீனம் போன்ற உடல்நலக் கோளாறு உள்ள நபர்களுக்கு கொரோனா தடுப்பூசிக்கு பிறகும் நோய்வாய்ப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் இரண்டு மடங்காக உள்ளது.

Source: King’s College London

Last week, the Centre released the ‘National Monetisation Pipeline’, a document listing the various public assets that will be leased out to private companies over the next four years. The government believes that monetising underutilised public assets will bring in almost Rs. 6 lakh crore to the government and help build new infrastructure to boost the economy. The Opposition has accused the government of selling off valuable national assets to “crony capitalists”. In a conversation moderated byPrashanth Perumal J., Montek Singh Ahluwalia and Ajay Shah discuss this move. Edited excerpts:

What do you think of the government’s idea of monetising operating assets to build fresh assets?

Ajay Shah:The grand strategic question is this: on the one hand, we have the government developing and owning public assets forever. And this has certain consequences. On the other, we have the public-private partnership (PPP) model, where the private sector will develop and operate assets. We have found that the PPP model runs into many difficulties. The government does not have the capacity to enter into contracts and deal with contract negotiations and difficulties. Many pieces of the development process are difficult for private people to solve. So, is there a way out? Conceptually, it seems that there is a way out, which is that the government should do the early development of infrastructure, which is the high-risk phase, create an operating asset, and then sell the asset off to private people. So, the asset goes off the public balance sheet and into the private balance sheet. The money collected by the government can go back into developing new assets. I think there is merit in this thought process given the constraints of state capacity in India.

Montek Singh Ahluwalia:Many people have reservations about bringing in the private sector into infrastructure. There is no dispute that we need more infrastructure but the public sector simply doesn’t have the resources to build it. There are two possible responses. One, for new infrastructure, one can think of bringing in the private sector, set up a contractual framework for what it has to do, and then let it bring its own resources. The second is to recognise that there are more risks in the construction stage and it is perhaps better to let the public sector build the asset and then sell it off to private players or if not an outright sale, let the private sector manage it. We have a huge amount of infrastructure to build in the future and we have huge value embedded in existing infrastructure. So, why not realise that value and let the public sector use the resources to build the infrastructure we need?

Of course problems will arise. The first is whether you are realising adequate value from the assets. This depends on the quality of the bidding process and whether enough private players are attracted to bid. The second is cronyism. The only way of ensuring that asset monetisation doesn’t lead to cronyism is to make the bidding conditions such that the people eligible to bid are not a small, predetermined set. However, because of the capital intensity of the project, not everybody is going to be able to bid. Even so, you can ensure that there is sufficient participation.

Why would the government choose asset monetisation over outright privatisation?

MSA:I don’t know what considerations went into making that decision. I think we should do monetisation and privatisation because we don’t know what’s best. One reason that the government might not want to do outright privatisation is if it involves the transfer of a scarce resource like land. Land is so valuable that you may not want to just hand it over. It’s easier to justify a 30-year lease because at the end of that lease the land stays with the government. In another context, if the land is of no great value, you could simply hand it over. That’s why I feel that these are issues of choice.

AS:I would like to put more considerations on the table on the trade-off between outright privatisation and asset monetisation. The first is: do we want to build a society where there is a gigantic public sector? How much do we want state domination of society? My view is that reduced state domination of society is important. The second aspect is practical. When a private person builds an infrastructure asset, it tends to get done better because a person has self-interest in making it a high-quality asset. The economist Lawrence Summers once famously said that never in the history of the world has anyone ever washed a rented car. If I’m a private investor in a highway through a complex asset monetisation contract, I do not really own the highway and I will take less care of the asset. Entering into a complex contract with a government organisation involves great risk because the Indian state is not a great party to have a contract with. So, a clean asset sale puts an end to the complexity of government interference.

Are there ways to ensure that there’s no asset stripping by private investors with limited time horizons?

MSA:When you have a 30-year contract, for example, your incentive to put money into the asset, which would ensure that it remains productive in the 31st, 32nd and the 33rd year, goes down compared to when you own it yourself. That’s an unresolved problem. People should think about that. One option would be that you allow a renewal of the lease even before the lease ends. But then you need a competitive process there. If you take the Taj Hotels, for example, which owns valuable property in Delhi on a fixed lease, they didn’t allow the hotel to run down right at the end of the lease in the hope that the lease will get renewed. So, the problem can be resolved.

AS:The question is how much complexity you want to build into a contract. Imagine that I’ve got a highway contract for 30 years. In the contract, the government can embed some clauses stipulating various conditions. But you’re soon starting to go closer to the complexity of the PPP world. The more complex you make the contract, the more difficult it is for the Indian state to achieve the state capacity required to uphold the contract. All too often the Indian state engages indadagiri,so private people are not comfortable entering into complex contracts with the Indian state. Now, that doesn’t mean that outright sale is easy. With an outright sale, we will still have a government regulator and we will face the problem of regulatory capacity. The trade-off is about the cost of building regulatory capacity versus the cost of building contracting capacity.

What about the risk of assets being owned by a few large companies and its impact on consumers?

MSA:Because of the limited number of private players, bidding for assets may not be totally fair. If you open up bidding to include foreign players, then you’re not limited to small players. As far as the consumer becoming hostage to a particular player is concerned, many of these projects by their very nature are monopolies. You don’t have competition in the sense that if you’re handing over a road from Delhi to Agra to a private player, there isn’t a parallel road competing with it. You can maybe go by rail, or you can go by air. But there’s only one major highway between Delhi and Agra and you certainly don’t want the person who has got it to start behaving like a monopolist. So, what do you do? You lay out in the operating contract that you signed the terms of service. Now all this is subject to the government’s poor contracting ability. But in principle, it is possible to have a relatively more complex contract, and to have a way of adjudicating within the terms of that contract with a sufficiently credible, independent set of regulators. This may not be easy because many people believe that regulators appointed by the government will give judgments favourable to the government. So, the regulatory authority should not be under the institutional control of the ministry that enters into the contract. But these are all areas we need to experiment with. Here, however, the critical thing to ask is: what’s the alternative? We could limit ourselves to what the government can do with its own resources and accept the lower trajectory of infrastructure development; or we could take these risks and go for a higher trajectory. We should do the latter.

AS:I agree with what Montek said about experimenting with many pathways rather than presuming that we know the right answer. I feel that if you have a simple problem like a highway, then outright sale to the private sector makes more sense. But there are many problems that are far more subtle. So, I feel it’s healthy for us as a society to go in with an epistemic scepticism and an approach of experimentation and learning. About crony capitalism, I would like to say that opening up bidding to global players will be extremely valuable, not least because the vast amounts of money required to build infrastructure are best financed through global corporate finance structures. Overseas organisations are particularly important in obtaining the most efficient arrangements because Indian financial organisations need to deal with the infirmities of Indian finance. I’m attracted to dispersed shareholding companies as the owners of operating assets. A lot of elements of policy can and should be modelled in favour of more competition.

How do we overcome issues that have stymied past disinvestment and monetisation efforts?

MSA:The history of our efforts at privatising is littered with cases where the system doesn’t actually want to privatise. So, it puts forward conditions which to the government look very sensible. For example, any government would like to say when it is privatising something that the new owner will not be able to get rid of excess staff. But if you’re a private owner, making management changes and also scaling down excess labour is one of the key things in efficiency. If you come up with a privatisation proposal which says that you can’t get rid of the staff, you’re going to end up with poor bids. In the mid-1980s, when Rajiv Gandhi was the Prime Minister, it was agreed that we can privatise Scooters India. At that time, Bajaj Auto was willing to take over on conditions that were quite reasonable. But the conditions that the ministry came up with were guaranteed to make Bajaj Auto say, ‘no, thank you’. I don’t know the conditions that will be imposed in the asset monetisation programme. But I think these are the sorts of things that should be addressed upfront in a policy document.

AS:Take the example of a Food Corporation of India warehouse in Mumbai occupying 120 acres of land. The question should be whether you really want a government asset occupying such a large area of land in Mumbai. The best imaginable use of that land is probably to sell it off, raise money and pay down public debt. So, that’s a classic privatisation question. If you try to view this through an asset monetisation lens, you will start thinking, ‘I want to give this asset to a private vendor, who will continue to store wheat in it as an agent of the government for the next 30 years’. That really does not make much sense. So I think we should be asking first principles questions about how many of these assets we really want under government control.

When a private person builds an infrastructure asset, it tends to get done better because a person has self-interest in making it a high-quality asset.

In normal circumstances, when a mistake is understood and suffered, one tends to learn from it and not repeat it. Unfortunately, this does not hold true in the case of the policymakers who are bent upon permitting projects and large-scale infrastructure in the already fragile and vulnerable Ganga-Himalayan basin. Recurrent disasters in the last decade in the State of Uttarakhand have been studied and analysed. And in every disaster, the increasing anthropogenic pressure in this area has been found to be a direct or an indirect contributor. The most recent example is the Rishi-Ganga valley disaster, in February this year which claimed over 200 lives as the river turned into a flood carrying a heavy load of silt and debris and demolishing hydropower projects along its course. While science and logic tell us to press on with conservation and protection in these sensitive areas, our Government has decided to go in the dangerous and opposite direction.

The background

The affidavit filed recently by the Ministry of Environment, Forest and Climate Change (MoEFCC in an ongoing matter in the Supreme Court of India has recommended the construction of seven partially constructed hydroelectric projects in the Uttarakhand Himalaya. This essentially goes against the core mandate of the Ministry — which is to conserve the country’s natural environment — and one of the prominent electoral promises of the Government, the rejuvenation of one of the country’s major rivers, the Ganga. After the Kedarnath tragedy of 2013, insuo motucognisance by the Supreme Court, an expert body (EB-I) was constituted to investigate whether the “mushrooming of hydro-power projects” in the State of Uttarakhand was linked to the disaster. In its findings, EB-I said there was a “direct and indirect impact” of these dams in aggravating the disaster. Paving the way for the projects, the Ministry formed committee after committee until it got approval for these projects with some design changes.

This affidavit, dated August 17, reveals that the Government is inclined towards construction of 26 other projects, as in the recommendation of the expert body (EB-II; B.P. Das committee). The conclusions of the first expert body (EB-I), chaired by Ravi Chopra, that had flagged the incalculable environmental risks of such structures have been conveniently sidelined and overwritten by EB-II whose mandate has been to pave the way for all projects through some design change modifications. Politicians in cahoots with private developers are bent upon going ahead with such projects for short-term monetary gains despite the dire warnings of climate change threats and environmental challenges. It must be noted that the latest report of the Intergovernmental Panel on Climate Change has special significance in the context of fragile mountainous ecological regimes.

Dangerous reversal

The aforementioned affidavit submitted by the MoEFCC conceals the Ministry’s own observations and admissions given in its earlier affidavit dated May 5, 2014 which admitted that hydroelectric projects did aggravate the 2013 flood. Interestingly, the recent affidavit also conceals the minutes of the meeting and decision taken by the Prime Minister’s Office (PMO) on February 2, 2019 in this regard. The minutes of this meeting make the policy decision of there being “no new hydropower projects” on the Ganga along with the cancellation of those that have not reached at 50% of its construction. This in itself is a bizarre demarcation because on one hand there is an acceptance of the devastative impact of the dams (and the decision not to have more) while on the other, there is a push to still pursue them on an unfounded logic of money having been spent on them. Should we continue with a mistake made or make amends?

The sustainability of the dams in the long term is highly questionable as hydropower solely relies on the excess availability of water. Climate change models are clear about the cascading impacts of global warming trends on the glaciers of the Himalaya — the main source of water in the region that sustains the drainage network within the mountain chain. Temperatures across the region are projected to rise by about 1°C to 2°C on average by 2050. Retreating glaciers and the alternating phases of floods and drought will impact the seasonal flows of rivers.

The most crucial aspect is the existence of sediment hotspot paraglacial zones, which at the time of a cloud burst, contribute huge amounts of debris and silt in the river, thereby increasing the river volume and the devastation downstream. The flash floods in these Himalayan valleys do not carry water alone; they also carry a massive quantity of debris. This was pointed out by EB-II alongside its recommendation not build any projects beyond 2,000 metres or north of the MCT, or the Main Central Thrust (it is a major geological fault). The existing fully commissioned dams in the region are already indicative of the fact that these high-capital intensive ventures have negatively impacted local communities and their livelihoods. It is high time the MoEFCC formulated a written position on climate change adaptation with respect to the hydropower sector, after a thorough public discourse.

‘Risk-laden artifacts’

Amelie Huber, a political ecologist who has conducted extensive research on the hydropower development in northeast India, says that the dams in the mountainous regions that are exposed to earthquakes, floods, extreme rainfall, avalanches and landslides, are “risk-laden artifacts” (https://bit.ly/3t8u6EE). The dominantly clichéd discourses on hydropower as a renewable source of green energy promoted by the dam lobby, deliberately ignore the contentious externalities such as social displacement, ecological impacts, environmental and technological risks.

Factor of climate change

These discourses assume great significance in the Himalayan terrains as these projects exacerbate ecological vulnerability, in a region that is already in a precarious state. The intense anthropogenic activities associated with the proliferation of the hydroelectric projects in these precarious regions accelerate the intensity of flash floods, avalanches, and landslides. The additional element of climate change makes these scenarios much worse. About 15% of the great earthquakes (of magnitudes greater than 8) of the 20th century took place in the Himalaya and many of its segments are likely to see a period of intense earthquake activity in the future, as studies show. The 2015 Nepal earthquake is a case in point. Several dams were damaged in that event destroying a third of Nepal’s hydropower.

The recent events such as the Rishi Ganga tragedy and the disasters of 2012 (flashfloods), 2013 are examples of how hydroelectric projects which come in the way of high-velocity flows aggravate a disaster and should be treated as a warning against such projects in the disaster-prone Uttarakhand river valleys. The proliferation of dams is not restricted to Uttarakhand. By 2007, Sikkim had entered a contract with private public sector players for development of 5,000 MW and Arunachal Pradesh signed memoranda of understanding in 2010 for 40,000 MW. As Ms. Huber points out, “these agreements thrived on speculative investments and political brokering.... Private companies... often partner with public companies — have minimal accountability or experience in the courier and logistics, real estate, steel fabrication, and tourism sectors”.

She cites the example of the 510 MW Teesta V hydropower plant in central Sikkim, commissioned in 2008. The local communities have been complaining about the sinking of mountain slopes, drying up of springs, development of fissures and increased incidents of landslides. The construction and maintenance of an extensive network of underground tunnels carrying water to the powerhouses contribute to the failure of mountain slopes.

Several people in the Tapovan Vishnugad hydroelectric project were washed away earlier this year, while scores were buried in the debris of the 2013 floods aggravated by the Phata-Byung and Singoli-Bhatwari hydroelectric projects of the Kedarnath valley. Many lives and livelihoods were lost in the Ukhimath flash floods of 2012 where the Kali-Ganga and Madmaheshwar dams are located. The dangers of an impending earthquake or flash flood loom large over the highly vulnerable Chamoli region where Vihsnugad-Pippalkoti is based. We are already aware of the massive impact of the Tehri hydroelectric project, if an unfortunate catastrophe strikes this gigantic structure.

The river must flow free

These are the projects that have been approved by the Government with no science backing them but with several scientific truths demanding their cancellation. A preposterous amount of money is being wasted in the construction of these dams that will always function much below their efficiency, cause the loss of water and forests, and render the area fragile. By the time they are constructed, the cost of electricity generated will also be phenomenally high and would have no buyers. Considering the environmental and cultural significance of these areas, it is imperative that the Government refrains from the economically challenged rapacious construction of hydroelectric projects and declares the upper reaches of all the headstreams of the Ganga as eco-sensitive zones. It must allow the river to flow unfettered and free.

Mallika Bhanot is a member of Ganga Ahvaan, a citizen forum working towards conservation of the Ganga and the Himalayas. C.P. Rajendran is an adjunct professor at the National Institute of Advanced Studies, Bengaluru

The decision of the authorities of the University of Delhi to remove the texts by Dalit writers Bama Faustina Soosairaj, Sukirtharani and Mahasweta Devi from the undergraduate courses of English literature should worry the academic community for the reasons given and the manner in which it was done.

Consultative syllabus drafting

These writings were part of different papers of the undergraduate programme. The syllabus was drafted through a long process of consultation with the teachers of the undergraduate programme and approved unanimously. There was no dissent note even from any of the faculty members. The established norm requires the courses to be endorsed by the academic council, which comprises teachers from all disciplines and is the apex body of the university for academic matters. Usually, the council respects the academic decision of the department concerned. But the University of Delhi has created another layer of an oversight committee to look at the syllabus cleared by the department before putting it up for discussion by the academic council. It consists of nominees of the authorities. One need not say that this is an unnecessary arrangement as there is another standing committee of the academic council to look at any objections to the courses.

It is this committee which ignored and overruled the collective academic wisdom of the department of English and arbitrarily removed these texts. And the members of the academic council, ignoring the protests from their colleagues from the English department, seconded the decision of the oversight committee. They know well that these writings must have been chosen after a long debate and discussion among the faculty members teaching these courses. There are certain departments which take this task seriously and there are some which do not bother about the rigour of the process. The department of English cannot be faulted for a lack of rigour at least.

This insensitivity of the academic council towards the intellectual labour put in by their colleagues of the English department is a sign of lack of collegiality in the apex body. It is disturbing that a majority of the members of this body, most of them nominees of the Vice-Chancellor and ex-officio members, choose to follow the wishes of the authority. This is not their role. They abdicate their responsibility by not engaging with academic arguments and simply toeing the line of the authorities.

The FYUP rollback case

One must also note that this very academic council also took a momentous decision of introducing the four-year undergraduate programme (FYUP) without any discussion. The casual approach of the academic council in a matter such as this explains why it did not care about this ‘small’ issue of three texts. We had witnessed the same pusillanimity when the academic council had approved the FYUP in 2012 and then withdrew it in 2014 at the instance of the Government. The academic council showed no embarrassment in rolling back what it had termed as a historic and revolutionary step only two years earlier! I remember asking the then head of my department the reason why he had voted for FYUP and he nonchalantly told me that it was for the ‘people above’ to think and not his concern.

We, as teachers, do need to introspect about this internal, moral weakness for which only we are responsible. We make those bodies, be it departmental committees or faculty bodies or the academic council. It is we who fail the students and the university by not performing our role as members of these crucial committees. We forego our freedom of thought for the comfort of being on the ‘right’ side.

Patronising approach

Dismissing the criticism of the censoring of the syllabus the University said, “The university subscribes to the idea that the literary content forming part of the text in a language course of study should contain materials which do not hurt the sentiments of any individual and is inclusive in nature to portray a true picture of our society, both past and present. Such an inclusive approach is important for the young minds who imbibe the teaching-learning emanating from the syllabus in letter and spirit. Therefore, the content of the syllabus depicts the idea of inclusiveness, diversity and harmony.”

The patronising approach towards young minds aside, need one repeat that the role of the department of literatures is precisely this: to understand how emotions and sentiments are formed, to examine the claim of a sentiment to be universal, the question of whether the ‘subalterns can speak’, not only for themselves but for others too, and why the question of representation and voice is important? It is not enough to have space for the empathic and nationalist voice of Subramania Bharati. It is equally important to have the space for the assertive voices of Bama and Sukirtharani. The chairman of the committee is free not to look at things in terms of caste but he is not at liberty to erase the reality of castes. The removal of Draupadi and the refusal to have any text by Mahasweta Devi reveals the political bias of the committee. The story depicts the resistance of an Adivasi woman despite her being ravaged by the security forces, who confronts the ‘nation’ with the nudity of body. Obviously, it leaves the claim of the nation shamefaced.

It is dismaying

The department of English of Delhi University was one of the first to diversify and Indianise its syllabus by opening up to the writings from languages. In this process, it discovered many Indias, the silenced ones, those who are laying claim over this India, and exposed its students to them. It is sad that the process is now being reversed and that too by those who have no academic authority to do so. Even more dismaying is the fact that the larger academic community of the university watches this silently while this butchering takes place.

Apoorvanand is a teacher and writer

The new Zambian President Hakainde Hichilema’s landslide victory on August 12, in his sixth bid for high office, was a resounding rebuke against an unpopular rule. Mr. Hichilema, leader of the United Party for National Development (UPND), won by about a million votes more than his predecessor Edgar Lungu, of the Patriotic Front (PF), in an extremely polarised climate.

Army patrols in major cities on the eve of voting; a cyber security law enacted months earlier, ostensibly to prevent the dissemination of fake news; a shutdown of social media platforms on election day; and intimidation of independent media only heightened apprehensions of a rigged election. In the event, the country witnessed a record turnout of over 70%.

Contentious moves

Mr. Lungu had set his sight on extending his rule. First, he ensured that he could sidestepthe legally stipulated two-term limit for a President. In December 2018, the constitutional court upheld Mr. Lungu’s eligibility to run in last month’s elections. It maintained that the latter’s ascent in the January 2015 by-election could not be construed as a full first term because he was chosen to serve the remainder of his deceased predecessor’s tenure.

His second objective was to preclude the risk of losing in the event of a close contest. To this end, he devised a constitutional amendment last year to alter the two-stage election procedure. Under the proposal, if the candidate with the maximum vote failed to clear the 50%+1 ballot in the first round of polling, he would be authorised to explore a coalition government rather than face his closest rival in a run-off. The bill did not garner the requisite majority for a constitutional amendment.

No less contentious than these two moves was the manipulation of voter records. The electoral commission deferred the complex exercise of compilation of new voter registers until just a year before the August 2021 polls. The delay triggered a legal challenge on grounds that this contravened the constitutional requirement for continuous registration between elections. As millions of voters were allowed little over a month to register in the midst of COVID-19 restrictions, civil society groups voiced concerns about the potential disenfranchisement of large numbers of citizens. Defying past practice, the authorities further refused an independent audit of the new rolls.

The road ahead

Mr. Hichilema, a business tycoon, embarks upon a difficult task of putting Zambia’s public finances in order. As his government negotiates a bailout package from the International Monetary Fund (IMF), he can count on the support of the country’s veteran economists and central bankers who have publicly advocated such a deal. Africa’s second largest producer of copper, Zambia last year defaulted on around $12 billion in external debt. The government benefited from a G-20 initiative on concessional terms of repayment on bilateral lending following the outbreak of the COVID-19 pandemic. Private bondholders have, however, declined Lusaka’s plea to defer interest payments in the absence of an IMF rescue and reforms of its domestic finances. They also have concerns about all creditors being on an equal footing. Their concerns relate especially to the usually opaque terms that the Chinese investors enter into in their trading with African countries.

While the economic priorities of the new government in Lusaka undoubtedly need urgent attention, there could possibly be no trade-off with the consolidation of political and civil liberties that have been a major casualty in recent years. The country was described as one of the fastest eroding democracies in the world, by the 2021 report of the Varieties of Democracy Project. The millions who voted Mr. Hichilema to office would be quite anxious to see that stain erased at the earliest. For the incumbent, that would be no small feat.

Garimella Subramaniam is Director - Strategic Initiatives, AgnoShin Tecchnologies Pvt Ltd

As India ended its month-long presidency of the UN Security Council this week, the Government claimed a victory of sorts for chairing a session that resulted in the adoption of UNSC Resolution 2593, condemning terrorism and urging the Taliban to ensure human rights in Afghanistan. The Government has said that the resolution — sponsored by the U.S., the U.K. and France — addressed key Indian concerns, calling for the Taliban to ensure safe evacuations of Afghans wishing to leave and not allowing Afghan soil to be used for terrorist activity. The passage of the resolution was timely, practically coinciding with the exit of the last U.S. troops from Kabul, and the Taliban’s declaration of complete victory. It also followed on three discussions held under India’s chairmanship that have set out the expectations from the new regime in Afghanistan: the importance of upholding rights; to push for an inclusive, negotiated political settlement for government, and condemning all acts of terror, including the recent attack on Kabul airport; preventing any future attacks, and combating of the presence of UN-designated entities. However, the resolution did not contain any consequential language that would give the UNSC’s stated intentions any real teeth, and appears to accept the Taliban regime as the default force in Afghanistan.

While it is very early to consider more punitive action against the Taliban for violating their commitments by using the UN Charter’s “Chapter 7” mandate, that empowers the UNSC to maintain peace, it is disappointing that the India-chaired resolution does not contain language that would hold the new regime more accountable. The watered-down language was probably on account of severe opposition from Russia and China, who later decided to abstain. This divide in the P-5 nations will only prove to be counterproductive if the UNSC wants to remain “seized” of the situation, as the resolution affirms. It is hoped that the UN system acknowledges the powerful leverage it has in Afghanistan’s future and actualises all mechanisms in its mandate to monitor the progress of government formation. A major tool is the India-chaired 1988 (Taliban) Sanctions Committee, due to meet soon, which needs to ensure that no designated leader of the Taliban and their associates are given recourse to funds, arms or travel permission unless they show a commitment to international principles. The renewal, on September 17, of the UN Assistance Mission in Afghanistan’s mandate is another lever. As a concerned neighbour of Afghanistan, one that could be drastically affected by an uptick in terrorism there, and a believer in the UN-led multilateral order, India still has a role in Afghan’s future. While it has decided to embark on talks with the Taliban in Doha, it must continue to play that role on the world stage.

With over 66 crore vaccines administered since the vaccination drive commenced in January, India has now inoculated at least half its adult population with at least one dose, and 16% with two. There is a small, discernible rise in the number of new infections. Kerala, which contributes the bulk of infections, also has among the highest proportions of the population who are double vaccinated. This apparent paradox underlies concerns about the rise in ‘breakthrough infections’, or confirmed infections in those who took the second dose at least two weeks earlier. A recent study by CSIR scientists found that nearly a quarter of 600 fully vaccinated care workers were reinfected. Earlier studies from the CMC Vellore, and PGIMER, Chandigarh, too have reported between 1%-10% of fully vaccinated health-care workers as having been infected. However, less than 5% of them have required hospitalisation and no deaths have been confirmed, indicating the effectiveness of vaccines in preventing severe sickness and death. Internationally too, the trend is clear. Israel and the U.S. in spite of high vaccination coverage, continue to report new cases; though here too, the infection rate is much higher in the unvaccinated. The prime suspects, internationally as well as in India, is the preponderance of the Delta variants and related sub-lineages that are believed to form the bulk of coronavirus infections. The Indian SARS-CoV-2 Genomics Consortium (INSACOG) that tracks mutations in coronavirus strains has said that the breakthrough infections reported so far are within “expected” numbers. That is, vaccines in large, controlled clinical trials had demonstrated 70%-90% efficacy but lost considerable ability to reduce symptomatic infections when confronted with the Delta variants, and so a certain fraction of those fully vaccinated would continue to be vulnerable.

While it is a fact of evolution that viruses would mutate to be able to avoid antibodies, and vaccines, therefore, would have to keep being upgraded, it seems that the moment appears to have come too soon. A country like India, in spite of being a major vaccine producer in the pre-pandemic era, has only now managed to get production lines to deliver one crore vaccines a day. While other vaccines are in the pipeline, all of them are designed on the Wuhan-virus platform and although companies claim that the strength of m-RNA and DNA-based vaccine platforms lies in the ability to quickly tweak them to accommodate new variants, there are no reports yet, anywhere in the world, of vaccine makers specifying a timeline for vaccines that are tuned to the Delta variants. Vaccine makers who may have got emergency-use authorisations but are a while away from launch, should ideally move to making vaccines for the Delta variants and not rely on their existing pipeline.

Strasbourg, September 2: You may not have noticed it the last time you elbowed your way down the Via Veneto or tried to find a parking space in downtown Paris, but Europe is becoming emptier. That is what population study experts, known as demographers, from nearly 30 countries gathered for an eight-day conference were told yesterday. Although it may be an exaggeration to think of Europe as a ghost continent, experts said the ramifications of under-population should be taken seriously. The Director of the French Institute of Demographic Studies, Mr. Georges Bourgeois-Pichet, told his colleagues that some nations, namely West Germany, Denmark, Sweden and Portugal, were proving incapable of maintaining present population levels. He said the replacement of their future generations was uncertain. Mr. Bourgeois-Pichet offered statistics showing that the European birth rate had been declining since 1965. In the Soviet Union the drop began in 1958, and in Portugal and Holland it started in 1963, he said. Other population experts said that from 1920 to 1960 the world population increased 60 per cent while that of Europe lagged with 31 per cent. Europe would account for an estimated 42 per cent of the population of developed nations by the year 2,000 whereas it now contained more than 53 per cent.

Geelani had his moment in the late 1990s and 2000s but he lacked the expansive vision to seize it. The Indian state outwitted him and his beloved Pakistan moved on to new assets.

Syed Ali Shah Geelani, who passed away in Srinagar aged 92, was one of Jammu and Kashmir’s tallest separatist leaders who believed that the Valley’s destiny was linked to Pakistan. If that defined his political vision, it blinded him as well. For, his endorsement of the two-nation theory that considered religious identity as the basis of statehood was and, to this day, remains antithetical to the very idea of a plural democracy. His intransigent, intractable views could draw crowds of supporters but they also glaringly revealed the narrow limits of separatist politics in J&K. Geelani’s hardline and maximalist agenda — the merger of J&K with Pakistan — allowed little scope for any negotiated settlement that factored in the ground reality of a territorial dispute involving two nuclear-armed nation states. Moreover, by providing political cover to violence and terror aided and abetted by Islamabad, he failed the people he claimed to represent.

And, yet like most things in the Valley, there was a paradox. Geelani started his political career as a stakeholder in electoral politics — he was thrice MLA in the J&K Assembly. His disillusionment with electoral democracy after the rigged 1987 elections was the moral weapon that he, very effectively, used against the political mainstream. However, it also ended up demonising mainstream politics itself, set off a violent militancy and, eventually, marginalised the Hurriyat Conference, a platform of separatists he once led. He denounced then Pakistan President Pervez Musharraf for mooting a plan to settle the J&K issue and exhorted the Valley to embark on a path of hartals and stone-pelting. His strike calendars disrupted normal life in the Valley while his own family lived a relatively sheltered existence. Governments for long indulged him by providing security, allowing him to travel to Delhi for meetings with Pakistan’s diplomats, medical treatment and so on.

When the political terrain shifted in 2014, Geelani found himself in the margins. A hard state has since read down Article 370 and diminished J&K to a UT, his brand of politics is subject to the law of rapidly diminishing returns. Geelani had his moment in the late 1990s and 2000s but he lacked the expansive vision to seize it. The Indian state outwitted him and his beloved Pakistan moved on to new assets. In a way, the Valley’s head hardliner scripted his own political obituary.

Mathura and Firozabad are part of the UP government’s “smart city” plans. Clearly, the administration in these areas have a long way to go in being alert to peoples’ well-being.

At least 40 people, most of them children, have lost their lives in Firozabad in Uttar Pradesh to a mysterious fever, which officials suspect as dengue. More than 200 children are undergoing treatment at the pediatric section of the children’s hospital in the area. An ICMR team that tested samples from the hospital has ruled out Covid. Firozabad’s district magistrate, Chandra Vijay Singh, who carried out an inspection of the hospital, told this newspaper that people had complained about “cleanliness problems in some areas”. He also gave information about “an intensive spraying” drive in the affected areas and said “many teams are monitoring the situation”. But the truth is that it required a visit by UP chief minister Yogi Adityanath to the outbreak-hit areas for the administration to spring into action, nearly a week after the disease assumed grave proportions.

The best way to prevent dengue is to prevent bites by mosquitoes infected by the pathogen. In other words, sanitation and preventing water logging hold the key to disease control and elimination — an imperative underlined by the WHO and national health agencies. The Union Ministry of Health and Family Welfare’s strategy for prevention and control of dengue talks of the importance of local bodies in framing area-specific responses to tackle the disease. By all accounts, the Firozabad administration has fallen short in this respect. Like in several other parts of the country, neglect in basic sewerage and waste disposal facilities affects the quality of people’s lives in the area’s working-class colonies, home to more than 60 per cent of its population. The locality at the epicenter of the current outbreak has a sewer drain running perpendicular to its entry point, it has several open drains and a large garbage damage dump about 100 metres inside the locality that testifies to the negligible impact of the Centre’s flagship project, Clean Indian Mission, on Firozabad. While the jury is still out on whether the epidemic is dengue, doctors in the area seem to be certain that lack of cleanliness is the primary reason for the disease stalking the area.

Meanwhile, another mysterious disease has been reported from Mathura — like Firozabad, a part of the Agra division. Officials here talk of “some deaths” caused by scrub typhus — a vector-borne disease caused by bacteria and with proven links to poor hygiene and sanitation. Mathura and Firozabad are part of the UP government’s “smart city” plans. Clearly, the administration in these areas have a long way to go in being alert to peoples’ well-being.

Surprisingly, despite a healthy revenue growth which creates space for the Centre to ramp up support to the economy, data suggests that the government is being conservative when it comes to spending.

Recently released data by the Controller General of Accounts (CGA) suggests that the fiscal health of the central government is in a better position than expected. At the aggregate level, the Centre’s gross tax collections in the first four months (April-July) of the current financial year have already touched 31 per cent of the budgeted target for the year, significantly higher than in previous years. Tax collections are almost 30 per cent higher than in 2019-20, despite the economy being around 9 per cent lower. However, there is cause for concern. The dip in GST collections in August when seen in conjunction with lacklustre disinvestment proceeds, the manufacturing purchasing managers index losing momentum in August, and the lower-than-expected core-sector data, raises concerns over the durability of the recovery and government finances.

A closer look at the disaggregated fiscal data released by the CGA shows that direct tax collections continue to lag indirect taxes. However, under the rubric of direct taxes, both corporate and income taxes have witnessed healthy growth so far this year. On the indirect tax side, while excise tax collections continue to grow at a brisk pace, the dip in GST collections in August, though minor, is worrying. As ICRA noted, the dip has occurred, despite a “healthy improvement in the GST e way bills to a daily average of 2.1 million in July 2021 from 1.8 million in June 2021, which was reflective of the lifting of restrictions especially across the Southern states”. Of equal concern is the slow progress on meeting the disinvestment target. As against the target of Rs 1.75 lakh crore, proceeds have so far touched only Rs 8,368 crore.

Surprisingly, despite a healthy revenue growth which creates space for the Centre to ramp up support to the economy, data suggests that the government is being conservative when it comes to spending. In the first four months of the current financial year, revenue expenditure has been lower than last year, and only marginally higher than in 2019-20. GDP estimates had also shown that overall government consumption expenditure actually contracted by 4.8 per cent in the first quarter of the current financial year, when the country was in the throes of the Covid second wave. Capital expenditure also contracted in July, though for the full four-month period it was higher than last year, and the year before that. Considering the starkly uneven nature of the recovery, the stretched financial position of MSMEs, and of households at the lower end of the income distribution, the government should front load its expenditure and use the fiscal space it has to provide greater support to the economy.

He rejected the Opposition demand for a high-level probe into the affairs of the trust because no improprieties have been committed by it.

Finance Minister R Venkataraman informed the two houses of Parliament that he had known from a “reliable authority” that Prime Minister Indira Gandhi had not inaugurated the Indira Pratibha Pratisthan, a trust formed by A R Antulay for which crores of rupees have been collected from different sources. He rejected the Opposition demand for a high-level probe into the affairs of the trust because no improprieties have been committed by it. Venkataraman denied that the money had been used for party activities. If that happened, he assured the Opposition, the trust would lose all exemptions granted to it by the income tax department. During the discussion in both houses of Parliament the government admitted that government departments had been very efficient in disposing off applications of the trust.

Row Over Diplomat

In the first incident of its kind in Indo-American diplomatic relations, India has vetoed the appointment of a political counsellor in the American embassy and the US retaliated by refusing to accept the appointment of an Indian diplomat in Washington. The government has refused to accept the appointment of George Griffin as political counsellor after a careful evaluation of his posting in India and other parts of the subcontinent.

Curfew In Aizawl

District authorities in Aizawl clamped an indefinite curfew on Aizawl in view of increasing tension in the Mizoram capital. Patrolling by the BSF and CRPF has been intensified. Tension has gripped the city in the past two days following clashes between the police and the Mizo Zirlai Pawl (MZP), a student organisation, in which four students and four policemen were injured.

Rajni Bakshi writes: What is really at stake is the dream of 21st century India as an open society in which unconditional and equal right to life, dignity and freedom of expression is so vibrantly lived that all authoritarian tendencies and hate-based agendas become powerless

An international conference, “Dismantling Global Hindutva”, scheduled to be held in the US in the second week of September, has triggered a storm of protest. The conference’s website shows that it is co-sponsored by departments in dozens of leading American universities with academics and activists, from India and elsewhere, scheduled as speakers.

The conference’s poster depicts the nail-removing side of a hammer plucking out saffron-coloured images of what are clearly meant to be representations of RSS workers. Predictably, social media is buzzing with the outrage of Hindutva advocates while opponents of Hindutva are issuing calls for solidarity with the event. In such a highly charged atmosphere, it is imperative to apply the golden rule of conflict resolution. Namely that both sides listen deeply to decipher the concern, the hurt, the anxiety behind the other’s complaint or agitation.

Can each side apply the principle of purva paksha — to understand and represent the opponent’s view with full integrity and authenticity? In attempting to do this I will depict not the extreme fringe of either side but what I understand to be its core elements.

Let us start with advocates of Hindutva for whom “Hinduism” and “Hindutva” are now inter-changeable terms. They see Hinduism, the third largest religion in the world in terms of population, as being under threat in a world of aggressive proselytisation by Christians and Muslims. There is discontent about Hindu-majority India not being a Hindu rashtra, when there are many officially Christian and Muslim nations. Additionally, both in theory and in practice, Indian secularism is perceived to have privileged minorities at the cost of Hindus.

Hindutva is therefore seen as a necessary political ideology in order to secure the future for Hindus — possibly by making India formally a Hindu nation. Some embrace the militant modes of Hindutva because there is a self-image of Hindus as having been passive for too long and not adequately addressing various kinds of insults and affronts, be it in the distant past or now. From this perspective the call for “Dismantling Global Hindutva” is seen as an open threat. The conference poster is thus experienced as an insult.

Now let us look at the concerns and anxieties of those who oppose Hindutva. In essence, this opposition is anchored in the experience of India as a multi-cultural, multi-faith nation with a syncretic culture to be proud of. Commitment to this rich cultural heritage of respect and space for all faiths, is enshrined in India’s Constitution.

Opposition to Hindutva has intensified because of the visible increase in social, verbal and physical violence against people who are either non-Hindu and/or oppose Hindutva. Apart from random attacks on individuals, four leading intellectuals — Narendra Dhabolkar, M M Kalburgi, Govind Pansare and Gauri Lankesh — have been killed by some advocates of Hindutva. Though similar assassins could not reach him, the eminent author and actor, the late Girish Karnad was at the top of a death-list uncovered by police. Those who bear the brunt of vigilante violence in the name of Hindutva find no comfort in being told that other religions are or have been far more violent and oppressive. Or that these are fringe elements that do not represent Hindutva proper.

Opposition to Hindutva is also driven by anxieties over systemic shifts. New laws in several states make it difficult or impossible for inter-faith couples to marry. Destruction of places of worship to avenge historical offences is valourised. Physical attacks on people because of what they eat, or for any other reason that is deemed to be anti-Hindu or anti-national, are condoned.

Many who are deeply anxious about these trends are practising Hindus who see Hindutva as an ideology that is profoundly antithetical to the essence of Hinduism as a spiritual tradition. So they are opposed to polarisation, narrowing of identities and hatred on any grounds.

This is the set of people who have most to lose due to any effort which frames Hindutva in binary or mechanical terms — as that conference poster does. What is unfolding within Indian society now is a complex and multi-dimensional social-political and psychological process which has organic roots that Hindutva advocates fertilise diligently to intensify polarisation.

Therefore, any further narrowing and sharpening of identities, either on lines of religion or political ideology, helps the forces of Hindutva to undermine Hinduism as an open culture, a metaphysics, in order to promote a nationalism that is defined in competition with various “others”.

The conference, however inadvertently, could fan the fears of those Hindus who lean towards Hindutva largely due to unresolved insecurities. This is grievously unfortunate because the need of the hour is to open spaces where all of us can be more confidently self-critical and introspective. Those leaning towards Hindutva need to explore how their angst can be creatively and non-violently processed and sublimated. Conversely, those of us who oppose Hindutva need to find ways to reaffirm and restore the Indian ethos of “sarva dharma sambhav” by not treating advocates of Hindutva as our “other”, as an opponent to be eliminated.

We are indeed in the midst of a large and epochal struggle for the future of India and what it means to be a Hindu. But to see this challenge merely as a contest between ideologies is to fall for a decoy. Why not instead focus on what really is at stake — the dream of 21st century India as an open society in which unconditional and equal right to life, dignity and freedom of expression is so vibrantly lived that all authoritarian tendencies and hate-based agendas become powerless.

Manish Sabharwal and TV Mohandas Pai write: Regulatory simplicity allowed Indian industries built on minds — software services and start-up ecosystem — to flourish. There’s a lesson here for the rest of the economy

In 1893, a 12-day sea journey from Japan to Canada sparked multiple conversations between two remarkable Indians travelling independently to attend the World Parliament of Religions and a Technology Expo. Swami Vivekananda convinced Jamsetji Tata that technology can be imported but scientific temper cannot be bought and must be built within a country. A direct outcome of this chance encounter was Jamsetji setting up the Indian Institute of Science in Bangalore. An indirect outcome was a technology-encouraging culture at the Tatas that pioneered India’s software industry in the 1960s: India now exports more software than Saudi Arabia does oil. Covid and recent Chinese events have increased India’s attractiveness to global investors. We make the case for unshackling 1.3 billion Indians with a surgical strike on the regulatory cholesterol that sabotages our productivity.

Last Independence Day brought an exciting addition to big reforms like GST, MPC and IBC. The PM announced that 15,000 of our current 69,000+ employer compliances and 6000+ filings have been identified for removal. This abolition will accelerate formal employment and reduce corruption but must be paired with overdue reform to the accountability, culture and incentives of 25 million civil servants that breed this cholesterol and resist its rationalisation, decriminalisation and digitisation.

Let’s step back. India is a development economics outlier: Few models predict a $2,500 per-capita income country with five million people writing software, internet data costs per GB at 3 per cent of US levels, 1.2 billion people empowered with paperless digital identity verification, 3.5 billion real-time monthly digital payments, $10 billion in private equity raised in July, and a $3 trillion public market capitalisation. Harvard’s Ricardo Hausman believes the only sustained predictor of sustained economic success is economic complexity and suggests that India’s prosperity is less than our economic complexity would predict. India@75 doesn’t have a shortage of land, labour, or capital but misses their combining productively at scale to create well-paying jobs.

Our software industry is an oasis of high productivity — 0.8 per cent of India’s workers generate 8 per cent of GDP. The mandatory global digital literacy programme and digital investment super-cycle sparked by Covid in education, medicine, shopping, office work, payments, restaurants, and entertainment will double our software employment in five years. Consequently, India will have the switching costs in software that China has in manufacturing. But there is another delightful consequence of our software industry’s talent, alumni, and global engagement — 50,000 tech startups that have raised over $90 billion since 2014 from 500+ institutional investors. India’s software services industry and tech startups are each estimated to be worth about $400 billion today. By 2025, we expect India’s startup universe value to grow to $1 trillion.

The divergent destiny of India’s software and manufacturing exports has many reasons but one is the different regulatory thought worlds of the Software Technology Parks India rules of 1991 (STPI) and the Special Economic Zones Act of 2005 (SEZ). STPI’s genius was simplicity. It allowed rebadging existing assets, embraced trust over suspicion, and adopted self-reporting that was largely paperless, presenceless, and cashless. SEZs largely replicated the regulatory cholesterol and distrust that has made India an infertile habitat for employment-intensive industries.

A single factor can’t explain divergent STPI vs SEZ outcomes but regulatory cholesterol is surely one of the reasons why it took 72 years for 1.3 billion Indians to cross the total GDP of 66 million Britishers. Covid reminds us that raising our per-capita GDP (138th world ranking) matters more than raising our total GDP (5th world ranking). Raising per-capita needs high productivity manufacturing and domestic services firms that disrupt our low-level equilibrium of labour handicapped without capital and capital handicapped without labour.

India’s software services and tech startups are built on India’s openness, consistency and fairness. China’s magnificent 80 times rise in per-capita GDP over 40 years has also been built on these principles. Until recently, their tech industry seemed unstoppable — half of their 160 unicorns (startups worth more than a billion dollars) operate in AI, big data, and robotics. But this is changing. Over 50 recent regulatory actions against China’s tech industry have already cost investors over $1 trillion. It’s risky to underestimate China but let’s not underestimate the impact of the Chinese communist party replacing Deng Xiaoping’s pragmatic genius with an opaque “common prosperity” on India’s attractiveness to factories, multinationals, startups, venture capital and pension funds.

This article’s title comes from the remarkable Kenyan, Eliud Kipchoge, who suggests that the first half of a marathon is run on your legs and the second half on your mind. His insight captures the middle-income trap or developing country stagnation that comes from failing to transition from more inputs of land, labour and capital to the fourth factor of production; imagination, technology, and entrepreneurship. India’s industries built on minds — our software services and startup ecosystem have exploded India’s global soft power by reaching revenue and valuation possibilities that felt unimaginable — have curiously come before physical infrastructure, farm employment reduction, and higher women’s labour force participation. Massifying our prosperity needs massive formal, non-farm job creation. Creating the productive firms that will offer these jobs to our young needs replicating the regulatory trust and simplicity that our technology industry enjoys in the rest of our economy.

Imagine India@100 if we cut regulatory cholesterol today and spent the next 25 years unleashing the entrepreneurial energies of 1.3 billion Indians — 65 per cent of whom are below 35 years old. As Verghese Kurien of Amul — who began his career as an apprentice at Jamsetji’s Tata Steel and whose domestic science obsession would have made Vivekananda proud — reminded us: “We must build on the resources represented by our young … without their involvement, we cannot succeed. With their involvement, we cannot fail.”

T M Krishna writes: We must remember that harsh political and religious lines kill, that violence was committed by all communities and that people also showed great compassion during that terrible time.

It has been nearly three weeks since the Prime Minister declared August 14 as Partition Horrors Remembrance Day. Though he did not mention any specific community in his tweet, his intention was abundantly clear, both from the date he chose and the joy with which members of the BJP responded to the declaration.

I was told on social media that, as a South Indian, I had no locus standi to comment, since the violence of Partition was not a part of my family story. I enter this discourse as an individual who, like many, belongs to a family that was parochial, though we lived thousands of kilometres away from where the frenzied mobs were doing their worst. Fear festers and perpetuates violence. But what caused this fear? Apart from the larger and universal philosophical enquiries into the nature of fear, we need to look closely at the undulations caused by religion, caste, and gender that have made fear normative. The millions who lost their lives during Partition were victims of this normalisation for which we, as a society, need to take the blame. My grandparents, sitting in Madras, were as culpable as a family in Punjab or Sindh. Fear has no borders. The Congress, the Muslim League and every political leader, including Gandhi, Nehru, Patel and Jinnah, were only reflections of us. We failed — all of us, collectively.

We failed because we were fearful, angry and triggered by hate. Hate grabbed every human being in the Subcontinent, ate at our insides and let us strew carcasses on our streets, the stench of which still remains. Being deeply anguished by the horrors after they have happened does not reduce our culpability.

Remembrance is essential; we cannot and should not forget. But memory is also a prioritising mechanism. The first reflex of self-preservation is that the worst is hidden, in the hope that it will be forgotten. But those experiences, pushed to the deepest recesses, remain open wounds and the hate grows. Nobody knows where the hurt ends and hate begins. Soon they become interchangeable, even synonymous. Hence, Prime Minister, when you decide that the loss of lives during the Partition needs to be remembered, what do you mean? Whose deaths do you want us to mourn? Do you also want us to remember the incredible stories of compassion that emerged during the time? Shall we also remember that harsh political and religious lines kill? Do you want us to acknowledge the anguish of families who live in Pakistan?

What the Prime Minister wants us to remember is “the horrors”. And he wants it remembered on the day that Pakistan declared its freedom from the British Raj in a struggle we fought together. He qualified that tweet with phrases such as “our sisters and brothers” and “in memory of the struggles and sacrifices of our people”. Who are “our people” when men, women, and children were slaughtered by people who claimed to be either Hindu, Muslim or Sikh? Now that we have chosen to remember “our people”, we should also condemn those of “our people” who disembowelled women and smashed the heads of children. Why shy away from that remembrance? I am ashamed that, from that time of the worst kind of savagery, the Prime Minister attempts to claim a moral high ground for India.

After the PM’s announcement, his supporters equated remembrance of Partition with the Holocaust. Such an equalisation is wrong, manipulative and disrespectful of the Holocaust. Jews were persecuted, put in concentration camps, stripped of all their physical, emotional, political and economic humanity, and shot or gassed to death. In the Indian Subcontinent, Partition resulted in shared killing in the name of religion. The perpetrators and victims belonged to Hindu, Muslim and Sikh communities, each unleashing greater violence in their respective territories of control. This was a collective act of barbarism that has very few equivalents in the world. What scares me the most is that many who express this analogy actually believe it to be true. In India, they are Hindus, and undoubtedly, an equal number in Pakistan will be Muslims. Both are wrong in this internalised and dangerous falsity.

If the Prime Minister wanted us to really remember Partition for what it was, and hoped that we would learn from it, it would have been a day of shared remembrance between India and Pakistan. Instead, he ensured that the day would increase the Indian majority community’s fear of Muslims and Pakistanis a little more every year. When our neighbour celebrates its Independence, we will spew hate. Dharma has left this land.

Saugata Bhattacharya writes: Policy support is needed to nurture the drivers of growth and sustain recovery process

The April-June quarter GDP numbers were slightly weaker than the consensus estimates, with growth coming in at 20.1 per cent. The more representative measure of economic activity, gross value added (GVA), grew by 18.8 per cent. As a technical aside, GDP is derived by adding indirect tax collections, net of subsidy payouts, to GVA. The higher GDP growth was driven by high indirect tax collections, largely GST. Note that while interpreting the growth prints, one must be mindful that they are over a base quarter that had contracted sharply due to the lockdowns during the first Covid wave last year.

In terms of sectoral activity, the revival of manufacturing GVA was the most robust, with mining and electricity growth somewhat moderate. Agriculture grew at 4.5 per cent, with cereals, pulses and oilseeds output at all-time highs. As could be expected, the services sector remained vulnerable, with activity even softer than expected. The weakest was the composite print of “trade, hotels, transport and communications”, though even the construction revival was weaker than expected, given analysts’ reports of strong residential demand. Steel and cement output growth — proxies for construction activity — were also quite robust in the quarter.

From the demand and expenditure side — a mirror to the above output description — private consumption was up 19.3 per cent (vs a 26.2 per cent contraction) while investment was at 55.3 per cent. Government consumption was lower by 4.8 per cent. Net exports (exports minus imports) are typically in deficit, but the gap was much lower in the first quarter — almost a quarter of the deficit observed in the last year. This reflects both high exports and subdued imports (mainly a reflection of weak domestic demand, particularly of lower crude imports).

The overall and sector-specific activity levels need to be evaluated vis-à-vis the corresponding thresholds of (the pre-pandemic) first quarter of 2019-20. This provides a perspective of how much lower activity levels remain at present, and the quantum of recovery required to regain the levels. The deepest gaps, understandably, persist in the services segments, most starkly in the construction and “trade+” groups, which are still significantly below the thresholds. In aggregate, GVA remains 8 per cent below, despite the pace of recovery rising.

Looking beyond the first quarter, the set of high-frequency economic signals we track suggest a strong recovery in July and August. Axis Bank’s Composite Leading Indicator shows August activity above pre-pandemic levels, and would have been even higher if poor tractor sales in July had not pulled the Index reading lower. Mobility indicators — electricity consumption, e-Way bills, etc — suggest continuing strong activity in August. Rains, still deficient in most geographies, seem to have recovered recently. Jobs and hiring indicators, though, present mixed signals.

We expect India’s 2021-22 GDP growth around 9.5-10 per cent, with some upside, as the pace of vaccinations increase, and if concerns of even a moderate third wave begin to wane. But, how can this recovery over the rest of the year and beyond be sustained, and even accelerated? The three distinct potential growth drivers — consumption, investment and exports — will need to be effectively sustained by policy initiatives over the next couple of years.

The most direct support is likely to be higher government spending. The prints of the Centre’s revenues and expenditures during April-July this year suggest that it has significant room to increase spending.

In addition to revenues from planned disinvestments, speedy and effective implementation of the National Monetisation Plan will open up further fiscal space to increase spending, in particular, on capex. These initiatives are well placed for bridging demand gaps in the near term.

There have been significant improvements in corporate balance sheets over the course of the pandemic. The debt overhang has been reduced, operations have become more efficient, and the surviving enterprises are more competitive and resilient. However, the large universe of mid-and small-sized enterprises will take some time to restore their pre-pandemic operational levels. An increase in the flow of credit, from banks, NBFCs and markets, particularly to these stressed segments, is a priority, as a supplement to state spending. Bank credit off-take has remained modest during April-July, growing at an average of 6.1 per cent. This will need to increase.

The external environment provides another opportunity for India to scale up. Global inventories are low and depending on the progression of the pandemic relaxations across geographies, are likely to provide opportunities for Indian exports to fill some of these gaps. While some of the supply dislocations might transitory, this is an opportunity to increase and embed market shares. Yet, offshore risks are also rising.

Global central banks’ are signalling the imminent normalisation of ultra-loose monetary policy, and the resulting increase in financial sector volatility will have spillover effects on emerging markets, including India. While our economic fundamentals are now far better, the RBI will also shift to a neutral monetary policy stance sooner or later, with a gradual increase in interest rates. To keep the process smooth, it is crucial to raise India’s potential growth so that the economic recovery does not rapidly close the output gap, thereby preventing a surge in inflationary pressures.

There is a limited window of opportunity for India to leverage the current ongoing realignment of global supply chains and progressively onboard both manufacturing and services entities. Multiple reform initiatives, tax and other incentives are in the process of implementation. These need to be accelerated in coordination with states, and using the massive amounts of data now available, to enable an environment of steady, high growth in the medium term.

Anil Baluni writes: The Indian government is coordinating and executing a round-the-clock evacuation of not just Indians but also nationals of other countries from Afghanistan.

As a grim situation unfolds in Afghanistan, particularly in Kabul, post the withdrawal of foreign troops, the world stares at a humanitarian crisis. Countries with their citizens stranded in Afghanistan are burning the midnight oil to ensure their safe evacuation. Since August 16, over 800 Indians have been evacuated back under “Operation Devi Shakti”. Indian Armed Forces are engaged in evacuating not just Indians but also foreign nationals.

With a sizable Indian population still stuck inside Afghanistan and many Afghan Hindus and Sikhs seeking asylum in India, Prime Minister Narendra Modi began the rescue and evacuation operation by calling a meeting of the Cabinet Committee on Security. The Centre also took into confidence all political parties by calling an all-party meeting on the Afghanistan situation. With the situation unfolding fast in Afghanistan, the Centre is keeping a close eye even as the relief and rescue operation continues in top gear.

August 26 was the day when the worst fears of the world came true as a massive terrorist strike at the Kabul airport claimed more than 170 lives, including of US soldiers. The future of Afghanistan looked bleaker. At this crucial juncture, when India has a crucial role to play in its neighbour Afghanistan, PM Modi has been leading from the front — be it the rescue and evacuation of our citizens, providing relief and aid to the citizens of the war-torn country or for rebuilding Afghanistan. India has always enjoyed close ties with Afghanistan and has been actively engaged in its rebuilding and development.

India under the leadership of PM Modi has a stellar record of evacuating its citizens and efficiently carrying out rescue and relief operations overseas. India believes in “Vasudhaiva Kutumbakam” (the world is one family) and all its humanitarian missions have been guided by this principle. In Afghanistan, too, India led from the front in evacuating citizens from India and across the globe.

In early 2020, when the Covid-19 outbreak shook the entire world and left people stranded, India launched the “Vande Bharat Mission”. By July end last year, India had operated over 88,000 flights across the world, taking every health precaution and following the WHO guidelines. Over 100 nations were covered under the Vande Bharat Mission and around 70 lakh Indians were brought home. And that is not all — several Indians were also evacuated from Wuhan, the epicentre of the Covid-19 outbreak.

There are extraordinary stories of evacuation and rescue of Indians since 2014 and all of them have been carried out under the direct supervision of PM Modi. Who can forget “Operation Sankat Mochan” of June-July 2014 in which 46 Indian nurses were rescued from a Tikrit hospital from the clutches of the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS) in war-ravaged Iraq? It was a big diplomatic win for India.

In April 2015, the Indian Navy and Air Force became the saviours of 4,600-plus Indians and over 950 nationals of 41 countries as India carried out “Operation Raahat” to evacuate its citizens after the Yemen crisis following the military intervention by Saudi Arabia. Simultaneous rescue operations from the port of Aden by the Indian Navy, Air Force and Air India from Sanaa were a follow up to the successful Indian diplomatic intervention. Similarly, in March 2016, India carried out the successful evacuation of 250 Indians following multiple bombings at Brussels airport in Belgium.

There are several other stories of India’s grit and successful diplomatic interventions during crises. Be it the rescue of hundreds of Indian students from Ukraine during the pandemic or the evacuation of Indians from Iraq and Syria, the Modi government has been resolute while dealing with the safety and security of its citizens.

The Indian government has shown the world how to swiftly respond to crises when its citizens are stranded abroad. Today, a special team of over 20 officials under the Ministry of External Affairs is coordinating and executing a round-the-clock evacuation of not just Indians but also nationals of other countries from Afghanistan.

The Afghan Sikhs and other nationals who have been evacuated are full of praise for the Indian government for saving them. One important highlight of the rescue mission has been the evacuation of three of the last six “Swaroops” of the Sikh holy scripture — Sri Guru Granth Sahib ji, considered as the “Living Guru” — from the Kabul airport. They were received by Union Minister Hardeep Singh Puri in Delhi.

The Modi government has reiterated that India firmly stands behind the Afghans during this crisis and will make every effort to ensure the fast rehabilitation and reconstruction of the war-torn nation. India has been a major partner in Afghanistan’s development and reconstruction. Shining examples of it are the construction of the Afghan Parliament and its big dams and highways.

The successive successful evacuations of Indians from crises across the globe in the past seven years have given confidence to our citizens that today we have a strong government and a global leader who knows how to save its people and safeguard their interests. The Modi government has the political will and the diplomatic acumen to deal with such crises and act as a savior not just for the Indians but for citizens of all nationalities.

Robust opposition parties make for strong democracies. But India has been poorly served in this department for a while, with Congress’s steady decline. Amid frequent factional wars in state units and a central leadership in disarray, the party is looking woefully unprepared for 2022 assembly elections in seven states. Even the longer-term fixes needed to arrest the party’s diminishing mindspace among voters are getting delayed while smaller opposition parties with no following beyond their home state are displaying increasing impatience with Congress’s weak ground game against BJP.

The biggest problem confronting Congress has been the declining appeal of centrist politics in the last decade. India’s political centre has shifted rightwards and presidential styles of governance that encourage populist rhetoric and celebrate ‘strong’ leaders are current flavours, even in some opposition-governed states. An ageing brainstrust that failed to recognise these trends, a deracinated scion at the helm, and second-rung leaders obsessed with factional battles are liabilities that have personified Congress talent deficit. Even more damaging has been the party’s inability to retake lost social bases across many states.

In earlier eras, Congress had perfected the art of simultaneously messaging to the poor, farmers, Dalits, Muslims and women in various ways through patronage, slogans, laws and token representation. But the big tent couldn’t possibly accommodate a billion people and newer parties appealing to regional, caste and religious sentiments chipped away. Congress is still laying claim to around 20% of votes polled in Lok Sabha elections but BJP has pulled away to a 37% vote share. A claw back is looking increasingly unlikely nationally, though assembly elections routinely see vote swings.

Regional parties which go through phases in the wilderness like RJD, BSP, DMK, SP, JD(S), Shiv Sena, JMM and TDP benefit from a core base that never deserts them. Congress would be hard pressed to identify such a bedrock in many states. On paper, it may have the opportunity to mobilise constituencies like farmers, middle class etc who have been left disappointed by the economic downturn. But even here the vote banks are fragmented by region and competing parties are many. The wide chasm between voters and Congress cannot be bridged by just parliamentary disruptions, press conferences and Twitterverse outreach. Minus organisational wherewithal, smart messaging and narrative coherence necessary to reach its potential voters, Congress has lost political visibility on ground and in mass media. Now time is fast running out for a 2024 revival.

India’s automobile industry is reporting a significant drop in wholesale deliveries due to continuing global shortage in semiconductors. The supply situation isn’t expected to ease any time soon. That’s mainly because chip manufacturing is concentrated in a few countries. There are essentially two types of semiconductor manufacturing companies. Those who design and manufacture on their own like Intel and Samsung, and foundries that contract manufacture chips like the Taiwanese giant TSMC.

The shortage today is the result of a combination of factors that include the advent of 5G technology, growing need for greater computing power, as well as the Covid pandemic that exponentially increased the demand for information communication technology and digital entertainment products. The obvious solution is to increase the narrow base for semiconductor manufacturing. However, establishing foundries is hugely capital intensive and has a gestation period of up to three years. Which is precisely why a race is underway to expand semiconductor manufacturing capacity. In May, South Korea announced a whopping $451 billion investment to become a semiconductor giant while the US Senate in July voted through $52 billion in subsidies for chip plants.

Even China has upped its chip manufacturing game by announcing two schemes – the Made in China 2025 and the National Integrated Circuit Plan – to build a wholly indigenous semiconductor industry. In India, however, policies to promote domestic chip manufacturing have been scattershot. After failing to recognise strategic implications for years, the government in December 2020 invited proposals from companies to set up fabrication facilities. Earlier this year it offered more than $1 billion in cash incentives to each semiconductor company that sets up manufacturing units. But without a clear idea of where India should slot itself in the semiconductor manufacturing chain – where 90% of the value of a chip is split between design and manufacturing – production-linked incentive schemes will help little. GoI should see what the US, China and South Korea are doing – putting serious public money behind chip manufacturing – and frontload substantial investments if it doesn’t want to become a bottom-feeder in this sector.

The courts should be serving justice, not becoming an instrument of injustice.

We welcome the Supreme Court’s advice against automatically sending an accused off to jail after framing charges against him. Innocent till proven guilty should not be an empty slogan. The routine and automatic jailing of accused persons curtails individual liberties guaranteed by the Constitution, often without reason. It is also a process that strains an already overburdened prison system. For people without means, it becomes a sure ticket to incarceration, irrespective of they being guilty or not. The apex court’s advice should lead to a re-examination of the system that has created a large undertrial population in the country’s jails.

An order to jail or remand to judicial or police custody an accused, after charges have been brought in a court of law, should be given only in case the accused poses a flight risk, can tamper with evidence or threaten witnesses, or is likely to commit another crime. However, it has now become routine to jail the accused even if the offences are bailable or if the accused has cooperated with investigators. The decision whether the accused should be jailed is that of the judge, and it is important that the order record the reasons for denying bail. This advice should not simply be applied to the accused in high-profile cases or to accused who are themselves influential public figures. This should begin a thorough review of the approach of the justice system to cases.

There are nearly 3.5 lakh undertrials in India; 70% of the prison population is that of undertrials. Many of them would have served a portion or even the maximum possible prison term for the crime they have been accused of irrespective of their guilt. The courts should be serving justice, not becoming an instrument of injustice.

Humanity is on the verge of a new battle between physics and metaphysics. And there might be regrets, my friend, Fernando.

Abba won the Eurovision contest in 1974 and remained the dancing queen of pop music till they broke up in 1982. They are coming together again, Benny Andersson, Anni-Frid Lyngstad, Agnetha Fältskog and Björn Ulvaeus, all of them in their seventies, with a new album and a new ‘live’ concert planned for next spring, in London. At the concert, the singers will sit with the audience and watch their digital avatars sing their new songs and sway to the music just as they had, four decades ago. The group coming together is a source of joy for generations of their fans; their digital avatars — Abbatars, they call it — is a source of disruption, certainly for entertainment, but potentially in a great many other contexts as well.

The digital avatars are high-powered digital art. The singers were made to wear skintight clothes and asked to   sing and dance while they were filmed by hundreds of cameras from all possible angles. Then, 850 experts from Industrial Light & Magic, the special effects firm George Lucas founded when he began the Star Wars series, which has grown in sophistication, scope and size of operations over the years, set to work on the footage, taking age out of the characters, while retaining their movements and mannerisms with integrity. These lifelike avatars will feel real. If avatars can perform in place of live artistes, what is to prevent actors and actresses from turning immortal, not specifically in the sense that Christopher Lee popularised with his character, Dracula? Why not Mission Impossible 52, long after Tom Cruise has ended up wherever scientologists find their ultimate destiny? Why bother with another James Bond actor after Daniel Craig? Can Dilip Kumar and Raj Kapoor electrify the silver screen again, with their avatars?

Can Indira Gandhi campaign for Congress again? Will Narendra Modi ever stop campaigning for BJP? When digital make-believe becomes part of reality, will the public discourse ever focus on ‘true facts’? Humanity is on the verge of a new battle between physics and metaphysics. And there might be regrets, my friend, Fernando.