Editorials - 02-09-2021

விவசாயிகளின் பிரச்சினைகளை நேரிலேயே சென்று கண்டறியவும், தீர்வுகள் காணவும் தமிழ்நாட்டு அமைச்சர்களும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு நாள் ஒவ்வொரு கிராமமாகச் செல்லும் திட்டத்தை முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் வகுத்திருப்பது காலத்தின் தேவை கருதிய முக்கியமான திட்டம். ஆனால், இந்தத் திட்டம் வெறும் சடங்காக அமைந்துவிடாமல் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் முழுநாள் ஆய்வுப் பயணமாக அமைய வேண்டியது அவசியம். கட்சி வேறுபாடுகளைத் தவிர்த்து, எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களும் இத்திட்டம் வெற்றிபெறத் துணைநிற்க வேண்டும். அமைச்சர்கள், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்தத் திட்டத்தை அலுவல்நிமித்தமாக மேற்கொள்ளும்போது, அதே நாளில், அதே பகுதிகளில் கட்சி தொடர்பான நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்வதையும் தனிப்பட்ட நிகழ்ச்சிகளையும் தவிர்க்க வேண்டியதும் முக்கியம்.

அமைச்சரோ சட்டமன்ற உறுப்பினரோ ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் நேரடியாகச் செல்லும்போது, விவசாயிகளுடனான சந்திப்பாக மட்டும் தங்களது நிகழ்ச்சிகளை முடித்துக்கொள்ளாமல், அங்கு நடந்துவரும் அனைத்து அரசாங்கத் திட்டங்களையும் மேற்பார்வையிட வேண்டும். தொடக்கப்பள்ளி, அங்கன்வாடி, ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்கள் என அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளின் செயல்பாட்டையும் உறுதிசெய்ய வேண்டும். சாலைகள், தெருவிளக்குகள், குடிநீர் ஆகிய அத்தியாவசிய வசதிகள் மக்களுக்கு முழுமையாகக் கிடைக்கின்றனவா என்பதைக் கண்காணிக்க வேண்டும். நீர்நிலைகள் பாதுகாப்புக்கு முக்கிய கவனம் அளிக்கப்பட வேண்டும். நகர்ப்புறங்கள், தொழிற்சாலைகளை ஒட்டியுள்ள கிராமங்களில் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகள் உண்டா என்பதையும் பார்த்தும் கேட்டும் அறிய வேண்டும். கிராமங்களின் அத்தியாவசியத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும் மாவட்ட நிர்வாகத்துக்கும் பெரும் பங்கு இருக்கிறது என்றாலும் அவற்றிலுள்ள இடைவெளிகளை இத்தகைய ஆய்வுப் பயணங்களால் உடனுக்குடன் சரிசெய்ய முடியும்.

கிராமப்புற ஆய்வுப் பயணங்களின்போது, ‘தூய்மை இந்தியா’ திட்டம் முறையாகச் செயல்படுத்தப்படுகிறதா என்பதை உறுதிசெய்துகொள்ள வேண்டியதும்கூட முக்கியம். சென்னைக்கு மிக அருகிலுள்ள கும்மிடிப்பூண்டியில், பேருந்து நிலையத்திலிருந்து அரை கிமீ தொலைவிலுள்ள நரிக்குறவர் குடியிருப்பில் கழிப்பறை வசதிகள் இல்லாததன் காரணமாகப் பெண்களும் குழந்தைகளும் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாகும் நிலை குறித்து வெளிவந்திருக்கும் செய்திகள் வேதனையானவை. நகர்ப்புறங்களையொட்டிய பகுதிகளிலேயே இதுதான் நிலை. கிராமப்புறங்களிலும் ஏறக்குறைய இதுதான் நிலை. அனைத்து கிராமங்களிலும் ‘தூய்மை இந்தியா’ திட்டத்தை முழுமையாகச் செயல்படுத்துவதுதான் பெண்கள் அனுபவிக்கும் இத்தகைய வெளியில் சொல்ல முடியாத துயரங்களுக்குத் தீர்வாக இருக்க முடியும்.

கிராமங்களை நோக்கிய ஒரு நாள் பயணம் என்ற திட்டம் குறிப்பிட்ட சில துறைகளுக்கானதாக மட்டுமின்றி, அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடக்கியதாக அமைந்திட வேண்டும். வேளாண்மையை லாபகரமாக மாற்றுவது நீண்ட கால இலக்காகவே இருக்க முடியும் என்ற நிலையில், அத்தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள கிராமப்புற மக்களுக்குக் கண்ணியமான வாழ்க்கைச் சூழலையாவது முதலில் அளித்தாக வேண்டும். அதற்கு இத்தகைய பயணங்கள் நிச்சயம் பயன்படும்.

காவிரியின் குறுக்கே மேகேதாட்டு அணையை கர்நாடகம் கட்ட எத்தனிப்பதை தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் அனைத்துக் கட்சிகளும் ஏகோபித்து எதிர்த்துள்ளன. உச்ச நீதிமன்றத்தில் தமிழ்நாடு அரசு மேலும் ஒரு வழக்கு தாக்கல் செய்துள்ளது. அதே நேரத்தில், ஏற்கெனவே தாக்கல் செய்யப்பட்ட வழக்குகளின் நிலையைப் பார்த்தால், அச்சம்தான் மேலிடுகிறது.

மத்திய வனம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சக இசைவு பெறாமல் வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம், சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீடு அறிவிப்பின்படி எந்த அனுமதியும் பெறாத நிலையில், மேகேதாட்டுப் பகுதியில் கட்டுமானப் பொருட்களை கர்நாடக அரசு குவித்துள்ளதாகக் கடந்த ஏப்ரலில் வெளிவந்த செய்திகள் கூறின. இதன் அடிப்படையில், தென்மண்டலப் பசுமைத் தீர்ப்பாயம் சென்னை அமர்வு தாமாக இவ்விவகாரத்தை 26.05.2021-ல் விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொண்டது. மேகேதாட்டுப் பகுதியை ஆய்வுசெய்ய சுற்றுச்சூழல், வனத் துறை, காவிரி மேலாண்மை ஆணைய மூத்த அதிகாரிகள் அடங்கிய ஒரு ஆய்வுக் குழுவை அமைத்தது. அந்த ஆய்வுக் குழு 05.07.2021-க்குள் தம் அறிக்கையைத் தாக்கல்செய்ய வேண்டும் என்றும் உத்தரவிட்டது.

எதற்காகப் பேச்சுவார்த்தை?

கர்நாடக அரசு சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க முனைந்தது. அப்போதைய கர்நாடக முதல்வர் எடியூரப்பா உயர் அதிகாரிகள், சட்ட வல்லுநர்கள் அடங்கிய கூட்டத்தைக் கூட்டினார். தென்மண்டலப் பசுமைத் தீர்ப்பாயம் தம் உத்தரவைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று முறையீடு செய்வதாக கர்நாடக அரசு அறிவித்தது. தமிழ்நாடு அரசும் தென்மண்டலப் பசுமைத் தீர்ப்பாய உத்தரவு குறித்து மேல் நடவடிக்கை எடுக்க சட்ட வல்லுநர்களை ஆலோசிக்கப் போவதாகக் கூறியது. இந்நிலையில், தமிழ்நாடு அரசிடம் ஒரு குழப்பம் வெளிப்பட்டது. மேகேதாட்டு அணை தொடர்பான வழக்கு தென்மண்டல பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தில் விசாரணைக்கு வரவிருந்த நிலையில், கர்நாடகத்திடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்படும் என தமிழ்நாடு அரசு அறிவித்தது ஏன்? பேச்சுவார்த்தை என்ற சொற்பிரயோகம் வியப்புக்குரியது. 1968 முதல் 1990 வரை இரு மாநில அரசுகளும் சுமார் 26 முறை பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தியுள்ளன. முடிவு சுபமாக இல்லை. 1992-ல் இரு மாநில விவசாயப் பிரதிநிதிகளின் கூட்டத்தை உச்ச நீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி வி.ஆர்.கிருஷ்ணய்யர் நடத்தினார். அதுவும் தோல்வியுற்றது. பேச்சுவார்த்தையின் பெயரால் காலம் விரயமானதுதான் காவிரி வரலாறு.

கர்நாடகத்தின் வியூகம்

இதுபோன்ற தருணங்களுக்காகத்தான் காத்திருப்பதுபோல் கர்நாடகம் நடந்துகொண்டது. தென்மண்டலப் பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் உத்தரவின் மீது டெல்லியில் உள்ள பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் முதன்மை அமர்வில் கர்நாடகம் மேல்முறையீடு செய்தது. 17.06.2021-ல் காணொலி மூலம் விசாரணை நடந்தது. டெல்லி அமர்வு, கர்நாடக அரசு முன்வைத்த வாதங்களை ஏற்பதாகவும் தென்மண்டலப் பசுமைத் தீர்ப்பாயம் தாமாக முன்வந்து பதிவுசெய்த வழக்கு விசாரணையைத் தொடர வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும் தீர்ப்புக் கூறியது. மேலும், தமிழ்நாடு அரசு மேகேதாட்டு குறித்து மத்திய ஜல்சக்தி துறையிடம் முறையிட்டுள்ளதாகவும் இது குறித்த வழக்கு உச்ச நீதிமன்ற நிலுவையில் உள்ளதாகவும் கூறி, தென்மண்டலப் பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தில் நடந்துவரும் வழக்கு விசாரணையை முடித்துவைத்தது. இந்தத் தீர்ப்பினால் தென்மண்டலப் பசுமைத் தீர்ப்பாயம் அமைத்த குழு உடனடியாகக் கலைக்கப்பட்டது.

தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயங்கள் இந்தியாவில் 5 உள்ளன. அனைத்தும் சம அதிகாரம் பெற்றவை. ஒவ்வொன்றுக்கும் அதிகார வரம்புக்குட்பட்ட மாநிலங்கள் எவை என குறிப்பிடப்பட்டு சட்டமும் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. இந்நிலையில், மத்திய அரசின் அறிவிப்பு ஆணை எதுவும் இல்லாமல், பிற மண்டலங்களில் உள்ள பசுமைத் தீர்ப்பாயங்களில் உள்ள வழக்குகளை டெல்லி பசுமைத் தீர்ப்பாயத்துக்கு மாற்ற முடியாது. அவ்வாறு மாற்றுவதற்கு பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் டெல்லி பிரிவு 12.06.2021-ல் பிறப்பித்த உத்தரவு தவறானது, இதனை ரத்துசெய்ய வேண்டும் என்ற பொதுநல வழக்கை சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் மீனவர் நலச் சங்கத்தின் சார்பில் செல்வராஜ்குமார் தாக்கல்செய்தார். தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் அலுவல்ரீதியான டெல்லி உத்தரவு சட்டத்துக்குப் புறம்பானது என்பது அவர் வழக்கு.

இந்த வழக்கில், சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி சஞ்சீவ் பானர்ஜி, நீதிபதி பி.டி.ஆதிகேசவலு அடங்கிய அமர்வு, டெல்லி பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் மேற்கூறிய உத்தரவுக்கு இடைக்காலத் தடை விதித்தது. நாடு முழுவதும் பொருந்தக்கூடிய அல்லது இரு மாநிலங்களுக்கு இடையிலான சுற்றுச்சூழல் தொடர்பான, தாமாக முன்வந்து விசாரணைக்கு எடுக்கப்படும் வழக்குகள் அனைத்தையும் டெல்லியில் உள்ள தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் முதன்மை அமர்வுக்கு அனுப்ப வகைசெய்யும் உத்தரவு தடைசெய்யப்பட்டது. 4 வாரங்களுக்குள் மத்திய அரசும், டெல்லி பசுமைத் தீர்ப்பாயமும் இவ்வழக்கில் தங்கள் பதிலைத் தர வேண்டும் என உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

மேகேதாட்டு விஷயத்தில் இம்முறையீட்டை சென்னை உயர் நீதிமன்றத்திலேயே அதே தலைமை நீதிபதி அமர்விலேயே அதே காரணங்களுக்காக எழுப்ப வாய்ப்பு இருந்தது. எனினும், தமிழ்நாடு அரசு நேரடியாகவே உச்ச நீதிமன்றத்துக்குச் சென்றுவிட்டது. டெல்லி பசுமைத் தீர்ப்பாய அமர்விலேயே கர்நாடக அரசுபோல தமிழ்நாடு அரசும் அட்வகேட் ஜெனரலையோ கூடுதல் சட்ட வல்லுநர்களையோ பயன்படுத்தியிருக்கலாம்.

நிலுவையில் இருக்கும் வழக்குகள்

காவிரி குறித்த வழக்குகளில் தமிழ்நாடு முன்பே பல முறை ஏமாந்துள்ளது. உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஓ.எஸ். 1/1971 என்ற வழக்கை காவிரிப் பிரச்சினைக்காகத் தமிழ்நாடு அரசு தாக்கல் செய்தது. அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் வாக்குறுதியை நம்பி 28.08.1972-ல் தமிழ்நாடு அரசு இந்த வழக்கைத் திரும்பப் பெற்றது. இதேபோல் காவிரிப் பிரச்சினையில் 1924-ல் செய்யப்பட்ட 50 ஆண்டுகளுக்கான ஒப்பந்தத்தை 1974-ல் புதுப்பிக்கத் தமிழ்நாடு போதுமான முயற்சிகளைச் செய்யவில்லை. இந்த இடைக்காலத்தில் பாசனப் பரப்பை கர்நாடகம் விரிவாக்கிவிட்டது.

காவிரிப் பிரச்சினையில் தமிழ்நாடு அரசு உடனடியாகக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய சில அம்சங்களைத் தமிழ்நாட்டு விவசாயிகள் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். அவற்றில் முக்கியமானது, காவிரி மேலாண்மை ஆணையத்துக்கு நிரந்தரத் தலைவரை நியமிக்கக் கோரி தமிழ்நாடு அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தை அணுக வேண்டும் என்பது. மேகேதாட்டு அணை கட்டுவதை எதிர்த்துத் தமிழ்நாடு அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தில் 16.02.2018-ல் ஒரு வழக்கையும், மேலும் திட்ட மதிப்பீட்டு இயக்குநரக இயக்குநர், மத்திய நீர்வளக் குழுமம், கர்நாடக நீர்வளச் செயலாளர் ஆகியோர் மீது 05.12.2018-ல் உச்ச நீதிமன்றத்தில் நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கையும் தொடர்ந்துள்ளது. அந்த வழக்கு விசாரணையையும் துரிதப்படுத்த நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

தமிழ்நாட்டுக்குத் தர வேண்டிய தண்ணீரைத் தராததால் ஏற்பட்ட சாகுபடி இழப்புக்கு ரூ.1,045 கோடியும் மற்ற பாதிப்புகளுக்கு ரூ.1,434 கோடியும் இழப்பீடு கேட்டு தமிழ்நாடு தொடர்ந்த வழக்கும் ஏற்கெனவே உச்ச நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளது. இவ்வழக்கின் விசாரணையைத் துரிதப்படுத்த நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். காவிரியில் கழிவுநீர் கலப்பதைத் தடுக்க நடவடிக்கை எடுக்க கர்நாடக அரசுக்கு பெங்களூரு உயர் நீதிமன்றமே உத்தரவிட்டுள்ளது. இது குறித்த வழக்குகளின் விசாரணையையும் துரிதப்படுத்த வேண்டும்.

கர்நாடகம், பெங்களூரு குடிநீர்த் தேவையை மட்டுமே பூதாகரப்படுத்தும்போது, தமிழ்நாட்டில் சுமார் 20 மாவட்டங்கள் 1.5 கோடி மக்களின் குடிநீர்த் தேவையையும் முன்வைத்துத் தமிழ்நாடு அரசு சட்டரீதியாகவும் போராட முடியும். தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை காவிரி தொடர்பான வழக்குகள் யாவும் சட்டரீதியான சிக்கல்கள் மட்டுமில்லை, வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகளைத் தீர்மானிப்பவையும்கூட.

- வெ.ஜீவகுமார், வழக்கறிஞர், விவசாயிகள் உரிமைச் செயற்பாட்டாளர், தொடர்புக்கு: vjeeva63@gmail.com

கரோனா முதல் அலையின்போது தமிழ்நாட்டில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட அரசு மருத்துவர்கள் தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டனர். இரண்டாவது அலையில் இதுவரை தொற்றுக்கு ஆளான மருத்துவர்களின் எண்ணிக்கை 2,000-ஐத் தாண்டிவிட்டது. மதுராந்தகம் சுகுமார், தூத்துக்குடி கல்யாணராமன், பள்ளிப்பட்டு விவேகானந்தன், மதுரை அனுப்பானடி சண்முகப்ரியா, திருச்சி மணிமாறன், வேலூர் மகிமைநாதன், சைதாப்பேட்டை ஹேமலதா என்று ஏழு அரசு மருத்துவர்கள் கரோனாவால் பாதிக்கப்பட்டு உயிரிழந்துள்ளனர். இதுவரை சுகுமார், கல்யாணராமன் என்ற இரண்டு மருத்துவர்களின் குடும்பத்தினருக்கு மட்டுமே ரூ.25 லட்சம் நிவாரணம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. சண்முகப்பிரியாவுக்கு துணிச்சலுக்கான கல்பனா சாவ்லா விருதை வழங்கி முதல்வர் கௌரவித்துள்ளார்.

கரோனா தொற்று முதல் அலையின்போது, தொற்று உச்சத்தில் இருந்த சமயத்தில், தமிழகத்தில் பெரும்பாலான தனியார் மருத்துவமனைகள் மூடப்பட்டன. அப்போது கரோனா நோயாளிகளுக்கு மட்டுமின்றி, கரோனா அல்லாத நோயாளிகளுக்கும் அரசு மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. அரசு மருத்துவமனைகளில்தான் பிரசவங்கள் அதிகமாக நடைபெற்றன. தமிழகம் முழுவதும் அவசர சிகிச்சைகள், அறுவைச் சிகிச்சைகள், அவசர அறுவைச் சிகிச்சைகள் உள்பட அனைத்தும் அரசு மருத்துவமனைகளில்தான் நடந்தன. இருப்பினும் உயிரைப் பணயம் வைத்துப் பணியாற்றும் அரசு மருத்துவர்களுக்கு மற்ற மாநிலங்களில் பணியாற்றும் அரசு மருத்துவர்களுக்கு இணையான ஊதிய உயர்வு மறுக்கப்படுவது வருத்தமளிக்கிறது.

முன்னாள் முதல்வர் மு.கருணாநிதியின் ஆட்சிக் காலத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட அரசாணை 354 என்பது, கிராமப்புறங்களில் பணிபுரியும் இளைய மருத்துவர்கள் உட்பட அனைவருக்காகவும் கொண்டுவரப்பட்டது. கிராமப்புற சுகாதாரக் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்துவதற்கு உதவும் அரசாணை அது. இந்தக் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற தமிழக அரசுக்கு ஆண்டுக்கு ரூ.300 கோடி ரூபாய் மட்டுமே கூடுதலாகத் தேவைப்படும். அதிலும் பெரும் பகுதியை முதல்வர் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் மூலமாகவே மருத்துவர்கள் அரசுக்குச் சம்பாதித்துத் தருவோம் என்பதையும் அரசிடம் பலமுறை தெரிவித்துள்ளார்கள்.

கடந்த ஜூலை 1 மருத்துவர்கள் தினத்தன்று, அதுவும் கரோனா காலத்தில் மருத்துவர்களின் நீண்ட கால ஊதிய நிர்ணயக் கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவார்கள் என எதிர்பார்த்தோம். நடக்கவில்லை என்பது வருத்தமாகவே உள்ளது. இது மக்களின் அரசு மட்டுமின்றி மக்களின் உயிர்காக்கும் மருத்துவர்களின் அரசாகவும் இருக்கும் என அன்றைய தினம் முதல்வர் சூளுரைத்தார். பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் ஒவ்வொரு உயிரையும் காப்பாற்றப் போராடிவரும் அரசு மருத்துவர்கள் மனநிறைவுடன் பணிசெய்ய அரசு உறுதுணையாக இருப்பதுதானே நியாயம்.

கரோனா மூன்றாவது அலையை எதிர்கொள்ள அனைத்துவிதமான நடவடிக்கைகளையும் எடுத்துவரும் அரசு, களத்தில் நின்று மக்களைக் காப்பாற்றும் அரசு மருத்துவர்களுக்கு உரிய ஊதியத்தைத் தர மறுப்பது வருத்தமளிக்கிறது. அரசாணை 354-க்கு உயிர்கொடுங்கள், 12 ஆண்டுகளில் ஊதியப்பட்டை நான்கை நிறைவேற்றித் தருவதற்கு முதல்வர் உதவ வேண்டும். மேலும், அரசு மருத்துவர்களுக்கான ‘கார்ப்பஸ் ஃபண்ட்’ கோரிக்கையையும் நிறைவேற்றித் தர வேண்டும்.

அரசு மருத்துவர்கள் சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டபோது, அன்றைய எதிர்க்கட்சித் தலைவரும் இன்றைய முதல்வருமான மு.க.ஸ்டாலின் நேரடியாக வந்து ஆதரவு தெரிவித்தார். அப்போது, அடுத்து அமையும் திமுக ஆட்சியில் கோரிக்கை நிறைவேற்றப்படும் என்று உறுதியளித்தார்கள். இருப்பினும் இதுவரை கோரிக்கை நிறைவேற்றப்படவில்லை என்ற வருத்தம் ஒவ்வொரு மருத்துவரிடமும் இருக்கிறது. முந்தைய ஆட்சியில் ஊதியக் கோரிக்கைக்காகப் போராடிய மருத்துவர்கள் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்டபோதும், மருத்துவர் லட்சுமி நரசிம்மன் தன் உயிரையே தியாகம் செய்தபோதும், மு.க.ஸ்டாலின் முந்தைய அரசைக் கண்டித்ததோடு, வருத்தத்தைப் பதிவுசெய்தார்.

நாட்டிலேயே தமிழகத்தில்தான் மருத்துவர்கள் ஊதியக் கோரிக்கைக்காக இவ்வளவு பெரிய விலை கொடுத்த பிறகும் கோரிக்கை நிறைவேறவில்லை. கடந்த ஆண்டு எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்தபோது, அரசு மருத்துவர்களின் தன்னலமற்ற பணிகளை நினைவில் கொண்டு, கோரிக்கைகளை அரசு உடனே நிறைவேற்ற வேண்டும் என மு.க.ஸ்டாலின் அப்போதைய அதிமுக அரசை வலியுறுத்தினார்.

கருணாநிதி ஆட்சியில் போடப்பட்ட அரசாணையை நிறைவேற்றத்தான் இப்போதும் அரசு மருத்துவர்கள் வேண்டுகிறார்கள். தங்களது கோரிக்கை நிறைவேறும்பட்சத்தில், கரோனா மூன்றாவது அலையை எதிர்கொள்ளவிருக்கும் இந்த நேரத்தில், மருத்துவர்கள் மேலும் உற்சாகமாகப் பணிசெய்வார்கள்.

- எஸ்.பெருமாள் பிள்ளை, தலைவர், அரசு மருத்துவர்களுக்கான சட்டப் போராட்டக் குழு.

திட்டமிட்டபடி தமிழகத்தில் ஒன்பது முதல் பிளஸ் 2 வரையான வகுப்புகள் நேற்று முதல் திறக்கப்பட்டுவிட்டன. பள்ளிகள், கல்லூரிகள் ஆகியவற்றில் மாணவா்கள் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு உற்சாகத்துடன் வகுப்புகளுக்கு முகக்கவசம் அணிந்து தங்களது கல்விப் பயணத்தைத் தொடா்வது ஆறுதலையும் மகிழச்சியையும் அளிக்கிறது.

தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, பல மாநிலங்களிலும் பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஏறத்தாழ 500 நாள்களுக்கு மேலாக கொள்ளை நோய்த்தொற்று காரணமாக பூட்டிக்கிடந்த கல்வி வளாக வாயில்கள் திறக்கப்பட்டு பழைய உற்சாகம் மீட்டெடுக்கப்பட்டிருப்பது வரவேற்புக்குரியது. இந்தியாவின் வருங்காலத் தலைமுறையினரை, எதிா்காலம் குறித்த தெளிவில்லாத நிலையில் இனிமேலும் தவிக்க விடுவது தவறு என்பதை ஆட்சியாளா்கள் சற்று தாமதமாகவே உணா்ந்திருக்கிறாா்கள் என்பதை சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.

பள்ளிகள் மூடப்பட்டதால் சமூக ரீதியிலான பிரச்னைகளும் பல சவால்களும் எழுந்திருக்கின்றன. இப்போதும்கூட, ஆரம்பப் பள்ளியிலிருந்து உயா்கல்வி வரையிலான அனைத்துக் கல்விக்கூடங்களும் முழமையான அளவில் செயல்படுவது கேள்விக்குறியாகத்தான் தொடா்கிறது. குழந்தைகளின் கல்வி மீதான நாட்டம், ஊட்டச்சத்து, உளவியல் ஆரோக்கியம், சமூக ரீதியிலும் உணா்வுபூா்வமாகவும் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பு ஆகியவை கல்விக்கூடங்கள் செயல்படுவதன் மூலம்தான் உறுதிப்படும்.

அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் ஆசிரியா்களுக்கும் தடுப்பூசி போடப்படாமல் கல்விக்கூடங்களைத் திறப்பதில் இருக்கும் ஆபத்தையும் கருத்தில் கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது. அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் தடுப்பூசி போடுவது என்பது குறித்த விவாதம் சமூக வெளியில் பரவலாகவே காணப்படுகிறது.

மருத்துவா்களிலிருந்து பெற்றோா் வரை அனைவருமே ஒருவிதத் தயக்கத்துடனும் அச்சத்துடனும்தான் கல்விக்கூடங்கள் திறக்கப்படுவதை அணுகுகிறாா்கள். இந்தியாவிலுள்ள 47.2 கோடி குழந்தைகள் அனைவருக்கும் தடுப்பூசி போட்டப் பிறகுதான் கல்விக்கூடங்ளைத் திறப்பது என்று முடிவெடுத்தால் அது கானல் நீா் கனவாக இருக்குமே தவிர, தீா்வாக இருக்காது.

கல்விக்கூடங்களைத் திறப்பதன் மூலம் அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் தடுப்பூசி போடும் திட்டத்தை சுலபமாகவும், விரைவாகவும், முழுமையாகவும் செயல்படுத்த முடியும் என்பதை அரசு உணர வேண்டும். கல்விக்கூடங்களுக்கு வெளியே இருக்கும் குழந்தைகளை மட்டும் அடையாளம் கண்டு தடுப்பூசி போடுதல், அதன் மூலம் சுலபமாக்கப்படும்.

அறிகுறியுடனோ, அறிகுறி இல்லாமலோ கொள்ளை நோய்த்தொற்றுக்கு ஆளாகும் குழந்தைகளில் 10% முதல் 12% வரையுள்ள குழந்தைகள் மட்டும்தான் உயிருக்கு ஆபத்தான இடரை (ரிஸ்க்) எதிா்கொள்வதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. குழந்தைகளை குறைவாகத்தான் கொவைட் 19 நோய்த்தொற்று பாதிக்கிறது என்றும், மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும் அளவிலான பாதிப்பை எதிா்கொள்ளும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை குறைவு என்றும் அனுபவரீதியான ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அதனால், பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டு குழந்தைகள் தங்களது படிப்பை தொடா்வதும், அதே நேரத்தில் பள்ளிகளிலேயே அவா்களுக்கு தடுப்பூசி போடுவதை உறுதிப்படுத்துவதும் ஆக்கபூா்வமான செயல்பாடாக இருக்கும்.

மாணவா்களையும் ஆசிரியா்களையும் கொவைட்-19 கொள்ளை நோய்த்தொற்று மிகப் பெரிய நெருக்கடியில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. முன்களப் பணியாளா்கள் பட்டியலில் ஆசிரியா்கள் சோ்க்கப்படாமல் போனதுகூட, கல்விக்கூடங்கள் திறப்பதில் தாமதம் ஏற்பட்டதற்கு காரணம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

வாரியத் தோ்வுகள், போட்டித் தோ்வுகள் ஆகியவற்றுக்காக தோ்வுகள் நடத்தப்பட்டன என்பதைத் தவிர, கொள்ளை நோய்த்தொற்று காலத்தில் கல்வித்துறை எதிா்கொண்ட சவால்கள் குறித்து அரசு கவனம் செலுத்தவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஒன்றரை ஆண்டு காலமாக ஏறத்தாழ 32 கோடி குழந்தைகள் வகுப்புகளுக்கு செல்லவில்லை. சக மாணவா்களுடன் நேரில் கலந்துரையாடவோ, விளையாடவோ அவா்களால் இயலவில்லை. எல்லா குழந்தைகளுக்கும் இணையதள வகுப்புகளில் கலந்துகொள்ள இயலவில்லை என்பதால், ஒருவா் முகத்தை இன்னொருவா் பாா்ப்பதுகூட அரிதாக இருந்தது.

இணையவழிக் கல்வி என்பது இடைக்காலத் தீா்வாக இருக்க முடியுமே தவிர, கல்விக்கூடங்களில் பயிற்சி பெறுவதற்கு மாற்றாக அதைக் கருத முடியாது. ஜனவரி மாதம் அஸிம் பிரேம்ஜி பல்கலைக்கழகம் ஐந்து மாநிலங்களில் நடத்திய ஆய்வின்படி, குழந்தைகளின் கற்பிதத் திறனில் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சி ஏற்பட்டிருக்கிறது. 92% குழந்தைகள் தங்களது மொழித் திறனிலும், 82% குழந்தைகள் தங்களது அரிச்சுவடி கணக்கு திறனிலும் கடந்த ஆண்டைவிட குறைவுக்கு ஆளாகியிருக்கிறாா்கள் என்கிறது அந்த ஆய்வு.

கல்விக்கூடங்களில் இருந்து குழந்தைகள் அகன்று இருப்பது என்பது கல்வி கற்கும் வாய்ப்பையும் திறனையும் இழப்பது என்பது மட்டுமல்ல, நட்பை இழக்கிறாா்கள், சமூக உறவாடலை இழக்கிறாா்கள், மதிய உணவு இல்லாததால் ஊட்டச்சத்தை இழக்கிறாா்கள். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக தனிமை காரணமாக மன அழுத்தத்துக்கும் ஆளாகிறாா்கள். இந்தப் பின்னணியில் பாா்க்கும்போது, நோய்த்தொற்று என்கிற அச்சத்தையும் கடந்து கல்விக்கூடங்களை திறந்திருப்பது வரவேற்புக்குரிய முடிவு.

கொள்ளை நோய்த்தொற்றால் அடித்தட்டு மக்களின் குழந்தைகள் பலா் கல்வியில் நாட்டம் இழந்திருக்கலாம், குழந்தைத் தொழிலாளா்களாக மாறியிருக்கலாம். அவா்களுக்கும் கல்விக்கூடங்களின் கதவுகள் திறக்கப்பட வேண்டும்.

 

வாழ்க்கையில் ஒன்றை ஏற்பதா, மறுப்பதா என்ற நிலை வரும்போது நாம் பெரும்பாலும் அதனை ஏற்கவே பழகியிருக்கிறோம். நம்மில் பலரும் மறுத்தல் என்ற கலையைக் கற்கத் தவறிவிட்டோம். ஆம், மறுக்கவேண்டியதை குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மறுக்கவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும்.

ஆம், மறுத்தல் என்பது ஒரு கலைதான். எல்லா நேரங்களிலும் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பதைவிட சில நேரங்களில் சிலவற்றை மறுத்துப் பேசவும் கற்கவேண்டியுள்ளது. மேலாண்மைக் கலையில்  இது மிகவும் அவசியமான ஒன்றாகும். "இல்லை என்று சொல்வதற்குக் கற்போம்' என்றே ஒரு சொல்லாடல் ஆங்கிலத்தில் உண்டு. இவ்வாறு இல்லை என்று சொல்வது அந்த ஒரு நிமிட நேரம்  கசப்புணர்வை ஏற்படுத்தினாலும் பின்னர் அதுதான் நம் நிரந்தர நிம்மதிக்கு வழிவகுக்கும்.

ஒரு உதாரணத்தின் வழி இதனைப் பார்க்கலாம். நம்மிடம் பணம் இல்லாதபோது, நம் நண்பர் நம்மிடம் கடனாக ஒரு தொகை கேட்கிறார். அவருக்கு நம்மிடம் பணம் இல்லை என்பது தெரியவில்லை. நமது நடை, உடை, பாவனைஅப்படிப்பட்ட ஓர் எண்ணத்தை அவரிடம் ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். நம்மிடம் பணம் இருக்கும் என்கிற நம்பிக்கையில் அவர் கேட்கிறார். பணம் நம்மிடம் இல்லாத காரணத்தால் இல்லை என்று நாம் சொல்கிறோம். 

வந்தவரும் விடாக்கண்டனாக "உங்களிடம் இல்லையென்றால் என்ன யாரிடமாவது வாங்கிக்கொடுக்கக்கூடாதா' என்கிறார். நாம் மெல்லவும் முடியாத விழுங்கவும் முடியாத நிலைக்கு ஆளாகிறோம். இரண்டு நாட்கள் கழித்து சொல்வதாகக் கூறுகிறோம். பின்னர் பணம் வைத்திருக்கும் ஒருவரைக் கண்டறிந்து அவரிடம் வட்டிக்கு பணம் வாங்கிக் கொடுக்கிறோம். பணம் கொடுத்தவரும் நம்மிடம் உத்தரவாதம் வாங்கிக்கொண்டு தருகிறார். 

அந்தப் பணத்தை நாம் கடன் கேட்ட நண்பருக்குத் தருகிறோம். அவர் அதனைக் குறிப்பிட்டபடி திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டால் நல்லது. அவர் திரும்ப அதனைத் தராமல் போகும்போது அவருக்காக நாமே அந்தத் தொகையை செலுத்தும் நிலைக்கு ஆளாகவும் நேரிடுகின்றது. நம்மிடம் கடன் கேட்க வந்தவரின் நோக்கத்தை முன்னதாகவே ஆராய்ந்திருந்தால் அப்போதே நாம் பணம் தர மறுத்திருக்கலாம். 

அதன்மூலம் நமக்கும் நிம்மதியைத் தேடிக்கொண்டு அவரையும் கடன்காரராக்காமல் காத்திருக்கலாம். அவரது அவசியமில்லாத தேவையை ஊக்குவிக்கும் செயல்பாட்டையும் தவிர்த்திருக்கலாம். 

இன்றைய தாராளமய நுகர்வு கலாசாரத்தில் ஓரளவுக்கு வேலைவாய்ப்பும் வருமானமும் பெரும்பாலானோருக்குக்  கிடைத்துவிடுகிறது. உணவு, உடை போன்ற அத்தியாவசியத் தேவைகளும் பெரும்பாலானோருக்கு நிறைவேறிவிடுகிறது. விதிவிலக்காக ஒருசிலர் இருக்கலாம். அவர்களுக்குத் தேவையான உதவியை மற்றவர்கள் கண்டிப்பாகச் செய்யவேண்டும். அது அவர்களின் சமூகக்கடமையும் கூட. 

ஆனால்  இவற்றைத் தாண்டிய தேவைகள் பெரும்பாலும் ஒருவரது சுயமதிப்பீட்டை உயர்த்திக்கொள்ளும் தேவைகளாகவே இருக்கும். இவ்வாறான தேவைகளுக்கு நாம் உதவி செய்யத் தொடங்கினால் மிகப்பெரிய வரிசையே நாள்தோறும் நம் வீட்டின் முன் காத்திருக்கும். இதுபோலவே நட்பிலும், குறிப்பாக ஆண் } பெண் நட்பில் எல்லை மீறப்படும்போது மறுப்பது நல்ல விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். 

இவ்வாறேதான்  குழந்தை வளர்ப்பிலும். சிறு வயதிலேயே குழந்தைகளுக்கு மறுக்கும் கலையைத்  தெளிவாகக்  கற்பிக்கவேண்டும். நம் மூலமே அவர்கள் பலவற்றையும் கற்றுக்கொள்வதால் மறுக்கும் செயல்பாட்டையும் நாம் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கவேண்டும். 

ஆனால் அதே நேரம் இப்பயிற்சியானது அவர்களது மனதை புண்படுத்தாதவாறு நேர்த்தியாக அமைய வேண்டும். இப்பயிற்சியை மேற்கொள்ளும்போது சில அணுகுமுறைகள் நமக்கு வழிகாட்டலாம்.

குழந்தைகளின் தேவைக்குப் பின்னாலுள்ள நோக்கத்தின் நேர்மையைக் கணிக்கவேண்டும். பின்னர் அந்தத் தேவை நிறைவேறாத நிலையில் குழந்தைகள் எப்படிப்பட்ட இன்னல்களை சந்திக்க நேரிடும் என்பதையும் நாம் அனுமானிக்க வேண்டும்.

இந்தத் தேவை நிறைவேறாவிடினும் குழந்தைகளால்  சமாளிக்க  இயலுமா என்பதையும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.  இப்படி எல்லாக் கோணங்களையும் மதிப்பீடு செய்துவிட்டுக் கடைசிபட்சமாகவே அந்தத் தேவையை நிறைவேற்ற நாம் முயல வேண்டும். 

இவ்வாறு நாம் சில தேவைகளுக்காக உரையாடும்போதே குழந்தைகளே இந்த விஷயத்தில் நல்ல தெளிவைப் பெறுவர். நாம் கேட்கும் அனைத்தும் கிடைக்காது. அதற்கான நியாயமான காரணம் இருக்கும்போதுதான் அதற்கான வாய்ப்புள்ளது என்று புரிந்துகொண்டு அவர்கள் வாழ முயல்வர்.  

குழந்தைப் பருவத்தில் கிடைக்கும் இப்படிப்பட்ட  பயிற்சி அவர்களுக்கு வாழ்நாள் முழுமைக்கும் பயன் தருவதாக அமையும். இப்படிப்பட்டோர் தம்மையும் அறியாமல் தமது நெருங்கிய நண்பர்களிடத்திலும்  தாம் பணியாற்றும் நிறுவனங்களிலும் இக்கலையை வளர்த்துவிடுவர்.

இதற்காக எல்லா நேரமும் எல்லாவற்றையும் மறுத்துக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுப்பதும் தவறு. சில உண்மையான தேவைகளுக்கு உதவவும் வேண்டும். அப்படி உதவுவதால் நமக்கு எந்தவிதமான பாதகமும் ஏற்படாது என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும் வேண்டும். 

யாருக்காக இருந்தாலும், அவருடைய உண்மையான தேவை என்ன என்பதை நாம் அறிந்துகொள்வதுதான் அவருக்கு  உதவி செய்வதா அல்லது மறுப்பதா என்பதை முடிவு செய்ய உதவும். 

ஆதலால் மனிதர்களின் உண்மைச்சூழலை மதிப்பிடும் கலையையும் நாம் கற்றிருத்தல் அவசியமாகிறது. அடுத்தோரின் கவலைகளைத் தீர்ப்பதால் நமக்கு புதுக்கவலைகள் வராமலிருக்குமா என்பதை யோசித்து நமது செயல்பாடுகளை வகுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அடுத்தவருடைய சூழல் நம்மைச் சுழலில் சிக்கவைத்துவிடாமல் காத்துக்கொள்வதும் ஒரு கலைதானே?

 

‘ஒரு புத்தகத்தின் அட்டையைப் பாா்த்து அது எப்படிப்பட்ட புத்தகம் என்று முடிவு செய்யாதீா்கள்’ (டோண்ட் ஜட்ஜ் எ புக் பை இட்ஸ் கவா்) என்று கூறுவாா்கள். அதுபோலவே ஒருவரின் முகத்தை பாா்த்து, அவா் எப்படிப்பட்ட குணநலன்களைப் பெற்றவா் என்பதை நம்மால் அறிய இயலுமா? இது குறித்து விஞ்ஞானரீதியாக அணுகிப் பாா்த்தபோது பல சுவையான தகவல்கள் கிடைத்தன.

உருவவியல் என்பது மனித முக அமைப்பைக் கொண்டு ஒருவரது ஆளுமையை தீா்மானிப்பது. 1930-இல் பிரெஞ்சு உளவியல் அறிஞா் லூயிஸ் காா்மன் இத்துறையைத் தோற்றுவித்தாா். இது கிட்டத்தட்ட அறிவியல் துறை போன்றது. எனினும் இது முழுக்க முழுக்க மூட நம்பிக்கையாகவும் இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க பரிசோதனையாகவும் இல்லாமல் இரண்டுக்கும் இடைப்பட்டதாக உள்ளது. சில ஆய்வுகள் வழி ‘இது போன்ற முகம் கொண்ட நபா்கள் இப்படிப்பட்ட குணாதிசயங்களை கொண்டவா்கள்’ என தெரிவிக்கும் முறை.

அரிஸ்டாட்டில் காலத்திலிருந்தே ‘முக அளவியல்’, ‘உணா்ச்சி ஆய்வியல்’ போன்ற இயல்கள் உண்டு. முக அளவியல் என்பது ஒருவரின் முகத்தோற்றத்தைக் கொண்டு அவரது பண்புகளைச் சொல்வது. உணா்ச்சி ஆய்வியயல் என்பது ஒருவரின் முக பாவனைகளைக் கொண்டு அவருடைய அந்த நேரத்தின் எண்ணங்களைச் சொல்வது. நம் நாட்டிலும் முக அமைப்பு, சாமுத்ரிகா லட்சணம் பற்றி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம்.

சரி, உண்மையில் ஒருவரின் முகம் பாா்த்து குணத்தை சொல்ல முற்படுவதை எதைக் கொண்டு அளவிடுவது? ஒருவரின் முகத்தை உற்று நோக்குகையில் நம் உள்ளுணா்வு என்ன சொல்கிறதோ அது தான் நம் முடிவு, இல்லையா? நம் உள்ளுணா்வுக்கு எந்த வரையறைகளும் இல்லை. நம் உள்ளுணா்வு நம் இயல்பு, குணம் சாா்ந்து இயங்குவது. ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒவ்வொரு ரகம். அப்படி இருக்கையில், ஒவ்வொருவரின் இயல்புக்கு ஏற்றவாறு வரையறையும் மாறுபடும் அல்லவா? பின் நம் உள்ளுணா்வு சொல்லும் முடிவுகள் கனகச்சிதமாக இருக்கும் என்று எப்படிக் கூற முடியும்? அதனை எப்படி ஏற்க முடியும்?

அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. அது உண்மையானால் ‘இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா’, ‘உள் ஒன்று வைத்து புறம் ஒன்று சொல்லுவாா்’ என்று சொல்லப்படும் வாசகங்கள் எப்படி ஏற்பட்டிருக்கும்? ஆராய்ந்து பாா்க்கும்போது, ஒருவா் முகத்தை வைத்து அவருடைய குணத்தை அறுதியிட்டு தீா்மானிக்க இயலாது என்பதுதானே சரி?!

ஒரு மனிதா் பாா்க்க நன்றாக இருக்கிறாா் என்பதையே அளவுகோலாக கொண்டு ஒரு நோ்முகத் தோ்வில் வேலை தருகிறாா்களா? இல்லையே. கல்வித்தகுதி, அனுபவம், ஆா்வம் இவற்றைக் கொண்டுதானே வேலைவாய்ப்பு தீா்மானிக்கப்படுகிறது. ஒருவரைப் பாா்த்தவுடன் ஏற்படும் முதல் எண்ணம் முக்கியமானது தான். ஆனால் அதை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டே அவரைப்பற்றிய முழுமையான முடிவுக்கு வந்துவிடக்கூடாது.

ஒருவரை பாா்த்தவுடன் அவரது தோற்றத்தால் நாம் கவரப்படாவிட்டாலும், பின்னாட்களில் அவரின் செய்கைகள், குணங்கள், இயல்புகள் வழி கவரப்பட்டு அவரின் தோற்றம் குறித்த பிம்பத்தை நாம் பின்னுக்கு தள்ளிவிடுகிறோம். நம் தினசரி வாழ்வில் இப்படி எண்ணற்ற மனிதா்களை காண்கிறோம். அவா்களோடு பழகிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக கல்லூரி மாணவிகளுடன் வெளியூரில் ஆட்டோவில் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த ஓட்டுநா் பாா்க்க கரடுமுரடாக இருந்தாா். எங்களை பயம் சூழ்ந்து கொண்டது. ஆனால் அந்த உதறலை வெளியே காண்பித்துக் கொள்ளாமல் தைரியமாக இருப்பதுபோல் இருந்தோம். அவா் மிகவும் பாதுகாப்பாக எங்களைக் கொண்டு போய்ச்சோ்த்ததோடு ஒரு சகோதரரை போல் உடனிருந்து இன்னபிற உதவிகளையும் செய்துகொடுத்தாா்.

எல்லா இடங்களிலும் முன்பின் அறியாத இப்படிப்பட்ட மனிதா்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறாா்கள். உண்மை இப்படியிருக்க, ஒருவரின் முகம் பாா்த்து மட்டுமே நாம் முடிவு செய்வது எப்படி சரியாக இருக்கும்?

கள்ளனை நம்பினாலும் குள்ளனை நம்பாதே’, ‘வெள்ளையாக இருப்பவன் பொய் சொல்ல மாட்டான்’ போன்ற வாசகங்களை நாம் புறந்தள்ள வேண்டும். இன்று இவற்றையெல்லாம் தாண்டி உருவகேலி என்பது முன்னோக்கிச் செல்கிறது. அதிலும் சமூக வலைதளங்களில் இதுபோன்ற உருவகேலிகள் அதிகமாக இடம்பெறுகின்றன. ஒருவா் மீதான தங்களுடைய காழ்ப்புணா்ச்சியை வெளிப்படுத்த எதிராளியின் உருவத்தை எள்ளி நகையாடுவதை மேன்மை குணம் பொருந்திய எந்த மனிதரும் செய்ய மாட்டாா்.

உருவுகண்டு எள்ளாமை வேண்டும் உருள்பெருந்தோ்க்கு அச்சாணி அன்னாா் உடைத்து என்றாா் வள்ளுவா்.

உருவத்தின் காரணமாக எவரொருவரையும் கேலி செய்து அலட்சியப்படுத்தக்கூடாது. உருண்டோடுகிற பெரிய தோ்க்கு இன்றியமையாத சிறிய அச்சாணி போல நம் வீட்டை, நாட்டை, நிறுவனத்தை செம்மையாகக் கொண்டு செல்ல ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வேலை, கடமை இருக்கும். வினைத்திறனை பாா்க்க வேண்டுமே தவிர வடிவின் சிறுமை நோக்கித் தாழ்வாக எண்ணக் கூடாது.

இப்படிப்பட்ட அச்சாணியாக இருந்து, சுயநலம் இன்றி வீட்டையும், நாட்டையும் நிறுவனத்தையும் கொண்டு செல்லும் பலா் இருக்கத்தான் செய்கிறாா்கள். அப்படிப்பட்ட பலரைக் கொண்டதுதான் இந்த உலகம். அவா்களை இந்த உலகம் ‘பிழைக்கத் தெரியாதவன், ‘முட்டாள்’, என்றெல்லாம் கேலி பேசிக்கொண்டோ குறைத்து மதிப்பிட்டுக் கொண்டோதான் இருக்கிறது. ஆனால், அவா்களால் தான் இந்த உலகம் என்னும் தோ் உருண்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு நாளேட்டைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், அதற்கு காரணமாக ஒரு நான்கைந்து நபா்கள் நம் எண்ணத்தில் வரலாம். ஆனால் நினைவுக்குள் நுழையாத எண்ணற்றோரின் ஊண், உறக்கம் துறந்த பேருழைப்பு இருக்கிறது. ஒரு திரைப்படத்தை எடுத்துக் கொண்டால் கதாநாயகன், கதாநாயகி, பிற நடிகா்களைத் தாண்டி பல நூறு பேரின் தன்னலமற்ற உழைப்பு இருக்கிறது. எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் சீரிய கூட்டு முயற்சிதான் அந்தத் துறையையே சிறப்பாக மேலெழச் செய்யும். எளியவா்களின் பங்களிப்பு இல்லாமல் எவரும் வலியவா் ஆக முடியாது.

ஒருவா் வாழ்க்கையில் பலா் பல சாதனைகளைப் புரிந்திருப்பாா். பெரிய பதவி, செல்வாக்கு, அதிகாரம் அனைத்தும் பெற்றிருப்பாா். அவா் அந்த இடத்தை அடைய அவருக்குப் பலா் உதவி செய்திருப்பா். ஆசிரியா்கள், உடன் பிறப்புகள், நண்பா்கள் என பலரும் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ பல சோதனைகளைக் கடந்து உதவியிருப்பா். ஒருவா் பெரிய நிலையை அடைந்து விட்ட பின் திரும்பிப் பாா்த்தால் பிறருடைய உழைப்பு மிக அற்பமாகத் தெரியலாம். அவா்களுடைய உதவியோ, வழிகாட்டலோ கிடைக்காதிருப்பின் இந்த நிலைக்கு நாம் உயா்ந்திருக்க மாட்டோம் என்ற நினைப்பு பயனடைந்தவருக்கு வேண்டும்.

‘சிறு துரும்பும் பல்குத்த உதவும்’ என்பாா்கள். அதுபோல் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு பயன் இருக்கிறது. காய்ந்துவிட்ட இலையை சருகுதானே என்று இகழ்வாய் எண்ணமுடியாது. நீரில் தத்தளிக்கும் எறும்புக்கு அது ஒரு தோணியாகலாம். கடிகாரத்தில் உள்ள பெரிய முள், தனக்குத்தான் உள்ளே சுற்றி வருவதற்கான அதிகாரம் இருக்கிறது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? உடன் சின்ன முள் இருப்பதனால்தான் அதனால் நேரத்தைக் காட்ட முடிகிறது.

அதே போல் நம் உடலில் உள்ள உறுப்புகள் எல்லாம், நீ பெரியவனா நான் பெரியவனா என போட்டி போட்டுக் கொண்டிருந்தால் உடல் இயக்கம் சீராக இருக்காது. நம் கையில் அளவில் சிறியதான கட்டைவிரல் இல்லையெனில் எந்தப் பொருளையும் சரிவர கையாள முடியாது. அனைத்து உறுப்புகளுமே முக்கியமானவைதான்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் பெரிதாக உருவெடுக்கும் மற்றொரு பிரச்சனை அடையாளச் சிக்கல் (ஐடென்டிடி கிரைஸிஸ்). நம் இருப்பை வெளிப்படுத்தியே ஆக வேண்டும் என்ற பெருந்தவிப்புடன் பலா் பெருமுனைப்பு காட்டியபடியே இருக்கிறாா்கள். எப்போதும் நாம் கவனிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் அதீதமாக மாறி பல நேரங்களில் மிகவும் அபத்தமாக நடந்துகொள்கிறாா்கள்.

சிலா், தாங்கள் நல்லவா்கள் என்பதை காட்டிக் கொள்ள சமூகவலைதளங்களில் அதிகம் மெனக்கெடுகிறாா்கள். நம் உணா்வுகளை இயல்பாக வெளிப்படுத்துபோது எந்த சிக்கலும் இல்லை. நம்மை அதீதமாக விளம்பரப்படுத்த முயலும்போதுதான் சிக்கல் எழுகிறது. நம்முடைய செயல்கள் வழியாகத்தான் நமக்கான அங்கீகாரம் கிடைக்க வேண்டும். நம்மை நாமே விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் கிடைக்கும் அடையாளம் ஒரு மாயை.

ஆக நம் செயல்பாடு உறுதியாக இருக்க, நம் மனம் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். சொன்னபடி செய்யவும், எண்ணியதை அடையவும் மன உறுதியே முதன்மையானது; அவற்றுக்கு உருவம் ஒரு பொருட்டல்ல. எவ்விடத்திலும் தன்னம்பிக்கையையே நாம் நமது முகமாக்கிக் கொள்வோம். அதுதான் நம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதற்கான சிறந்த வழி.

கட்டுரையாளா்: எழுத்தாளா்.

தொடர்ச்சியாக ஒன்பது மாதங்களாக ரூ. 1 லட்சம் கோடிக்கு மேல் ஜி.எஸ்.டி. வசூலான பிறகு ஜூன் மாதத்தில், கொரோனா இரண்டாம் அலைக்கு பிறகு ஜி.எஸ்.டி. வருவாய் ரூ. 1 லட்சம் கோடிக்கு குறைவாக பதிவானது.

GST revenue collection data : ஆகஸ்ட் மாதத்தில் மொத்த சரக்கு மற்றும் சேவை வரியானது ஜூலை மாதத்தில் வசூலிக்கப்பட்ட ஜி.எஸ்.எடியைக் காட்டிலும் குறைவாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து இரண்டு மாதங்களாக ஜி.எஸ்.டி. ரூ. லட்சம் கோடியை தாண்டியுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

கோவிட் தொற்றுநோய் இரண்டாம் அலையின் போது தொடர்ச்சியாக அமல்படுத்தப்பட்ட உள்ளூர் ஊரடங்குகளுக்கு பிறகு பெறப்பட்டுள்ள ஒரு லட்சம் கோடி ரூபாய் ஜி.எஸ்.எடி வசூல் பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் ஏற்பட்டுள்ள வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறது.

ஜி.எஸ்.டி. வசூல் எவ்வளவு?

ஆகஸ்ட் மாதத்தில் மொத்த ஜிஎஸ்டி வசூல் ரூ .1,12,020 கோடியாக வந்தது, கடந்த ஆண்டு இதே காலத்தில் ரூ. 86,449 கோடி வசூலானது. கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் இந்த ஆண்டு 29.6% கூடுதலாக வரி வசூல் ஆகியுள்ளது.

மொத்தமாக வசூலிக்கப்பட்ட ரூ. 1.12 லட்சம் கோடியில், சி.ஜி.எஸ்.டி. ரூ. 20,522 கோடி, எஸ்.ஜி.எஸ்.டி. ரூ. 26,607 கோடி, ஐ.ஜி.எஸ்.டி. ரூ. 56,247 கோடி (பொருட்கள் இறக்குமதியில் சேகரிக்கப்பட்ட ரூ. 26,884 கோடி உட்பட), செஸ் ரூ. 8646 கோடி (ரூ. 646 கோடி இறக்குமதி வரி உட்பட) ஆகும்.

இது எதைக் குறிக்கிறது?

ஜூலை மாதத்தில் ஒரு மாநிலத்தில் இருந்து மற்றொரு மாநிலத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் ரூ. 50 ஆயிரத்திற்கும் அதிகம் மதிப்புள்ள சரக்குகளுக்காக விதிக்கப்பட்ட இ-வே பில்கள் கட்டாயமாக்கப்பட்ட பிறகு, பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றம் வெளிப்படையாக இருந்தது. ஆகஸ்ட் மாதத்திலும் அவை சீராக இருந்தன.

ஜூலை மாதத்தில், இ-வே பில் உற்பத்தி ஜூன் மாதத்தில் 5.46 கோடியிலிருந்து 6.41 கோடியாகவும், மே மாதத்தில் இது 4 கோடியாகவும் உயர்ந்தது. ஆகஸ்ட் மாதத்தில் இ-வே பில் உற்பத்தி 6.33 கோடியாக சீராக உள்ளது. தினசரி சராசரி இ-வே பில்கள் சுமார் 21.1 லட்சம், ஜூலை மாதத்தை விட சுமார் 2 சதவீதம் அதிகம்.

செவ்வாய்க்கிழமை வெளியிடப்பட்ட முதல் காலாண்டுக்கான ஜிடிபி தரவு, குறைந்த அடிப்படை விளைவு காரணமாக, 20.1 சதவிகித உயர் வளர்ச்சி விகிதத்தை பதிவு செய்தது. ஏப்ரல்-மே மாதங்களில் தொற்றுநோயின் அளவு அதிகமாக இருந்த போதிலும் இவை நடைபெற்றுள்ளது.

ஏப்ரல்-மே மாதத்திற்கான மின் உற்பத்தி, எரிபொருள் நுகர்வு மற்றும் ரயில்வே சரக்கு போன்ற சில உயர் குறிகாட்டிகள் தொடர்புடைய தரவு, கொரோனா முதல் அலையை காட்டிலும் கொரோனா இரண்டாம் அலைக்குப் பிறகு மீள்வது வேகமாக இருக்கிறது என்பதை குறிக்கிறது.

தொடர்ச்சியாக ஒன்பது மாதங்களாக ரூ. 1 லட்சம் கோடிக்கு மேல் ஜி.எஸ்.டி. வசூலான பிறகு ஜூன் மாதத்தில், கொரோனா இரண்டாம் அலைக்கு பிறகு ஜி.எஸ்.டி. வருவாய் ரூ. 1 லட்சம் கோடிக்கு குறைவாக பதிவானது.

கோவிட் இரண்டாம் அலைக்கு பிறகு, அமலுக்கு வந்த தளர்வுகள் காரணமாக ஜூலை மற்றும் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் ஜி.எஸ்.டி. வரி வசூல் ரூ. 1 லட்சம் கோடியை தாண்டியது. இது பொருளாதாரம் சீராக மீள்வதை குறிக்கிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி, ஏய்ப்பு எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள், குறிப்பாக போலி பில்லர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை ஆகியவை ஜிஎஸ்டி வசூலுக்கு பங்களித்து வருகின்றன. வரவிருக்கும் மாதங்களிலும் வலுவான ஜிஎஸ்டி வருவாய் தொடர வாய்ப்புள்ளது, ”என்று நிதி அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது.

India is at the risk of being cast globally as an outlier on climate action, with a negative fallout. With over 50% of the global economy already committed to net zero emissions by 2050 — and China committing to be so before 2060 — this is not where you want to be.

The pace and scale of climate action is only set to increase, with the recent Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) report unequivocal on the need for urgent and stronger responses. Events around the world underline the point — towns washed away in Germany, subways turned into storm water drains in China, forests fried in the United States and so many more lives lost to flooding in India.

Massive opportunities

It is not only governments that are increasing climate action. The business world is too, not just to protect themselves against the risks of climate change but also to take advantage of the massive opportunities arising as the global economy shifts to net zero emissions. Last year, investors injected over $500 billion into climate transition. In my country, Australia, the number of major companies that have put in place a target of reaching net zero emissions by 2050 has more than trebled in the past year.

The United Nations Climate Change Conference (COP26) in November in Glasgow is shaping up to be the most important climate meeting since the Paris Agreement in 2015. It is squarely focused on supercharging global ambition and action on climate change, as all countries, including India, agreed to do in the historic Paris Agreement.

Over 100 countries have already committed to net zero emissions by 2050, with more expected at COP26. Two key holdouts are India and Australia. In the case of my country, under mounting pressure at home and internationally, the government is moving toward such an announcement and I am confident they will do so by or at COP26.

I am not so confident about India. From what I hear through networks from my time as the Australian High Commissioner to India and as Australia’s Ambassador for the Environment, India is resolutely not committing to net zero by 2050, including on the basis that as a developing country, it needs to see significant support from developed countries for climate action as part of making any such commitment.

Perhaps this is negotiating tactics. Either way, I fear India may shoot itself in the foot by resisting net zero by 2050.

First, India itself has a national interest in ambitious global and national climate action. Like Australia, it is among the most vulnerable countries to climate change and, therefore, should be among the more active against the threats. India faces harmful impacts related to sea level rise, heat stress, drought, water stress and flooding, biodiversity and natural disasters. Climate change is not coming — it is here.

Second, as a rising power, India naturally seeks stronger influence globally. Being an outlier on the global challenge facing our generation does not support this aim. India is already the third largest emitter in the world, and is set to be the largest as the United States, China, and the European Union are all now signed up to net zero.

This will become a significant drag on India’s international diplomacy. This applies not just to key relationships like with the U.S., where President Joe Biden’s administration is mainstreaming climate action into its economic, foreign and security policy, but also with much of the Group of 77 (G77) states, who are increasingly concerned to see climate action, and in multilateral groupings such as the United Nations and ASEAN-APEC.

No longer a trade-off

Finally, as the famous phrase goes, “it’s the economy, stupid”. There is no longer a trade-off between reducing emissions and economic growth. Solar energy costs have fallen 90% in recent years, providing the cheapest electricity in India ever seen. Also, given the negative impacts, addressing climate change in India’s economic development is now central to success, not an added luxury to consider. For example, agricultural policy that does not consider adaptive approaches to maximise productivity in the face of increased flooding and drought due to climate change is derelict.

The transition of the global economy to net zero emissions is the biggest commercial opportunity in history. In just the energy sector alone, an estimated $1.6 to $3.8 trillion of investment is required every year until 2050. China gets this, which is why it is investing heavily in gaining an advantage in the technologies of the new economy, be it renewable energy and storage, electric and hydrogen transport, low emissions industry, green cities or sustainable agriculture.

It is not as if India is at a standing start. It is set to significantly exceed its Paris Agreement commitment of reducing the emissions intensity of its GDP by 33-35% below 2005 levels by 2030, providing ready room for higher ambition. India is impressing the world with its leading roll-out of renewable energy and target for 450GW by 2030, linked to its leadership on the International Solar Alliance and recent national hydrogen strategy. Indian corporates are also stepping up, with the Tata Group winning awards on sustainability, Mahindra committing to net zero by 2040 and Reliance by 2035. There is plenty on which to build.

And India should not be expected to build alone. India’s national interests on climate action are now engaged in ways that go significantly beyond waiting for donor support to drive ambition, notwithstanding reasonable arguments about historical responsibility, per capita emissions and equity. With growing wealth and stature, India is increasingly disinclined toward handouts. But that does not mean well-targeted donor investments and international partnerships should not be a factor in raising India’s climate ambition.

This could come in many guises, from stronger political engagement and dialogue to policy support in areas of mutual challenge such as energy policy, carbon markets and post- COVID green economic recovery. Practical support and cooperation in areas like rolling out renewable energy and integrating it with the national grid, zero emissions transport, decarbonising hard to abate sectors like steel, cement and chemicals and decarbonising agriculture offer significant scope to raise ambition. As does working with India on innovative green financing for decarbonising investments, including using donor support to mobilise private sector finance, green bonds and climate transition funds. Whichever it is, they need to be lasting partnerships that deliver results.

Yet, in the end, India’s tryst with destiny rests in its own remarkable hands, as it always has been. In a land where the earth is called mother, and Mahatma Gandhi, major religions and the Constitution enshrine environmental care, commitment to net zero emissions by 2050 should almost be foretold. The world hopes we will see it soon.

Patrick Suckling was Australia’s High Commissioner to India and Ambassador for the Environment. He is a senior fellow at the Asia Society Policy Institute (ASPI) and senior partner in Pollination, a specialist climate advisory and investment firm. This oped draws from his recent paper for ASPI on Catalysing India’s Climate Ambition

Schools began opening in a phased manner across several Indian States on September 1. These include the States of Delhi and Uttar Pradesh. Schools for senior students have already been open for the past few weeks in a few States.

Debates around when to open schools in the midst of a COVID-19 pandemic have been divisive, and not just in India. These have focused on the balance between minimising the risk of disease for children and their family members, and maximising in-person schooling. The arguments have largely reflected the biases of those with strongly held points of view on both sides.

Mathematical models

With schools opening across India, will we observe an increase in cases in school children? Could this lead to another peak in overall cases as children bring infections back home? We addressed these questions using a mathematical model, presenting our findings (the meeting was in-camera) to an expert group of the World Health Organization this week.

How did our model address this question? Our model describes schools embedded within communities, that comprised families of different sizes. If schools are open, children move between their homes and schools. Children stay at home if schools are closed. Adults go to work at assigned workplaces or stay at home. The distribution of ages in the community is based on the age structure of the population in a typical mid-sized Indian city.

We describe the spread of COVID-19 from person to person, accounting for reductions in this rate from non-pharmaceutical interventions including masking. We account for a level of prior infection in the community, as measured by serological surveys that look for antibodies for COVID-19. Our model accounts for the possibilities of asymptomatic, mild and severe disease, as well as hospitalisations and deaths. These vary across different age groups. We allow two doses of vaccinations, separated by 90 days, as well as the possibility of breakthrough infections, where the immunity granted by vaccines is breached. We incorporate what is currently known about the protection provided by vaccines against mild and severe disease. Our model reflects the current state of the epidemic in India at the moment. We start with children at home and then study how cases spread in children and in adults when schools open.

Findings of the model

Based on our model, an increase in cases in children is expected as schools are opened, relative to keeping them closed. However, this does not lead to a new wave under the current epidemic conditions in India. Specifically, in regions with the levels of seroprevalence expected across much of north India, we expect this increase in cases to be marginal. Children are at lower risk of severe disease associated with COVID-19 — very few of these infections are likely to lead to complications.

We can further restrict any increase in infections among children by ramping up immunisation in older age groups and by continuing non-pharmaceutical interventions, including requiring face masks, improving ventilation, shifting more activities to outdoor venues, and increasing the number of students attending school slowly over a period of several weeks. Such interventions should be continued until we achieve an overall seroprevalence of 75%-80%, adding numbers from recent infections and from vaccinations. Beyond this point, we find that these measures make little difference. We found that opening schools was not likely to contribute to an increase in cases among older individuals.

A typical Indian community considering whether to open schools should be on the downswing of the pandemic or past it in terms of having sufficient numbers of those who are — at least for the time being — relatively immune to the disease since they have been recently infected. Roughly speaking, this corresponds to about 45% seropositivity to begin, in the absence of vaccinations. Adding vaccinations on top of that cushions any sharp rise in cases, especially if combined with COVID-19 non-pharmaceutical interventions.

Interpreting the results

Much of India has encountered COVID-19, particularly the Delta variant. Some have been reinfected by it. Seropositivity levels in children are comparable to those in adults — keeping children at home has not served the purpose of keeping them from becoming infected. This is a point whose importance has been insufficiently stressed: if children are as likely to pick up an infection from the community while staying at home, there is little reason to keep them out of school.

More than 60% of the vulnerable population have been given one dose of vaccine; in some cases, two doses. There is a case for prioritising the vaccination of family members, especially elderly ones, of school-going children as well as of teachers and other school staff. We see the advantages of this in our model simulations.

We stress that a rise in cases could occur once schools are opened. Indeed, children who show symptoms after testing positive should be screened for potentially more severe versions of the disease. However, the number of severe cases in children is very small since children are better protected against disease than adults.

With COVID-19 and schools, the trade-off is between the long- term consequences of disruptions in learning and socialisation in children and the short-term possibility of their contracting an infection. Finding the right balance between these two factors is crucial. Given the state of the Indian epidemic as well as the likely possibility that COVID-19 will transition into endemicity, there seems to be little reason to continue to have schools closed. This should be true especially in States and communities where seropositivity is in excess of 80%.

State-specific approach

For low seropositivity States such as Kerala and Maharashtra, a better understanding of the current fraction of the population that has antibodies, either from prior infection or from vaccination, would help. Once this crosses the 80% level, we see no reason why they should not also reopen. It remains important to continue studying the spread of COVID-19 over the next six months to understand how quickly immunity due to prior infection wanes over time.

Actions called for

Our simulations do not include testing and tracing, although this is one way of keeping any increase in cases in check; nor does it include the possibility of new variants. The possibility of random testing of schoolchildren at regular intervals has been raised. We favour, instead, local decisions to close schools if test positivity in the community exceeds a preset bound, since children seem to be acquiring the infection in their communities at the same rate at which adults acquire them.

While models are imperfect guides to the future, especially because they must make assumptions about human and virus behaviour, they often provide useful intuition. Comparisons to other countries are not particularly helpful, since each country’s situation with respect to the disease is different. The recent uptick in vaccination numbers is encouraging and should hopefully be sustained in the coming weeks. This will help in ensuring that children can return to school. For this, we need not wait until vaccines for children are available.

Brian Wahl is an Assistant Scientist at the Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health, U.S. Sandeep Krishna is an Associate Professor at the Simons Centre for the Study of Living Machines, National Centre for Biological Sciences, Bengaluru. Gautam I. Menon is a Professor at Ashoka University, Sonepat and at the Institute of Mathematical Sciences, Chennai. The views expressed here are personal

Liberalism and nationalism mean different things to different people, and the two concepts are often considered mutually exclusive. Over 70 years after Indian independence, it is worth recalling that the British claimed that their empire rested on liberal foundations and the transfer of power to nationalists evidenced this claim. But liberalism often clashed with anti-colonial nationalism; the greatest material support to anti- colonial movements during the Cold War came from the illiberal Soviet Union.

A ‘cause’ of war

After the rise of the nation state, wars were attributed to the power and expansionist policies of nations. In Europe, nations were in almost constant conflict, and Japanese nationalism led to wars, particularly with China. In the early period of the last century, nationalism was regarded as the root cause of war, but this was an oversimplification, since many, especially Marxists, would argue that capitalism, which led to colonialism, was equally if not mainly responsible. In Europe, as the national idea spread, it became ethnic-oriented and increasingly illiberal, with an exception being Giuseppe Mazzini’s nationalist activism.

The early decades

Before Indian independence, nationalism was regarded with suspicion; Rabindranath Tagore had considered it a malign ideology, making a subtle distinction between the Nation of the West, which he critiqued as a mechanical and soulless, and the Spirit of the West representing Enlightenment values of internationalism and universalism. There were alternative strands of thinking; Vinayak Damodar Savarkar contrasted his espousal of Hindutva nationalism with Buddha’s universalism, the latter’s non-violence being regarded by him as weakening Indian patriotism, since “Buddhism had its centre of gravity nowhere”.

Jawaharlal Nehru saw merit in nationalism as the focus of the Independence movement. In 1950, he asserted that “the strongest urge in Asia ...is the anti-colonial urge and the positive side of it is nationalism”, and in 1953, “nationalism has been and is a very good thing. It has been a great liberating force in certain stages of a country’s history”. Yet, he feared that extreme nationalism among colonised peoples could degenerate into fascism and expansionism.

Prime Minister Narendra Modi’s party’s dogma harks back to the thinking of Savarkar and M.S. Golwalkar, representing Indian cultural nationalism and attempting an impossible balance between the projection of hard power and promotion of peace. Nationalism may take various forms but essentially, it is about collective identity, whereas liberalism implies the defence of individual freedom and self-determination, the state’s role being to protect the private sphere. In practice, liberalism has advantages and disadvantages; it can underpin universal rights and Adam Smith’s natural laws of economics, but its appeal is mainly to the professional educated class, and lacks nationalism’s emotional appeal.

Asian democracy

Asian politics are politically conservative when the economy is booming, shown by lengthy autocratic governments in China, Singapore and Vietnam, whereas the Asian financial crisis of 1997 led to a democratic impulse in Taiwan, Indonesia, South Korea, and intermittently in Thailand. Democracy in Asia is not shaped by the liberalism of the West; the centrality of civil and political rights is less dogmatic and a degree of state intervention considered acceptable when it comes to individual autonomy.

The liberal tradition contributes the ideas underlying the post-Second World War international system, embracing democracy, free trade, international law, multilateralism, environmental protection and human rights. Problems arise when such ideas become a doctrine for nation-building irrespective of context, with western intervention in the developing world and its consequences of turmoil and Islamist extremism and terror. The current example of Afghanistan is a case in point.

Power hierarchy

Liberalism is now attacked in the West by both the far-right populism illustrated by former U.S. President Donald Trump, and the left represented by such as Senator Bernie Sanders who regard the global situation as the neo- liberal preserve of the rich and powerful. Despite American diplomatic rhetoric, there never has been a community of mutually supportive liberal democracies. International relations are conducted at the axial point of an egalitarian order of law and a hierarchical order of power: the United Nations represents this tension in the differing principles on which the Security Council and General Assembly are based. This is why the reform of the UN to include India, Japan, Germany and a few others as permanent members of the Security Council proves so difficult to achieve.

In a future Asia

How will nationalism and liberalism be reflected in a future Asia? Both India and China were at the receiving end of western imperialism and emerged as supporters of principles of international society reflected in the Panchsheel, namely sovereignty, territorial integrity and non-interference. This implies rejection of western efforts to qualify sovereignty by making it dependent on human rights protection. The Non-Aligned Movement and Afro-Asianism were efforts to project a soft power model, but soon China, India and Pakistan joined the nuclear weapons club of hard power. The two leading Asian nations, India and China, used the present world system to fashion their rise while protesting against the control of the United Nations and world financial institutions but have not formulated any alternative based on Asian nationalism. Their current rivalry makes such a desirable outcome a remote prospect.

Krishnan Srinivasan is a former Foreign Secretary

The microfinance movement in India is set to receive another dose of impetus with the Reserve Bank of India’s (RBI) recently released Consultative Document on Regulation of Microfinance in June 2021. Following the Malegam Committee Report, which is a decade old now, the current document looks to reassess the priorities of the sector.

Some of the key regulatory changes proposed in the document takes household income as a critical variable for loan assessment. The definition of microfinance itself is proposed to mean collateral-free loans to households with annual household incomes of up to Rs. 1,25,000 and Rs. 2,00,000 for rural and urban areas respectively. The document requires all Regulated Entities to have a board-approved policy for household income assessment. Moreover, it caps loan repayment (principal and interest) for all outstanding loans of the household at 50% of household income. Given the importance accorded to household income, measuring this accurately becomes critical for effective implementation of these norms.

An elusive figure

Household income, however, is an elusive figure. With a high degree of informality in our economy, income streams, especially for non-salaried workers, tend to be erratic in time and volatile in volume. Low-Income Households (LIHs), who typically form the customer base for Microfinance Institutions (MFIs), often also have seasonal and volatile income flows. An agricultural worker earns the most during the sowing seasons; households with migrant workers who migrate to the city for certain months of the year see an income peak during those months; and a flower vendor near a temple sees an income increase during festivals. These highs are also contrasted by lows during certain lean seasons when remunerative work is unavailable (drought), during growing season (before harvest) or general lull times.

Since income for LIHs are seasonal and volatile, there have been attempts to understand their inflows by measuring their expenditure. But, given the rotational debts they avail, expenditure also does not truly reflect the household’s income. Moreover, for most LIHs, their expenditure on income-related activity is not separate from their personal expenses. Ask a farmer what their profit was during the last season and you would likely be told the market price they got for the produce. It is difficult to separate the household’s personal expenses from that of their occupational pursuits.

In spite of the complexity in assessing household income for a typical microfinance client, creative ways to capture accurate data about household-level cash flows could be devised. Here, we present three ways. First, a structured survey-based approach could be used by Financial Service Providers (FSPs) to assess a household’s expenses, debt position and income from various sources of occupation. However, attention must be paid while designing such a questionnaire so that it captures seasonality and volatility in cash flows. Second, a template-based approach could be used wherein FSPs could create various templates for different categories of households (as per location, occupation type, family characteristics, etc.). Household templates could be defined based on publicly available data sets that contain State/district-level information about household cash flows and occupation types. These templates could then be used to gauge the household income of a client matching a particular template. Third, FSPs could collect and maintain household income data through a centralised database. This would allow for uniformity in data collection across all FSPs.

It is worth acknowledging that the proposed suggestions to capture household income require time, energy and money on the part of FSPs. Therefore, finding cost-effective yet accurate ways of capturing this information becomes crucial. Technology service providers could play a crucial role in this exercise and create customised digital architecture for FSPs depending on their specific needs. Creating new technology to document and analyse cash flows of LIHs would not only facilitate credit underwriting/decisioning but also innovation in the standard microcredit contracts through customised repayment schedule and risk- based pricing, depending on a household’s cash flows. Eventually, an accurate assessment of household-level incomes would avoid instances of over- indebtedness and ensure long-term stability of the ecosystem.

Priyadarshini Ganesan is a senior research associate. Misha Sharma is practice head with the Household Finance Research Initiative at Dvara Research

That natural immunity following a virus infection stays robust and lasts longer is already well known. People infected with the 2002 Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) and the Middle East Respiratory Syndrome (MERS) have been shown to have strong immunity for up to three years. Now, a vaccine effectiveness study undertaken in Israel has shown that natural infection confers stronger immunity against the SARS-CoV-2 virus than even full vaccination. They found that people previously infected with the SARS-CoV-2 virus had better immunity and had reduced risk of reinfection, symptomatic disease and hospitalisation caused by the highly transmissible Delta variant than uninfected people who were fully immunised with the Pfizer vaccine.

The results have been posted on medRxiv, a preprint server. Preprints are yet to be peer-reviewed and published in scientific journals.

Since Israel was the first country to vaccinate a large percentage of the population with the Pfizer vaccine, the researchers were able to compare over 16,000 people who were previously infected but not vaccinated with an equal number of people who had not been naturally infected but fully vaccinated.

During the follow-up, it became clear that even full vaccination with the Pfizer vaccine did not confer immunity that was superior to the one acquired through natural infection. There were 238 instances of breakthrough infections in the fully vaccinated compared with just 19 reinfections among those previously infected but not vaccinated. The infection or vaccination occurred during January and February this year. After adjusting for comorbidities, it was found that the risk of breakthrough infections was 13-fold higher than reinfection among the naturally infected group. Differences in protection were seen in symptomatic diseases too. At 191, the number of people with symptomatic disease in the fully vaccinated group was higher than in the previously infected group, which remained at eight. After adjusting for comorbidities, there was a 27-fold risk for symptomatic breakthrough infection compared with symptomatic reinfection.

But waning of natural immunity against the Delta variant was seen when infections that had occurred anytime between March 2020 and February 2021 were compared with vaccination during January-February 2021. The risk of breakthrough infections and symptomatic disease in the fully vaccinated was nearly six-fold and over 7.1% higher respectively than in those previously infected.

This study does not tell if the level and duration of protection varies depending on the severity of the disease, and whether asymptomatic infection confers the same protection as those with the disease. Since the correlates of protection are not yet known, it is unknown if the immune response from natural infection might be proving to be superior to antibodies generated in response to spike proteins in the case of vaccines.

Though this is the largest real-world study evaluating the effectiveness of the Pfizer vaccine in preventing infections compared with natural immunity, it is only an observational study. Testing for the infection was not undertaken, thereby underestimating asymptomatic infections.

More such studies involving Pfizer and other vaccines, carried out over a longer time period, are needed to fully understand the level and duration of protection conferred by COVID-19 vaccines. One encouraging finding is the absence of death among the vaccinated, a clear signal that the vaccine offers formidable protection against serious disease. Hence, natural immunity, even if found to be superior and long-lasting than vaccine-induced protection, is not what one should opt for.

Since January 2020, there have been 4.5 million COVID-19 deaths recorded globally. A sizable number of deaths have been among the healthy and those younger than 60 years, which flies in the face of a section of scientists that came up with the Great Barrington Declaration before vaccines became available.

Vaccination will always remain a safe and sure way to remain protected against severe COVID-19 disease and death, even if it means the protection is not robust or long-lasting.

prasad.ravindranath@thehindu.co.in

The latest GDP estimates expectedly show that national output rebounded in Q1 of the current fiscal from the record contraction in April-June 2020, when the pandemic’s onset and the lockdown gutted the economy. National Statistical Office data show GDP expanded 20.1% from a year earlier, as every one of the eight industries spanning the broad agriculture, manufacturing and services categories posted positive growth. And gross value added, which aggregates output from all the eight sectors, grew by 18.8%. The numbers, however, show a different picture when compared with either the preceding quarter or the pre- pandemic first quarter of fiscal 2019-20. GDP at constant prices was estimated at Rs. 32.38-lakh crore, a 16.9% contraction from January-March’s Rs. 38.96- lakh crore and more than 9% shy of the Rs. 35.66-lakh crore in April-June 2019. That the second COVID-19 wave extracted a significant toll is evident. With the exceptions of electricity and other utility services and the non-contact intensive services grouping of financial, real estate and professional services, all other six industries posted double-digit quarter-on-quarter contractions. On the expenditures front, private consumption spending flattered to deceive, posting year-on-year growth of 19.3% but still shrinking by 17.4% from the preceding three months. And most disconcertingly, government consumption expenditure, which has invariably in the past helped shore up the economy, contracted 4.8% from a year earlier and 7.6% from the previous quarter.

Looking ahead rather than in the rear-view mirror, there have been signs of some traction in the current quarter as most States have gradually eased their localised second wave restrictions. Exports have been one of the bright spots as the U.S. and other western economies have ramped up vaccinations and posted economic recoveries that have underpinned demand for goods and services from India. And manufacturing has surged almost 50% year-on-year to be just under Rs. 24,000 crore short of the April-June 2019 output level. A fact borne out by the Manufacturing Purchasing Managers’ Index from IHS Markit, whose August release shows the sector experienced a second straight month of increase in production, albeit at a slower pace than July. Still, the same PMI survey also points to the challenges ahead. Rising raw material costs have been forcing manufacturers to either absorb the impact or raise prices, as several automakers have done, risking the prospect of dampening the already tenuous demand. And lingering uncertainty has led companies to yet again freeze hiring, according to IHS Markit. With monsoon rains in deficit, agricultural output and wider rural consumption also face a likely downturn. Policy makers must remain laser focused on expediting vaccination coverage and taking fiscal measures to ensure overall consumption demand does not weaken any further.

In directing the State government to establish a ‘Press Council of Tamil Nadu’ within three months, the Madras High Court has come close to formulating policy and legislation. Its direction amounts to creating a body and clothing it with powers and functions, something that is normally done by law and after wider consultations. There is no doubt that it is a well-intentioned order that seeks to address problems arising from the dubious activities of ‘fake journalists’. In fact, the directives may constitute a remedy to the maladies highlighted by the Division Bench in its recent verdict, but it is quite surprising that such a far-reaching measure has sought to be created by judicial direction while disposing of public interest litigation somewhat unrelated to the case at hand. The original case initiated by a man claiming to be a journalist contained some allegations against the special team investigating theft of idols from various temples. It was disposed of with a direction to the Idol Wing CID to proceed with the investigation in accordance with the law. As there was suspicion over the petitioner’s credentials, the Bench has proceeded to address the larger problem of imposters masquerading as journalists for personal enrichment.

The issues highlighted by the Bench are quite real and need remedial measures. Some people claiming to be journalists do run letter-pad publications, or even print some copies of obscure journals, but devote much of their time to using “connections” to wangle benefits and gifts, try and swing transfers and postings; or be fronts for vested interests. Broadly, the court wants a State- level ‘Press Council’ to weed out ‘fake journalists’, regulate the distribution of identity and accreditation cards and the recognition of media bodies, besides receiving and disposing of complaints about the media. As of now, the Press Council of India performs the watchdog role about public complaints, but without any substantive enforcement powers. Accreditation and dealing with journalist bodies are now the functions of the respective governments. A powerful body that will identify and accredit journalists, decide their entitlements to bus and rail passes and welfare measures, as well as act as a complaints authority will surely need a statutory framework. Besides, a separate body created by executive order may act over-zealously and end up eliminating bona fide journalists. As ‘newspapers, books and printing presses’ are in the Concurrent List, the State government needs to examine if the field is occupied by central legislation, and whether it can create a watchdog body, as suggested by the court, encompassing all forms of media. It may have to weigh its options carefully, including an appeal.

Quite a large number of educated Bengali ladies, about fifty in number, went to the Bengal Council Chamber to follow the debate on the resolution about women franchise which came up for discussion in the Council today. Special arrangements had to be made for the accommodation and they were given seats in a portion of the hall set apart for them. There was one main resolution and three amendments which were moved one after another and discussed together for three hours, after which the Council adjourned, before the debate concluded. The original resolution demanded the entire removal of sex disqualification for registration on electoral rolls and the provisions enabling women to record their votes. The first amendment asked for the extension of franchise to lady graduates only. The second amendment went a little further and demanded extension of franchise to ladies who had passed the matriculation examination. The third amendment which was moved by Kumar of Tahirpur, an orthodox Hindu Zemindar, was practically in opposition to the original motion. The amendment wanted the question of the removal of sex disqualification be referred to a committee.

The Prime Minister, Mrs. Indira Gandhi, today ruled out the possibility of holding elections to the West Bengal Assembly next February unless the law and order situation in the State improved. Replying to a question at a press conference here before her departure for Delhi, Mrs. Gandhi said, “I will not say that it is satisfactory. Our reports say that the situation has improved. But there is much more to be done.” She said except for what had happened in the Barranagar-Cossipore belt in the northern outskirts of Calcutta, the law and order situation was better. The Prime Minister said the type of extremist violence prevailing in West Bengal was increasing the difficulties for the people, especially the poorer sections. “Whenever any such difficulty is created, no matter what intentions the extremists have, it becomes a burden for the poorest and unemployed. Various steps are being taken to solve unemployment”. Mrs. Gandhi told a questioner that she could not “prophesy” the time when the refugees from Bangladesh would be able to return to their homeland.

There will be fuller discussions on Wednesday when two Call Attention motions are taken up, but the Opposition fought for 100 minutes in the Rajya Sabha and won its point — that the discussion should begin on Tuesday itself as agreed to on Monday.

Corruption charges against A R Antulay, Chief Minister of Maharashtra, rocked both Houses of Parliament for the second day in succession and shot out the entire Question Hour in the Rajya Sabha on Tuesday. There will be fuller discussions on Wednesday when two Call Attention motions are taken up, but the Opposition fought for 100 minutes in the Rajya Sabha and won its point — that the discussion should begin on Tuesday itself as agreed to on Monday. In the Lok Sabha, an unsuccessful bid was made to get an adjournment motion admitted. Even then, a quarter of question time was blocked. Congress (I) members added fuel to the fire by making charges against Atal Bihari Vajpayee, Charan Singh and George Fernandes. Opposition speakers took serious objection to the distribution of some papers among Congress (I) members by the Minister of State for Parliamentary Affairs Sitaram Kesri.

Iran Leadership

Moving fast to fill a power vacuum after the fire-bomb assassination of the president and prime minister of Iran, Ayatollah Ruhollah Khomeini’s regime named the Interior Minister on Tuesday as Iran’s interim prime minister, the official Pars news agency reported. It said Speaker Ali Akbar Hashemi Rafsanjani announced the designation of Interior Minister Ayatollah Mohammad Reza Mahdavi Kani as provisional premier at the end of an open session of the Majlis.

Antulay In Delhi

<

Maharashtra Chief Minister A R Antulay made an airdash to Delhi following summons from the party high command. It is understood that the party leadership has sought a detailed account of the chief minister’s fund collection as it will have to face the opposition onslaught in Parliament.

The Spanish experiment, if successful, could form a meaningful way in which to use technology and the internet to bargain for the basic rights of the most marginalised workers

Jeff Bezos — richest man in the world, bane of the brick-and-mortar store, space joy-rider — summed up perfectly the advantages of the “platform” economy: “We are consumer obsessed.” What is true of retail goods is perhaps more so for travel and tourism. Apps and websites allow consumers to browse for the best hotels, with deals that offer them the cheapest prices. The casualty of this convenience, though, have been the workers who actually make hotels run — and their financial and social precarity has only been enhanced by the pandemic. Now, at last, a labour union formed by chambermaids in Spain is trying to use technology to even the playing field.

Las Kellys began as a WhatsApp group in 2014 in Barcelona, started by mostly women workers frustrated at the inability of traditional unions to represent their interests. In the hospitality industry — as in transport and retail — hotels, particularly the big chains, have increasingly begun to outsource the employment of staff, particularly cleaning crews, to avoid paying the state-mandated minimum wage and benefits, including maternity leave. Las Kellys has raised funds to start its own booking app. Now, in addition to a room with a view and pool-side cocktails, patrons can judge hotels by how they treat their staff and whether, while being “consumer obsessed”, they are also decent to their workers.

The Spanish experiment, if successful, could form a meaningful way in which to use technology and the internet to bargain for the basic rights of the most marginalised workers. The major hiccup, though, is that the model relies on people being more conscientious. Will enough consumers, as they swipe through the endless array of options at their disposal, pay a little bit extra to reward establishments that treat their staff with dignity? Hopefully, the average traveller has a little more concern for the well-being of working women than the average owner.

The BJP had laid out a communal argument against the Congress-AIUDF alliance during the election. The Congress failed to counter it then. And now, even though indirectly, it may be laying the ground for its revival.

The Congress formally ended ties with the AIUDF on Monday, marking the unravelling of the Mahajot, a multi-party alliance formed in January with an eye on the Assam assembly elections. Arithmetic had suggested that a Congress-AIUDF alliance could lead to a consolidation of the 34 per cent Muslim vote in the state and help it take on the BJP, which was seeking reelection to office. The Mahajot gave a close fight to the NDA in terms of vote-share — 43.68 to 44.51 per cent — but it could not translate this into seats. The Congress seems to have concluded that the alliance cost the party Hindu votes, especially in the Upper Assam constituencies where it lost heavily to the BJP.

The Congress-AIUDF alliance was a turning point not merely because of its electoral implications but also because it ended the relegation of the latter, seen to be the voice of Bengali-speaking Muslims, in mainstream politics in the state. But if arithmetic was a factor that led to the formation of the alliance, very little chemistry was visible on the ground during the election. The Congress, wary of the BJP campaign that painted the AIUDF as a party of “outsiders” and hence inimical to Assamese interests, underplayed the alliance and the two parties even fought each other in a few seats. The antipathy of parties that grew out of the anti CAA-NRC agitation, like Akhil Gogoi’s Raijor Dal, also influenced the Congress against a fuller embrace of the AIUDF. In the Barak Valley, the alliance became a major source of discomfort for the Congress, which leaders like Sushmita Dev expressed during seat-sharing talks in March — Dev, who was president of the All India Mahila Congress, has since joined the TMC. Clearly, the voices within the Congress that had held the alliance would cost the party support among non-Muslim Assamese voters, have prevailed over the backers of the Mahajot, though the official reason for the break-up is that an AIUDF MLA praised the BJP.

The Mahajot could not sidestep the linguistic, religious and ethnic fault lines that the BJP skilfully exploited to mobilise voters. The Congress and AIUDF lacked the conviction and political nous to present their alliance as a break from the politics of polarisation towards an inclusive governance framework that respected Assam’s demographic diversity. The BJP had laid out a communal argument against the Congress-AIUDF alliance during the election. The Congress failed to counter it then. And now, even though indirectly, it may be laying the ground for its revival.

The reality is that the world is preparing to do business with the Taliban. No window dressing can obfuscate this and none is required.

The United Nations Security Council resolution on Afghanistan, adopted on the last day of India’s month-long presidency, has shown up the big power rift in the new geopolitics of Asia since the Taliban takeover of Afghanistan. Russia and China abstained and the US, France, UK and 10 non- permanent members voted for the resolution. The reason for the divide is not far to see. In the virtual surrender of the US to the Taliban, Russia senses an opportunity to get into the driver’s seat in Asia. Over the last decade or so, Russia opened channels of communication with the Taliban, and shelved its Afghan war humiliation to repair relations with Pakistan. In the run-up to the 2020 Doha Agreement between the Trump Administration and the Taliban, and since, Moscow has made the case for a larger role for the radical Islamist group in post-US Afghanistan. Beijing, through its proximity to both Russia and Pakistan, hopes to fill the vacuum left behind by the US. Both countries want to keep all options open with the Taliban, not draw red lines around themselves with a resolution which, while all but recognising the new rulers of Afghanistan, demands that Afghan territory not be used by terrorists for attacks against other countries. The Russia-China-Pakistan cooperation on Afghanistan could become more apparent in the coming days, specifically at the mid-September SCO summit in Dushanbe.

India has made its first big readjustment to the emerging reality with a publicly acknowledged engagement with a Taliban representative on the same day as the UNSC resolution was adopted, the last US soldier left Afghanistan and the Taliban declared victory. While a Ministry of External Affairs statement said the meeting, held in Doha, focussed on safety, security and early return of Indian nationals stranded in Afghanistan, and the travel of Afghan nationals, “especially minorities”, to India, the Taliban have chosen to remain silent. But an indication of the mood in Kabul came with the outreach to Delhi last week, calling for continuation of Afghanistan’s friendly ties with India, and stressing their economic, historic, and cultural linkages. The MEA’s pointed mention that the meeting was held at the request of the Taliban showed the preoccupation in Delhi with the optics and possible domestic fallout of engaging with a group it has viewed as a proxy of Pakistan and as an associate of terrorist groups that target India. Foreign Secretary Harsh Shringla held up a mention in the UNSC resolution adopted on August 30 of Resolution 1267 (under which Lashkar-e-Toiba and Jaish-e-Mohammed are designated as terrorist organisations) as evidence of inclusion of India’s concerns. The irony is that the Taliban has been designated under 1267 since 1999, and so have some of its top members. As chair of the Taliban Sanctions Committee this year, India could even find itself presiding over the folding up of this committee.

The reality is that the world is preparing to do business with the Taliban. No window dressing can obfuscate this and none is required. What Delhi makes of the opening provided by its first hesitant public engagement with the Taliban is more important.

How long do we want to live with the wishful thinking that caste will disappear if we do not count it or discuss it publicly?

Written by Pankaj Kumar

The government’s refusal to carry out a caste-based census in 2021 has transformed the otherwise dull exercise of conducting the decennial census into an emotive issue.

The meeting of an all-party delegation from Bihar with the prime minister on this question has increased the pressure on the government to rethink its earlier position. The efforts by Nitish Kumar and Tejashwi Yadav would appear counterintuitive and daring in the light of Abhay Dubey’s dubious claim that enumerating caste might be politically suicidal for them. The reason he cites is that it might expose the fact that a larger share of the pie has been cornered by the Kurmis and the Yadavs, communities to which these leaders belong.

The majority of society’s mainstream media and opinion-makers are trying their best to delegitimise the rationality of caste- based census. The opponents of caste enumeration lack any novel argument. They are replicating the same fear psychosis that it will breed casteism, divide society, and increase the existing caste-based quotas, which has been used against every other progressive measure centred around caste.

It is absurd to think that caste can be eradicated and social harmony achieved only if we do not count castes. Indeed, we must come to terms with the fact that caste by its nature is anti-social (as Ambedkar has rightly suggested), and no social cohesion can be achieved without destroying its edifices. How long do we want to live with the wishful thinking that caste will disappear if we do not count it or discuss it publicly?

It is a settled debate that modern complex societies cannot function without the widespread documentation and categorisation of the population. That is why “legibility” and “simplification” have been seen as part and parcel of modern statecraft. Besides, what is being counted and not counted must be based on principles and not arbitrary factors. If caste breeds social unrest—as is widely argued by the opponents of caste enumeration — so does religion. Then, why are we counting the latter? Any observer of Indian society would suggest that caste and religion continue to be the twin central axes that structure the relations of domination and subordination.

It is ironic that the suffering, pain, and everyday oppression of thousands of castes are neither acknowledged nor registered by the very regime which is deeply obsessed with what we eat, think, speak, and who are the authentic citizens. Consequently, not counting the exact socio-economic and educational conditions of castes is nothing short of a scandal.

What does the hostility against caste census signify? It denotes five things.

First, it is an attempt to conceal the overwhelming dominance of the upper castes in all walks of life, as Professor Satish Deshpande has emphatically argued. He calls them the most pampered minority of this country. It implies that caste-based enumeration is opposed because it might lead to a scrutiny of the privileges of the upper castes.

Second, it also helps us understand that the elites do not want themselves to be an object of enquiry. This explains why the upper castes in India are understudied in comparison to the lower castes and Dalits.

Third, it validates Leela Fernandes’s perceptive observation that the upper-caste dominated middle classes in this country, unlike the West, are socially illiberal and conservative in that they do not want lower groups to be incorporated within their fold. If this is not so, then what explains their double standard in opposing reservations but not protesting against the disinvestment regime, which will eventually result in fewer jobs in the public sector for all?

Fourth, the opposition to enumerating castes in the census showcases that we have collectively failed to acknowledge the gravity of caste-based oppression and are indifferent towards the everyday humiliation and cruelty that the majority of this country faces. It would not be an exaggeration to say that public reason in India is still caste-ridden. The classic case of this is the reception which reservations (or, for that matter, any policies directed to ensure social justice) have got in India. Instead of perceiving reservation as the marker of society’s reflexivity towards its wrongdoings on its people, the constant attack on it only suggests that those seeing it as a symbol of collective remorse were historically wrong.

Fifth, in a society deeply divided on caste lines, most of us not only know that there are numerous castes but also practice caste specific-codes in our daily lives; be it marrying within our caste boundaries; inviting fellow caste members for funeral feasts; carrying on rituals by Brahmin priests, etc.. At the same time, we hardly acknowledge our privileges, question prejudices, and think intersubjectively about the plight of the oppressed communities. That is why, despite credible evidence suggesting that caste is the most crucial category that shapes an individual’s life prospects even in contemporary India, a caste-based census is vehemently opposed. Instead of being willing to know about the actual condition of various social groups, attempts have been made to thwart their genuine demands right from the inception of the Indian republic.

How can we build a nation without acknowledging the centuries of oppression and humiliation which the lower castes and Dalits have faced? Can we build a just society or a nation based on assumptions, hypocrisy, lies, and prejudices? Thus, it is necessary to offset the mistakes which have been made by not conducting a caste census for such a long period. However, it must not be reduced to its political implications, as is generally done; rather, one must pay attention to its potential to reconstruct Indian society on egalitarian lines.

The need is to deconstruct the two dominant narratives vis-à-vis the caste census. Firstly, the lower castes would use it solely to claim a higher proportion of reservations. And secondly, the demand is not only to count Other Backward Classes (OBCs) only but upper castes as well. In sum, it must not only be reduced to an urge for extension of reservations.

Three normative justifications make this exercise not only essential but desirable as well.

One, the demand for caste-based census needs to be seen as an essential step in nation-building. It offers us a historical opportunity to assess the socio- economic miseries that a large number of social groups face. Moreover, national cohesion and social harmony can neither be achieved by keeping the masses in the dark nor by depriving them of their legitimate share in power and resources. In other words, a stake must be generated among various groups for the nation. A nation cannot be built based on lies, hypocrisy, dishonesty, and denial of justice to its citizens.

Two, caste empowerment is a stepping stone towards its eventual destruction. There is no harm in knowing the exact conditions of different castes in India. We must think: Is it possible to eradicate caste without attacking the structures which perpetuate it, without acknowledging its presence and impact? Privileges need to be attacked so that no social group has a stake in maintaining them. It cannot be undone by wishful thinking. A notional change in social relations is required for the eradication of caste.

Three, there is a growing apprehension that the quest to address inter-group inequalities (through various affirmative action policies) has given rise to the intra-group domination of a few communities. In the absence of any scientific information on different castes’ socio-economic and educational conditions, we are clueless about how to devise mechanisms to address the intra-group dominance. Therefore, caste enumeration would enable us to identify the extent to which OBCs and upper castes are undifferentiated categories. The lack of proper data arrests any possibility of radical socio-economic transformation of the lower castes in India.

To conclude, caste enumeration should not merely be perceived as an instrument to facilitate robust and targeted policies and to revitalise reservations. Too much obsession with its political implications in debates has sidelined the role which it can play in ensuring social harmony, national cohesion, and intra-group equality. Thus, it must be seen as a much- needed mechanism to facilitate an informed debate, bereft of assumptions and prejudices on what has been achieved and what needs to be done for societal transformation. There is no harm in counting castes, and the Indian government must reconsider its decision if any sense of justice and fairness is left.

Rony Yedidia Clein, Lior Assaf write: The only way to tackle the climate crisis is by working together, sharing information and experience, and providing mutual support

Even those of us not particularly aware of the climate crisis cannot help but be alarmed by what has been happening around us lately. While massive floods in Germany and Western Europe claimed the lives of hundreds, entire villages in India were washed away by monsoon rains. Giant hailstones rained down on Italy in the middle of summer, and Britain and Switzerland were surprised by sudden wild and rainy weather. Sardinia, Greece, Turkey, Australia, US and Siberia were hit by widespread fires. In California and Canada, temperatures reached unthinkable records of above 50 degrees Celsius. The average global temperature rise in 2021 is projected to be about 1.2 degrees Celsius above that of the pre- industrial period. The Intergovernmental Panel on Climate Change 2021 analysis shows that the window of opportunity to limit temperature rise to 1.5 degrees Celsius to avoid the worst impacts of climate change is closing.

The report released by the Intergovernmental Panel on Climate Change is a warning for us. We must transition to a lifestyle and economy that supports — not disrupts — the planet’s climate, nature and environment.

Change, however, is difficult, and we need success stories, peer learning, and technologies that will help us move to a zero-emissions economy by 2050 and halve humanity’s greenhouse gas emissions by 2030. In India, the Himalayan glaciers, the source of major rivers and aquifers supplying water to hundreds of millions of Indians, are disappearing at an alarming rate. Climate change will increase the risks in low-lying coastal zones due to cyclones and coastal and inland flooding, storm surges and sea- level rise, threatening communities along the Indian coastline.

The increased frequency of extreme events such as floods and droughts will have a severe impact on India’s agriculture and water resources, food security and the prosperity of rural communities. Economic development has been a policy priority for India in the last decades — as it lifts millions of people out of poverty while creating larger demands for goods and services, and increasing the demand for energy across all sectors. India has made enormous investments in renewable energy sources, to increase the use of solar, wind, biomass, waste, and hydropower energies. But there are still enormous challenges in meeting Indian demands for energy, food, and water in a sustainable way.

Israel has lessons to share. Over decades, Israel has learned to establish agriculture in the desert and arid areas, to recycle 90 per cent of its wastewater, and to desalinate drinking water. It has developed solutions for energy storage, energy efficiency, and renewable energy; it has cultivated a groundbreaking industry of animal protein substitutes, and knows how to preserve forests in conditions of drought and aridity. Israel is a laboratory for the development of practical solutions to the climate crisis.

Take, for example, the developments in research institutes and the private sector in Israel in the field of animal protein substitutes. Products such as poultry, milk, eggs and more are being produced in laboratories using methods that emit almost no greenhouse gases, and which allow huge swathes of agricultural land currently being used for livestock purposes to be freed up for ecological restoration and reforestation.

Israel’s climate innovation also provides solutions in the fields of compressed-air energy storage, energy generation from sea waves, the use of advanced computing tools for energy management, and more.

It is clear to everyone today that there is not one single country, strong and developed as it may be, that can cope with this unprecedented crisis alone. We need to harness all of humanity’s abilities in order to steer the planet towards a safe shore. The only way to do this is by working together, sharing information and experience, and providing mutual support. Israel and India can lead the way to establish state-of-the-art solutions for the developing world in order to mitigate the impacts of climate change.

Pratap Bhanu Mehta writes: The supply of weapons matters, and unless controlled, acquires an autonomous dynamic. The Taliban takeover of Afghanistan is the latest example

There is an old adage that if you want to understand state building or state breakdown, follow the guns. In conflict zones like Afghanistan, it is all too easy to take recourse to debates over development and culture, while ignoring the dynamics of armed conflict, and the presence of weaponry that militarises society and embeds violence. Even a casual perusal of databases at Small Arms Survey, Geneva, that tracks violent conflict and the proliferation of arms, brings home some basic facts about state building and violence.

In their last year of comparative data base 2018, Afghanistan has a rate of 59.8 violent deaths per 1,00,000, below other conflict zones like Syria (187.9), and El Salvador (87). But this data base is also a reminder of two other large trends. First, violence tends to be sticky. Once embedded, it is hard to dislodge. South Africa has a rate of 40.6; Brazil 36.3. Most countries with relatively lower rates are in Asia, or are European social democracies. In Asia, India has a violent death rate of 3.9 per 1,00,000; Pakistan is at 5.9 while big countries like Indonesia, China and Japan are lower than 1. This contrast between Asia and the Americas on this aspect of state building and prevalence of violent death is striking, and rarely made as central to the development literature as poverty.

Violence has complicated causes; even settled societies can have violent political convulsions. There are also forms of violence other than violent death. The relationship between the presence of firearms and violence is also complicated. But again what is striking is the lower prevalence of civilian firearms in Asia. This data base is for both registered and estimated unregistered arms. India has 5.30 per hundred persons, China 3.2, Indonesia less than one. The US, not surprisingly, has 120 per 100; while Brazil and South Africa are closer to 10. Of course, the raw numbers don’t tell much by themselves, but as a first cut they are revealing.

As Priya Satia argued in her brilliant book, The Empire of Guns, The Violent Making of the Industrial Revolution, the prevalence of guns has a social and political history. Colonial practices embedded guns in some societies and not in others. In the Americas, gun ownership was almost obligatory for whites, as part of a racial strategy of supremacy and dispossession of natives and oppression of slaves. In Asia, by contrast, colonial empires, for their own self-protection, pacified and built state and society by disarming citizens. As Satia shows, the British empire in India not just dispossessed Indians of weapons, it also disarmed them of burgeoning indigenous knowledge in weapon-making that had begun to emerge in the 17th century, including innovative forms of metallurgy. The Arms Act of 1878, which tightly controlled arms ownership in India, was an exercise in colonial and racial subordination, such that even Gandhi wanted it overturned later. But it is worth wondering about the counterfactual. Given India’s social fault lines, if India had been awash with guns, what kind of order might have been possible? It is not an accident that the Indian state in 1959 continued restrictive gun laws. Ironically, fearing lower class rebellion, Britain enacted restrictive gun laws in the 1920s as well.

Some armed groups are genuine forces for liberation. But as scholars like Nicholas Marsh and Paul Staniland have argued, the structure of how arms are procured and the social embeddedness of who procures them matters. You can have an instance where a coherent force like a Communist Party or a Maoist movement uses arms to establish hegemony and join the state, as in Nepal. The Taliban’s success in being a unifying force is prima facie more surprising, because development analysts keep telling us that Afghanistan is too decentralised and fractious for a single group to be dominant. But there are other instances where the proliferation of arms simply leads to fragmentation, warlordism or continual insurgency. One thing, however, is clear: The supply of weapons matters, and unless controlled, acquires an autonomous dynamic.

Here the US has been the opposite of the British in India; it has ensured that places it intervenes in are awash in weapons. Just to randomly pick items, it was reported in 2016 in a Pentagon audit that more than 1.5 million firearms supplied to Afghan and Iraqi forces had gone missing. Many of the arms provided to the Mujahideen ended up with successor groups; in Yemen US-supplied arms were being transferred by Gulf states to arms militias. All of this is in addition to the support Pakistan would have provided to so many groups. Saturation of a place with arms is, with rare exceptions, going to backfire. Militias are also hard to decommission, unless they win decisive victories to become the state. In short, you cannot saturate places with weapons and expect development.

In this context, it might be worth looking at the debate over the Small Arms Treaty adopted by the UN General Assembly in 2013. The Treaty aimed to establish the highest possible common standards for regulating conventional arms, and prevent their diversion and illicit trade. The US has withdrawn from the Treaty because of an ideological commitment to exporting weapons. On India’s view, the Treaty protects arms exporters more than importers. But more to the point, the Treaty is not strong enough on arms transfers to non-state actors, which is where a significant part of the problem lies. China has embraced the Treaty in a way guaranteed to make India and the US recoil. Whatever India’s motives, its central concern is not philosophically off the mark. If we are worried about the fear of violent death in armed conflict and the disruptions caused by state breakdown, then there is a case for very stringent regulation of arms transfers and diversion.

The US has a historical tradition of gun ownership to assert racial privilege; and a history of an armed militia winning a war of independence and becoming a modern state. Perhaps that legacy, and the political economy of the military industrial complex, makes the proliferation of weapons its default option in dealing with conflict. Even Asian states are not immune to this temptation. But there is still truth to the old wisdom, the pacification of violence cannot take place with the indiscriminate spread of weapons. If you want to understand failed states, don’t get development consultants. Get people who follow the guns and political elites who are at least willing to control them.

Kishwar Desai writes: Those who died there should be remembered within a space which is historically correct in how it honours them

Honourable Prime Minister Narendra Modiji,

You may not remember me, but we first met in London alongside Prime Minister David Cameron at the newly-installed Mahatma Gandhi statue. The fact that Mahatma Gandhi was transformed by the Jallianwala Bagh massacre is the reason I am writing to you today.

First, as a proud Punjabi, I want to thank you for giving the Jallianwala Bagh massacre its proper place in our national history by commissioning a restoration of the historic site. It was long overdue. But I have to bring to your attention some of the “renovations” recently executed at Bagh. I have hope because you care about the representation of the massacre, and for history’s sake, that some of these renovations could be undone. But I also want to stress that this is not a politically motivated critique for us — it is connected only to honouring the memory of those who died for us at the Bagh.

To begin with, let me put a disclaimer: Along with some friends, I set up a trust to create a Partition Museum in Amritsar in 2017. This site had been visited by Arun Jaitley, who took a lot of interest in its development. Alongside, the trust ran a campaign for two years to get the Jallianwala Bagh museum renovated and the Bagh restored. We set up a Jallianwala Bagh Centenary Commemoration Committee — and collected material on Jallianwala Bagh with which we held exhibitions in India and abroad to raise awareness over what happened at the Bagh a century ago. We emphasised the importance of remembering the massacre because it was the flame which ignited our freedom struggle.

Thus, when you commissioned work on the restoration of the Bagh, two years ago, our trust gave all the research that we had collected to the agency tasked with the restoration of the historic site, and the renovation of the museums. Our hope was that at last the museum exhibition would be improved. The site had been neglected and had become a picnic place littered with packets of chips and scant respect for the memory of the martyrs.

We also hoped that now the Bagh would be made into a sombre site of remembrance and that it would be returned to its original look. One hundred years ago, it was bare, undulating land, parts of it five feet below the surrounding area, which is why General Dyer could mercilessly shoot the helpless revolutionaries gathered from the higher ground he stood on.

While I have not yet visited the recently “renovated” Bagh or the freshly designed museum, the first image someone has just sent to me is of the changes in the narrow brick-lined gali leading into the Bagh. This was the sole entrance and exit, 100 years ago. Now, after the renovation, the ground in this lane, in which the blood of the martyrs was mixed, is covered with shiny new tiles and the walls are decorated with sculptures of smiling men and women: None of this reflects the grim reality of that day in April a century ago.

Not only had the martyrs entered from here, but after the massacre, many of the bullet-ridden, bleeding men and boys had crawled out of this very gali onto the streets. Many died there itself.

This gali was one of the most crucial parts of the Bagh, and even if it may have been tampered with over the years, its rudimentary and simple structure was representative of the narrow lanes of Amritsar that General Dyer took advantage of.

The days before April 13 had been grim in Amritsar, in 1919. In fact, those attending the meeting were aware that they were walking into a dangerous zone as over the previous three days, starting from April 10, the British had massacred many in Amritsar. Funerals had been held all over the city, and entry and exit from the city were blocked.

Amritsar was already a city under curfew, so it would not have been a happy crowd full of smiling men and women converging for a Baisakhi Mela, as this mural depicts.

All the documents we researched showed that the martyrs had gathered to attend a political meeting on April 13, 1919. A majority of them belonged to Amritsar. At this meeting (unlike, again, what the mural depicts) women were unlikely to be present, due to the prevalent purdah system, and girl children were left at home. No eyewitness account mentions women at the Bagh.

When our trust spent around six months collating the body count, based on the original files from that period, we discovered that amongst the hundreds of men and boys who were killed, there were only two corpses of women, and no girl children.

Because of the available photographs, we know the seven-acre Bagh was barren in 1919. There was no vegetation and there was only one clump of trees, a well which did not have a surrounding wall and a small structure behind which people hid.

Therefore, creating another neat, well-manicured lawn to replace the old one is not a faithful restoration. In fact, in our vision for the restoration, we would remove the flowers and bushes — even the grass— so that we would be able to finally reveal the earth on which the martyrs had fallen. Just as the chambers in which the Nazis conducted their brutal experiments in Auschwitz have been left stark and solemn, this ground should also have been left bare and undecorated.

The other problem is that by levelling the land in an effort to beautify, we are actually tampering with the bullet holes which are all around in the surrounding buildings and walls. The single small structure, which was originally inside the Bagh, already has bullet holes which go below the present ground level, and so many of those bullet holes are barely visible. Had the creators of this new garden dug deeper and not levelled the ground, and not grown more vegetation, it is possible that more bullet holes could have revealed the extent of the carnage.

There are other similar issues in this renovation as well, which need redressal.

Honourable Prime Minister, we know your primary concern is that this massacre must be commemorated and that we must learn from the sacrifice of the martyrs, which is why I am hoping that by writing to you, the martyrs of Jallianwala Bagh may at last be remembered within a space which is historically correct in honouring them. And we do hope, with your intervention, those instances of renovation and restoration at the Bagh which are contrary to the facts of their memory, will be rectified.

Chapal Mehra writes: Those who seek freedom, love and equality in India must carry forward Saleem Kidwai's work and legacy.

It’s hard to pack a life into words. If we must, the life of Saleem Kidwai could be encapsulated in these — kindness, generosity and love. Many knew him as a scholar, arguably India’s finest queer activist and writer, an authority on the Urdu ghazal. He was all of those but most importantly, he was a generous, wise and loving friend for those whose lives he touched.

His work and influence in India’s queer rights movement provided millions of South Asians globally the evidence to say to themselves and to the world that same-sex love was part of their historical, cultural and religious traditions. Few, however, know of his work to help build a queer community in Delhi. Perhaps even fewer know of his kindness, support and generosity in helping others in times of utter darkness.

I remember the time he started calling me mausi, an epithet to my obsession with Meena Kumari and the cringeworthy drama that I enacted all the time in his home. His understated wit and sarcasm were legendary. A close friendship developed, where we shared not only our adventures but also our love of poetry and music, building a bond of deep affection and camaraderie.

While a born-and-bred Lucknowi, Saleem came to adulthood in Delhi where he taught at Ramjas College. His parties and hospitality were renowned. His love of poetry and music was well-known. However, most precious was his ever-reliable friendship.

Few knew that he was unable to defend his PhD at McGill University because he had been arrested in a gay bar and could not go back to Montreal. Even fewer knew of the sacrifices he made, as an openly gay man, to stand tall among a generation of gay men who had but two choices — to either leave India or get married. This is why to know him was to know courage and integrity.

Saleem was a giant in academia and his work not only on same-sex love but on medieval history and, particularly, on the tawaifs was incomparable. He knew Akhtari Bai and Malika Pukhraj personally. Of these, to Akhtari, he was like a son. We spent evenings and nights discussing the merits of Rasoolan Bai, Akhtari and Pukhraj over chai. He patiently explained the Urdu couplets to me, from Mir and Ghalib to Faiz. His translation of Pukhraj’s memoirs remains a retelling of the tawaif story like no other. This earned him a fan following across the border.

I was singularly struck by his large-heartedness and ability to help in a crisis. He never gave up when many others did. His single-minded devotion to fairness, equality and inclusion was remarkable. His version of ishq, like the poetry he loved, was intense and deep. It included not just romantic ishq but friendships that sustained over decades through nurturing.

Saleem’s love for archiving was unparalleled. He regularly exhorted me and Sunil Gupta: Write it down, you have to tell others how we arrived here. It’s part of the queer story.

His friends and peers regularly borrowed his ideas and repeated them as their own but to Saleem, it was a minor lapse. A Kathak dancer, a wannabe historian, once turned up at his doorstep in Lucknow when I was visiting. I told him, “She is going to steal every idea without giving a shred of credit.” Saleem smiled and said, “Let her, it’s just knowledge.”

My fondest memories of him are from when we worked together to establish a gay group in Delhi. We would often bicker but Saleem’s kindness, patience, experience and learning showed us the way. He taught and raised us, even though we were often deficient pupils.

I remember when we stood outside a club hosting Delhi’s first gay night. Saleem said to me, “I never thought this would be possible in my lifetime.” Indeed, most of us didn’t imagine many things possible. The reading down of Section 377, the building of an emerging gay community. He never saw this as enough, reminding us that there was a lot more to be done.

We spoke regularly during the pandemic and on his birthday we made a plan that Sunil and I would visit him soon. This, however, was not to be.

As I write this, I can only hope that those who seek freedom, love and equality in India will carry forward his work and legacy. It needs no credit, just as the man himself didn’t.

With his passing, we are trapped in this unbearable feeling of loss. As his queer family, we have no closure. We sit on the aisle of memory, hoping that we may untangle and fathom our loss. Saleem would have smiled at this show of sorrow and quipped, “Chin up, mausi!”

Ram Madhav writes: Taliban came to power due to flawed US policy, Pakistan’s support. India must recalibrate position and provide help to the democratic resistance

The Taliban may appear powerful today but their greatest weakness is that the Afghans, including a majority of Pashtuns, are not with them. They remember the cruel Taliban rule in 1996-2001 when women were subjected to inhuman atrocities, the country’s cultural heritage like the Bamiyan Buddhas was destroyed, music was banned and political opponents and minorities were systematically massacred. They also witnessed the false bravado of the Taliban when they ran helter-skelter in no time once NATO forces descended on Afghanistan after 9/11. No one in Afghanistan mourned their fall. Instead, people enjoyed freedom and democracy and continued to oppose the obscurantist and violent Taliban. One of the last legitimate surveys conducted in 2019 put the popular support for the Taliban at 15 per cent.

Yet, they are back in Kabul today and there are two important reasons for this: The shortsightedness of the US and its allies; and the dubious role of Pakistan.

The cynical “good enough” terrorism approach guided the US from October 2001, when President George Bush declared a “war on terror”. The US succeeded in reducing al Qaeda and ISIS to pale shadows of their original selves. While going after Osama bin Laden in the caves and mountains of Afghanistan, the CIA and American forces had learnt to manage the Taliban — who were hiding in the South or the unruly borderlands with Pakistan — through dollars and other lollipops.

Once Bin Laden was eliminated in 2011, the US leadership was convinced that the al Qaeda threat was over. In 2013, President Barack Obama announced his intention to pull out US forces from Afghanistan. His successors, Donald Trump and Joe Biden, stuck to that line, although the deadlines kept changing. When the moment finally came, it was exit America and re-enter the Taliban.

The Taliban’s regrouping began soon after Obama announced the withdrawal. While the leaders in the government in Kabul were busy fighting with each other and hoping in vain that the US would never abandon them, leaders in Rawalpindi (General Headquarters of Pakistan Army) and Islamabad (Headquarters of ISI) were busy pumping in resources — both human and material — into the Taliban’s coffers.

Pakistanis in border areas watched in dismay as columns after columns of their army regulars and cadres of terror outfits crossed over to Afghanistan over several years. While the leadership of the Taliban remains Pashtun, there is no reason to believe that the cadre is fully Afghan. Reports indicate that in Kabul, people come across many Punjabi and Urdu speaking Taliban. There were also recent reports of Jaish-e-Mohammad and Lashkar-e-Toiba cadres receiving a grand welcome in Pak-occupied Kashmir on their return from Afghanistan.

It was Pakistan’s forces and weapons that helped the Taliban capture Kabul. The collapse and surrender of a majority of the Afghan National Defense and Security Forces (ANDSF) were also due to Pakistan’s intervention at every stage. The ANDSF had 160 aircraft left behind by the Americans out of which some 100 aircraft were said to be grounded due to lack of spare parts. The ANDSF could have protected Kabul using the remaining airpower, but for Pakistan’s threat to use its air force against them.

There are a few important lessons for India and other countries. There is no reason to believe that the victory of Pakistan’s proxy is final. The indomitable Panjshir Valley is still out of bounds for the Taliban. Thousands of ANDSF soldiers, who refused to surrender to the Taliban, regrouped in the naturally-fortified Valley under the leadership of Ahmed Masood, son of the “Lion of Panjshir” Ahmed Shah Masood. Masood Junior may not be as capable a warlord as his father — he lived mostly in London and studied at Kings College. But he has the company of an able and spirited leader, Amrullah Saleh.

Saleh, who was vice president in the Ashraf Ghani government, declared himself as the President of the Islamic Republic of Afghanistan after Ghani’s cowardly retreat. He has vowed to fight back against the Taliban. Saleh is a veteran of the Northern Alliance of Masood and Dostum in the 1990s. Saleh and Masood Junior enjoy the support of the Tajiks, Hazaras and a section of the Pashtuns. The Pakistanis love to perpetuate a myth about Afghanistan — that it cannot be ruled through democratic institutions. But Afghans were happy under a democratic dispensation in the last two decades. The Northern Alliance leadership had always openly supported democracy. The Saleh-Masood duo is capable of restoring it for the people of Afghanistan.

The Panjshir Valley, controlled by Tajik warlords, was never conquered by the Taliban. But Saleh and Masood face one major challenge. In the past, the Badakhshan province, north of Panjshir, was also under the control of the Northern Alliance. Now, the resistance forces are landlocked with Badakhshan under Taliban control. Access to Tajikistan, across Amu Dariya River through Badakhshan, is critical to their success.

The Panjshir-based resistance forces need international support in the light of Pakistan’s blatant interference and warnings to them for compromise. While Imran Khan continues with his pretence in the National Assembly, his army and the ISI are actively engaged in helping the Taliban overcome local resistance.

India has played a reticent role in Afghanistan, confined to humanitarian assistance. The result is its exclusion at all the fora that decided the destiny of that nation. It should recalibrate its position and be seen as an important stakeholder along with China, Russia, Iran and the US. With its vast experience in dealing with Pakistan’s irregular warfare, India can effectively help other powers in checkmating it and assisting resistance forces. In a way, India has this responsibility because the Afghans have enormous goodwill for it. The physical border that it shares with Afghanistan, under the illegal occupation of Pakistan, also mandates this for its own security.

If public sports infrastructure is the mark of a developed urban city, then where does Bengaluru stand?

Written by Kabir Madan

Playing football is like breathing for many people, and just as they don’t give a second thought to the act of breathing, we often don’t think about where we are playing either. This thought came to my mind after watching Netflix’s documentary Concrete Football during the first lockdown in 2020. The documentary looked at the concrete football “courts” in Paris and its surrounding communities, and depicted what playing football in public grounds was like. It explored ideas regarding the sustainability of football fields as public spaces in rapidly urbanising cities, and others around issues of access in deciding how one plays. If football was a part of my culture, then the documentary was responsible for giving me a culture shock: Had I ever played football on a public ground? Conversations with a range of older football players revealed that public football fields have always been a part of their daily lives, where not a single penny had to be paid and one could play for hours on end! These interactions led me to formulate a line of enquiry questioning the role played by urban commons in shaping how a sport is played in a city.

For David Harvey, accessing public spaces allows a city’s residents to become active in the way space is utilised, a process that in turn reorganises the city. Hence, he argues, that the creation of public spaces is an active process that must be led by citizens. Would the same hold true for the ability of football players and enthusiasts to change the way the sport is played and viewed in the city by playing on public football fields? For the players I interviewed, what set private turf grounds apart was that they had the independence to play in a space outside of their schools and academies. Private turf parks in Bengaluru allow players to organise games on their own, and that is one of the reasons why such parks remain popular. Groups of people who knew each other could come and have a casual game, without the supervision of a coach. The atmosphere of the turf park mattered more than the money being paid per hour; the green turf was a privilege, many respondents admitted, because it was the closest they could get to replicating professional stadiums with their well trimmed grass, even if the quality of the match being played on the field was nowhere near.

As a contrast, my decade-long experience of playing football did not involve public football fields at all. In order to experience, live and “breathe” football at a public field, therefore, I visited the Koramangala Post Office Ground. The first two visits just involved observing the routine of the ground. From around 4:00-4:30 P.M, a group of teenagers would come and start warming up. This involved taking shots at the goal and playing a ‘rondo’, which is a commonly practised exercise of football teams. Games would typically start around 5:00-5:30 P.M, and go on till around 8 P.M. Playing on mud was definitely a challenge after nearly a decade of playing on turf and grass. The style of play was also remarkably different: The objective was to have fun, and that required possession of the football for each individual. Sometimes teammates would tackle each other if they felt they hadn’t had their fair share of possession, and go solo, charging against the opposing team on their own.

One day, while playing at the ground, the game came to an abrupt halt because a pani-puri vendor had entered the ground and was crossing the field, cutting right across the middle. Some of the cricket players on the other side of the ground were mobilising to make the most of the opportunity and have a mid-game snack. The vendor was able to stroll around for a while until one of the senior football players requested him to leave. Playing at the Koramangala Post Office Ground did not just involve learning how to play at a public football field but also unlearning habits ingrained at private turf parks. Strangers from all walks of life would join us in our games; some would be fully kitted with football gear, and some who would play in jeans, barefooted. My respondents echoed my thoughts as I conducted my fieldwork; “Football was pure in those moments”.

The strength of this ground was revealed through an incident, when the players spoke to me about how community members had come together to demand a halt to the construction of a school being made on the Koramangala Post Office Ground; half of the constructed structure still stands today. For organisations such as the Bengaluru District Football Association (BDFA) and the Bruhat Bengaluru Mahanagara Palike (BBMP), it ought to be clear that the creation of public parks and grounds in parts of Bengaluru which have not yet become “urban” must become a priority. With an ever increasing number of workers across several industries, the BBMP must either provide public spaces to be used as urban commons in its future plans for the city, or risk losing this right to market forces. A larger, more personal fear remains that the loss of the right to create space in order to be able to play sports in the city would eventually result in the loss of the right to define what it means to “play” sports altogether.

After a long dry spell, Delhi received its entire quota of September rainfall in a couple of days. This phenomenon is not limited to Delhi. There has been an increasing incidence across India of the reduction in the number of rainy days even in a normal monsoon year. Consequently, the southwest monsoon is now characterised by an increasing number of spells of intense rain.

Read also: Highest rain on a September day in 19 years overwhelms Delhi

This does not come as a surprise. One of the symptoms of climate change is an increase in extreme weather events. Therefore, adaptation to climate change is as important as taking measures to mitigate it.

For urban India, with perennial water problems and crumbling civic infrastructure, there has to be a renewed focus in terms of resources and political capital in adapting infrastructure to deal with this phenomenon.

As the southwest monsoon still determines the fate of Indian agricultural performance, farm reforms need to be designed to pivot towards crops that are relatively more resistant to extreme weather events.

Of late, trial courts in Delhi have been critiquing police investigation in the city’s February 2020 riots. Judges’ observations in cases they are hearing should hopefully lead to better methods being deployed for the many riot cases yet to be heard. This July, the first trial was completed with acquittal of alleged rioters. The court noted many inconsistencies in witness statements. In multiple bail orders, judges have cited poor evidence as their reason for granting bail. Note this in the context of Delhi high court’s bail for three anti-CAA activists in June, despite their being charged with the draconian UAPA. Protest and dissent are not terror, the court observed. But courts should not have to make such observations. Police investigators should know this.

True, in the Delhi riot investigation, the police’s job seems huge – 755 FIRs and 1,818 arrests, as reported this February. Aside from the question whether such a large number of arrests indicates failings in preventive policing and whether it also points to a quantity over quality approach in investigation, courts are also finding basic lapses in policing methods. In one case involving acid burn injuries to police personnel, cops did not collect chemical samples from the crime scene for forensic analysis. Judge Vinod Yadav said it was “really painful” to see “very poor” standards of investigation and “half-baked” chargesheets in many riots cases.

He also observed that investigating officers weren’t briefing prosecutors properly or answering their queries or attending courtroom proceedings during arguments on framing charges. In another case, a court said the investigation appeared “callous”, “inefficient” and “unproductive” but that it was still framing charges of arson and vandalism as it couldn’t ignore victims’ statements. There’s a serious question how such evidence and investigation will withstand a higher degree of scrutiny during trials.

Quite remarkably, for yet another “casual, callous, farcical” inquiry, as the court observed, in a riot victim’s gunshot injury complaint, cops had clubbed it with incidents from other localities on another day. Judge Amitabh Rawat’s order, in another gunshot case, quoted Dostoevsky – a ‘hundred suspicions don’t make a proof” – while noting that police could not trace the victim but still chargesheeted two for attempted murder.

Hopefully, not just the capital’s police, but police forces all over the country are paying close attention to Delhi courts’ critiques. Police investigation is the first step of criminal justice. India deserves and needs better policing.

Redefining what it means to be fully vaccinated, every Israeli over 12 years is now entitled to a booster shot five months after the second dose. Indeed, everyone who does not get a third dose within six months stands to lose their green pass. Of course this largesse follows from a high-income country’s abundant access to vaccines, but it is also built upon solid vaccine science. Studies show that antibody responses weaken over time, especially in the face of new variants. So while Israel may have gone the furthest, many countries from the UK to Indonesia are on the path to offer boosters to vulnerable groups.

In India SII’s chairman has both called for a third dose and suggested the gap between Covishield doses be decreased. Rigorous local research is needed to inform these two vaccine policy questions. An Oxford University study of 3,391,645 test results has found that compared to the 92% and 69% efficacy against a high viral load seen two weeks after the second Pfizer and AstraZeneca doses, after 90 days efficacy slips to 78% and 61% respectively. Thus, at least for Covishield India can look to international studies. But with Covaxin, we are on our own.

ICMR must take the lead here but large hospitals should also step up. With more than 65.26 crore vaccine doses given till Tuesday 10pm, multiple studies will be helpful in getting an optimal handle on complex efficacy issues. The second critical factor is supply, thanks to whose improvement over a crore doses were given on both August 27 and 31. With Sputnik V’s supply disappointing so far and Corbevax’s yet to begin, GoI should top up its order of Covishield and Covaxin, which totals to 100.6 crore doses so far, and was last updated on July 16. Double- dosing all adults needs about 87.4 crore more doses. Then, booster shots will mean supplying even more doses.