Editorials - 25-10-2021


காமன்வெல்த், நேட்டோ, ஜி20, ஆசியான், சார்க் போன்ற
 பன்னாட்டுக் கூட்டணிகளின் காலம்  முடிவடைந்துவிட்டது என்று தோன்றுகிறது. இது நாற்கரக் கூட்டணிகளின் காலம்.

பிரேசில், ரஷியா, இந்தியா, சீனா, தென்னாப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகள் இணைந்து "பிரிக்ஸ்' கூட்டணி ஏற்படுத்திக்கொண்டதைத் தொடர்ந்து சிறிய கூட்டணிகள் பல சர்வதேச நாடுகளுக்கிடையே உருவாகத் தொடங்கின. சமீபத்தில் இந்தியா, அமெரிக்கா, ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா ஆகிய நான்கு நாடுகள் இணைந்து ஏற்படுத்திக்கொண்ட "க்வாட்' நாற்கரக் கூட்டணியும் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ஆஸ்திரேலியா இணைந்து உருவாக்கிக்கொண்ட "ஆக்கஸ்' முத்தரப்புக் கூட்டணியும் சர்வதேச அரசியலில் புதிய  முனைப்புகள். 

இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கரின் இஸ்ரேல் விஜயத்தையொட்டி புதியதொரு கூட்டணி உருவாகியிருக்கிறது. மத்திய கிழக்கு ஆசிய நாடுகளை மையப்படுத்தி உருவாகியிருக்கும் "க்வாட்' போலவே இதுவும் ஒரு நாற்கரக் கூட்டணி. 
அமெரிக்கா, இஸ்ரேல், இந்தியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம் இணைந்து உருவாக்கியிருக்கும் இரண்டாவது 'க்வாட்' சர்வதேச அளவில் பர
பரப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. மேற்கு ஆசிய அரசியலில் இந்தக் கூட்டணியின் தாக்கம்  காணப்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.  
இஸ்ரேல் சென்ற வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கர் அந்நாட்டின் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் யாயிர் லபிட்டுடன் நடத்திய பேச்சுவார்த்தையைத் தொடர்ந்து இரு நாடுகளுக்கும் இடையே தடையற்ற வர்த்தக உடன்பாடு ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகரித்திருக்கிறது. அந்த சந்திப்பைத் தொடர்ந்து புதிய நாற்கரக் கூட்டணியின் காணொலி மாநாடும் நடைபெற்றிருக்கிறது. அந்தக் கூட்டணியில் உள்ள ஏனைய மூன்று நாடுகளுடனும் கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் உறவு வலுப்பட்டிருப்பதன் பின்னணியில் இந்தக் கூட்டணி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 

முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் நிர்வாகத்தின் முனைப்பு காரணமாக ஐக்கிய அரபு அமீரகம், பஹ்ரைன், மொரோக்கோ, சூடான் ஆகிய நாடுகளுக்கும் இஸ்ரேலுக்கும் இடையேயான உறவு சீரமைக்கப்பட்டது. ஆப்ரகாம் ஒப்பந்தம் என்பதன் அடிப்படையில் அந்த நாடுகள் தங்களது விரோதத்தை மறந்து ராஜாங்க உறவை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. யூதர்களுக்கும் இஸ்லாமியர்களுக்கும் பொதுவான தேவதூதர் ஆப்ரகாம் 
என்பதால் அவரது பெயரில் அந்த ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்தப்பட்டது.
வளைகுடா அரபு நாடுகளுடனும் இஸ்ரேலுடனும் தனித்தனியாக இந்தியா தனிப்பட்ட முறையில் சுமுகமான உறவைக் கொண்டிருப்பதால் அமெரிக்கா, இஸ்ரேல், ஐக்கிய அரபு அமீரகம் ஆகியவற்றுடன் புதிய கூட்டணியில் இடம்பெறுவது இந்தியாவுக்கு பிரச்னையாக இருக்கப்போவதில்லை. அதன்மூலம் மத்திய கிழக்கு ஆசியாவில் இந்தியாவின் நலனை பாதுகாக்கவும் முடியும்.

புதிதாக ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் இரண்டாவது நாற்கரக் கூட்டணியால் அமெரிக்க - இந்திய உறவு மேலும் வலுவடையும். அதன்மூலம், சீனாவை ஓரளவுக்கு அடக்கிவைக்க முடியும். 80 லட்சத்துக்கும் அதிகமான இந்தியர்கள் வளைகுடா நாடுகளில் பணிபுரிகிறார்கள். அப்படியிருந்தும் மேற்கு ஆசியாவிலோ மத்திய கிழக்கு ஆசியாவிலோ அதிகாரபூர்வமாக  இதுவரை எந்த பிராந்திய அரசியல் கூட்டணியிலும் நாம் இணையவில்லை. இப்போது அரபு நாடுகளுக்கும் இஸ்ரேலுக்கும் உறவு ஏற்பட்டிருக்கும் நிலையில் இந்தியா அதிகாரபூர்வமாக மத்திய கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுடன் தன்னை இணைத்துக் கொள்வது அவசியமாகிறது. 

இந்திய ஏற்றுமதிகளுக்கு மத்திய கிழக்கு ஆசியா ஏற்கெனவே ஒரு முக்கியமான சந்தையாக இருந்து வருகிறது. நெருக்கமான உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் படித்த இந்திய இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கித் தர முடியும். இஸ்ரேலின் மேம்பட்ட தொழில்நுட்பப் பொருளாதாரம் இந்தியாவுக்கு வழிகாட்டக்கூடும். கச்சா எண்ணெய் பொருளாதாரத்திலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டு பல்வேறு துறைகளில் விரிவாக்கம் அடைய விரும்பும் வளைகுடா, அரபு நாடுகளின் தகவல் தொழில்நுட்பம், செயற்கை நுண்ணறிவு, கணினித் தொழில்நுட்பம் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் இந்திய நிறுவனங்கள் பெரும்பங்கு வகிக்க முடியும். 

இந்தியா, மத்திய கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுடன் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் இந்தப் புதிய நாற்கரக் கூட்டணியால் சில 
பிரச்னைகள் எழக்கூடும். ஆப்கானிஸ்தானில் தலிபான்களின் ஆதிக்கம் ஏற்பட்டிருப்பதைத் தொடர்ந்து நமது நலனைப் 
பாதுகாக்க ஈரானுடனான நட்பு அவசியம். ஷியாக்களின் நாடான ஈரானும், வளைகுடா நாடுகளும், இஸ்ரேலும் ஒன்றிணைய 
முடியாதவை. இஸ்ரேல் - அரபு நாடுகள் உறவும்கூட இப்போதுபோலவே தொடருமா என்பதும் தெரியாது. அதனால் இந்தியாவின் அணுகுமுறை மிகவும் கவனமாக இருந்தாக வேண்டும்.

அதேபோல, அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரை எந்தவொரு கூட்டணியும் நட்பும் அவர்களுக்குச் சாதகமாக இருப்பதற்காகத்தானே தவிர, மற்றவர்களைப் பாதுகாப்பதற்காக அல்ல என்பதை நாம் உணரவேண்டும். சமீபத்தில் அமெரிக்காவின் துணை வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் வென்டி ஷெர்வ்னன், உஸ்பெகிஸ்தான் இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளுக்கு வந்திருந்தார். பாகிஸ்தானில் தலைமை ராணுவ தளபதி கமர் பாஜ்வாவை சந்தித்தது மட்டுமல்ல விரைவிலேயே அமெரிக்க அதிபர் ஜோ பைடன், பிரதமர் இம்ரான்கானை அழைத்துப் பேசுவார் என்றும் தெரிவித்தார்.  இந்தியாவுடன் நாற்கரக் கூட்டணி அமைத்துக்கொண்டது போலவே, பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான், உஸ்பெகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளை இணைத்து இன்னொரு நாற்கரக் கூட்டணியை உருவாக்கும் முயற்சியில் அமெரிக்கா இறங்கியிருக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடலாகாது.

ஒன்பது மாவட்டங்களில் மொத்தமுள்ள இடங்களுக்கும், இருபத்தெட்டு மாவட்டங்களில் காலியாக இருந்த இடங்களுக்கும், உள்ளாட்சித் தோ்தல் இரண்டு கட்டங்களாக நடைபெற்று, வாக்கு எண்ணிக்கை முடிந்து வெற்றி பெற்றோா் பதவியும் ஏற்றுவிட்டனா்.

153 மாவட்ட கவுன்சிலா்,1421 ஒன்றிய கவுன்சிலா், 3,007 ஊராட்சிமன்றத் தலைவா், 23,211 ஊராட்சி வாா்டு உறுப்பினா் என்று நான்கு பதவியிடங்களுக்கு மொத்தம் 27,792 உறுப்பினா்களைத் தோ்ந்தெடுப்பதற்கு இந்தத் தோ்தல் நடைபெற்றது. மொத்தமுள்ள 27,792 இடங்களுக்கு 80,819 போ் போட்டியிட்டனா்.

இதுவரை கூட்டணியாகத் தோ்தலைச் சந்தித்த சில அரசியல் கட்சிகள் தங்கள் பலத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் விதமாகக் கூட்டணியைத் தவிா்த்துத் தனியாகப் போட்டியிட்டன. பல சுயேச்சைகளும் தங்கள் செல்வாக்கைக் காட்ட களத்தில் குதித்தனா். இதனால் போட்டி கடுமையாக இருந்தது.

ஒரு பதவிக்கு 7 பேருக்கு மேலும் போட்டியிட்ட இடங்களும் உண்டு. ஊராட்சி உறுப்பினா்களின் பதவி 2016 இல் முடிவடைந்த நிலையில் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு நடைபெற்ற தோ்தல் என்பதால் மிகுந்த எதிா்பாா்ப்பு இந்தத் தோ்தலுக்கு இருந்தது. எதிா்பாா்த்தது போலவே தோ்தலும் பரபரப்பாக நடைபெற்று முடிந்தது.

இந்தத் தோ்தலில் படித்துப் பட்டம் பெற்ற இளையோா் பலா் போட்டியிட்டனா். பதவி சுகம் கண்ட முதியோரும் போட்டியிட்டனா். அதிலும் பெண்களின் எழுச்சி பேரெழுச்சியாக இருந்தது. ஒதுக்கீடு காரணமாக வேட்பாளராகப் பல பெண்கள் களத்தில் இருந்தனா். இருந்தாலும் பெண் வேட்பாளா்களின் பின்புலமாகத் தந்தையோ கணவனோ இருந்தனா் என்பதுதான் உண்மை.

ஒரு வாக்கு மட்டும் பெற்றவா்களும் உள்ளனா். ஒரு வாக்கு வித்தியாசத்தில் வென்றவரும் உள்ளாா். ஒரு வாக்கில் தோற்று தோல்வியை ஒத்துக்கொண்டவரும் உள்ளாா். முந்நூற்றுக்குமேல் வித்தியாசம் இருந்தும் தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளதவா்களும் உண்டு. சமவாக்குப் பெற்று குலுக்கலில் தோற்றவருமுண்டு; வென்றவருமுண்டு.

இருபத்திரண்டு வயது இளம்பெண்ணும் வென்றிருக்கிறாா்; தொண்ணூறு வயது மூதாட்டியும் வாகை சூடியிருக்கிறாா். மாற்றுத் திறனாளி தம்பதியும் வென்றுள்ளனா். ஒரே குடும்பத்தைச் சோ்ந்தவா்களும் வெற்றி பெற்றுள்ளனா். சிறையில் இருந்துகொண்டு ஜெயித்தவரும் இருக்கிறாா். சுயேச்சைகளும் வென்றுள்ளனா். கட்சி வேட்பாளா்களும் தோற்றுள்ளனா்.

‘என்னைக் கிணற்றில் தள்ளிவிட்டாா்களே ‘என்று தரையில் புரண்டு தோல்வி கண்டு துவண்டவரும் உண்டு. தோல்வியைத் துச்சமாக நினைத்துத் துண்டை உதறித் தோளில் போட்டுக்கொண்டு நடந்தவா்களும் உண்டு. பல இடங்களைப் பாா்க்கும்போது பரம்பரையாக ஒரு குடும்பத்தைச் சாா்ந்தவா்களே வெற்றி பெற்றுள்ளதை அறிய முடிகிறது.

நான்கு சின்னங்களிலும் வாக்களித்தவா்களும் உண்டு. முந்நூற்றுக்குமேல் வாக்கு வித்தியாசம் இருந்த இடங்களிலும் மறுஎண்ணிக்கை வேண்டும் என்று அடம்பிடித்த வேட்பாளா்களும் உண்டு. கூரையின் மேல் ஏறி நின்று தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போவதாக மிரட்டிய ஆதரவாளா்களும் உண்டு.

முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டு சா்ச்சையான இடங்களும் உண்டு. இதனால் வாக்கு எண்ணிக்கை நாற்பது மணி நேரத்துக்கு மேலாகி உணவு, தண்ணீா் சரியாகக் கிடைக்காமல் அவஸ்தைப்பட்ட தோ்தல் அதிகாரிகளும் உண்டு.

மொத்தம் 3,346 உறுப்பினா்கள் போட்டியின்றித் தோ்ந்தெடுக்கப் பட்டுள்ளனா். இதில் ஊராட்சித் தலைவா்களும் ஊராட்சி வாா்டு உறுப்பினா்களும் அடங்குவா். ஆனால் மாவட்ட கவுன்சிலரோ, ஒன்றிய கவுன்சிலரோ போட்டியின்றித் தோ்ந்தெடுக்கப்படவில்லை. இந்த இரு பதவிகளும் கட்சி அடிப்படையில் வேட்பாளா்கள் நிறுத்தபட்டது அதற்குக் காரணமாக இருக்கவேண்டும்.

போட்டியின்றித் தோ்ந்தெடுக்கப்படுவதானால் ஒருவா் மிகுந்த செல்வாக்கு உள்ளவா்களாக இருக்கவேண்டும். சாதி,பணம், சேவை மனம் இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றோ பலவோ கொண்டவராக இருக்கவேண்டும். சில இடங்களில் பதவிகள் ஏலம் விடப்பட்டதாகவும் செய்திகள் வந்தன.

முன்பெல்லாம் ஊராட்சித் தோ்தல் என்றால் ஊரில் உள்ள ஒரு பெரிய மனிதா் போட்டியிடுவாா். அவரைப் போட்டியின்றித் தோ்ந்தெடுப்பா். பெரிய மனிதா் என்றால் வயதில் பெரியவா்கள் மட்டுமல்ல; சொல்லிலும் செயலிலும் தியாகத்திலும் உத்தமமானவா்கள். அப்படிப்பட்டவா்கள்தான் அன்று பொதுவாழ்வில் இறங்கினா். ஆனால் இன்று அப்படியில்லை. அடிதடிக்கு அஞ்சாதவா்களே பொதுவாழ்வில் பெரியவா்களாகக் காட்சி தருகிறான்.

பல சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளைக் கொண்ட இத்தோ்தலில், ‘யாரும் பணம் தராததால் யாருக்கும் வாக்களிக்கவில்லை’ என்று ஒருவா் வாக்குச் சீட்டில் எழுதியிருந்த வேதனையான செய்தியும் வெளிப்பட்டது. இதனை ஒரு தனி மனிதனின் கிறுக்கல் என்று தள்ளிவிட முடியாது. தோ்தல் என்றால் பணத்தை எதிா்பாா்க்கிற பெரும்பாலோரின் குமுறலாகத்தான் இதனை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

முந்தைய தோ்தல்களில் பணம் வாங்கிப் பழகியவா்கள் ஊராட்சித் தோ்தலிலும் எதிா்பாா்ப்பதில் வியப்பில்லையே. தங்கள் கட்சி தோற்றுவிடக் கூடாது என்பதற்காகக் கொடுத்துப் பழக்கிய கொடுமையின் விளைவு இது.

இப்படிப் பணத்தைச் செலவழித்து வெற்றிபெறும் வாா்டு உறுப்பினா் முதல் மாவட்ட கவுன்சிலா்வரை யாருக்கும் அரசுச் சம்பளம் உண்டா என்றால் அதுதான் இல்லை. கூட்டம் நடக்கும்போது மட்டும் படி வழங்கப்படும். அதுவும் குறைந்த அளவுதான் கிடைக்கும். ‘அதற்காகவா இவ்வளவு செலவு செய்கிறாா்கள்? என்னே சேவை மனப்பான்மை’ என்று ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். பல வகைகளில் பண் சம்பாதிக்கும் உரிமை இந்தப் பதவியினால் கிடைக்கிறது.

நாட்டில் நல்லாட்சி மலா்வதற்கு ஊராட்சி அனுபவம் கைகொடுக்கும் என்று நினைத்த நம் முன்னோா் எண்ணம் சரியா, தவறா என்பது போகப்போகத்தான் தெரியும்.

 

இந்தியாவை ஆங்கிலேயா்கள் கொள்ளை அடித்தாா்கள், சூறையாடினாா்கள் என்பதெல்லாம் வரலாற்று வேதனையாக இருந்தாலும், அவா்கள் இந்தியா என்ற நவீன கட்டமைப்பை ஏற்படுத்த ஆற்றிய பணி அளப்பரியது.

ஆங்கிலேயா்கள், தங்களை எதிா்த்த பெரிய அரசுகளையும் சிறிய பாளையக்காரா்களையும் அழித்தாலும், தங்களுக்கு அடிபணிந்த உள்ளூா் அரசுகளுக்கும் பாளையங்களுக்கும் ஜமீன்தாா்களுக்கும் அவா்களால் பிரச்னை எதுவும் எழவில்லை.

நிலத்தை ஏக்கா் என்றும் அந்த ஏக்கருக்கு 100 சென்ட் என்றும் வகைப்படுத்தி, நில உரிமையாளா்களுடைய உரிமைகளை ரெவின்யூ செட்டில்மென்ட் செய்து அதை வசூலிக்க மாவட்டந்தோறும் கலெக்டா் என்கிற மாவட்ட ஆட்சியாளரை ஏற்படுத்தி, துணை ஆட்சியா், தாசில்தாா், கிராமந்தோறும் கணக்குப்பிள்ளை, கா்ணம், தலையாரி என ஒவ்வொரு அங்குல நிலத்திற்கும் பிரிட்டிஷ் ராணியின் அதிகாரத்தைக் கொண்டு சென்றது பிரிட்டிஷாரின் சாமா்த்தியம் மட்டுமல்லாது, சாதனையும் கூட.

ஆட்சியாளா்களுக்கு வாரிசு இல்லாவிட்டால் அரசையும், ஜமீன்களையும் விழுங்கிய பிரிட்டிஷ் அரசு, சாமானிய மக்களின் சொத்துகளை தொடவே இல்லை. ஆனால் தனிமனிதா்கள் சொத்து வாங்கும்போதும், விற்கும் போதும் அதை முறையாகப் பதிவு செய்ய பதிவுத்துறை ஏற்படுத்தியது. அப்படிப் பதிவு செய்ய அரசுக்கு முத்திரைக் கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் என விதியை ஏற்படுத்தியது. பத்திரப்பதிவு சட்டமும் முத்திரை சட்டமும் உருவானது.

கிழக்கிந்திய கம்பெனி அதிகாரிகளின் வட்டத்தில் பரவலாக இருந்த லஞ்சம், இந்தியாவின் மூலைமுடுக்குகளில் எல்லாம் பரவியதற்கு பதிவுத்துறை ஒரு முக்கிய காரணம். அதாவது வெளியே இருந்து வந்த வெள்ளையன் இங்கிருந்த இந்தியா்கள் தங்கள் நிலங்களை கைமாற்றுவதற்கு அரசுக்கு கப்பம் கட்ட வேண்டுமென்ற முறையைக் கொண்டுவந்தான் (இந்தியாவின் முதல் ஜிஎஸ்டி?).

அதைவிடக் கொடுமை, அன்றுவரை மன்னா்களே இலவசமாகத் தீா்ப்பு வழங்கியதை மாற்றி, ‘அதாலத்’ என்ற பெயரில் நீதிமன்றங்களை ஏற்படுத்தி நீதி பெறுவதற்கு மக்கள் அரசுக்கு முத்திரைக் கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் என நீதிமன்றம் முத்திரை கட்டணத்தை ஏற்படுத்தியது.

எவ்வளவு குறைகள் சொன்னாலும் அதுவரை வாக்காலும், பட்டயங்களாலும், அரசு சாசனங்களாலும், கல்வெட்டுகளாலும் மட்டுமே ஏற்படுத்தப்பட்ட நில பரிமாற்றங்களை வகைப்படுத்த பிரிட்டிஷ் அரசு ஏற்படுத்திய நில வரித்துறை, பதிவுத்துறை, முத்திரை சட்டம் ஆகியவை நவீன இந்திய அரசின் அடிப்படை என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

அன்றைய காலகட்டத்தில் 100 ரூபாய் அதிக மதிப்போடு இருந்ததால், 100 ரூபாய்க்கும் மேற்பட்ட அசையாச் சொத்து நில பரிமாற்றங்களுக்கு உரிய முத்திரை கட்டணம் செலுத்தி பதிவுத்துறையில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டுமெனவும், அப்படி செய்யாவிட்டால் அந்த நில பரிமாற்றங்கள் செல்லாது எனவும் நில பரிமாற்ற சட்டம், முத்திரைச் சட்டம், பதிவுச் சட்டம் வலியுறுத்துகின்றன.

பதிவுச் சட்டம் அமலுக்கு வந்த பிறகு நிலங்களை வாங்குவதும், விற்பதும் முறைப்படுத்தப்பட்டு எளிமையாக்கப்பட்டன. கிரயம் கொடுப்பவா் முத்திரைத்தாளில் கிரயப் பத்திரம் எழுதி உரிய கட்டணம் செலுத்தி அதற்கு சரியான நகல் எடுத்து அலுவலகத்தில் வைத்துக்கொண்டு, அதற்கு ஆண்டுவாரியாக வரிசைப்படி பத்திர எண் கொடுத்து, சம்பந்தப்பட்டவா்களிடம் அசல் பத்திரத்தை கொடுத்து விடுவாா்கள். இதுதான் ‘அசல் பத்திரம்’ அல்லது ‘தாய் பத்திரம்’.

இந்தப் பத்திரத்திற்கு யாா் வேண்டுமானாலும் மனுசெய்து ‘சா்டிபிகேட் காப்பி’ பெற்றுக்கொள்ளலாம். பின்னால் கிரயம் வாங்குபவா்கள், பத்திரப்பதிவுத் துறையில் வாங்கும் சொத்துக்கு வில்லங்கம் பாா்த்து சொத்து வாங்கும் நடைமுறையும் உள்ளது.

அதாவது நீங்கள் வாங்கும் சொத்தின் கிராமத்தின் பெயா், சா்வே எண், விஸ்தீரணம் ஆகியவற்றை உரிய படிவத்தில் எழுதிக்கொடுத்து எந்த ஆண்டு முதல் எந்த ஆண்டு வரை வில்லங்க சா்டிபிகேட் வேண்டுமென விண்ணப்பித்தால், அந்த குறிப்பிட்ட காலத்தில் அந்த சொத்தில் ஏற்பட்ட அனைத்துப் பதிவுகளும் அடங்கிய சா்டிபிகேட் சாா்பதிவாளரால் வழங்கப்படும். அதாவது, வில்லங்க சா்ட்டிபிகேட் என்பது ஒரு மனிதனின் ஜாதகத்திற்கு சமமானது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலும் கூட வில்லங்க சான்றிதழ் எடுக்கலாம்.

ஒரு சொத்துக்கு வில்லங்கம் இருக்கிா, இல்லையா என்று பாா்க்கும் போது அதில் உள்ள பதிவு செய்யப்பட்ட முன் கிரயங்கள், அடமானங்கள், இப்பொழுது கிரய ஒப்பந்தங்கள் கூட துலங்கும். அரசு வரி பாக்கிக்காக செய்யப்படும் ஜப்தியும் துலங்கிவிடும். ஆனால் நீதிமன்றங்கள் வழங்கும் ஜப்தி அல்லது கடன் வாங்குபவா்கள் வங்கியில் வைக்கும் பத்திரங்கள் (டெபாஸிட் ஆஃப் டைட்டில் டீட்ஸ்) துலங்காமல் இருந்தது.

நான் சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக இருந்தபோது, நீதிமன்றம் ஜப்தி செய்த சொத்துகளும் பத்திர வைப்பு அடமானங்களும் வில்லங்கத்தில் துலங்காமல் இருப்பதைப் பற்றி பேசினேன். அதனை உணா்ந்து, அப்போதைய சட்ட அமைச்சா் பொன்னையன், நீதிமன்ற ஜப்திகளை சாா்பதிவாளா் அலுவலகத்தில் பதிய வழிவகை செய்யும் சட்டத்திருத்தத்தை அடுத்த கூட்டத் தொடரில் கொண்டு வந்தாா்.

அதேபோல் பத்திரப்பதிவு ஆவணத்தையும் சாா்பதிவாளா் அலுவலகத்தில் பதிய வேண்டும் என்று நான் ஆலோசனை கூறியபோது, அமைச்சா் பொன்னையன் எனது யோசனையை கொள்கையளவில் ஏற்றுக் கொண்டதாகவும், மத்திய அரசுடன் கலந்து ஆவன செய்வதாகவும் உறுதியளித்தாா்.

இந்த ஆலோசனை பின்னாளில் சட்டம் ஆக்கப்பட்டு விட்டது என்பது மகிழ்ச்சியான செய்தி. இதேபோல் வில்லங்க சா்டிபிகேட் வாங்குவதில் பல நடைமுறை சிக்கல்களும், தேவையில்லாத பொருள் செலவும் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது பதிவுத்துறை கணினிமயமாக்கப்பட்டு விட்டதால், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டில் இருந்து வில்லங்க சா்டிபிகேட் எடுப்பது மிகவும் எளிதாகவும், செலவு குறைவானதாகவும் ஆகிவிட்டது.

இப்படி பதிவுத்துறை காலத்திற்கேற்ப தன்னை புதுப்பித்துக் கொண்டே இருந்தாலும், ஏற்கனவே மக்களுக்கு பதிவுத்துறையால் வழங்கப்பட்டு வந்த ஒரு முக்கியமான வசதி தற்போது பதிவுத்துறையில் இல்லை.

என் அலுவலகத்திற்கு வாடிய முகத்துடன் ஒரு பெண் வந்தாா். நடுத்தர குடும்பத்தைச் சோ்ந்த அந்தப் பெண்ணை ஒரு பணக்கார, செல்வாக்கு மிக்க குடும்பம் தனது மருமகள் ஆக்கிக் கொண்டது. ஒரு பெண் குழந்தைக்குத் தாயான அவள், கணவனின் தவறான நடத்தையை கண்டிக்க, வீட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டாள்.

குழந்தையுடன் நின்ற மிகச் செல்வாக்கான பணக்காரக் குடும்பத்தின் மருமகளுக்கு ஜீவனாம்சத்திற்கு வழியில்லை. ‘உங்கள் கணவரின் குடும்பச் சொத்து விவரங்களை கொண்டு வாருங்கள். மகளுக்கு இப்பொழுது உள்ள சட்டப்படி குடும்ப சொத்தில் பங்கு உண்டு, கேட்கலாம் அல்லது ஜீவானம்சம் கேட்கலாம்’ என்று சொன்னேன். கணவரின் சொத்து விவரங்களை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது என்று கேட்டாா் அந்த அப்பாவிப் பெண். ‘உங்கள் கணவரின் ஊரிலுள்ள சாா்பதிவாளா் அலுவலகத்திற்குச் சென்று ஒரு பத்திர எழுத்தரை என்னிடம் பேச சொல்லுங்கள்’ என்றேன்.

அவா் அங்கு சென்றாா். கணவரின் குடும்பப் பின்னணியை கேட்ட பத்திர எழுத்தா் தன்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று கைவிரித்து விட்டாா். வேறொரு அலுவலக பத்திர எழுத்தா் உதவ முன்வந்தாா். ஆனாலும் கிராமத்தின் பெயா், சா்வே எண், விஸ்தீரணம், பட்டா எண் இல்லாமல் எப்படி வில்லங்கம் எடுப்பது என்று விசனப்பட்டாா். ‘அதனால் என்ன, கணவரின் பெயரும், அவருடைய தந்தை, பாட்டனின் பெயா் தெரியுமே, அதை வைத்து ‘பெயா் வில்லங்கம்’ போடுங்கள்’ என்று சொன்னேன். ‘பெயா் வில்லங்கமா அப்படி என்றால்..’ என்று இழுத்தாா் பத்திர எழுத்தா்.

அதாவது வில்லங்கத்துக்கே வில்லங்கம் வந்துவிட்டது. பதிவுத் துறையின் கீழ்மட்டத்திலிருந்து, மேல் மட்டம் வரை பேசினேன் ‘பெயா் வில்லங்கம்’ என்று ஒன்றும் கிடையாது என்று பலா் அடித்துப் பேசினாா்கள். ஆனால் ஒருவா் மட்டும் ‘நாமினல் இன்டெக்ஸ்’ என்று முன்பு இருந்தது. கம்ப்யூட்டா் வந்த பிறகு அது வழக்கொழிந்து போய்விட்டது’ என்றாா் ஆணித்தரமாக.

சமீப காலம் வரை ஒரு பத்திரம் பதியப்படும்போது அதனுடைய விவரங்களை தனித்தனியாக பிரித்து பல புத்தகங்களில் எழுதுவாா்கள். அதில் ஒன்றுதான் ‘நாமினல் ரிஜிஸ்டா்’. ‘இன்ன பெயருடையவா், இன்ன பெயருடையவருக்காக இன்ன சா்வே நம்பரில், இன்ன பத்திரம் எழுதிக் கொடுக்கிறாா்’ என அப்பதிவேட்டில் தொகுக்கப்படும். அந்தப் பெயா்களும் அகரவரிசையில் அல்லது ஆங்கில எழுத்து வரிசையில் தொகுக்கப்பட்டிருக்கும். என்ன பெயா் என்று அந்தப் புத்தகத்தில் தேடினால் அதனடிப்படையில் தேவையான விவரத்தை எளிதில் கண்டுபிடிக்கலாம்.

இதை விட எளிது இந்த விவரங்களை கணினியில் கண்டுபிடிப்பது. தேடும் மென்பொருளில் ‘இந்த சாா்பதிவாளா் அலுவலகத்தில் உள்ள இந்தப் பெயருடைய, இன்னாா் மகனின் பத்திர நகல் வேண்டும் என கணினியைக் கேட்டால் உடனே அனைத்துத் தகவல்களும் வந்து விடும். அப்படி இருக்க கம்ப்யூட்டரில் தேவையான விஷயங்களை வைத்துக்கொண்டு ‘பெயா் வில்லங்கம்’ தர முடியாது என்று சொல்லும் பதிவுத்துறையைப் பாா்த்து சிரிப்பதா, அழுவதா என்று தெரியவில்லை.

அரசின் நிதிப் பற்றாக்குறையை ஈடுகட்டுவதற்காக வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஆவணங்களை ஏலம்விடுவதற்கு ‘பிரசார் பாரதி’ முடிவெடுத்திருப்பதாக வெளிவந்த செய்திகளையடுத்து, அது குறித்து தீவிரமான விவாதங்கள் நடந்துவருகின்றன. ‘நம் நாட்டின் விலைமதிப்பில்லாத ஆவணங்களை ஏலம்விடுவதற்கான நோக்கம்தான் என்ன? உடனடி விளக்கம் தேவை’ என்று பிரசார் பாரதியின் முன்னாள் முதன்மைச் செயல் அதிகாரியும் திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சியின் மாநிலங்களவை உறுப்பினருமான ஜவ்ஹர் சர்கார் தனது ட்விட்டர் பக்கத்தில் கேள்வியெழுப்பியிருந்தார். இது தொடர்பாக, மதுரை மக்களவை உறுப்பினர் சு.வெங்கடேசன், தகவல் மற்றும் ஒளிபரப்புத் துறை அமைச்சருக்குக் கடிதம் ஒன்றையும் எழுதியிருந்தார். வரலாற்று முக்கியத்துவத்துடன் பண்பாட்டு அடையாளங்களுமான ஒலி, ஒளிப் பதிவுகளைப் பாதுகாக்க வேண்டியது அரசின் முக்கியக் கடமைகளில் ஒன்றாகும். அரசியல், பொருளாதாரம் குறித்த விவாதங்களில் மட்டுமின்றி கலை, பண்பாட்டு விஷயங்களிலும் எதிர்க்கட்சிகள் கவனத்தோடு இருப்பதும் அரசின் முடிவுகளுக்கு உடனுக்குடன் எதிர்வினையாற்றுவதும் வரவேற்கத்தக்கது.

ஏல அறிவிப்பு தொடர்பான கேள்விகளுக்கு விளக்கம் அளித்துள்ள பிரசார் பாரதியின் தற்போதைய முதன்மைச் செயல் அதிகாரி சசிசேகர் வேம்பதி, எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம்சாட்டுவது போன்று எந்த முடிவும் எடுக்கப்படவில்லை என்று கூறியுள்ளார். ஒளிபரப்பு உரிமை குறித்த சமீபத்திய அறிவிக்கை தவறாகப் பொருள்கொள்ளப்பட்டுள்ளதாக அவர் தனது விளக்கத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஒளிபரப்பு உரிமம் வழங்குவதற்கான எந்தவொரு சட்டரீதியான உடன்பாட்டுக்கும் இத்தகைய நடைமுறைகள் அவசியமானவை என்றும் தற்போது கொள்கை மட்டுமே வெளியிடப்பட்டிருப்பதாகவும் விரைவில் விரிவான அளவில் உரிமங்கள் குறித்த உடன்பாடுகள் வெளியாகும் என்றும் அவர் தெரிவித்துள்ளார். மதுரை மக்களவை உறுப்பினருக்கு அவர் அளித்துள்ள பதிலில், கொள்கை ஆவணத்தைப் படிக்காமலேயே விமர்சனம் செய்திருப்பதுபோல் தோன்றுவதாகவும் அதைக் கருத்தூன்றிப் படிக்குமாறும் கேட்டுக்கொண்டுள்ளார்.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு பிரசார் பாரதி அளித்துள்ள பதில்களோடு இந்த விவகாரம் முடிவுக்கு வந்துவிடவில்லை. நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்புவதற்கான உரிமங்கள் குறித்து ஒப்பந்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டால், அதற்கான காப்புரிமை யாரிடம் இருக்கும் என்ற கேள்வியும் இப்போது எழுந்துள்ளது. ஒளிபரப்பு உரிமங்கள் விற்கப்பட்டால், நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்ற கலைஞர்களுக்குச் சன்மானங்கள் வழங்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் உண்டா என்ற கேள்விக்கும் பதில் இல்லை. பிரசார் பாரதியின் அறிவிக்கையின்படி, அதன் ஆவணக் காப்பகங்களில் உள்ள ஒலி, ஒளி ஆவணங்களை அதிக உரிமத்தொகையைக் கொடுக்க முன்வருகிற மூன்றாம் தரப்பினருக்கு வெளிப்படையான முறையில் குத்தகை விட திட்டமிட்டிருப்பது தெரிகிறது. வெளிப்படைத்தன்மை பாராட்டுக்குரியதாக இருந்தாலும், பிரசார் பாரதியின் விலைமதிப்பற்ற ஆவணங்கள் விற்பனைச் சரக்குகள் அல்ல என்பதும் அவை இந்த நாட்டின் பெருமைக்குரிய பண்பாட்டு அடையாளங்கள் என்பதும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியவை. இணையதள ஒளிபரப்புகளுக்கான தரமான உள்ளடக்கத் தேவைகளை உத்தேசித்து இந்த அறிவிக்கையை வெளியிட்டிருப்பதாகச் சொல்லும் பிரசார் பாரதி, இணையவெளியில் அப்படியொரு முன்னெடுப்பை அதுவே முன்னெடுக்கலாமே என்ற கேள்வியும் எழாமல் இல்லை.

மூங்கிலின் பயன்பாட்டை நாம் நன்கு அறிவோம். ஆனால், மூங்கில் அள்ளித்தரும் பொறியியல் செய்திகள் அதிகம். கட்டுமானப் பொறியியலின் பல கோட்பாடுகளை மூங்கில் தன்னுள் புதைத்துவைத்துள்ளது. மூங்கிலின் கூறுகளை முன்வைத்து பொறியியல் சித்தாந்தங்கள் அநேகமாக விளக்கப்பட்டதில்லை. அந்தக் கூறுகள் வியப்பளிப்பவை.

வட்ட வடிவம்

மூங்கில் மர வகையைச் சார்ந்ததல்ல. புல் வகையைச் சேர்ந்தது. ஆனால், மரங்களைப் போலவே வட்ட வடிவத் தண்டைக் கொண்டது. பொறியியல் பாகங்களின் அமைப்பில் வட்ட வடிவமே உறுதியானது. காற்று மரத்தை அசைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. புயற்காற்றும் சூறைக்காற்றும்கூட மரங்களை எளிதில் முறித்துவிட முடியாது. தொடர் மழையால் நேரும் மண்ணரிப்பால் பிடிமானத்தை இழக்கும் மரங்கள் வேரோடு சாயலாம், ஆனால் முறியும் வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு, காரணம் அவற்றின் வட்ட வடிவம்.

காற்று எந்தத் திசையிலிருந்து, எந்தக் கோணத்தில் வீசினாலும் மூங்கிலால் ஒரே விதமாக எதிர்கொள்ள முடியும். சதுரம், செவ்வகம் முதலான வேறு வடிவங்களில் அமைந்திருந்தால் அதன் தாங்குதிறன் சில கோணத்தில் கூடுதலாகவும் சில கோணத்தில் குறைவாகவும் இருந்திருக்கும். கடற்கரைக் கிராமங்களின் அவசரகாலக் காப்பிடங்கள் வட்ட வடிவத்தில் இருப்பது இதனால்தான். மேலும், நிலநடுக்கத்தை வட்ட வடிவக் கட்டிடங்கள் ஆற்றலுடன் எதிர்கொள்ளும். ஆனால், எப்போதுமே வட்ட வடிவக் கட்டிடங்களைத் தேர்வுசெய்ய முடியாது. வட்டத்துக்கு அடுத்தபடியாக அதிக வலிமை கொண்டது சதுரம். சதுர வடிவிலான நமது தாஜ்மகாலும் எகிப்தியர்களின் பிரமிடுகளும் காலத்தை வென்ற கட்டிடங்கள். மேலும், மற்ற மரங்களைப் போலல்லாமல் மூங்கில்கள் குழாய் வடிவிலானவை. இது மூங்கிலின் வளையும் தன்மையை அதிகரிக்கிறது. குழாய் வடிவ மூங்கிலின் பரப்பளவுக்குச் சமமான ஒரு திடவடிவ மூங்கிலைக் கற்பனை செய்தால் அது மிகவும் பலவீனமாக இருக்கும்.

ஆற்றல்மிக்க நீளம்

வட்ட வடிவம் மூங்கிலின் வலிமையை மேம்படுத்தினாலும் அதன் அதீத நீளம் வலிமையைக் குறைத்துவிடும். ஆனால், மூங்கில் கணுக்களைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் இந்தப் பிரச்சினையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறது. மூங்கிலின் முழு நீளம் அதன் கணுக்களால் துண்டிக்கப்படுகிறது. இரண்டு கணுக்களுக்கு இடைப்பட்ட நீளத்துக்குக் கட்டுமானப் பொறியியலில் ‘ஆற்றல் மிக்க நீளம்’ என்று பெயர். மூங்கிலில் கணுக்களே இல்லை என்றால், அதனால் செங்குத்தாக வளர முடியாது. ஏனென்றால், மூங்கிலின் ஆற்றல் மிக்க நீளம் அதிகமாகி அதன் விறைப்புத்தன்மை குறைந்து நெகிழ்வுத்தன்மை அதிகமாகும். அதனால் மூங்கில் தன் சொந்த கனத்தைக்கூடத் தாங்க முடியாமல் சாய்ந்துவிடும். ஆற்றல் மிக்க நீளம் குறையக் குறைய வலிமை கூடிக்கொண்டே போகும். கான்கிரீட் தூண்களில் உள்ள நீளவாட்டுக் கம்பிகளின் உறுதித்தன்மை அதன் குறுக்குக் கம்பிகளால் உறுதிசெய்யப்படுகிறது.

ஒரே அங்கமாகச் செயல்படுதல்

மூங்கிலின் கணுக்களுக்குள் தட்டு போன்ற அமைப்பு குழாயை அடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. மூங்கிலின் நீண்ட தண்டு எண்ணற்ற மெல்லிய இழைகளால் ஆனது. மூங்கில் வளையும்போது எல்லா இழைகளும் எப்போதும் ஒன்றாக இணைந்து ஒன்றாக இருந்தால்தான் அவற்றின் முழு செயல்திறன் பயன்பாட்டுக்கு வரும். அதற்கு ஏதுவாக இழைகள் ஒருவிதப் பசையால் ஒட்டப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அந்தப் பசை குறிப்பிட்ட அளவுதான் திறம்பட இயங்கும். அந்தத் திறனை மேம்படுத்தும் விதமாகத் தட்டு போன்ற கணு செயல்படுகிறது. மூங்கில் எவ்வளவு வளைந்தாலும் இழைகள் பிரிந்தாலும் கணுப் பகுதி சேதமடையாது. கான்கிரீட் தூண்களில் உள்ள குறுக்குக் கம்பிகளின் முனை கொக்கி போன்று நன்கு வளைத்துக் கட்டப்பட வேண்டும் என்ற வழிகாட்டுதலின் நோக்கம் நீளவாட்டுக் கம்பிகள் கான்கிரீட்டுடன் இணைந்து ஒரே அங்கமாக இறுதிவரை செயல்பட வேண்டும் என்பதால்தான்.

அடிப்பகுதி

மூங்கில் பக்கவாட்டில் அசையும்போது அதை எதிர்கொள்ள அதன் அடிப் பகுதிக்கு அதிக வளைவுத் தன்மை இருக்க வேண்டும். அதற்கு ஏதுவாக மூங்கிலின் கணுக்கள் அடிப் பகுதியில் நெருக்கமாக அமைந்துள்ளன. நிலநடுக்கத்துக்கு உள்ளாகும் கட்டிடங்களின் கான்கிரீட் தூண்களில் ஒவ்வொரு மாடியின் மேலும் கீழும் குறுக்குக் கம்பிகளை நெருக்கமாகக் கட்ட வேண்டும் என்பது விதி. மூங்கில் இந்த வடிவமைப்பை இயற்கையிலேயே பெற்றிருக்கிறது.

பலமான மூங்கில் உறை

மூங்கில் இழைகளின் இழுவிசை கிட்டத்தட்ட இரும்புக் கம்பிகளுக்கு இணையானது. அப்படிப்பட்ட இழைகளுக்கு வளிமண்டலத்தில் மிக எளிதில் உயிரியல் சிதைவு ஏற்பட்டுவிடும். அப்படிப்பட்ட சிதைவு ஏற்படாமல் அதன் நுண்ணிய மேல்தோல் காக்கிறது. அது மணற்சத்தால் செறிவூட்டப்பட்டுள்ளது. அதனால், மூங்கில் வளிமண்டலத் தாக்குதலிலிருந்தும் உராய்வுகளிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்படுகிறது. மிதமான அமிலங்களின் தாக்குதலைக்கூட மூங்கிலின் மெல்லிய தோல் நன்கு எதிர்கொள்ளும்.

இந்த மூங்கில் உறையோடு நாம் கான்கிரீட் உறையை ஒப்பிடலாம். கான்கிரீட்டில் புதைக்கப்படுகின்ற இரும்புக் கம்பிகள் துருப்பிடிக்க, அமிலங்கள் தேவையில்லை, ஈரப்பதம் கலந்த காற்றே போதுமானது. கான்கிரீட்டை வார்க்கும்போது அதிலுள்ள நீரின் ஒரு பகுதி வார்ப்படப் பெட்டிகளால் ஈர்க்கப்பட்டு ஒட்டிக்கொள்ளும். இது நீரின் அடிப்படைக் குணம். இதனால் வெளிப்புற கான்கிரீட்டில் நீரின் அளவு அதிகமாகி அதன் அடர்த்தியும் வலிமையும் குறைந்துவிடும். உட்புறத்தில் எதிர்மாறாக இருக்கும். ஆனால், வெளிப்புறத்தில்தான் கான்கிரீட் ஈரப்பசையுள்ள காற்றை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. வெளிப்புறத்தில் அடர்த்தி குறைவாக இருப்பது, ஈரக்காற்று உட்புக வழிவகுக்கும், அது கம்பிகளைத் துருப்பிடிக்கச் செய்துவிடும். இது கான்கிரீட்டின் இயல்பான பலவீனம். ஆனால், மூங்கிலில் உட்புறத்தைவிட வெளிப்புறம் பலமானதாக அமைந்திருக்கிறது.

வளைந்து கொடுக்கும் தன்மை

வானளாவிய கட்டிடங்களைக் கட்டும்போது அவை பலமான காற்றின் தாக்கத்தை எதிர்கொள்ள குறிப்பிட்ட அளவுக்கு நெகிழ்வுத் தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும். ஆனால், நிலநடுக்கம் ஏற்படும்போது கட்டிடங்கள் தேவையான அளவுக்கு விறைப்புத்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும். ஆக, இந்த இரண்டு தன்மைகளும் அந்தந்தக் கட்டிடங்களுக்குத் தேவையான அளவில் அமைந்தால்தான் அவை இருவிதமான தாக்குதல்களையும் இலகுவாக எதிர்கொள்ள முடியும். இந்தப் பொறியியல் தத்துவத்தை நெடிதுயர்ந்து நிலைத்து நிற்கும் மூங்கிலின் கட்டமைப்பு நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

பசுமைக் கட்டிடங்கள்

பசுமைக் கட்டிடத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடு என்னவென்றால், அந்தக் கட்டிடத்தை உருவாக்கும் மூலப்பொருட்களால் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்படையக் கூடாது அல்லது பாதிப்பு மிகக் குறைவாக இருக்க வேண்டும். அந்தக் கட்டிடம் பயன்பாட்டில் இருக்கும்போது, இயற்கையின் தாக்கத்தையும் சுற்றுப்புறச் சூழலின் தாக்கத்தையும் திறம்பட எதிர்கொண்டு நீடித்திருக்க வேண்டும். இறுதியாக, அந்தக் கட்டிடத்தை இடிக்கும்போது அந்த இடிபொருட்களால் எவ்வித பாதிப்பும் ஏற்படக் கூடாது. இந்த அனைத்துப் பண்புகளும் ஒன்றாக இணையப்பெற்றது மூங்கில். மூங்கில் பூமியில் மிகக் குறைந்த நிலத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு வளர்கிறது. அது வளர அதிக ஊட்டமோ மிகையான தண்ணீரோ தேவையில்லை. வேகமாக வளரும் ஒரு தாவரம் மூங்கில். நாம் ஒவ்வொருவரும் நாளொன்றுக்குச் சுமார் 550 லிட்டர் ஆக்ஸிஜனைச் சுவாசிக்கிறோம். ஒவ்வொரு மூங்கிலும் அதற்கு அதிகமாகவே தினந்தோறும் உற்பத்தி செய்கிறது. மூங்கில் மூன்றே வருடத்தில் முதிர்ச்சி அடைந்து பயன்பாட்டுக்கு ஏற்ற தன்மையைப் பெற்றுவிடும். மூங்கில் பல்வேறு விதங்களில் மக்களுக்குப் பயன்படுவது நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. நாம் உருவாக்கும் கட்டமைப்புகளில் இப்படிப்பட்ட கோட்பாடுகள் எந்த அளவுக்குப் பின்பற்றப்படுகின்றனவோ அந்த அளவுக்கு அந்தக் கட்டமைப்புகளின் வாழ்நாள் நீடிக்கும்; சுற்றுச்சூழலும் பாதுகாக்கப்படும். மூங்கில் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள பொறியியல் சித்தாந்தங்கள் பல. அவற்றைப் புரிந்துகொள்வது இயற்கையை நமக்கு நெருக்கமாக்கும்.

கல்வித் துறை அரசாணை எண் 250 நாள் 29.02.64-ன்படி, தமிழ்நாட்டு அரசுப் பள்ளிகளில் தொடக்க நிலை வகுப்புகளிலிருந்தே 20 மாணவர்களுக்கு ஒரு ஆசிரியர் நியமிக்கப்பட்டார்கள். 20 மாணவர்களுக்கு ஒரு வகுப்பு என்ற நிலை அப்போது இருந்தது. 33 ஆண்டுகளாக இருந்த நடைமுறை அரசாணை எண் 525 பள்ளிக் கல்வித் துறை நாள் 27.12.1997-ன்படி 40 குழந்தைகளுக்கு ஒரு ஆசிரியர் நியமனம் என்று மாற்றப்பட்டது.

புதிய அரசாணையின்படி, 1997-க்குப் பிறகு அரசுப் பள்ளிகளில் ஆசிரியர் நியமனக் குறைப்பு நடந்தது. இதனால், ஒரே ஆசிரியர் இரண்டு மூன்று வகுப்புகளுக்கு அனைத்துப் பாடங்களையும் கற்பிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது. தொடக்கக் கல்வி பயிலும் பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு அடிப்படைத் திறன்களில் கற்றல் அடைவுகள் குறையத் தொடங்கின. கற்றலில் பின்தங்கிய குழந்தைகள் பலர் இடைநிற்றலுக்கும் ஆளானார்கள். ஓரளவு வசதி படைத்தவர்களும் தனியார் பள்ளிகளில் குழந்தைகளைச் சேர்க்கத் தொடங்கினார்கள். அரசுப் பள்ளிகளில் குழந்தைகள் எண்ணிக்கை குறையவும் தனியார் பள்ளிகளில் குழந்தைகள் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கவும் ஆசிரியர் நியமனக் குறைப்பு மூலம் வழிசெய்யப்பட்டது.

கல்வி உரிமைச் சட்டம் 2009 நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு தொடக்கப் பள்ளிகளில் 30 மாணவர்களுக்கு ஒரு ஆசிரியர், நடுநிலைப் பள்ளிகளில் 35 மாணவர்களுக்கு ஒரு ஆசிரியர் நியமிக்கப்படுகிறார்கள். வகுப்புக்கு ஒரு ஆசிரியர், பாடத்துக்கு ஒரு ஆசிரியர் என்பதெல்லாம் அரசுப் பள்ளிகளுக்குப் பொருந்தாத விதிகளாக இருப்பதால், தொடக்க மற்றும் நடுநிலைப் பள்ளிகளில் பெரும்பாலும் ஒரே ஆசிரியர் இரண்டு மூன்று வகுப்புகளுக்கு அனைத்துப் பாடங்களையும் கற்பிக்கும் நிலை உள்ளது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் 2012-லிருந்து அரசுத் தொடக்கப் பள்ளிகளில் மாணவர்களின் ஆங்கில மொழித் திறன் வளர ஆங்கில வழிப் பிரிவுகள் தொடங்கப்பட்டன. ஆனால், ஆங்கில வழிப் பிரிவுகளுக்கு இன்று வரை கூடுதல் ஆசிரியர் நியமிக்கப்படவில்லை. எனவே, ஆங்கில வழிப் பிரிவுகள் மூலம் அரசுப் பள்ளி மாணவர்களின் ஆங்கில மொழித் திறன் வளர வழி ஏற்படவில்லை. தனியார் ஆங்கில வழிப் பள்ளிகளிலிருந்து அரசுப் பள்ளிகளில் சேரும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கவில்லை.

பெரும்பாலான தனியார் பள்ளிகளில் வகுப்புக்கு ஒரு ஆசிரியர், பாடத்துக்கு ஒரு ஆசிரியர் உள்ளனர். 10, 1, 2 வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுகளில் அரசுப் பள்ளி மாணவர்களைவிட தனியார் பள்ளி மாணவர்களின் தேர்ச்சி விகிதமும் மதிப்பெண் விகிதமும் அதிகமாக இருப்பதற்கு இதுவே காரணம். அரசுப் பள்ளிகளில் போதுமான ஆசிரியர் நியமிக்கப்படாததன் விளைவுதான் இன்று மருத்துவம், பொறியியல் உள்ளிட்ட இளநிலைத் தொழில் முறை பட்டப் படிப்புகளில், அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு 7.5% ஒதுக்கீடு வழங்க சட்டம் இயற்ற வேண்டிய நிலையை உருவாக்கியுள்ளது. ஆனால், இந்த ஒதுக்கீட்டின் மூலம் அரசுப் பள்ளிகளில் படிக்கும் ஏழை மாணவர்களுக்குக் கல்வியில் சமவாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டது என்று கூற முடியாது.

தொடக்கக் கல்வி நிலையில், குழந்தைகளுக்கு முழுமையான கற்றல் வாய்ப்புகள் அவசியமானது. போதுமான ஆசிரியர் இருந்தால் மட்டுமே குழந்தைகள் எதிர்பார்க்கும் கற்றல் அடைவுகளைப் பெற முடியும். முழுமையான கற்றல் அடைவுகளைப் பெற முடியாத குழந்தைகளே பெரும்பாலும் இடைநிற்றலுக்கும் ஆளாகிறார்கள். கல்வியைத் தொடரும் குழந்தைகளும் பள்ளி இறுதி வகுப்பு வரை கல்வியில் பின்தங்கிய நிலைக்கு ஆளாகிறார்கள். எனவே, தொடக்கக் கல்வி நிலையில் முழுமையான கற்றல் வாய்ப்புகளைக் குழந்தைகளுக்கு வழங்க வேண்டும். கல்வி உரிமைச் சட்டம்-2009-ல் வலியுறுத்தப்பட்ட முதன்மை இலக்கே இதுதான்.

கரோனா பெருந்தொற்று காரணமாக ஏற்பட்டுள்ள வாழ்வாதாரப் பாதிப்பு காரணமாக அரசுப் பள்ளிகளை நோக்கிச் சில குழந்தைகள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். இப்படிப்பட்ட சூழலில் குழந்தைகளின் கற்றல் இடைவெளியைக் குறைக்கவும் கற்றல் இழப்புகளை ஈடுசெய்யவும் தன்னார்வலர்கள் மூலம் குழந்தைகளின் இருப்பிடங்களில் மாலை நேரத்தில் கல்வியளிக்க கல்வித் துறை முயற்சி எடுத்துள்ளது. இது ஒரு கண்துடைப்பு வேலை. அரசுப் பள்ளிகளில் வகுப்புக்கு ஒரு ஆசிரியர், பாடத்துக்கு ஒரு ஆசிரியர் இல்லாமல் குழந்தைகள் முழுமையான கல்வியைப் பெறச் செய்ய முடியாது.

தமிழ்நாட்டில் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் தேவைக்கு அதிகமாகத் தனியார் ஆசிரியர் கல்விப் பயிற்சி நிறுவனங்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டன. அதிக அளவில் பணத்தைச் செலவுசெய்து, ஆசிரியர் கல்விப் படிப்பை முடித்துவிட்டுத் தற்போது 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் ஆசிரியர் வேலைக்கு வழியின்றி உள்ளனர். மற்றொரு புறம் அரசுப் பள்ளிகளில் போதுமான ஆசிரியர் இல்லாத நிலை உள்ளது. அரசுப் பள்ளிகளில் வகுப்புக்கு ஒரு ஆசிரியர், பாடத்துக்கு ஒரு ஆசிரியர் மற்றும் கூடுதல் கலைத்திட்டச் செயல்பாடுகளுக்கான ஆசிரியர்களை நியமனம் செய்வது மட்டுமே இரண்டு சிக்கல்களுக்குமான தீர்வாக அமையும்.

பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் திமுக அரசு அமைய தமிழ்நாட்டு மக்கள் வாய்ப்பளித்துள்ளனர். மக்களின் எதிர்பார்ப்பையும் நம்பிக்கையையும் திமுக அரசு பூர்த்திசெய்ய வேண்டும். ஏழைக் குழந்தைகளுக்குத் தரமான, சமமான கல்வியை உறுதிசெய்ய மு.க.ஸ்டாலின் தலைமையிலான அரசு ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். தேவையான அளவுக்கு ஆசிரியர்களை நியமிப்பது அவற்றுள் முக்கியமான நடவடிக்கை ஆகும்.

அக்டோபர் 27 ஆம் தேதி முதல் சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை தரலாம். ஆனால், அனைத்து பயணிகளும் category 4 border கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள் என சீங்கப்பூர் சுகாதாரத் துறை தெரிவித்துள்ளது.

இந்தியா, பாகிஸ்தான் உள்ளிட்ட 6 நாடுகளுக்கு விதிக்கப்பட்டிருந்த பயணத்தடை நீக்கப்படுவதாகச் சிங்கப்பூர் அரசு அறிவித்துள்ளது. இந்த தளர்வு வருகிற 27-ந்தேதி முதல் நடைமுறைக்‌கு வருகிறது. எனினும் மேற்கூறிய நாடுகளிலிருந்து வரும் பயணிகள் Category IV border கட்டுப்பாடுகளைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று அந்நாட்டு அரசு கூறியுள்ளது.

இந்த வகையின் கீழ், வெளிநாட்டுப் பயணிகள் நான்கு விதமான கட்டுப்பாடுகளை எதிர்கொள்கின்றனர். அதன்படி, சிங்கப்பூர் குடிமக்கள், நிரந்தர குடியிருப்பாளர்கள் மற்றும் இறப்பு மற்றும் மெடிக்கல் எமர்ஜென்சியில் வரும் பயணிகள் மட்டுமே சிங்கப்பூருக்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

மேலே குறிப்பிட்டவர்களை தவிர மற்றவர்கள் யாரும் உடனடியாக அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. அவர்கள், புறப்படுவதற்கு 48 மணி நேரத்திற்கு முன்னதாக ஆர்டி-பிசிஆர் கொரோனா சோதனையை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதே போல, சிங்கப்பூர் வந்தவுடன் மற்றொரு சோதனை செய்திட வேண்டும். இதுமட்டுமின்றி, சிங்கப்பூரில் 10 நாள்கள் தனிமைப்படுத்தல் நிலையத்திலிருந்திட வேண்டும்.

ஏன் இந்த திடீர் தளர்வுகள்?

சிங்கப்பூர் சுகாதாரத் துறை வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில், ” முன்னதாக வங்க தேசம், இந்தியா, மியான்மர், நேபாள், பாகிஸ்தான், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் 14 நாள் பயண வரலாற்றைக் கொண்ட நபர்கள் சிங்கப்பூர் வர அனுமதி கிடையாது என தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், தற்போது மற்ற நாடுகளின் கொரோனா பாதிப்பை ஆராய்ந்து, கட்டுப்பாட்டில் தளர்வுகளை அறிவித்துள்ளோம். அதன்படி, மேலே குறிப்பிட்ட நாடுகளிலிருந்து அக்டோபர் 27 ஆம் தேதி முதல் சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை தரலாம். ஆனால், அனைத்து பயணிகளும் category 4 border கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள்” என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

எந்த நாட்டுப் பயணிகள் சிங்கப்பூர் வரலாம்

கொரோனா பாதிப்பு கட்டுக்குள் இருக்கும் நாடுகளிலிருந்து, சிங்கப்பூர் வர சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. முன்னதாக, இந்தியாவிலிருந்து வர தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தால், சிங்கப்பூர் செல்ல விரும்புவோர் மற்றொரு நாட்டில் 14 நாள்கள் இருக்கவேண்டிய நிலை இருந்தது.

ஆகஸ்ட் மாதத்தில், ஜெர்மனி மற்றும் புருனே தாருஸ்ஸலாமிலிருந்து தடுப்பூசி செலுத்தியவர்கள் சிங்கப்பூர் வருவதற்காக VTL என்கிற பிரத்தியேக தளம் உருவாக்கப்பட்டது. பின்னர், VTL பட்டியலில், டென்மார்க், பிரான்ஸ், இத்தாலி, நெதர்லாந்து, ஸ்பெயின், இங்கிலாந்து, கனடா, அமெரிக்கா மற்றும் தென் கொரியா ஆகிய நாடுகளும் இணைக்கப்பட்டன.

இந்தியாவிலிருந்து எந்த நாடுகளுக்கு செல்லலாம்?

ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸ், ஜெர்மனி, ஸ்பெயின், மாலத்தீவு, துருக்கி, தாய்லாந்து போன்ற பல நாடுகளில் தற்போது இந்தியப் பயணிகளுக்கு அனுமதி உள்ளது.

கடந்த மாதம், டெல்லியில் உள்ள துருக்கிய தூதரகம், இந்தியாவிலிருந்து துருக்கிக்கு செல்லும் பயணிகள் முழுமையாகத் தடுப்பூசி போட்டிருந்தால் 14 நாள்கள் தனிமைப்படுத்தலில் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என அறிவித்தது.

ஆகஸ்டில் ஜெர்மனி கொரோனா பாதிப்பு அதிகம் உள்ள பட்டியலிலிருந்து இந்தியாவை நீக்கியது. அதன் மூலம், இந்தியர்கள் வர அனுமதியளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஸ்பெயின் நாடும், இரண்டு டோஸ் தடுப்பூசி செலுத்திய இந்தியப் பயணிகள் வரலாம் எனத் தெரிவித்துள்ளது.

குழந்தைகளுக்கு கொரோனா தொற்றின் தாக்கம் மிகவும் குறைவாகவே இருக்கிறது. எனவே அவர்களுக்கு தடுப்பூசி எதற்கு என்று நீங்கள் விவாதம் செய்ய விரும்பினால் உங்களுக்கான அனைத்து விளக்கங்களும் உள்ளே

younger children get Covid-19 vaccine : இந்தியாவில் கொரோனா தொற்றுக்கு எதிரான தடுப்பூசி இயக்கத்தில் குழந்தைகளையும் இணைப்பதற்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. இந்திய அரசின் சப்ஜெக்ட் எக்ஸ்பெர்ட் கமீட்டி, பாரத் பயோடெக்கின் கோவாக்ஸின் தடுப்பூசியை 2 முதல் 18 வயது பிரிவினருக்கு வழங்க, அவசர கால பயன்பாட்டு அங்கீகாரத்தை வழங்க பரிந்துரை செய்துள்ளது.

இந்திய பொது மருத்துவ கட்டுப்பாட்டாளருக்கு எஸ்.இ.சி.(Subject Expert Committee (SEC)) வழங்கிய இந்த பரிந்துரை, குழந்தைகளுக்கான தடுப்பூசியை முறையாக வழங்க இன்னும் ஒரு படி மட்டுமே இருப்பதை உறுதி செய்துள்ளது. எஸ்.இ.சி.யின் இந்த பரிந்துரையை டி.ஜி.சி.ஐ. உடனே நிறைவேற்றும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. மேலும் கூடுதலாக 25 கோடி நபர்கள் இந்த தடுப்பூசி இயக்கத்தின் மூலம் பயனடைய உள்ளனர் என்று வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

இதுவரை இந்தியா ஜைடஸ் காடில்லாவின் தடுப்பூசியை 12 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு வழங்க அனுமதி அளித்துள்ளது.அமெரிக்காவில் ஃபைசரின் இரட்டை டோஸ் தடுப்பூசி 12 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதினருக்கு வழங்க பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது. அதே தடுப்பூசியின் ஒற்றை டோஸ்டை 12 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதினருக்கு அளிக்க இங்கிலாந்தில் பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது. 12 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு மாடர்னா தடுப்பூசியை செலுத்தவும் இங்கிலாந்து கட்டுப்பாட்டாளரால் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

COP26 must focus sharply on reducing emissions till 2030, rather than on net zero 2050, which is too distant a goal

The stage is set for the 26th UN Climate Change Conference of the Parties (COP26) in Glasgow, starting October 31. Major preparatory conferences and bilateral meetings have been held to persuade countries to raise their emission reduction commitments from the Nationally Determined Contributions (NDC) under the Paris Agreement. Some positive outcomes have been achieved. Yet, many high-emitter countries are woefully short of the emissions reductions required by 2030 to restrict global temperature rise to “well below 2°C” or the now de facto goal of 1.5°C above pre-industrial levels. The loudest buzz now, however, is around net zero emissions by 2050 i.e., greenhouse gases (GHG) emissions equalling absorption by sinks such as forests, even though the substance is much less than the slogan suggests.

Net zero mirage

Media reports and commentary in India and abroad greeted the Sixth Assessment Report (AR6) of the Intergovernmental Panel on Climate Change released in August 2021 with shock and awe, but the revealing scientific data were glossed over. Far from emphasising net zero alone, AR6 emphasised that to keep temperature rise within 1.5°C, global emissions should be reduced by 45% from 2010 levels by 2030, on the way to net zero 2050.

Importantly, in the net zero drumbeats spurred on by the U.S. and the UN Secretary General, the foundational principle of the UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), which is common but differentiated responsibilities (CBDR), has been forgotten. Developed countries, responsible for over 75% of accumulated atmospheric GHGs causing climate change, should shoulder most of the burden for reducing emissions, while developing countries should do what they can, with technological and financial assistance from the former. So, if the goal is global net zero emissions by 2050, all countries cannot be obliged to reach that goal by the same year. CBDR would imply that developed countries should reach net zero by, say, 2035-40, while developing countries can get there later.

Net zero 2050, as currently posed, is at best a distracting message and at worst deliberately diverts attention away from the urgent 2030 target that COP26 should focus on. The net zero 2050 target is also no proverbial silver bullet, as clearly shown by numbers put out in the UNFCCC Synthesis Report on the updated NDCs, released in September 2021.

2030 targets critical

One hundred and thirteen parties out of 194 submitted updated NDCs by end-July 2021. The UN NDC report tells us that even accounting for these, global emissions in 2030 are expected to be 16.3% above the 2010 level, whereas the IPCC has called for 2030 emissions to be 45% less from 2010 levels for the 1.5°C goal. The report therefore calls for “a significant increase in the level of ambition of NDCs” till 2030.

Several large emitters have announced deeper emission cuts than in the Paris Agreement. The U.K. and the European Union have raised their targets to a significant 68% and 55%, respectively, compared with 1990 levels by 2030. The U.S. is still lagging behind, even as U.S. Special Presidential Envoy for Climate John Kerry tours the world pushing other countries for deeper emission cuts. The U.S. has now promised net zero emissions by 2050 compared to the 80% reduction that it had promised earlier. The Biden administration has also promised to reduce emissions by 50–52% below 2005 levels by 2030. This is grossly insufficient as the U.S. is the world’s second largest emitter, and the 2005 baseline makes its commitment considerably lower than those of the EU, the U.K. and others using the Kyoto 1990 baseline. Others standing in the way of rapid reductions are Russia, Brazil under Jair Bolsonaro ravaging the Amazon forests, and China, the world’s largest emitter, whose relentless push to add maximum infrastructure, industrial and power-generation capacities before peaking in 2030, may use up much of the cumulative global emissions available for 1.5°C.

The gravity of the situation may be better appreciated through the more scientific metric of carbon budgets, as highlighted in AR6 and AR5. Carbon budgets represent the quantum of CO2 the atmosphere can hold for a given global temperature, best assessed through cumulative emissions and not annual flows. The report of updated NDCs states that “the cumulative CO2 emissions in 2020–2030 based on the latest NDCs would likely use up 89% of the remaining carbon budget, leaving a post-2030 carbon budget of around 55 Gt CO2, which is equivalent to the average annual CO2 emissions in 2020–2030.” Although negotiators and analysts are steeped in using annual flows, estimates based on carbon budgets should be used at Glasgow, if only to assess flows-based arrangements arrived at. As the NDC report says, reaching net zero is necessary to stabilise global temperature rise at a particular level, “but limiting global temperature increase to a specific level would imply limiting cumulative CO2 emissions to within a carbon budget.”

Whither Glasgow COP26?

To reiterate, COP26 must focus sharply on reducing emissions till 2030, rather than on net zero 2050, which is too distant and with possibilities of gaming the system. If COP26 does not focus on achieving the 45% emission cuts from 2010 levels required by 2030 for limiting temperature rise to 1.5°C, and continues with geopolitics as usual, then the world may well have squandered away one of its last chances to avert disastrous climate impacts. Pressure will undoubtedly come from Africa, Least Developed Countries (LDCs), Small Island States and others, but will that tilt the scales against the powerful status quo? It was suggested some years ago that the COP ensures that Parties iteratively raise their commitments till they add up to the requisite 45% reduction by 2030. But who will hold their feet to the fire? Or will the U.S. and others succeed in focusing on the false net zero 2050 solution, escaping their own obligations for 2030 and dangerously kicking the can down the road?

As usual, India is in its own double-edged position. The country emits 7% of global emissions, has extremely low per-capita emissions that are far below the global average and yet ranks as the world’s third largest emitter. It is a G20 member and reputed economic and industrial power. India has so far resisted pressures to raise its Paris Agreement emission reduction commitments. But it has not yet submitted its updated NDC as required and may face difficulties at Glasgow, especially from LDCs and most vulnerable countries feeling existentially threatened even as powerful nations wheel and deal. The well-known website Climate Tracker has now placed India in its second- worst performing category of countries regarding conformity with global 1.5°C goals, down from the top category for 2°C just after the Paris Agreement. India can, without much difficulty, raise its NDC pledge of reducing Emissions Intensity (ratio of emissions to GDP) by 33-35% from 2005 levels by 2030 to 38-40%. This is quite achievable since India has been averaging around 2% p.a. reduction in EI as per its own NDC. Given the net zero chorus, India could also offer to achieve that by 2070-75, invoking CBDR and comparing well with China’s 2060 pledge. If pressed on a peaking year, a 2040-45 guesstimate may not be far off the mark, especially if increasing forest and tree cover are stepped up instead of undermined. For India to convert its ambitions of installing 450GW of renewable power by 2030, adding green hydrogen or increasing electric vehicles into commitments may require more homework than done so far. Will India have the gumption to leverage these offers to push the U.S. and other developed country laggards to step up their commitments and actions towards the 2030 goal, without trade-offs on promises of financial assistance? Only time, of which the world has little left, will tell.

D. Raghunandan is with the Delhi Science Forum, a constituent of the All- India Peoples Science Network

A united opposition alone can pose a formidable challenge to the BJP in the coming Assembly elections

The stakes are high for the Bharatiya Janata Party (BJP), which has to ensure that it retains power in four (Uttar Pradesh, Uttarakhand, Goa and Manipur) of the five States which go to the polls early next year. In Punjab alone, the Congress is in power, albeit in a mess.

Nature of contest

This will be the first Assembly election after the second wave of COVID-19, which resulted in the loss of thousands of lives and attracted a lot of criticism of the BJP government. The ongoing farmer’s agitation and the recent incident in Lakhimpur Kheri, where four farmers were crushed to death allegedly by the son of the Union Minister of State (Home), seems to have only added trouble for the BJP. But if anyone believes that these reasons will cause the BJP’s defeat in these elections, they would be mistaken.

In these four States, the BJP may not be as popular as it was during the 2017 Assembly elections, but the nature of the electoral contest could give the party an advantage. A possible multi-cornered contest in these States could result in fragmentation of anti-BJP votes, which will give the BJP an edge. The Congress will find it hard to attract all the anti-BJP votes and defeat the BJP, but it could emerge as the main opposition party in many States after the 2022 Assembly elections. The Aam Aadmi Party (AAP) and Trinamool Congress (TMC), which are making serious efforts to contest elections in some of these States, could damage the prospects of the Congress as they may be able to corner some votes. This will be enough for the BJP to retain power even if its vote share declines. Therefore, what the opposition parties need in order to minimise splitting of the anti-BJP votes is an alliance.

The BJP’s dominance in U.P.

Those who think that Congress leader Priyanka Gandhi Vadra’s protest against the Lakhimpur Kheri incident and her announcement that 40% of the tickets in U.P. will be given to women candidates can be a game-changer for the party are mistaken. It will be impossible for the Congress, which has performed miserably in the State in recent years, to bounce back merely through protests and symbolism. The party’s decision of giving 40% tickets to women is a bold step, but it is too late and too little to mobilise women voters. The Congress may be able to increase its vote share, but it may still be far from posing any challenge to the BJP if it contests the election alone.

The challenge to the BJP can come neither from the Bahujan Samaj Party (BSP) nor from the Samajwadi Party (SP) if these parties contest against each other. Both these parties command roughly 20% each of the vote share in U.P. The SP’s core supporters are Yadavs, while Dalits, especially Jatavs, constitute the BSP’s core support base. Both these parties compete against each other for the Muslim votes, which results in a split in these votes with the SP gaining an upper hand. At least these two parties need to form an alliance to minimise the splitting of anti-BJP votes in U.P. This alliance should ideally also rope in the Congress and the Rashtriya Lok Dal (RLD) to mobilise additional votes. Only a united opposition can defeat the BJP in U.P. in 2022. An alliance of the SP and RLD will not be enough.

In order to defeat the BJP, which polled 39.6% of the votes in the 2017 U.P. Assembly elections, about 7-8% votes need to be pulled away from it. This can be accomplished only by the largest opposition party, but there is a very remote possibility of the SP, the largest opposition party during the 2017 Assembly election, gaining about 8-9% votes on its own at the cost of the BJP. Only a united opposition can achieve this.

In Uttarakhand, despite getting a massive majority in 2017, the BJP government has been unstable. The State has seen three Chief Ministers since that election. If the 2022 Assembly election becomes a bipolar contest between the Congress and the BJP, the Congress has a good chance of defeating the BJP. But things do not seem so simple for the Congress with AAP’s entry in the electoral contest. The AAP may not be able to win the election on its own, but may poll enough votes to damage the prospects of the Congress, thus giving an advantage to the BJP by default.

The entry of the TMC and AAP in the electoral fray in Goa might result in a multi-cornered contest in the State. A divided opposition will again give the BJP an advantage. Also, the Congress in Goa is no longer the Congress of 2017 as many leaders have left the party and joined other parties, mainly the BJP.

In Manipur, a lot depends on how the BJP manages to form an alliance before or even after the election. The BJP has been ahead of the Congress in forming post-post alliances in many States, even with a lower number of seats.

Lessons from history

In India, whenever a political party has become extremely dominant, it has been challenged only by a united opposition or by pre-poll or post-poll alliances of opposition parties. The Congress received a setback in the 1977 Lok Sabha election when the Janata Party defeated it. In the 1998 and 1999 Lok Sabha elections, the Congress was challenged by the BJP which had formed alliances with various regional parties; the National Democratic Alliance (NDA) won both these elections. The NDA government was challenged by the Congress in the 2004 and 2009 Lok Sabha elections when the Congress formed alliances with regional parties. Thus, the dominant party of the present times, the BJP, can only be challenged by a united opposition. Nothing else can push back the BJP in an electoral race given the current political mood of the people of India.

Sanjay Kumar is Professor and Co-Director of Lokniti, a research programme at the Centre for the Study of Developing Societies, New Delhi

Kamla Bhasin’s genius lay in her ability to work past different fault lines and build diverse coalitions

The domains of peacebuilding and protest are ordinarily seen as occupying separate and discrete worlds. Yet in the women’s movements in South Asia, beginning with the 1980s but more visibly in the 1990s, these became increasingly intertwined as scholars and activists forged synergies and cross-border solidarities.

Feminist icon Kamla Bhasin, who passed away in September, contributed to this denouement. She invested her unique energy towards transcending borders and boundaries, past monocultures of the mind that reinforce stereotypes, mistrust and militarism, and reflect the cartographic anxieties of nation states.

Bhasin famously said, “Main sarhad par khadi deewar nahi, us deewar par padi daraar hoon[I am not the wall that stands at the border, I am the crack in that wall]”.This captured the spirit with which women conflict “resolutionaries” in South Asia, often in the face of stiff opposition, bricolaged around cordons of territoriality to join forces and mobilise across fault lines of country, caste, religion, class and gender.

The recognition that women across South Asia face a continuum of violence — both structural and overt — as they confront the patriarchies of the family, the community and the state, and “the complicities between them”, sustained networks unfettered by national identities.

Bhasin’s book with Ritu Menon,Borders and Boundaries, and Urvashi Butalia’sThe Other Side of Silence, both published in the 1990s, were path-breaking in their accounts of the narratives of pain, loss, displacement and violence that the Partition of India had wrought on women on both sides of the border and the similarity of their experiences. These works revealed how community and even national honour were inscribed on the bodies of women and the gendered nature of citizenship. It triggered explorations around what country, religious identity or even nation really meant for women. It also opened the space for research and activism that interrogated the “sanctity of borders”.

Singular experiences

Several ethnographic narratives that gave voice to the singular experiences of women in situations of conflict — in Bangladesh, Sri Lanka, Nepal, Afghanistan and Pakistan — added to the repertoire, enabling civil society transversal engagements across South Asia around the issues of justice, rights, patriarchy, militarisation and nuclearisation. Through periods of adversarial face-offs between different Governments and their neighbours — especially between India and Pakistan — feminists like Bhasin were hard at work to ensure that people-to-people contact and a form of public diplomacy sustained dialogue and nurtured synergies.

With women in the lead, initiatives like the Women’s Action Forum (WAF) in Pakistan that reached out to their sisters in Bangladesh to apologise for the atrocities of the Pakistan army in 1971; the Women’s Peace Bus undertaken by the Women’s Initiative for Peace in South Asia (WIPSA) from Delhi to Lahore in 2000 to demand a war-free South Asia; Women in Security Conflict Management and Peace (WISCOMP) bringing young South Asians together in workshops on conflict transformation; and Sangat with its innovative regional gender training conclaves, to name a few, persevered with the mission to expand constituencies for peace.

In recent decades, South Asia has been witness to collectives of “disobedient women” articulating peace and defying state-centric notions of security and order. They have been visible in the mother’s movements in Sri Lanka, the Thappa Force in the “Malki ya Maut[ownership or death]” farmers struggle in Pakistan, and in the Chipko, Narmada, Bhopal and Kudankulam movements in India. Demonstrations like theMeira Paibis(women with torches) in Manipur, and the congregation of women at Shaheen Bagh and at the farmers’ protests are also part of these traditions of dissent.

Drawing from the experience of activists like Bhasin of making a woman’s place “in the resistance”, these movements have largely entered the peacebuilding arena through the corridors of human security — voicing democracy and reclaiming citizenship.

Core of their engagement

Highlighting the tensions between people’s security and what often passes as national security, opposition to war and the cultures of militarism have been at the core of their engagement. Foregrounded is also the need to link issues of peace and security to development in order to address the structural causes of conflict.Feminist scholars have often made the connections between the formal security discourse and certain types of hegemonic masculinity, and how policy priorities and (techno) strategic discourse are skewed to preserve power hierarchies nationally, within the international system and the world economic order.

Women’s movements have interrogated the conventional peace metaphor of the figure in white, passively holy or wholly passive. To “wage conflict non-violently”, transgressing received notions of security, in their everyday resistances against injustice and oppressive socio-political institutions in order to build structural peace, has been their clarion call.

The feminist “weapons” they bring to their engagement blend the cerebral, the celebratory and the performative. Bhasin herself, with her extraordinary communication skills, drew in large numbers of young enthusiasts, “deploying” slogans and art, music and humour, making her succinct, accessible primers on gender, patriarchy and peace resonate across groups, while unpacking the most complex of feminist concepts. These forms of protest and peace praxis draw from the global palimpsest of feminist activism chiselled by women the world over.

Feminist peace activists today recognise that the search for common ground involves acknowledging differences, while building on commonalities. Women’s experiences of conflict and violence are mediated by their “location” and the intersectionality of caste, class, region, religion and gender. Bhasin’s genius lay in her ability to work past these different fault lines and build diverse coalitions and communities of practice.

Since the mid-1980s, South Asian women activists have sought to “engender” peace by drawing in larger numbers even from perceived “hostile” neighbourhoods into safe “disarmed”, empathic spaces of trust.

This was well before the landmark United Nations Security Council Resolution (UNSCR) 1325 in 2000 had set the global normative template of the Women Peace and Security (WPS) Agenda. Did South Asian feminist peace activism then offer crucial conceptual alphabets for the international template on positive peace (peace with justice) as an inclusive public process, and not just “brokered” in closed negotiations only by men? The story of their seminal contributions to the WPS discourse needs to become more visible.

A people’s peace is a perpetual work-in-progress. It also an invitation to civil society to continuously fine-tune the song of democracy. Nurturing a South Asian identity was Bhasin’s labour of love. With love, she strove to inscribe it into the lives of others. And she did it, as we all must, with “passion, compassion, humour and style”.

Meenakshi Gopinath is Chair, Centre for Policy Research (CPR) and the Director of Women in Security, Conflict Management and Peace (WISCOMP), New Delhi

Afghanistan’s situation has thrown up challenges for New Delhi

The dramatic developments in Afghanistan have catalysed new geostrategic and geoeconomic concerns for the region. The evolving situation has also thrown up renewed challenges for India’s regional and bilateral ties with Central Asia and the Caucasus, prompting India to recalibrate its rules of engagement with the region.

External Affairs Minister S. Jaishankar was in the region earlier this month — his third within a span of four months. In Kyrgyzstan, Mr. Jaishankar extended a credit line of $200 million for the support of development projects and signed an memorandum of understanding (MoU) on High-Impact Community Development Projects (HICDP). His next stop was the Kazakhstan capital, Nur Sultan, where he attended the 6th Foreign Ministers’ Conference on Interaction and Confidence-Building Measures in Asia (CICA).

At CICA, Mr. Jaishankar targeted China’s Belt and Road Initiative (BRI). Admonishing China’s methods in promoting the BRI, he said while greater connectivity was essential for the promotion of regional stability, it must not be pursued for parochial interests. He also confronted Pakistan for its support towards cross-border terrorism. Before reaching Armenia on October 13, Mr. Jaishankar met his counterparts from Russia, Uzbekistan and Turkmenistan to discuss regional cooperation.

India-Armenia ties

Mr. Jaishankar has become the first Indian External Affairs Minister to visit Armenia. The Minister and his Armenian counterpart, Ararat Mirzoyan, agreed to enhance trade and cultural exchanges to boost bilateral relations. During the visit, Mr. Jaishankar also supported efforts for a peaceful solution of the Nagorno-Karabakh conflict between Azerbaijan and Armenia under the Organization for Security and Cooperation in Europe’s (OSCE) Minsk group.

The Taliban re-establishing its supremacy over Afghanistan has also exposed the weaknesses of coalitions such as the Shanghai Cooperation Organization (SCO), created in response to the threats of terrorism that sprang from Afghanistan. However, the SCO has been used by most member countries for their own regional geostrategic and security interests, increasing the trust-deficit and divergence within the forum.

As the SCO failed to collectively respond to the Afghan crisis, the Central Asian leaders met in Turkmenistan in August to voice their concerns over the Afghan situation, and also discussed the presence of Central Asian terror groups within Afghanistan and along their borders.

After the breakup of the Soviet Union and the formation of the independent republics in Central Asia, India reset its ties with the strategically critical region. India provided financial aid to the region and established diplomatic relations. New Delhi signed the Strategic Partnership Agreements (SPA) with Kazakhstan, Tajikistan and Uzbekistan to stimulate defence cooperation and deepen trade relations. In 2012, New Delhi’s ‘Connect Central Asia’ policy aimed at furthering India’s political, economic, historical and cultural connections with the region. However, India’s efforts were stonewalled by Pakistan’s lack of willingness to allow India passage through its territory. China took advantage of the situation and unveiled the much-hyped BRI in Kazakhstan.

The growing geostrategic and security concerns regarding the BRI’s China-Pakistan Economic Corridor (CPEC) and its violation of India’s sovereignty forced New Delhi to fix its lethargic strategy. Soon after assuming office, Prime Minister Narendra Modi visited all the Central Asian countries in July 2015. Eventually, Central Asia became the link that placed Eurasia in New Delhi’s zone of interest. India signed MoUs with Iran in 2015 to develop the Chabahar port in the Sistan-Baluchistan province that was in the doldrums from 2003. Most of the Central Asian leaders view India’s Chabahar port as an opportunity to diversify their export markets and control China’s ambitions. China’s assertive approach led to rising social discontent on the ill-treatment of their ethnic brethren in neighbouring Xinjiang.

Central Asian countries have been keen to have India as a partner as they have sought to diversify their strategic ties. They have admitted New Delhi into the Ashgabat Agreement, allowing India access to connectivity networks to facilitate trade and commercial interactions with both Central Asia and Eurasia, and also access the natural resources of the region. Rising anti-Chinese sentiments within the region and security threats from the Taliban allow New Delhi and Central Asia to reimagine their engagement. India cannot afford to lose any time in recalibrating its regional engagements.

Harsh V. Pant is Professor of International Relations at King’s College London and Director of Research at Observer Research Foundation (ORF), New Delhi. Ayjaz Wani is a Fellow at ORF, Mumbai

The party can play a role in checkmating the BJP

Kanhaiya Kumar’s joining, and the exit of Sushmita Dev, Jitin Prasad and Jyotiraditya Scindia, present an interesting context to interrogate the Indian National Congress’s relevance in politics today. Jignesh Mevani also spoke strongly in support of the Congress, but is yet to join the party formally. Some have celebrated the decision as an attempt to introduce fresh blood into the party. What these two young faces could bring to the party, or vice versa, is a bit too early to forecast. There is a fair chance that Mr. Kumar might do to the Bihar Congress what senior leaders like Pranab Mukherjee and P. Chidambaram did to the West Bengal and Tamil Nadu Congress respectively, which is not much other than self-aggrandisement

Any attempt to examine the future of the Congress or its relevance must begin with a caveat — the present party led by Sonia Gandhi and Rahul Gandhi is not the same as the one that was once led by Mahatma Gandhi and Jawaharlal Nehru. Former Prime Minister Indira Gandhi transformed it into a dynastic party. It is a family firm, though the family has occasionally been generous enough to let non-family members lead its Government. But the party’s ideology or its internal democracy are at the mercy of the whims and fancies of the family.

The assumption that the present party is the legitimate heir of the one that brought freedom to India has been the potential source of numerous grand illusions. Once this fact is recognised, then all the illusions, including that the present Congress will be able to restore India’s secular polity, can easily be addressed. That does not, however, imply that the party cannot not play a significant role in checkmating the Bharatiya Janata Party (BJP).

At this juncture, the Congress continues to enjoy the advantage of being an alternative coalition to the BJP. It is the only national party that has legitimate regional character, represented by its social bases in a few major States. Nearly all regional parties are one State-based parties. What has further created a vacuum in the national pool of political leadership is that the so-called regional leaders have limited ambitions. They aspire only to be Chief Minister. Consider Samajwadi Party (SP) president Akhilesh Yadav, a politician who barely understands the value of being a former Uttar Pradesh Chief Minister. If he had used the opportunities presented by the anti-Citizenship Amendment Act protests or the farmers’ movement, he would have been a contender for the prime ministerial post. Given the stunted growth of regional parties, the Congress remains unrivalled with respect to leading an alternative coalition.

What is the prospect of such a role in the 2024 parliamentary election? One answer is that it is too early to take a call. There is solid evidence of the Narendra Modi-led Government’s unpopularity. However, Mr. Modi, along with Home Minister Amit Shah and the BJP, have changed the ground rules of India’s electoral politics — that a mere defeat in an election does not foreclose the possibility of the formation of a BJP Government. This has been the case in Karnataka, Madya Pradesh and elsewhere. This rule remains valid for New Delhi as well. Hence, any attempt to prevent Mr. Modi from becoming the Prime Minister for a third term means that the BJP’s margin of defeat has to be significant in terms of seats.

But it is plausible to engineer a defeat and put the country back into coalition mode, which might shake up the Hindutva momentum, even if the BJP Government returns. To achieve this, the Congress has to make the election candidate-centric and win between 80 and 100 seats in 2024. The party will have to select competent candidates early and have a large heart in granting concessions to coalition partners.

There seems to be a small window to puncture the Hindutva balloon. But no one knows how the BJP is going to use the Ram Mandir, which is being built in Ayodhya, in its campaign. It is expected to be spectacular, which might neutralise issues that have undermined the BJP’s rule today, particularly in north India.

Shaikh Mujibur Rehman teaches at Jamia Millia Central University, New Delhi. He is the author of the upcoming book, Shikwa-e-Hind: The Political Future of Indian Muslims

The FATF must ensure that the investigation of Pakistan comes to an effective conclusion soon

In a repetition of its decisions over the past three years, the Financial Action Task Force (FATF) said that members of the 39-member grouping voted to retain Pakistan on its ‘grey list’ of jurisdictions under increased monitoring. The FATF, which evaluates countries on efforts to check terror financing and money laundering, also placed Turkey on the grey list and cleared Mauritius from it. The FATF found that Pakistan had cleared 30 of a total of 34 tasks assigned in two batches, and would face another review in February 2022. In particular, the FATF President, Marcus Pleyer, said that Pakistan had failed to resolve the single task that remains from the first batch, of demonstrating that effective investigations and prosecutions are being pursued against the senior leadership of United Nations-designated terror groups. From New Delhi’s perspective, the most significant of these are Jaish-e-Mohammed (JeM) chief Masood Azhar, Lashkar-e-Toiba (LeT) chief Hafiz Saeed, Dawood Ibrahim and other command and control chiefs of terror groups that target India, that have yet to be brought to justice for the 26/11 Mumbai attacks in 2008, the IC-814 hijacking in 1999 and several major attacks and bombings in Jammu and Kashmir. It is indeed disappointing that the increased monitoring by the FATF of Pakistan — from 2008-2009, 2012-2015, and 2018-2021 — has failed to ensure that while some of these leaders have been tried and convicted for terror financing charges in Pakistani courts, none of them has been effectively prosecuted for violence in India. These much-delayed outcomes speak as much to Pakistan’s lack of credibility on terrorism as to the FATF’s own lack of effectiveness.

Despite Pakistan’s failure to fulfill its task list, the FATF President has made it clear that they are not considering placing Pakistan on the ‘black list’, as they say it “continues to cooperate”. On the other hand, the FATF has also said that it will not remove Pakistan from the grey list, despite the country completing 26/27 of the original tasks it was assigned. The actions open the world body to accusations of ‘politicising’ the process, both from those who would like to see tough action for non-compliance by Pakistan, and from Pakistan itself, which has accused India of turning the technical process into a political one by “targeting” Pakistan. As a result, the FATF must stop kicking the proverbial can down the road. It must ensure that the investigation of Pakistan is not an open-ended process, and is brought to a credible and effective conclusion at the earliest. In light of the developments in Afghanistan, and concerns over the growth of transnational terror groups such as al-Qaeda and ISIL, as well as JeM and LeT taking advantage of the Taliban takeover to build new safe havens and financing networks, it is particularly important that the FATF keep its commitment from 2001 (when it added terror financing to its mandate) to prevent all terror groups from accessing these funding networks.

The COP can at best incentivise adaptation that aids a transition towards clean energy

In a week, heads of state from at least 120 countries are expected to convene in Glasgow for the 26th meeting of the United Nations Conference of the Parties (COP). The annual two-week-long exercise was disrupted last year due to COVID-19. The year 2020 was to have been an important year in the COP calendar as most of the major economies were expected to review the actions undertaken so far in meeting voluntary targets to reduce greenhouse gas emissions in line with the Paris Agreement of 2015. However, the disruption has meant that these discussions will now move to Glasgow. Following the exit by former U.S. President Donald Trump from the Paris Agreement, the Biden administration is making a concerted effort to commemorate the country's return. To this end, it has sent emissaries and multiple delegations to several countries to coax them into committing to some sort of a deadline or a 'net zero’ timeline by when their emissions would peak and eventually abate.

To limit global warming to 1.5°C, net zero emissions would have to be achieved by 2050 and emissions would need to be drastically cut by at least 45% from 2010 levels by 2030. India and China are the major emitters of the world that haven’t committed to any 2050 deadline. Their argument, which has been consistent for many years, is that the climate crisis exists because of excess emissions by the developed West for more than a century. Any attempt at solving the crisis would involve the western countries doing much more than what they have committed to and, at the very least, making good on promises already enshrined in previous editions of the COP. As years of COP negotiations have shown, progress is glacial and the effort is more on delivering a headline announcement rather than genuine operationalisation of the steps that need to be taken. In real terms, for developed countries, complying with the demand by developing countries to pay reparations means shelling out sums of money unlikely to pass domestic political muster. And for developing countries, yielding to calls for ‘net zero’ means that governments such as India will appear as having caved into international bullying. The COP, despite all the media interest it generates, can at best incentivise adaptation that aids a transition to clean energy. But even without immediately retiring fossil fuel assets, the world needs to frame a meaningful response to a warming globe.

Pakistan is preparing for what appears to be mass evacuation of its staff in the High Commission in New Delhi. According to diplomatic sources, orders have been issued to 56 members of the staff to be ready to move to Pakistan at short notice. The High Commission has, in its mass transfer order, expressed “regret” for the inconvenience caused to the staff due to the short notice “necessitated by the extraordinary circumstances prevailing at present”. The order requires the officials to keep their luggage ready for onward transportation to the border. Arrangements would be made by the High Commission to collect them on the day of their departure. The order does not, however, stipulate the actual date of departure. The fifty-six members of the staff under orders of transfer include all the remaining Bengali staff of the mission numbering about 10. When contacted about the evacuation, a spokesman of the Indian External Affairs Ministry said he had no comment to make on the reported decision. The Government had not been intimated about any such evacuation by the Pakistan High Commission. Normally, members of the staff on transfer are given six days as joining time to make preparations for their departure.

A British official despatch from Lisbon says that the new Government has been constitutionally formed under a presidential decree. A proclamation which has been issued in Lisbon announces the assassination and says that the victims are to have a state funeral. A state of siege has been declared for a fortnight. Steps are being taken to punish the assassins and disarm the ruffians who somehow have obtained weapons for the outbreak of the revolution. The British Warship “Calypso” has arrived. The whole country is quite. A Lisbon telegram states that the revolutionary movement in Lisbon was directed by the Colonel commanding insurgent troops. The Revolutionaries liberated Corta who murdered President Paes in 1918, but President Coilhow has stated that he ordered his arrest. A Vigo telegram to the “Echo-De-Paris” declares that the revolutionary movement in Portugal is of a Bolshevist character. General Rosa commanding Oporto division is reported to be marching on Lisbon.

The two-day summit of 21 leaders from the industrialised world and developing countries has failed to produce anything concrete on the gut issue of global negotiations. The summit ended on October 23.

The two-day summit of 21 leaders from the industrialised world and developing countries has failed to produce anything concrete on the gut issue of global negotiations. The summit ended on October 23. The outcome was so disappointing that Canadian Prime Minister Pierre Trudeau said that it evaded the major questions. The outcome was predictable given the American insistence on making only small concessions. Developing nations struggled for hours to make the US budge but it would not. The only part of the discussions on which there was an agreement was the following: “The heads of states and governments confirmed the desirability of supporting at the UN a consensus to launch a global negotiation on a basis to be mutually agreed upon and in circumstances offering the prospect of meaningful progress with a sense of urgency”.

French Offer

France is ready to offer India a package of defence munitions in addition to the Mirage-2000 aircraft, according to General Jacques Mitterrand, Chairman of the French Aeronautical and Space Industries Association. Mitterrand, brother of French President Francois Mitterrand, is visiting India. He claimed that France has one of the best technologies in sophisticated defence equipment. The French delegation visited defence manufacturing units in the country.

Akali-Rao Talks

The Akalis are hopeful that most of their demands, especially the religious ones, will be accepted by the government. This is the impression they have gained after their 150-minute talks with External Affairs Minister P V Narasimha Rao on October 24. Both leaders gave identical statements.

Nanda Devi feat

Indian paratroopers added a new page to the history of Indian mountaineering when they scaled the 7,694 metre-high Nanda Devi main peak, achieving a grand double. Earlier this month, the Indian paratroopers had put its members on the summit of the Nanda Devi east peak.

Bangladesh violence finds disquieting echoes in Tripura. Government should be mindful of region’s multiple fault lines.

The post Durga Puja violence against Hindus in Bangladesh has found disturbing resonance in neighbouring Tripura. The last few days have seen protests in the capital Agartala and other towns by the VHP and Hindu Jagran Manch, some of which have reportedly turned into mobilisations against local Muslims — the Tripura State Jamaat Ulama (Hind) has submitted a petition to the chief minister alleging that mosques and homes of Muslims were targeted by protestors. The BJP-led government must act firmly against the trouble-makers and not let extremists fan passions against the Muslim minority in Tripura, which shares a long border with Bangladesh. Tripura has its own social fault lines, a legacy of Partition and the migration in its wake, which fuelled a violent insurgency in the 1990s. The past few years of peace have helped the state to rebuild its economy and emerge as a key player in India’s Act East policy, the bedrock of which is friendly relations with Myanmar and Bangladesh.

It is a cause for concern that after nearly two decades of relative peace, the Northeast has started to simmer again. Old fault lines — of land, language, ethnicity, faith — have once again started to shape political mobilisations in the region. The hardening of narrower identities is now visible in Assam and Meghalaya, with the state governments acting as facilitators of this unhappy trend. The polarisation triggered by the government’s push on the NRC and CAA has not stopped in Assam even after the assembly elections — Chief Minister Himanta Biswa Sarma’s constant contributions to the “othering” of Muslims and the government’s heavy-handed eviction drive against Muslim peasants deemed to be encroachers that resulted in the death of two people, may have deepened the communal divide. An inter-state border dispute involving Assam and Mizoram led to the killing of six police personnel in July. The anti-outsider politics in Meghalaya has got a fresh lease of life with the attempt to evict a small Dalit Sikh community from their century-old settlement in Shillong. The peace deal with the NSCN-IM in Nagaland has reached a deadlock over the rebel position on the national flag and a separate constitution. Some of these are legacy issues and can be resolved only through dialogue and by exploring out-of-the box solutions within a federal framework. The region’s distinct social history and its encounter with colonialism militates against the imposition of unitary notions of identity. Politicians exploit these fault lines for petty electoral gains at great cost to the nation.

Bangladesh, which has outpaced India in improving development indices in recent years, has been alert to the emergence of majoritarian religious extremism and has cracked down firmly on Islamist groups. The Sheikh Hasina government has been quick to reach out to the Hindu community after the Durga Puja violence — several arrests have been made and ministers have been visiting affected Hindu families. Such outreach can help heal strained relations between communities. There’s a lesson here for leaders across the border as well.

The government must play its part by slashing excise duties on petrol and diesel. It can restore them later, when supply response to the vaccine-induced global demand surge would also have hopefully kicked in.

In just over three months, Brent crude prices have soared from under $70 to nearly $86 per barrel. Rising energy prices have spurred demand for bio-fuels. Crude palm oil is trading at a record 5,000 ringgits per tonne in Malaysia, from 4,200 ringgits in mid-July. Similarly, raw sugar in New York has crossed 19 cents per pound, from already elevated 17.5 cent levels three months ago. The Food and Agricultural Organisation’s world food index had eased to 124.4 points in July, after touching 127.9 in May, its highest level since September 2011. But it rose again to 130 points this September, marking a 10-year-high. The same story — of renewed global price increase from July dips — has been repeated for skimmed milk powder. And the ruling benchmark Cotlook ‘A’ index rates of 120 cents per pound for cotton were last seen in July 2011.

Simply put, commodity inflation is back. That may not be bad for producers, including farmers. Soyabean is selling at Rs 5,100-5,200 per quintal in Madhya Pradesh’s Ujjain mandi, well above the government’s minimum support price (MSP) of Rs 3,950. This applies also to raw un-ginned long staple cotton (Rs 7,200 versus Rs 6,025/quintal) and to some extent groundnut (Rs 5,700 versus Rs 5,550/quintal) at Rajkot in Gujarat. Basmati paddy growers in Haryana are realising Rs 3,000-plus per quintal rates in the ongoing marketing season, which is higher than the Rs 1,960 MSP for non-basmati varieties. Even international wheat prices today, at $300-350 per tonne depending on the country of export, are above India’s MSP of Rs 2,015 per quintal ($269/tonne). But for farmers, all this isn’t unqualified good news. They are paying roughly a third more for diesel than a year ago. Higher energy prices have rubbed off on fertilisers as well. Their global prices are anywhere from 10 to 13-year highs now, even as there are reports of desperate farmers raiding trucks carrying di-ammonium phosphate.

Central banks, including India’s, have largely been viewing the current inflation as transitory and caused by the post-Covid supply chain disruptions. Having learnt from the 2013 “taper tantrum”, they wouldn’t want to withdraw stimulus or close monetary spigots too quickly. But when fuel and food prices stay high for long, they feed into inflation expectations of consumers, producers and investors. All discussions about “transitory” or “core” inflation, then, become purely academic. Anchoring inflation expectations is important. The government must play its part by slashing excise duties on petrol and diesel. It can restore them later, when supply response to the vaccine-induced global demand surge would also have hopefully kicked in.

Hardeep Singh Puri writes: It will transform Indian infrastructure and logistics to compete with the world’s leading economies

History provides eloquent testimony — if any was needed — that empires rise, flourish and flounder and that connectivity and logistics invariably provide part, if not all, of the explanation, for the same. Chandragupta Maurya and Ashoka built highways along an ancient route called Uttarapatha in the 3rd century BC. Sher Shah Suri expanded on this network in the 16th century and rebuilt this ancient path of commerce.

The 190 years of British colonial domination has its own story. Yes, they did build railways, ports and bridges, but mainly to mine out wealth from India and ship it to England or export raw cotton and import cloth made in the mills of Lancashire and Manchester. The British left behind a disorganised patchwork of bureaucratic silos, the rail system built by them providing a good example. Their organisations were designed to be commandeered for the imperial exploitation of India rather than synergetic nation-building.

Under Congress rule, this fractionated style of policy-making and execution would hold back the economic development of India, leading to unequal distribution of wealth and opportunities. New infrastructure development was less than comprehensive, and even then chaotically executed. We became used to signboards saying “work in progress, go slow”, as different government departments would work without coordination — for example, digging up newly laid roads for laying utility and optical fibre cables.

The Prime Minister’s Gati Shakti plan is a bold step in changing the status of the progress of the nation from “go slow” to “go fast”. Over the past seven years, our government has taken giant strides in simplifying and integrating disparate policies and procedures to accelerate development.

GST simplified the taxation of goods and services while Jan Dhan-Aadhaar-Mudra brought in instant Direct Benefit Transfer into bank accounts. The Pradhan Mantri Gram Sadak Yojana, UDAN, Jal Marg Vikas, industrial and freight corridors, the Bharatmala and Sagarmala projects have given a big boost to the infrastructure and industrial prowess of the country.

Even during the Covid-19 pandemic, we rolled out One Nation One Ration Card, the Ayushman Bharat Digital Mission and Aatmanirbhar Bharat mission. We have been able to formulate, mass-produce, transport, administer and follow-up 1 billion doses of a temperature-sensitive novel vaccine.

Indian consumers today enjoy same-day or next-day deliveries on e-commerce platforms and the time has come for the government to deliver to these standards. The Indian logistics sector, already a $200 billion market, is set to grow at over 10 per cent CAGR in the next five years to reach around $330 billion and power a $-5 trillion economy. However, the cost of Indian logistics remains high at 13-14 per cent of GDP compared to developed nations where they are 8-10 per cent.

India’s modal mix is heavily skewed towards roads, with 60-65 per cent of transport happening via road compared to 25-30 per cent in developed countries, prompting higher costs. The rail freight business depends excessively on coal and domestic waterways face numerous challenges due to high first- and last-mile costs, unavailability of return load in most cases, high voyage costs for specialised vessels and high repositioning costs of domestic containers, among others.

The PM Gati Shakti National Master Plan will herald a new era of infrastructure development and multi-modal logistics. We will synergise infrastructure development projects from multiple ministries under one masterplan. We will be able to optimise different modes of logistics to reduce freight costs and increase competitiveness, drive investment and create millions of jobs. We will leverage technology and geospatial mapping to create an online dashboard, which will let central and state agencies, departments and PSUs as well as private players have a bird’s eye view of each other’s planned development throughout the country.

We have come a long way in seven years. Highway construction per day in India increased almost 300 per cent from 12 km/day in 2014-15 to 33.7 km/day in 2020-21. With the PM Gati Shakti Masterplan, we will increase India’s highway network to 2 lakh km and provision utility corridors for laying adjoining power and optical fibre cables, which will be a life-saver in times of natural disasters.

Under the NDA government, India embarked on an unprecedented scale of infrastructure development spending almost Rs 11.5 lakh crore in the seven years compared to just 1.5 lakh crore spent in the 10 years between 2004 and 2014. The metro rail network has been expanded up to 721 km of metro lines in 18 cities from 250 km in 2014, and a network of 1,058 km is under construction in 27 cities. The Masterplan will further augment urban infrastructure development by streamlining planning and approvals, and integrating civic amenities.

We have been working hard to increase the share of natural gas in the country’s energy mix to 15 per cent from the current 7 per cent, as natural gas is not only a cleaner source of energy but is also efficiently transported through pipelines. Since 2014, India has increased the length of its gas pipeline network from 14,700 km to 18,500 km, supplying 29 mmscmd gas to thermal and steel plants, and 44 mmscmd gas to fertiliser plants. Under PM Gati Shakti, an additional 15,000 km of gas pipelines will be integrated.

It is difficult to fully visualise the sheer scale of development and investments planned under the PM Gati Shakti Masterplan. It will be an inflection point in the history of our nation. It will transform Indian infrastructure and logistics to compete with the world’s leading economies. Future generations will look back and remark at an India before PM Gati Shakti Masterplan and an India after it.

Randeep Singh Surjewala writes: Celebration of vaccination milestone is mere propaganda to distract from government’s abdication of duty during the second wave of the pandemic

It is a sign of a leader losing his grip on electoral reality when he starts buying into the myths of his own creation. However, when that propaganda seeks to whitewash the deaths of lakhs of fellow citizens, it is unforgivable and even criminal. Especially when a large number of those deaths were avoidable and caused as a direct result of the government’s incompetence and negligence.

The Modi government is back to doing what it does best. In its latest propaganda blitzkrieg, it is attempting to rewrite the narrative of the horrifying devastation during the first and second waves of the Covid-19 pandemic by seeking to direct attention towards the vaccine drive. This attempt is condemned to failure. Let us explain to the Prime Minister why.

Every Indian lost someone they know. Every single person remembers the utter collapse of the healthcare machinery as they struggled to get hospital beds, ventilators and medicines for their loved ones, friends and acquaintances. Friends and family members infected with the coronavirus were gasping for breath as procuring an oxygen cylinder became a near-impossible task. The scars of that time are so deep that they can perhaps never heal.

Why is the Modi government to blame? Because it was Prime Minister Modi who prematurely declared victory over Covid-19. It was also Prime Minister Modi who bragged about exporting remdesivir and life-saving vaccines abroad. It was PM Modi who placed electoral campaigns above the public good and addressed dozens of rallies, despite the warnings from experts. Above all, when the second wave ravaged the country, the Prime Minister simply did not come forward to lead. Forget the average citizen, supporters of the ruling party begged desperately for its intervention as their loved ones died due to lack of medical care. All pleas fell on deaf ears and the government remained missing in action.

What the government and the Prime Minister’s acolytes chose to do instead was to go after spirited individuals, opposition leaders and Youth Congress workers, who attempted to fill the massive gaps of administrative failure by providing assistance to anyone who needed it. The BJP government’s invisible hand was apparent in the police enquiries on those who were procuring supplies and distributing them for free. The individuals and organisations marshalling their resources in the service of the nation were raided instead of being applauded. When government representatives finally did emerge, it was to place the blame on the states. No one was convinced.

The Modi government will also be remembered for attempting, at first, to argue that the Covid-19 pandemic did not constitute a “disaster” that would attract provisions of the National Disaster Management Act. And when it was chastised by the Supreme Court and compelled to take action after numerous delays, it announced a paltry sum of Rs 50,000 per Covid-19 death as compensation. In which country of the world is a human life valued at Rs 50,000? Not surprisingly, even this has not been paid. This is what India remembers.

And this is to say nothing of the economic devastation that the pandemic wrought. According to one study, 59 per cent of MSMEs and startups were expected to either shut down or scale down. Across the nation, Indians saw their salaries slashed, livelihoods were lost, savings were eroded by medical costs. Their woes were compounded by galloping food inflation and retail inflation. All the while, the Modi government continuously raised petrol, diesel and cooking gas prices to unheard of levels. It now appears that cruelty and fleecing the citizens have become a state policy.

There is another pattern on display here. Prime Minister Modi is yet again declaring victory prematurely. Only 21 per cent of Indians are fully vaccinated (putting India in the 19th position in the world). To put this in perspective, the government must administer 106 crore doses in less than 70 days in order to fully vaccinate the entire 93 crore adult population by December 31. This would require them to administer 151 lakh doses daily as against the average 35 lakh doses being administered. The strategy and the way forward are unknown to even those in the government.

There are other equally important questions which remain unattended and unanswered by this callous government. There is no plan in place to vaccinate the nearly 30 crore children between the ages of 4 and 17 years. There is also no clarity on booster shots for senior citizens, doctors, nurses, healthcare professionals, police personnel, sanitation workers and others engaged in crowd management interactions or duties. Is there even a policy on booster shots for vulnerable sections?

No matter how invincible the Prime Minister seems now, his government’s tenure is guaranteed to be remembered as a cautionary tale, not least of the risks of electing demagogues. And he knows this. This desperate barrage of propaganda cannot salvage his legacy, nor will it get him the exoneration he so desperately craves.

Ashok Gulati, Ranjana Roy write: By shifting from rice to maize and diversifying to fruits and vegetables, farmers can earn more, while practicing sustainable farming

As per the latest Situation Assessment Survey (SAS) of agricultural households conducted by the National Statistical Office (NSO), an average Indian farmer earned Rs 10,218 per month in 2018-19 (July-June). Across states, the highest income was received by a farming household in Meghalaya (Rs 29,348) followed by Punjab (Rs 26,701), Haryana (Rs 22,841), Arunachal Pradesh (19,225) and Jammu and Kashmir (Rs 18,918) while the lowest income levels were in West Bengal (Rs 6,762), Odisha (Rs 5,112) and Jharkhand (Rs 4,895). But this is not a fair comparison as holding sizes vary widely across states. The moment one normalises these incomes of agri-households by their holding sizes, as in the SAS, Punjab’s ranking on per hectare income falls from 2nd to 11th and Haryana goes down from 3rd to 15th (see figure). The states that would do well on this score are Jammu and Kashmir, Kerala, Meghalaya and Arunachal Pradesh where people earn their income from cultivating fruits and vegetables, spices, and livestock. These are high value in nature, not linked to MSPs, and market and demand-driven. There is a lesson here for Punjab and Haryana farmers on augmenting their incomes on a per hectare basis, and also doing farming more sustainably.

The average landholding data is collected by both the SAS and Agriculture Census (latest 2015-16) but there is a big variation between the two data sources, especially for states like Punjab, Rajasthan, Haryana and Gujarat. This anomaly needs to be corrected. As per the SAS, the average operated area per holding for Punjab is 1.44 ha (we have used that in the figure), but the Census gives a much higher value of 3.62 ha of average operational holding. If we normalise incomes of agri-households using Census values of average holding sizes, Punjab’s rank would go further down to 21st (household monthly income Rs 7,376) out of 28 states. Even Bihar (household monthly income Rs 19,338) will do much better than Punjab on this criteria — it will rank 5th. This implies that farmers in Punjab and Haryana are earning higher incomes primarily because the size of their landholding is greater compared to their counterparts from other states.

How can farmers in Punjab and Haryana augment their incomes with more sustainable agriculture? Everyone, from the top policymaker to the farmer, in Punjab realises that rice cultivation is depleting the state’s water table, emitting methane and other greenhouse gases that damage the environment and stubble burning is choking millions. Punjab’s former Chief Minister Amarinder Singh had approached the Centre with an idea to create a fund of around Rs 25,000 crore to help farmers switch from paddy to maize. We feel that the Centre should give this idea a serious thought with the following modifications: One, the fund should be under a five-year plan to shift at least a million hectares of paddy area (out of a total of 3.1 million hectares of paddy area in Punjab) to maize. Two, the corpus should have equal contributions from the Centre and state. Three, since Punjab wants that farmers be given MSP for maize, an agency, the Maize Corporation of Punjab (MCP), should be created to buy maize from farmers at MSP. Four, this agency should enter into contracts with ethanol companies, and much of this maize can be used to produce ethanol as the poultry and starch industries will not be able to absorb this surplus in maize once a million hectares of paddy area shifts to maize. Fifth, maize productivity must be as competitive as that of paddy in Punjab and the best seeds should be used for that purpose. This is to ensure that ethanol from maize is produced in a globally competitive manner.

The GoI’s policy for 20 per cent blending of ethanol in petrol should come in handy for this purpose. In the process, Punjab will arrest its depleting water table as maize needs less than one-fifth the water that paddy does for irrigation. Also, Punjab will save much on the power subsidy to agriculture, which was budgeted at Rs 8,275 crore in the FY2020-21 budget, as paddy irrigation consumes much of the power subsidy. This saving subsidy resulting from the switch from paddy to maize can be used to fund a part of the state’s contribution to the Maize Corporation of Punjab. This could result in a win-win situation for all — farmers, the Government of Punjab and the country — as there will be lesser methane emissions and less stubble burning. Moreover, ethanol will also reduce GHG emissions in vehicular pollution.

Other parts of the diversification strategy have to be along the lines of increasing the area under fruits and vegetables, and a more focused policy to build efficient value chains in not just fruits and vegetables but also livestock and fisheries. They are more nutritious and the SAS data shows that their profitability is much higher in these enterprises than in crop cultivation, especially cereals. The sector needs to be backed by proper processing, grading and packaging infrastructure to tap its full potential. Can the Punjab government and the Centre come together on this important issue? Punjab was at the forefront of providing food security to the country in the late 1960s and early 1970s but today, the Punjabi farmer is languishing in a low-level equilibrium trap of the rice-wheat cycle with the open-ended procurement system of the government. Their income on a per hectare basis needs to increase more sustainably, protecting the state’s land, water and air from further degradation, and producing more nutritious food. Punjab can then shine again on the nutritional security front with sustainable and climate-resilient agriculture.

Satish Deshpande writes: The truth is not the same as what is politically relevant and convenient. This is what critics of Rajnath Singh’s recent remarks have missed.

Successful politicians must place rhetoric before reason and reason before facts, even as they try to use all three. Tacitly acknowledged by politicians across all ideologies, this hierarchy recognises that though they may all be necessary, rhetoric, reason and facts are not equally important for the success of a political agenda. In order to blend them into a seamless persuasive mix, practitioners of politics must learn to interweave them in such a way that, taken together, they can cover up mutual weaknesses. Critics not trained in the art of political weaving often miss the synergy that drives a successful political programme. They pounce on factual errors — the polite term for political lies — and are puzzled when exposure fails to produce the expected results.

When Rajnath Singh claimed that V D Savarkar’s mercy petitions to the British government were written at Gandhi’s behest, he could be accused not simply of lying, but of uttering a political lie. One of the archaic meanings of the English word “utter” is to pass or circulate counterfeit currency. This is a useful reference because political lies can be understood in analogy with currency. When you or I try to print money, we become criminals no matter what we wanted to spend the money on. But when a government “prints money” to spend more than it earns, this act is evaluated entirely on the basis of what is done with the money. In a roughly similar way, the impact of a political lie depends on the larger project it supports rather than the factual deficit it incurs.

That is why establishing the facts of the matter in painstaking detail to expose the falsity of Singh’s claims is unlikely to dent the political project that he espouses. In the big picture, the facts of Savarkar’s petitions (like their number or tone) do not matter much. What matters is the ideological work that the figure of Savarkar is made to do, the kind of political reason that he symbolises. And since he is also invoked as a referent, the same holds for Gandhi — what matters is not what he said or wrote in some specific context, but the larger political project that he is made to represent.

At this point, we run into a different set of problems arising from the fact that the dominant political discourse relies excessively on “great men”. Political debate in India often becomes a matter of your great man versus mine. This is problematic because the great man tends to be an indivisible icon who must be worshipped or despised in toto. Political competition takes a theological form, with rivals denounced as worshippers of false gods. When the great man becomes a political icon, the historical individual fades into the background, and the details of his life get separated from his iconic avatar. Simply put, the great-man-as-icon becomes “fact-proof”, and inconvenient biographical facts are met with “hurt sentiments”, followed by the forceful reassertion of hagiography.

How do we escape this impasse? One way out is to focus attention on the iconic role of the great man rather than his factual biography. What is the form of political reason that he is supposed to represent? What is the larger narrative attached to his name, the story in which followers are invited to find their place? And most importantly, what are the non-negotiable parts of this story?

The task seems relatively simple for Savarkar-as-icon: He stands for “Hindutva”. More accurately, iconic-Savarkar represents an idea of India in which Muslims and Christians — all the communities whose “punyabhoo” (or sacred place) is not within the geographical borders of India — can be second-class citizens at best. Regardless of the details about Savarkar-as-person, Savarkar-as-icon is designed to represent this ideal. This is where no room can be spared for ambiguity or interpretation — are we for this ideal, or against it? Choosing to fight on this ground (rather than on biographical details) raises the risks without improving the chances of victory, but it allows for a sharp focus on what is at stake.

A second method of avoiding dead-ends is to break down the monolith of the great man into coherent biographical segments. For example, what if we counterpose the Savarkar of the Ratnagiri anti-caste campaigns (roughly 1925 to 1937) to the Savarkar of Hindutva? At this time, Savarkar was pursuing a programme for the eradication of caste distinctions that was far more radical than that of Gandhi. This is the phase of the “Jatyuchhedak Nibandh”, the writings on caste eradication. Would the proponents of Hindutva be willing to accept this avatar of Savarkar and all of its implications? Shifting the debate to this level allows more room for manoeuvre by refusing the all-or-nothing frame of the monolithic great-man.

Finally, there is the most difficult option of all — subjecting one’s own great man to similar scrutiny. Gandhi is the obvious exemplar: Unlike Savarkar’s worshippers, those who worship Gandhi-as-icon have enjoyed state power for decades. Because of this, the iconic avatar of Gandhi has been normalised to such an extent that it is difficult to map its ideological boundaries. Broadly speaking, Gandhi-as-icon stands for an inclusive India where every community is assured of full membership. Such an avatar is usually surrounded by a halo of taken-for-granted legitimacy. But what about the less-discussed and more controversial aspects of this avatar such as the claim that the celebrated inclusionary acts associated with this icon have often demanded the surrender of agency? The starkest example here is the Poona Pact, which gave birth to reservation but paralysed Dalit and Adivasi political mobilisation for four decades. The “trusteeship” model of paternalistic relations between capitalists and workers could be another example. It is sobering to reflect on the fact that, for a long time, Gandhi-as-icon provoked more hurt sentiments than any other in our political pantheon.

Iconic great men matter because of what they symbolise, they are not monoliths — neither ours nor theirs are infallible. Nevertheless, they are not all the same.

Aqsa Shaikh, Harikeerthan Raghuram write: An advisory issued by the National Medical Commission does not offer specific guidelines for changes, puts onus on medical colleges and authors of textbooks alone and has no clarity on how to tackle queerphobia among current set of health professionals.

On October 13, the National Medical Commission (NMC), the body responsible for regulating medical education in India, released an advisory regarding the LGBTQIA+ community and the necessary changes in the competencies of its competency-based medical education (CBME) curriculum. The advisory, released under pressure from the Madras High Court, notes that there is unscientific information regarding the queer community and the topic of virginity in medical textbooks — especially in the subjects of psychiatry and forensic medicine. While this is a welcome move and a step in the right direction, it is not sufficient.

Medical education in India has focussed only on the binary of male and female, heterosexuality and cis-gendered lives, while excluding homosexuality and gender non-binary and transgender issues. This results in the exclusion of the LGBTQIA+ community. There is also queerphobic content that has often been called out. Even with the release of the competency-based medical curriculum in August 2019, the curriculum continues to include a queerphobic syllabus.

Such rampant queerphobia traumatises LGBTQIA+ students in medical colleges, with many becoming hesitant to share their queer identity openly and several facing abuse when they do. Similar experiences are also shared by queer faculty members who also face discrimination at the workplace. Such queerphobic teaching precludes the possibility of future health professionals practising queer-affirmative medicine which, in turn, affects queer patients who hesitate to come to them. Our ongoing work in the projects TransCare Covid-19 and TransCare MedEd reveals exactly this.

The NMC’s notification comes against the backdrop of several recent developments. The Transgender Persons (Protection of Rights) Act, 2019 mandates governments to take measures for the “review of medical curriculum and research for doctors to address their [transgender] specific health issues,” but no action has been taken since then. In June 2021, in response to a case filed by a queer couple, the Madras High Court laid down a set of guidelines and directed the NMC to ban queerphobic practices such as conversion therapy which aims to forcibly change the sexual orientation of a person. In September, Justice N Anand Venkatesh, referring to a report filed by Dr Trinetra Haldar Gummaraju, a trans doctor, called out the rampant queerphobia in medical education. A week later, on September 7, the Kerala High Court passed an order asking for the removal of discriminatory and inhuman references to LGBTQIA+ people from MBBS textbooks.

In its notification, the NMC has advised medical colleges to teach gender in a way that is not derogatory to the queer community. The authors of medical textbooks have also been asked to amend the books to remove any harmful contents regarding virginity and the queer community. While the NMC advisory title mentions necessary changes in the competencies of its CBME curriculum, there are no specifications on what these changes are. At the same time, the CBME curriculum itself mentions queerphobic things that are to be taught to students. For example, being transgender, which is a normal variation, is called a disorder. Sodomy, buccal coitus, and lesbianism are called sexual offences even though the Supreme Court has read down Section 377. Also, the competencies which will make a future Indian doctor respectful and empathetic in treating a queer patient are missing. Instead, by putting the onus on medical colleges and authors of textbooks, the NMC is simply passing the buck of accountability while absolving itself of any responsibility towards making curriculum queer-affirmative. Further, the advisory committee set up by the NMC does not have any queer representation.

The NMC must start by recognising the flaws in its own CBME curriculum and explicitly state the changes required. Specific guidelines on how to make healthcare queer-affirmative are needed. Otherwise, such directives will merely create confusion and indifference, as created a few years ago by a similar notification on disability inclusion in the medical curriculum. The directive also needs to specify changes across several subjects and not just forensic medicine and psychiatry. For this, there needs to be a participatory stakeholder consultation towards the development of a queer-affirmative curriculum. Finally, there needs to be clarity on what the NMC plans to do for tackling queerphobia in the current set of health professionals. Without these changes, equitable access to healthcare for queer persons will remain a faraway dream.

The pump prices of petrol and diesel have seen a relentless increase in October. They exceed Rs 100/litre in most parts of the country.
The proximate cause for the increase in pump prices is the rise in crude price. A barrel of the Indian crude basket was $83.21 towards the end of last week, higher by around 60% since June.

There’s nothing the GoI and state governments can do about the international price trend of crude. That leaves only the taxes levied by both levels of government that are amenable to change and provide the route for relief to consumers. GoI’s taxes are a fixed sum per litre and thereby uninfluenced by the price of crude. States, generally, levy a combination of fixed sum taxes and a percentage of the price of petrol or diesel. On October 16, petrol in Delhi cost Rs 105.55 per litre. A breakup of the price showed that 58% of the retail price went towards taxes and dealer commission.

An important point here is that over the last two years, GoI has reworked the nomenclature of its excise duty on pump prices in a way that allows it to keep almost all of it. States complained about it to the 15th Finance Commission as they feel they are deprived of their fair share. But what is certain is that as both levels of government try to protect their perceived share of taxes, it is the consumer who bears the burden. GoI’s economic defence of the burden is that it is necessary to provide public goods. This argument is both conceptually flawed and also inconsistent with evidence. GoI and states use a variety of taxes to fund their activities. For GoI, excise duty from fuel is lower than collections from income tax, corporate tax and central GST.

In short, excise collections from retail price of petrol and diesel are not the foundation of government finances. Any reduction in fuel taxes can be offset elsewhere. What the large levy on retail fuel price does is affect different sections of the population in varying ways. In India, more than 80 of every 100 private passenger vehicles sold are entry level two wheelers. They represent demand for a section of the population that has a limited financial cushion and is also vulnerable to price shocks.

Given how weak aggregate demand remains, the current fiscal policy on retail price of petrol and diesel has put more stress on household budgets. From both economic and welfare standpoints, the current taxation policy on petrol and diesel is flawed.

UK Health Security Agency, the country’s public health body, last week issued an update on a new variant of the Delta strain of the novel coronavirus. Referred to as Delta Plus, or AY.4.2, it’s now classified as a variant under investigation. The data is inadequate to reach a firm conclusion on its virulence but there are two aspects that are relevant to India. The new strain appears to have a “modestly increased growth rate” compared to Delta. In addition, its origin is not clear and it’s seen in travellers to the UK from a large number of countries.

The UK, Russia and Israel are among countries that have seen spikes in Covid cases in the recent past. Of the three, UK and Israel have managed to fully vaccinate a significant proportion of people. UK has fully vaccinated 66.69% of the population, while Israel has covered 64.99%. In comparison, in India 21.35% of the overall population and 32% of adults have been fully vaccinated. For sure, there’s justifiable pride in administering more than a billion doses in India. The reality however is that a large proportion of the population is partially vaccinated or unvaccinated.

India has adapted its systems to deal with the threat posed by Covid. In addition to a mammoth vaccination campaign, there are frameworks such as Insacog, an inter-ministerial consortium of 28 labs to monitor genomic variations of the novel coronavirus. None of these pillars in the fight against Covid can supplant the need for individuals to shoulder responsibility and engage in Covid-appropriate behaviour. While it is premature to be alarmed by the new variant of Delta, experience should teach us not to drop our guard. WHO data shows that Delta’s earliest documented samples were from India in October 2020. It was classified as a variant of concern by the organisation only in May 2021. But by then, it had India in the grip of a vicious second wave.

The period from now to about February 2022 is important in India from the standpoints of both social engagements and economic activities. It is important to do all that is necessary to bring about normalisation of activity. However, at the same time, lessons of the last 18 months need to be internalised. The battle against Covid is not over. It’s dangerous to let complacency slip in. Even as the vaccination programme carries on and also expands its scope to children, everyone needs to be mindful of the dangers that still lurk.

In what was India’s second official-level contact with Taliban after it returned to power in Afghanistan, the Islamist group revealed that New Delhi had offered to provide extensive humanitarian assistance. While the Indian side is yet to confirm this, humanitarian assistance for ordinary Afghan citizens isn’t a bad idea. After all, the situation in Afghanistan is dire today with supplies of essentials running low. The country’s economy is in a mess with its foreign reserves frozen by the US and IMF. In fact, Afghan civil servants and medics have not been paid in months, and the WHO last month said that 90% of its 2,300 health clinics across Afghanistan risked shutting down.

Sending aid to Afghanistan is complicated by the fact that Taliban’s interim government is yet to be internationally recognised and comprises members who are proscribed as terrorists. But Afghan citizens shouldn’t be made to suffer because their previously elected government fled. Plus, if the humanitarian crisis exacerbates, the fallout will be on neighbouring countries who will not only have to deal with a further exodus of Afghan refugees, but also a worsening security situation in Afghanistan.

True, totally bypassing Taliban in aid delivery may not be possible. But the aim ought to be to encourage the group to reform, respect human rights and become inclusive. Plus, India needs to aggressively cultivate strategic options in Afghanistan to blunt the impact on Kashmir, which is witnessing a new phase of terrorism. Thus, a two-track approach where ordinary Afghans are helped and Taliban incentivised is the best way forward. In this regard, India would do well to restart normal processing of medical and student visas for Afghans. This will help preserve the huge goodwill India enjoys in that country, even as it works out a new equation with Taliban.

​​The sample’s operating margin fell to 21.5% against 25.7% in the previous-year quarter. Raw material cost as a percentage of net sales rose to 26.2% compared to 20.3% in the September 2020 quarter. Staff (employee) costs as a percentage of net sales declined to 17.1% from 18.4%. On a sequential basis, aggregate numbers showed an improvement in the September quarter compared with the second wave-hit previous quarter.

An ETIG analysis of early bird corporate results for the September quarter shows double-digit growth in revenue and profits year-on-year. However, they also show the strain of rising input costs. Profit growth lower than revenue’s suggests companies were unable to pass on higher input costs to the consumer. This would appear to indicate a competitive market.

A sample of 250 companies reported a 27.7% growth in revenue compared to a 6.6% fall in the September 2020 quarter (read: due to the pandemic-related disruptions). Revenue growth stood at 4.7% in the September 2019 quarter. The base effect helped growth in sales revenue this quarter. Net profit rose by 23% compared to 36.4% in the September 2020 quarter that saw companies cut costs amid shrinking revenue.

The sample’s operating margin fell to 21.5% against 25.7% in the previous-year quarter. Raw material cost as a percentage of net sales rose to 26.2% compared to 20.3% in the September 2020 quarter. Staff (employee) costs as a percentage of net sales declined to 17.1% from 18.4%. On a sequential basis, aggregate numbers showed an improvement in the September quarter compared with the second wave-hit previous quarter.

However, the second-quarter performance was largely driven by Reliance Industries and IT companies that contributed to 52.7% of the top line. A complete picture will be available when more companies from diverse sectors declare their earnings. The RBI’s surveys of business expectations for the second half of 2021-22 and the first quarter of 2022-23 are upbeat on capacity utilisation and production. Higher government spending, strong order books and improving the pace of execution of projects will lift demand, aiding revenue growth for India Inc.

​​Carbon removal in excess of the 40 billion tonnes added every year means that rich countries must move to net negative, and fast, even as countries like India move to net zero. A net-zero target signals to investors that its policies take into account the risk that climate change poses, and could facilitate additional investment flows. It is a signal to all other stakeholders as well, that the nation is committing to a development trajectory that addresses climate change. Such a shift would boost growth, not depress it, and improve quality of life.

India needs to stop fighting the idea of setting a net-zero target date. It must set a date, not because the major economies and partner countries in the G20 have either set a target or given a political commitment for one, but because it is critical for making good on its own ambitions of economic growth and bridging developmental gaps. A net-zero target is more than an emissions goal.

It is a piece of shorthand for the tectonic shift that is required to secure growth in a climate-constrained world. It requires policies, institutions and structural changes to meet this goal. Considering the paradigm shift, India should consider 2060 as its target date for reaching net-zero GHG emissions. A net-zero target requires reducing emission as much as possible, and to balance out the emissions that cannot be reduced through offsets and carbon sinks.

India argues that given its economy is still growing, reducing net emissions to zero or near-zero does not make sense and that it only helps rich nations most responsible for the warming of the planet to shirk their responsibility. This is sound, especially as the rich nations have not delivered on their commitments on support and tech transfer. The principles of equity and common and differentiated responsibility must be adhered to. All countries should strive to reduce fresh emissions, including India, but the rich nations must also work on removing carbon dioxide from the atmosphere. That is their moral, differentiated responsibility.

Carbon removal in excess of the 40 billion tonnes added every year means that rich countries must move to net negative, and fast, even as countries like India move to net zero. A net-zero target signals to investors that its policies take into account the risk that climate change poses, and could facilitate additional investment flows. It is a signal to all other stakeholders as well, that the nation is committing to a development trajectory that addresses climate change. Such a shift would boost growth, not depress it, and improve quality of life.

Bihar’s politics is undergoing a churn. While the focus in the last few months has been on the dynamic between the Nitish Kumar-led Janata Dal-United (JD-U) and the Bharatiya Janata Party (BJP), there appears to be even more trouble within the Opposition alliance. The Rashtriya Janata Dal (RJD) and the Congress are old allies. But with the RJD fighting by-elections in two assembly seats on its own (the Congress was expecting the seat where it had fought in the 2020 assembly poll; Lalu Prasad said this would have meant losing the seat), the future of the alliance is uncertain.

While the RJD’s predecessor, the Janata Dal, ended the Congress dominance in the state by 1990, the rise of the BJP-Samata Party (the JD-U’s previous avatar) alliance led to the Congress reconciling itself to becoming a junior partner to Lalu Prasad at the state level by the late 1990s. In turn, Mr Prasad became a loyal ally of Sonia Gandhi at the national level through the United Progressive Alliance years. But within the Congress, there were always two impulses. To overcome its erosion in Bihar, one view held that the Congress must split from the RJD, rebuild its social base, and go it alone. Rahul Gandhi, at least before 2014, veered towards this view. Mr Gandhi was also, till Nitish Kumar went back to the BJP in 2017, more impressed with the JD-U than the RJD. The other, more pragmatic, view was that the Congress’s growth prospects in Bihar were limited, and it had little choice but to align with the RJD to fight the BJP. Sonia Gandhi was more partial to this view.

But things are changing. And there are two explanations. One, Tejashwi Yadav, the RJD’s next leader, is sceptical of Kanhaiya Kumar, who was wooed by and recently joined the Congress — and sees him as a possible rival in the anti-BJP political space, and as someone with the ability to build his own support base. The RJD has read the former student leader’s entry into the Congress as a signal of the latter’s independent ambitions. Two, just like other regional parties, the RJD views the Congress as barely adding, perhaps even subtracting, from the electoral equation in the short-run. And, therefore, Mr Prasad and Mr Yadav see a mismatch between the Congress’s ambitions and reality. Both parties may merely be seeking to add to their bargaining power; they may well stick together; or there may be a realignment in Bihar before 2024. But the larger message, yet again, is that parties challenging the BJP don’t have their own house in order.

An inadequately supported judiciary not only impacts the Gross Domestic Product of a country but also costs it foreign investments, Chief Justice of India (CJI) NV Ramana said last week. Addressing a gathering at Aurangabad, the CJI said that several courts function out of dilapidated buildings and rented properties; only 5% of court complexes have basic medical aid; 26% of the courts don’t have separate toilets for women, and 16% of the courts don’t even have toilets for men; and nearly 50% of court complexes don’t have a library. Justice Ramana added that he has sent a proposal to the Union government for establishing the National Judicial Infrastructure Corporation (NJIC), which envisages the collection of actionable data on the requirement and upgradation of court infrastructure.

A 2019 study by Vidhi Centre for Legal Policy (Building Better Courts; Surveying the Infrastructure of India’s District Courts) found that of all states and Union Territories, only the district courts in Delhi and Chandigarh fulfill the infrastructure guidelines set by the National Court Management Systems Committee in 2012. In July, the Union Cabinet extended the Centrally Sponsored Scheme (CSS) for Development of Infrastructure Facilities for Judiciary (in operation since 1993-94) till March 31, 2026, during which 9,000 crore would be spent with the Union government’s share of this being 5,357 crore. But another Vidhi report found that at the state level, the implementation of the scheme is marred by the poor coordination between different departments of the state governments involved in building judicial infrastructure.

A sound judiciary is essential for enforcing laws and creating trust in the economy. A slow judiciary with a large number of pending cases makes people apprehensive. The issues of pendency, delays and backlogs can be tackled to large extent by strengthening the physical, digital, and human infrastructure of the courts. It is up to the government to review CSS and remove roadblocks delaying the upgrade of judicial infrastructure.

The quad with a small q is about connectivity, technology and, for India, a new relevance in West Asia. On October 21, the foreign ministers of India, Israel, the United Arab Emirates (UAE) and the United States (US) announced their intention to join hands and form an “international economic forum”.

The forum arises from a cluster of existing and functioning bilateral initiatives. The question is whether it becomes larger than its parts. As the Israeli foreign minister, Yair Lapid, declared, “Synergy is what will help us work together on infrastructure, digital infrastructure, transportation, ports, trains and maritime security.” As all the ministers agreed, this quad will succeed when it is able to get the corporate world to begin using the bridges that it strengthens.

The forum works on a number of different layers and its four members have different motives for being involved. The US’s role, for example, is largely to provide “geopolitical glue” to help three of its regional partners to work together. Washington was only brought into the picture after the three others had worked out the details.

Corridors: The UAE laid the foundation for the forum over the past few years. Abu Dhabi wants to be the economic gateway and logistics hub between the Mediterranean and Indian Ocean.

On its eastern side, the UAE has developed a “food corridor” with India, under which the latter promises to be a secure supplier to the Persian Gulf in return for the UAE developing the necessary infrastructure. The emirates are still rolling out $7 billion for the food corridor that they promised in 2017 with dozens of agro-processing centres and parks being set up across India, expanded port and container investments through joint ventures like Hindustan Infralog, and more. On the supply side are the Narendra Modi government’s farm reforms, designed to move Indian agriculture beyond the unsustainable farming methods of the Green Revolution. The corridor has already survived its first major test — during the chaos of its Covid waves, India maintained farm supplies to the UAE.

All this connectivity infrastructure across the Arabian Sea will also feed into the nearly complete Etihad Rail network. This will provide a rail link across Saudi Arabia all the way to Jordan and Israel. Dubai Ports is expanding the Israeli port of Haifa with an eye to ensuring container movement on to Europe. Studies indicate that when completed, this multimodal corridor will allow a container to move from Maharashtra to the Mediterranean 40% faster than if it went by the traditional Suez Canal shipping route. It would also provide a useful connectivity backup to Iran’s informal but unstable empire running from Iraq to Lebanon.

Tetra Tech: If container movement is the forum’s foundation, technology occupies its penthouse. As is evident from the agenda of the real Quad, there is a growing recognition technology will be at the core of 21st century relevance. The forum works on what is a set of bilateral technology relationships.

The UAE has been working overtime to prepare itself for a post-carbon future. Its two sovereign wealth funds have poured money into startups and venture capital funds across the world. Even before the Abraham Accords, it was investing millions in Israel’s famed technology ecosystem. On a smaller scale, these funds have been doing the same in India. India and Israel already have a nascent technology relationship that is slowly moving away from government-to-government cooperation to commercially-driven private deals. The US tech sector already works will all three of the others.

Dr Michael Tanchum, among the earliest analysts to recognise how all these parts could come together, has written, “Arab-Med Corridor presents New Delhi with unique opportunities highly conducive for value chain integration because of the existing synergies between India’s commercial ventures with its Arab Gulf partners and its commercial ventures with Israel.” He has called the corridor a “paradigm shift” in strategic connectivity.

Of special interest to all the members, though especially to India and the UAE, is the promotion of a green technology ecosystem along this geographical arc. All the members have joined or, in the case of Israel, are about to join the Modi government’s flagship International Solar Alliance (ISA) and can play a role in piecing together the ISA’s next step, the trans-regional One Sun-One World-One Grid project. More long-term is whether all of this can generate a green tech corridor that can become a source of research, finance, software and manufacturing for solar and wind energy components, electric vehicles and batteries. India’s desire would be for much of the physical elements of such a supply chain be in the east and the markets for such products in the west.

Geopolitics lite: The forum has a minimal geopolitical element. It is not designed to target China or Iran. Israel and the UAE work with Beijing; India and the UAE get along with Iran.

However, there are straws in the wind. One is that India and Israel, both of which handled West Asia through a cluster of bilaterals, are now venturing into the plurilateral space. For New Delhi, this represents a quiet revolution, changing how it may operate in a region that it tended to keep at arm’s length. As Israeli’s foreign secretary equivalent, Alon Ushpiz, said, his country would like to see “how can the new situation in the Middle East have an Indian angle to it.”

Two, the US’s symbolic role reflects Washington’s desire to fill in the spaces created by its slow regional withdrawal with like-minded countries. The maritime security reference is presumably about how the other three can share the US naval burden.

Three, having spent the past year or two reaching out to Iran, Qatar and Iraq, the UAE is openly incorporating countries on the edges of the Persian Gulf. But it is ignoring Pakistan — the Abu Dhabi royal family sees it as a cesspool of the most violent and regressive aspects of Islam and, tellingly, of negligible economic value.

Finally, the forum should include Saudi Arabia, which is crucial to the connectivity plans and a big investor, via Softbank and others, in the Indian tech space. Diplomatic sources say Riyadh was wooed extensively before the forum announcement. The Sauds felt this would imply Israeli recognition, a step too far for them, and preferred to be back bench supporters. The forum meets, physically, in the UAE in November and plans to detail its ambitions and come up with a more unique name for itself.

Pramit Pal Chaudhuri, one of India’s most perceptive foreign affairs commentators, writes an exclusive column on India and the world for HT Premium readers

The forthcoming election cycle, which will also include the state of Uttar Pradesh, will, in many ways, set the tone for the national contest in 2024.

It was the Bharatiya Janata Party’s (BJP) 2017 victory in Uttar Pradesh which led Nitish Kumar of the Janata Dal-United to part ways with the Rashtriya Janata Dal in Bihar and put an end to all hopes of a united front tactics against the BJP in 2019. It is always hazardous to predict electoral outcomes. But it can be said that the BJP does not appear to be particularly vulnerable, at least in Uttar Pradesh and other Hindi-speaking states, at the moment.

What will it take to revive the Opposition in India? Politics is the art of the possible and, unlike what a lot of people like to believe, there are no quick fix solutions to it. It is also important to realise that while every electoral outcome matters, politics is more than just individual election results. One should expect more and more election related adjustments, both within and between parties, as the next election cycle comes closer.

But here are five Cs which India’s Opposition needs to engage with if it wants to pose a serious challenge to the BJP, which is India’s undisputed political hegemon at the moment.

Cult: The political fortunes of today’s BJP cannot be imagined without Narendra Modi. As much as the Opposition likes to attack and criticise Modi, he is pretty much a cult figure in Indian politics today. Consider this fact. If Modi manages to win the 2024 elections for the BJP, he would be the first prime minister since Jawaharlal Nehru to have won three consecutive general elections. In terms of mass appeal and recognition among the masses, Modi is perhaps at par with Nehru and Indira Gandhi. The last time the Congress won a Lok Sabha majority was in 1984 when there was a sympathy wave after Indira Gandhi was killed by her bodyguards while in office.

That the BJP performs much better in national elections than state elections is a clear proof of the fact that Modi’s cult is a political trump card for the BJP.

There is no one in the Opposition who can successfully offer a counter to this cult at the moment. The situation was almost similar in the first half of the 1970s. The economy was in a crisis and popular discontent was rising. But the Opposition did not have any active politician to match Indira Gandhi’s cult. They had to bring Jayaprakash Narayan back from political retirement to solve this crisis. As a freedom fighter and a former comrade of Mahatma Gandhi, he had the moral authority to assume this mantle and offer another pole to counter Indira’s cult. There is no JP to be brought back, even if the Opposition wanted to, today. This means two things. Either the Opposition waits for Modi to step down, or it mounts an attack without a counter-cult. The feasibility of the latter project brings into play the other four Cs.

Capitalism: Nobody, not even the communist parties, seriously believes that there is any alternative to capitalism in India. In fact, three decades of economic reforms have made sure that there will not even be a return to the State-controlled capitalist model which India adopted after Independence.

Neither of these developments mean that Indians do not have economic expectations from the State or that they are in love with the kind of capitalism that exists in India. In fact, one can argue that the crisis of Indian capitalism has never been graver than what it is today.

Almost all the low-hanging fruits of economic reforms have already been plucked. Efforts such as formalisation by diktat, which has been at the core of the current government’s economic philosophy, have hurt rather than help the cause of growth. The policy-administered shock to the informal sector, along with the fiscal conservatism of the government in the aftermath of the pandemic, has perhaps done long-term damage to the Indian economy’s growth potential. The IMF’s latest World Economic Outlook slashing India’s potential growth rate by 25 basis points – one basis point is one hundredth of a percentage point – to 6% is the first institutional recognition of this fact. The multilateral trading system is mired in a deep crisis and protectionism in the advanced economies will continue to generate headwinds for export led growth.

Going forward, politics needs to strike a fine balance between rejuvenating India’s growth prospects and matching poor people’s aspirations through short-term measures such as cash/in-kind transfers – they are on the list of political promises by every party in all kinds of elections – which do not do much to add to India’s long-term growth potential. This balance will not come until political parties start actively championing the cause of long-term investment in the economy and social sector spending.

Another challenge which Indian capitalism will have to deal with is the growing conflict between big and small capital. India’s big business, especially those at the top of the pyramid, is thriving. Unfortunately, it looks like a zero-sum game at the moment, where the improvement in big business’s fortunes is coming at the cost of a growing squeeze on smaller entrepreneurs and an overwhelming mass of workers. Because the rich do not spend as much as the poor, the squeeze on smaller stakeholders in the economy does not bode well for future demand and therefore growth. This is also an unsustainable trajectory in a democracy, as rising inequality and now even poverty, will create social tensions and conflict.

Whether the Opposition can handle this tension or not will depend a lot on its ability to evolve a different political funding model and move away from the norm of big-business funding political parties. This is a model the BJP has almost completely monopolised in any case.

Caste: BR Ambedkar is India’s most important and influential social-reformer. But his cherished dream of Annihilation of Caste is as unviable and irrelevant as the vision of Nehruvian socialism in today’s India.

Caste identities are here to stay and they continue to be the central fault line in politics, especially at the grass root level. Given the historical link between caste and class – the socially deprived did not own land in India – the political advances by lower castes after the adoption of universal franchise has been an egalitarian influence in India’s political economy.

However, policies such as reservations etc. have perhaps hit the limits of their benefits in India. This is not because reservations are ineffective in helping those who gain from it or hurt the cause of merit and productivity, a common rhetoric used by those who oppose it. The real problem is there aren’t enough jobs to be given to the vast section of the population which enjoys reservations in theory. As the State withdraws more and more from the economy, this pool will only contract going forward.

The political parties which exploited the gains of the deprived caste mobilisation in the pre-reform years refuse to see this reality. This is accompanied by the absence of any serious thinking by such parties on the transformation of Indian capitalism, especially in agriculture. An HT analysis published on September 22 had argued that caste is the biggest impediment to building a strong farmers’ movement in India. Also, Other Backward Classes (OBCs) are far from a homogenous lot today and the economic divergence is beginning to show up in politics, with lower OBCs increasingly seeking a different path from the dominant OBCs.

The Mandal era parties are also unwilling to acknowledge the strategic recalibration that the BJP and its ideological parent, the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS), have made on the caste question, which is completely at odds with their perceived image as an upper-caste party. The Prime Minister is a lower OBC and the President a Dalit today. Any credible historical account of the RSS will confirm that its efforts to woo the socially backward Hindus is a project which was started even before the BJP came into being in 1980.

The fact that the BJP does not have to accommodate Muslims also makes the task of handling the tension between upper caste and lower caste political representation easier. The Opposition’s uncritical endorsement of Mandal politics, ironically, will only make sure that a sizable chunk of upper caste votes will continue to go the BJP despite greater accommodation of OBCs within its ranks.

These two developments mean that the hopes of repeating a 1990 style Mandal-polarisation to defeat the BJP are extremely unlikely. None of this means that caste will not matter in Indian politics, especially at the grassroots level. But it is unlikely to be the game-changer in a fight against the BJP.

Culture: Some people might scoff at the choice of the term culture against communalism. The BJP’s success, after all, is contingent on achieving and maintaining a rainbow coalition of the Hindu voters. However, there are now enough indications to show that cultural differences offer a better vantage point to understand the BJP’s success or lack of it.

The BJP is still struggling to breach the Dravidian firewall to its politics. Even in a state such as West Bengal, where the Trinamool Congress managed to stall the BJP’s advance in the 2021 assembly elections, regional sub-nationalism and the attack of the BJP being a party of “outsiders” played an important role.

What is a disadvantage for the BJP in non-Hindi speaking states becomes a huge advantage in the Hindi belt. To be sure, the BJP is strong in non-Hindi speaking states such as Karnataka too. But its support base is more vulnerable and local leaders and groups such as B. S. Yediyurappa and the Lingayayts play and important part.

The BJP’s political genius lies in the fact that it has successfully exploited entrenched cultural beliefs (such as intolerance to beef-eating and inter-faith marriages) to further its agenda of precipitating a religious polarisation. The BJP is pragmatic enough to avoid confrontation on even its core issues when they are in violation of established cultural norms. Its stance vis-a-vis beef eating in Kerala is a classic example. Such calibrations, however, are more tactical than strategic in nature. The cultural intervention to build a homogeneous Hindutva identity continue.

The RSS-BJP duo has also been extremely clever and farsighted in appropriating cultural icons of various sections of the Hindu society as well. Many of them could actually be used to make a case against the political ideas of the RSS-BJP ironically. A lot of this is the result of decades of political experience the RSS has acquired from grassroots activism in these regions and the complete absence of a synchronised cultural intervention from the other side of the political spectrum.

The Hindi-speaking regions offer a natural advantage to the BJP’s conservative and divisive politics because they have not had a history of social reform movements. However, marrying electoral politics with a campaign attacking established cultural practices as retrograde or even illiberal is a recipe for disaster for the Opposition, especially when a strong political force like the BJP is mounting a strong defence of such values. Once again, this is an agenda which has to be taken up in a consistent manner at the level of cultural intervention.

Contradiction: The moralist view on politics often accuses it of indulging in hypocrisy. A more pragmatic take can describe the same thing as the art of handling contradictions. All successful political personalities have been masters of the art. Mahatma Gandhi and his party, the Indian National Congress, was funded by India’s richest capitalists. Yet he had a massive following among the poor. Communists are the biggest ideological adversaries of the RSS-BJP in India. Yet, the two came together on more than one occasion to dislodge the Congress from power.

The BJP is managing its own set of contradictions, both at the macro and micro level, today. Its claims of delivering maximum welfare benefits are accompanied by what is perhaps unprecedented economic misery today. Its strategy of political empowerment of the hitherto underrepresented social groups will have to deal with consequences of the BJP becoming an extremely centralised party and regional political leaders increasingly becoming figureheads. Its tactical design of toying with communal polarisation to game elections will have to confront the threat of a social rupture beyond repair and a severe impairment of civil liberties. Both of these can hurt economic growth and undermine national security in the long-term.

The existence of these contradictions, however, do not necessarily mean that they will overwhelm the BJP and its politics. The BJP will only be cornered when such contradictions are precipitated via the routes of the four Cs of cult, capitalism, caste and culture discussed above. Doing this will require a marriage of a new political line with practice.

We will know this is beginning to happen when there is a vibrant debate within the Opposition’s ranks instead of the existing sycophancy driven endorsement of what has become an ossified leadership trying to do the same things again and again in the expectation of achieving a different result every time.

India’s Opposition would do well to pay heed to something Mao Zedong wrote in 1937 in his essay, On Contradiction, “Opposition and struggle between ideas of different kinds constantly occur within the Party; this is a reflection within the Party of contradictions between classes and between the new and the old in society. If there were no contradictions in the Party and no ideological struggles to resolve them, the Party’s life would come to an end”.

Three arrests in Bangladesh have blown the lid off the recent attacks on Hindus in Bangladesh. Iqbal Hossain, who placed the Koran at the feet of Hanuman in a puja pandal in Comilla, was nabbed from Cox’s Bazar coast. Fayez Ahmed, who circulated the pictures on Facebook, lived long years in Saudi Arabia . Police say the Koran used for provoking trouble was printed in that country and belongs to Fayez. Kamaluddin Abbasi , who led a huge mob in Chandpur within hours of the Comilla fracas, has confessed in court to leading the attack on a Hindu temple, when police opened fire to kill five rioters. All three are activists of the Jamaat-e-Islami , the pro-Pakistan party which opposed Bangladesh’s independence .

Hindus are just around 10% of Bangladesh’s 170 million people, but they are a decisive factor in more than 50 of the 300 parliament seats. So, they are now being attacked as soft targets by parties and groups belonging to Bangladesh’s Islamist ecosystem. The aim is to terrorise Hindus so that they stay away from voting; discredit the secular Sheikh Hasina government; and complicate bilateral ties with India.

In 2000-2001, the Bangladesh Nationalist Party (BNP) and its coalition partner, the Jamaat-e-Islami, started instigating similar attacks targeting Hindus to send them a message that the secularist Awami League , then in power as now, was not capable of protecting them . The ploy worked, especially after a pro-Jamaat army general heading the border guards triggered a border clash with India. The League lost the 2001 elections.

The Awami League has now been in power since 2009. Parliamentary polls are just two years away and Islamist opposition parties are willing to deploy all means to wrest power back. Over the past year, these outfits have attempted to cobble together a coalition, more broad-based than before and somewhat less radical outwardly.

Alongside these coalition-building efforts, the Islamist opposition has staged violent street protests on various pretexts — from opposing Mujibur Rahman’s statues as “un-Islamic” to protesting against the French crackdown on Islamist radicals to opposing the Bangladesh visit of Prime Minister Narendra Modi as special guest at the Golden Jubilee celebrations of Bangladesh’s independence.

Hasina has hit back hard, locking up in jail dozens of Hifazat-e-Islam and Jamaat-e-Islami leaders on charges of murder, loot and arson. As the violence against Hindus triggered strong protests by secular groups, a junior minister in Hasina’s government announced that Bangladesh will return to the 1972 secular Constitution, scrapping the 8th amendment introduced in 1988 during General HM Ershad’s tenure which established Islam as the State religion.

The announcement apparently has Hasina’s support, and the Awami League has an absolute majority to ensure the passage of the proposed bill in parliament. But such a plan does set the stage for a possibly violent confrontation which will have both religious and political manifestations.

The United Nations and western nations have called for the protection of Hindus. India has lauded the tough policing that has led to the death of five rioters and arrest of hundreds of them. Given the background of attacks on Hindus, the widespread international condemnation, and the recognition that Bangladesh’s government needs to act, there will be limited scope to push a narrative centred on human rights violations — a pattern seen in the past — by interested parties, when Hasina unleashes her security forces and party cadres to tame the Islamist agitation that seems inevitable on the State religion issue.

The Taliban takeover has boosted the Islamists’ morale in Bangladesh but Hasina, who has braved 19 assasination attempts so far, is no Ashraf Ghani and the Awami League, which spearheaded the 1971 liberation war, is not a United States (US)-funded plant which will disappear at the first instance of a backlash. The battle for Bangladesh has started, one that India needs to watch closely.

Subir Bhaumik is a former BBC correspondent and author who has reported extensively from Bangladesh and India’s Northeast