Editorials - 20-10-2021

 அரசியல் என்பது கட்சிகளின் வழியாக செயல்படுகிற சாதனமாகும். அரசியல்வாதி என்றால் ஏதேனும் ஒரு கட்சியின் தலைவராகவோ தொண்டராகவோதான் இருப்பார். கட்சி அரசியல் வழியாக அரசு இயந்திரத்தைக் கைப்பற்றி இயக்கிடும் அதிகாரத்தைப் பெறுவதையே ஜனநாயக ஆட்சி என்கிறோம். இது சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு எதிரானது.
 கட்சி அரசியல்வாதிகள் தேர்தல் மூலம் பிற கட்சிகளை வென்று, பெரும்பான்மை பெற்று ஆட்சி அதிகாரத்தை ஏற்பார்கள். சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு எதிர்த்தரப்பு என்பது இருக்க முடியாது. ஜனநாயக ஆட்சியில் ஆளுங்கட்சிக்கு நிகராக எதிர்க்கட்சியின் செயல்பாடு அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. எந்த ஒரு நாட்டிலும் ஜனநாயக ஆட்சிதான் நீடிக்குமே தவிர, சர்வாதிகார ஆட்சிக்கான வாய்ப்பு இனி இல்லை.
 அரசியல்வாதி ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதன் நோக்கம் உன்னதமானதாகும். தேசத்தில் ஓடுகிற நதிகளை இணைத்து நீர்வளத்தைப் பரவலாக்குவது, புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவது, வெளிநாட்டு உறவுகளை மேம்படுத்துவது, கரோனா போன்ற கொள்ளை நோய்த்தொற்றுகளை முற்றாக ஒழிப்பது, தேசிய நெடுஞ்சாலைகளை அமைத்துப் போக்குவரத்தைச் சீராக்குவது, ராணுவத்தைப் பலப்படுத்தி நாட்டுப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவது போன்றவை அவ்வுன்னதத்தில் இடம்பெறும் திட்டங்களாகும்.
 அரசியல்கட்சிகளுக்கு மத்தியில் கருத்து வேறுபாடுகள் தொடர்ந்து நீடிக்கவே செய்யும். ஆனாலும் அவற்றுக்கு மத்தியில் தேசிய நலத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதில் போட்டிகள் இருக்குமே தவிர, ஒரு கட்சி மற்ற கட்சிகளை ஒழிப்பதாக அப்போட்டிகள் இருக்காது.
 இப்படிப்பட்ட அரசியல் துறையில் கட்சிகளைக் கட்டமைத்து செயல்படுகிறவர்கள், அக்கட்சித் தலைவரின் மீது பற்று கொண்டு, மாணவப் பருவத்திலேயே படிப்பை விட்டுவிட்டு வெளியே வந்தவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.
 மகாத்மா காந்தியின் மீதுகொண்ட நம்பிக்கையால் தேச விடுதலைக்காக, பள்ளி, கல்லூரிகளை விட்டு வெளியேறியவர்கள் உண்டு. அரசு உயர்பதவிகளைத் துறந்து வந்தவர்கள் உண்டு. குடும்பத்தைத் துறந்து வந்தவர்கள் உண்டு. தேச விடுதலைக்காக இப்படித் தங்களின் சுகங்களைத்தான் துறந்தார்கள்.
 அந்தமான் சிறைகளில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டாலும், ஐஸ் கட்டிகள் மீது படுக்கவைத்துக் கொடுமைப்படுத்தினாலும், செக்கிழுக்க வைத்துத் துயரப்படுத்தினாலும் அங்குலம்கூட தங்கள் கொள்கையிலிருந்து வழுவியவர்கள் அல்லர் அவர்கள். அப்படிப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் எத்தனையோ பேர் இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.
 இப்போதும் நம்மோடு உலவுகின்ற, தோழர்கள் நல்லகண்ணு, சங்கரய்யா, அச்சுதானந்தன், எல்.கே. அத்வானி, டாக்டர் முரளி மனோகர் ஜோஷி போன்றவர்கள் இன்றும் போற்றப்படுபவர்களாக உள்ளனர்.
 இந்த இரு தரப்பும் அல்லாமல், மூன்றாம் தரப்பில் ஏ.கே. அந்தோனி, பிரகாஷ் காரத், சீதாராம் யெச்சூரி, ப. சிதம்பரம், சோனியா காந்தி, நரேந்திர மோடி, அமித் ஷா, மம்தா பானர்ஜி, ஸ்டாலின், சந்திரசேகர ராவ், நவீன் பட்நாயக் போன்ற பலர், அரசியலில் போட்டி போட்டுக்கொண்டு செயல்பட்டு வருகின்றனர்.
 பொது நியதிப்படி, உழைக்கின்ற அனைவருக்கும் உழைப்புக்கு ஏற்ப உண்ண உணவு வேண்டும். அதேபோல எட்டு மணிக்குக் குறையாமல் ஓய்வும் வேண்டும். உழைப்பு, உணவு, ஓய்வு இவை மூன்றும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. உழைப்பவருக்கு உணவும் இல்லாமல், ஓய்வும் இல்லாமல் போனால் வெகுவிரைவில் அவர்கள் சோர்ந்துவிடுவார்கள்.
 இளமை நமக்குக் கிடைத்துள்ளது போல, முதுமையையும் நாம் தவிர்க்க முடியாது. முதுமை முற்றுகையிடுவதற்கு முன்பே ஓய்வுக்கு நாம் தயாராகிவிட வேண்டும்.
 முதுமையில் அனுபவ ஞானம் கிடைப்பதாகக் கூறி, ஓய்வை ஒத்திப்போடுவது அநியாயம். இளைஞர்கள் மீது இருமடங்கு நம்பிக்கை வைத்து, முதியவர்கள் தங்களின் உழைப்புக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதே தார்மிக நெறியாகும்.
 அரசுப் பணியில் இருப்பவர்களுக்கு இப்போது மாநில அரசு 59 வயதிலும், மத்திய அரசு 60 வயதிலும் பணி ஓய்வை நிர்ணயித்துள்ளது. உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு ஓய்வு பெறும் வயது வரம்பு 65 என்றும், உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு ஓய்வு பெறும் வயது வரம்பு 62 என்றும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசுத்துறை, நீதிமன்றம் முதலிய இரு துறைகளுக்கும் அரசியல் சட்டப்படி ஓய்வு பெறும் வயது நிர்ணயிக்கப்பட்டு நடைமுறையில் உள்ளது. தனியார் துறையிலும் ஓய்வுக்கான வயது வரம்பு நடைமுறையில் உள்ளது.
 அரசியல் சாசனத்தின் மூன்றாவது பிரிவினரான சட்டங்களை இயற்றும் எம்.எல்.ஏ.-க்கள், எம்.பி.-க்கள், அமைச்சர்கள் ஆகியோருக்கு மட்டும் சட்டப்படியான ஓய்வு பெறும் வயது வரம்பு இல்லை. ஆனால், அவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிட வயது வரம்பு 25 என நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்கள் அனைவரையுமே அரசியல்வாதிகள் என்கிறோம்.
 இவர்களுக்கும் ஓய்வு பெறும் வயது வரம்பு அரசியல் சாசனத்தில் நிர்ணயமாகியிருக்க வேண்டும். அரசியல் சாசன சபையில் அன்றைக்கு இதுபற்றிய விவாதமே எழவில்லை. செக்யூலரிசம் என்கிற மதச்சார்பின்மை பற்றியும், சோஷலிசம் என்கிற சமத்துவம் பற்றியும், பட்டியல் இனச் சாதிகளின் இடஒதுக்கீடு பற்றியும் விவாதங்கள் நடைபெற்றதைப் போல, அரசியல்வாதிகளின் ஓய்வு வயது பற்றிய விவாதம் நடைபெறவில்லை. விவாதிக்க வேண்டும் என்று எந்த ஒரு எம்.பி.-யும் அன்று முன்மொழியவும் இல்லை.
 அப்படியானால், அரசியல்வாதிகளுக்கு ஓய்வே தேவையில்லை என்பது நியாயமாகுமா? ஓய்வே இல்லாமல் தங்கள் வாழ்வை தேசத்திற்கு அர்ப்பணிப்பவர்கள் என்று அரசியல்வாதிகளை எண்ணிவிடலாமா?
 அரசியல் சாசனப்படி ஐந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை தேர்தல் நடத்தியாக வேண்டும். கருத்து சுதந்திரத்தை அடிப்படை உரிமையாக அரசியல் சாசனம் கொண்டாடுகிறது. எந்த ஒரு மதத்தையும் ஒரு குடிமகன் தழுவிக் கொள்ளலாம், பின்பற்றலாம், பிரசாரமும் செய்யலாம்.
 அதேபோல கருத்து சுதந்திரப்படி, ஒருவர் அரசியல் கட்சியைத் தொடங்கலாம். தேர்தலில் போட்டியிடலாம். எந்தக் கட்சியிலும் உறுப்பினராக இல்லாமல் சுயேச்சையாகப் போட்டியிடும் உரிமையையும் அரசியல் சாசனம் அவருக்கு அளித்துள்ளது.
 இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகத்தில் எந்த ஒரு நாட்டிலுமே அரசியல்வாதிகளுக்கான ஓய்வுக்கான வயது வரம்பு நடைமுறையில் இல்லை. நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துபோன அரசியல்வாதிகள் சிலர். நினைவாற்றல் இழந்து செயல்பட முடியாமல் ஒதுங்கிக் கொண்ட அரசியல்வாதிகள் பலர். முதுமை காரணமாக முடங்கிப் போன அரசியல்வாதிகளும் உள்ளனர். ஆனால், ஓய்வுக்கான வயது வரம்பு மூலம் அரசியலிலிருந்து ஒதுங்கிக்கொண்ட அரசியல்வாதி எவரும் இல்லை. காரணம், அரசியல்வாதிகளுக்கு மட்டும் ஓய்வுக்கான வயது வரம்பு நிர்ணயமாகவில்லை.
 நாடாளுமன்றத்தில் 33 சதவிகிதம் இட ஒதுக்கீடு மகளிருக்கு கொடுக்கப்பட வேண்டும் என அரசியல் சாசனம் சட்டம் வகுக்கவில்லை. ஆனாலும் நாடாளுமன்றம் அதனை விவாதித்து சட்டம் இயற்றியுள்ளது. நடைமுறைச் சிக்கல் மட்டுமே தொடர்கிறது. இதேபோல அரசியல் கட்சிகள் தங்களின் வேட்பாளர் தேர்வுகளில் வயது முதிர்ந்த அரசியல்வாதிகளைத் தவிர்த்துக்கொள்ள தடையேதும் இல்லை.
 அவ்வகையில் இந்திய அரசியலில் முதன் முதலாக, பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் ஆட்சியில் பாரதிய ஜனதா கட்சி அரசியல்வாதிக்கு - அவர் முதலமைச்சராக இருந்தாலும் - ஓய்வுக்கான வயது வரம்பை நிர்ணயித்து நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது.
 பாரதிய ஜனதா கட்சி தனது கட்சித் தலைவர்களின் ஓய்வு பெறும் வயது வரம்பை 75 என நிர்ணயித்துள்ளது. அதன்படி ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே (2014-இல்) கட்சியின் அதிகாரபூர்வ அமைப்பு, பிரதமர் வேட்பாளராகப் பேசப்பட்டு வந்த எல்.கே. அத்வானி 75 வயதைக் கடந்துவிட்டதால் அவரை கட்சியின் வழிகாட்டுக் குழுவிற்கு அனுப்பியது. அதனைத் தொடர்ந்து முன்னாள் மத்திய அமைச்சர்களான யஷ்வந்த் சின்ஹா, டாக்டர் முரளி மனோகர் ஜோஷி, சுமித்ரா மகாஜன் ஆகியோர் தேர்தலில் போட்டியிடவும் கட்சி அனுமதிக்கவில்லை.
 அதன் பிறகு, கர்நாடக மாநிலத்தில் லிங்காயத்துகளின் தலைவராக விளங்கி வந்தவரும், பி.ஜே.பி.-யை ஆளுங்கட்சியாக்கி முதலமைச்சராக இருந்தவருமான எடியூரப்பா 75 வயதைக் கடந்தபோது, விதிவிலக்காக மூன்று ஆண்டுகள் தொடர அனுமதிக்கப்பட்டார். பின்னர், அவராகவே பதவி விலகவும் அறிவுறுத்தப்பட்டார்.
 இதன் பிறகு, இந்த ஆண்டு (2021இல்) மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தமது அரசியல் தலைவர்களுக்கு ஓய்வு வயது வரம்பு 75 என நிர்ணயித்துள்ளது. மார்க்சிஸ்ட் மத்திய கமிட்டி இதற்கான தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியுள்ளது. இத்தீர்மானம் 2022 ஏப்ரலில் கேரள மாநிலம் கண்ணூரில் நடைபெற உள்ள கட்சிக் கூட்டத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டவுடன் நடைமுறைப்படுத்தப்பட உள்ளது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் சீதாராம் யெச்சூரி இதனை கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் நடைபெற்ற பத்திரிகையாளர் கூட்டத்தில் தெரிவித்துள்ளார்.
 கேரள முதலமைச்சர் பினராயி விஜயனுக்கு தற்போது 76 வயது. கொள்கைப்படி அவர் பதவி விலகியாக வேண்டும் என்கிற நிலைமை நீடிக்கிறது. பி.ஜே.பி.-யும், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் மட்டுமே இதுவரை அரசியல் தலைவர்களுக்கு ஓய்வு பெறும் வயது வரம்பை அறிவித்துள்ளன.
 அரசியல் தலைவர்கள் நடமாடிக் கொண்டிருக்கும்போதே, ஓய்வு பெறுவது இந்திய அரசியலில் ஓர் அதிசயம்தான்.
 ஓய்வுபெறும் அரசியல்வாதிகள், ஆளுங்கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால், அவர்கள் ஆளுநர்களாக நியமிக்கப்படலாம். பிற கட்சித் தலைவர்கள் மலரும் நினைவுகளில் மட்டுமே மூழ்க முடியும். முன்னாள் கேரள முதலமைச்சர் வி.எஸ். அச்சுதானந்தனுக்கு 97 வயது. முழு ஓய்வில் உள்ளார். அவர் தீவிர அரசியலில் ஈடுபட அனுமதியில்லை.
 இதேபோல பிரதமராக இருந்த வாஜ்பாய் தமது இறுதிநாள்வரை (93 வயது) வீட்டிலேயே அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தார். தீவிர அரசியலில் ஈடுபடவில்லை.
 பாஜக, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் ஆகிய இரு கட்சிகளும் தங்கள் தலைவர்களுக்கு ஓய்வுக்கான வயது வரம்பை நிர்ணயித்துள்ளதை, பிற அரசியல் கட்சிகள் பின்பற்ற போகின்றனவா?
 பின்பற்றினால் இந்திய அரசியல் முதுமையான தலைவர்களால் தள்ளாடாது; உலக நாடுகளே இந்தியாவைத் திரும்பிப் பார்க்கும்; சில நாடுகள் பின்பற்றவும் கூடும்.
 கட்டுரையாளர்:
 எழுத்தாளர்.
 

 ஆகஸ்ட் மாத சுதந்திர தின உரையின்போது அறிவித்திருந்த, அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளை மேம்படுத்துவதற்கான "உத்வேகம்' (கதி சக்தி) திட்டத்தை கடந்த வாரம் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தொடங்கி வைத்தார். ரூ.100 லட்சம் கோடி செலவில் நடைமுறைப்படுத்தப்படவிருக்கும் "உத்வேகம்' திட்டம் பல்வேறு துறைகளை ஒருங்கிணைத்து, செயல்பாடுகளை விரைவுபடுத்துவதற்கான முனைப்பு என்று கூறலாம்.
 ரயில்வே, சாலைப் போக்குவரத்து, துறைமுகங்கள் உள்ளிட்ட 16 மத்திய அமைச்சகங்களை தொழில்நுட்பம், செயற்கைக்கோள் படங்கள், தரவுத் தொகுப்புகள் ஆகியவற்றின் மூலம் இணைத்து, அனைத்து கட்டமைப்புத் திட்டங்களையும் விரைவுபடுத்துவதுதான் "உத்வேகம்' திட்டத்தின் நோக்கம். சரக்குப் போக்குவரத்துக்கான செலவு, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (ஜிடிபி) 13% ஆக இருக்கிறது. அதனால் மற்ற நாடுகளுடன் ஏற்றுமதியில் போட்டியிடும் திறன் குறைகிறது. சரக்குப் போக்குவரத்துக்கான செலவையும் நேரத்தையும் "உத்வேகம்' திட்டத்தின் மூலம் குறைப்பதுதான் இலக்கு.
 அறிவிக்கப்படும் எந்தவொரு திட்டமும் குறித்த நேரத்தில் நிறைவு பெறாமல் இருப்பது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய பிரச்னை. அதனால் ஆண்டுதோறும் மக்களின் வரிப்பணம் பல கோடி ரூபாய் வீணாகிறது. குறிப்பாக, கட்டமைப்புப் பணிகளின் காலதாமதத்தால் மிகப்பெரிய இழப்பை நாடு எதிர்கொள்கிறது.
 தமிழகத்தை எடுத்துக்கொண்டால் மதுரவாயல் - துறைமுகம் மேம்பாலப் பணி பல ஆண்டுகளாகியும் முடிவடையாமல் அரைகுறையாக நிற்கிறது. 2018 ஜூன் 3-ஆம் தேதி மும்பையிலுள்ள அந்தேரி மேற்கையும் கிழக்கையும் இணைக்கும் மேம்பாலம் இடிந்து விழுந்தது. ரயில்வேக்கும் பெருநகர் மாநகராட்சிக்கும் இடையே ஒருங்கிணைப்பு இல்லாததால், மூன்று ஆண்டுகளாகியும் இன்னும் அது சீரமைக்கப்படாமல் தொடர்கிறது. தில்லி - மீரட் விரைவுப் பாதை, ரயில்வே மேம்பாலத்துக்கான அனுமதி ரயில்வே துறையிடமிருந்து கிடைக்காததால் 13 மாதங்களாக நிறைவடையாமல் இருக்கிறது. இதேபோல, இந்தியாவின் ஊரகப்புறங்களிலும், மும்பை, தில்லி, சென்னை, கொல்கத்தா உள்ளிட்ட பல்வேறு நகரங்களிலும் குறித்த நேரத்தில் நிறைவடையாமலும், அரைகுறையாக விடப்பட்டும் பல கட்டமைப்புப் பணிகள் காணப்படுகின்றன.
 ஜூன் 2021 நிலவரப்படி, அறிவிக்கப்பட்ட 1,779 மெகா திட்டங்களில் 559 திட்டங்கள் காலதாமதமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. 967 திட்டங்களில் பணி முடிக்க வேண்டிய காலக்கெடு குறித்த எந்தவித விவரமும் இல்லை. இவற்றின் காலதாமதத்தால் திட்டங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிதியைவிட சுமார் ரூ. 4.6 லட்சம் கோடிக்கும் அதிகமாக செலவு கூடியிருக்கிறது.
 குறித்த காலத்தில் நிறைவேற்றப்படாததால் ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்புகளை பிரதமரின் "உத்வேகம்' திட்டம் குறித்த அறிக்கை விளக்கமாகவே பதிவு செய்கிறது. உதாரணமாக, மும்பையின் நவசேவா துறைமுகத்தின் நான்காவது முனையம் ரூ.5,000 கோடி செலவில் 2017-இல் நிறைவுற்றது. நான்கு ஆண்டுகள் கழிந்தும் பாதி அளவுகூட நான்காவது முனையம் பயன்படுத்தப்படாமல் இருப்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறது "உத்வேகம்' திட்ட அறிக்கை. கப்பலில் இருந்து சரக்குகளைக் கையாளும் "கேரேஜ் வே' முழுமையாக நிறுவப்படாததால் ஏற்பட்டிருக்கும் குறைபாடுதான் அதற்கு காரணம். போதிய சாலை, ரயில் தொடர்பு உறுதிப்படாததால் கிருஷ்ணகிரி சிப்காட் தொழிற்பேட்டை 30% அளவில்தான் செயல்படுகிறது.
 பிரதமரின் "உத்வேகம்' திட்டம் இரண்டு தளங்களில் செயல்பட இருக்கிறது. அடிப்படை அளவில் 16 அமைச்சகங்களை ஒரே குடையின்கீழ் கொண்டு வருவதன் மூலம் ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடுகளையும், ஒருங்கிணைப்பின் மூலம் கால விரயம் குறைவதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. அதேபோல, திட்டத்தின் செயல்பாட்டுக்கான அனைத்துத் தரவுகளும் கிடைப்பதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
 பொருளாதாரத் தளத்தில் "உத்வேகம்' திட்டத்தின் முனைப்பு போக்குவரத்து கட்டமைப்பை வலுப்படுத்துவது. தரமான போக்குவரத்து கட்டமைப்பு வசதிகள் இல்லாமல் பொருளாதார வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்துவது சாத்தியமில்லை. அதனால் நெடுஞ்சாலைகள், ரயில், விமானப் போக்குவரத்து, துறைமுகங்கள் உள்ளிட்ட துறைகளில் மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் கட்டமைப்புத் திட்டங்களை ஒருங்கிணைப்பதும், விரைவுபடுத்துவதும் "உத்வேகம்' திட்டத்தின் நோக்கம்.
 எந்தவொரு பொருளாதாரத் தேக்கத்துக்கும், பின்னடைவுக்கும் பிறகு செயல்பாடுகளை மீட்டெடுக்க, கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் அரசு முதலீடு செய்வது உலகெங்கும் காணப்படும் வழக்கம். கட்டமைப்பில் முதலீடு செய்வதன் மூலம் வளர்ச்சியை ஊக்குவிப்பதும், அதிக அளவில் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதும், தனியார் முதலீட்டை ஊக்குவிப்பதும் சாத்தியமாகிறது. கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் அரசு செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு ரூபாயும் ஜிடிபி-யில் ரூ.2.50 முதல் ரூ.3.50 வரையிலான அளவில் பயனளிக்கும்.
 அதிகாரபூர்வ புள்ளிவிவரத்தின்படி, 483 கட்டமைப்புத் திட்டங்களின் காலதாமதத்தால் அதிகரித்திருக்கும் செலவு மட்டுமே ரூ.4.43 லட்சம் கோடி. அதனால் "உத்வேகம்' முயற்சி அவசியமாகிறது. அதே நேரத்தில், பொருளாதார வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த, தடையில்லாத மின்சாரம், தேவையான தண்ணீர் வசதி, சாலைகள், தொழிற்சாலைகள் அமைப்பதற்கான நிலம் கையகப்படுத்தல் உள்ளிட்டவையும் உறுதிப்படும்போதுதான் அரசின் நோக்கம் நிறைவேறும்.
 இந்தியாவின் பொருளாதார முன்னேற்றமின்மைக்கு, திட்டங்களின் காலதாமதம்தான் மிகப்பெரிய காரணம் என்பதால் "உத்வேகம்' மூலம் அதை எதிர்கொள்ள நரேந்திர மோடி அரசு எடுத்திருப்பது சரியான முனைப்பு. அதற்கு மாநில அரசுகள் ஒத்துழைக்க வேண்டும்.

இலங்கைக் கடற்படையால் கைதுசெய்து சிறைவைக்கப்பட்டுள்ள 23 மீனவர்களும் இன்னும் பத்து நாட்களுக்குள் விடுதலை செய்யப்படுவார்கள் என்று இலங்கைப் பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்சவின் செயலாளர் தெரிவித்துள்ளதாகச் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன. நாகை மற்றும் காரைக்கால் பகுதிகளிலிருந்து மீன்பிடிக்கச் சென்ற அந்த மீனவர்கள், எல்லை தாண்டி மீன்பிடித்ததாகக் கூறி கடந்த அக்டோபர் 13-ம் தேதி இலங்கைக் கடற்படையால் கைதுசெய்யப்பட்டனர். அவர்களது இரு படகுகளும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அவர்களின் விடுதலை குறித்து செய்திகள் வெளியான அடுத்த நாளிலேயே, கோட்டைப்பட்டினம் விசைப்படகுத் துறைமுகத்திலிருந்து மீன்பிடிக்கச் சென்ற படகை இலங்கைக் கடற்படை, கப்பலை விட்டு மோதிக் கவிழ்த்துள்ளது. படகில் பயணித்த இருவர் மட்டுமே மீட்கப்பட்டுள்ளனர். இன்னொருவர் கடலில் மூழ்கியிருக்கலாம் என்று அஞ்சப்படுகிறது. தமிழ்நாடு மீனவர்களின் நடுக்கடல் துயரங்கள் என்றுதான் முடிவுக்கு வரும் என்ற கவலையை இந்தச் சம்பவம் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

கைதுசெய்யப்பட்ட 23 மீனவர்களை விடுவிக்க மத்திய அரசு உரிய நடவடிக்கைகளை விரைந்து எடுக்க வேண்டும் என்று தமிழ்நாட்டின் இருபெரும் கட்சிகளான திமுக, அதிமுக இரண்டுமே குரல்கொடுத்தன. திமுக தலைவரும் தமிழக முதல்வருமான மு.க.ஸ்டாலின் இந்திய, இலங்கை மீனவர்களுக்கு இடையிலான இந்தப் பிரச்சினையில், பிரதமர் தலையிட்டு நிரந்தரத் தீர்வு காண வலியுறுத்தியுள்ளார். அதிமுக ஒருங்கிணைப்பாளர் ஓ.பன்னீர்செல்வம் பிரதமருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், இலங்கைக் கடற்படையால் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகலாம் என்ற அச்சத்துடனேயே தமிழ்நாட்டு மீனவர்கள் கடலுக்குள் இறங்கும் நிலையைக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

கடந்த காலத்தில் தமிழ்நாட்டு மீனவர்கள் நடுக்கடலில் கைதாகும்போது எல்லைப் பாதுகாப்பும் கண்காணிப்பும் ஒரு முக்கியமான காரணமாகக் கூறப்பட்டது. அந்தக் காலகட்டம் முடிந்துவிட்டது. இப்போதும் நடுக்கடல் கைது சம்பவங்கள் தொடர்வதற்கு மீன்வளங்கள் குறையக்கூடும் என்ற இலங்கை மீனவர்களின் அச்சமே முதன்மையான காரணம். இருநாட்டு மீனவர்களிடையே முன்பு நடத்தப்பட்ட பேச்சுவார்த்தைகளைப் போல மீண்டும் நடத்தி, அவர்களின் குறைகளைக் கேட்டு சுமுகமான தீர்வுகளை எட்ட வேண்டும். மத்திய அரசு இந்த விஷயத்தில் உடனடிக் கவனம் செலுத்தும்பட்சத்தில் அது சாத்தியம் என்றே தோன்றுகிறது.

தமிழ்நாடு மீனவர்கள் 23 பேரும் நடுக்கடலில் கைதுசெய்யப்பட்டு, அவர்களின் படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட அதே காலகட்டத்தில்தான் இந்திய - இலங்கை ராணுவப் படைகள் தங்களது எட்டாவது கூட்டுப் பயிற்சியை இலங்கையில் நடத்திக்கொண்டிருந்தன. அருகமை நாடுகளான இந்தியாவும் இலங்கையும் பாதுகாப்பு விஷயத்தில் ஒன்றையொன்று சார்ந்திருக்க வேண்டியவை. தெற்காசிய நாடுகளுக்கு இடையிலான உறவுகள் இந்திய-இலங்கை உறவிலும் தாக்கங்களைச் செலுத்தக்கூடும் என்றாலும் இரண்டு நாடுகளின் நட்புறவு நெருக்கமானது. தவிர்க்கவியலாதது. இந்நிலையில், தமிழ்நாட்டின் ஒன்றுபட்ட குரலுக்குச் செவிசாய்த்து மீனவர்களின் அச்சத்தை நிரந்தரமாகப் போக்க வேண்டிய கடமை மத்திய அரசுக்கு உண்டு.

முப்பது ஆண்டு கால கடுமையான ஆய்வுக்குப் பின்பு, மலேரியாவுக்குத் தடுப்பூசி கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, உலக சுகாதார நிறுவனம் அங்கீகாரம் கொடுத்துள்ள செய்தி அண்மையில் வைரல் ஆனது. RTS,S/AS01 எனும் இந்தத் தடுப்பூசி மலேரியாவுக்கான முதல் தடுப்பூசி. ‘மஸ்குயுரிக்ஸ்’ (Mosquirix) எனும் வணிகப் பெயரில் கிளாக்ஸோஸ்மித்லைன் (GlaxoSmithKline) நிறுவனமும் ‘பாத்’ (PATH) உலக நலச்சேவை அமைப்பும் இணைந்து இதைத் தயாரித்துள்ளன. யுனிசெஃப் உள்ளிட்ட பல அறக்கட்டளைகளின் நிதியுதவியுடன் இது மக்கள் பயன்பாட்டுக்கு வந்துள்ளது.

2001-ல் இந்தத் தடுப்பூசியை ஆய்வு நோக்கில் குழந்தைகளுக்குப் பயன்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து, இதன் மூன்று கட்ட ஆய்வு முடிவுகள் திருப்தியாக இருந்ததால், 2015-ல் ஐரோப்பிய மருந்துகள் முகமை (EMA) இந்தத் தடுப்பூசியின் அவசரப் பயன்பாட்டுக்கு அனுமதி கொடுத்தன. ஆப்பிரிக்காவில் கானா, கென்யா, மலாவி ஆகிய நாடுகளில் 5 வயதுக்கு உட்பட்ட 8 லட்சம் குழந்தைகளுக்கு இந்தத் தடுப்பூசியைச் செலுத்தி முன்னோட்டம் பார்க்கப்பட்டது. அங்கு இதைச் செலுத்திக்கொண்டவர்களில் 10-ல் 4 பேருக்குக் கடந்த 4 ஆண்டுகளாக மலேரியா ஏற்படவில்லை; மரணத்தை நெருங்கிய குழந்தைகளில் 10-ல் 3 பேர் பிழைத்துக்கொண்டனர்; மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்தது. இதனால், இப்போது ஆப்பிரிக்கா முழுவதிலும் இதைப் பயன்படுத்த உலக சுகாதார நிறுவனம் அனுமதி வழங்கியுள்ளது.

உலக சுகாதார அமைப்பின் புள்ளிவிவரப்படி 2019-ல் மட்டும் உலகில் 22.9 கோடிப் பேரை மலேரியா தாக்கியது. 4 லட்சத்து 9 ஆயிரம் பேர் மரணமடைந்தனர். இவர்களில், 2,74,000 பேர் 5 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகள் என்பதுதான் பெருந்துயரம். அதிலும் சகாரா பாலைவனத்தை ஒட்டிய ஆப்பிரிக்கக் குழந்தைகளிடம் இந்த மரண விகிதங்கள் மிக அதிகம்.

தடைகளைத் தாண்டிய தடுப்பூசி

‘பிளாஸ்மோடியம்’ எனும் ஒட்டுண்ணிகள்தான் மலேரியாவுக்கு மூல காரணம். இந்தக் கிருமிகள் உள்ள பெண் அனாபிலிஸ் கொசுக்கள் நம்மைக் கடிக்கும்போது மலேரியா காய்ச்சல் ஏற்படும். அதைச் சரியாக கவனிக்காவிட்டால், கடுமையான ரத்தசோகை ஏற்படும். மூளை பாதிக்கப்பட்டு வலிப்பு வரும். உயிருக்கு ஆபத்து நெருங்கும்.

மனித இனத்துக்கு இத்தனை ஆபத்துகளை ஏற்படுத்துகிற மலேரியாவுக்குத் தடுப்பூசி தயாரிப்பதில் நடைமுறைச் சிக்கல்கள் நிறைய இருந்தன. காரணம், பிளாஸ்மோடியம் கிருமிகளில் ஃபால்சிபேரம், ஓவேல், விவாக்ஸ், மலேரியே என மொத்தம் 4 வகைகள் உள்ளன. ஒவ்வொரு வகைக் கிருமிக்கும் தனித்தனியாகத் தடுப்பூசி தயாரிப்பது கடினம். அடுத்து, தவளை, வண்ணத்துப்பூச்சி போன்றவற்றுக்குப் பல வளர்ச்சிப் பருவங்கள் உள்ளதுபோல் மலேரியா கிருமிகளுக்கும் ஸ்போராசாய்ட், மீராசாய்ட் எனப் பல பருவங்கள் உண்டு. இவற்றில் எந்தப் பருவத்தைத் தடுக்கத் தடுப்பூசி தயாரிப்பது என்பதிலும் ஆய்வாளர்களுக்குத் தடுமாற்றம் இருந்தது. இந்தத் தடைகளையெல்லாம் தாண்டி ‘மஸ்குயுரிக்ஸ்’ தடுப்பூசி செயல்முறைக்கு வந்துள்ளது நவீன மருத்துவத்தின் முன்னேற்றத்தையே காட்டுகிறது.

மரபணு மறுஇணைப்பு

மலேரியா ஒட்டுண்ணிகளில் நோய்ப் பரவல் புள்ளிவிவரப்படி ஃபால்சிபேரம் வகைதான் அதிக ஆபத்தைத் தருகிறது. ஆப்பிரிக்கக் குழந்தைகளிடம் இந்தச் செய்தி உறுதி செய்யப்பட்டது. எனவே, இந்த வகைக் கிருமிகளுக்கு எதிரான தடுப்பூசியை ‘மரபணு மறுஇணைப்புத் தொழில்நுட்பம்’ (Recombinant DNA Technology) மூலம் தயாரித்தனர்.

ஃபால்சிபேரம் கிருமிகள் நம் உடலுக்குள் நுழையும் முன்பு ஸ்போராசாய்ட் பருவத்தில் இருக்கிறது. அப்போது அதன் RTS எனும் புரதம் சார்ந்த மரபணுவின் ஒரு பகுதியைப் பிரித்தெடுத்துக்கொள்கின்றனர். பின்னர். ஈஸ்ட் செல் மரபணுவில் ஒரு பகுதியை எடுத்துவிட்டு, அந்த இடத்தில் முதலில் பிரித்தெடுத்த மரபணுவை இணைத்துவிடுகின்றனர். இப்படி இணைக்கப்பட்ட புதிய மரபணுவுடன் ஹெபடைட்டிஸ்–பி கிருமியின் S எனும் புரதக்கூறை இணைத்து, ஈஸ்ட் செல்களுக்குள் செலுத்துகின்றனர். பிறகு, இந்த ஈஸ்ட்டுகளைச் சோதனைச்சாலையில் வளர்த்து, ASO1 எனும் துணைப்பொருளைக் (Adjuvant) கலந்து தடுப்பூசி தயாரிக்கின்றனர். இந்தத் தடுப்பூசி செலுத்திக்கொண்டவர்களுக்கு ஃபால்சிபேரம் கிருமிகளுக்கு எதிரணுக்கள் (Antibodies) தோன்றிவிடுகின்றன. அதனால் இவர்களுக்கு அடுத்த முறை கொசுக்கடி மூலமாக அந்தக் கிருமிகள் ரத்தத்துக்கு வரும்போது, இந்த எதிரணுக்கள் அவற்றை அழித்து, கல்லீரலுக்குச் செல்வதைத் தடுத்துவிடுகின்றன. இதன் பலனால், மலேரியா ஏற்படுவது தடுக்கப்படுகிறது. இப்போதைக்கு இந்தத் தடுப்பூசியை ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் மட்டுமே பயன்படுத்த உலக சுகாதார நிறுவனம் அனுமதி அளித்துள்ளது.

இந்தியாவுக்குப் பயன்படுமா?

2019-ல் எடுக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரப்படி, இந்தியாவில் 56 லட்சம் பேருக்கு மலேரியா ஏற்பட்டது. இவர்களில் ஃபால்சிபேரம் வகையால் எத்தனை பேருக்கு மலேரியா வந்தது எனும் புள்ளிவிவரம் இல்லை. ‘மஸ்குயுரிக்ஸ்’ தடுப்பூசியைக் கண்டுபிடித்தது மருத்துவச் சாதனைதான் என்றாலும், இப்போதைக்கு இது ஃபால்சிபேரம் மலேரியாவை மட்டுமே தடுக்கும். அதிலும் 40% வரைதான் தடுப்பாற்றல் கொடுக்கும். இனிமேல் இதன் மேம்பட்ட வடிவங்கள் வரலாம். அப்போது பிறவகை மலேரியா ஒட்டுண்ணிகளைத் தடுக்கலாம். இதைக் குழந்தை பிறந்த 5-ம் மாதம் தொடங்கி 4 தவணைகள் செலுத்த வேண்டும். நான்கு தவணைகளும் சரியாகச் செலுத்திக் கொண்டவர்களுக்குத்தான் ஃபால்சிபேரம் மலேரியா ஏற்படுவதில்லை. ஆகவே, மலேரியா ஒழிப்புக்குத் தடுப்பூசியை மட்டும் நம்பாமல், தெருக்களில் தண்ணீர் தேங்காமல் பார்த்துக்கொள்வதும் பொதுச்சுகாதாரத்தை மேம்படுத்துவதும் முக்கியம்.

அடுத்து, இந்தியாவில் பாரத் பயோடெக் நிறுவனம் இந்தத் தடுப்பூசியைத் தயாரிக்க முன்வந்துள்ளது. நோய்த்தடுப்பாற்றல் தன்மை நாட்டுக்கு நாடு வேறுபடும் என்பதால், இதை இந்தியாவில் பயன்படுத்துவதற்கு மூன்று கட்ட ஆய்வுகள் இங்கும் முறையாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அவற்றின் தரவுகளைத் தீர ஆய்வு செய்து, இந்தியாவுக்கு இது பயன்படுமா என்பதை 100% உறுதிசெய்து அனுமதிக்க வேண்டியது ஒன்றிய அரசின் கடமை. கோவேக்சின் தடுப்பூசிக்கு அனுமதி கொடுப்பதில் அரசு அவசரம் காட்டியதுபோல் ஆகிவிடக் கூடாது என்பது முக்கியம். இந்தியாவில் பொதுச்சுகாதாரத்துக்குச் சவாலாக இருப்பதில் மலேரியா முக்கியமானதுதான் என்றாலும், 2000-ல் 2 கோடிப் பேருக்கு ஏற்பட்ட மலேரியா இப்போது கணிசமாகக் குறைந்துள்ளது என்பதால், தடுப்பூசி அனுமதி தரும் விஷயத்தில் வணிக நோக்கம் முதன்மையாகிவிடக்கூடாது என்பது மிக முக்கியம்.

இந்தியாவின் சமூகப் பன்மைத்துவத்தைப் போலவே அதன் நிலவியல் பன்மைத்துவமும் தனித்துவமானது. இந்தியா உயரமான மலைகளையும், ஆழமான பள்ளத்தாக்குகளையும், செதுக்கியதுபோன்ற நில அமைப்புகளையும், நீண்ட, நெடிய கடற்கரைகளையும், கனிமங்களைக் கொண்ட வெப்பநீர் ஊற்றுகளையும், அணையாத எரிமலைகளையும், பல்வேறுபட்ட மண் வகைகளையும், கனிமங்கள் நிரம்பிய நிலப் பரப்புகளையும், உலக அளவில் முக்கியமான தொல்படிமங்களைக் கொண்ட இடங்களையும் கொண்டிருக்கிறது. நிலவியல்-அறிவியலைப் பொறுத்தவரை உலகின் ‘இயற்கை ஆய்வகம்’ என்று இந்தியா வெகு காலம் அறியப்பட்டுவருகிறது.

இந்திய நிலத்திரள், பெருங்கண்டம் ஒன்றிலிருந்து தனது தாவரங்கள், விலங்குகளுடன் 15 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உடைந்து விடுபட்டது. அடுத்த 10 கோடி ஆண்டுகளுக்கு அது வடக்கு நோக்கித் தானே நகர்ந்து, ஆசிய கண்டத்தின் தெற்கு எல்லையில் நிலைத்தது. அது, உலகத்தின் மிகவும் இளமையான, கண்டத் தட்டு எல்லையோடு பின்னிப் பிணைந்துகொண்டது. புவி மேலோட்டு அமைப்பு, பருவநிலை ஆகியவற்றின் எண்ணற்ற கொந்தளிப்புகளின் விளைவாகப் பல கோடி ஆண்டு காலமாக உருவான இந்த நிலவியல் அம்சங்களும் நிலப்பரப்புகளும் இந்தியாவின் பாறைகளிலும் தரைகளிலும் பதிவாகியிருக்கின்றன. இவையெல்லாம் நம் நாட்டின் நிலவியல் பாரம்பரியமாக ஆகிவிட்டிருக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, குஜராத்தின் கட்ச் பகுதி டைனசோர் தொல்படிமங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. அது நமது ஜுராசிக் பார்க் ஆகத் திகழ்கிறது. திருச்சிராப்பள்ளியில் ஆதிகாலத்தில், மீஸோஸாயிக் யுகத்தில் பெருங்கடல் இருந்தது; அந்தப் பகுதி கிரிட்டேஷஸ் (6 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய யுகம்) யுகத்தின் கடல் தொல்படிமங்களின் களஞ்சியமாக இருக்கிறது. புவியியலானது ஒரு பண்பாட்டு உருவமாக எப்படி மாறுகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள, மனித நாகரிகத்தின் தொட்டில்களுள் ஒன்றான சிந்துவெளியின் சூழலியல் வரலாற்றை நாம் ஆய்வு செய்ய வேண்டும். இந்தியா இது போன்ற ஏராளமான எடுத்துக்காட்டுகளைத் தருகிறது.

நிலவியல்-பாரம்பரியத் தலங்களெல்லாம் நமக்குக் கல்வியைக் கற்றுத்தரும் வகுப்பறைகளாகும். ஆனால், இந்திய வகுப்பறைகளெல்லாம் இயற்பியல், உயிரியல், வேதியியல் போன்ற பாடங்களை அணுகுவது போலல்லாமல் சூழலியல், நிலவியல் போன்ற துறைகளை வெறுப்புடனே அணுகுகின்றன. புவி வெப்பமாதல் போன்ற பிரச்சினைகளை நாம் எதிர்நோக்கியிருக்கும் காலகட்டத்தில் அரசும் நமது கல்வித் துறையினரும் நிலவியல் மீது காட்டும் அலட்சியம் வருத்தமளிக்கிறது. எதிர்காலத்தின் பருவநிலை நிச்சயமற்றுக் காணப்படும் நிலையில் முடிவெடுப்பது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. மியோசின் சகாப்தத்தை (2.3 கோடியிலிருந்து 50 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சகாப்தம்) போன்ற வெப்பமான இடைக்காலங்களை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு எதிர்காலப் பருவநிலை மாதிரிகளைக் கணிக்கலாம். நிலவியல்-பாரம்பரியப் பூங்காக்களின் மூலம் பெறும் விழிப்புணர்வானது கடந்த காலத்தின் பருவநிலை மாற்றங்களை நாம் நினைவுகூர உதவும். மேலும், நாம் தப்பிப் பிழைப்பதற்கு எத்தகைய நடவடிக்கைகளை நாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய உணர்வையும் அது ஏற்படுத்தும்.

நம் புவிக்கோளின் நிலவியல் பாரம்பரியத்தின் முக்கியத்துவம் முதன்முதலில் 1991-ல் ‘நமது நிலவியல் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான முதல் சர்வதேச மாநாடு’ என்ற யுனெஸ்கோ நிகழ்வொன்றில் அடையாளம் காணப்பட்டது. “மனித குலமும் புவியும் ஒரு பொதுவான பாரம்பரியத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன. அதற்கு நாமும் நமது அரசுகளும் பாதுகாவலர்கள்” என்ற கருதுகோளை பிரான்ஸின் டீன்யே நகரத்தில் கூடியிருந்த அந்தப் பிரதிநிதிகள் ஒப்புக்கொண்டனர். இந்தத் தீர்மானமானது அந்தந்த நாடுகளில் தனித்தன்மை கொண்ட நிலவியல் பகுதிகளில் நிலவியல் பூங்காக்கள் அமைவதற்கும் நிலவியலின் முக்கியத்துவம் குறித்து இந்த இடங்கள் மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதற்கும் காரணமானது. இவ்வாறாக, இந்த இடங்கள் நிலவியல்-சுற்றுலாக்களுக்கும் அதன் மூலமாக வருமானம், வேலைவாய்ப்புகள் ஆகியவற்றுக்கும் வழிவகுத்தது. டீன்யே தீர்மானத்தின் தொடர்ச்சியாகக் கருதத்தக்க விதத்தில் 1990-களின் இறுதியில் யுனெஸ்கோ ஒரு திட்டத்தை முன்னெடுத்தது. உலகெங்கும் உள்ள நிலவியல்-பாரம்பரிய இடங்களுக்கான உலகளாவிய வலைப்பின்னலை உருவாக்குவதற்கான ஒரு திட்டம் அது. இதன் அடிப்படையில் 44 நாடுகளில் இன்று 169 உலகளாவிய நிலவியல்-பூங்காக்கள் உள்ளன.

வியட்நாம், தாய்லாந்து போன்ற நாடுகளெல்லாம் தங்கள் நிலவியல், இயற்கைப் பாரம்பரியத்தைக் காப்பதற்குச் சட்டம் இயற்றியுள்ளன. ‘ஜியலாஜிகல் சர்வே ஆஃப் இந்தியா’ (ஜிஎஸ்ஐ) நாடெங்கும் 32 இடங்களைத் தேசிய நிலவியல் சின்னங்களாக அடையாளம் கண்டிருந்தாலும் அவற்றுள் ஒன்றுகூட யுனெஸ்கோவால் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. இத்தனைக்கும் யுனெஸ்கோவின் உலகளாவிய நிலவியல்-பூங்காக்கள் வலைப்பின்னலை உருவாக்கும் திட்டத்தில் இந்தியாவும் கையெழுத்திட்டிருக்கிறது. நிலவியல்-பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக 2014-ல் ஜிஎஸ்ஐ சுரங்கத் துறை அமைச்சகத்திடம் ஒரு சட்ட வரைவைச் சமர்ப்பித்தது, ஆனால், அதனால் எந்தத் தாக்கமும் ஏற்படவில்லை.

வளர்ச்சி எனும் பிரம்மாண்டம்

இந்தத் துறையில் உலக அளவில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுவந்தாலும் நிலவியல்-பாரம்பரியம் என்ற கருத்தாக்கத்தை இந்தியா அவ்வளவாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை. தொல்படிமங்களைக் கொண்டிருக்கும் இடங்களில் பலவும் வளர்ச்சியின் பெயரால் சிதைக்கப்பட்டுவிட்டன. தற்போது ஆட்சியில் உள்ள கட்சியானது இந்தியாவின் பாரம்பரியத்தைப் பற்றி அடித்தொண்டையில் கூவுவதோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், நிலவியல்-பாரம்பரியத்தின் மீது அது காட்டும் அலட்சியம் விசித்திரமாக இருக்கிறது. இதனால் நமது பாரம்பரியத்துக்குப் பெரும் பாதிப்பு ஏற்படப்போகிறது. வளர்ச்சி எனும் பூதம் கூடிய விரைவில் நமது நிலவியல்-பாரம்பரிய இடங்களையெல்லாம் விழுங்கப்போகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, குஜராத்தின் கட்ச் மாவட்டத்தில் அதிக அளவில் இரிடியம் காணப்படும் அஞ்சார் பகுதியில் 6.50 கோடி ஆண்டுகளுக்கும் முன்பு டைனசோர் இனத்தின் அழிவுக்குக் காரணமாகும் விதத்தில் புவி மீது மோதிய எரிகல் குறித்த தடயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. ஆனால், இருப்புப் பாதை போடுகிறோம் என்ற பெயரில் நிலவியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அந்த இடத்தையே சேதப்படுத்திவிட்டார்கள். அதேபோல், ராஜஸ்தானின் அஜ்மீர் மாவட்டத்தில் நெஃப்லின் சையனைட் என்ற தனித்தன்மை கொண்ட பாறையானது சாலையை அகலப்படுத்தும்போது அழிக்கப்பட்டது. மஹாராஷ்டிர மாநிலத்தின் புல்தானா மாவட்டத்தில் எரிகல் தாக்கியதால் ஏற்பட்ட லோனார் பெரும் பள்ளமும் சர்வதேச முக்கியத்துவமும் கொண்ட நிலவியல்-பாரம்பரியத் தலமாகும். அதுவும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது. எனினும், உயர் நீதிமன்றத்தின் மேற்பார்வையில் அதைப் பாதுகாக்கும் பணிகள் தற்போது நடைபெற்றுவருகின்றன.

நமது நிலவியல்-பாரம்பரியத் தலங்கள் பெரும்பாலானவற்றையும் இழந்துவிடக்கூடிய நிலையை நோக்கி நாம் நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். திட்டமிடப்படாததும், புற்றீசல்போலப் பெருகுவதுமான ரியல் எஸ்டேட் தொழிலால், அப்படிப்பட்ட இடங்கள் பலவும் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. கட்டுப்படுத்தப்படாத கல்குவாரிகளாலும் அப்படிப்பட்ட இடங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. ஆகவே, உயிரிப் பன்மைத்தன்மையைக் காப்பதற்கு எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகளும் இந்த இடங்களைக் காப்பதற்காக எடுக்கப்பட வேண்டும். இயற்கையின் சொத்துகள் ஒருமுறை அழிக்கப்பட்டுவிட்டால் மறுபடியும் உருவாக்க முடியாதவை.

நிலவியல்-பாரம்பரியம் கொண்ட தலங்களைக் காப்பதற்குச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டும். உயிரிப் பன்மைச் சட்டம் 2002-ல் அமல்படுத்தப்பட்டது. தற்போது இந்தியா முழுவதும் பாதுகாக்கப்பட்ட உயிர்க்கோளங்கள் 18 இருக்கின்றன. நிலப் பயன்பாடுகளைப் பொறுத்தவரை நிலவியல்-பாதுகாப்பு என்பது மிக முக்கியமான வழிகாட்டு நெறிமுறையாக இருக்க வேண்டும். இதற்கு முற்போக்கான சட்டங்கள் இயற்ற வேண்டும். பாரம்பரிய இடங்களுக்கான தேசிய ஆணையம் ஒன்றை அமைப்பதற்காக 2009-ல் மாநிலங்களவையில் அரை மனதுடன் ஒரு மசோதா அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அந்த மசோதா இறுதியில் நிலைக் குழுவுக்கு அனுப்பப்பட்டாலும் குறிப்பிடப்படாத சில காரணங்களால் அரசு பின்வாங்கிக்கொள்ளவே அந்த மசோதா விலக்கிக்கொள்ளப்பட்டது. 2019-ல் ‘சொஸைட்டி ஆஃப் எர்த் சயன்ட்டிஸ்ட்ஸ்’ ஆதரவுடன் நிலவியலாளர்களின் குழுவொன்று பிரதமருக்கும் சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சகங்களுக்கும் ஒரு மனுவை அனுப்பியது. தேசிய அமைப்பொன்றின் நேரடி மேற்பார்வையில் நிலவியல்-பாரம்பரியத் தலங்களையெல்லாம் பாதுகாப்பதற்குத் தேசியப் பாதுகாப்புக் கொள்கை ஒன்று வகுக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அந்த மனுவின் உள்ளடக்கம். அரசின் பாராமுகமோ இன்னும் தொடர்கிறது.

ஒஹையோவில் தற்போது ஃபாக்ஸ்கான் வாங்கியுள்ள ஆலை முன்பு ஜெனரல் மோட்டார்ஸால் நடத்தப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

Pranav Mukul

Electronics maker Foxconn electric vehicles plan : தைவான் எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனமான ஃபாக்ஸ்கானின் வாடிக்கையாளர்களாக ஆப்பிள் மற்றும் சியோமி உள்ளது. இந்நிறுவனங்கள் தங்களின் எலெக்ட்ரானிக் கார்கள் உற்பத்தி திட்டத்தில் இறங்கியுள்ள நிலையில், உலக அளவில் தங்களின் திறமையை நிரூபிக்கும் வகையில் ஃபாக்ஸ்கான் மூன்று வெள்ளை-லேபிள் எலெக்ட்ரிக் கார்களை திங்கள் அன்று அறிமுகம் செய்துள்ளது.

ஃபாக்ஸ்கானின் அறிவிப்பு

உலகின் மிகப்பெரிய எலெக்ட்ரானிக்ஸ் ஒப்பந்த நிறுவனமான ஃபாக்ஸ்கான் டெக்னாலஜி குழுமம் அக்டோபர் 18ம் தேதி அன்று தங்களின் மூன்று எலெக்ட்ரிக் வாகனங்களை அறிமுகம் செய்தனர்.

மூன்று வாகனங்களில் இந்த அறிமுகம் உலக அளவில் உள்ள ஒரிஜினல் எக்யூப்மெண்ட் மெனுஃபேக்ச்சர்ஸ் (original equipment manufacturers (OEMs)) நிறுவனங்களை, தங்களின் உற்பத்தி திறன் குறித்து அறிந்து கொள்ள விடுத்த அழைப்பு போன்றே உள்ளது.

ஃபாக்ஸ்கான் வெளியிட்ட இந்த செடான் மற்றும் எஸ்.யூ.வி. வகை கார்களை தங்களின் சொந்த பிராண்டின் கீழ் விற்பனை செய்வதற்கு பதிலாக தங்களின் வாடிக்கையாளர்களுக்கு, வாகனப் பிரிவில் உருவாக்கப்படும்.

வாகன உற்பத்தி திட்டங்கள்

தைவானின் யோலோன் மோட்டர்ஸ் தான், எலெக்ட்ரிக் கார் உற்பத்தியில் தங்களின் முதல் வாடிக்கையாளராக இருக்கும் என்றும் ஃபாக்ஸ்கான் ஏற்கனவே அறிவித்திருந்தது. ஆனால் ஃபாக்ஸ்கானின் வாகன உற்பத்தியில் நுழையும் திட்டங்கள் செயல்பாட்டில் உள்ளன.

கடந்த மாதம், இந்த நிறுவனம் ஒஹையாவில் உள்ள ஆட்டோமொபைல் உற்பத்தி ஆலைக்காக 230 மில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான ஒப்பந்தத்தை லார்ட்ஸ்டவுன் மோட்டர்ஸ் நிறுவனத்துடன் ஏற்படுத்திக் கொண்டது. இது ஆட்டோமொபைல் அசெம்பிளி திறன், உபகரணங்கள் மற்றும் திறமை ஆகிய பகுதிகளில் ஒரு பூஸ்டர் ஷாட் கொடுத்தது. இந்த ஆலை முன்பு ஜெனரல் மோட்டார்ஸால் நடத்தப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ராய்ட்டர்ஸ் நிறுவனத்தின் கூற்றுப்படி, தாய்லாந்தில் மற்றொரு உற்பத்தி நிலையத்தையும் தைவானில் ஒரு சிப்மேக்கிங் ஆலையையும் கட்டும் திட்டத்தை செயல்படுத்தி வருகிறது ஃபாக்ஸ்கான். ஏற்கனவே அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ஃபிஸ்கர் மற்றும் சீனாவின் ஜீலி உள்ளிட்ட ஆட்டோ வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் கூட்டணி நிறுவனங்களுக்கு தேவையான சேவையை வழங்குவதை நோக்கமாக இது கொண்டுள்ளது.

அறிவிப்பு வெளியான நேரம்

ஃபாக்ஸ்கான் நிறுவனத்தின் மிகப்பெரிய வாடிக்கையாளரான, ஐபோன் உற்பத்தி நிறுவனம் ஆப்பிள், ப்ரோஜெக்ட் டைட்டன் என்று பெயரிட்ட முழுமையான தானியங்கி வாகன திட்டம் ஒன்றை ரகசியமாக நிறைவேற்றி வருகிறது.

ஆப்பிள் இன்னும் இந்த திட்டத்தை முறையாக அறிவிக்கவில்லை அல்லது உற்பத்தி கூட்டாளரை இன்னும் முழுமையாக முடிவு செய்யவில்லை. தலைமை நிர்வாக அதிகாரி டிம் குக் நிறுவனம் தானியங்கி தொழில்நுட்பத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டு வருகிறது என்று ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளார்.

கூடுதலாக, சீன ஸ்மார்ட்போன் நிறுவனமான சியோமி கார்ப்பரேசனின் தலைவர் லேய் ஜுன் செவ்வாய்கிழமை அன்று, 2024ம் ஆண்டின் முதல் பகுதியில் நிறுவனம், தனது சொந்த கார்களை அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்யும் என்று கூறியுள்ளது. மார்ச் மாதத்தில், Xiaomi ஒரு புதிய மின்சார கார் பிரிவில் அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் 10 பில்லியன் டாலர் முதலீடு செய்வதாக உறுதியளித்தது.

எலெக்ட்ரிக் கார்கள் உற்பத்திக்குள் கால்பதிக்கின்றோம் என்று ஆப்பிள் போன்ற நிறுவனங்கள் அறிவித்திருந்தாலும் கார் முழுமையாக சுயதீனமாக உருவாக்கப்படுமா அல்லது மற்ற நிறுவனங்களுடன் கூட்டாக உருவாக்குமா என்பதை இதுவரை வெளிப்படுத்தவில்லை.

Explained: Why global fuel prices are up, how India is impacted: சர்வதேச அளவில் கச்சா எண்ணெய் விலைகளின் அதிகரிப்பு; 2021 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் பெட்ரோல் மற்றும் டீசலின் விலைகள் புதிய சாதனை

உலகளாவிய பொருளாதார மீட்பு வலுப்பெற்று வருவதால், கச்சா எண்ணெயின் விலை 2018 ஆம் ஆண்டிலிருந்து மிக உயர்ந்த மட்டத்தை நெருங்குகிறது. அதேபோல், இயற்கை எரிவாயு மற்றும் நிலக்கரியின் விலையும், தீவிரமான ஆற்றல் பற்றாக்குறைக்கு மத்தியில் சாதனை உச்சத்தை எட்டியுள்ளது.

எரிபொருள் விலை ஏன் உயர்கிறது?

உலகப் பொருளாதாரம் தொற்றுநோயிலிருந்து மீண்டு வருவதால், உலகளாவிய தேவையின் கூர்மையான அதிகரிப்பால், பிரெண்ட் கச்சாவின் விலை இந்த வார தொடக்கத்தில் பீப்பாய்க்கு 85 டாலருக்கு உயர்ந்து, 2018 க்குப் பிற்கு உயர்ந்த நிலையை எட்டியுள்ளது. உலகளாவிய கச்சா எண்ணெய் விலைகள் கடுமையாக அதிகரித்த போதிலும், எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யும் முக்கிய நாடுகள், படிப்படியாக அதிகரிக்கும் உற்பத்தி அட்டவணையில், கச்சா எண்ணெய் விநியோகத்தை வைத்திருக்கின்றன. தற்போது, ப்ரெண்ட் கச்சாவின் விலை ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு இருந்த பேரலுக்கு 42.5 டாலர் விலையை விட கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.

எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளின் குழுவான OPEC+, அதன் சமீபத்திய கூட்டங்களில், நவம்பர் மாதத்தில் விலைகள் கூர்மையாக அதிகரித்திருந்தாலும் மொத்த கச்சா எண்ணெய் விநியோகத்தை ஒரு நாளைக்கு 400,000 பீப்பாய்கள் மட்டுமே அதிகரிக்கும் என்று மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. சவுதி அரேபியா, ரஷ்யா, ஈராக், ஐக்கிய அரபு எமிரேட் மற்றும் குவைத் ஆகிய எண்ணெய் உற்பத்தியில் முதலிடம் வகிக்கும் நாடுகளின் உற்பத்தி அளவானது, நவம்பரில் விலை அதிகரித்தாலும் உற்பத்தியின் குறிப்பு அளவை விட சுமார் 14 சதவீதம் குறைவாக இருக்கும் என்று தெரிவித்துள்ளன.

2020 ஆம் ஆண்டில் கொரோனா காரணமான உலகளாவிய பயணக் கட்டுப்பாடுகளால், 2020 ஆம் ஆண்டில் விநியோகத்தில் கூர்மையான வீழ்ச்சி இருந்தததை OPEC+ ஒப்புக்கொண்டது. ஆனால் தேவை அதிகரித்தபோதிலும் நிறுவனம் உற்பத்தியை அதிகரிப்பதில் மெதுவாக இருந்தது. இந்தியாவும் மற்ற எண்ணெய் இறக்குமதி நாடுகளும் எண்ணெய் விநியோகத்தை வேகமாக அதிகரிக்க OPEC+ க்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளன. மேலும், கச்சா எண்ணெய் விலை உயர்ந்தால் அது உலகப் பொருளாதாரத்தின் மீட்பைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் என்றும் அந்த நாடுகள் வாதிட்டன.

எஸ்பி குளோபல் பிளாட்ஸின் கூற்றுப்படி, ஆசியாவிற்கான இயற்கை எரிவாயு விநியோகம் நவம்பரில் டெலிவரிக்கு ஒரு mmbtu க்கு (மெட்ரிக் மில்லியன் பிரிட்டிஷ் தெர்மல் யூனிட்) $ 56.3 என்ற மிக உயர்ந்த உச்சத்தை எட்டும். ஐடா சூறாவளியால் ஏற்படும் இடையூறுகள் உட்பட அமெரிக்காவில் விநியோகப் பிரச்சினைகள் மற்றும் ரஷ்யாவில் இருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் இயற்கை எரிவாயு விநியோகத்தை விட குறைவு ஆகியவை ஐரோப்பாவில் அதிகரித்து வரும் எரிவாயு தேவைக்கு மத்தியில் குளிர்காலத்தில் இயற்கை எரிவாயு பற்றாக்குறையின் வாய்ப்பை அதிகரித்துள்ளது.

சீனா நிலக்கரி பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்டுள்ளதால் சர்வதேச நிலக்கரி விலைகளும் எல்லா நேரத்திலும் உச்சத்தை எட்டியுள்ளன. எதிர்பார்த்ததை விட வேகமான பொருளாதார மீட்பால் உலகளாவிய தேவையின் காரணமாக, இந்தோனேசிய நிலக்கரியின் விலை அக்டோபரில் ஒரு டன்னுக்கு சுமார் $ 200 ஆக உயர்ந்துள்ளது. ஆனால், இது மார்ச் மாதத்தில் ஒரு டன்னுக்கு சுமார் $ 60 ஆக இருந்தது.

இந்தியாவிற்கான தாக்கம் என்ன?

கச்சா எண்ணெய் விலைகளின் அதிகரிப்பால், பெட்ரோல் மற்றும் டீசலின் விலைகள் 2021 ஆம் ஆண்டில் நாடு முழுவதும் புதிய சாதனை படைத்தது. தேசிய தலைநகரில் கடந்த மூன்று வாரங்களில் பெட்ரோல் விலை லிட்டருக்கு ரூ. 4.65 அதிகரித்து ரூ. 105.84 ஆக உள்ளது. அதே காலகட்டத்தில் டீசல் விலை லிட்டருக்கு ரூ .5.75 உயர்ந்து ரூ. 94.6 ஆக உள்ளது.

தொற்றுநோய் தொடர்பான கட்டுப்பாடுகளுக்குப் பிறகு டீசலை விட இந்தியாவில் பெட்ரோல் நுகர்வு வேகமாக மீண்டு வருகிறது. செப்டம்பர் மாதத்தில் பெட்ரோல் நுகர்வு 9 சதவிகிதம் அதிகரித்துள்ளது, ஆனால் டீசல் நுகர்வு 2020 ஐ விட 6.5 சதவிகிதம் குறைவாக உள்ளது. இந்தியாவில் பெட்ரோலியப் பொருட்களின் நுகர்வில் சுமார் 38 சதவிகிதம் டீசல் ஆகும், இது தொழில் மற்றும் விவசாயத்தில் பயன்படுத்தப்படும் முக்கிய எரிபொருளாகும்.

வரவிருக்கும் பண்டிகை காலங்கள் பொருளாதார மீட்சியை துரிதப்படுத்தவும் டீசல் பயன்பாட்டை அதிகரிக்கவும் செய்யும் என்பதால், இந்தியாவில் அடுத்த சில மாதங்களில் டீசலுக்கான தேவை அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என எஸ் & பி குளோபல் பிளாட்ஸ் அனலிட்டிக்ஸ் ஒரு அறிக்கையில் குறிப்பிட்டுள்ளது. இருப்பினும், ப்ளாட்ஸ் அனலிட்டிக்ஸ் இந்தியாவின் மொத்த கச்சா எண்ணெய்க்கான தேவை 2022 இல் தொற்றுநோய்க்கு முந்தைய நிலைகளை மட்டுமே மிஞ்சும் என்று கணித்துள்ளது.

சர்வதேச எரிவாயு விலைகள் அதிகரிப்பு, உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் இயற்கை எரிவாயுவின் விலையை உயர்த்துவதற்கு வழிவகுத்தது. பெட்ரோலியம் திட்டமிடல் மற்றும் பகுப்பாய்வு அமைப்பானது (PPAC), அரசுக்குச் சொந்தமான ஓஎன்ஜிசி மற்றும் ஆயில் இந்தியா நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்பட்ட இயற்கை எரிவாயுவின் விலையை முந்தைய ஆறு மாத காலத்தில் ஒரு எம்எம்பிடிக்கு 1.79 டாலரிலிருந்து 2.9 டாலராக உயர்த்தியது. மேலும் PPAC முந்தைய ஆறு மாத காலத்தில் அதிக ஆழமான நீரில் இருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட எரிவாயுக்கான உச்சவரம்பு விலையை ஒரு mmbtu க்கு $ 6.13 ஆக உயர்த்தியுள்ளது, மற்றும் உயர் அழுத்தம், உயர் வெப்பநிலை மூலம் பெறப்படும் எரிவாயுக்களின் விலையை ஒரு mmbtu க்கு $ 3.62 ஆக உயர்த்தியுள்ளது.

எரிவாயு விலையின் அதிகரிப்பு, போக்குவரத்து எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தப்படும் சுருக்கப்பட்ட இயற்கை எரிவாயு (சிஎன்ஜி) மற்றும் சமையல் எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தப்படும் குழாய் இயற்கை எரிவாயு (பிஎன்ஜி) ஆகிய இரண்டின் விலையில் மேல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தேசிய தலைநகரில் சிஎன்ஜியின் விலை இந்த மாதம் கிலோவுக்கு ரூ .4.56 ஆக இரண்டு முறை உயர்த்தப்பட்டு ரூ .49.8 ஆக உயர்ந்துள்ளது மற்றும் PNG- யின் விலை PNG- யின் ஒரு scm (நிலையான கன மீட்டர்) க்கு ரூ. 4.2 உயர்ந்து SCM ஒன்றுக்கு ரூ .35.11 ஆக உயர்ந்துள்ளது.

நிலக்கரியின் சர்வதேச விலைகள் அதிகரிப்பு, இந்தியாவின் அனல் மின்நிலையங்களில் நிலக்கரி பற்றாக்குறையை அதிகரித்துள்ளது. மேலும், நிலக்கரியின் அதிக விலையை வாங்குவோருக்கு கடத்தி மின்சாரம் வழங்குவதை நிறுத்த முடியாமல், இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நிலக்கரியைப் பயன்படுத்தி அனல் மின்நிலையங்களை இயங்க கட்டாயப்படுத்தியுள்ளது. பல நிலக்கரி அனல் மின் நிலையங்களில் நிலக்கரி இருப்பு குறைந்ததால் பஞ்சாப் மற்றும் ராஜஸ்தான் உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் மின் தடை ஏற்பட்டதுள்ளது மற்றும் பவர் எக்ஸ்சேஞ்சில் சாதாரண விலைக்கு மேல் மின்சாரத்தை வாங்க மாநிலங்களை கட்டாயப்படுத்தியுள்ளது.

The Economics Nobel Laureates have successfully upturned received wisdom in mainstream economics

Does the entry of immigrants reduce employment and lower the wages of native workers? Does the introduction of minimum wage, designed to protect workers, end up harming them by reducing employment? Does compulsory schooling affect schooling and earnings? If people got a basic income, would they stop working for a living? Graduates of private universities earn more than graduates of public universities in the U.S. Does this mean that attending private universities bestows a wage premium?

Drawing causal inference

These are among the many significant and deep questions that the three Economics Nobel Laureates for 2021 — David Card, Joshua Angrist and Guido Imbens — have investigated. Answering such questions involves establishing causality accurately. One way to draw causal inference is through experiments or randomised controlled trials (RCTs), the predominance of which in the field of empirical economics was recognised by the Nobel Committee in 2019. However, several big-picture and urgent questions cannot be evaluated through RCTs because of ethical, logistical or financial reasons.

Outside of experiments, researchers have to rely on real-world data which is messy. Drawing the correct causal inference entails comparisons between groups (those who stayed longer in school compared to those who did not, or States where the minimum wage increased compared to States where it did not increase, and so forth). But since individuals or States differ along many dimensions, comparison needs to be done carefully to avoid comparing apples with oranges. Additionally, adjustments need to be made for self-selection and omitted variables that might confound causal inference. The 2021 Nobel Laureates have been justly recognised for their pioneering contribution to the methodologies to uncover causality using real-world observational data. In doing so, their path-breaking studies have successfully questioned established orthodoxy and upturned received wisdom in mainstream economics.

Professor Card and Alan Krueger’s most influential 1992 study estimated the effect of minimum wage increases. The two economists utilised a ‘natural experiment’ (in which individuals are randomly exposed to a change caused by nature, institutions, or policy changes): in this case, a policy change in New Jersey that raised minimum wages for its low-skilled workers. Instead of comparing change in employment in New Jersey before and after the wage increase, as that could be affected by several other factors, they compared a double difference (‘difference-in-differences’): employment in New Jersey before and after the policy change compared to neighbouring Pennsylvania, where wages did not change, over the same period. Contrary to established wisdom, they found that an increase in minimum wages did not lead to a reduction in employment. This study has been replicated since by other researchers across several rounds of minimum wage increase and each time, the result has been the same, viz., no adverse impact on employment.

Why is the textbook prediction not borne out by data? There are many reasons: one is that the mythical perfectly competitive labour market, where firms are price-takers, i.e. they have no autonomy in wage setting, does not exist in reality. It turns out that monopsonistic firms (very large employers with market power) can set wages lower than the competitive wage and earn a surplus. Therefore, when the government imposes a minimum wage, the number of workers employed does not necessarily decrease but a part of the surplus now gets transferred to the workers.

A source of great anxiety in the contemporary world is the apprehension that entry of immigrants will adversely affect employment and wages of non-immigrant residents. Prof. Card’s analysis of another natural experiment — the Mariel boat lift that brought 1,25,000 Cubans to the U.S. in 1980, half of whom settled in Miami — showed this anxiety to be invalid. As a result of the boat lift, the Miami workforce increased by 7% but this had no adverse impact on the wages or employment of the non-Cuban native workforce.

Both Prof. Imbens and Prof. Angrist have made innovative methodological contributions to causal inference that have enabled explorations of big-picture questions. For example, in the U.S., private university graduates earn 14% higher wages than public university graduates. Does that mean private universities cause wages to go up? Prof. Angrist’s research corrected for ‘selection bias’, i.e. adjusted for the fact that SAT scores and family incomes are higher for private university entrants. Comparing like with like, the study finds that attending private universities does not confer a wage premium.

These causal techniques are based on a comparison of observed outcomes with counterfactuals: the ‘what if’ scenarios or ‘potential outcomes’ that are not observed. Such comparisons are logically compelling, and these methods have been replicated by hundreds of researchers across a variety of contexts, validating their effectiveness in disentangling causal effects from messy observational data.

Making metrics fun, relevant

The Nobel Laureates have also contributed to transforming pedagogy. Learning econometric techniques through the body of their work has made econometrics less abstract, more relatable and interesting. Prof. Angrist, through his immensely popular textbooks (co-authored with Steve Pischke) and short videos in the Marginal Revolution University series on ‘Mastering Econometrics’ (as Master Joshway), is an excellent communicator. He starts with a real-world problem and takes us through techniques of analysis, thereby inverting the approach of the standard econometrics textbooks that begin with dry, math-heavy abstract proofs, losing students along the way by the time the chapters end with examples.

In the age of big data and machine learning, are econometric techniques of causal inference increasingly redundant? Prof. Angrist argues that while data science helps ‘curve fitting’, i.e. it illustrates a pattern, it does not provide insights into causation. In other words, it neither enables an understanding of why we see a particular pattern, nor does it allow us to evaluate counterfactual scenarios. For that, we need econometrics, which does not rely on big data but on innovative ways of analysing data. Prof. Angrist believes that econometrics will continue to be relevant regardless of any advances in data sciences.

The work of the three Nobel Laureates demonstrates the immense power of good, rigorous empirical work and reminds us that rigour need not be seen in opposition to relevance, and that careful analysis can successfully challenge existing orthodoxy.

Ashwini Deshpande is Professor of Economics and Director, Centre for Economic Data and Analysis, Ashoka University

As a compounded tragedy, there needs to be a range of actions as solutions — from security to justice to reconciliation

Over the past two weeks, more than 11 civilians and nine Army troops have been killed by militants in the Kashmir Valley. Most of the targeted civilians have been Hindus, though there have also been Muslims, and a Sikh. The Hindus killed include Kashmiri Pandits and migrant labour.

Wave of fear, insecurity

The immediate reaction to these killings has been a flight of Pandits who had returned to the Valley under the 2006 Prime Minister’s programme for the return and rehabilitation of migrants, which offered jobs in the Valley to Pandit teachers. Pandit organisations say that as many as a third of the returnees have left; even those of the 800 families that stayed through the insurgency years have begun to leave. Though Kashmiri political parties and civil society, as well as Lieutenant-Governor Manoj Sinha’s administration, have pleaded with them to stay, their pleas are unconvincing given the very real insecurity created by the killings.

The plight of migrant labour is equally grave. Most are attempting to leave the Valley and return to their home States. The administration has ordered that those who are not able to immediately return be sheltered in police stations and guarded camps. In other words, like refugees. Whether they will then be aided to return to their homes remains to be seen; likely they will.

These two groups are not alone in wishing to flee. A fresh wave of fear has gripped the Valley, with most residents fearing they may be caught between the militants and the administration. Allegedly, over 700 people have been taken into detention by the police, under suspicion of supporting militancy. Meantime, according to intelligence agencies, potential militant targets include religious leaders,panchesand the media.

It was widely anticipated that Pakistani armed groups would be emboldened to revive cross-border infiltration following the Taliban’s takeover in Afghanistan. Now it seems that their strategy repeats elements of the insurgency of the 1990s. As happened then, the insurgency was prefigured by attacks on Pandits who were seen by Islamist militants as an arm of India because they were Hindus, and Muslims who worked in the State administration or central Indian agencies such as Doordarshan.

Attacks and the aim

The attacks were intended to both communalise the Valley and paralyse its administration, and over time succeeded in doing so, albeit only partially. The Prime Minister Atal Bihari Vajpayee’s ceasefire negotiations with cross-border armed groups in 2000 were shattered by the killing of over 100 Bihari labourers, but the years of peace building that followed, from 2002-2014, restored a large degree of administration and created conditions for the return of Pandits — sadly at far too gradual a pace — and of migrant labour.

Whether cross-border and local militant groups succeed in once again communalising the Valley is debatable. Much depends on the policy the Union administration adopts in response.

There are two quite separate issues involved: one, reassuring the minorities in Kashmir as well as the wider public of the Valley; two, a rethink on counter-insurgency strategy, including its cross-border tentacles.

Some reassurance

Hearteningly, every single opinion group in Kashmir has condemned the killings. Mosques have broadcast their criticism. Kashmiri political parties have voiced their opposition to such militancy, as have political leaders, including the Hurriyat and Mirwaiz Umar Farooq. Civil society groups have issued statements of protest. Local community leaders and neighbours have visited Pandit homes to offer aid and support. This wave at the ground level can provide a strong base for reassurance, if encouraged.

Encouragement can begin with the Lieutenant-Governor. Thus far, Mr. Sinha’s administration does not appear to have consulted either the Kashmiri Pandit organisations, or the various groups that have condemned the killings, on which steps can be taken to restore a degree of confidence. This is surprising, given that these groups, added together, comprise a formidable cross-section of public opinion, and with their support, militancy can once again be socially marginalised, as it was during the peace-building years.

From available information, it appears that the bulk of the recent civilian killings have been carried out by what the Army calls ‘hybrid militants’, because they are locally recruited and trained, have regular jobs and are part-time militants using basic weapons such as country pistols. The implications are that the field of militancy has grown more dispersed, with wider public support, despite counter-insurgency successes in degrading large armed groups such as the Lashkar-e-Taiba and the Jaish-e-Mohamed. In this context, any opportunity to marginalise militancy is vital.

Setback for Kashmiri Pandits

Many have begun asking whether Kashmiri Pandits will ever be able to return to the Valley, as the Narendra Modi administration had promised in August 2019. There is no doubt that the recent civilian killings have been a major setback to prospects of return. It is also the case that Kashmiri Pandit organisations have increasingly complained of administrative neglect on returns over the past year. A recurring point that is made by some of them is that the administration, while focusing on returns, needs to simultaneously pay attention to securing Pandit families that never left. Their condition has worsened as their numbers have shrunk; though less covered by the media, the same problem has begun to affect the Sikh minority too, whose numbers have shrunk over the past decade-plus.

The Kashmiri Pandit tragedy has continued for 30 years now, and like all compounded tragedies requires a range of actions, from security to justice to reconciliation. Beginning with security, which is the first requirement to enable justice and reconciliation to follow, it is a mistake to imagine that gated enclaves alone will provide it, or even that stepped up counter-insurgency operations will minimise the risk. Each measure is useful if accompanied by community support, but neither is a solution to the security dilemma by itself. True, targeted killings will only cease when insurgency does. But peace-making combined with counter-insurgency has proved more efficient in ending insurgency in democratic countries than counter-insurgency alone, in our own experience as well as across the world. Thus far, the Union administration has not held out any olive branches; on the contrary, its implementation of the August 2019 decisions has added one cause for resentment after another, the latest being the multiple use of Article 311(2) to dismiss government employees without an enquiry or hearing. A policy for Pandit property recovery that had not been thought through did not help either; apparently it has now been corrected.

Political science and sociology both tell us that an insecure majority is unlikely to protect vulnerable minorities; it is focused on its own survival. The arrest of over 700 people in the aftermath of the recent civilian killings has added to the majority’s sense of insecurity, because it raises questions about why police intelligence has not narrowed the field of suspects as should, surely, be professionally required.

Approach to Pakistan

The Narendra Modi administration appears to have adopted a multi-pronged approach to Pakistan recently, beginning with a ceasefire and extending to an invitation to the Pakistani National Security Adviser for a regional meeting on Afghanistan, while giving the Army a free hand on cross-border infiltration. Why then is it not adopting a similarly multi-pronged approach in the Valley, where civil and human rights remain severely restricted and the administration lacks the transparency that oversight and grievance-redress commissions provided? Without overall civil and human rights, how can minority rights be protected or minority returns be encouraged?

Radha Kumar is a writer and policy analyst

The central government’s logistical or legal justifications to not disclose caste census data do not stand scrutiny

The Narendra Modi government has finally elaborated on its reasons for not disclosing the caste data collated in the Socio-Economic and Caste Census (SECC) 2011. The Government’s affidavit filed in the Supreme Court of India last month by the Union Ministry of Social Justice and Empowerment — in response to a writ petition by the Maharashtra government — has also tried to explain away the exclusion of full caste enumeration in the forthcoming Census exercise, which is expected to resume in 2022 after the COVID-19 pandemic-induced interruption. The official arguments focus on the impracticability of full caste enumeration, suggesting that operational difficulties are simply too overwhelming.

Overstating ‘mistakes’, ‘flaws’

As detailed in the affidavit, while the total number of castes counted in the 1931 Census was 4,147, the SECC of 2011 returned over 46 lakh caste names. Such a humongous number of castes were returned partly because Indian people use the names of their caste, sub-caste, clan,gotraand surnames interchangeably. Moreover, the enumerators also got confused over the spellings and classification of the castes. The question is, if the 46 lakh caste names that were returned in the SECC 2011 were the results of “mistakes by the enumerators” or “inherent flaws in the manner of conducting census” as alleged in the official affidavit, why could not those mistakes and flaws be rectified in a decade?

The Union Cabinet had appointed an Expert Committee headed by the then NITI Aayog Vice-Chairman Arvind Panagariya in July 2015, charging it with the classification of caste names returned in SECC 2011. The Government’s affidavit admits that no other member was appointed to the committee. Therefore, neither did the committee ever meet nor did it fulfil its mandate in six years. Who is responsible for this negligence?

The extent of errors in caste enumeration is also being exaggerated. The affidavit cites the example of Maharashtra to show that while the aggregate number of castes enlisted in the central lists of Scheduled Castes (SC) and Scheduled Tribes (ST) and the State list of Other Backward Classes (OBC) is 494, the caste names returned by the SECC 2011 for the State stood at 4.28 lakh. But the affidavit also states that “99% of the castes enumerated had [a] population of less than 100 persons”. Out of the total population of 10.3 crore in the State, 8.8 crore people could be classified under 2,440 castes, each having a population of over 1,000. Therefore, the proliferation of caste names and the consequent difficulty in their classification have arisen not because of the majority, but a tiny proportion of the total population.

This is further corroborated by an action taken report on the recommendations of the Standing Committee on Rural Development on “BPL Survey (currently Socio Economic & Caste Census, 2011)”. In this report dated August 31, 2016, the Union government is quoted as categorically stating that the data errors on caste and religion in SECC 2011 accounted for 1.34 crore out of 118.64 crore people, i.e., only around 1% of the total enumerated population. How can the same government now characterise the entire findings of the caste census as “fraught with mistakes and inaccuracies”?

Complex, yet feasible

Population census in a vast and uniquely diverse country such as India cannot but be a complex exercise. Over the decades, the census machinery has moved on a learning curve, credibly enumerating complicated categories such as language and religion, which also display considerable diversity. For instance, as per Paper 1 of 2018 on the Language Census of 2011, the number of initial raw returns of mother tongues had totalled 19,569 for the entire country. Following scrutiny, editing and linguistic grouping, these raw returns were first rationalised into 1,369 mother tongues and subsequently classified on the basis of at least 10,000 or more speakers for 22 scheduled and 99 non-scheduled languages, i.e., 121 languages at the all-India level.

While caste appears to be an even more complex category than language in the Indian context, technologies to enumerate and analyse complex big data have become easily accessible today. Yet, the affidavit cites the absence of an all-India Registry of Castes to rule out the conduct of full caste enumeration in the forthcoming census. Why could such a registry of castes and tribes not be created till date by the Union and State governments, acting together, by combining the central lists of SCs and STs and the State lists of OBCs?

The aggregate number of castes and tribes included in those lists would currently be around 5,000 at the all-India level. For any individual State, the maximum number of castes cannot be above 500. Rationalisation and classification of the numerous raw caste returns into a maximum of 500 castes at the State level or around 5,000 castes at the all-India level, is eminently feasible. Training manuals for the enumerators can also be drawn up on the basis of a single, consolidated caste list for each State.

This could have been attained by the expert committee appointed by the Union cabinet by now, but for its innate dysfunctionality. Rather than rectifying its administrative failings, the Union government is now citing it as evidence to construct a theorem of logistical impossibility.

Within the framework

The Government’s affidavit also cites the absence of categorical constitutional or statutory requirements to count castes other than SCs and STs in the Census. However, Articles 15(4) and 15(5) of the Indian Constitution have explicitly recognised “socially and educationally backward classes of citizens” as a category distinct from SCs and STs and enabled the State to make special provisions for their advancement. Counting the population of these Backward Classes would therefore be very much within the constitutional framework.

Yet, the official affidavit alleges that full caste enumeration may compromise the basic integrity of the Census exercise, distorting the fundamental population count itself. If enumeration of individual castes under the “SC”, “ST” and “Other” categories in all censuses since 1951 have not led to such perverse outcomes, why should the additional enumeration under another “OBC” category cause such a catastrophe? Such deliberate scaremongering has no basis in the laws or the Constitution.

The logistical or legal justifications of the Union government to not disclose caste census data and refuse to conduct a full caste enumeration in the forthcoming Census do not stand scrutiny. Rather, it creates ground for suspicion whether the establishment has vested interests in concealing the real numbers and proportions of various castes in the Indian population. Such subterfuge would not be acceptable to a wide spectrum of social movements and political parties, who are demanding full caste enumeration.

Prasenjit Bose is an economist and activist based in Kolkata

By embracing advances in solar technologies, Tamil Nadu can continue to lead in this sector

Large-scale solar projects in Tamil Nadu have seen rapid growth in recent years. In the past five years, the cumulative installed capacity witnessed a four-fold increase to 4.4 GW, as of March 2021. Aiding this capacity addition is the State’s reasonably high insolation levels and matching solar potential, estimated at 279GW. The sharp decline in the prices for solar and resulting cost competitiveness is another factor.

Types of technologies

Tamil Nadu released the Solar Policy of 2019, aiming for 9GW of solar installations by 2023. To meet this target, the current capacity would need to be more than doubled. To do this, Tamil Nadu must keep up with market trends and incorporate innovations in the sector. ‘First-generation’ solar cells use mono-crystalline and multi-crystalline silicon wafers. While the former is made from a single crystal of silicon (of higher purity), the latter is made by combining several fragments. The efficiency of mono-crystalline panels is about 24%, while for multi-crystalline panels it is about 20%. Crystalline silicon technologies are one of the oldest in the market and occupy 95% of the global photovoltaic (PV) market. Mono-crystalline cells are dominant today. Although mono-crystalline panels are priced higher than multi-crystalline ones, the difference is diminishing and will soon attain parity. This would result in mono panels being preferred over multi due to their higher efficiency, greater energy yield and lower cost of energy.

Newer technologies incorporating crystalline silicon focus on bifacial solar cells, capable of harvesting energy from both sides of the panel. Bifacials can augment the power output by 10-20%. Within this, the Passive Emitter and Rear Contact technology is predicted to gain popularity. However, it is yet to achieve price parity for large-scale deployment. The thin film technologies developed later are classified as the ‘second generation’ of solar PVs. They are manufactured by depositing single or multiple layers of PV material on a substrate, typically plastic or glass. In addition to being used in solar farms and rooftops, thin films with their low thickness, light weight and flexibility are also placed on electronic devices and vehicles. Mainstream thin films utilise semiconductor chemistries like Cadmium Telluride. However, the efficiency of thin films is lower than that of crystalline silicon. This has affected their popularity and market share.

New and upcoming solar cells are grouped as ‘third generation’ and contain technologies such as perovskite, nanocrystal and dye-sensitised solar cells. Perovskites have seen rapid advances in recent years, achieving cell efficiency of 18%. They have the highest potential to replace silicon and disrupt the solar PV market, due to factors such as ease of manufacture, low production costs and potential for higher efficiencies. Nanocrystal and dye-sensitised solar cells are variants of the thin film technology. These are in early stages for large-scale commercial deployment.

There is also interest in the use of Graphene Quantum-dots for solar PVs. Graphene is made of a single layer of carbon atoms bonded together as hexagons. Solar cells made of graphene are of interest due to high theoretical efficiency of 60% and its super capacitating nature. Quantum-dot PVs use semiconductor nano crystals exhibiting quantum mechanical properties capable of high efficiency of about 66%. However, both these are in the early stages of research.

Considerable advances have also been made in developing solutions that better integrate solar PVs into the grid. These include weather forecasting and power output prediction systems; operation monitoring and control systems; and scheduling and optimisation systems. Additionally, automatic systems have been developed for the smooth resolution of output fluctuations. These technologies must be considered.

Policy support

Policy support is essential to fast-track adoption of new technologies. A portion of the budget for renewable energy targets should be set aside exclusively for new technologies. Grants and subsidies can also be provided for their adoption. This can mitigate the higher initial costs of such technologies and help establish the market. Efforts must be taken to address gaps in research, development, and manufacturing capabilities in the solar sector through sector-specific investment and incentives. There must also be greater industry-academia collaborations and funding opportunities for startups. A comprehensive sector-specific skilling programme is also required for workers. All these efforts would help Tamil Nadu become a global player in the solar power sector.

Vaisakh Suresh Kumar (vaisakh.kumar@wri.org) and Kajol (kajol@wri.org ) are researchers at the World Resources Institute

While India voices concern on attacks, it should not appear religiously partisan

The UN, the U.S. and India have condemned incidents of majoritarian violence against Bangladesh’s Hindu minority community during Durga Puja in the past few days. What is particularly worrying is that the attacks which have left at least six people dead and dozens injured, have followed, according to the Government, fake news reports shared over social media, indicating a conspiracy to instigate the violence. The mob violence appears to have begun in Comilla, in Chittagong district, where an image allegedly showing disrespect to the Koran was circulated, and resulted in several major mob attacks on Hindu temples and homes belonging to the minority community. The Narendra Modi government, which has sought to preserve good relations with Bangladesh’s Sheikh Hasina government, has also praised the authorities for moving quickly to take control of the situation. According to the police, more than 450 people have been arrested over the past week of violence and more than 70 cases filed in different parts of Bangladesh. Prime Minister Hasina has promised strict action and sought to reassure minorities during an address via videoconference to Hindu devotees at the Dhakeshwari national temple. In a message for New Delhi, she also said that Bangladesh’s big neighbour must be sensitive to the situation, and alluding to violence against minorities in India, asked that “nothing is done there [India] that affects our country [Bangladesh]”. The Indian High Commission in Dhaka, which was in touch with law and order officials at the Centre, also stepped in to meet with members of the Bangladeshi Hindu community, including representatives from the ISKCON group that was attacked. The ISKCON headquarters in West Bengal as well as BJP leaders also called on Mr. Modi to personally intervene.

Given the seriousness of the attacks and the fear that has gripped the Hindu minority in Bangladesh, the international and Indian concern is not surprising. However, New Delhi will have to act cautiously in light of all the various links between India and Bangladesh. While the Indian High Commission’s act of meeting local minorities comes from a sense of compassion, it could be read as an act of interference. The impact of the Citizenship (Amendment) Act in 2019 had a widespread effect in Bangladesh, and at least 12 people were killed in protests against Mr. Modi’s visit to Dhaka earlier this year. As a regional leader, India has every right to be concerned about the plight of communities in the subcontinent. However, it must ensure that its domestic drivers do not upset carefully built foreign relations. And any act that is seen as religiously partisan is bound to destabilise the otherwise close and productive relations between the two countries, which have a shared history of cooperation over much of the past 50 years.

India must retain strong ties with Iran as it seeks partnership with the U.S.-Israel-UAE bloc

The virtual meet of the Foreign Ministers of India, the U.S., Israel and the UAE is a strong manifestation of the changes in West Asian geopolitics. If Israel and the UAE did not even have formal diplomatic relations a year ago, their growing economic and strategic cooperation is opening up opportunities for other powers, including India. External Affairs Minister S. Jaishankar, now in Israel, joined the quadrilateral conference after meeting his Israeli counterpart Yair Lapid, where they had agreed to launch talks for a free trade agreement. The four-nation meeting also points to India’s strategic desire to adopt a regional foreign policy strategy towards West Asia, transcending its bilateralism. Over the years, India has built vibrant bilateral ties with all the countries in the grouping. It is a member of the Quad with the U.S., Australia and Japan, which have common concerns and shared interests on East Asia. Israel is one of India’s top defence suppliers. The UAE is vital for India’s energy security. The Gulf country, which hosts millions of Indian workers, has also shown interest to mediate between India and Pakistan.

In the past, there were three pillars to India’s West Asia policy — the Sunni Gulf monarchies, Israel and Iran. Now that the gulf between the Sunni kingdoms and Israel is being narrowed, especially after the Abraham Accords, the normalisation agreements signed between Israel and the UAE and Bahrain under the tutelage of the Trump administration, India faces fewer challenges to a regionalist approach. Mr. Jaishankar has hinted that there would be more meetings among the four countries. While it is too early to speak of the strategic significance of such a grouping, there are areas where it can deepen its engagement — trade, energy ties, fighting climate change and enhancing maritime security. But India should also be mindful of the challenges in the region. The U.S. is clearly seeking to lessen its footprint here as part of its pivot to East Asia to tackle China’s rise, which is redrawing West Asia’s traditional equations. India should be careful not to get sucked into the many conflicts of West Asia that could intensify amid growing regional rivalries. While the Abraham Accords made it easier for India to find common ground with the Israelis and the Emiratis, the contradiction between this emerging bloc and Iran remains as intense as ever. India, which sees itself aligned with the U.S. in the Indo-Pacific, faces deepening insecurities in continental Asia after the American withdrawal from Afghanistan. And it will have to work closely with countries such as Iran to deal with the challenges emanating from a post-American Afghanistan. So the challenge before New Delhi is to retain a healthy relationship with Iran even as it seeks to build a stronger regional partnership with the U.S.-Israel-UAE bloc.

Democratic Socialists insist on fixing several issues at once, which will not happen

People say getting a Bill through U.S. Congress is like herding cats. It is not. It is like loading a herd of camels. I have visited India 29 times, but the most interesting of those trips was to the annual camel fair in Pushkar.

Finding the right balance

Members of Congress are much like camels. They will not move if they feel the weight they are being asked to carry is too much. A good leader in a congressional setting knows how much the members are willing to carry and shifts the workload from camel to camel in order to find the right balance so the caravan can leave for its destination.

The present Congress is precariously balanced. The Senate is split 50-50 between Democrats and Republicans. The House of Representatives has 212 Republicans and 220 Democrats. So, Nancy Pelosi, Speaker of the House of Representatives, has a delicate job to do, only somewhat less difficult than that of Democratic (majority) leader, Chuck Schumer.

Congress is trying to pass three important bills now: one on infrastructure, one related to climate change and the one related to voting rights. Democratic Socialists insist on fixing all the ills of the social safety net at once. This will not happen.

In 1935, the President was Franklin D. Roosevelt and his camel driver was Frances Perkins. Roosevelt charged the Committee on Economic Security, chaired by Perkins, who was Secretary of Labour, to develop a pension programme, a national health programme, and an unemployment insurance programme. But the camels would not move and so Roosevelt decided that the law would provide unemployment insurance; aid for dependent mothers and children, the blind and the physically handicapped; and old-age benefits for workers. He left the national health programme on the table. Roosevelt, passionate about mandatory health insurance, still intended to have the national health programme passed. But when World War II loomed ahead, national health was placed at the sidelines. Roosevelt died at the end of the war. In 1945, President Harry Truman proposed a ‘universal’ national health insurance programme to Congress. His plan that all Americans would pay a certain amount in fees and taxes each month to cover the healthcare programme’s costs was shot down in Congress.

President Bill Clinton delivered an ambitious and complex proposal for universal health insurance for all Americans. Unfortunately, it had been designed by someone who had never been near a camel-loading yard. He had no experience in dealing with the camels of Congress. The effort to get the plan passed was spearheaded by Hillary Clinton. The plan was perfect but it failed.

When Barack Obama came on the scene, he announced that he was going to try to bring healthcare coverage for everyone. He got the camels moving again. But after him came a leader who knew nothing or just didn’t care about social benefits for the ordinary working people.

Crucial days ahead

The 2020 presidential election created the situation which we are now facing. President Joe Biden knows about camels. His climate change bill, which includes an expansion in tax credits for clean energy, restrictions on methane, etc., is hanging by a thread. The Senate is set to vote on the voting rights bill. The bill is backed by the whole Democratic caucus but doesn’t have the 60 votes it needs to overcome a Republican filibuster. Ms. Pelosi has said “it’s about time” the Democrats, who are divided on the infrastructure bill, pass it. It is getting delayed as progressives first want the full $3.5 trillion that Mr. Biden promised for new and expanded social programmes and other initiatives. All these bills face the possibility of being left on the table.

Some of my old colleagues believe that they can load the camel and if they beat it enough, it will finally get up and move. I hope they don’t lose the opportunity to move forward this time. They will get no credit for wanting everything and getting nothing.

James McDermott served in the U.S. Congress in the House of Representatives between 1989 and 2017 for Washington’s 7th Congressional District

The Prime Minister, Mrs. Indira Gandhi, said here to-day [New Delhi, Oct. 19] that India did not want to provoke a war or create a war-like situation, but it could not shake hands with the clenched fist of Pakistan. Though it was impossible to prophesy whether there would be a war between India and Pakistan, Mrs. Gandhi said India would continue to exercise the utmost restraint while taking all precautions to safeguard its interests. Addressing a crowded press conference, the Prime Minister said that as a first step towards any purposeful dialogue with India, the Yahya regime should stop the terrible atrocities in East Bengal and enter into substantive negotiations with its elected representatives to find a speedy solution to the Bangla Desh problem. She warned that the massing of Pakistani troops all along the borders had created a grave situation and the sooner the Bangla Desh problem was solved the better the chances of averting an Indo-Pakistan conflagration. The Pakistani war threats and the hysterical “Hate India” campaign in Pakistan were intended to cloud the Bangla Desh issue by projecting it as an Indo-Pakistan problem.

The proposed law is just the latest in a series of interventions that have seen the state countering what it appears to view as the cultural and political (which are, historically, dangerously synonymous in China) degradation of young people

Spare a thought for China’s adolescents. In the Middle Kingdom, run as it is by a coterie of communists, post-pubescent “acting out” will no longer be considered a step in young people’s journeys towards finding themselves. Their acts of rebellion — often manifested in “bad behaviour” — are to be seen as a failure on the part of parents, who will be punished for the misdemeanours of their offspring, according to the draft Family Education Promotion law. In essence, the state is telling young people that their individuality and agency is a myth.

There is a charitable explanation for this paternalism. China, after all, is still ostensibly communist and Karl Marx did say “social being determines consciousness”. Perhaps, in a conservative, authoritarian society, punishing parents for their children’s misdeeds is the only way for an all-powerful state to force its way into the familial dialectic. It is more likely, though, that a task as important as raising future acolytes for the party-state is too important to be left to parents. It may take a village to raise a child, but in Xi’s China, it takes the state to make a citizen.

The proposed law is just the latest in a series of interventions that have seen the state countering what it appears to view as the cultural and political (which are, historically, dangerously synonymous in China) degradation of young people. In the last few months, the education ministry has limited the number of hours children can play computer and online games and the government has been urging young men to “be less feminine”. Last year, it issued the “Proposal to Prevent the Feminisation of Male Adolescents” to schools, seemingly to counter the influence of South Korean music and television in the country. Being an adolescent is hard enough. But in China, it looks like young men and women have a harder time of it than most.

New Delhi has expressed concern since events in its neighbourhood can potentially resonate at home but any response should be tempered by the understanding that this is a problem, primarily, for Dhaka to address.

The violence targeting the Hindu minority in Bangladesh is a disturbing sign of the continuing influence of Islamist groups that have threatened the secular consensus in that country since its birth 50 years ago. Prime Minister Sheikh Hasina has promised to crack down on individuals and groups behind last week’s communal clashes. At least six people died in clashes and temples, residences and businesses of members of the Hindu community, which constitutes over 10 per cent of Bangladesh’s population, were damaged. Clearly, the Hasina government needs to act firmly to punish the guilty and restore peace. New Delhi has expressed concern since events in its neighbourhood can potentially resonate at home but any response should be tempered by the understanding that this is a problem, primarily, for Dhaka to address. For, any attempt to step into a matter that involves citizens of Bangladesh is fraught with risk and unintended consequences.

Like most countries in the Subcontinent, Bangladesh has been roiled by communal violence, with Hindus, the single-largest religious minority, facing the brunt — there have been at least 3,600 incidents of violence against Hindus since January 2013. Yet, evidence suggests that the anti-Hindu mobilisations in Bangladesh are more of an aberration. A secular linguistic identity has been the foundational principle of Bangladesh, but a powerful Islamist strand, a leftover of pre-Partition Muslim politics in the Subcontinent, has survived through organisations such as Jamaat-e-Islami in alliance with military dictators and pro-Pakistan forces. The rise of al Qaeda and ISIS has provided additional impetus and new ideological inspiration for the emergence of new radical groups, which have attacked artists, bloggers, Awami League and Communist Party workers, LGBT activists. In 2016, an al Qaeda affiliate bombed a bakery in upscale Dhaka killing 22 foreign nationals. The current anti-Hindu violence may also bear the imprint of forces that oppose Sheikh Hasina in a political eco-system where there are few spaces for the opposition. Indeed, anti-India slogans have accompanied the targeting of Hindus during Durga Puja.

The fact remains that almost 75 years since Partition, religious polarisation in any part of the Subcontinent has cross-border implications. Governments will have to be vigilant against forces that seek to exploit communal fault lines and stoke minority insecurities to further their own electoral and ideological goals. The violence during Durga Puja, a social event that draws in all religious communities in Bangladesh, set off by the now all-too familiar rumour and and social media fury, is ominous and must be stanched urgently.

With studies and IPCC reports warning about more destructive floods caused by sea-level rise and high-intensity rainfall, the country can ill-afford to delay investments in disaster management systems.

This monsoon season has given ample evidence of extreme weather events, long foretold by climate science experts. In July, a fortnight of torrential rain left a trail of destruction in the mountains of north India and the coastal parts of Western India. The elements have continued to behave chaotically even as the southwest monsoon retreats from the country and the easterlies are replacing the westerlies. At least 20 people are feared to have lost their lives in another bout of floods in Uttarakhand. In Kerala, incessant downpour in the past four days has swelled rivers and caused landslides, sweeping away homes, bridges and claiming at least 38 lives — worse is feared with the IMD predicting another spurt of rainfall from Wednesday. Both states have issued flood alerts and begun to evacuate people from flood-prone areas. But these states require much more than emergency measures to address and mitigate their climate-related vulnerabilities. Whether in the Western Ghats or the Himalayas, there are pressing reasons for states to rethink development paradigms.

The topography of most hilly regions makes them prone to landslides. Deforestation, quarrying, road construction and other land-use changes that pay short shrift to ecology increase vulnerabilities of such areas during episodes of heavy rainfall. That’s why several expert committees have counseled utmost caution in implementing infrastructure projects in both the Himalayas and the Western Ghats. In 2011, for example, the Madhav Gadgil committee recommended that a roughly 1,30,000 sq km stretch spanning Gujarat, Karnataka, Kerala, Maharashtra and Tamil Nadu be declared an environmentally sensitive zone. The panel headed by one of the country’s top ecologists called for strict regulation of developmental activities in this stretch. None of the six states agreed with its recommendations. Kerala, in particular, objected to the proposed ban on mining, restrictions on construction activities and embargoes on hydroelectricity projects. The substantially diluted recommendations of another committee headed by K Kasturirangan — it proposed to whittle down the Western Ghats’ eco-sensitive zone by about half of what was earmarked by the Gadgil panel — also did not get much traction in the Western Ghat states.

The Kerala government has opened the shutters of the Idukki dam as the state’s largest reservoir is rapidly filling up with heavy rainfall. In recent years, state governments in most parts of the country have been criticised for leaving such decisions till it’s too late. Dam operators blame the delay on not being alerted about extreme weather events in time. There’s surely a case for greater coordination amongst forecasting agencies and reservoir management authorities. This would ensure the timely opening of dam spillways and create holding capacity in the reservoirs to absorb excess rainfall. With studies and IPCC reports warning about more destructive floods caused by sea-level rise and high-intensity rainfall, the country can ill-afford to delay investments in such disaster management systems.

Pranav Patil writes: The work of this year’s Nobel Prize-winning economists helped in formulating more rigorous, objective and rational interventions to solve problems like poverty

This year’s Sveriges Riksbank Prize in Economic Sciences (the Nobel prize) has been awarded to David Card for his empirical contribution to labour economics and to Joshua Angrist and Guido Imbens for pioneering new methods to analyse causal relationships. The trio invented methods that have led to the so-called “credibility revolution” in empirical economics.

The scope of issues that economists examine has widened over the last three decades as the discipline began exploring answers beyond mathematical models and ideological discourse. Although neoclassical theories are elegant, questions were raised about their real-life evidence. Do economists have credible evidence such that policymakers and the public can take them seriously? Nobel laureates Abhijit Banerjee and Esther Duflo point out that the lack of evidence is one of the reasons economists were considered less credible.

For an evidence-based approach, understanding the causal relationship between different factors, therefore, becomes imperative. A classic example of a causal relationship is the impact of education on lifetime earnings — would one extra year of education increase earnings and by what magnitude? Economists embraced the experimental approach to tackle the credibility crisis and to assess the precise causal effect of policies. Like in medical science, development economists launched smaller randomised controlled trials in the hope of establishing causality between different variables and to investigate which policy interventions were effective. In a randomised control trial, Duflo, along with others tested how monitoring and financial incentives reduced teacher absenteeism and improved learning in India. Based on experimentally derived causal inferences, economists can recommend more rigorous, objective and rational interventions to solve larger problems like poverty.

However, it is dreadfully challenging to conduct field experiments in many cases. They are expensive, time-consuming and ethically tricky. That is where the idea of “natural experiments” becomes illuminating which rely on random variation without any manipulation by researchers. Card and Alan Krueger designed their famous natural experiment based on the changes in the minimum wage in New Jersey and compared it with Pennsylvania, which has not experienced similar changes. They studied employment in the fast-food industry in the two states before and after the wage changes in New Jersey. Contrary to the predictions of standard economic theory, they found a slight increase in employment in New Jersey compared to Pennsylvania. This finding was a massive blow to conventional supply and demand models. Angrist and Imbens have also designed many natural (quasi) experiments and have been developing a statistical toolkit to precisely estimate the causal effects of policies.

The study of causality is not novel to the research community. However, causal relations were not extensively studied with empirical methods in social sciences. Newton’s second law proposes that an object in uniform motion will continue its motion unless some external force is applied. Credibility revolutionists use this very principle to explain economic dynamics. Nonetheless, “causality is no correlation” is the most common catchphrase for these revolutionaries. To distinguish causal links from correlation, economists rely on counterfactuals. For example, in the Card and Krueger study, they show that employment in two states had been evolving in parallel fashion before changes in the minimum wage. Based on that, they assume that employment would evolve similarly in both states without any intervention. Even if they did not observe what would have happened in New Jersey if there was not any intervention, they could observe the counterfactual situation in Pennsylvania.

Since economics closely deals with politics and the market, it is critical to identify which policy interventions are best (and cost-effective). It is worth considering two studies based on two flagship programmes of the Government of India — the Pradhan Mantri Gram Sadak Yojana and the Rajiv Gandhi Grameen Vidyutikaran Yojana. The general assumption that policymakers make is that rural infrastructure programmes would increase farm and off-farm economic activities and reduce poverty. However, recent studies by Sam Asher, Paul Novosad, Fiona Burlig and Louis Preonas point out that while such programmes increase road and electricity connectivity, they do not cause significant economic development even four to five years after completion. It is thus meaningful to examine whether such interventions cause development, to what extent they increase welfare and where they fail.

Pratap Bhanu Mehta writes: Fundamentalists, even as they create walls between communities, recognise that South Asia has a connected destiny: They bank on it to achieve their ends

The violence against the Hindu minority in Bangladesh is an ominous development. But it is also a reminder of one cardinal truth: All of South Asia is “tied together in a single garment of destiny,” to borrow Martin Luther King’s phrase from a different context. Violence in one place will spill over to another; freedom endangered in one place will inevitably corrode the freedom of others. We have tried to act as if this was not true. But that modus vivendi has been unravelling for a while.

Anti-Hindu violence in Bangladesh is not new. The current violence is strategically timed. It is surely not a coincidence that the violence coincides with targeted attacks on Hindus in Kashmir. The intent is not just local ethnic terror, but a deepening of the communal divide in India. It is tempting to say that this violence is a strategic act by particular organised groups, perhaps with transnational links. It is not organically embedded in society. This is a comforting thought, and can empower us to the extent that it is still important to recognise forces that do not condone such violence. But in South Asia the link between strategic communal violence and organic embeddedness is always a tricky one. Such violence inevitably transforms the fabric of social relationships itself. It is fanciful to think that Kashmiriyat survived terrorism, or that remnants of Bangladeshi pluralism will survive this violence, or that blasphemy laws in Punjab will not play into hands of violent reactionaries, any more than Indian secularism survived the violence of so-called fringe groups. Over time, everywhere in South Asia, violence has fundamentally transformed politics. It is a tiger you ride at your own peril.

The Partition of India could work as a modus vivendi, if three conditions were in place. The first is that the internal conflicts in each of the states would not radically spill over into the other states. This assumption was never literally true. But it was shaken to its core by 1971. Pakistan’s horrendous internal conflicts spilled over, and Indian intervention helped the breaking up of Pakistan, creating a syndrome of deep Pakistani insecurity that still haunts the subcontinent. The second assumption was that the successor states behaved, as much as possible, like normal states in relation to each other: Pacifying violence, trading with each other, leveraging the advantages of their geographical proximity. They would, like all states, worry about the power of their neighbours. But the fact that they were states would give them enough confidence to deal with each other. Most states in South Asia, however, want to run away from each other. In Pakistan we got a state whose elites were ready to cut off its nose to spite its face, becoming an epicentre of transnational violence from Afghanistan to Bangladesh, and changing its own social character in the process.

But even the absence of these two conditions could, with some difficulty, be managed, if India remained a bulwark against spillover effects. Spillover effects don’t just work through retaliatory violence. They work by transforming the ideological climate in other states. The persecution of Hindus in Pakistan and Bangladesh is a pivotal strand in the mentality that India must be, if not a Hindu state, at least a “Hindus First” state. India could also remain a bulwark against these effects if in response to communalism elsewhere, it reaffirmed its own secularism more deeply. The assumption was that India is large enough to absorb a few pin pricks. Throwing cold water domestically over what our neighbours were doing, even as we tried to contain them internationally, was not a sign of weakness, it was smart strategy. The fact that Hindus are being targeted is not a creation of Hindu nationalism. The targeting of Hindus also has elements of sui generis logic. But the ascendancy of Hindu nationalism has profoundly changed how the dynamics of attacks play out. Hindu nationalism looks for pretexts to target Muslims, deepen internal divisions, and construct a seamless spectre of Muslim threat. The official response of the government of India to the violence in Bangladesh may be conventional. But this incident will have deep communal effects. Even if there is no immediate retaliatory violence, the cumulative communal undertones in India will erupt. Which is exactly what those groups who foment violence in Afghanistan, Pakistan or Bangladesh would like.

The spillover effects cannot be contained because, despite differences in political cultures, the ethnic fundamentalisms of these countries now feed off each other. They will give each other victories. All of these countries, including India, now have hegemonic ideologies at the level of civil society that revel in a vicious coarsening of discourse, are deeply committed to violence, and frankly don’t mind disorder if it increases support for society’s authoritarian instincts.

This is also of great strategic consequence. Some of Delhi’s macho strategic mandarins used to loudly thump their chests and say India can do without South Asia: It was too big and had too much legitimacy capital to have to worry about its neighbours. India’s legitimacy capital is slowly eroding as its democracy and secularism corrode. But, strategically, not placing South Asia front and centre was always a myopic view. It was also a mistake in a much deeper sense. The geopolitics of South Asia is not a conventional international relations problem; it is a deep, and increasingly traumatic, psychodrama in a long civilisational history. The international de-hyphenation of India and Pakistan may be considered a big diplomatic victory. But the de-hyphenation we are proud of is practically meaningless when even the ideological currents in most South Asian countries are now so deeply hyphenated.

In a twisted dialectic, fundamentalists, even as they create walls between communities, seem to recognise that South Asia has a connected ideological destiny: They are banking on it to achieve their ends. There are three ways of thinking about that destiny. The first is the current modus vivendi. But the historical conditions for its success are increasingly doubtful. What is replacing it is an intensification of the logic of 1947: Attempts at a deepening communal divide, ethnic cleansing and subordination in different keys, and a cult of violence. Is there a third option — a South Asia with states that reimagine the region not as joined by a murderous competition over community identity but as a new zone of freedom? This is a pie in the sky. But the thought that the only political language that unites South Asia is the deepening of the violence of 1947 is too dreadful to contemplate.

Ramya Subramaniam writes: While the bench is making slow yet definitive progress with regard to women's representation, the Bar needs to do much more

In a historic first for India, three women judges have taken oath at the Supreme Court of India. The Chief Justice lauded this, while observing that at least 50 per cent women should be found at all levels of the judiciary. While the bench is making slow yet definitive progress in this regard, what about the bar?

There is an abysmal lack of data or literature on women in litigation, especially commercial litigation. According to a Vidhi Survey conducted in 2020, the number of women in litigation was maximum in Kerala, at 28.57 per cent, while other cities such as Madras (10.5 per cent), Delhi (22.47 per cent), Bombay (21.51 per cent) showed appalling levels of representation. Therefore, it becomes crucial to examine the representation of women across the bar.

Justice D Y Chandrachud, in a speech in 2012, noted that, as of 2012, only five out of the 294 senior advocates in the Supreme Court of India were women, an abysmal 2 per cent. However, he noted that women in corporate offices and law firms fared better in terms of equality, owing to the gender-neutral trajectories in elite law firms.

While equality in any space calls for celebration, this compels us to examine why this hasn’t been replicated in the courtroom. A definitive reason is a pre-decided pay scale. For a woman fresher entering a corporate office, the pay scale would be more or less decided/demanded based on the male counterpart’s salary as a guiding factor.

However, the stories in corporate offices and courtrooms are like chalk and cheese. The factors deciding pay in litigation are varied, especially in the junior to the middle level of the profession. In a study conducted by Sonal Makhija and Swagata Raha, it was found that clients choose female lawyers so that they can pay lesser amounts in fees. Therefore, with no law governing the pay scale, independent women legal practitioners are strong-armed into accepting a much lower remuneration, thereby making it a difficult profession to sustain in.

Secondly, the common conception is that litigation offers greater flexibility, as one need not clock in a particular number of hours, and can take advantage of court vacations. Further, there is also the option to take on fewer clients. However, this “flexibility” results in a woman’s litigation career being trivialised. This trivialisation, cloaked as flexibility, further pushes women out of the litigation space. They are rarely seen in the courtrooms, and “out of sight, out of mind” is an adage the courtroom swears by.

Further, while there is reservation for women across several public offices, colleges, there is no such requirement for the positions of government pleader, or a public prosecutor, thereby rendering women government pleaders extremely rare.

When “run-of-the-mill” problems such as lack of creches in courts, unusable restrooms, non-recognition of maternity leaves are added to the mix, the slightest chance of a woman litigator’s thriving career evaporates ever so quickly.

If one overcomes the above, the story is no better. Most women practising in the courtroom are pigeonholed into practising family law or women’s rights law. At the outset, I must clarify that as noble and important as these areas of practice are, the point to be made is that women are pigeonholed into certain practice areas.

Women are generally seen to be non-confrontational “care-oriented lawyers”, who will be better at understanding the client from an emotional standpoint, but never from an economic or financial standpoint. This also explains the hoard of articles that say women are better mediators — yet another example of sexism neatly packaged as psychology. This presumed character trait is found to be undesirable in litigation, especially a commercial one, in which only a “steely” man can take the reins and make a convincing argument in the courtroom “with his bellowing voice”. The message is clear — women don’t belong in the highly remunerative commercial dispute resolution space. It is a boys’ club.

This perception is only further fortified by the fact that most women who are quoted as “super lawyers” or featured in the coveted “30 under 30” lists are never commercial litigators. They are often women who have fought for women’s rights or women in corporate law offices. In comparison, there are several men featured in these awards and magazines, who haven’t espoused the cause of social justice, who purely practice commercial law in courts.

Recently, I came across an article featuring three women, Shally Bhasin, Ruby Ahuja and Misha, who were the legal wire-pullers in the protracted court battle between Essar Steel India Ltd and ArcelorMittal. These stories are rarely publicised, rarely spoken about and even rarer to find.

The above situation calls for urgent changes. On a high-priority basis, surveys have to be undertaken by the government across courts to understand and improve the representation of women across the bench. Media houses need to feature, acknowledge and appreciate women in the commercial litigation space. Needless to state, elevating more women to the bench will definitely lead to more women in the bar. Improving facilities for women, especially mothers, will keep in check the attrition rate. While progress might be slow, it is crucial to take one step forward at a time in this direction.

M K Bhadrakumar writes: All signs point towards a major calibration of India’s foreign-policy compass in recent weeks driven by the theme of countering China and the ascendance of political Islam.

There is something odd about the revelation regarding an international conference on Afghanistan in the second week of November that India plans to host. An unconventional route is being taken, with priority on optics. The conference date remains indeterminate and participation uncertain. Key participants reportedly include the country’s two irredentist neighbours with whom India’s ties remain frozen in cold peace. For the first time, India’s National Security Council is wading into regional diplomacy.

The compass that the Indian organiser is holding and his final destination through the uncertain voyage ahead remains unclear. Indeed, is this conference going to be about Afghanistan at all or about a reset of relations with China and Pakistan? Nor is there any clarity yet whether Taliban officials would be invited, although sans the Taliban, the event risks becoming something of a “Hamlet without the prince”.

That brings us to the big question: Is the Indian ship changing course? The answer is yes and no. All signs point towards a major calibration of the foreign-policy compass in recent weeks since the tumultuous events in Kabul two months ago culminated in the formation of an interim government by the Taliban. To connect the incipient signs so far, as regards the way forward in Afghanistan, India has opted to align with the Anglo-American camp in the international line-up arrayed against the Eurasian axis of Russia, China and Iran.

While the US has an attitude of “You’re either with us, or against us”, vis-a-vis the Taliban, Russia, China, Iran and other neighbouring states give primacy to stability and security of Afghanistan and the region and would prefer to constructively engage with the present authorities in Kabul to ensure that they fulfil their promises and earn their international legitimacy. Being a discontented party, unsurprisingly, India would have more in common with the revisionist powers — the US and the UK.

In reality, all protagonists, of course, know that while the signpost is marking Afghanistan, it is the journey ahead that matters, being an epochal one that would transform the geopolitics of the region. Thus, Delhi has moved up to the centrestage of the Quad. In turn, Washington accepts that the Quad ought to be “inclusive”. Global Britain is knocking at the door.

On its part, Delhi has displayed its comfort level in no unmistaken terms with the AUKUS. Broadly, the historical Western experience of the EU and NATO moving in tandem — each with an independent identity notionally but with a shared purposive geopolitical objective to weaken a common enemy — is being replicated with Asian characteristics. A dual containment strategy is unfolding against China and Russia. All this entails India shedding its “Chanakyan” ambivalence. Thus, its short-lived dalliance with Iran is losing its gravitas and India has swung to the other extreme to identify with a new quadrilateral platform in West Asia, with Israel, UAE and the US.

Therefore, when it comes to Afghanistan, it doesn’t really matter anymore whether Russia accommodates India in the “Moscow format” or the privileged grouping known as the “Troika Plus” (comprising US, China and Pakistan). Delhi shrugs its shoulders as its “time-tested” friend, Moscow, bemoans the Quad and AUKUS as deliberate attempts “to undermine the existing mechanisms of interstate interaction, with narrow-format exclusive groups and Cold War- and containment policy-style military blocs… (that) contribute to the destabilisation of the situation in Asia.”

This astonishing zigzagging in India’s regional policy takes the breath away. Perhaps, External Affairs Minister S Jaishankar needs to write another book to admit that, verbiage apart, Indian foreign policies are variations on the fundamental theme of countering the rise of China. In the near term, though, this wild swing of the pendulum is going to be keenly felt in the situation surrounding Afghanistan. India lives in its region and the Quad and AUKUS are of no help when it comes to Afghanistan. Pakistan and China are riding high in the Hindu Kush; Moscow and Beijing have erected a Maginot Line in Central Asia which Washington is having a hard time in breaching; Delhi’s much-touted “influence” in Kabul has turned out to be delusional. Its own capacity to shape future events is virtually nil. These are the hard realities.

Meanwhile, another crucial vector has appeared — the impact of the ascendance of political Islam in India’s immediate neighbourhood. This affects India’s internal dynamics on the security front and also the election cycle looming ahead.

Enter Pakistan. Suffice to say, Pakistan’s National Security Advisor Moeed Yusuf faces a Hobson’s choice. He’s damned if he accepts Ajit Doval’s invite and goes to India at a time when Kashmiris reject the abrogation of J&K’s special status and when Delhi has not even cared to hide its toxic hostility towards Pakistan. And, equally, Yusuf’s damned if he turns down what the international community would only perceive as an Indian overture to turn a new leaf with its difficult neighbour.

It must be National Security Advisor Ajit Doval’s brainwave to invite his Pakistani counterpart Yusuf to the conference where Delhi hopes to create an equivalent of the vajrayudha of the ancient Vedas which would allow India — like it allowed Indra, the ancient deity in Hinduism — to reclaim its rightful place in the Afghan pantheon of gods and demi-gods. Now, make no mistake, there is a divinity in all this as India is fighting Islamic terrorism also to save dharma and the universe.

It makes eminent sense that Doval will be chairing the conference. For Doval, the stunning setback in Afghanistan ought to be temporary. And he harbours no illusions, having lived in the real world with life red in tooth and claw. Certainly, he doesn’t have the luxury of intellectualising and writing a book. This is a battle that must be won — either outright or by denying the fruits of victory to the opponent.

Christophe Jaffrelot writes: India does not figure prominently in the EU's Indo-Pacific strategy. The Chinese challenge might change that.

Last month, the making of AUKUS eclipsed another Indo-Pacific-related announcement: The release of the “EU strategy for cooperation in the Indo-Pacific”. This is rather unfair because this document is very rich and needs to be analysed in the context of the rapprochement between the EU and India, which culminated in the June EU-India summit, a “turning point” according to some analysts.

Unsurprisingly, the EU strategy in the Indo-Pacific appears to be over-determined by China’s expansionism. “The display of force and increasing tensions in regional hotspots such as in the South and East China Sea and in the Taiwan Strait may have a direct impact on European security and prosperity,” the document says. At the same time, it points out that the EU, “while pushing back where fundamental disagreements exist with China, such as on human rights”, will also “pursue its multifaceted engagement with China”, “engaging bilaterally to promote solutions to common challenges, cooperating on issues of common interest and encouraging China to play its part in a peaceful and thriving Indo-Pacific region”.

If security interests are highlighted in the beginning, they are rather low in the list of the objectives of the EU Indo-Pacific strategy, which are listed as: “Sustainable and inclusive prosperity; green transition; ocean governance; digital governance and partnerships; connectivity; security and defence; human security”. Many paragraphs of the document are dedicated to values, including human rights. One of them says: “The EU will continue to use its restrictive measures (sanctions) regime against individuals, entities and bodies responsible for, involved in, or associated with serious human rights violations and abuses worldwide. In international fora, the EU will work with like-minded Indo-Pacific partners to push back any initiative that undermines the human rights enshrined in customary international law and in international human rights instruments.”

In terms of partnerships, India does not figure very prominently. By contrast, ASEAN is presented as “an increasingly important partner for the EU”. One full section entitled “the centrality of ASEAN” is dedicated to the “strategic partnership” that the EU and the ASEAN have developed over the last 40 years. New Partnership and Cooperation Agreements (PCAs) are announced with Thailand and Malaysia. However, India appears in the list of the countries which already have an Indo-Pacific strategy and with which the EU is interested in a deeper “engagement”, a list made of ASEAN, Australia, India, Japan, New Zealand, the Republic of Korea, the UK and US.

However, the document does not mention the role India could play in value-chain diversification, a top priority of the EU since the Covid-19 pandemic in particular. The “pharmacy of the world” could have appeared as a useful partner of the EU to free Europeans from their dependence on China in that field. The only example of diversification that the document mentions pertains to semiconductors. In this domain, the EU intends to diversify “with partners such as Japan, the Republic of Korea and Taiwan”. Yet, India is mentioned few pages later in a similar perspective when it is said that the EU will help “low and middle-income Indo-Pacific partners to secure access to the Covid-19 vaccine through the Covax facility and through other means” and that, in this context, “India will be a focus for cooperation, including on the quality of active pharmaceutical ingredients”.

By and large, the Indo-Pacific strategy of the EU remains driven by economic considerations and India, whose main asset is geopolitical and even geostrategic, does not figure prominently in it. The document, released in September 2021, emphasises, for instance, that “particular attention will be paid to implementing and enforcing the comprehensive trade agreements with Japan, the Republic of Korea, Singapore and Vietnam, and the Economic Partnership Agreement (EPA) with the Pacific States, as well as the EU investment protection agreements with Singapore and Vietnam that are expected to enter into force in the coming years”.

What the French see as India’s main asset, its strategic dimension, is not central in the EU document. Surprisingly, the recent military cooperation between Europeans and India is even put on par with their cooperation with Pakistan: “Over the past year, EU Naval Force Somalia (EU NAVFOR) and Operation Atlanta conducted successful joint naval activities with Indo-Pacific partners, including Japan, Pakistan, India and Djibouti”. And ASEAN also remains the main partner of the EU from the military point of view: “The EU will seek to play a stronger role in the ASEAN security architecture and participate in the ASEAN Defence Ministers Meeting Plus (ADMM+) structures and the East Asia Summit”. India is listed as the EU’s first partner only in one area: “under the project Enhancing Security Cooperation in and with Asia (ESIWA), which covers counter-terrorism, cybersecurity, maritime security and crisis management. The pilot partners are India, Indonesia, Japan, the Republic of Korea, Singapore and Vietnam, with EU military experts already operating in Indonesia and in Vietnam.”

Thus, the EU strategy for cooperation in the Indo-Pacific is more in tune with the German vision of the Indo-Pacific than with the French one. For Berlin, trade, economic cooperation, human rights and engaging China at the same time — and the ASEAN — matter more than security and India, the two pillars of the French Indo-Pacific strategy. The fact that the German approach prevails in the EU document is a reflection of the influence of Berlin’s weltanschauung (worldview) in Europe — something Brexit has accentuated, Great Britain’s Indo-Pacific strategy being similar to France’s. But China’s attitude may force Germany — and the EU — to change their mind in the near future.

How many times does the alarm ring in the morning before you finally wake up? In the Himalayas tragedy after tragedy has been serving wakeup calls, but after the immediate disaster management nothing much seems to change. In addition to the global warming that has been raising climate risks from the North to South Pole, scientists have for decades pointed to the Himalayan mountains being specially unstable because of the tectonic plate motion here.

In the plains when you make a construction mistake, you can correct it, even if the correction is expensive. But after you have cut a mountain, that’s it, there is no fixing any error. Using the same development model in both places means the paths for both rain waters and glacier melt get blocked, buildings come up in river beds, tunnels are blasted without the safeguards that the environment needs, roads are built without respect for the scientific surveys of the area, and in general experts are sidelined, their reports ignored by engineers.

After the Kedarnath tragedy of 2013 the Union environment ministry accepted that “deforestation/ tunnelling/  blasting/ reservoir formation” need caution and careful study in the higher Himalayan region. And yet, when Uttarakhand’s Chamoli district saw the Tapovan-Vishnugad and Rishi Ganga hydel projects being extensively damaged in February this year, it came to light that neither caution nor careful study have become a mainstay of the region’s policy-making yet. Some of the devastation the unseasonal rains have been wrecking in the state this week is unpredictable and uncontrollable Nature’s fury. It is the man-made elements of the disaster that both the central and state governments must heed, and do course-correction.

Targeted terror attacks in Kashmir triggering an exodus of migrant workers back to Bihar highlights another sad dimension of the many hardships faced by this invisibilised workforce. Killing of migrants in Kashmir has received justified attention. But across India, rhetoric against migrants engendered by nativist politics keeps going uncontested. Migrant workers are the source of cheap labour in destination states and despatch remittances back home, thereby keeping the economy chugging at both ends. The economic logic is uncontestable. But states often choose to ignore the obvious.

Take Haryana’s law granting reservation to locals in private jobs, which received governor’s assent. But last year, the state had wooed back migrant workers in desperation when the national lockdown was lifted and factories were starved of labour. At least ten Indian states like Jharkhand, MP, Andhra, Maharashtra, Tamil Nadu, Gujarat and Karnataka have recently proposed or passed laws or sought to enforce earlier laws reserving jobs for locals. And all these states will face the same conundrum Haryana faced.

In urban and robust agricultural societies, low-paying or back-breaking jobs spurned by locals are done by migrant workers. Alternatively, there are also fast-progressing states short of high-skilled human capital, who require educated migrants. Instead of laws excluding migrants that push up labour costs or drive away employers, states, while investing in school and higher education, should welcome outside workers – their arrival is almost always a sign that the local economy is doing well to create a supply shortfall of certain types of labour.

The 2016-17 Economic Survey tracked annual interstate mobility to estimate 6 crore interstate migrant workers, while Census 2011 indicated that India had 45.6 crore migrants, nearly 40% of the population. These big numbers aren’t surprising. After the economic stagnation of the socialist years triggered anti-migrant sentiment in states like Maharashtra and Jharkhand, 1991 economic reforms and resultant growth quieted those emotions and accelerated migration. Parochialism always surfaces when economic growth slows. Now that the economy is in revival mode, migrants should be welcome everywhere. The free flow of willing, hardworking migrants has served India well. And they are as vital today as they will be in the future.

Communal tensions continue to simmer in Bangladesh after a week of attacks on Durga Puja venues and temples by Islamists ostensibly protesting an alleged blasphemous incident. Security had to be strengthened in more than two dozen Bangladeshi districts as cases of vandalism, loot and arson spread. In one such flashpoint, an arson attack by a mob set on fire over 20 Hindu homes and damaged another 66 houses in Rangpur district. Prime Minister Sheikh Hasina has vowed strict action against perpetrators. The attacks present her government with yet another stern test, which it must pass at any cost.

For, Bangladesh today stands at an inflection point. Under Hasina’s dispensation it has registered impressive economic growth and in the previous financial year overtook India in terms of per capita income – Bangladesh’s was $2,227 to India’s $1,947. It also has a better investment-to-GDP ratio and its merchandise exports grew at an annual rate of 8.6% between 2011 and 2019 to India’s 0.9%. However, all of this could come undone if Islamist radicalism is allowed to gain the upper hand.

To be fair, Hasina has devoted considerable energy towards fighting extremism. Her government restored secularism as a foundational principle of the Bangladeshi constitution and fulfilled the long-pending demand of trying war criminals of Bangladesh’s 1971 Liberation War. Yet the recent spate of attacks on minority Hindus shows that Islamist radicalism has penetrated deep into Bangladeshi society. Countering this will require sustained efforts, including quick justice for the aggrieved. Plus, there ought to be a thorough review of the space that organisations like Hefajat-e-Islam have in Bangladesh – cynical political pandering of radicals doesn’t pay.

As far as India is concerned, New Delhi has done well to adopt a measured tone towards the incidents of violence in Bangladesh and put its faith in Hasina. She has proved to be India’s closest ally and gone the extra mile in addressing our security concerns. Therefore, it would be prudent to support her wholeheartedly and eschew using the situation in Bangladesh for domestic political gains. It’s in India’s interest that Hasina and her progressive vision for Bangladesh succeed.

All signs indicate that the global economy is recovering much faster than expected. The key to this faster than expected global recovery has been vaccinations. Clearly, vaccines are the most potent weapon in this global battle against the pandemic.

India has been providing free vaccination doses to citizens, irrespective of their income status. Our target is to cover 940 million people aged 18-plus by December 2021. The vaccination drive commenced with vaccination to all health care workers. The programme was then expanded to include vaccination of frontline workers, citizens above 60 years, citizens above 45, and, eventually, citizens above 18. All vaccine doses were procured by the Government of India and provided free of cost to state governments. Those who can afford to pay and choose to do so have been free to use private vaccination centres, exemplifying the public-private nature of India’s vaccine programme.

We have also developed two indigenous vaccines, a testament to our research and development (R&D) capabilities. India’s DNA Covid vaccine, ZyCoV-D, is the world’s first and heralds a wave of DNA vaccines for various diseases that are undergoing trials around the world. Similarly, India’s first mRNA vaccine against Covid, developed by Gennova BioPharma, has got approval for Phase III trials. Our domestic vaccine manufacturing capabilities have been leveraged to serve the world.

As India touches the billion vaccinations mark, both the scale and speed of the rollout must be appreciated. Close to 300 million people will be fully vaccinated. That is more than the entire population of Indonesia, Pakistan or Brazil, the most populous countries in the world after China, India and the United States (US). In fact, it is close to the entire population of the US as well. This means that at India’s pace, these countries would have been fully vaccinated by now.

At our peak, we administered 25 million doses in a day, a world record. To put it in perspective, this is equivalent to the entire population of Australia. Over the past month, we have averaged close to seven million doses every day. Again, for perspective, this rate suggests that a country with a population of 25 million would receive their first doses within three to four days, and be fully vaccinated within a few months.

These numbers cannot be scoffed at. The enormous effort has been driven by Prime Minister Narendra Modi’s leadership and encompassed the central and state governments and the private sector including the last health worker at the grassroots level. It is through the efforts of frontline workers in 70,000-plus vaccination centres across the country, that we have been able to achieve such feats.

At the time of the rollout, the supposed digital divide was a key criticism of India’s vaccination policy, with the argument that rural areas would be left out, as the information technology platform could only serve the urban, educated elite. However, these criticisms have now fallen flat. More doses have been administered in rural than in urban India. India’s efforts in promoting digital literacy and connectivity have paid dividends. India’s indigenously developed digital platform, CoWIN, has been a game-changer. It allows every resident in India the facility of conveniently and safely booking vaccine appointments, and also generates digital vaccine certificates in real time. Now, as travel opens up, citizens can also link their passports to their vaccination certificates, which allows them to generate international travel certificates. New features have been added so that foreign nationals residing in India can use the same platform easily to get vaccinated. The entire process is seamless, digital, and verifiable.

Not only is India producing enough vaccines for domestic use, but it is now able to export again. Before pausing exports owing to domestic requirements, India had exported nearly 66 million doses of vaccines, under the Vaccine Maitri Programme to 95 countries. Over 100 million doses have been sent to neighbouring countries such as Nepal, Myanmar, Bangladesh, and Iran. This is set to gather further pace in November.

These are huge numbers, especially since many countries continue to hoard vaccines or delay their administration. According to a report by Airfinity, the G7 nations and the European Union would have procured a billion more vaccine doses than they needed, and by the end of 2021, 10% of these are expected to expire. The United Nations secretary-general, Antonio Guterres, described the inequitable distribution of global vaccines as an “obscenity”, calling it a “moral indictment of the state of the world”. At a time when developed nations have shied away from taking the lead, India has been attempting to bridge this divide. India’s efforts in ensuring vaccine equality need to be lauded, as it is taking responsibility which should have rightly been taken by the developed world.

The best bet to resume normalcy is vaccines. India has made significant strides in ensuring a speedy and efficient vaccine rollout. As we continue to increase vaccination coverage, discretionary services are also rebounding, boding well for the rest of the economy. This has been evident in the services purchasing managers index, a leading indicator of the economy, which has been above its long-term average in the past two months. Yet, there remains the issue of addressing global vaccine inequality. It is time for the global community to come together and ensure that vaccine inequality ends now. India has been taking the lead, but it is now time for developed nations to start walking the talk in reducing vaccine inequality.

Amitabh Kant is chief executive officer, NITI Aayog

Recent civilian killings in Kashmir have, once again, highlighted the Valley’s failure to put an end to the politics of terror and armed violence, and undermined the climate for dialogue that had been slowly building up in the run-up to possible elections in the Union Territory. Token condemnations of the killings have not been accompanied by visible moves to assure those who are fleeing that they are safe and need not leave the Valley. The political leadership is operating in its self-created cocoon, rarely daring to call a spade a spade.

Who are these “unknown gunmen” — a euphemism deployed to stay out of line of fire of terrorists — behind the killings? Where did they come from? What is their interest in injecting the vicious narrative of us versus them in Kashmir? In the current spate of civilian killings, targeting non-locals — another euphemism for all those who come from other parts of the country, largely Hindus — there is a bigger design at work. The aim is to make Kashmir unsafe for non-Kashmiris, and puncture the claims that peace has returned to the Valley through development.

Since October 5, civilians of all faiths have been targeted, but what has made it truly horrific is the way labourers from Bihar have been targeted Fear has spread, and mortally frightened labourers, who were an integral part of the economy of Kashmir, have fled for their homes, vowing not to return to the Valley. The yearning for life has won over the need for livelihood. Kashmir will never be the same again for them, and their bitter memories of the place will now percolate down to the rest of the country.

But they leave a Kashmir, which, too, finds itself caught in a spiral of terror and fear. Counterterror operations and maximalist restrictions have impacted the sense of security that Kashmiris were experiencing, especially with the increasing footfall of tourists and everyday activities extending late into the evenings without any fear. But as the people become witness to brutal killings, of civilians as well as local militants in gunfights, they have turned silent. The narrative has once again shifted back from development and prosperity to saving lives. Mistrust has deepened, within communities, between communities, and between communities and the State.

Peoples Democratic Party president Mehbooba Mufti, while reacting to these killings, pleaded for dialogue with the people of Kashmir so that an atmosphere of confidence is built and guns are relegated to the background; she also insisted that guns from either side (that of the forces and militants) will not resolve any issue. But this narrative assumes that the culture of violence and the ongoing killings are a byproduct of the absence of confidence-building measures and dialogue — a questionable premise. Other leaders have denied that Kashmiris were involved in these killings at all, a way to perhaps distance the Valley’s residents from acts of terror. They, too, have sought dialogue.

But it is clear that violence is not the way to extract concessions, especially with this dispensation. Delhi, which has a very firm stand against terrorism, is unlikely to yield to such tactics. Political openings, if there were any, have been shut. The killings have made dialogue a more remote proposition. This will not help either side.

It is incumbent upon Kashmir to isolate the killers once and for all. For the sake of Kashmir’s image and its ethos, for the sake of peace and prosperity, for the sake of trust within the Valley and between the Valley and Jammu, and for the sake of trust between Jammu and Kashmir and the rest of India, there can be no excuses for what we have witnessed over the last fortnight.

Kashmir’s political and civil society leadership must stand decisively against the politics of terror and targeted killings. And only that can create a new basis for dialogue.

Traditionally, foreign policy has been perceived, principally, as the preserve of States and governments. The subject matter was considered to cover issues beyond our borders. External was the keyword. It meant the focus was on what happened outside, with limited implications for the inside. It was not principally about us, but about what was happening to others.

Consequently, foreign policy could be addressed in a manner different from how the vast majority of issues that were internal were to be addressed.

In a globalised world, this is changing. Foreign policy is becoming less foreign than it was. Issues racing up the foreign policy agenda are those that don’t only impact people far away but all of us too. This may not be a new phenomenon. For example, countering terrorism has been on the global agenda now for decades. It has also been one of the most evocative issues, in terms of public perceptions, about India’s foreign policy for ordinary Indians. However, the number of such issues and the pace at which they are climbing up the global list of priorities has accelerated considerably.

If the environment and climate crisis have, for some time, been enshrined as a global concern, the pandemic has resulted in public health and its associated downstream impacts becoming a foreign policy staple now.

With more than 270 million individuals classified as migrants — perhaps the largest number recorded in human history — human mobility and migration will only grow as a foreign policy priority. Since digital technologies have percolated down to the lives of ordinary people, the transboundary roles of such technologies are figuring in global forums. Outer space, the so-called final frontier, is likely to become another ungoverned space with important consequences for activities on terra firma. The breadth of such subjects has grown in plain sight.

Several more can be listed. For example, the quintessentially sovereign right to tax will now be regulated. India agreed with more than 135 countries to a new way to tax the biggest multinational corporates through the recently agreed upon global minimum tax. The agreement will change the terms of how and where certain conglomerates will be taxed.

If foreign policy is no longer foreign, in the terms we considered it in the past, do the structures and systems that have been in vogue for long not need to be tuned to new realities?

The wise who explain global politics describe desirable global outcomes as global public goods. By this, they mean that the products are for the good of the public, globally. Rarely is it explained how the public, as a stakeholder, is to be engaged in this activity. Suffice it to say that the public benefits. In traditional international relations theory, public interest is what public officials deem it to be. International organisations, who say they act on behalf of “we the people”, behave in much the same manner, never pondering to reflect on whether they actually represent the people and, if so, which people. In any real test of reflecting the people’s will, these institutions would fail miserably. Yet they evade calls for change, except at the margins. In short, there are no ready-made templates to adapt to, at the domestic and the international level.

Granted, there is uncertainty about what these changes mean for the theory and practice of foreign policy. However, for countries such as India, this is not an issue of academic interest. Globalisation has established a direct linkage between the external and internal. The good news is that Prime Minister (PM) Narendra Modi’s repeated calls to merge the “local with the global” in terms of industry and services, reflect a deep understanding and appreciation of the connect. Global supply chains are visible aspects of the benefits of embedding the local with the global. PM Modi has been vocal in articulating this.

Other aspects of global engagement beyond trade and commerce too are now ripe for this two-way connect. The bad news is that as new issues which impact our national development grow in global importance, geopolitical concerns are leading to their “securitisation”. Rather than enabling greater global cooperation, these new jurisdictions are fast becoming arenas for competition. Some are being weaponised in ways not fathomed previously. Cybersecurity and health security are two arenas that transcend the traditional boundaries between external and internal affairs that have become areas of contestation. Artificial intelligence and data protection are next in line. Other issues are also being moved from the sidelines to centre stage. For example, last week, the Human Rights Council in Geneva took a small step towards the universalisation of the right to a sustainable environment.

These are signals of a new and different foreign policy agenda that India needs to address. It is not to be interpreted that peace and conflict on our borders and beyond are no longer of importance. They will remain significant. It only means that, in several other domains, our boundaries are not where we imagine them to be. We need to look at external affairs as intrinsic to internal affairs in ways that we have not done previously. It also means there is an inevitable necessity to adjust and adapt our thinking processes, structures and personnel to the evolving foreign policy situations that we now confront. There is plenty of knowledge and wisdom in our systems and associated environment to address the changing scenario. It is time we focus on doing so now.

It is autumn in the Northern Hemisphere. I live in a part of the world where the climate is temperate and so there is a crispness in the air. Look up in the sky and you may see birds migrating south for the winter.

There are few things as awe-inspiring as seeing a flock of migrating birds. During migration, a small bird such as the blackpoll warbler can fly continuously for 80 to 90 hours using less energy than contained in a bar of chocolate. In Seasons of Life, Russell Foster and Leon Kreitzman marvelled at the remarkable efficiency of this bird during flight- “if it had been burning petrol instead of reserves of body fat, it would get well over 300,000 kilometers to the litre”.

Bird migration is a vibrant area of study. Work published recently in some of the world’s most prestigious journals have shed light on this once-enigmatic phenomenon. And as the climate crisis disrupts ecosystems, patterns and distances birds fly are shifting.

Not all the 9,700 or so species of birds migrate. But a majority of those that live in higher latitudes do. Today we know that birds travel immense distances, sometimes greater than 10,000 km, when they undertake annual migrations. Nowadays, we can track the migration of birds with GPS-enabled devices. But this was not always the case.

The ancient Greeks thought that birds turned into fish when they disappeared in winter. In the 1700s, many Europeans thought that birds flew to the moon in the winter or hid in mud.

Those theories disappeared in 1822, when a stork was shot in Germany after flying all the way from Africa with a Bantu spear stuck in its neck. Today, this historically significant “Pfeilstorch” (German for “arrow stork”) is housed in the collection of the University of Rostock in Germany, and it provided the first evidence of long-distance migration of birds. Quite remarkably, it isn’t the only one; many other storks impaled with African arrows were spotted in Europe, underscoring the incredible compulsion of birds to migrate.

Birds migrate for several reasons, which include avoiding difficult seasonal conditions, finding the best resources for breeding, avoiding predators and diseases, and finding food. In the Northern Hemisphere, there is little vegetation in winter, so migratory birds travel south.

However, the return journey is also important. At higher latitudes, there is an abundance of food in spring and summer. There is a feast of grains and insects.

Birds prepare for continuous flight for weeks. They start to eat immense amounts of food. They store more fat and gain weight. Muscles needed for flying also become larger. Birds also shrink some other body parts including their guts, which are not needed for flight. Those that fly long distances during the day can use the movement of the sun and terrestrial landmarks to orient themselves. But in this aspect, nocturnal migratory birds are most remarkable since they can use the pattern of stars in the sky to map out where they are.

Many migratory birds orient themselves to the earth’s magnetic field. On June 23, a study that made the cover of Nature found that the European robin has a light-sensitive magnetic compass in its eyes. This biological molecule called cryptochrome 4 is a “living compass”. The authors think that magnetic-sensing properties of the compass originate in quantum mechanical phenomenon. They showed that robins, which are nocturnal migratory birds, have cryptochrome 4 that is better at detecting weak magnetic fields than the same molecule from non-migratory birds.

The current research raises the tantalising possibility that migratory birds can “see” magnetic fields as they travel long distances. If these results hold up, they will show that birds use weird physics for migration that we haven’t found in other animals.

How do birds know when to migrate? Migratory birds have both biological daily clocks and seasonal clocks that are calibrated by the appearance and length of light during the day. If kept in captivity, some birds become restless at the time of year they are programmed to embark on long journeys. Birds use these internal clocks to figure out when it is time to migrate.

Many migratory birds are solitary but flock together during migrations to avoid predators. Some fly in a V-formation for better aerodynamics and energy conservation. Small diurnal birds, including most songbirds, also fly at night during migrations. Night cruising makes perfect sense. At night, there are fewer predators, less risk of dehydration, and more favourable winds.

Research published on May 7 in Science shows that great reed warblers, which typically fly long distances at night, can raise their altitude to above 5000 metres during the day to avoid heat and predators. This adaptation allows them to cruise long distances non-stop over inhospitable regions such as oceans and deserts.

Bird migrations predate human urban centres, but humans have changed the natural environment. Tragically, close to a billion birds die each year due to collisions with buildings. Research published in Proceedings of the National Academy of Sciences on June 15 found that light pollution is a major culprit. Yet, there is a simple and energy-efficient way to save many of these birds. By keeping non-essential lights turned off in buildings at night and dimming windows (especially during spring and autumn migration), many deaths can be prevented. Already, some cities in the United States are implementing this measure.

The climate crisis is the greatest global challenge of our generation. It is disrupting habitats where bird fly and where they rest. It is also changing the availability of insects and seeds. Birds are arriving and departing at times that are mismatched to their honed life cycles. As the crisis accelerates, many majestic migratory birds will face extinction.

Through the decades of reform and opening up, the impulse of nationalism dominated popular ideological discourse in China. Nationalism and economic performance, then, served as key pillars in shoring up the Party’s legitimacy.

Two events were decisive in shaping this direction. The first was the Tiananmen Square crisis of 1989, which threatened the Party’s ruling legitimacy. The second was Deng Xiaoping’s 1992 Southern Tour, which signalled an end to internal jostling over the direction of economic policy. Growth at any cost would now become the primary policy driver for the Party. The subsequent patriotic education campaign, of course, had a key role to play in this process too, along with key domestic and international developments.

The unipolar moment and the rise of the new Left

In the late 1980s and early 1990s, the Party leadership anxiously watched the tumbling of Communist regimes across Eastern Europe and, of course, the Soviet Union itself. The end of the Cold War left the already faint embers of revolution gasping for air. At the same time, the emergence of a unipolar world order with the United States (US) as the sole superpower underscored the need to rebalance foreign policy and the importance of cultivating national power.

At one level, revolutionary ideologues worried about the threat that the US posed to China’s socialist system. These individuals together comprised what came to be described as the New Left. As Joseph Fewsmith explained in a paper written before the 18th Party Congress in 2012, the New Left had “emerged in a very specific moment in history, shortly after the Tiananmen crackdown, when liberal discourse was truncated, when the West and Western values were routinely described as ‘hostile forces.’”

At the heart of the New Left’s critique was the nature of the evolution of China’s economic system and the erosion of socialist values. For these individuals, corruption, inequality and a dilution of the leadership and cadres’ dedication towards revolutionary ideals reflected a deeper malaise within the Party. It is interesting to note that much of the critique of the New Left during the early years of the reform and opening up period also adopted the language of nationalism. They saw policies that promoted privatisation, greater marketisation and diminished the Party’s control over the economy as outcomes of power being usurped by vested interest groups comprising the “foreign comprador class”.

This critique only grew sharper in the first decade of the 2000s. This was particularly the case after China’s accession to the World Trade Organization (WTO), the Party’s formal co-option of private entrepreneurs in 2002, and the subsequent push to pass the Property Law of China, which eventually was cleared in 2007.

The rising domestic discontent

What added further fuel to the fire was that the breakneck drive for development, which China’s political economy incentivised, was leading to tremendous negative externalities. China was indeed growing richer, but social and environmental costs of its developmental path were beginning to add up.

For instance, a Pew Survey ahead of the 18th Party Congress found that while 92% of Chinese citizens polled recognised that their standard of living was better than their parents’ at a similar age, and nearly three-in-four backed the free market economy system, there was growing consternation with regard to the distribution of economic gains. The survey found that around 81% of Chinese respondents agreed with the statement that the “rich just get richer while the poor get poorer”. China’s Gini Coefficient had continued to worsen from 2004 onward to hit a peak of 0.491 in 2008. The numbers were worse if one looked at the data for domains like household income and asset ownership of households, signifying deepening inequality.

Another key concern for the people was corruption. Roughly half of the respondents in the Pew Survey found official corruption to be a very big problem, up 11 percentage points from 2008. A 2014 study by Bruce Dicksonlater reported that younger recruits to the Party, while highlighting their motivation to serve the public, were increasingly being driven by career goals and self-interest when compared to older cadres. As Jude Blanchette and Evan Medeiros explain in a recent paper, during Hu Jintao’s reign, “basic responsibilities, such as remitting Party membership dues, attending activities and meetings at one’s local Party organization, and remaining current on the latest ideological developments, began to fade into the background for an increasingly modernized, globalized, and economically self-interested membership.”

These factors fuelled a simmering disquiet — the consequences of which were self-evident. As a 2012 study funded by the European Union noted, so-called “mass incidents” involving public protests across China had ballooned from 8,700 in 1993 to around 180,000 to 230,000 by 2010. A large number of these incidents were related to issues such as land and labour disputes, environmental degradation and livelihood issues, as individuals struggle to keep pace with the excessive financial burden that the modern economy places on them.

As challenges in these domains deepened, not only did these issues acquire greater political salience but so did the critics of the Party’s political direction and economic policies. In addition, the language of discourse around these issues also increasingly began to shift. Bo Xilai’s popularity as he courted neo-Maoists, particularly through the “red culture campaign,” during his tenure as Chongqing Party Secretary was a case in point. In doing so, Bo was not only presenting an alternate economic model but also embracing the legacy of the Party’s revolutionary history, which had been the subject of much criticism since the Dengist reforms began.

Was the US a threat or an opportunity?

On the other hand, for China’s realists, the end of the Cold War led to much debate about potentially greater hostility from the US. The strategic raison-d’etre of the Cold War that had led to the thaw between the two sides from the 1970s had withered away. Tensions with the US were, thus, a given.

For some, particularly after the 1991 Gulf War, the threat from the US was a matter of alarm. For others, American unipolarity was a momentary phenomenon. Instead, the collapse of the Soviet Union had sown the seeds of multipolarity. What was uncertain was whether this multipolarity would lead to friction or cooperation. Amid this, there was also another strand of thought — the kind that saw engagement with the US from an opportunities prism.

These differing viewpoints were reflected in policy discourse and outcomes in the 1990s and subsequently. Yet increasingly, as Yi Xiaoxiong argued in a 1994 paper, the gravity of the China-US relationship was shifting from security to economics. This, however, did not imply that there weren’t grave concerns regarding the challenges that American power posed.

The 1991 Gulf War, the 1995-1996 Taiwan Strait Crisis and the 1999 bombing of the Chinese embassy in Belgrade only deepened the sense of urgency when it came to cultivating national power. In addition, the spread of colour revolutions in post-Communist states in Eastern Europe at the turn of the millennium along with what appeared to be Washington’s increasing willingness to back the global spread of liberal democracy with military force under the rubric of the War on Terrorism added to anxieties in Beijing.

A sense of triumph, a sense of siege

Over time, as China’s economic growth picked up pace, the nationalistic impulse was also evident in discourse around China’s rise. In fact, towards the end of the first decade of the new millennium, particularly after the Great Financial Crisis of 2008, there was greater discourse about a China model. This was accompanied by calls from scholars and policymakers for a more proactive foreign policy that resonated with China’s increasing economic and political clout.

At the same time, at home, as Beijing prepared for the Olympics in 2008, in March that year, violent protests broke out in Tibet. Over the days and weeks that followed, Tibetan communities in other parts of the country and across the world rallied against the Party. The intensity of the movement led the New York Times to characterise it as “the most serious and prolonged demonstrations in Tibet since the late 1980s”. A year later, riots broke out in Urumqi, the capital of the Xinjiang Uighur Autonomous Region. The frontiers of the People’s Republic of China were increasingly looking vulnerable.

Within this backdrop came the 2010 Arab Spring, with the potential for ideas about liberty and authoritarianism stoking unrest within China. The Arab Spring, coupled with the tense dynamic in key ethnic minority border regions, engendered a sense of siege. There were, of course, a multitude of factors that led to the series of protests against authoritarian regimes across the Middle East. But viewed from the corridors of power in Zhongnanhai, there were three key factors that had ultimately led to these movements:

- a decaying and unresponsive political system that was failing to address people’s concerns;

- the ideological appeal and narrative power of the discourse around Westernised universal values, and

- the potential for new communication and networking technologies to undermine state power.

From the Party’s perspective, responding to challenges in each of these domains was critical to not only nip problems in the bud but also accomplish key developmental goals and expand its legitimacy. Doing so, however, would require a comprehensive approach and reforms that would impinge upon key power bases.

The internal debates

One final point in this regard that is important to note is that throughout the decades of reform and opening, the ideological churn within China was not simply a top-down or Party-engineered phenomenon and neither was it uniform.

The publications of books such as China Can Say No: Political and Emotional Choices in the Post–Cold War Era (1996), Unhappy China: The Great Time, The Grand Vision and Our Challenges (2009), Confident China: Great Thinking on the National Rejuvenation (2015), and The China Dream: Great Power Thinking and Strategic Posture in the Post-American Era (2015) are few examples of how intellectuals of different stripes drew from the two impulses of nationalism and revolution in their desire to shape policy outcomes. One must also add to this, the vibrancy of discourse among Chinese academics and scholars and on China’s rapidly developing social media and think tank ecosystem, which ranged from the liberal Unirule Institute of Economics, nationalists to leftist platforms like The East is Red, Utopia, and Mao Flag.

Throughout this period, the Party’s key challenge in this regard had been to maintain its hegemony over the direction and intensity of such discourse, its consequent expression and its policy impact. Doing so was seen as fundamental to maintain the Party’s rule and legitimacy and drive policies towards expansion of national power. The Party’s response entailed the deployment of a number of different approaches, ranging from coercion and suppression to co-option.

The crackdown on Left online platforms and intellectuals, along with developing greater sophistication in censorship, are examples of coercion. Hu Jintao’s propagation of the concept of harmonious socialist society, the Three Self-Confidences — ie, confidence in the socialist path, socialist theories — along with his emphasis on core socialist values underscore the co-option approach.

However, elite friction, the desire to sustain high rates of growth, and the penetration of the internet and development of communication technologies resulted in the relative weakening of the Party centre, rendering the maintenance of this hegemony a particularly tricky affair.

Manoj Kewalramani is the chair of the Indo-Pacific Studies Programme at the Takshashila Institution, and author of Smokeless Wars: China’s Quest for Geopolitical Dominance

This is the second of a four-part series on China’s past and present; the first two parts are focused on history while the third and fourth will deal with Xi Jinping’s doctrine and its policy implications