Editorials - 27-10-2021

 உலகிலேயே கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்றுக்கு நூறு கோடிக்கும் அதிகமான தவணை தடுப்பூசி செலுத்தியிருக்கும் இரண்டாவது நாடு என்கிற பெருமையைப் பெற்றிருக்கிறோம் என்பது நிச்சயமாக வரலாற்று சாதனைதான். அதேநேரத்தில், தடுப்பூசி போடப்படுவதற்கு முன்னால் நிகழ்ந்த பல லட்சம் பேரின் உயிரிழப்பை மறந்துவிட முடியாது. கடந்த ஏப்ரல் முதல் ஜூன் வரையிலான மூன்று மாதங்கள் இந்தியாவைப் புரட்டிப்போட்ட இரண்டாவது அலை பாதிப்பின் தாக்கத்தை முற்றிலுமாக நாம் மறந்துவிட இயலாது.
 இரண்டாவது அலை பாதிப்பு தொடங்குவதற்கு முன்னால், 2021 தொடக்கத்தில் காணப்பட்ட இயல்பான மனநிலைக்கு நாம் திரும்புவதாகத் தெரிகிறது. செப்டம்பர் மாதம் காணப்பட்ட தடுப்பூசி போடும் வேகம் அக்டோபரில் குறைந்திருப்பது மக்கள் மத்தியில் மெத்தனப்போக்கும் அசிரத்தையும் தோன்றியிருப்பதன் அறிகுறி. செப்டம்பர் மாதம் 23.5 கோடி தடுப்பூசிகள் போடப்பட்டன என்றால், அக்டோபர் மாதத்தில் முதல் 20 நாள்களில் வெறும் 11 கோடி தடுப்பூசிதான் போடப்பட்டிருக்கிறது. 18 வயதுக்கு மேற்பட்ட அனைவருக்கும் போடுவதற்கு இன்னும் 90 கோடி தடுப்பூசி தேவைப்படுகிறது. இரண்டு வயதுக்கு மேற்பட்ட குழந்தைகளுக்கும் போடுவது என்றால், மேலும் 80 கோடி தடுப்பூசி தேவைப்படும். அதாவது இன்னும் 170 கோடி தடுப்பூசிகள் போடப்பட வேண்டும்.
 இதுவரை 18 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களில் 75% பேருக்குத்தான் தடுப்பூசி போடப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் 31% பேருக்குத்தான் இரண்டு தவணை தடுப்பூசியும் போடப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடலாகாது. தேவைப்படும் 45 வயதுக்கு மேற்பட்டோருக்கு 3-ஆவது தவணையாக "ஊக்க தடுப்பூசி' (பூஸ்டர் டோஸ்) போடப்படுவதும் முக்கியம். இதை மாநில அரசுகள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்பதும், பொதுமக்கள் அதை உணர்ந்து பொதுவெளியில் கவனமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதும் அவசியமாகிறது. குறிப்பாக, சர்வதேச அளவில் கிடைக்கப்பெறும் தகவல்கள் கவலையளிப்பவையாகவே இருக்கின்றன. கரோனா தீநுண்மியின் புதிய வகை டெல்டா உருமாற்றம் குறித்து கடந்த வாரம் அமெரிக்க சுகாதார பாதுகாப்புத்துறை ஒரு சுற்றறிக்கையை வெளியிட்டிருக்கிறது. டெல்டா பிளஸ் என்று குறிப்பிடப்படும் தீநுண்மி குறித்த ஆராய்ச்சிகள் முடுக்கிவிடப்பட்டிருக்கின்றன. கிடைத்திருக்கும் விவரங்களின் அடிப்படையில் புதிய வகை டெல்டா பிளஸ் தீநுண்மி குறித்து எந்தவித முடிவுக்கும் உடனடியாக வரமுடியவில்லை.
 இந்த புதிய வகை தீநுண்மி டெல்டாவைவிட சற்று வேகமாக வளர்கிறது என்றும் பரவுகிறது என்றும் கூறப்படுகிறது. எங்கிருந்து இந்த தீநுண்மி உருமாற்றம் பெற்றது என்பது குறித்த தெளிவான தகவல் இல்லை. பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து பிரிட்டனுக்கு வந்த பயணிகளிடம் இந்த தீநுண்மி காணப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அதுகுறித்த விவரம் சேகரித்து ஆய்வுகள் நடத்தப்படுகின்றன.
 சமீப வாரங்களாக பிரிட்டன், ரஷியா, இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகளில் திடீரென்று மீண்டும் கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்றுப் பரவல் அதிகரித்திருக்கிறது. பிரிட்டனிலும் இஸ்ரேலிலும் அவற்றின் மக்கள்தொகையில் பெரும்பாலோர் தடுப்பூசி போட்டுக்கொண்டவர்கள். பிரிட்டனின் மக்கள்தொகையில் 66.69% பேரும், இஸ்ரேலின் மக்கள்தொகையில் 65% பேரும் தடுப்பூசி போட்டுக்கொண்டவர்கள். அப்படியிருந்தும்கூட, கொவைட் 19-க்கு எதிரான எதிர்ப்பு சக்தி பரவலாக ஏற்படவில்லை என்பது தெரிகிறது.
 100 கோடி தவணை தடுப்பூசி செலுத்தியிருக்கிறோம் என்று நாம் ஒருபுறம் பெருமிதம் அடைந்தாலும், இந்தியாவில் பெரும்பாலானோர் இன்னும்கூட இரண்டாவது தவணை தடுப்பூசியோ, முதல் தவணை தடுப்பூசியோகூட போட்டுக்கொள்ளாதவர்கள் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். மேலை நாடுகளில் பரவத் தொடங்கியிருக்கும் டெல்டா பிளஸ் என்கிற புதிய வகை கொவைட் 19 தீநுண்மி குறித்து நாம் மற்றவர்களைவிடக் கூடுதலாகவே கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. ஏனென்றால், அக்டோபர் 2020-இல் இந்தியாவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மாதிரிகளில்தான் முதல்முதலாக டெல்டா உருமாற்றம் தெரிய வந்தது என்பது உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் தகவல். அதன் அடிப்படையில்தான் அதுவொரு கவலைக்குரிய உருமாற்றம் என்று 2021 மே மாதம் அந்த நிறுவனம் அறிவித்தது. ஆகவே மேலை நாடுகளில் பரவிவரும் டெல்டா பிளஸ் தீநுண்மி குறித்த எச்சரிக்கை உணர்வு நமக்கு அதிகம் இருந்தாக வேண்டும்.
 நவம்பர் மாதத்தில் தொடங்கி பிப்ரவரி மாதம் வரையிலான நான்கு மாதங்களும் மிக மிக முக்கியமானவை. அப்போது பொருளாதார நடவடிக்கைகள் முழு வேகத்தில் இயங்கும் என்பதாலும், பண்டிகைக் கால நிகழ்வுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து வரவிருக்கின்றன என்பதாலும் தீநுண்மி தொற்றுப் பரவலுக்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கின்றன. இயல்புநிலை திரும்புவதற்கான எல்லா முயற்சிகளும் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டியது எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவிலான முனைப்பு நோய்த்தொற்றுப் பரவல் ஏற்பட்டுவிடாமல் பாதுகாப்பதிலும் தேவை என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
 பிரிட்டனில் 66.69% பேருக்கும், சிங்கப்பூரில் 80% பேருக்கும் தடுப்பூசி போடப்பட்டும்கூட டெல்டா பிளஸ் உருமாற்றம் பரவத் தொடங்கியிருக்கிறது. மத்திய அரசு தடுப்பூசி தரவில்லை என்று பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்க முடியாது. மாநிலங்களிடம் 10.85 கோடி தடுப்பூசிகள் போடப்படாமல் இருக்கின்றன. இலக்கு நிர்ணயித்திருப்பதுபோல ஆண்டு இறுதிக்குள் அனைவருக்கும் தடுப்பூசி போடப்படுவதை உறுதிப்படுத்தினால் மட்டுமே டெல்டா பிளஸ் உருமாற்றத்தை எதிர்கொண்டு தடுக்கும் தயார் நிலையில் நாம் இருப்போம். வந்தபின் எதிர்கொள்வதைவிட வருமுன் தடுப்பதே புத்திசாலித்தனம்!

 பாரதமெங்கும் அன்று முதல் இன்று வரை கொள்ளை, கொலை, கலப்படம், பாலியல் வன்கொடுமை, தீண்டாமை, ஆள் கடத்தல், ஆள் மாறாட்டம், லஞ்சம், பதவி முறைகேடு, மோசடிகளால் செல்வம் சேர்ப்பது போன்ற தீய செயல்கள் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கின்றன. இந்திய குற்றவியல் சட்டங்களால் பிடிபட்டு, தண்டனைகள் அளிக்கப்பட்டாலும், குற்றம் புரிவோர் எண்ணிக்கைக் குறையவில்லை. விஞ்ஞானம் மலிந்த நாளில் பெருகிவரும் சைபர் வகை குற்றங்களும் புதிய சட்டமாக்கி குற்றவியல் தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டாலும் சிலர் குற்றம் புரியத் தயங்குவதில்லை.
 முன்னைய நாளில் தமிழர்தம் சங்கநூலில்
 ஈன்று புரந்தருதல் என்தலைக் கடனே
 சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே
 வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லாற்குக் கடனே
 நன்நடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே
 ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் உருக்கிக்
 களிறு எறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே
 என்று பொன்முடியார் பாடிப் போனார்.
 இக்காலத்தில் மக்களாட்சி மலர்ந்த காலை "எல்லோரும் ஒருவிலை எல்லோரும் ஒருநிறை' என்ற மகாகவி பாரதியின் வாக்குக்கேற்ப நாட்டின் சட்டதிட்டங்கள் வாழ அனுமதிக்கின்றன. ஆனால் சிலர் சட்டங்களை புறம்தள்ளி அல்லன செய்து நல்லனவற்றை நாசம் செய்கின்றனர்.
 கம்பன் காட்டிய கோசல நாட்டின் பெருமைகளை ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் கண்டோம் இல்லை. அகம், புறம் விளக்கும் சங்கப் பனுவல்கள், இறைச்சாரல் வீசும் இதிகாசங்கள் எடுத்தியம்பும் விழுமியங்களை அவ்வப்போது அருளாளர்கள், அறவாணர்கள், பெருநாவலர்கள், கவிஞர்கள், அறிஞர்கள் எனப் பலரும் மக்கள் முன் உரை நிகழ்த்தினாலும், தாம் புனையும் ஏடுகளில் பாடுபொருளாக சுட்டிட்டாலும் மானுடக் கழனிகளில் விளையும் பயிர் வெறும் பதராகவே காட்சிப்படுத்துகிறது.
 இன்றைய நாளில் சிறைச்சாலைகளில், கைதிகள் கூட்டம் நிரம்பி வழிகிறது. குற்றவாளிகளுக்கோ சிறைச்சாலை குயில் கூவும் மாஞ்சோலையாக மாறிவிடுகிறது. பெரும் பொருள் படைத்தவர், அரசியல் அதிகார பலம் கொண்டவர் எனில் சிறைக்கூடங்களே வசந்த மாளிகைகளாக மாறிவிடுகின்றன.
 அவர் "யாரங்கே' என்றால் பாதுகாவலர்கள் பாய்ந்து வருகிறார்கள். பின் என்ன? ஆயிரமாயிரம் குற்றங்களை அவ்வப்போது அரங்கேற்றலாம். சட்டங்களில் இருக்கும் நுண்துளைகளில் புகுந்து விளையாடும் வித்தக வழக்குரைஞர்கள் நீதிமன்றத்தில் வாதாடி வெற்றி பெறுவர்.
 இந்த நிலையில்தான், அண்மையில் ஆங்கில நாளேடு ஒன்றில் வெளியான செய்தியைப் படித்தபோது, "நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே, இந்த நிலைகெட்ட மனிதரை நினைந்துவிட்டால்' என்று பாரதியார் போல் கோபம்கொள்ள நேரிட்டது. புனித நீராகத் தோற்றமெடுத்தும் துர்நாற்றமெடுத்த நீராக வங்கக்கடலில் கலக்கும் கூவம் ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் நடுநிசியில் நடக்கும் அறம் பிறழ்ந்த காட்சியை இரு நிழற்படங்களோடு வெளியிட்டிருந்தது.
 நாட்டின் நலனுக்காக சட்டங்களும் திட்டங்களும் இயற்ற வல்ல தலைமைச் செயலகம் உள்ள நெடுஞ்சாலையில், அனுதினமும் அமைச்சர்களும், அதிகாரிகளும் பயணிக்கும் கடற்கரை சாலையில் நேப்பியர் பாலம் ஓரமாக ஐந்து டிப்பர் லாரிகள் நிற்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று இரவையும், பகலாக்கும் ஒளி உமிழும் உயர்கோபுர மின் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் மெரினா கடற்கரை காவல் நிலையம் கடந்த கடலில் கலக்கும் கூவம் ஆற்று மணலை லாரியில் ஏற்றி விரைவாகப் பயணிக்கிறது.
 இவற்றைப் படம் பிடிக்க பத்திரிகையாளர் முற்படும்போது முன்னால் நின்றிருக்கும் கார் ஒன்று இவரை நோக்கி, பின் பக்கமாக வருவதை கவனித்தவர் அங்கிருந்து தப்பி விடுகிறார். லாரிகளின் பதிவெண்கள் கண்களுக்கு புலப்படும் நிலையில் இல்லை.
 பின்னர் பத்திரிகையாளர்அக்கம் பக்கம் விசாரித்ததில் கடந்த ஓராண்டிற்கும் மேலாக இச்சம்பவம் நடந்து வருகிறது என்பதை அறிந்தார். பிறகு நிருபர் பொதுப்பணி துறையினரிடம் விசாரித்ததில் "மணல் எடுக்க யாருக்கும் அனுமதி தரவில்லை. 2013-இல் 11 ஆயிரம் கியூபிக் மீட்டர் மணலை வள்ளூர் தெர்மல் நிலையத்திற்காக எடுத்தோம். கடல் மணலை கட்டடங்கள் கட்டப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் பொதுமக்களிடம் இருந்து வரவே 2014-இல் அந்த அனுமதியை ரத்து செய்து விட்டோம்' என்று கூறினர்.
 இது குறித்து இந்திய கட்டுமான சங்கத்தின் செயலாளர் எஸ். ராமபிரபு கூறுகையில் "கடல் மணலோடு சிமென்டைச் சேர்த்தால் கலவை சரியாக அமையாது. முகத்துவாரத்தில் இருந்து எடுக்கப்படும் மணலை ஒருபோதும் கட்டடப் பணிக்குப் பயன்படுத்துவது இல்லை. இப்படிப்பட்ட கலவையில் கட்டடம் கட்டினால் கட்டடம் நிலைக்காது' என்றார்.
 தமிழ்நாடு மணல் லாரி உரிமையாளர் சங்கத் தலைவர், "ஒரு லோடு மணல் 40 ஆயிரம் முதல் 50 ஆயிரம் வரை விற்கப்படுகிறது. கடந்த ஏழு மாதங்களாகத்தான் ஆற்று மணலை விற்க அரசு அனுமதித்து உள்ளது. தேவை அதிகமாக இருப்பதால் மக்கள் அறியாமையால் இது போன்ற கலப்பட மணலை வாங்குகிறார்கள்' என்றார்.
 ஒவ்வொரு டிப்பர் லாரியும் ஆறு யூனிட் கொள்ளளவு கொண்டது (2.83 கியூபிக் மீட்டர்). ஒவ்வொரு நாள் இரவும் 15 லோடு மணலை எடுக்கிறார்கள். இதன் மூலம் நாள் ஒன்றுக்கு ரூ. 3 லட்சம் வருவாய் ஈட்டுகிறார்கள்.
 ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த கூவம் முகத்துவாரத்தில் 1 லட்சம் கியூபிக் மீட்டர் மணல் தேங்குகிறது. இது 25 ஆயிரம் லாரிகளில் எடுக்கப் போதுமானது. 2006-இல் மண் அரிப்பை தடுக்கும் வகையில் கட்டட இடிபாட்டுக் கழிவுகளை இங்கே கொட்டி சமன் செய்யப்பட்டது. இதுவே லாரிகள் முகத்துவாரம் வரை செல்ல வாய்ப்பாக அமைந்து விட்டது.
 முகத்துவாரத்தில் அதிக அளவு மணல் எடுப்பதால் கடல் நீர் உள்புகவும் நிலத்தடி நீர் உப்பாக மாறவும் வாய்ப்புகள் அதிகம் என்கிறார்கள் நிலத்தடி நீர் ஆய்வாளர்கள்.
 பொதுப்பணித்துறையின் செயற்பொறியாளர், "இதுபோன்ற நடவடிக்கைகள் இதுவரை எங்கள் கவனத்திற்கு வரவில்லை. இது குறித்து புலன் விசாரணை மேற்கொண்டு சம்பவம் உண்மை என கண்டறியப்பட்டால் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுப்போம்' என்றார்.
 கண்காணிப்பு பொறியாளர், "இத்தகைய சம்பவங்கள் உண்மையாக இருக்கும்பட்சத்தில் காவல்துறை மூலம் நடவடிக்கை எடுப்போம்' என்றார். உதவி பொறியாளர், "இதுபோன்ற சட்ட விரோத சம்பவங்கள் நடைபெறும் போதெல்லாம் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. இது குறித்து எல்லா மட்டங்களிலும் விரிவான விசாரணை செய்து, கடந்த ஓராண்டாக ஏன் நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை என்பதையும் விசாரிக்க வேண்டும்' என்றார்.
 மீனவ நல சங்கத்தின் தலைவர் தியாகராஜன் ஆங்கில நாளேட்டின் செய்தியை மேற்கோள் காட்டி தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தில் முறையிட்டதன் பேரில், நீதிபதி கே. இராமகிருஷ்ணனும் நிபுணத்துவம் பெற்ற உறுப்பினர் கே. சத்தியகோபாலும் "மாநில வனத்துறை - சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தின் முதுநிலை அலுவலர், தமிழ்நாடு கடலோர மேலாண்மை அலுவலர், சென்னை மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர், பொதுப்பணித்துறையின் கண்காணிப்பு பொறியாளர், காவல்துறையின் சென்னை நகர ஆணையர் இவர்களை உள்ளடக்கிய குழு இந்த சம்பவங்களை விசாரித்து அறிக்கை சமர்ப்பிக்கும்' என்று உத்தரவிட்டனர்.
 விரிந்து பரந்ததொரு நாட்டில் ஏதோ ஓரிடத்தில் நிகழும் சட்டமீறலை ஒரு பத்திரிகையாளர் கண்ட காட்சியின் விளைவுதான் இது. ஆயிரமாயிரம் கண்கள் கொண்டு இரவு பகலாய் நாடெங்கும் பார்ப்பின் என்னவாகும்?
 சட்டத்திற்கும், தர்மத்துக்கும் புறம்பாக சமூகத் தீமைகள் சங்கிலித் தொடராக நாடெங்கிலும் நடந்து வருகின்றன. எத்தனை சட்டங்கள் இருந்தாலும், கொடிய குற்றங்களுக்கு மரண தண்டனையே விதித்தாலும் பாலியல் வன்கொடுமைகள் அனுதினமும் நடந்துகொண்டுதானே இருக்கின்றன? பச்சிளம் குழந்தைகள் கூட காமுகர்களின் கோரப்பசிக்கு இரையாகின்றனரே! என்னே மனிதர்கள்!
 விலங்கிலும் கீழான குணம் கொண்ட அரக்கர்கள் ஒருபுறம்; சாதி, மத, மொழி, பிரதேசம்பால் பெரு விருப்பும் வெறுப்பும் காட்டிடும் மனிதர்கள் ஒருபுறம். கைநிறைய ஊதியமும் எவரையும் வெல்ல அரசின் அதிகாரமும் பெற்ற அலுவலர்களில் சிலர் கையூட்டு பெறும் அவலத்தை என்னென்பது?
 ஆண்டிகள் கூட ஆட்சிக் கட்டிலில் சில காலம் அமர்ந்தாலே போதும், இனி நாம் பலகாலம் வசதியாக வாழ வழி செய்து கொள்வோம் என்றே எண்ணுவர். இப்படிப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் நாடெங்கிலும் கட்சி பேதமின்றி உலாவருகின்றனர்.
 இத்தகைய மனிதர்களை மக்களாட்சியில் காணும்போது மக்களாட்சி தத்துவத்தின் பேரிலே அறிஞர் பெர்னாட் ஷா போல நமக்கும் கோபம் வருகிறது. ஆரவல்லி மலைத்தொடரில் 11 மலைகளை அடியோடு அழித்த அரக்கர்கள்தாம் நாடெங்கிலும் பலவண்ண சலவைக் கற்களைப் பரப்பிவிட்டு "மலைகளின் தோற்றம் குறித்து இனி நூல்களில் கற்க' என்று எழுதிவிட்டுப் போகின்றனர்.
 "நீரில் சுருட்டும் நெடுந்திரை செல்வம்', "நீரில் குமிழி இளமை', "நீர்மேல் எழுத்தாகும் யாக்கை' என்று பலவாறும் நிலையாமையை உணர்த்தி சான்றோர் பாடிய பாடல்களைப் படிக்க மறந்த அரக்கர் கூட்டம் உள்ளவரை, பாவ - புண்ணிய விளைவுகளை ஏற்க மறுக்கும் வர்க்கம் இருக்கும் வரை திருட்டை ஒழிக்க முடியாது.
 "இவ்வுலகில் வாழ பொருள் வேண்டுமே', "அதை எப்படியாவது ஈட்ட வேண்டுமே',"பொருள் இல்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை' என்று பெரியவர்களே சொல்லியுள்ளார்களே' என்று வாதிட வம்பர்கள் பலர் புறப்படக்கூடும்.
 ஆனால் வள்ளுவப் பெருந்தகை "சேர்க்கும் திறம் அறிந்து, தீமை ஒன்றும் இல்லாமல் சேர்க்கப்பட்டு வந்த பொருள், ஒருவனுக்கு அறத்தையும் கொடுக்கும், இன்பத்தையும் கொடுக்கும்' என்றார்.
 எனவே, குற்றம் இழைப்பவர்கள் இனியும் வேண்டாம் இந்தக் கொடுந்தொழில் என்று எண்ணவும், பிறர் கெட நாம் வாழ்வோம் எனும் இழிநிலை தொடர இனி அனுமதியோம் என்ற உளப்பாங்கு உதிக்கவும் மானுட சாதி தம்மை தயார் படுத்திக்கொள்ள எல்லாம் வல்ல இறைவனை இறைஞ்சுவோம்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர்,
 திருக்கோவலூர் பண்பாட்டுக் கழகம்.

வழக்கம்போலவே இந்த ஆண்டும் தமிழ்நாட்டில் பொறியியல் கல்லூரிகளில் சேர்க்கை இடங்கள் முழுமையாக நிரம்பவில்லை. 56,801 இடங்கள் காலியாக உள்ளன. 2016-17-ல் 1,85,000 ஆக இருந்த மொத்த இடங்கள், நடப்புக் கல்வியாண்டில் 1,51,870 ஆகக் குறைந்துள்ளன. இடைப்பட்ட காலத்தில் பொறியியல் கல்லூரியின் எண்ணிக்கையும் 525-லிருந்து 440 ஆகக் குறைந்துள்ளது. தொழிற்கல்வியில் முதன்மை இடத்தில் இருந்த பொறியியல் படிப்புகளின் இன்றைய நிலைக்கு, அவற்றால் வேலைவாய்ப்புக்கு உறுதியளிக்க முடியாதது ஒரு முக்கியமான காரணம்.

மத்திய அரசின் மனித வளத் துறை வெளியிட்ட உயர் கல்வி குறித்த அனைத்திந்திய அறிக்கை 2019-ல், நாட்டிலுள்ள பல்வேறு பொறியியல் கல்வி நிறுவனங்களில் ஆண்டுதோறும் மொத்தம் 38.52 லட்சம் மாணவர்கள் சேர்வதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதே நேரத்தில், வேலைவாய்ப்பு தொடர்பான கணக்கெடுப்புகளை நடத்திவரும் ‘ஆஸ்பைரிங் மைன்ட்ஸ்’ நிறுவனம் 2019-ல் வெளியிட்ட அறிக்கை, 80% பொறியாளர்கள் வேலைவாய்ப்பில்லாத நிலையில் உள்ளதாக மதிப்பிட்டுள்ளது. இந்தியத் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் (ஐஐடி), தேசியத் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் (என்ஐடி) தவிர்த்து, மிகச் சில தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே பொறியியல் துறையில் வேலைவாய்ப்புகள் காத்திருக்கின்றன. சில தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகள் தொழில் நிறுவனங்களுடன் பேசித் தங்களது வளாகத்திலேயே வேலைவாய்ப்பை உறுதிசெய்ய முயற்சிகளை எடுத்தாலும், அதனால் பயன்பெறும் மாணவர்களின் விகிதாச்சாரம் முழுமையானது அல்ல.

மொத்தத்தில் பொறியியல் படிக்கும் பெரும்பாலான மாணவர்கள், படிப்பை முடித்துவிட்டு கிடைக்கும் எந்த வேலையையும் செய்ய வேண்டிய நெருக்கடியை நோக்கித் தள்ளப்படுகிறார்கள். நிலையான வேலை என்ற காரணத்துக்காக அரசு அலுவலகங்களில் உதவியாளர் பணிக்குப் பொறியியல் பட்டதாரிகள் விண்ணப்பிக்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. கடந்த சில ஆண்டுகளாக, இளநிலைப் படிப்பைக் கல்வித் தகுதியாகக் கொண்ட அரசுப் பணிகளுக்குப் பெருமளவில் பொறியியல் பட்டதாரிகள் விண்ணப்பிக்கும் நிலையைப் பார்க்க முடிகிறது. பொறியியல் பட்டதாரிகளின் வேலைவாய்ப்பில் நிலவும் சிக்கல் கலை, அறிவியல் மாணவர்களின் வேலைவாய்ப்பையும் பாதிக்கும் சூழல் உருவாகிறது.

பொறியியல் படிக்கும் மாணவர்களில் கணிசமானவர்கள் வெளிநாடுகளில் கிடைக்கும் வேலைவாய்ப்பையும் கருத்தில் கொண்டுதான் பொறியியல் பிரிவுகளைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். ஆனால், கரோனா பெருந்தொற்றின் காரணமாக உலகம் முழுவதும் ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதார நெருக்கடி இனி வரும் ஆண்டுகளில் வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பிலும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தலாம். பொறியியல் கல்வியின் தரத்தைக் குறித்து விவாதிக்கும்போது, தொழிற்சாலைகளுக்கும் கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் இடையிலான உறவில் நிலவும் விரிசல் குறித்தும் பேசப்படுகிறது. அதன் தொடர்ச்சியாக, தொழில் வளாகங்களின் தொழிற்திறன் கொண்ட பணியாளர் தேவையை அருகிலுள்ள கல்லூரிகளிலிருந்து நிரப்புவதற்கான கொள்கைகளை வகுப்பது குறித்தும் யோசிக்கலாம். அப்போதும்கூட, பணியாளர் தேவை நிலையானதாக இருக்க பொறியாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தபடியே இருக்கும். உழைப்புச் சந்தையின் உள்நாட்டு, வெளிநாட்டுத் தேவைகளை அவ்வப்போது மதிப்பிட்டு, அதன் அடிப்படையில் பொறியியல் படிப்புகளுக்கான சேர்க்கை இடங்களை நிர்ணயிப்பதே பாதுகாப்பான அணுகுமுறையாக இருக்க முடியும்.

மார்ச் 20, 2020, கரோனா பெருந்தொற்று காரணமாகத் திடீரென்று மூடப்பட்டன பள்ளிகளின் கதவுகள். வரும் நவம்பர் 1-ம் தேதி, மீண்டும் திறக்கப்படவுள்ளன அக்கதவுகள். சொல்லொணாத் துயரங்களோடு வீடுகளில் அடைந்து கிடந்த குழந்தைகள், பள்ளி நோக்கி ஆர்ப்பரித்து வரவிருக்கின்றனர். பள்ளி விடுமுறை என்றால் பேரானந்தம் அடையும் சிறார்கள், முதல் முறையாகப் பள்ளித் திறப்பைக் கண்டு பேரானந்தத்தோடு பள்ளி நோக்கி ஓடி வரவிருக்கின்றனர்.

அதே நவம்பர் 1 அன்று, ‘இல்லம் தேடிக் கல்வி’ என்ற திட்டமும் நடைமுறைக்கு வருகிறது. இத்திட்டம், கரோனாவால் முற்றாகக் கல்வியை இழந்து தவிக்கும், ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் எட்டாம் வகுப்பு வரை பயிலும் சிறார்களுக்கானது. அந்த இழப்பை ஈடுசெய்யும் நோக்கம் கொண்டது. பள்ளி நேரம் முடிந்த பிறகு, மாலைப் பொழுதில், வாரத்தில் ஆறு மணி நேரம். நாள் ஒன்றுக்கு ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு மிகாமல், தன்னார்வலர்கள் வழியாகக் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் கற்றல் இணை செயல்பாடுகளை முன்னெடுக்கவிருக்கிறார்கள். இடைநிற்றல் விளிம்பில் நிற்கும் 1.41 லட்சம் குழந்தைகளை, ஒருவர்கூட விடாமல் பள்ளியில் சேர்த்தல். கற்றல் இடைவெளியைக் குறைக்கப் பாடல்கள், புதிர் விளையாட்டுகள், விடுகதைகள், விளையாட்டு வழிக் கணிதம், எளிய அறிவியல் பரிசோதனைகள் என ஆறு மாதங்கள் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் இச்செயல்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்படும். 34 லட்சம் அரசுப் பள்ளிக் குழந்தைகள், 20 பேருக்கு ஒரு தன்னார்வலர் என்ற வீதத்தில், 1.70 லட்சம் தன்னார்வலர்களையும் கூடவே தொண்டு நிறுவனங்களையும் கொண்டு இத்திட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படும். அரசுப் பள்ளிக் குழந்தைகளை மையப்படுத்தி இத்திட்டம் உருவாக்கப்பட்டாலும், மையங்கள் நடைபெறும் பகுதியில் உள்ள அனைத்துக் குழந்தைகளும் பங்குபெற்றுப் பயன் பெறலாம் என்பது இதன் சிறப்பு.

இது ஒரு ஆறு மாதச் செயல்திட்டம். இதற்கான திட்டச் செலவு ரூ.200 கோடி. இந்த நிதியாண்டின் வரவு-செலவு அறிக்கையில், இத்திட்டத்துக்கான தேவையும் நிதி ஒதுக்கீடும் செய்யப்பட்டுப் பணிகள் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளன. ‘‘அரசின் இந்தத் திட்டம், ‘இல்லம் தேடிக் கல்வி’ அல்ல ‘இல்லம் தேடிப் புதிய கல்விக் கொள்கை’ ’’ என்று விமர்சிக்கப்படுகிறது.

ஒரு வகுப்புக்கு ஒரு ஆசிரியர்... ஒரு வகுப்புக்கு ஒரு வகுப்பறை. ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து ஒரு பாடத்துக்கு ஒரு ஆசிரியர். தேவையான உள்கட்டமைப்பு வசதிகள். இவையே தரமான பள்ளிக் கல்வியின் அஸ்திவாரம். அத்தோடு அனைவருக்கும் சமமான, தரமான கல்வி என்பது சாத்தியமான இடங்களில் எல்லாம் பொதுப் பள்ளி, அருகமைப் பள்ளி முறையிலேயே சாத்தியம் ஆகியிருக்கிறது. போட்டியால் தரம் உயரும் என்ற சந்தை விதி, கல்விக்குப் பொருந்தாது என்று அமர்த்தியா சென் உட்படப் பல பொருளாதார நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். இதனை நோக்கி நகர வேண்டும்.

பல மாநிலங்களோடு ஒப்பிடும்போது, தமிழ்நாடு மேம்பட்டு இருந்தாலும், அனைவருக்கும் தரமான, சமமான பள்ளிக் கல்வியை நோக்கிப் பயணிக்க இன்னும் வெகுதூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. கற்றல் செயல்பாடுகளிலிருந்து முற்றாகத் தூக்கி எறியப்பட்ட அரசுப் பள்ளிக் குழந்தைகள் ஒருபுறம். பள்ளி வளாகத்துக்கு நேரில் வர இயலாமல் பெரும் பகுதி கற்றல் அடைவுகளை இணையவழித் தொடர்புகள் மூலம் பெற்றுவிட்ட குழந்தைகள் மறுபுறம். இப்படியான சம வயது, சம வகுப்புக் குழந்தைகள் மத்தியில் ஏற்பட்டுள்ள, கற்றல் இடைவெளியை அவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் ஈடுசெய்ய முடியாதோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

இந்தச் சூழலில், கற்றல் இடைவெளியைக் குறைக்க, தமிழ்நாடு அரசின் ‘இல்லம் தேடிக் கல்வி’ திட்டம் வரவேற்கப்பட வேண்டியதே. 18 மாதங்கள், கல்வி இல்லை என்ற பெரும் பட்டினியோடும் பெரும் பசியோடும் குழந்தைகள் பள்ளிக்கு வர இருக்கிறார்கள். இதனை ஈடுசெய்ய, மாலை நேரங்களில் இன்னும் இரண்டு கவளம் கல்வியை, ஏதோ ஒரு பெயரில், ஏதோ ஒரு நிதியிலிருந்து கொடுத்தால் என்ன என்றே மனம் அரற்றுகிறது.

‘இல்லம் தேடிக் கல்வித் திட்டம்’ மத்திய அரசின் திட்டமான சமக்ர சிக்ஷா அபியான் நிதியின் மூலம் நடைமுறைக்கு வருவதாக இருக்கலாம். அந்தத் திட்டம் ‘புதிய கல்விக் கொள்கை’ என்ற தாம்புக் கயிற்றில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம். கரோனா பெருந்தொற்றால் ஏற்பட்ட பாதிப்பிலிருந்து விடுபட அத்திட்டத்தைச் சமயோசிதமாகப் பயன்படுத்துவதில் தவறில்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஒருவேளை, இது மாநில அரசின் சொந்த நிதி என்றால், அதை மக்களுக்கு அரசு தெரிவித்தால் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

திட்டத்தின் தொடக்கப் புள்ளி, கரோனா பாதிப்பிலிருந்து மீட்டெடுக்கும் செயல்திட்டம் என்ற நிலையிலிருந்து விலகி, புதிய கல்விக் கொள்கையை அமலாக்கம் செய்வதாக இத்திட்டம் ஆகிவிடாமல் அரசு கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

இத்திட்டத்தின் அமலாக்கத்தில் அரசுடன் இணைந்து செயல்பட்டுவரும் அமைப்புக்கள், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் புதிய கல்விக் கொள்கையை எதிர்ப்பவை. இயக்கங்கள் நடத்தியவை. கற்றல் செயல்பாடுகளை ஈடுசெய்ய அரசுக்கு உறுதுணையாக இருப்பவை என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இந்த நூற்றாண்டின் பேரவலம் கரோனா பெருந்தொற்று. கற்பனைகூடச் செய்து பார்க்க முடியாத இழப்புகளை ஈடுசெய்ய, இதுவரை நடைமுறையில் இல்லாத செயல்திட்டம், உத்திகள் தேவைப்படுகின்றன. அப்படியான ஒரு தற்காலிகச் செயல்திட்டமே ‘இல்லம் தேடிக் கல்வி’ திட்டம். இந்தத் திட்டப் பெயரில் சிறிது அலங்காரம் இருக்கலாம். ஆனால் அரசின் நோக்கத்தில், செயல்திட்டத்தில் அலங்காரம் இல்லை; கரோனா பாதிப்பிலிருந்து தமிழ்நாட்டுக் கல்வியை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்கிற ஏக்கம்தான் இருக்கிறது.

இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்குக் கல்லூரி, பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் பிற இளைஞர்களும் இத்திட்டத்தில் தன்னார்வலர்களாகத் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, கல்வி இழப்பை ஈடுசெய்வதற்கு அவர்கள் ஒன்றாக இணைய வேண்டும். ஆசிரியர்கள் அவர்களைத் தோழமையோடு அரவணைத்து உற்சாகமூட்டிப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில், மாலை நேர வகுப்புகள் பள்ளிகளுக்கு நிகரானவை என்று கருதத் தேவையில்லை. ஏனெனில், ‘ஆசிரியருக்கு நிகர் ஆசிரியரே... பள்ளிக்கு நிகர் பள்ளியே!’ என்பதைக் கற்றல் இன்மைக் காலமும் இணையவழிக் கற்றலும் நிரூபித்து வருகின்றன.

- நா.மணி, பேராசிரியர் மற்றும் தலைவர், பொருளாதாரத் துறை, ஈரோடு கலை அறிவியல் கல்லூரி. தொடர்புக்கு: tnsfnmani@gmail.com

உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டியில் இந்திய அணியை பாகிஸ்தான் அணி வென்றதே இல்லை என்கிற வரலாறு முடிவுக்கு வந்தது. அக்டோபர் 24 அன்று துபாயில் நடந்த 20 ஓவர் 2021 டி-20 உலகக் கோப்பைப் போட்டியில் இந்தியாவை பாகிஸ்தான் வென்றது. இந்திய அணி 20 ஓவர்களில் 151 ரன்கள் எடுக்க, பாகிஸ்தான் அணி ஒரு விக்கெட்டைக்கூட இழக்காமல் 13 பந்துகள் மீதம் இருக்கையிலேயே 152 ரன்களை அடித்து வெற்றிவாகை சூடியது. பாகிஸ்தானின் இளம் வேகப்பந்து வீச்சாளர் ஷாஹீன் அஃப்ரிடி, மட்டையாளர்கள் முகமது ரிஸ்வான், பாபர் ஆஸம் உள்ளிட்டோர் தன்னம்பிக்கையுடன் விளையாடித் தங்கள் அணிக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத்தந்தனர். அனைத்து கிரிக்கெட் போட்டிகளையும்போலவே இந்தப் போட்டியிலும் மைதானத்தின் தன்மை, டாஸ் முடிவு, வீரர்களின் செயல்பாடு, அணித் தேர்வு ஆகியவையே வெற்றி அல்லது தோல்விக்குக் காரணமாக அமைந்தன. ஆனால், கிரிக்கெட்டை அரசியலுடனும் மதத்துடனும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கிறவர்களுக்கு இந்தக் கள உண்மைகள் எதுவும் தெரியாமல் போனதில் ஆச்சரியமில்லை.

பொதுவாக, இந்தியா-பாகிஸ்தானுக்கு இடையிலான போட்டி என்றாலே இரு நாட்டு ரசிகர்கள் பலரும் அதை ஒரு போரைப் போலக் கருதுவார்கள். இன்றைய சமூக ஊடகப் பெருக்கம் இந்தத் தீவிர மனநிலையை இன்னும் பூதாகரமாக்கியிருக்கிறது. கிரிக்கெட் போட்டியை வெறும் விளையாட்டாகக் கருத வேண்டும்; விளையாட்டின் மீதான ஆர்வத்தையும் அர்ப்பணிப்பையுமே முதன்மைப்படுத்த வேண்டும் என்னும் முதிர்ச்சியான அணுகுமுறை பெரும்பாலான தேசிய ஊடகங்களிடமும் வெளிப்படுவதில்லை. அதோடு, பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள், எண்ணற்ற ராணுவ அத்துமீறல்கள் ஆகியவற்றால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான ராஜதந்திர உறவு மிக மோசமான நிலையை அடைந்திருப்பது கிரிக்கெட் உலகிலும் எதிரொலிக்கிறது. பிசிசிஐ-யினால் நடத்தப்படும் ஐபிஎல்லில் எந்த அணியிலும் பாகிஸ்தான் வீரர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் அனைத்து அணிகளும் பங்கேற்கும் சர்வதேசப் போட்டிகளில் மட்டுமே நேருக்கு நேர் சந்தித்துக்கொள்கின்றன. இந்தப் போட்டியில் இந்தியா வென்றே ஆக வேண்டும் என்று கங்கைக் கரையில் வழிபாடுகள் நடத்தப்பட்டன. பிசிசிஐ தலைவர் ஜெய் ஷா, பாலிவுட் நடிகர் அக்ஷய் குமார் உள்ளிட்ட பிரபலங்கள் போட்டியை நேரில் கண்டுகளித்தனர். இவை எல்லாம் இணைந்து களத்தில் விளையாடும் வீரர்களின் அழுத்தத்தைப் பன்மடங்கு அதிகரித்திருக்கும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

இந்த ஒரே ஒரு போட்டியில் தோற்றதற்காக கோலியும் மற்ற வீரர்களும் இந்தியாவுக்கு அவமானத்தை தேடித்தந்துவிட்டார்கள், பிரதமர் மோடியை அவமதித்துவிட்டார்கள் என்றெல்லாம் பலர் வசைபாடுகிறார்கள். மத அடையாளத்தை வைத்து மனிதர்களை இழிவுபடுத்தும் பிரிவினருக்கு இந்தப் போட்டியில் இந்தியாவின் முதன்மைப் பந்துவீச்சாளரான முகமது ஷமியின் இஸ்லாமிய அடையாளம் அவர்களின் மதவெறியை வெளிப்படுத்தத் தோதான வாய்ப்பாகிவிட்டது. ஷமி இந்திய அணியில் இருந்தபடியே பாகிஸ்தானுக்காக விளையாடியதாக அவரை வசைபாடும் பதிவுகளும் மீம்களும் ட்விட்டரில் ட்ரெண்டாகின. பொது விஷயங்களில், குறிப்பாக சிறுபான்மையினர் மீதான மதரீதியான தாக்குதல்களின்போதெல்லாம் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளாத இந்திய அணியின் முன்னாள் வீரர்கள் சச்சின், சேவாக், இர்ஃபான் பதான் ஆகியோர் ஷமி எப்போதும் தங்களில் ஒருவர் என்று கூறியிருப்பதோடு, முந்தைய பல போட்டிகளில் இந்தியாவின் வெற்றிக்கு அவர் முதன்மையாகப் பங்களித்ததை நினைவுகூர்ந்திருந்தனர். ஷமியின் மீதான தாக்குதல்களைக் கண்டித்து ராகுல் காந்தி ட்வீட் செய்துள்ளார். அதே நேரம், கிரிக்கெட் போட்டிகளில் குறிப்பாக பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான போட்டிகளில் இந்திய அணி வெற்றிகொள்ளும்போது பெருமிதத்தை வெளிப்படுத்தும் ஆளும் பாஜகவின் முக்கியப் பிரமுகர்கள் இந்திய அணியின் தவிர்க்க முடியாத பந்துவீச்சாளரான ஷமி மீதான மோசமான தாக்குதலுக்கு எதிராக இந்தக் கட்டுரை எழுதப்படும் நேரம்வரை வாய் திறக்கவில்லை.

ஆட்டத்தின் 18-வது ஓவரை வீசிய முகமது ஷமி, 17 ரன்களைக் கொடுத்துவிட்டதால் அந்த ஓவரிலேயே பாகிஸ்தான் வென்றுவிட்டது. இது ஒன்றும் கிரிக்கெட்டில் நடக்கவே நடக்காத விஷயம் அல்ல. இறுதி ஓவர்களில் பந்து பழையதாகியிருக்கும் என்பதால், வேகப்பந்து வீச்சாளர்களால் பெரிதாகச் சோபிக்க முடியாது. அதுவும் தொடக்கம் முதல் சிறப்பாக விளையாடி வந்த மட்டையாளர்கள் அந்தச் சூழலில் வரும் பந்துகளை மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் இலகுவாக எதிர்கொள்வார்கள். மேலும், ஷமி அந்த ஓவரில் அவ்வளவு ரன்களைக் கொடுக்கவில்லை என்றாலும் போட்டியை பாகிஸ்தான் மிக எளிதாக வென்றிருக்கும். ஏனென்றால், அடுத்து வீசப்பட இருந்த ஓவர்களில் அடிக்கப்பட வேண்டிய ரன்கள் பந்துகளைவிடக் குறைவாகவே இருந்தன. பாகிஸ்தானின் கையில் பத்து விக்கெட்டுகளும் இருந்தன. ரன்னே அடிக்காத ரோஹித் சர்மாவும் மட்டைவீச்சிலும் பந்துவீச்சிலும் மோசமாகச் செயல்பட்ட மற்ற வீரர்களும் அவர்களின் மோசமான ஆட்டத்துக்காக மட்டுமே விமர்சிக்கப்படுகின்றனர். ஆனால், முகமது ஷமியை மட்டும் அவர் பின்பற்றும் மதத்தின் காரணமாகத் தாய்நாட்டின் மீதான அவருடைய விசுவாசத்தை ஒரு தரப்பினர் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதும் அதை எதிர்க்கும் தரப்பினர்கூடத் தரவுகளின் மூலம் அவருடைய விசுவாசத்தை நிரூபிக்க வேண்டியிருப்பதுமான சூழல் உண்மையான கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் அனைவரையும் வெட்கமடையச் செய்துள்ளது. உண்மையில், முகமது ஷமி கிரிக்கெட்டை ஒழுங்காக விளையாடினால் போதும். அவர் தன்னுடைய தேசப்பற்றை யாரிடமும் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை.

மறுபுறம் இந்தியா-பாகிஸ்தான் அணிகளுக்கு இடையிலான கிரிக்கெட் போட்டிகளில் அரசியலையும் மதத்தையும் கலப்பவர்களுக்கு எதிராகச் செயல்படுவதாகக் கூறிக்கொள்ளும் தரப்பினரிடமிருந்து சமூக ஊடகங்களில் சில எல்லை மீறல்களைக் காண முடிந்தது. பாகிஸ்தான் அணியின் தலைவரும் அவ்வணி இந்தியாவை வென்றதற்குத் தன் அபாரமான மட்டைவீச்சின் மூலம் பங்களித்தவருமான பாபர் ஆஸமின் பெயரை முகலாயப் பேரரசர் பாபருடன் ஒப்புமைப்படுத்தி ‘பாபர் மீண்டுமொருமுறை இந்தியாவைக் கைப்பற்றினார்’ (Babar Conquers India again) என்னும் மீம்களையும் பதிவுகளையும் காண முடிந்தது. பாபர் இந்தியாவின் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது மன்னராட்சி நடைமுறையில் இருந்த காலகட்டம். அப்போது மன்னர்கள் அந்நிய நாடுகளின் மீது படையெடுப்பதும் போர்களில் வென்று ஆட்சியமைப்பதும் சாதாரண நிகழ்வுகளாக இருந்தன. ஆனால், இது ஜனநாயக யுகம். இன்றைக்கு ஒரு கிரிக்கெட் போட்டியின் வெற்றியை மன்னர்களின் நாடு பிடிக்கும் மனநிலையைச் சுட்டும் ‘கைப்பற்றுதல்’ என்னும் சொல்லைக் கொண்டு வர்ணிப்பதும் அதை விதந்தோதுவதும் முற்றிலும் நிராகரிக்கத்தக்க மன வெளிப்பாடுகள்.

விளையாட்டின் முக்கிய நோக்கமே அது எல்லோரையும் இணைப்பதே. ஆனால், அதுவே பிரிக்கும் சக்தியாகச் சில நேரங்களில் ஆகிவிடுவது துரதிர்ஷ்டவசமானது. ஆனால், முன்னுதாரணமாகச் சில நிகழ்வுகளும் இருக்கின்றன. சென்னையில் இந்திய அணியுடனான ஒருநாள் போட்டியில் பாகிஸ்தான் அணியின் சயீத் அன்வர் 194 ரன்கள் அடித்து உலக சாதனை படைத்தபோது சென்னை ரசிகர்கள் கைதட்டிப் பாராட்டுதலைத் தெரிவித்துக்கொண்டார்கள். 1999-ல் நடந்த டெஸ்ட் போட்டியில் பாகிஸ்தான் அணி வென்றபோதும் சென்னை ரசிகர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று கைதட்டி பாகிஸ்தான் வீரர்களையே நெகிழ்ச்சி அடையச் செய்தனர். இதுதான் ‘விளையாட்டின் நோக்கம்’ (spirit of the game). வெற்றிபெற்றவரை எந்த மனமாச்சரியமும் இல்லாமல் பாராட்டுவதும் தோல்வியடைந்தவரைத் தூற்றாமல் ஆறுதல் சொல்வதும்தான் முதிர்ச்சியான மனநிலை. அந்த மனநிலையைக் கொண்ட சென்னை ரசிகர்கள் ஏனைய இந்திய ரசிகர்களுக்கும் பாகிஸ்தான் ரசிகர்களுக்கும் முன்னுதாரணமாகத் திகழ்கிறார்கள். தற்போதைய டி-20 போட்டியின் முடிவில் பாகிஸ்தான் வீரர்களைப் பாராட்டிய விதத்தில் இந்திய அணித் தலைவர் கோலி, வெறுப்புப் பிரச்சாரகர்களுக்கு ஒரு செய்தியை உணர்த்தியிருக்கிறார். ‘நல்லுறவுதான் விளையாட்டின் உயரிய நோக்கம்’ என்பதுதான் அது.

மட்டைவீச்சு, பந்துவீச்சு, களத்தடுப்பு என அனைத்திலும் சிறப்பாக செயல்பட்டதால் வலுநிறைந்த இந்திய அணியை பாகிஸ்தான் வென்றுவிட்டது. விராட் கோலி, ரிஷப் பந்த் இருவரைத் தவிர முதன்மை மட்டையாளர்கள் தடுமாறியது, பந்துவீச்சாளர்கள் யாரும் ஒரு விக்கெட்டைக்கூட எடுக்காமல் இருந்தது ஆகியவற்றோடு அணித் தேர்வின் தவறுகளும் இந்தியாவின் தோல்விக்குப் பங்களித்திருப்பதாக கிரிக்கெட் ஆர்வலர்கள் கருதுகிறார்கள். காயமடைந்த ஹார்திக் பாண்டியாவைக் களமிறக்கியது. பயிற்சிப் போட்டிகளில் சிறப்பாகப் பந்துவீசிய அஸ்வினுக்கு வாய்ப்பளிக்காதது, மூன்று வேகவீச்சாளர்களுடன் களமிறங்கியது உள்ளிட்ட முடிவுகள் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளன. எனினும் அடுத்தடுத்த போட்டிகளில் இந்திய அணி தன் தவறுகளைச் சரிசெய்துகொண்டு வெல்லும் என்ற நம்பிக்கையைப் பலரும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அதற்கான திறமை இந்திய அணியிடம் இருக்கிறது.

- ச.கோபாலகிருஷ்ணன், தொடர்புக்கு: gopalakrishnan.sn@hindutamil.co.in

கோவிட்-19ன் பரம்பரை 75 AY வைரஸ் திரிபு அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொன்றும் அவற்றின் மரபணுவில் வெவ்வேறு கூடுதல் துல்லியமான பிறழ்வுகளுடன் உள்ளன. இந்த “AY.4” வைரஸ் கடந்த சில மாதங்களாக இங்கிலாந்தில் சீரான விகிதத்தில் வளர்ந்து வருகிறது.

இப்போது கோவிட்-19ன் பரம்பரை 75 AY வைரஸ் திரிபு அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொன்றும் அவற்றின் மரபணுவில் கூடுதலாக வெவ்வேறு துல்லியமான பிறழ்வுகள் உள்ளன. இந்த “AY.4” வைரஸ் கடந்த சில மாதங்களாக இங்கிலாந்தில் சீரான விகிதத்தில் வளர்ந்து வருகிறது. கடந்த 28 நாட்களில் 63% இங்கிலாந்தின் புதிய தொற்றுகள் உள்ளன.

மக்கள் புதிய கோவிட் மாறுபாடுகள் பற்றிய அனைத்து பேச்சுகளும் முடிந்துவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தபோது, இன்னொரு செய்தி வந்துள்ளது: AY.4.2. வைரஸ் திரிபு வந்துள்ளது. AY.4.2. வைரஸ் திரிபு என்றால் என்ன, அது எங்கிருந்து வந்தது, அதைப் பற்றி நாம் கவலைப்பட வேண்டுமா?

AY.4.2 என்பது கோவிட்-19ன் “பரம்பரை” என்று அழைக்கப்படுகிறது. இவை கோவிட் பரிணாமத்தின் பிரிவுகளின் தொடர்பை விளக்குவதற்காக கொடுக்கப்பட்ட பெயர்கள் ஆகும். எடின்பர்க் மற்றும் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகங்களின் ஆராய்ச்சியாளர்களின் கூட்டுக் குழு, பாங்கோ நெட்வொர்க்கால் அவைகள் தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் வைரஸ் திரிபு பரம்பரைகளின் பாதுகாவலர்களாகச் செயல்படுகிறார்கள். புதிய திரிபுகளை தனித்து கையாளுகிறார்கள்.

இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில், AY.4.2 இன் தோற்றத்தை நாம் கண்டுபிடித்தோம். நார்த்தம்ப்ரியாவில் உள்ள எங்கள் குழு Cog-UK-வுடைய பணியின் ஒரு பகுதியாக வைரஸ் எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதைப் பார்க்க, கோவிட் மாதிரிகளின் மரபணுக்களை வரிசைப்படுத்தும் பிரிட்டிஷ் கூட்டமைப்பு, இந்தியாவுக்கு பயணம் செய்தவர்களின் பயண வரலாறு வழியாக தொடர்புடைய இரண்டு மாதிரிகளை வரிசைப்படுத்தியது.

அந்த நேரத்தில், இந்தியாவில் சுழற்சியில் இருந்த கோவிட்-19ன் வைரஸ் பரம்பரை பி.1.617 என்று எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், நாம் மாதிரி செய்த தொற்றுகள் இதனுடன் பொருந்தவில்லை. மாறுபாடுகள் அவற்றின் மரபணுப் பொருட்களில் உள்ள பல்வேறு பிறழ்வுகளால் வேறுபடுகின்றன. மேலும், எங்கள் மாதிரிகளில் உள்ள பிறழ்வுகளைப் பார்க்கும்போது, நம்முடைய தொற்றுகள் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பி.1.617 இன் சில பிறழ்வுகளைக் காணவில்லை. ஆனால், சில கூடுதல் மாற்றங்களைக் கொண்டிருந்தன.

Cog-UK-ல் உள்ள சக ஊழியர்களிடம் நாம் அறிக்கை அளித்த அடுத்த வாரத்திலேயே அது B.1.617.2 என வகைப்படுத்தப்பட்டது. இது B.1.617 இன் மூன்று முக்கிய துணை பரம்பரையில் ஒன்றாகும். பின்னர், இது உலக சுகாதார நிறுவனத்தால் டெல்டா என்று பெயரிடப்பட்டது.

AY என்பது இதிலிருந்து அடைந்த மேலும் ஒரு பரிணாம படியாகும். ஒரு பரம்பரையின் பெயரில் ஐந்து நிலைகளை ஆழமாகப் பெற்றவுடன். பெயர் மிக நீளமாக இருப்பதைத் தவிர்க்க ஒரு புதிய எழுத்து சேர்ப்பது தொடங்கப்பட்டது. எனவே, வைரஸின் AY வடிவங்கள், அவற்றின் பெயர்கள் வித்தியாசமாக இருந்தாலும், முன்பு வந்ததிலிருந்து பெரிதும் வேறுபடுவதில்லை. அவை அனைத்தும் டெல்டாவின் துணைப் பரம்பரைகள் ஆகும்.

இப்போது 75 AY பரம்பரைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொன்றும் அவற்றின் மரபணுவில் வெவ்வேறு கூடுதல் துல்லியமான பிறழ்வுகளுடன் உள்ளன. இந்த “AY.4″வைரஸ் கடந்த சில மாதங்களாக இங்கிலாந்தில் சீரான விகிதத்தில் வளர்ந்து வருகிறது. கடந்த 28 நாட்களில் 63% இக்கிலாந்தில் புதிய தொற்றுகள் உள்ளன.

AY.4 வைரஸ் பிறழ்வு நன்மை உள்ளதா?

AY.4 வைரஸ் பிறழ்வுகள் உண்மையில் ஏதேனும் நன்மையை அளிக்கிறதா அல்லது இந்த பரம்பரையின் அதிகரித்து வரும் அதிர்வெண் “தோற்ற விளைவு” என்று அழைக்கப்படுகிறதா என்பது எங்களுக்கு இன்னும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஒட்டுமொத்த வைரஸ் மக்கள்தொகையிலிருந்து வைரஸ்களின் துணைக்குழு பிரிக்கப்பட்டு, பின்னர் தனியாக இனப்பெருக்கம் செய்யும் போது இது ஏற்படுகிறது. பிரிக்கப்பட்ட வைரஸ்கள் இருக்கும் பகுதியில், அனைத்து அடுத்தடுத்த வைரஸ்களும் இந்த துணைக்குழுவின் வழித்தோன்றலாக இருக்கும்.

கோவிட் மூலம், ஒரு பெரிய நிகழ்வில் ஒரு தொற்று இருப்பதால் இது நடந்திருக்கலாம். இந்த தனி வைரஸ் தோற்ற நிகழ்வில் பரவும் ஒரே வைரஸாக இருந்திருக்கும். இது கணிசமான எண்ணிக்கையிலான நபர்களைத் தொற்றியிருந்தால், பிற்பாடு மற்றவர்களைப் பாதித்திருந்தால், இது ஒரே தோற்றத்தில் இருந்து ஒரு பெரிய அளவிலான வைரஸை விரைவாக உருவாக்கியிருக்கலாம். சில நேரங்களில், ஒரு குறிப்பிட்ட வகை வைரஸ் ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு, அது மற்றவைகளை விட சிறப்பாக இருக்க வேண்டியதில்லை. அது சரியான நேரத்தில் சரியான இடத்தில் இருக்க வேண்டும்.

ஆனால், இங்கிலாந்தில் அதன் மேலாதிக்கத்தைப் பொறுத்தவரை, AY.4 சில தேர்ந்த நன்மையைக் கொண்டிருக்கலாம். AY.4-ன் துல்லியமான மாற்றம் A1711V என்ற பிறழ்வு ஆகும். இது வைரஸின் Nsp3 புரதத்தை பாதிக்கிறது. இது வைரஸ் நகலெடுப்பதில் பல பாத்திரங்களை வகிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த பிறழ்வின் தாக்கம் தெரியவில்லை.

இது AY.4.2 “AY.4-ன் துணைப் பரம்பரை” க்குக் கொண்டுவருகிறது, இது செப்டம்பர் இறுதியில் முதலில் குறிப்பிடப்பட்டது. இருப்பினும் இது ஜூன் மாதத்தில் இங்கிலாந்தில் தோன்றியதாகத் தெரிகிறது. ஸ்பைக் புரதத்தை பாதிக்கும் Y145H மற்றும் A222V ஆகிய இரண்டு கூடுதல் மரபணு மாற்றங்களால் இது வரையறுக்கப்படுகிறது. ஸ்பைக் புரதம் வைரஸின் வெளிப்புற மேற்பரப்பில் ஒரு முக்கிய பகுதியாகும். மேலும், இது அதன் கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும், இது உயிரணுக்களுக்குள் செல்ல பயன்படுகிறது.

AY.4.2 பரம்பரையானது கடந்த 28 நாட்களில் இங்கிலாந்து நோயாளிகளில் சுமார் 9% என்ற அளவிற்கு சீராக வளர்ந்து வருகிறது. இது ஒரு சில ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் காணப்படுகிறது: அதில் டென்மார்க், ஜெர்மனி மற்றும் அயர்லாந்து, சில நாடுகளைக் குறிப்பிடலாம்.

ஆனால், அதன் இரண்டு பிறழ்வுகளும் இந்த வைரஸுக்கு குறிப்பிட்ட நன்மையை வழங்குகின்றனவா என்பதும் தெளிவாக இல்லை. A222V பிறழ்வானது கடந்த ஆண்டு B.1.177 பரம்பரையில் காணப்பட்டது. அது ஸ்பெயினில் தோன்றி பின்னர் வடக்கு ஐரோப்பா முழுவதும் பரவியது. பெரும்பாலும் விடுமுறைக்கு வருபவர்களால் பரவியது. அந்த நேரத்தில், A222V ஒரு நன்மையை வழங்கியதாக பலர் சந்தேகம் கொண்டிருந்தனர். உண்மையில், AY.4.2 என அறியப்பட்ட வைரஸின் வடிவத்தின் அதிகரிப்பு அதன் Y145H பிறழ்வைப் பெற்றதிலிருந்து மட்டுமே நடந்ததாக தெரிகிறது.

இந்த பிறழ்வு ஸ்பைக் புரதத்தின் “ஆன்டிஜெனிக் சூப்பர்சைட்டில்” உள்ளது. இது ஆன்டிபாடிகள் அடிக்கடி அடையாளம் கண்டு குறிவைக்கும் புரதத்தின் ஒரு பகுதியாகும். டெல்டாவின் மரபணுப் பொருளில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் ஸ்பைக் புரதத்தின் இந்தப் பகுதி ஏற்கனவே ஒருமுறை மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது தெரிந்தது. மேலும், இது டெல்டாவின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியிலிருந்து தப்புவதற்கான அதிக திறனுக்கு பங்களிக்கும். ஏனெனில், ஆன்டிபாடிகள் அதை குறிவைப்பது கடினமாக உள்ளது. இருப்பினும், இதை ஆராயும் ஆராய்ச்சி இன்னும் முன் அச்சில் உள்ளது. அதாவது, இது இன்னும் முறையாக மதிப்பாய்வு செய்யப்படவில்லை. எனவே, அதன் கண்டுபிடிப்புகளை நாம் எச்சரிக்கையுடன் கையாள வேண்டும்.

ஆனால், Y145H பிறழ்வு இந்த சூப்பர்சைட்டை ஆன்டிபாடிகளுக்கு குறைவாக அடையாளம் காணக்கூடியதாக மாற்றுவதன் மூலம் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியிலிருந்து தப்பிக்க வைரஸுக்கு இன்னும் பெரிய திறனை வழங்க முடியும்.

இதில் வைக்கப்படும் எதிர்வாதம் என்னவென்றால், பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் அறிமுகமான போதிலும், AY.4.2 டென்மார்க்கில் நீடித்தாலும், ஜெர்மனி மற்றும் அயர்லாந்தில் கண்காணிப்பில் இல்லை. நோயெதிர்ப்பு சக்தியைச் சுற்றி வருவதற்கான அதன் திறன் டெல்டாவை விட அதிகமாக இல்லை என்று இது பரிந்துரைக்கிறது. அதே சமயம், இந்த இடங்களில் AY.4.2 வருவதற்கு போதுமான அளவு இல்லை.

இது அடுத்த ஆதிக்க பரம்பரையின் ஆரம்பமா என்று உண்மையில் மிக விரைவில் சொல்லும். நோய் எதிர்ப்பு சக்தியில் இருந்து தப்பிக்கும் அதனுடைய எந்தத் திறனும் பரிசோதனையின் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும். இருப்பினும், வைரஸின் மரபணு கண்காணிப்புக்கான தொடர்ச்சியான தேவை இருப்பதை அதன் தோற்றம் காட்டுகிறது.

எல்லை நிர்வாகத்தை ராணுவத்திடம் கொடுக்கும் சீனா; புதிய சட்டத்தால் இந்தியாவுக்கான கவலைகள் என்ன?

அக்டோபர் 23 அன்று, சீனாவின் சம்பிரதாயமான ஆனால் உயர்மட்ட சட்டமன்ற அமைப்பான தேசிய மக்கள் காங்கிரஸின் நிலைக்குழு, “நாட்டின் நில எல்லைப் பகுதிகளின் பாதுகாப்பு மற்றும் சுரண்டலுக்கான” புதிய நிலச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது, இது ஜனவரி 1 முதல் நடைமுறைக்கு வரும் என்று அரசு ஊடகமான சின்ஹுவா தெரிவித்தது.

சட்டம் என்பது குறிப்பாக இந்தியாவுடனான எல்லைக்காக அல்ல; எவ்வாறாயினும், 3,488-கிமீ எல்லை சர்ச்சைக்குரியதாகவே உள்ளது, மேலும் 17 மாத கால இராணுவ நிலைப்பாட்டின் தீர்வில் மேலும் தடைகளை உருவாக்கலாம் என்று சில வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர். மற்றவர்கள் சட்டம் வெறும் வார்த்தைகள் என்று நினைக்கிறார்கள். உறவுகளை சீர்குலைத்தது உள்நாட்டு சீன சட்டங்கள் அல்ல, அவர்களின் கள நடவடிக்கைகள்.

சீன சட்டம்

சின்ஹுவாவின் கூற்றுப்படி, அது “…சீனாவின் இறையாண்மை மற்றும் பிராந்திய ஒருமைப்பாடு புனிதமானது மற்றும் மீற முடியாதது” என்று கூறுகிறது, மேலும் “பிராந்திய ஒருமைப்பாடு மற்றும் நில எல்லைகளைப் பாதுகாக்க நடவடிக்கை எடுக்கவும், [இவற்றை] குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் எந்தவொரு செயலுக்கும் எதிராக பாதுகாக்கவும் எதிர்த்துப் போராடவும்” அரசைக் கேட்கிறது.

“எல்லைப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தவும், பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக வளர்ச்சியை ஆதரிப்பதுடன், எல்லைப் பகுதிகளில் பொதுச் சேவைகள் மற்றும் உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தவும், மக்களின் வாழ்க்கை மற்றும் பணியை ஊக்குவிக்கவும், ஆதரிக்கவும், எல்லைப் பகுதிகளில் சமூக, பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் எல்லைப் பாதுகாப்புக்கு இடையே ஒருங்கிணைப்பை மேம்படுத்தவும் அரசு நடவடிக்கைகளை எடுக்கலாம்”.

இதன் விளைவாக, எல்லைப் பகுதிகளில் குடிமக்களை குடியேற்றுவதற்கான உந்துதலை இது அறிவுறுத்துகிறது. எவ்வாறாயினும், “”சமத்துவம், பரஸ்பர நம்பிக்கை மற்றும் நட்புரீதியான ஆலோசனை, நில எல்லை தொடர்பான விவகாரங்கள் மற்றும் அண்டை நாடுகளுடன் நீண்ட காலமாக நிலவும் எல்லைப் பிரச்சனைகளை பேச்சுவார்த்தை மூலம் கையாளுதல்” ஆகிய கொள்கைகளை அரசு பின்பற்ற வேண்டும் என்று சட்டம் கேட்டுக்கொள்கிறது என்று சின்ஹுவா கூறியது.

சீனாவின் நில எல்லைகள்

சீனா தனது 22,457-கிமீ நில எல்லையை இந்தியா உட்பட 14 நாடுகளுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறது, இந்திய எல்லை, மங்கோலியா மற்றும் ரஷ்யாவுடனான எல்லைகளுக்குப் பிறகு மூன்றாவது மிக நீண்டது. இருப்பினும், இந்திய எல்லையைப் போலல்லாமல், இந்த இரு நாடுகளுடனான சீனாவின் எல்லைகள் சர்ச்சைக்குரியவை அல்ல. சீனாவுடன் நில எல்லை சர்ச்சை உடைய மற்றொரு நாடு பூடான் (477 கிமீ).

இந்தியாவிற்கு ஒரு சமிக்ஞை…

கிழக்கு லடாக்கில் ஏற்பட்டுள்ள மோதலைத் தீர்ப்பதற்கான நீண்ட விவாதங்கள் நடைபெற்று வரும் நிலையில், சீனாவின் எல்லைகளை “புனிதமானதாகவும், மீற முடியாததாகவும்” மாற்றும் சட்டத்தின் அறிவிப்பு, சீனா தனது தற்போதைய நிலைகளில் ஆழமாக கால் பதிக்க வாய்ப்புள்ளது என்று வல்லுநர்கள் தெரிவித்தனர்.

லடாக்கின் உண்மையான கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டிற்குப் பொறுப்பான வடக்கு பிராந்தியத்தின் தளபதியாக இருந்த லெப்டினன்ட் ஜெனரல் டிஎஸ் ஹூடா (ஓய்வு), எல்லை நிர்வாகத்திற்கு உள்துறை மற்றும் பாதுகாப்பு அமைச்சகங்களில் யார் பொறுப்பு என்பது பற்றிய தெளிவு இல்லாத நிலையில், இந்திய எதிர்த்த நிலையிலும், புதிய சட்டம் எல்லையின் பொறுப்பை சீன ராணுவத்திற்கு தெளிவாக வழங்குகிறது. ” சீன ராணுவம் எல்லை நிர்வாகத்தை கவனிக்கும் என்பதில் தெளிவான அணுகுமுறை உள்ளது” என்று லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஹூடா கூறினார்.

“இந்த புதிய சட்டத்தின் மூலம், சீன ராணுவம் லடாக்கில் எந்தப் பகுதியிலிருந்தும் பின்வாங்குவதை நான் காணவில்லை” என்று லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஹூடா கூறினார். சீன ராணுவம் இப்போது “எல்லையின் ஒருமைப்பாடு, இறையாண்மையைப் பாதுகாக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளது”, மேலும் “நாம் A, B, C, D பகுதிகளிலிருந்து வெளியேறப் போகிறோம், இது மிகவும் கடினமாக இருக்கும்” என்று அவர் கூறினார்.

ஒட்டுமொத்தமாக, “இது பேச்சுவார்த்தைகளை இன்னும் கொஞ்சம் கடினமாக்கும், அமைதியான பகுதிகளிலிருந்து வெளியேறும் வாய்ப்பு குறைவு” என்று லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஹூடா கூறினார்.

“நடந்து வரும் முட்டுக்கட்டைக்கு மத்தியில் நீங்கள் ஏன் ஒரு சட்டத்தை இயற்ற வேண்டும்? நீங்கள் தெளிவாக ஒரு செய்தியை அனுப்புகிறீர்கள்… இப்போது அவர்கள் ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கியுள்ளனர், அதனால் நாளை ஒரு உடன்படிக்கையுடன் எவ்வாறு சமரசம் செய்வது?” முன்னோக்கிச் செல்லும்போது, ​​பேச்சுவார்த்தைகள் கடினமாகிவிடும் என்று லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஹூடா கூறினார். “அவர்கள் நம்மிடமிருந்து இன்னும் அதிகமாகக் கோரலாம், இவை நம் சட்டங்கள், நாம் பேச்சுவார்த்தை நடத்த விரும்பினால், இதுவே நமது அடிப்படை” என்று அவர் கூறினார்.

சீனா வெளிப்படையாகக் கூறுகிறதா?

சில வல்லுநர்கள், சட்டம் என்ன சொல்கிறது என்பது முக்கியமில்லை, சீனா என்ன செய்கிறது என்பதுதான் முக்கியம். 2017-18ல் சீனாவுக்கான இந்தியத் தூதராகப் பணியாற்றிய கெளதம் பம்பாவாலே, பெய்ஜிங்குடன் நீண்ட காலம் கையாண்டவர், சட்டம் “தெளிவாகக் கூறுகிறது” என்றார்.

“ஒவ்வொரு நாடும் அதன் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டைப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்டுள்ளது, அது அந்தந்த அரசாங்கத்தின் வேலை. உங்கள் பகுதி எது என்பது தான் பெரிய கேள்வி, அங்கு நாம் ஒருவருக்கொருவர் உடன்படவில்லை. என்று கௌதம் கூறினார்.

பல தசாப்தங்களாக இரு நாடுகளும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி வரும் எல்லைப் பிரச்சனையைத் தீர்ப்பதற்கான கேள்விக்கு சட்டம் எந்த தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்று பம்பாவாலே கூறினார், “சீனாவின் மத்திய அரசாங்கமே இதற்குப் பொறுப்பு என்று கூறுவதைத் தவிர, சட்டம் இல்லாவிட்டாலும் அது உண்மைதான்.” இந்த சட்டம் “மொழி, வார்த்தைகள், சொற்கள், நீங்கள் எதை அழைக்க விரும்புகிறீர்களோ அவைகளின் மொத்த அளவு” மட்டுமே.

“உண்மையான பிரச்சினை”, “அவர்கள் தங்கள் ராணுவத்துடன் என்ன செய்கிறார்கள், மே 2020 முதல் அவர்கள் என்ன செய்தார்கள், இந்தியா எதிர்வினையாற்றிய விதம்… அதுதான் கள நிலைமையை பாதிக்கிறது. ஏதேனும் பேச்சுவார்த்தைகள் இருந்தால், அந்த சட்டம் பேச்சுவார்த்தைகளில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாக நான் பார்க்கவில்லை”. என கௌதம் கூறினார்.

பம்பாவாலேவின் கூற்றுப்படி, கடந்த ஆண்டு கிழக்கு லடாக்கில் அவர்களின் நடவடிக்கைகள் மூலம், “சீனர்கள் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் எல்லை அல்லது உண்மையான கட்டுபாட்டு கோட்டை (LAC) தீர்க்க முயற்சிப்பதில் ஆர்வமாக இல்லை என்பதை தெளிவாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்; அவர்கள் சக்தியைப் பயன்படுத்தி அதைச் செய்வார்கள் என்று சீனர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள் என்றார்.

மாதிரி எல்லை கிராமங்கள்

சீனா உண்மையான கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டின் அனைத்து பகுதிகளிலும்  “நன்மை” எல்லை பாதுகாப்பு கிராமங்களை உருவாக்கி வருகிறது. இந்த ஆண்டு ஜூலை மாதம் அருணாச்சல பிரதேச எல்லைக்கு அருகில் உள்ள திபெத்தில் உள்ள ஒரு கிராமத்திற்கு அதிபர் ஜி ஜின்பிங் சென்றிருந்தார்.

சட்டம் அறிவிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, சிக்கிம் முதல் அருணாச்சல பிரதேசம் வரையிலான 1,346 கிமீ LAC க்கு பொறுப்பானவரான, கிழக்கு ராணுவ தளபதி லெப்டினன்ட் ஜெனரல் மனோஜ் பாண்டே, எல்லை கிராமங்களின் “சிவில் (பொது) மற்றும் ராணுவம் இரண்டிற்குமான பயன்பாடு” இந்தியாவிற்கு கவலை அளிக்கிறது என்று கூறினார்.

“அவர்களின் சொந்த கொள்கை அல்லது உத்தியின்படி, மாதிரி கிராமங்கள் எல்லைக்கு அருகில் வந்துள்ளன. எந்த அளவு மக்கள் அங்கு குடியேறினார்கள் என்பது வேறு கேள்வி. ஆனால் நம்மைப் பொறுத்தவரை, இந்த வசதிகள் மற்றும் கிராமங்களை அவர்கள் எவ்வாறு சிவில் மற்றும் ராணுவம் இரண்டிற்குமாக பயன்படுத்த முடியும் என்பது கவலைக்குரிய விஷயம். எங்கள் செயல்பாட்டுத் திட்டத்தில் நாங்கள் அதைக் கவனித்துள்ளோம், ”என்று லெப்டினன்ட் ஜெனரல் பாண்டே கடந்த வாரம் கூறினார்.

லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஹூடா கூறுகையில், சீனா எப்போதுமே பொது மக்களை தங்கள் கோரிக்கைகளை வலுப்படுத்த பயன்படுத்துகிறது. டெம்சோக்கின் நிலைமையை அவர் குறிப்பிட்டார், அங்கு சில “பொதுமக்கள் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள்” LAC இன் இந்தியப் பக்கத்தில் கூடாரங்களை அமைத்துள்ளனர், மேலும் இந்த பிரச்சினை இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை என்றார்.

“ராணுவத்தின் மூலம் மட்டுமல்ல, பொதுமக்கள் மூலமும்” நிலத்தில் உள்ள உண்மைகளை மாற்ற சீனா முயற்சிக்கிறது, என லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஹூடா கூறினார். மேலும் அவர், இது “LAC க்கு அருகில் குடிமக்களின் மீள்குடியேற்றத்தை நீங்கள் பார்க்கப் போகிறீர்கள் என்று அர்த்தம்.” என்றார்.

“நீங்கள் (சீனா) மறுபுறம் மக்களைக் குடியேற்றத் தொடங்கினால், நாங்கள் (இந்தியா) எங்கள் எல்லை என்று கருதினால், ஒரு கட்டத்தில், இரு தரப்புக்கும் இடையிலான எல்லையைப் பற்றி விவாதிக்கத் தொடங்கும் போதெல்லாம், அவர்கள் நாங்கள் (சீனா) இந்தப் பகுதியில் மக்கள்தொகையைக் குடியமர்த்திவிட்டோம் என்று கூறுவார்கள் என பம்பாவாலே கூறினார்.

எவ்வாறாயினும், புதிய சட்டம் இல்லாவிட்டாலும், சீனா இதை எப்படியும் செய்து வருகிறது என்று பம்பாவாலே கூறினார். “அதைச் செய்வதற்கு சட்டம் அவசியமான நிபந்தனை அல்ல… அருணாச்சலப் பிரதேசத்தின் சில பகுதிகளில் செய்து வருகிறது, அது எங்களுக்குத் தெரியும். ஒருவேளை மற்ற பகுதிகளிலும் இருக்கலாம், ”என்று பம்பாவாலே கூறினார்.

உத்தரப் பிரதேசத்தில் தொடங்கப்பட்ட புதிய மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்கு யாருடைய பெயர்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பெயர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதன் அரசியல் முக்கியத்துவம் குறித்து ஒரு பார்வை.

உத்தரபிரதேசத்தில் ரூ.2,319 கோடி முதலீட்டில் அமைக்கப்பட்டுள்ள 9 புதிய மருத்துவக் கல்லூரிகளில் 8 கல்லூரிகள் பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் சமீபத்தில் திறந்து வைக்கப்பட்டது. உள்ளூர் சாதி மற்றும் மத சமன்பாடுகளை மனதில் கொண்டு பெயர்கள் தெளிவாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. அலிகாரில் உள்ள ஒரு புதிய பல்கலைக்கழகத்திற்கு ஜாட் மன்னர் மகேந்திர பிரதாப் சிங்கின் பெயரைச் சூட்ட அரசாங்கம் முடிவு செய்த இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, சமூகப் பொறியமைப்பில் இந்த முயற்சியானது அடுத்த ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்னதாக வருகிறது.

ஹர்டோயில் உள்ள மருத்துவக் கல்லூரிக்கு இன்னும் பெயர் வைக்கப்படவில்லை. மற்ற 8 மாவட்டங்களில் உள்ள கல்லூரிகளுக்கு யாருடைய பெயர்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பெயர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதன் அரசியல் முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றைப் பார்ப்போம்.

மாதவ் பிரசாத் திரிபாதி மருத்துவக் கல்லூரி, சித்தார்த்தா நகர்

பாரதிய ஜனசங்கத்தின் மூத்த தலைவரான திரிபாதி, உத்தரப் பிரதேசத்தில் பாஜக ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது கட்சியின் முதல் மாநிலத் தலைவரானார். குறிப்பாக, கிழக்கு உத்தரபிரதேசத்தில் கட்சியை நிறுவ உதவினார். 1960களின் பிற்பகுதியிலிருந்து 1970கள் வரை எம்.எல்.ஏ.வாக இருந்த அவர் 1977ல் துமரியகஞ்ச் தொகுதியில் இருந்து எம்.பி.யாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

இவருடைய பெயரைக் மருத்துவக் கல்லூரிக்கு வைப்பது என்பது பிராமணர்களின் வாக்குகளைக் கருத்தில் கொண்டு வைக்கப்பட்டுள்ளது. அமைச்சராகவும் முதல் பாஜக மாநிலத் தலைவராகவும் கிழக்கு உ.பி.க்கு திரிபாதி ஆற்றிய பங்களிப்புகள் குறித்து பிரதமர் விரிவாகப் பேசினார்.

“மருத்துவக் கல்லூரிக்கு அவரது பெயரைச் சூட்டுவது, தொண்டர்களுக்கு 2 செய்திகளைத் தெரிவிப்பைதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. முதலாவதாக, கடினமான காலங்களில் கட்சிக்கு பங்களித்தவர்களை மறக்க கூடாது. இரண்டாவது வெளிப்படையான செய்தி பிராமணர்களுக்கானது; இன்னும் அவர் ஒரு மரியாதைக்குரிய பிராமணப் பெயர். ஆனால், சர்ச்சை இல்லாதவர். திரிபாதிகள் பாரம்பரியமாக அரசியல் ஆதிக்கத்தை அனுபவித்து வந்த பிராந்தியத்தில் அவர் ஒரு பாகுபலி முகமாக இருக்கவில்லை” என்று கோரக்பூர் பகுதியைச் சேர்ந்த கட்சித் தலைவர் ஒருவர் கூறினார்.

சோன் லால் படேல் மருத்துவக் கல்லூரி, பிரதாப்கர்

கிழக்கு உ.பி.யில் உள்ள குர்மி வாக்குகளை, குறிப்பாக பிரதாப்கர் மற்றும் வாரணாசியை சுற்றியுள்ள படேல்களின் வாக்கு வங்கியை வைத்திருக்கும் அப்னா தளத்தின் நிறுவனர் படேல் ஆவார். மத்தியில் ஆளும் கூட்டணியின் ஒரு பகுதியான அப்னா தளம் 2022 தேர்தலிலும் பாஜகவுடன் கூட்டணி வைக்கிறது. சமீபத்திய அமைச்சரவை மாற்றத்தில், சோன் லால் படேலின் மகள் அனுப்ரியா படேலுக்கு பாஜக அமைச்சர் பதவி வழங்கியது. கல்லூரிக்கு சோன் லால் படேல் பெயர் சூட்டுவது என்பது கிழக்கு உ.பி.யின் ஒரு பெரிய பகுதியில் உள்ள ஓ.பி.சி.களின் கீழ் வரும் குர்மிகளை அணுகுவதாகும்.

வீரங்கனை அவந்திபாய் லோதி மருத்துவக் கல்லூரி, எட்டா

இந்த பெயர் ஒரு சுதந்திர போராட்ட வீரரும் மத்திய பிரதேசத்தில் உள்ள ராம்கர் ராணியின் நினைவாகவும் வைக்கப்பட்டுள்ளது. லோதி ராஜ்புட்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் எட்டாவைச் சுற்றியுள்ள பகுதியில், பாஜக சமீபத்தில் அதன் பிரபலமான லோதி முகத்தை இழந்தது. முன்னாள் முதல்வர் கல்யாண் சிங், அவரது மகன் ராஜ்வீர் எட்டா தொகுதியை மக்களவையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். இது லோதி ராஜபுத்திரர்களை ஈர்ப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டதோடு, ஒரு பெண் வீரரை கௌரவிக்கும் முயற்சியாகும். சமீபத்தில், முதல் மூன்று அனைத்து மகளிர் மாகாண ஆயுதப்படை காவலர் பிரிவுகளுக்கு அவந்திபாய் லோதி உட்பட பெண் வீரர்களின் பெயர் சூட்டப்பட்டது.

ஜோதா சிங் மற்றும் தரியாவ் சிங் மருத்துவக் கல்லூரி, ஃபதேபூர்

தாக்கூர்களின், குறிப்பாக ஜமீன்தார்களின் தலைமையால் குறிப்பிடப்படும் பிராந்தியத்தில், உள்ள கல்லூரிக்கு 1857 புரட்சியில் தங்கள் பங்களிப்பிற்காக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட 2 தாக்கூர் வீரர்களின் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

உமாநாத் சிங் மருத்துவக் கல்லூரி, ஜான்பூர்

தாக்கூர் ஆதிக்கம் செலுத்தும் இந்த பகுதியில், முன்னாள் ஜனசங்கம் மற்றும் பாஜக தலைவர், கல்யாண் சிங்கின் உ.பி. அரசாங்கத்தில் இருந்த ஒரு அமைச்சரின் பெயரை அரசாங்கம் தேர்வு செய்துள்ளது. ஒரு முக்கிய தாக்கூர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த உமாநாத் சிங், ஒரு போராட்டத்தின்போது மாரடைப்பால் காலமானார். ஜான்பூரில் பலர் அவரை “அமர் ஷஹீத்” என்று குறிப்பிடுகின்றனர். பல பள்ளிகள், கல்லூரிகள் மற்றும் மாவட்ட மருத்துவமனைக்கு ஏற்கனவே அவருடைய பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

மா விந்தியவாசினி மருத்துவக் கல்லூரி, மிர்சாபூர்

இந்தியா முழுவதும் உள்ள சக்தி பீடங்களில் ஒன்றான மிர்சாபூரில் உள்ள புனித யாத்திரை ஸ்தலமாக விளங்கும் விந்தியவாசினி தேவியின் நினைவாக இந்த கல்லூரி அழைக்கப்படுகிறது. இப்பகுதி விந்தியாச்சல் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. காங்கிரஸ் தலைவர்கள் பாத யாத்திரையின் போது கோயில்களுக்குச் சென்ற நேரத்தில் இந்த பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த யாத்திரை ஸ்தலத்தைப் பார்வையிடாமல் இந்தப் பகுதியில் எந்த அரசியல் பிரச்சாரமும் தொடங்குவதில்லை.

தேவ்ராஹா பாபா மருத்துவக் கல்லூரி, தியோரியா

நித்திய யோகி என்று பிரபலமாக அறியப்படும் தேவ்ராஹா பாபா, கிழக்கு மற்றும் மேற்கு உத்தரப் பிரதேசத்திலும் பீகாரிலும் பரவலாகப் பின்பற்றப்படுபவர். பிருந்தாவனத்திற்குச் செல்வதற்கு முன்பு அவர் ஆரம்பத்தில் தியோரியாவில் வாழ்ந்தார் என்பதைத் தவிர, அவருடைய ஆரம்பகால வாழ்க்கை பற்றி அதிகம் அறியப்படவில்லை. அவருடைய நீண்ட அரசியல் பக்தர்கள் பட்டியலில் ராஜீவ் காந்தி, லால் பகதூர் சாஸ்திரி மற்றும் அர்ஜுன் சிங் போன்ற காங்கிரஸ் தலைவர்களும் அடங்குவர்.

மகரிஷி விஸ்வாமித்திரர் மருத்துவக் கல்லூரி, காஸிபூர்

முதலில் இவர் ஒரு சத்திரிய மன்னர், மகரிஷி விஸ்வாமித்திரர் பிராமணராகப் பிறக்கவில்லை என்றாலும் தியானம் மற்றும் பக்தி மூலம் மகரிஷி என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார். வேதங்களுக்கு அவர் ஆற்றிய பங்களிப்பை தவிர, ராமாயணத்தில் தேவஸ்தானம் மற்றும் ஆயுதம் பற்றிய அறிவை ராமர் மற்றும் அவருடைய சகோதரர் லக்ஷ்மணனுக்கு வழங்கியதன் மூலம் அவர் செய்த பங்களிப்புக்காகவும் அறியப்படுகிறார். காஸிபூரில் சத்ரியர் மற்றும் யாதவர்கள் இருவருமே உள்ளனர். மேலும் பாஜக சிறப்பாக செயல்படாத பிராந்தியத்தில் சாதி மற்றும் மத உணர்வுகள் இரண்டிற்கும் பெயர் சூட்ட முயல்கிறது; 2019-ல் இந்த மக்களவைத் தொகுதியை இழந்தது.

The Government ought to realise that vaccinating all Indians as quickly as possible is linked to their health and progress

Our frontline health-care workers deserve our fulsome congratulations for crossing the milestone of 100 crore COVID-19 vaccine doses. They, along with our scientists, researchers, medical professionals, and vaccine manufacturers, have heroically overcome multiple obstacles in the quest to protect our citizens from COVID-19. Thanks to their efforts, our vaccination drive has picked up pace after the initial months of delay, indecision, and confusion.

This milestone also marks the triumph of science and of India’s research and manufacturing infrastructure built and nurtured over decades. It is opportune to recollect that it is the Patents Act, 1970, that contributed hugely to the development of our drugs and pharmaceutical industry, which has enabled India to become a globally respected manufacturer of vaccines.

The shock of the second wave

This jubilant mood though must not give way to complacency. It is still fresh in our memory how the Prime Minister told the Chief Ministers early in April that “we defeated COVID-19 without vaccines”. Just months earlier, before the disastrous second wave triggered by premature claims of success and unregulated large gatherings, punctured these claims, he had boasted at the World Economic Forum how well prepared India was to cope with the pandemic, defying the dire predictions of several international experts. With complacency firmly in command, vaccine procurement was not prioritised and crucial efforts, including ensuring supply of oxygen in case of a surge of infections, were neglected. The public also dropped its guard believing the Government’s reassurance. As we all know, disastrous consequences followed, and lakhs of Indians paid with their lives.

Even as the Prime Minister has heralded in his usual self-promotional style the 100-crore vaccination mark — even though there are only two countries in the world that are called upon to reach this level of coverage and we were not the first to do so — the harsh truth is that the second wave was a colossal tragedy that could have been averted had the Government not let down the people of India. During that horrific, difficult time, the Prime Minister and the Home Minister were nowhere to be seen or heard but reappeared only when the situation improved. This was a repeat of their performance during the first wave, when, after the sudden announcement of the lockdown, lakhs of migrant workers were abandoned, left to themselves to trudge thousands of kilometres home to their villages. Untold numbers perished along the way.

The nation has not forgotten the heart-rending images of people gasping for breath and of families desperately trying to obtain oxygen and hospital beds. Their enormous suffering is seared in our memory through pictures of bodies scattered in riverbanks and floating on rivers. The Government is yet to give an accurate count of the number of people who died as a result of its negligence. Callously, the Government has yet to provide compensation to bereaved families. Instead, the powers that be have stubbornly doubled down on efforts to divert attention and pass on the blame to others. The Government clearly hopes that denial will cause people to absolve it of responsibility for their miseries.

Vaccine orders

We applaud science, but we know that our vaccination drive would have rolled out faster if the Government had respected scientific breakthroughs in other countries and placed adequate orders for their vaccines. Indeed, the situation would have been mitigated had the Government had the foresight to place orders with India’s own leading vaccine manufacturer. The Government’s initial “smart” vaccination strategy asserted that “there would be no requirement for vaccination of the whole population of the country”. Thus, India, the biggest manufacturer of vaccines in the world — a status achieved long before May 2014 — only fully vaccinated 0.5% of its population ahead of the second wave.

Another misstep

The intensity of the second wave demonstrated how wrong the Government’s vaccination strategy was. But the blunders were compounded as the Government rolled out a procurement policy that had cash-strapped States competing with each other over vaccine supply. Sustained pressure from State governments, the Supreme Court of India, Opposition parties, the scientific community, and civil society helped tide over some missteps.

Unfortunately, the Government continues to treat the fight against COVID-19 as an event management exercise. The Prime Minister’s birthday saw a record two crore inoculations, partly achieved by hoarding vaccines in the run-up to the day to shore up numbers for the ‘event’. Such vanity is inexcusable. It demonstrates that India has the capacity to vaccinate at a faster rate, but for some inexplicable reason the Government has chosen not to. The Government should answer a simple question: if two crore can be vaccinated on one chosen day, why not every day?

The gaps in vaccination

In the nine months since we started the vaccination drive, we have only been able to fully vaccinate less than a third of our adult population. Countries with comparable COVID-19 figures and even those with smaller or poorer economies have performed much better. Even if manufacturers ramp up production rapidly, our vaccination rate will fail to catch up. In the first three weeks of October it was 50 lakh doses a day. This rate will have to be tripled to inoculate all eligible adults by year-end.

Not only that, the gap between the proportion of the population that has got at least one dose and two doses is widest in India. This gap is likely a result of domestic supply falling short of the demand. The Government refuses to explore diverse methods, including compulsory licensing, to raise our domestic production of vaccines. Moreover, the Government is yet to roll out a plan to inoculate our children who could be particularly vulnerable to future waves. We must protect our children urgently so they can go back to school. India has had one of the longest school shutdowns worldwide and the damage to their education and growth has been incalculable.

We are also concerned about people’s immunity waning over time in spite of having been vaccinated or infected. But the Government has dealt with queries about booster shoots with complete opaqueness. It must work out a plan, based on scientific advice, for booster shots, like other countries have done. Most importantly, scientific procedures need to be adhered to during approval and procurement of vaccines. Truth and transparency should be the hallmark of government actions and communication with the public to avoid any vaccine hesitancy.

A shift in policy

The Prime Minister likes to emphasise that vaccines are free, while conveniently forgetting that they have always been free. It is the Bharatiya Janata Party government that moved away from India’s universal free vaccination policy. A significant section of the population was forced to pay for vaccines as government centres ran out of them. Many better-off citizens pooled in money to ensure the poor could get vaccinated. While commendable, this is an indictment of the Government, which shifted its responsibility to citizens and the private sector. Not even 10% of our population can afford to pay for vaccines, yet the Government continues to allocate 25% of vaccines to the private sector. This is unacceptable — resulting in less, not more vaccination.

In May 2021, the Government announced that all eligible Indians would be doubly vaccinated by the end of 2021. This hollow announcement has not been accompanied by either appropriate planning or execution. Experts assert that we will miss this target by at least five to six months. The Government must realise that vaccinating all Indians as quickly as possible is linked to not only the health of our citizens but also the wealth of our nation.

The floundering economy can be turned around if we can drive away the dark clouds of COVID-19. That requires us to ramp up the pace of the roll out of vaccines to all, completely free, including to our children. That is our best hope to protect our citizens, put our children back in school, revive our markets and have a cascading positive impact across sectors, thus ushering in the festive season and the new year with genuine optimism.

Sonia Gandhi is the President of the Indian National Congress

Doing so would be to accede to further over-appropriation of the global carbon budget by a few

Despite the net zero campaign by a number of countries and non-state actors, the timing of the world’s carbon dioxide emissions reaching net zero is not the critical parameter for the safety of humanity. As the recent report of the Intergovernmental Panel on Climate Change made it clear, limiting the increase in the world’s average temperature from pre-industrial levels to those agreed in the Paris Agreement requires global cumulative emissions of carbon dioxide to be capped at the global carbon budget. It is a truism that such a cap means that eventually emissions must go to zero, or more precisely, net zero. But reaching net zero by itself is irrelevant to forestalling dangerous warming. This is no more rocket science than saying that the promise of when you will turn off the tap does not guarantee that you will draw only a specified quantity of water.

What promises of net zero do

What do we know about projected cumulative emissions? The top three emitters of the world — China, the U.S. and the European Union — even after taking account of their net zero commitments and their enhanced emission reduction commitments for 2030, will emit more than 500 billion tonnes of carbon dioxide before net zero. These three alone will exceed the limit of about 500 billion tonnes from 2020 onwards, for even odds of keeping global temperature increase below 1.5°C. With these committed emissions, there is no hope of “keeping 1.5°C alive.” The target is dead-on-arrival. For two-to-one odds for the same target, the limit is 400 billion tonnes of carbon dioxide, a limit that is even more certain to be breached.

Neither the Paris Agreement nor climate science requires that net zero be reached individually by countries by 2050, the former requiring only global achievement of this goal “in the second half of the century”. Claims that the world “must” reach specific goals by 2030 or 2050 are the product of specific economic models for climate action. These are designed to achieve the Paris goals by the “lowest cost” methods, foregoing equity and climate justice. They front-load emission reduction requirements on developing countries, despite their already low emissions, to allow the developed world to backload its own, buying time for its own transition.

These stringent limits on future cumulative emissions post 2020, amounting to less than a fifth of the total global carbon budget, is the result of its considerable over-appropriation in the past by the global North. Less than a fifth of the world has been responsible for three-fifths of all past cumulative emissions, the U.S. and the EU alone having contributed a whopping 45%. Promises of net zero in their current form perpetuate this hugely disproportionate appropriation of a global commons, while continuing to place humanity in harm’s way.

What India must do

India’s emissions story cannot be bracketed with the top three. India is responsible for no more than 4.37% cumulative emissions of carbon dioxide since the pre-industrial era, even though it is home to more than a sixth of humanity. India’s per capita emissions are less than half the world average, less than one-eighth of the U.S.’s, and have shown no dramatic increase like China’s post 2000.

For India to declare net zero now is to accede to the further over-appropriation of the global carbon budget by a few. India’s contribution to global emissions, in both stock and flow, is so disproportionately low that any sacrifice on its part can do nothing to save the world. Nor can it proceed with the expectation that the developed world and China would limit their emissions further in the future. If such expectations were belied, it would endanger the future of its own population, subjecting it to unprecedented hardship. The failure of the developed world to meet its pre-2020 obligations along with its refusal to acknowledge this provides little confidence for the future.

The allocation of property rights, without grandfathering, is essential to ensure equitable access to any global commons. The global carbon budget has been subject to no such restriction allowing the developed countries to exploit it fully, in the past and the present. Only China, from among the rest, has managed to surmount this barrier to access. India, in enlightened self-interest, must now stake its claim to a fair share of the global carbon budget. Technology transfer and financial support, together with “negative emissions”, if the latter succeeds, can compensate for the loss of the past. In the absence of such a claim, India’s considerable current efforts at mitigation are a wasted effort, only easing the way for the continued over-exploitation of the global commons by a few.

Such a claim by India provides it greater, and much-needed long-term options. It enables the responsible use of coal, its major fossil fuel resource, and oil and gas, to bootstrap itself out of lower middle-income economy status and eradicate poverty, hunger and malnutrition for good. India’s resource-strapped small industries sector, which provides employment and livelihoods to the majority of the population outside agriculture, needs expansion and modernisation. The agriculture sector, the second largest source of greenhouse gas emissions for India after energy, needs to double its productivity and farmers’ incomes and build resilience. Infrastructure for climate resilience in general is critical to future adaptation to climate change. All of these will require at least the limited fossil fuel resources made available through a fair share of the carbon budget.

Developed countries and China, on the other hand, if they are serious about the Paris Agreement targets, must reach net zero well before 2050. For a target of 2°C, there is more room for the rest of the world, since the cumulative emission limit for it, with the same even odds, is 1,350 billion tonnes of carbon dioxide. However, without restriction of their future cumulative emissions by the big emitters, to their fair share of the global carbon budget, and the corresponding temperature target that they correspond to made clear, India cannot sign on to net zero.

Even if India were to enhance its short-term Nationally Determined Contributions under the Paris Agreement in some fashion, unnecessary as of now, it should do so while staking a claim to its share of the global commons. This will ensure that its efforts will not further enable the free-riding of the developed world and protect its access to this strategic resource, vital to India’s industrial and developmental future.

T. Jayaraman is Senior Fellow, Climate Change, at the M.S. Swaminathan Research Foundation, Chennai

The advancement of Hindutva offers residual space to symbols of Buddhism and downplays its revolutionary potential

Till October 14, 1956, the followers of Buddhism in India were an insignificant mass. And as a religion, it was one that was on the verge of extinction. On this date, Babasaheb Ambedkar embraced Buddhism in a grand ceremony at Nagpur, Maharashtra, and offered it to millions of his followers. Significant sections among the erstwhile untouchable castes divorced the degraded untouchable caste identity to find solace in the teachings of the Buddha.

Ambedkar’s impact

A few days ago, on October 20, 2021, Prime Minister Narendra Modi inaugurated Kushinagar International Airport in Uttar Pradesh, which will help connect important Buddhist pilgrimage sites. Kushinagar is an important Buddhist pilgrim destination. The Prime Minister heralded the Buddhist sites and the Buddha’s teachings as the marker of India’s ancient civilisational heritage. However, he never acknowledged Ambedkar’s contribution in revitalising the Buddhist faith. Buddhism’s affiliation with the Dalit emancipatory movement is largely neglected, and often, its ornamental spiritual side is what is presented instead.

According to the last national population census, the Buddhists are one of the smallest minorities (0.7% of the total population) in India. Interestingly a majority of them are converted Dalits from Maharashtra. Within the conventional Hindu social order, the untouchables were reduced to a sub-human category and treated with hatred and subject to prejudices. Though there were impactful social reforms to correct historic wrongs, the general social psyche of the dominant caste Hindus towards the lowest rung remained pervasive. It is with the arrival of Ambedkar on the national political stage that Dalits realised their self-potential and launched a struggle, claiming an equitable share in the modern institutions of power. Embracing Buddhism is heralded as the intellectual choice of Dalits that connects them to a robust historic past while also making them ready to enjoy constitutional rights as secular citizens.

A force in Maharashtra

Important cities in Maharashtra such as Mumbai, Aurangabad and Nagpur have witnessed the rise of powerful Dalit movements, social events and modern monuments. Deeksha Bhoomi in Nagpur, the place where Ambedkar embraced Buddhism, has emerged as a monumental heritage site, attracting millions of visitors every year. Here, Buddhism was resurrected not only as a part of India’s cultural and civilisational heritage but also as a tool to escape the caste hierarchical cultural hegemony and social hostility. In the post-Ambedkar period, it is urban Buddhists — because of their educational achievements and newly gained middle class status — who have offered vital leadership to Dalit politics and organised various social and cultural struggles. Importantly, it is the creative application of the neo-Buddhist identity and ideology that has structured the Dalit movement as an autonomous political force in Maharashtra. A serious debate between neo-Buddhists and Marxist-Socialists erupted during the heightened period of activism by the Dalit Panthers’ in Bombay. Namdeo Dhasal, a maverick revolutionary poet, offered a militant political alternative, suggesting that ‘Dalit’ is a revolutionary collective of all oppressed communities and that they shall contest caste atrocities and state violence by radical violent means. Dhasal was influenced by the Maoist-Naxalbari movements and wanted that Dalits should build close solidarities with the Communist working-class movement.

Raja Dhale, another founding member of the Dalit Panthers’ movement, criticised such a ‘Leftist turn’ of the Dalit movement. As an alternative to Dhasal’s ‘Marxist Manifesto’, he offered a Buddhist perspective, suggesting that the social justice movement must be based upon a primacy to Ambedkarite liberal principles and making a break from the ideas of a violent class struggle. Conversion to Buddhism helped the community appreciate the constitutional values of secularism and social justice substantively and develop a critical distance from the ideologies that legitimise any brutal usage of violence. Dhale visualised the neo-Buddhist movement not as a sectarian project for the emancipation of untouchables only but visualised it as a revolutionary project that would enlighten the wider Bahujan mass.

Second, conversion to Buddhism also helped Dalits to find a robust meaning about their cultural past. They reinvented the Buddhist cultural symbols (by building monuments,viharasand religious sites), rituals and practices (by celebrating Buddhist festivals) as the proud markers of their new social identity. Buddhist cultural assertions and claims over public spaces became the symbols of their rejection against Hindu cultural hegemony and its social tentacles. Such assertiveness often put them in opposition with right-wing ideologies.

Niche ideological space

In Mumbai, under Bal Thackeray’s leadership, the Shiv Sena responded to the neo-Buddhist social activism with street violence and riots. In the early 1990s, the neo-Buddhists launched a mass movement to liberate the Bodhgaya temple from the control of Brahmin priests and also raised legal claim over the controversial site of the Babri Masjid, thus putting Hindutva politics into conundrum — on how to deal with the neo-Buddhists’ demands.

Though the Bharatiya Janata Party regime at the centre appears more accommodative to Dalit cultural and religious symbols and avoided much skirmish on this front, it is difficult for the right wing to attract neo-Buddhists under the Hindutva project. As an ideological force, neo-Buddhists offer an alternative reading of history and imagine Buddhism as the chief challenger to Brahmanical Hindu traditions, caste order and orthodox ritualism. Buddhists thus stand distinct from the militant Hindutva hegemony and wish to retain their own autonomy in sociocultural spaces.

Non-allegiance with the Left militancy and later its opposition to Hindutva politics have created a niche ideological space for Dalits especially amongst neo-Buddhists. However, as a political force, they have failed to provide any significant challenge to the dominant caste and class elites and failed to mobilise other marginalised communities under their social or political programmes. In recent times, neo-Buddhism has generated a passive communitarian exclusivity that often engages with ritualistic and spiritual endeavours rather than building impressive struggles for social justice or to gain political power.

A democratic dialogue

The revolutionary promises made during Ambedkar’s historic Buddhist conversion would be fulfilled only if the polity is sensitive towards secularism and social justice. The current advancement of Hindutva is coercive and hegemonic as it offers residual space to Buddhist symbols and keeps a distance from its revolutionary anti-caste struggles. Though it is vital to protect the autonomous cultural space that the neo-Buddhist intellectual class has developed, it is equally important to build a unified people’s movement to protect the merits of India’s constitutional democracy. It is only by initiating democratic dialogue with other marginalised and struggling communities that neo-Buddhists can revitalise Ambedkar’s transformative project.

Harish S. Wankhede is Assistant Professor, Centre for Political Studies, School of Social Sciences, Jawaharlal Nehru University, New Delhi

With political will, Kerala and Tamil Nadu can overcome hurdles to renew the Parambikulam Aliyar Project agreement

The prosperity of the Pollachi region of Tamil Nadu is attributed to the Parambikulam Aliyar Project (PAP). The project paved the way for surplus waters from eight west-flowing rivers to irrigate eastern Tamil Nadu. Of the eight rivers, six — Anamalaiyar, Thunacadavu, Sholayar, Nirar, Peruvaripallam and Parambikulam — are in the Anamalai hills. Two — Aliyar and Palar — are in the plains. The project is an exemplar of co-operative federalism, in this case between Kerala and Tamil Nadu. Using inter-basin diversion, the project irrigates drought-prone areas in the Coimbatore and Erode districts of Tamil Nadu. It also stabilises the existing irrigation system in the Chittoorpuzha valley in Kerala.

The PAP agreement was signed between Kerala and Tamil Nadu on May 29, 1970, with retrospective effect from November 1958. It provides for the diversion of 30.5 thousand million cubic feet (tmc ft) annually from Kerala to Tamil Nadu. It also provides for Kerala 7.25 tmc ft through the Manacadavu weir and 12.3 tmc ft at its Sholayar dam annually (19.5 tmc in all). This major project with an outlay of Rs. 138 crore was completed in 1972.

The agreement ensures Kerala’s riparian share in the Sholayar and Chittoorpuzha sub-basins as a guaranteed annual entitlement without applying the distress-sharing formula. It also ensures four months’ flow (from the Northeast monsoons) from the Upper Nirar weir for Kerala’s exclusive use in the Periyar basin. Except for the Kerala Sholayar dam, the Parambikulam, Peruvaripallam and Tunacadavu dams are situated inside Kerala territory but are controlled and operated by Tamil Nadu.

Reservations

The agreement provides for review every 30 years since November 9, 1958. This, however, remains inconclusive. Kerala has reservations on the non-realisation of its share of 2.5 tmc of water from the Parambikulam group of rivers for the exclusive use of Chittoorpuzha valley; the failure of Tamil Nadu to give Kerala what it is entitled to at the Manacadvu weir and Sholayar dam in low-yield years from the reservoirs under its control; and construction of some structures in the project area without Kerala’s concurrence.

Tamil Nadu regrets the non-realisation of the anticipated yield of 2.5 tmc from the proposed Anamalayar project and the expected yield of four months of flow from the Upper Nirar. It also proposes new constructions to augment its share — the Nirar-Nallar Project and Balancing Reservoir above Manacadavu — which have not got Kerala’s consent.

Tamil Nadu expanded its envisaged ayacut from 2.5 lakh to more than 4.25 lakh acres, in the four zones irrigating on a rotation basis. The deliberations are so far inconclusive because both States have focused on the total average yield and are not exploring furthering the utilisable yield from the available yield. Five decades-long joint gauging data (1970-2020) on yield and utilisation, approved by the Joint Water Regulation Board created inter-governmentally, shows that the actual combined yield of the entire project is more or less equal to the anticipated yield. But if we consider the yield on a sub-basin level, there is huge variation between the actual yield, the anticipated yield, and also the yield available for utilisation.

Trapping the spill

A closer look at the project hydrology reveals that of the last 20 years, the Chalakudy basin experienced overflow from PAP in 12 years. Similarly, a sizeable portion of the water is lost through Manacadavu as unutilisable flows. These are due to the constraints in the present live storage capacity and the skewed inflow pattern. Kerala had consented to the diversion in the 1960s, anticipating enough storage spaces in both the Periyar and Chalakudy basins to meet its needs, but most of those storage reservoirs were subsequently denied environmental approval. The way forward lies in trapping the existing spill at Chalakudy and Bharathappuzha through new reservoirs, which will substantially alter the present flow regime of PAP.

Experts of both States could analyse and create working tables based on the observed flow regime to see how much additional water can be made available in the system through new reservoir systems and how that can be shared. Sharing becomes imperative as Kerala has largely transferred its storing options in favour of Tamil Nadu in PAP.

As new systems considerably alter the flow regime it is imperative that proper checks and balances be agreed upon to ensure the guaranteed entitlements at Sholayar and Manacadavu. Once the benefits are established by the technical officers, the political leadership can deliberate on the principles of sharing to review the agreement.

The leaders of both States have clear mandates and a reputation for being decisive. They can overcome hurdles for a mutually acceptable renewal.

James Wilson is Member, Expert Advisory Group, KSEBL, and B. Ashok is the Chairman & Managing Director, KSEBL. Views are personal

The Ayushman Bharat Health Infrastructure Mission aims to build a robust public health infrastructure

COVID-19 overburdened the country’s health system and services. The early months of the outbreak were particularly taxing for the States with weaker health systems. The inability of the private sector to share the burden drove the point home that healthcare services cannot be left to independent forces.

Aims of ABHIM

The Pradhan Mantri Ayushman Bharat Health Infrastructure Mission (ABHIM) is another addition to the arsenal we have to prepare for such oubreaks in the future. This was launched with an outlay of Rs. 64,180 crore over a period of five years. In addition to the National Health Mission, this scheme will work towards strengthening public health institutions and governance capacities for wide-ranging diagnostics and treatment, including critical care services. The latter goal would be met with the establishment of critical care hospital blocks in 12 central institutions such as the All India Institute of Medical Sciences, and in government medical colleges and district hospitals in 602 districts.

The importance of laboratories and their lack of readiness during an outbreak in terms of having a robust surveillance system and diagnostic interface has never been more pronounced than in recent times. The government will be establishing integrated district public health labs in 730 districts to provide comprehensive laboratory services. The current labs for different programmes shall be integrated to deliver clinical, public health surveillance and diagnostic services for predicting outbreaks, epidemics, and more.

ABHIM will focus on supporting research on COVID-19 and other infectious diseases, including biomedical research to generate evidence to inform short-term and medium-term responses to such pandemics. The government also aims to develop a core capacity to deliver the ‘one health’ approach to prevent, detect, and respond to infectious disease outbreaks in humans and animals. The plan to achieve that bio-security preparedness and pandemic research strengthening would be realised via four regional National Institutes for Virology, the regional research platform for the World Health Organization Southeast Asia Region, and nine Biosafety Level III laboratories.

Boosting surveillance

In India’s endeavour to keep ahead of the infectious organisms that bring our life to a halt, expanding and building an IT-enabled disease surveillance system is on the cards too. A network of surveillance labs will be developed at the block, district, regional and national levels for detecting, investigating, preventing, and combating health emergencies and outbreaks.

Surveillance will get a huge boost with 20 metropolitan surveillance units, five regional National Centre for Disease Control branches, and an integrated health promotion platform in all the States. The points of entry will be reinforced with 17 new points of entry health units upgrading 33 existing units. The upgraded and intensified system of surveillance will be in addition to a state-of-the-art national digital health ecosystem for IT-enabled healthcare service delivery, for managing the core digital health data and for ensuring national portability in the provision of health services through a secure system of electronic health records. This will be based on international standards and easily accessible to citizens.

A major highlight of the current pandemic has been the requirement of local capacities in urban areas. The services from the existing urban primary health centres will be expanded to smaller units – Ayushman Bharat Urban Health and Wellness Centres and polyclinics or specialist clinics. The urban primary health centres will be established closer to the community to meet the needs of the urban population and polyclinics willguarantee care through improved access to expanded high-quality services and establish referral linkages.

Bharati Pravin Pawar is the Union Minister of State for Health and Family Welfare

T.N. must assure Kerala that all instruments for monitoring the dam’s safety are in place

The Supreme Court’s direction on Monday to the supervisory committee for the Mullaperiyar dam on the issue of the maximum water level has revived the controversy surrounding the dam. Located in Kerala, the water body is operated and maintained by Tamil Nadu to meet the water requirements of five of its southern districts. The order was issued while hearing a petition raising apprehensions about the supervision of water levels of the reservoir, especially during the rainy season; Kerala has also been experiencing unusually heavy spells of rain. During October 18-25, the dam too received a substantial inflow. Despite the Court’s nod in 2014 to store water up to 142 ft, Tamil Nadu has been careful in drawing as much water as possible so that the level does not reach the permissible level ordinarily. A few days ago, Kerala Chief Minister Pinarayi Vijayan wrote to his Tamil Nadu counterpart, M.K. Stalin, referring to the heavy rainfall in the catchment and emphasising the “urgent need for the gradual release of water”. His letter should be viewed more as a note of caution than anything else. During a debate in the Assembly on Monday, Mr. Vijayan categorically stated that there was no threat to the dam and was also appreciative of the Tamil Nadu authorities, who, he noted, were “highly empathetic” to Kerala’s demands.

With camaraderie prevailing between the two States, Mr. Stalin and Mr. Vijayan would do well to send out a strong message that there is no room for passion and chauvinism on a technical and complex subject such as the operation and maintenance of Mullaperiyar. As the issue of dam safety is a recurrent one, it would be in the interests of all stakeholders that the remaining works to strengthen the dam are done at the earliest, for which the approval of the Kerala and Central governments is required. Some sections in Kerala may argue that the completion of the works will only make the case of Tamil Nadu stronger in the context of its long-standing demand of raising the water level to the original 152 ft. But, what needs to be kept in mind is that the works are meant to strengthen the dam. It has been suggested that Kerala give its permission — a pre-requisite for Tamil Nadu to get the Centre’s clearances — while stating that this will not be prejudicial to its position on the issue. Tamil Nadu too should ensure that all the instruments for monitoring the safety and health of the dam are installed and are functioning properly. As there are sufficient scientific and technological tools to respond effectively to any legitimate and genuine concern, every player should adopt a rational approach while deciding on the storage levels and safety aspects of the dam.

The military should restore the transition government and allow free elections

The move by Sudan’s military to dissolve the Sovereignty Council where it shared power with civilian leaders has thrown the African country’s fragile transition from dictatorship to democracy into chaos. Almost three years ago, tens of thousands of Sudanese rose against the regime of Omar al-Bashir in what they call a “revolution” that eventually led to the dictator’s fall in April 2019. Ever since, the military and leaders of the civilian movement came together to form a transitional government. In their agreement, the acting Prime Minister would run the day-to-day affairs while the military chief would remain the leader of the Sovereignty Council for two years. Lt. Gen. Abdel Fattah al-Burhan, the military chief, was scheduled to hand over the leadership of the transitional government to the civilian leadership in a few weeks. Instead, he disbanded the government, proclaimed himself the new leader, declared a state of emergency and imprisoned the civilian leaders, including Prime Minister Abdalla Hamdok. Tensions were brewing in recent weeks. Pro-military mobs had been carrying out protests demanding the government’s removal amid soaring prices of essentials. Port Sudan, the country’s largest port, on the Red Sea, had been blockaded by a tribal group, with help from the military, which worsened the economic situation, including acute shortages of food, currency and fuel. The civilian leadership had accused the military of exploiting the economic crisis.

The overthrow of the Bashir regime and the promised democratic transition were the best hopes for Sudan to end its international isolation, heal the wounds of decades of oppression and state violence, and build a stable economic and political order in an otherwise violence-ridden Horn of Africa. Sudan had taken the steps in that direction. Last year, the U.S. removed the country, which hosted Osama bin Laden in the 1990s, from the list of state sponsors of terrorism and announced financial aid. Earlier this year, the IMF had reached a $50 billion debt-relief agreement with the transitional government. The civilian leaders had promised that they would send Bashir to The Hague to prosecute him over allegations of war crimes, crimes against humanity and genocide. The country was also gearing up to organise its first free and fair elections in decades. But the power-hungry generals appear to be more concerned about protecting their interests, which they feared would be at risk had a democratic government taken full control of the country. After all, Sudan’s military cannot absolve itself from whatever allegations Bashir is facing. But this time, it faces a stiff challenge from the public. The protesters who brought down Bashir are back on the streets fighting the security personnel. A violent showdown is most likely. Gen. Burhan should desist from more violence. The military should release all the arrested leaders, restore the transition government and let free elections decide the future of the country.

United Nations, October 26: The Taiwan regime which occupied China’s seat in the United Nations for 22 years after its ouster from the Chinese mainland, is the first country ever to be expelled from the world body. Commenting on the U.N. decision to seat the Peking regime and expel Taiwan Mr. Chow Chu-kai, Foreign Minister of Taiwan, said by this decision the U.N. had dug its own grave, DPA reported. Mr. Chow said his country would continue to fight to “liberate the mainland”. There was no question of seeking a return to the UN under the name of “Formosa” or “Taiwan”, he added. Taiwan, bowing to the inevitable, formally quit the world body just before the final vote on the China seat and thus technically avoided the humiliation of actual expulsion.

Decision conveyed to Peking: The U.N. Secretary General, U Thant, cabled to Peking early to-day the text of last night’s General Assembly resolution restoring to the People’s Republic of China the Chinese seat in the United Nations. A spokesperson said the cable was addressed to the Chinese Foreign Ministry.

The Union government has declared as unlawful associations the “People’s Liberation Army” (PLA), Prepak and their offshoots such as the Red Army for participating in secessionist activities and for ongoing armed attacks on civilians and security forces.

The Union government has declared as unlawful associations the “People’s Liberation Army” (PLA), Prepak and their offshoots such as the Red Army for participating in secessionist activities and for ongoing armed attacks on civilians and security forces. The order banning the Meitei organisations in Manipur was under the Unlawful Activities (Prevention) Act of 1967. The notification said that the Metei outfits mentioned in the order have openly declared as their objective, “the creation of an independent Manipur comprising the state of Manipur” and “have resorted to violent activities in pursuit of their objective to bring about the secession of the said state from the Union of India”. The order also noted that the organisations have made some efforts to resume contacts with foreign countries for securing assistance by way of arms and training”.

Two Geoffreys

James Gbeho, chairperson of the United Nations Special Committee against Apartheid said here that if Geoffrey Boycott and Geoffrey Cook gave an undertaking to cut off all the sporting ties with China, they should play with England’s team with India. He said that the decision on whether or not the test matches will be played in India did not lie with the Indian government but with the MCC. All that the MCC had to do to ensure that the test matches went on was to drop the two blacklisted Geoffreys from the team or ask them to withdraw of their own accord.

Namibian accord

The five Western powers seeking a Namibian accord handed over their proposal to the South African government and the Pretoria-based parties in the disputed territory. Talks on the proposals, said by the officials to set out the constitutional path for Namibia, will be held in Cape Town on October 28.

In a market that is always on the lookout for the next big plant-based substitute, the idea of “milk” squeezed out of a potato may just catch on.

The potato has been generous like few foods. For millennia, this humble, unprepossessing tuber flourished in the inhospitable terrain of the Andes, feeding the civilisations that rose and fell on its volatile slopes. It then crossed the cold Atlantic to stave off hunger in the Old World and here, just like in its South American homeland, it was made to do the work of 10 crops. It has given bulk and bite to meat-deprived pies and curries and added creaminess to stews and soups. It has been mashed to replace bread, brewed to make alcohol and roasted and fried to a crispness that no other food — whether it comes from animal or plant — can hope to match.

Now, it has been used to make something called potato milk. Veg of Lund, a Swedish plant-based company, has developed what it claims is the world’s first plant-based “milk” made from potatoes. The company claims that its potato milk is the most sustainable of all plant-based milk — 56 times more water-efficient than almond milk and twice as efficient in land use as compared to oat milk. In a market that is always on the lookout for the next big plant-based substitute, the idea of “milk” squeezed out of a potato may just catch on. According to a recent trends report published by a UK-based retail chain, potato milk is set to be one of of the hottest new foods in 2022.

In view of the climate crisis, the urge to give up all animal-based foods is laudable. Given that food systems are designed to make us more dependent on animal proteins, it is perhaps even heroic. But, some things are sacred and the potato is one of these. It is meant to be hearty and heavy, shoring up the most meagre meal with its abundance of carbohydrates. What an ignominy to reduce something like this to a mere milk substitute.

A statement from the team would also have been an eloquent rebuttal to those who saw in Shami only his faith.

Virat kohli has a social media following that the country’s political parties would be envious of. Other cricketers in India’s World T20 squad are also A-listed influencers. But when their long-time mate, Mohammad Shami, an India regular in charge of a new ball for close to a decade, was targeted and abused, and his faith was invoked after the loss to Pakistan, those eagerly followed timelines remained silent. The team that gets into a tight huddle before every game, a reassuring picture of solidarity in a diverse nation, didn’t form the same ring of support for Shami. Hours before, however, the images of Kohli and his teammates congratulating Pakistani players sent out a heartwarming signal — that sportsmanship and grace could be found in defeat; that an India-Pakistan cricket match did not have to be overshadowed by bitter enmity. Surely, then, a statement from the team would also have been an eloquent rebuttal to those who saw in Shami only his faith.

In the polarised world of social media, debate usually means extremists on either side hijacking the discourse. Add to this the potent mix of cricket, India, Pakistan and majority vs minority, and it’s not difficult to see why many may see silence as a preferred option. But India’s sporting icons, from Neeraj Chopra to Virat Kohli, can send out the much-needed message of inclusion to the young. The cricketers’ silence stood out, especially when the team collectively supported the ICC’s anti-racism stand by taking the knee, the protest posture made famous by the Black Lives Matter movement. A long list of former players did react but many missed the point. Calling Shami a committed, world-class bowler, Sachin Tendulkar tweeted: “He had an off day like any other sportsperson can have.” But a player doesn’t deserve civility based on the runs he concedes in the game. And this was a day when India was thrashed by 10 wickets, openers Rohit Sharma and K L Rahul went for single digits, finishers Ravinder Jadeja and Hardik Pandya failed to fire at the end and the world’s top bowler Jasprit Bumrah was blunted by Pakistan’s sauntering openers. It was not difficult to see why the digital mob had targeted Shami.

The BCCI, the richest board with the deepest social media reach, too, must be mindful of its responsibility. England’s Football Association was quick to throw its weight behind their players — Marcus Rashford, Jadon Sancho and Bukayo Saka — after they faced racist abuse on missing penalties against Italy in the Euro 2020 final. Indian cricket’s footprint is now global. The IPL is a growing tent that attracts a diversity of talent. How players behave in such situations amplifies a vital message to the next generation — that ambition and talent go hand in hand only if they are inclusive. That the team chose to be silent when a colleague was the target of hate is not only disappointing, it also dents Indian cricket.

The several security reviews that Shah presided over during the visit were testimony to the challenges in Kashmir, belying his and other ministers’ assertions that “terrorism ended” on August 5, 2019.

On his first visit to Jammu & Kashmir after the abolition of the state’s special status and its bifurcation into two Union territories, Union Home Minister Amit Shah packed in several “outreach” events. But these events, and the visit, on the whole, have raised more questions about the government’s long-term plan for the former state. Throughout the three days, it was the extent of a seeming disconnect that was on show. “I have come here to forge a friendship with the youth of Kashmir. Join hands with Modiji and the government of India and become partners in the journey to take Kashmir forward,” said Shah. But friendship can hardly be forged or forced in a climate where the state wields repressive laws and mass arrests, and takes away the people’s right to the internet. Shah asked those whose “partnership” he sought to swallow the deprivations and the heavyhanded exercise of state power as “bitter pills” that had saved lives. But the slapping of cases under the draconian UAPA on students in a medical college for allegedly waving Pakistan flags after its cricket victory is yet another example of a response from the ruling establishment that is only likely to deepen the cynicism on the ground.

The several security reviews that Shah presided over during the visit were testimony to the challenges in Kashmir, belying his and other ministers’ assertions that “terrorism ended” on August 5, 2019. Stone-pelting may have disappeared and there may be fewer “encounters” now, but militants continue to be recruited, and have changed their methods. The civilian killings in the Valley this month by pistol-wielding “hybrid” militants and the long stand by militants in the border district of Poonch in Jammu are indicators that can be ignored only at the nation’s peril.

The Home Minister also fell back on the “three families looted and brought ruin to J&K” trope. But the question is: Why were those very same families and the parties associated with them considered so important that none other than the Prime Minister invited them to Delhi for talks in June? Even if it was for the limited purpose of getting their assent for the ongoing delimitation exercise, it was an admission that without them, there can be no viable political process in the state. The plan to replace them with new or specially reared politicians and parties has not made headway — the elected members of the district development councils are confined to hotel rooms for their own security. The absence of mainstream politicians and political parties from J&K’s public life has been acutely felt after August 5, 2019. There is no alternative to holding elections without delay. But if this exercise is to have legitimacy, it will need to involve everyone, including the “three families”. And first, the government needs to be transparent about the rationale for its chronology of “elections first, then statehood”.

Sachchidanand Shukla writes: Governments must focus on lowering prices, reducing regulatory cholesterol.

The IMF’s executive board recently expressed confidence in the leadership of Kristalina Georgieva in the Doing Business survey controversy that raised doubts over the integrity of Ease of the Doing Business (EoDB) rankings. India has made considerable progress on these rankings since 2016. While the Centre’s focus on EoDB has been commendable, several state governments have also made efforts to improve business conditions. This, along with the cut in corporate tax rates, the launch of Gati Shakti, the sale of Air India as part of an aggressive asset monetisation plan, the scrapping of retrospective taxation, the PLI scheme and labour reforms are likely to provide a boost to the manufacturing sector.

However, the controversy over EoDB notwithstanding, India must now sharpen its focus on the Cost of Doing Business (CoDB). There is a big underlying change that warrants this pivot to CoDB — the pandemic has made countries inward-looking in terms of their supply chain and domestic capacities, which will dictate their broader economic and trade policies. This may affect global trade and growth over the medium term and make countries extremely discerning on costs and competitiveness.

India lags behind other countries in terms of CoDB on several counts. However, only two key factors are highlighted here — energy costs and regulatory overload — which can be addressed in the near to mid-term, unlike other issues such as infrastructure. This would be critical to improving India’s manufacturing competitiveness, boosting manufacturing exports and raising its share in GDP.

Take fuel and power costs. Diesel prices in India are 20.8 per cent higher than those in China, 39.3 per cent higher than in the US, 72.5 per cent higher than Bangladesh and 67.8 per cent higher than in Vietnam. This is largely because of heavy taxation — total taxes on diesel account for over 130 per cent of the base price in India. Including fuels under GST would lower costs for businesses owing to input tax credit even if taxation levels continue to remain high.

Likewise, in the case of electricity, prices for businesses in India were higher by around 7-12 per cent vis-à-vis those in the US, Bangladesh or China and by as much as 35-50 per cent as compared to those in South Korea or Vietnam prior to the recent coal/energy crisis. Cleaning up the power distribution sector, which is largely state-controlled, could potentially lower electricity prices for businesses. Coal, which accounts for more than 70 per cent of electricity generation in India, is also pricier vis-à-vis other countries leading to higher electricity prices. Like in the case of the petroleum sector, government levies account for nearly half of the prices paid by coal consumers. And coal producers cannot claim input tax credit because electricity is not under GST. Further, coal freight costs are amongst the highest in the world as high freight rates are used to cross-subsidise passenger fares by the railways.

High fuel and power costs impart a significant cost disability to energy-intensive sectors such as steel, aluminium and cement, where they account for between 25 and 40 per cent of the cost of production. This, in turn, leads to a competitive disadvantage for sectors such as auto, durable goods and construction, which consume these intermediate goods.

Outsized regulatory levels also pose a significant burden on businesses. A Teamlease report highlights that a small manufacturing company with just one plant and up to 500 employees is regulated by more than 750 compliances, 60 Acts and 23 licences and regulations. A mid-sized manufacturing company with six plants spread across different states is regulated by more than 5,500 compliances, 135 Acts and 98 licences and registrations. Keeping track of such a large number of regulations along with the changes thereof, imposes huge operational and financial costs on businesses, particularly the MSME segment. Not surprisingly, most of them choose to remain in the informal sector.

A majority of the compliances stem from the states and reducing this burden would require a significant push on states to act on this front. The Centre could leverage the “carrot and stick” framework — using fiscal incentives to nudge the states to act and disincentivise them from maintaining the status quo. It must prioritise reducing the cost of energy and compliances for businesses rather than focusing on de jure measures to boost ease of doing business. These will boost India’s manufacturing competitiveness significantly and further increase formalisation in the economy.

<

Suhas Palshikar writes: It needs to transform itself into a movement, aspire to transcend prejudices and bring out the sublime among the followers rather than allow them to remain passive participants unwilling to change themselves.

The lynching and murder of Lakhbir Singh at the Singhu border is symptomatic of what agitations must try to avoid. Such incidents cannot be avoided only by condemnation or strict vigil over participants. Only when agitations overcome the limitations of the social order in which they obtain can they avoid such condemnable violence. This has something to do with the trajectory of an agitation, from being a protest to a movement.

Agitations can turn into movements due to the intransigence of rulers. That seems to be the fate of the farmers’ agitation. But even as agitations transform into movements, they run many risks. The agitation by the farmers of north-west India is no exception. Going on for a year, it has faced criticism from the ruling party and its sympathisers on many grounds. At the beginning of this year, the unruly behaviour of a section of protesting farmers attracted strong criticism and charges that it is being propped up by Khalistani elements.

The farmers’ agitation is by far the most effective and long-term agitation of the past few decades. Precisely for that reason, the killing of a Dalit protester allegedly by a group of Nihang Sikhs or the Lakhimpur Kheri incident signifies the nature of complex challenges such mass mobilisations need to address. Such incidents not only help the government provoke vigilante action against protesters, they also test the patience of the protestors themselves. Imagine a retaliation by the kin of the person who was killed at Singhu or mass outrage at Lakhimpur Kheri and we have the complete recipe for mayhem. How can long-drawn agitations and movements-in-the-making ensure that they do not fall into this trap of being maligned, waylaid or sabotaged? There are at least three pathways that the farmers’ agitation can adopt. The first two are interrelated.

It appears romantic to have an element of spontaneity and voluntarism but agitations simply cannot afford to be entirely leaderless or so loosely organised that there is no coordination. To be sure, the farmers’ agitation does have a coordination committee but the lure of being “truly” a people’s movement (in the sense of being almost without a leader) is always there. Leaders themselves savour this element because of the sense of democracy that it instills into the agitation. It empowers the ordinary participant, who believes that she or he is the actor and not a passive follower. Yet, there must be leadership and it must steer the agitation by balancing the agency of the participants and the demands of coordination to keep anarchy at bay. While Rakesh Tikait has gradually emerged as the face of the farmers’ agitation, it is not clear if he is acceptable as a leader to all sections and beyond the limited territories of his popularity.

Secondly, leadership is a matter of planning and coordination too. An agitation to grow into a movement requires organisation and planning. When an agitation extends into weeks and months, it also requires the building of a cadre that will be ideologically and organisationally trained to retain a degree of influence over the followers. It is not clear how much of this the farmers’ agitation is doing. During the heydays of the Shetkari Sanghatana in Maharashtra, Sharad Joshi made sure that a diverse set of intermediate leaders would gain acceptability, that ordinary farmers were educated on many issues and that the agitation touched upon broader issues like women’s empowerment.

The third element needed is a larger vision to relate the agitation to ongoing socio-political processes. Very briefly, the farmers’ agitation did attempt this by encouraging Jat-Muslim unity in parts of UP. But beyond that, it has remained singularly focused on the three farm laws and matters related to MSP. It can be argued that this approach avoids unnecessary division over other social and political matters; but, at the same time, such an approach imposes a limitation.

All agitations, when they extend temporally or in terms of social bases, begin to reflect the larger society. Internal dynamics of participating communities get transposed onto the functioning of the movement. This also means a movement will become home to prejudices and wrongs that inhabit society in general. In other words, the movement and its participants begin to look almost like the larger social system.

The farmers’ agitation need not be held responsible for the killing of Lakhbir Singh but it represents a social ill that the agitation and its participants needed to avoid but could not. This is where the core challenge emerges. An agitation of this magnitude needs to transform itself into a movement, aspire to transcend pre-existing prejudices among its adherents and bring out the sublime among the followers rather than allow them to remain passive participants unwilling to change themselves.

The killing of Lakhbir Singh clearly shows that the farmers’ agitation is yet to move into that direction. For that to happen, it will have to evolve a broader vision and include larger masses beyond territorial and occupational boundaries. In a limited sense, the anti-CAA agitation had come close to that objective. The government used anti-minority sentiment, the pandemic and the judiciary to effectively end that agitation.

In the case of the farmers’ agitation, so far, the judicial route has not helped the government, though recent observations by a bench of the Supreme Court give us a foreboding of what might be. The acceptability of the discourse of farmers’ distress as compared to that of citizenship and minority humiliation has ensured that the farmers’ agitation will survive various governmental efforts to malign it. That is why the farmers’ agitation must overcome not only the momentary challenge caused by the Singhu killing but the larger challenge of becoming a robust movement.

Movements face delicate moments when in a sub-democratic environment, the rulers are obstinate in matters of negotiation and eager to crush movements through public perception. Movements like the farmers’ agitation must strive to be a microcosm of the larger society but also strive not to replicate social prejudices. To mobilise the masses but also to make them overcome the mass mentality is the most delicate task. Only time will tell if the farmers’ agitation is up to it.

Jayanta Ghosal writes: With the BJP waning, West Bengal consolidated and regional parties doing well, she knows that she will be an important factor in politics at the national level

July 21, 2021. Mamata Banerjee was addressing a massive crowd. The date, remembered as martyr’s day by the Trinamool Congress (TMC), commemorates the death of the 13 people killed in police firing during a demonstration led by her in 1991. Less than two months after TMC trounced the BJP in West Bengal, the audience and many within her party expected a reiteration of the “Joy Bangla” war cry that so neatly summarised her party’s strategy: That the party and its mercurial leader were of Bengal, the BJP wasn’t. Instead, Banerjee said, “Joy Bangla, Joy Hindustan”.

Immediately, the tenor of the euphoric celebrations in the crowd changed. The rally was electrified. This was a war cry. Didi was looking beyond Bengal. During the campaigning for the Bhabanipur bypoll — which she won with a record margin of over 58,000 votes — her nephew Abhishek Banerjee was more explicit. He said that the battle for the seat was also for Bharat. “If Bhabanipur wins, Bharat will also win”. This has to do with the nature of the seat itself: Bhabanipur is a mosaic of different communities, with nearly half of them “non-Bengalis”. Mosques, gurdwaras and temples, posh colonies and slums, a Punjabi dhaba that has artist M F Hussain’s painting of Gajagamini behind the cash counter, and Netaji Subhash Chandra Bose’s ancestral home all coexist in this south Kolkata neighbourhood.

While Mamata projected the seat as representative of an inclusive India, the BJP had hoped that they would gain traction from the “non-Bengali voters”. The party had increased its vote share from 19 per cent in 2016 to 35 per cent in the 2021 state polls and hoped to protect the inroads that they had made. Neither Narendra Modi nor Amit Shah campaigned for the by-election — instead, Union minister Hardeep Singh Puri arrived to court Sikh voters.

That she’d win was all but inevitable. But this was an important election since the influx of people from Hindi-speaking states had allowed the BJP to gain ground. Moreover, Banerjee has now been in power for a decade and there is a lot of anti-incumbency. When Banerjee decided to fight from Nandigram, the BJP state unit claimed that she was afraid of losing from Bhabanipur and was fleeing.

There is a key difference in how Banerjee approached the 2019 Lok Sabha elections and the recently concluded Assembly polls. In 2019, the BJP successfully injected religiosity into the state’s politics and importantly, these elections weren’t about Banerjee, but Modi and his image. But even then, she didn’t expect BJP to do as well as they did. I had asked her once about BJP’s growing clout in the state and she had reasoned that she couldn’t determine which party — the BJP, Congress, or Left — would occupy the opposition space. But that someone had to. In 2021, she didn’t make the same mistake of underestimating the BJP. Instead, she worked to counter the fault lines that the BJP had exposed in those polls ranging from the “dormant Left DNA” of the Bengali bhadralok to religious polarisation in some parts of the state. Instead of getting angry and playing into the BJP’s hands, she countered the chant of “Jai Shri Ram” with her claim that BJP leaders are “outsiders”.

Importantly, Banerjee didn’t say that the BJP were outsiders because they weren’t Bengalis, but because their politics was antithetical to the inclusive ethos of the state. This was the essence of her plan — crafted with the help of Prashant Kishor — and is likely to be a central tenet for her national ambitions.

Abhishek Banerjee told me that the aim is to achieve the achievable. The first step in the route from Bhabanipur to Bharat was to ensure that the party regains the losses made to the BJP in 2019. She is no longer hosting opposition meetings with Rahul Gandhi. Even the party’s involvement in the Goa polls is low-key. In Tripura, the TMC has made it clear to dissident BJP MLAs that they are not interested in toppling the government. Instead, the party is content to wait for the 2023 polls. Abhishek argues that toppling the government will only harm the party’s image. After all, this is exactly the charge that they level at the BJP’s door.

Instead, Mamata’s future political strategy is based on the belief that the euphoria that surrounded Modi in 2014 will not last. Economic degeneration and the party’s management of the pandemic will eat away at the BJP’s supremacy. With the BJP waning, West Bengal consolidated and regional parties doing well, Mamata knows that she will be an important factor.

The next step for her is to amplify her acceptability beyond Bengal. This is what Modi, the then chief minister of Gujarat did ahead of his foray into national politics. She will interact with students and meet business leaders and members of civil society. In doing so, she will speak of moving from Bhabanipur to Bharat. But also, of the politics that she is proposing, highlighting issues of tolerance, attacks on the media and farmer issues. To do so, Banerjee is taking a leaf out of the BJP playbook. Ahead of 2014, and in every election since, the BJP has been able to create multiple ways of communicating promises — where the handbill and Twitter coexist. This is something that she was able to do during the recent Assembly polls. Wall paintings coincided with the Khela Hobe song, her wheelchair spawned countless memes and that was all a part of the strategy.

Will she be able to do that nationally? There are many ifs and buts. But that is the plan. Ahead of 2011, Banerjee was able to successfully become the vehicle for the discontent of people in Bengal. Now, she has sensed growing discontent with Modi, and she is looking to once again become the vehicle for the discontent and the opposition’s fulcrum.

Shailaja Chandra writes: They demonstrate great resilience, ingenuity and persistence. The momentum must not flag as the war is far from over

This article is a candid account of where we stand, having just crossed the stupendous 100 crore vaccination milestone. Some verifiable stories of grit and ingenuity will show how difficult it was.

Six factors are majorly responsible for last week’s achievement. First, all states were eager to immunise eligible citizens. That matters. Second, India had the manufacturing capacity to produce the vaccines. Most of the world does not. Third, despite avoidable confusion around May, once the central purchase of vaccines for those above the age of 44 commenced, the process of procurement, cold chain upgradation, logistic planning and online training of vaccination teams (cascading down to millions of health workers) was executed splendidly across both the public and private sectors. Fourth, every jab was linked through the Aadhaar card to the CoWin app, making tracking easy and fudging impossible. Fifth, local teams showed imagination to overcome enormous geographic obstacles. Sixth, there was unanimous public support — crucial for success.

First, the big picture. Goa, Himachal Pradesh, Sikkim and the Union territories of Chandigarh, Jammu, Kashmir, the Andaman and Nicobar Islands, Lakshadweep and Dadra and Nagar Haveli (DD & H) have achieved 100 per cent vaccination. Their smallness must not diminish the success of complete immunisation executed in the most inaccessible habitations. Reaching small, isolated groups of tribal people living on different islands in the Andaman archipelago and persuading them was far from easy. Up north in mountainous Himachal Pradesh, hundreds of minuscule settlements dotting the mountain cliffs, visible only from a helicopter, had to be reached somehow. In the west, the tribal people of DD &H, mostly unseen, living within forest groves, had to be located and jabbed. Achieving 100 per cent immunisation in such inaccessible pockets was not tiny.

Among the large states, Kerala, Uttarakhand, Gujarat, Madhya Pradesh, and the UT of Ladakh have achieved 90 per cent coverage with the first dose. The story, however, is not very encouraging for Bihar, Uttar Pradesh, Jharkhand, and the Northeastern states of Manipur, Meghalaya, and Nagaland where only 65 per cent of the population or less, have been vaccinated with the first dose. This is worrying because the populations of UP, Bihar and Jharkhand alone represent one-fifth of India. The remaining large states fall somewhere between the 65 per cent and 90 per cent levels and the speed of immunisation does not appear to be in top gear. In fact, the CoWin app clearly exhibits how tardy the offtake of the second dose has been — almost everywhere. Summing up, a little more than 30 per cent adults are fully vaccinated, about 45 per cent have received only one dose and 25 per cent have not had even one dose.

Even so, behind millions of successful inoculations lie stories of great resilience. Examples from two high-performing states illustrate this. Madhya Pradesh has only half the population density of the national average. The state is home to 46 tribal groups. Mohammed Suleman, the state’s additional chief secretary (health), told me, “We realised that even as the urban areas were getting saturated, the rural areas were lagging. The district administrations then identified schools and community halls in every settlement, following the electoral polling booth strategy. Based on detailed mapping, each district scheduled outreach camps for two days for each hamlet falling within the gram panchayat. Each team had to vaccinate 5,000 adults within two weeks. One example will explain the challenge. Gawaria Faria hamlet has just 400 inhabitants. It falls in Sogat village, located some 60 kilometres from the Alirajpur district headquarters. Reena Sengar, the local auxiliary nurse midwife, led the team on an 8-kilometre uphill trek after which they camped in a primary school. They conducted scores of vaccinations each day, which is the story of hundreds of interior villages in Madhya Pradesh.”

Amitabh Avasthi, the principal health secretary in Himachal Pradesh, recounted an experience involving vaccine hesitancy. The people of Malan, a remote village in Kullu district, had refused vaccination until their deity (devta) agreed. The Deputy Commissioner walked for six hours to personally convince the deity. After much persuasion, the devta finally approved, after which 1,000 people got vaccinated in a single day. In another village Bara Bhangal, unconnected by road, the DC requisitioned the state helicopter to enable the vaccines to be administered.” Avasthi, however, added, “Without support from the Gompas (religious leaders) and his Holiness the Dalai Lama, it would not have been possible. Himachal’s 100 per cent vaccination was rewarded with special congratulations from the PM.”

If remoteness in India is a challenge, so is population density. The Mumbai Municipal Commissioner I S Chahal told me, “Mumbai reached close to 100 per cent single-dose vaccination by adopting a unique model. BMC’s tripartite Memorandum of Understanding with the corporates, the private hospitals and the Corporation resulted in free vaccinations being administered by private hospitals to 10 lakh slum-dwellers. That helped.”

In Delhi, with a population of over 25 million, Monica Rana, director, family welfare, explained, “Delhi has covered more than 85 per cent of its adult population with at least one shot and 46 per cent with two shots. With thousands of unorganised pockets, it would have been impossible to provide vaccination services within walking distance. Take, for example, a densely populated area like Mohan Garden in southwest Delhi, with a population of around 1.2 lac people. We had to operate six vaccination sites simultaneously every day using two local schools to vaccinate more than 1,200 people on a good day — all within walking distance.”

Battles are being won every day. But the war is far from over. Presently the CoWin app displays huge peaks and troughs state to state and week to week. In the last few weeks, the vaccination numbers have fallen steeply everywhere. Whatever the reasons — festivals, vaccine availability, organisation, staff or something else — maintaining the momentum will be the biggest challenge for India’s vaccination drive.

A billion jabs have rightly given cause for celebration. While saluting everyone who had a hand — big or small — in this feat, it is good to remember that we have miles to go before we sleep.

Avijit Pathak writes: What they need is a learning community that makes them capable of distinguishing the soothing light of knowledge and wisdom from the glitz of falsehood and propaganda

In the age of competitive hyper-nationalism and demonstrative patriotism, it is difficult not to be a “deshbhakt” of some kind. Yet, as a teacher and perpetual wanderer, I urge my students not to be a bhakt of any particular deity, be it a nation, a political doctrine, or an organised religion. My fear is that a bhakt often loses the ability to decondition his mind, expand his horizon, and even critique what appears to be “sacred”. We must not forget that the bhakts of Nazism, totalitarian socialism, greedy capitalism, religious fundamentalism and militaristic nationalism have given us a world filled with nuclear weapons, technologies of surveillance and psychic/spiritual dumbness. In other words, a bhakt is not really a student who continually evolves, grows, explores and unlearns in order to learn the music of existence. Hence, the idea of the “deshbhakti curriculum” (even when the Delhi government seeks to present it as genuine patriotism), I would argue, cannot be in tune with a life-affirming pedagogy that encourages awakened intelligence, reflexive thinking, ethics of love and critical awareness.

My critique doesn’t mean that I am devaluing the significance of your close affinity with the territorial/geographical and socio-cultural landscape you inhabit. Yes, you love the river that flows through your village; the Himalayan peaks call you; the tales of Bhagat Singh and Mohandas Karamchand Gandhi fascinate you; the splendid diversity you experience through a rhythmic train journey from Chennai to Kolkata might have a special appeal to you; and possibly, Gautam Buddha’s meditative self and compassionate eyes touch your soul. Moreover, the huge body of knowledge and wisdom that once flourished in this ancient civilisation — from the Upanishadic quest for the transcendental to the doctrine of logic and reasoning — make you a humble spectator of your creative heritage. You love your country; and it is natural that you would like your children to know and love it. Why should one deny this?

Yet, do you want your child to mechanically recite Saare jahan se achchha Hindustan hamara at the school assembly? Or is it that you want your child to open her eyes, and acquire the courage to accept that as things stand now, our country is culturally, spiritually and politically sick? A young IAS officer — the pampered icon of the Indian middle class — who accepts dowry in an instrumental marital alliance should not make her proud of her country. A politician who cherishes the cult of narcissism, and loves to be surrounded by sycophants should repel her. A “devotee” who pollutes the river at Haridwar through his “puja”, and yet calls himself “spiritual” should make her question the hollowness of priestcraft and ritualism. A “nationalist” who keeps constructing his “enemies”, and finds vicarious pleasure in militarism and all sorts of war metaphors should frighten her. The alliance of patriarchy, religious bigotry and vulgar consumerism ought to disturb her. How can she continue to be bombarded by the sermons of deshbhakti as she finds herself in a country characterised by mind-boggling inequality and hierarchy, brutalisation of human consciousness and all-pervading corruption? I would imagine that as a concerned teacher/parent, you would like your child to sharpen the art of resistance (because to truly love the country is to say “no” to what degrades our land and people), and strive for something higher than non-reflexive/demonstrative deshbhakti and loud/noisy nationalism.

As a teacher, I feel we do not need a “deshbhakti curriculum”, and that too at a time when a heavy dose of hyper-nationalism has poisoned our collective consciousness. Instead, we need something qualitatively different; we need a learning milieu that seeks to cultivate qualities like empathy, the art of compassionate listening and the ethics of care. Imagine a school principal giving an altogether new meaning to the morning assembly, and urging her students to realise what it means to be a Father Stan Swamy in our times. Imagine a physics teacher urging her students to realise that science is a search for truth through critical thinking; it is not just a “success mantra” — a road to the lucrative techno-corporate world. Think of a history teacher inspiring her students to imagine that they too were with Gandhi at Noakhali in 1946, and striving for harmony and cross-religious dialogue. Imagine the Republic Day celebration — no Vande Mataram, but students and teachers sitting together and watching M S Sathyu’s Garm Hava or Satyajit Ray’s Sadgati, and probing into this fractured independence. Imagine a school that activates critical thinking, arouses humanistic temper, and softens the soul.

Believe it, the prevalent practice of education is devoid of this sort of imagination. With rote learning, inflated marks, coaching centres and the rat race, it manufactures the “toppers”, most of them crudely ambitious and incapable of imagining anything beyond the expressway and IIT-IIM-America. Or it stigmatises those who have “failed”. Yes, it is manufacturing a disenchanted generation. It is nothing but violence — physical, cultural and psychic. Hence, for our collective redemption, we need to strive for emancipatory education characterised by critical pedagogy and an abundance of love and understanding. Our children deserve it. In this “risk society” filled with the threats of climate crisis, devastating wars and terrorist violence, they need a healing touch; a learning community that makes them capable of distinguishing the soothing light of knowledge and wisdom from the glitz of falsehood and propaganda, or, say, the dedicated work of an environmentalist from the dramaturgical performance of the “messiah” of the nation, or the journey of Rabindranath Tagore’s Gora from that of a militant nationalist shouting “Jai Shri Ram”, or the story of Saadat Hasan Manto from what our “patriotic” television channels do every evening.

Will the educationists and policymakers who advise the Delhi government come forward with the idea of radical restructuring of education rather than this “patriotism” mantra? We already have enough of it.

The Supreme Court’s decision to appoint a technical committee to examine allegations about privacy violation of citizens using the spyware Pegasus is the appropriate way to proceed.

The committee, which will be headed by a retired apex court judge, is represented by domain experts in security, technology and law.
This development is welcome because the issue is not about protecting national security. On national security, there is no ambiguity in the law. GoI has both the obligation and the lawful means to safeguard national security.

Also read: Pegasus spyware case: SC appoints 3-member committee to inquire into alleged snooping controversy

The core issue is about the process followed. Given the secrecy that surrounds such operations, there needs to be tight oversight at multiple levels to ensure that power is not abused for reasons other than national security. Moreover, the right to privacy has been read into the Constitution’s fundamental rights by the Supreme Court.
Hopefully, the work of the technical committee and subsequent hearings will set the matter at rest.

The leak of alleged WhatsApp conversations of Aryan Khan and Ananya Pandey – the first is under investigation by the Narcotics Control Bureau and the second is being questioned – is part of an extraordinarily dangerous pattern. It violates basic constitutional rights and, therefore, the leakers must be criminally prosecuted. Let’s address the issue of rights, first. There is a time-tested, constitutionally sanctioned and statutorily laid down process through which law enforcement personnel are allowed to take custody of individuals and gather material. Officers are to submit such material to court via chargesheets, whereupon judges adjudicate merits of the case. A citizen’s right to be deemed innocent before being proven guilty and the right to reputation and fair trial – the Constitution’s Articles 20(3) and 21 – specifically enjoins investigative officers to not do anything that subverts these rights. There’s no doubt that such leaks are aimed at turning public opinion against those who haven’t been proven guilty and also to create a hostile legal environment against them.

Coming to why officers leaking such material should be criminally prosecuted, let’s note that already several courts have strongly censured investigators for leaking. The Bombay high court in the Rhea Chakraborty case, the Delhi HC in the Delhi riots cases, and the Karnataka HC are notable examples. Despite such court observations, leaks continue. Indeed, the Delhi HC had even pursued the leak of an accused’s alleged disclosure statement but the police sought to wriggle out claiming the leak wasn’t from its end. Therefore, it is time courts, perhaps the Supreme Court, since constitutional rights are involved, take charge of this matter and frame guidelines. First, any leak before a case is argued on the basis of chargesheets should automatically lead to criminal prosecution. Second, to go around agencies and the police’s usual explanation that the leaker cannot be identified, the rule should be that investigative officers (IOs) directly in charge of the case are to be held responsible in the case of leak. Once this accountability is firmly fixed, there will be a massive disincentive against leaking investigative material. This is the only way the subversion of the criminal justice system that’s happening routinely now can be stopped.

There’s a related point, equally important. As part of this noxious culture of damaging reputations before a court verdict, the police now also routinely oppose bail even in the smallest of offences. With many lower courts keen to “play safe”, long periods in jail even before charges are framed are now worryingly common. In some high-profile cases, denial of bail for the accused becomes a rent-seeking opportunity for some elements in law enforcement. This is another dangerous trend higher courts must take cognisance of.

Infant mortality rate (IMR) is a keenly tracked measure of public health. It’s seen as a proxy for both overall health of a society and healthcare quality. GoI’s annual sample registration survey (SRS) is a demographic survey that tracks changes in IMR. In 2019, India’s IMR was 30 infant deaths per 1,000 live births. It represents not just an annual improvement but also a better performance compared to the IMR of 50 in 2009. Yet, the situation is not satisfactory in this most vital of indicators.

Higher incomes often translate into improvements on many counts. In IMR, however, there’s no evidence of a tight link between the two. For instance, Nepal with just over half of India’s per capita GDP, has a lower IMR. Sri Lanka’s IMR is close to that of EU at a fraction of the per capita income. If it’s not income, neither is state capacity a watertight indicator. Iraq, Syria and Libya, three countries where state capacity has been undermined by civil war, do better than India. The answer may lie in the starkly uneven performances of India’s states.

Mizoram and Nagaland, the two standout performers with the IMR level of Scandinavia, do far better than states such as Haryana which have a much higher per capita income. The pattern repeats itself. Bihar has recorded a noteworthy improvement over a decade and its 2019 IMR of 29 was lower than the national average. UP and MP are outliers, performing poorly, with the latter’s IMR of 46 being worse than war-torn Yemen. The key appears to be a state’s political culture, which influences policy priorities. On this most basic of health indicators, India has a moral and policy imperative to do far better.

For years, as the United States (US) has attempted a strategic pivot to East Asia, West Asian analysts have warned of an impending “vacuum” in the region. But what if the premise of this critique was flawed? What if there was a way to address the rising challenges in East Asia, while simultaneously entrusting American interests with a regional bloc across West Asia?

Last week, US secretary of state Antony Blinken convened a virtual meeting with the foreign ministers of the United Arab Emirates (UAE), India, and Israel to discuss “expanding economic and political cooperation in the Middle East and Asia, including through trade, combating climate change, energy cooperation, and increasing maritime security.” This unprecedented meeting represents a historic geopolitical shift.

America’s pivot to the Indo-Pacific is gaining momentum, as evidenced by a tumultuous end to the war in Afghanistan and the new deal to supply Australia with nuclear-powered submarines. Still, it would be foolish to think that West Asia is not critical within this. The Suez Canal remains an indispensable geostrategic chokepoint for global trade and maritime security. Further, the region will continue to be a theatre for great power competition, given its centrality to the global economy as an irreplaceable energy hub, whether policymakers in Washington want it or not.

Unlike the North Atlantic Treaty Organization (NATO) in Europe or Quad in the Indo-Pacific, there is no security architecture in West Asia that can collectively address the challenges facing the region in the absence of Washington, which has always been the primary security guarantor and regional convener. Now, the broader West Asian region is facing a new reality, a different one where Washington is pivoting away — for real this time — and wants to focus its limited resources and political will on another strategic theatre, the Indo-Pacific, where China is Washington’s biggest threat.

Whether this pivot succeeds is partly dependent on building a regional security architecture for West Asia that tackles the region’s challenges without the need for a unilateral US military presence.

Last July, I wrote an essay for the Middle East Institute, arguing that a unique grouping — the Indo-Abrahamic alliance — could emerge between India, Israel, and the UAE. This unprecedented bloc stems from consequential geopolitical moves — the Abraham Accords between Israel and the UAE, as well as the realignment between Israel and India. The Indo-Abrahamic framework was endorsed by one of India’s leading strategists, C Raja Mohan, who wrote that it “underlines the extraordinary churn in the geopolitics of the Middle East”.

Power-brokers in West Asia understand that because of the US pivot to the Indo-Pacific, they need to build their own regional security architecture. The UAE and Israel are capitalising on India’s centrality in the Indo-Pacific strategy and Washington’s traditional convener role in the Middle East to build closer ties with both countries.

The Indo-Abrahamic bloc can be built from the bottom-up through issue-based working groups focused on critical areas such as space, drones, data security, 5G, cybersecurity, missile defence, and maritime security in the Indian Ocean, the Gulf, and the Mediterranean Sea. The US could also utilise its status as a global power to bring Arab, Asian, and European allies into these working groups. Due to their security capabilities and strategic interests in West Asia and the Indo-Pacific, Egypt, France, Japan, and Korea are the most suitable among US partners to join the working groups. The aim of working groups— and the inclusion of multi-theatre US allies — is to synchronise the work streams among American allies and partners in the region, and eventually, a test-run for a Washington-backed bottom-up internationalised security architecture in the region.

This new Indo-Abrahamic bloc can also bridge the gap between Washington’s desire to reduce its focus on West Asia while managing the ambitions of regional governments to build their own technological and military capabilities. Initiating a dialogue between India, Israel, and the UAE is Washington’s attempt to formalise the Indo-Abrahamic bloc. Now, Washington’s next act is institutionalising and expanding the block through multilateral, issue-based working groups, which include other US regional and international allies and partners in the medium.

This may sound like a moonshot project in a region plagued with historic grievances and seemingly intractable divisions along ideological and geopolitical lines. But failing to build such an architecture will create a vacuum in West Asia that can be filled by great power rivals— Russia and China. To make the pivot to the Indo-Pacific successful, Washington needs a plan to ensure that the US does not get pulled back into West Asia as the sole security guarantor.

The Indo-Abrahamic bloc has the potential to transform regional geopolitics and geo-economics, and finally allow Washington to do more with less in the region. Such a partnership, linking the Indo-Abrahamic bloc with the US Indo-Pacific strategy, shores up an overarching Asian order.

Mohammed Soliman is a global strategy adviser and a non-resident scholar at the Middle East Institute

Against the backdrop of the increasing frequency of extreme climate events and record high atmospheric Co2 levels, 197 nations are gathering for the UN Framework Convention on Climate (COP26) meeting in Glasgow, Scotland, in November. The meeting aims to secure greenhouse gas (GHG) emission reduction commitments to align with net-zero carbon emissions by the middle of the century.

The Stockholm UN Conference on Environment, 1972, began a new era of international cooperation on environmental issues and paved the way for the evolution of the concept of sustainable development and the creation of the United Nations Environment Programme (UNEP). Over the next 20 years, concern for the climate crisis gained increasing attention. In 1979, the first international instrument on climate — the Convention on Long-range Transboundary Air Pollution — was adopted at the Climate World Conference in Geneva. The Vienna Convention for the Protection of the Ozone Layer followed.

As talks on global warming and depletion of the ozone layer intensified, UNEP and the World Meteorological Organization (WMO) set up the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC). The panel makes comprehensive assessment reports periodically about the state of the scientific, technical and socio-economic aspects of the climate crisis and potential response strategies.

The UN convened the Earth Summit in Rio de Janeiro in 1992. At Rio, 197 nations signed the United Nations Framework Convention on Climate Change, which has become the foundational international binding treaty on the climate crisis.

In 1997, the Kyoto Protocol, which became international law in 2005, sought to stabilise GHG concentrations at a level that would prevent dangerous anthropogenic interference with the climate system. Recognising the principles of “polluter pays” and common but differentiated responsibilities and respective capabilities of countries, the Protocol established the difference between developed and developing countries in their contribution to emissions and set binding targets for 37 industrialised countries and the European Union for reducing GHG emissions to an average of 5% against 1990 levels over five years (2008-2012). China and India were exempted from the requirements of the Protocol as they were not major emitters. The United States (US) Senate did not ratify it.

The Protocol triggered the creation of mechanisms such as emission trading, green development and joint implementation aimed at facilitating the achievement of emission targets and an adaptation fund to finance concrete adaptation projects and programmes in developing countries. During the first commitment period, the parties to Kyoto reduced their emissions by 12.5% well beyond the target of 4.7%.

On the conclusion of the first commitment period of the Protocol (2008-2012), a second commitment period was agreed to in 2012 to extend the agreement to 2020 in the Doha Amendment. The Amendment strengthened quantified emission limitation commitments for developed countries and economies in transition and set the goal of reducing GHG emissions to 18% of 1990 levels, compared to 5% in the first commitment period.

The Paris Agreement on Climate Change charted a new course in the efforts to combat the crisis. It came into force in 2016 and improved upon and replaced the Kyoto Protocol. The core objective is strengthening the global response to the threat of the climate crisis by keeping the rise of global temperature this century well below 2°C above pre-industrial levels and to pursue efforts to limit the rise to 1.5°C. The Agreement also aims at enhancing the ability of countries to deal with the impact of the climate crisis and at making the flow of finances consistent with a low GHG emission pathway. The nationally determined contributions (NDC) of countries are at the heart of the Agreement.

The gloomy probability forecast of limiting the rise of global temperature sets the sombre background to the climate talks at COP26. As the leaders of the world congregate, they may well remember the words of great Scottish planner and conservationist, Patrick Geddes, “Think globally; act locally.”

TKA Nair is former secretary, ministry of environment and forests; former principal secretary and adviser to prime minister Manmohan Singh; and managing trustee, Citizens India Foundation

Recent, media attention has focused on “de-extinction” efforts to bringing back extinct woolly mammoths. Meanwhile, elephants, their closest living relatives, are threatened in their natural habitats.

Humans have influenced the evolution of plants and animals that we have come in contact with throughout our existence. The size of horns of bighorn sheep in Canada has dropped by 20% because of hunting. Many fish have also decreased in size due to overfishing.

In Mozambique, hunting of African elephants for ivory to finance a long civil war has resulted in their populations declining by over 90%. Research by biologist Shane Campbell-Staton and his colleagues at Princeton University published in Science on October 21 found that hunting elephants for their tusks has driven them towards tusklessness.

Most African elephants have tusks. Before the 15-year conflict, fewer than 20% of female elephants were tuskless. Now poaching for ivory has resulted in more than half of female elephants lacking tusks. And it’s not just that tusked elephants are being hunted to death and that there are fewer around. The tuskless trait is selected in surviving elephants and is passed on to offspring that are also tuskless.

Researchers found that the tuskless trait is caused by a mutation on the X chromosome. It is fatal in male elephants but gives rise to tuskless female elephants.

By comparing genomes of tusked and tuskless elephants, Campbell-Staton and his team were able to identify two candidate genes which are probably involved in the formation of tusks. Interestingly, these genes have equivalent versions in humans that are responsible for our incisor teeth.

What is also worrisome is that these changes in appearances due to poaching are not encoded genetically. In other words, even if conservation efforts are successful in increasing the numbers of African elephants, it will take time for the proportion of tusked elephants to increase.

Poaching is a serious threat to large animals such as elephants and tigers that are prized for their tusks and pelts. These animals are also threatened by shrinking habitats due to encroachment by humans and the climate crisis.

Elephants are a keystone species. Tuskless female elephants eat different plants from tusked elephants. So, the change in the populations of elephants will also have long-term consequences on the entire ecosystem.

I can’t help but think about the loss of elephants with tusks in the context of the fanfare last month on a start-up reported as attempting to bring back woolly mammoths.

With the thawing of the Arctic, many well-preserved mammoths are being unearthed from ice. But even with these samples, DNA which is fragile is degraded and can’t be extracted in intact form. Scientists used DNA fragments to piece together the genetic blueprint of extinct woolly mammoths.

But many of the reports of reviving woolly mammoths are incorrect. There is a massive chasm between determining the DNA sequence of an animal and recreating it. What this start-up envisions doing is using relatively new gene-editing tools to insert some woolly mammoth genes into its nearest living relative, the Asian elephant.

This genetically modified elephant-mammoth hybrid will be implanted into a female elephant surrogate, which will give birth to offspring with certain genes for cold adaptation from mammoths. But because there are around 1.4 million differences in the genomes of Asian elephants and mammoths, the engineered animals that will be created will not be mammoths. They will still be elephants.

The goal of the project is to “rewild” a modern ecosystem, the Siberian tundra, with these cold-adapted elephants. There’s some data that reintroduction of large herbivores such as mammoths or elephants to the tundra might be good for restoring the environment, but no one has attempted an experiment of this scale before. The last woolly mammoth died around 4,000 years ago.

How healthy the genetically engineered elephants with mammoth genes will be, how well they will be adapted to their new environments, and what the long-term outlook for the project might be are not very clear. How many cold-adapted elephants will need to be created to sustain a population and how large a habitat will be required are also open to debate.

The Earth has undergone five earlier mass extinction events. In the Anthropocene, we are currently in the midst of the sixth. A 2019 United Nations report estimated that humans are pushing one million species towards extinction. We cannot save all of them. Who decides which ones are candidates for de-extinction?

In a research article published in Nature on October 20, zoologist Yucheng Wang of the University of Cambridge and his colleagues found that the main culprit for the disappearance of the woolly mammoth was rapid climate crisis which had caused their food sources to dwindle. Can we ensure that any mammoth-like elephants that are introduced will not die out rapidly due to the current crisis?

To be clear, I’m not opposed to de-extinction, but there should be well-defined objectives. De-extinction should not create a moral hazard problem providing a consequence-free excuse to continue destroying habitats and warming the planet. The primary goal should be to save species that exist right now or have become extinct in the last few years. Such species should be introduced only after robust public discussion. Candidate species could include the Balinese tiger or the northern white rhinoceros.

The crux of the matter is this. For each species to exist on the planet, there needs to be a conducive environment. The goal of de-extinction should not be to create a Jurassic Park type zoo, but to reintroduce an organism that has a real shot at thriving in a sustainable habitat. If such a habitat does not exist, then we will only briefly introduce species that become extinct again.

Anirban Mahapatra, a microbiologist by training, is the author of COVID-19: Separating Fact From Fiction

The PM-Ayushman Bharat Health Infrastructure Mission (PMABHIM) lays out a comprehensive and systematic plan to build a fairer, healthier, more health-secure India for all. Its launch marks a historic step in India’s onward march to build health system resilience, achieve universal health coverage (UHC), and strengthen health, social and economic security.

In design and focus, PMABHIM aims to enhance capacity at all levels of India’s health system, filling gaps exposed by the Covid-19 pandemic. It comes with an additional 641 billion investment to strengthen national and sub-national public health systems, including core capacities of the International Health Regulations, the bedrock of national, regional and global health security.

PMABHIM’s launch comes a month after ministers of health from across the World Health Organization (WHO) South-East Asia Region committed to seize what is a once in century opportunity to build back better essential health services to achieve UHC and the health-related Sustainable Development Goals (SDGs).

In the region and globally, PMABHIM marks a bold declaration of commitment and intent. How?

First, the Mission explicitly recognises that public health is a public good that requires public action. Market forces alone cannot deliver.

Second, the Mission aims to bring health closer to communities, building on the focus and success of the National Health Mission and Ayushman Bharat, the largest global initiative to attempt to achieve UHC.

Third, the Mission breaks new ground by building regional hubs of the National Center for Disease Control (NCDC), significantly expanding the number of viral diagnostic laboratories in the country.

PMABHIM‘S plan to increase bio-security preparedness, strengthen pandemic research, and support the creation of a regional research platform for the South-East Asia Region are welcome. So too is the plan to set up nine Bio-Safety Level III Laboratories and four regional National Institutes of Virology.

The strengthening of all divisions of the NCDC is a laudable and long-awaited development. Alongside other components of PMABHIM, it will substantially boost core public health capacities required to prepare for, prevent and respond to additional waves of Covid-19, as well as other health emergencies.

Efforts to strengthen India’s Integrated Health Information Platform (IHIP) — including through an expanded information technology (IT) network — are also vital, and will increase surveillance and data flow, linking diagnostic laboratories and isolation hospitals, and enhancing local disease tracking.

The establishment of a National Institution and Platform for One Health, which will be linked to other national and international platforms, is a welcome initiative. WHO has long advocated a multi-sectoral and trans-disciplinary approach to addressing public health threats at the human-animal-ecosystem interface, including to prevent and combat anti-microbial resistance, one of the Region’s eight flagship priorities.

And while PMABHIM aims to strengthen capacity at all levels of care, including emergency care, it pays specific attention to critical infrastructure and resource needs at the primary level — where most people’s health needs should be met, and where the foundations of health system resilience are built.

PMABHIM’s focus on primary and secondary care will enhance equity in access and quality of care for India’s poor and vulnerable, promoting a social and economic recovery that is fairer, more resilient and sustainable.

Additional investments planned by PMABHIM at district and sub- district levels will complement existing primary health care interventions and strengthen decentralised health systems across the country, especially in states with relatively weak health systems – where most funds will be targeted.

In more than 600 districts, critical care hospital blocks of 50-100 beds are set to be established, enabling district level services to meet and respond to public health emergencies, while also maintaining essential health services – one of the Region’s key points of focus throughout the pandemic response.

Local-level capacities will be further strengthened by the creation of 730 high-quality laboratories at district and block levels, which will be connected to the IHIP. In the Region and across the world, the pandemic has shown how delays in diagnosis compromise early detection and treatment and can lead to widespread community transmission.

PMABHIM’s launch marks a new chapter in India’s ongoing Covid-19 response, and in its commitment to advance health equity, achieve UHC and strengthen health security. It is aligned with and reflects Region-wide efforts to grasp this historic opportunity to strengthen and transform health systems, with a focus on orienting them towards primary health care, leaving no one behind.

Increased investments in human resources for health will complement PMABHIM's focus and drive while at the same time promote additional social and economic benefits, such as poverty reduction, gender equality and decent employment. It makes a bold promise, which it is incumbent on all stakeholders to monitor and deliver, including through frequent consumer and social household surveys. WHO stands committed for a fairer, healthier, more self-reliant, and secure India for all.

Poonam Khetrapal Singh is regional director, WHO South-East Asia

Data is considered a global gold standard in policymaking. Over decades, experts and researchers have proven beyond doubt that gathering more data about a particular social, governmental or economic problem helps in more focused interventions because of better understanding about the causes of the ill, and the potential victims or beneficiaries.

The only exception, it appears, is caste. For seven decades, India has made policies that are either caste-blind or aimed at helping marginalised castes, but without any hard data on the numbers of castes other than Dalits.

This lack of data on the relative strengths of castes has now fuelled the demand for a caste census – the first since Independence – that has the potential to not just realign social realities and blunt the still-ubiquitous power of upper-castes but potentially redraw political dynamics.

The demand for a caste census is the third major issue redefining what we think of caste and government policy in India today – the others being the Supreme Court case on reservation in promotion and the debate on quotas for the Economically Weaker Sections (EWS), discussed previously here and here.

In 1950, the Indian Constitution set forth a bold mechanism to uplift the scheduled caste (SCs) and scheduled tribes (STs), whose literacy languished in single digits and social condition was mired in the evils of untouchability and administrative neglect. The Constitution mandated reservations for these marginalised groups in education and government jobs.

All subsequent census counted these two communities separately, as it did religious minorities. This was a reversal of British policy of counting each caste separately, though some scholars have later raised questions about the accuracy of these counts given that it is relatively complex for an enumerator to verify someone’s caste in a country like India.

The lack of data on the relative strengths of castes – except the SCs – had two distinct consequences.

One, it forced government policy to be based either on projections from the 1931 census or other official sample surveys without a physical hand count like the census. When the Mandal Commission recommended reservations for Other Backward Classes (OBC) in its report, it relied on similar estimates to peg the strength of the OBCs at 52%. There was no official data on just how much of India is lower-caste, and it stymied not just policial and social mobilising but also academic research.

Two, the practice of counting only SCs visiblised the most marginalised and put the burden of caste on them. Caste in India started to mean only SCs, and later OBCs, whereas caste is kept alive by the so-called upper caste and dominant groups. It also helped these upper-caste communities claim the caste-less bracket of “general category” and cemented their caste-begotten gains in the name of merit and equality. It helped reverse the merit debate – now upper-caste communities with a historic head-start and assistance from discriminatory practices could claim equality in their fight to end reservations for the most vulnerable groups.

A direct consequence of this phenomenon has been increasingly visible over the last decade as dominant groups have attempted to claw back their social dominance by demanding reservations. But as Jats, Patels and Marathas hit the streets for quotas, did we know what percentage of the population they make up, or what their social and economic indices are? No.

A caste census can change this. Of course, such a practice can be fraught with problems initially – will enumerators have to be retrained? Which castes will they come from? How will they verify caste data? Will there be a check? How to ensure people don’t return wrong data out of fear or aspiration? – but like other firsts, the general election comes to mind, it shouldn’t stop a good step.

Moreover, the government has repeatedly said the 2011 socio-economic and caste census was riddled with errors. A good place to start would be to list these errors, and start from there.

The implications of a full caste census are manifold. It will give us more accurate data on the strengths of communities and help in policymaking. We know anecdotally that upper-castes continue to dominate education and employment, but will it be borne out by data? It will show exactly where reservation has succeeded and where it has been allowed to fail. It will spotlight exactly which communities are able to take the advantage of the general category. It may even show us that caste exists across faiths, if the enumerators allow Dalit Christians and Muslims to record their caste and acknowledge it.

There is, to be sure, a political consideration animating the fight. Parties that gained strength during the 1990 Mandal movement and counted dominant OBC groups among their support base think the churn of a caste census can help them regain constituents wooed away by the Bharatiya Janata Party’s broader appeal over the last seven years. Whether this will happen is unclear; after all non-dominant OBCs moved to the BJP due to a complex web of ground-level social and economic factors.

But political dynamics aside, a caste census can radically alter our understanding of Indian social realities. Some fear it can further cleave society on caste but as numerous atrocities show every year, such rifts already exist. Equally, a turning down of the demand will also tell us something instructive about which groups control policymaking and take decisions.

The World Health Organization (WHO) this week, once again held off on deciding whether to grant Bharat Biotech’s Covaxin an emergency use license. The United Nations (UN) body has sought more clarifications and said its experts will meet again on November 3. This comes at a time when India’s independent drug regulator too has taken unusually long over a separate approval concerning the same vaccine. The Drugs Controller General of India (DCGI) is yet to accept the Subject Expert Committee’s (SEC) recommendations that the vaccine be given to children aged 2 and above. Both decisions are significant for India: The WHO approval could determine if people who have taken the shot are covered under vaccine mandates in other countries; and the DCGI decision will determine if the country could begin vaccinating children soon.

The WHO approval process began with a rolling review more than three months ago. The company said in late September that it expects a decision soon, as did several experts from the Government of India and WHO. The UN body’s latest vaccine status report on October 20 too said an announcement is likely this month. Similarly, in the case of the approval for children, the SEC recommendation was announced on October 12. Typically, DCGI has accepted SEC suggestions regarding Covid-19 vaccines in a matter of days. This may be par for the course since regulatory agencies approve pharmaceutical products after pouring over scientific data. In the case of coronavirus vaccines, the focus on due diligence is as important as the urgency to quicken the approvals because haste can impact public confidence.

But so can an inordinate delay. The delays over the approvals to Covaxin are bound to lead to questions. This is particularly a risk because Covaxin’s approval in adults too began controversially. Although the vaccine was eventually established to be safe and effective, there was palpably higher hesitancy among health workers to take the dose in the early days of the roll-out. India now needs to avoid a repeat of this when it comes to Covaxin’s acceptance among children. To do that, WHO, DCGI and Bharat Biotech must be transparent about two key questions: Why have the processes taken so long? And if there were issues, how were they addressed? This will be crucial since Covid-19 vaccine hesitancy has underscored the need for the messaging to be measured: Risks cannot be overblown, and benefits cannot be understated. Lack of transparency threatens to do both.

Rain and favourable wind might have delayed the onset of winter pollution in Delhi, but air quality forecasts for the coming days suggest that the Capital is headed towards an air emergency, this newspaper reported on Wednesday. This expected change in the air quality has been attributed to two reasons: A spike in stubble fires and Diwali (November 4). The Indian Institute of Tropical Meteorology’s forecast said the contribution of stubble smoke in Delhi’s PM 2.5 (particulate matter with diameter less than 2.5 micrometres) levels is expected to reach around 65% by the first week of November. The current contribution of farm fires to Delhi’s PM is about 40%. The delayed withdrawal of monsoon from north India and the heavy post-monsoon showers in October resulted in the slow start to the stubble burning season this year. However, this does not indicate that there will be a drop in the cumulative numbers of fires in Punjab and Haryana, where farmers carry out the practice to clear their fields quickly for the next cropping season.

The warning about the beginning of another round of this annual crisis shows that there has been no concerted and united effort by the Centre (to bring all airshed states together to find a solution to the stubble burning problem) and the Delhi government, which has been promoting the Pusa bio decomposer, to tackle the issue. The ongoing farmers’ protests have added to the challenge. On Wednesday, the Delhi government launched the ‘Patake Nahi, Diye Jalao’ (Light diyas, not crackers) campaign to implement the Supreme Court ban on the use of conventional firecrackers.

As in every year, this winter will demonstrate whether the city government has done anything at all to tackle the other sources of pollution (industrial pollution, garbage burning, leaf burning, and dust control), and the effectiveness of its pollution surveillance system. Only deeper and timely emission cuts across sectors can keep pollution levels under check in the Delhi-National Capital Region.