Editorials - 13-10-2021

 இந்த ஆண்டு அமைதிக்கான நோபல் விருதுக்கு பத்திரிகையாளர்கள் இருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளனர். 1935-இல் ஜெர்மனியின் நாஜி நிர்வாகம் முதலாவது உலகப்போருக்குப் பிறகு மீண்டும் தன்னை தயார்படுத்திக் கொள்வதை வெளிக்கொணர்ந்த கார்ல் வான் ஓசீட்ஸ்கீக்குப் பிறகு பத்திரிகையாளர்களுக்கு இப்போதுதான் மீண்டும் நோபல் விருது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
 ஆதாரங்களின் அடிப்படையிலான ஊடக வெளிப்பாடுகள்தான் ஜனநாயகத்தையும் சமாதானத்தையும் பாதுகாப்பதற்கான அடிப்படை என்பதை பத்திரிகையாளர்கள் இருவருக்கு நோபல் விருது அறிவித்து அங்கீகரித்திருக்கிறது தேர்வுக் குழு. பிலிப்பின்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த மரியா ரெஸாவும், ரஷிய பத்திரிகையாளர் டிமித்ரி முராடோவும் தங்கள் நாட்டு அரசுகளின் அடக்குமுறைகளையும் மீறி பத்திரிகை சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக போராடி வருவதை பாராட்டி அவர்களுக்கு நோபல் விருது வழங்கப்படுவதாக தேர்வுக் குழுவினர் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.
 சமூக ஊடகங்களின் வளர்ச்சியால் அடைமழையாய் வந்துவிழும் செய்திகளாலும் கருத்துகளாலும் பொதுமக்கள் திக்குமுக்காடுகின்றனர். ஒருவகையில் எந்தவிதக் கட்டுப்பாடோ கண்காணிப்போ இல்லாமல் செய்திகள் பொதுவெளியில் பரப்பப்படுவது கருத்து சுதந்திரத்தின் வெளிப்பாடு என்றாலும்கூட, பொய்ச் செய்திகளையும், கற்பனை பரப்புரைகளையும், துவேஷ சிந்தனைகளையும் அதன் மூலம் உலவவிட்டு குழப்பத்தை விளைவிக்கும் சூழலும் உருவாகியிருக்கிறது.
 இந்தப் பின்னணியில் நியாயமான, நேர்மையான முறையில் தகுந்த ஆதாரங்களுடனான செய்திகளை வெளியிடும் இரண்டு முக்கியமான பத்திரிகையாளர்கள் வெவ்வேறு நாடுகளில் அடையாளம் காணப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டிருப்பதை எத்துணை பாராட்டினாலும் தகும்.
 மரியா ரெஸா சிறுவயதிலேயே தாயாருடன் அமெரிக்காவில் குடியேறியவர். சிஎன்என், வால் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல் உள்ளிட்ட பல்வேறு அமெரிக்க ஊடகங்களில் பணியாற்றிய அனுபவசாலி. 2012-இல் "ரெப்லர்' என்கிற செய்தி வலைத்தளத்தை உருவாக்கிய 58 வயது மரியா ரெஸாவின் கவனம் பிலிப்பின்ஸின் சர்வாதிகாரியாக இயங்கும் அதிபர் ரோட்ரிகோ டுடேர்தேவின் அராஜக ஆட்சிக்கு எதிராக குரலெழுப்ப முற்பட்டது. அவருக்கு எதிராக பல வழக்குகள் தொடரப்பட்டன. அதிகார அடக்குமுறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது.
 பிலிப்பின்ஸில் போதை மருந்து கடத்தல், விற்பனை ஆகியவற்றுக்கு எதிரான நடவடிக்கை என்கிற பெயரில் ரோட்ரிகோ டுடேர்தேவின் அரசு நிகழ்த்திய படுகொலைகளைத் துப்புதுலக்கி வெளியிட முற்பட்டது "ரெப்லர்' செய்தி நிறுவனம். அதிபர் ரோட்ரிகோ டுடேர்தே நிகழ்த்திய படுகொலைகள் ஆதாரங்களுடன் பதிவிடப்பட்டன. அதன் எதிரொலியாக அவர் மீது கிரிமினல் குற்றங்கள் சாட்டப்பட்டு விசாரணை நடத்தப்பட்டு வருகிறது. அரசால் மான நஷ்ட வழக்கில் தண்டிக்கப்பட்டு பிணையில் இருக்கிறார் மரியா ரெஸா.
 சமூக ஊடகங்கள் மூலம் ரோட்ரிகோ டுடேர்தே அரசு தவறான தகவல்களை பரப்புவது குறித்தும், அரசை விமர்சிப்பவர்களுக்கு எதிராக எவ்வாறு வன்மம் பரப்பப்படுகிறது என்பதையும், மரியா ரெஸாவும் அவரது "ரெப்லர்' செய்தி வலைத்தளமும் வெளியிட்டபோது பொதுமக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது.
 ரஷியாவின் நோவயா கெஸட்டா நாளிதழும் ஊடக சுதந்திரத்தை உயர்த்திப் பிடிப்பதில் முனைப்பு காட்டி வருகிறது. 1993-இல் தனது நண்பர்கள் சிலருடன் ரஷியாவின் நடுநிலை நாளிதழான நோவயா கெஸட்டா, 59 வயது டிமித்ரி முராடோவால் தொடங்கப்பட்டது. அதிபர் புதினின் ஆட்சிக்கு எதிரான ஒரே நாளிதழ் என்கிற அளவில் துணிந்து செயல்படும் நோவயா கெஸட்டா, ரஷிய அரசின் பல ஜனநாயக விரோத செயல்பாடுகளை துணிந்து வெளியிட முற்பட்டது.
 அந்த நாளிதழில் பணிபுரியும் ஆறு பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். டிமித்ரி முராடோவுக்கு பல அச்சுறுத்தல்கள் அரசாலும், ஆளுங்கட்சியினராலும் விடப்பட்டும் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் தொடர்ந்து தனது ஊடகக் கடமையை நிறைவேற்றி வருகிறது "நோவயா கெஸட்டா'.
 விளாதிமீர் புதினின் ஊழல்களையும் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களையும், புதின் அரசு ஏவிவிடும் வன்முறை குறித்தும் துணிந்து வெளியிடும் ஒரே பத்திரிகையாக "நோவயா கெஸட்டா', கடந்த 18 ஆண்டுகளாக செயல்பட்டு வருகிறது. "தூதுவரைக் கொல்லலாம். உண்மையைக் கொல்ல முடியாது' என்பதை தனது தாரக மந்திரமாகக் கொண்டு செயல்படும் "நோவயா கெஸட்டா', சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறது.
 ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் வெளியிடப்படும் உண்மைகளால் மட்டுமே ஆட்சி நிர்வாகத்தில் நேர்மையை நிலைநிறுத்த முடியும் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆட்சியாளர்களின் குறைபாடுகளை சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம் அதைத் திருத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பை ஊடகங்கள் வழங்க முடியும். அதைப் புரிந்துகொண்டு மாற்றுக்கருத்தை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் தவறுகளைத் திருத்திக் கொண்டால் மக்கள் செல்வாக்கைப் பெற முடியும் என்கிற உண்மையை ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் மறந்துவிடுகிறார்கள்.
 இது புதிதொன்றுமல்ல என்றாலும், சமூக ஊடகங்களின் வருகைக்குப் பிறகு, ஊடகவியலாளர்கள் மீதான தாக்குதல்கள் உலகெங்கும் அதிகரித்திருப்பதை புள்ளிவிவரங்கள் உணர்த்துகின்றன.
 ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பதிலும், ஆட்சியாளர்கள் சட்டத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுவதைக் கண்காணிப்பதிலும் ஊடகங்களின் முக்கியத்துவத்தை உலகுக்கு உணர்த்துவதாக அமைகிறது மரியா ரெஸாவுக்கும், டிமித்ரி முராடோவுக்கும் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் அமைதிக்கான இந்த ஆண்டின் நோபல் விருது.
 

 ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட "மகாத்மா காந்தி ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம்' ஒரு சாபக்கேடாக மாறிவிட்டது என்ற கருத்து அண்மைக்காலமாக நிலவுகிறது. அதன்மேல் விவாதங்களும் வைக்கப்படுகின்றன. ஏழைகளைப் பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்ட திட்டங்களிலேயே முதன்மையான திட்டம் என்று இதனை உலக வங்கி பாராட்டியதை நாம் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.
 இந்தியா நடுத்தர வர்க்க நாடு அல்ல; ஏழைகள் அதிகம் வாழும் நாடு. ஆகையால்தான் நம் பிரதமர் இந்தப் பேரிடர் காலத்தில் 80 கோடி மக்களுக்கு பொது விநியோக முறையில் உணவு தானியங்கள் வழங்கி உணவுப் பாதுகாப்பு வழங்கியுள்ளோம் என்று ஐ.நா. சபையில் கூறினார்.
 இன்று இந்த நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கங்கள் நமக்கு புரிந்திருந்தால் இப்படிப்பட்ட விவாதம் வந்திருக்காது; இந்தத் திட்டத்தில் பெரிய அளவில் ஊழலும் நடந்திருக்காது. இந்தத் திட்டம் வந்ததிலிருந்து, இந்தத் திட்டத்திற்கு எதிரான கருத்தை தொடர்ந்து பரப்பி வந்தது ஒரு கூட்டம். அது மெல்ல மெல்ல அரசியல் தளத்தில் பரவி, இந்தத் திட்டம் ஒழிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்று கூறியது. இந்த நிலையில் 2014-ஆம் ஆண்டு புதிய அரசு வந்தவுடன் மூடுவிழா காணப்போகும் திட்டமாக இது சித்திரிக்கப்பட்டது.
 ஆனால் நடந்தது வேறு. அந்தத் திட்டம் சீரமைக்கப்பட்டதே தவிர, நிறுத்தப்படவில்லை. உண்மை என்னவென்றால், இந்தத் திட்டம் பற்றி பொதுவெளியில் வைக்கப்பட்ட வாதங்களுக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, ஆராய்ச்சி அறிக்கைகள் அமைந்துவிட்டன. அவை, இந்தத் திட்டம் விவசாயத்தில், இதில் பணி செய்த பணியாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தில், குடும்பத்தில் முடிவெடுக்கும் உரிமையில், பெண்கள் மேம்பாட்டில், பொதுச்சொத்து உருவாக்குவதில் என்னென்ன மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதை தரவுகளின் அடிப்படையில் வெளிக் கொணர்ந்து விட்டன.
 இன்றைய மத்திய அரசாங்கம் இத்திட்டத்திற்காக ஒரு கட்டத்தில் ஆண்டுக்கு ரூபாய் 45,000 கோடியிலிருந்து 70,000 கோடி வரை நிதி ஒதுக்கீடு செய்து விட்டு தேவையின் அடிப்படையில் மேலும் 40,000 கோடி ரூபாயை 2020-ஆம் ஆண்டு மாநிலங்களுக்குக் கொடுத்தது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அது மட்டுமல்ல, இந்தப் பேரிடர் காலத்தில் இத்திட்டத்தின் தேவையைப் பற்றி பல ஆய்வுக் கட்டுரைகள் பல ஆய்வு இதழ்களில் வந்ததை பலர் வசதியாக மறந்து விட்டனர்.
 இந்தப் பேரிடர் காலத்தில் விளிம்புநிலை மக்களுக்கும், பெண்களுக்கும், தலித்துக்களுக்கும் ஆதரவுக் கரம் நீட்டியது இந்தத் திட்டம்தான் என்பதை ஆதாரத்துடன் "டௌன் டு எர்த்' என்ற ஆங்கில ஆய்வு இதழ் கட்டுரையாக வெளியிட்டது. இத்திட்டத்தின் மூலம் எவ்வளவு பொது சொத்துகள் உருவாகியுள்ளன என்பதையும் அவை எவ்வாறு விவசாயத்துக்கு உதவுகின்றன என்பதையும் கள ஆய்வின் மூலம் வெளிக்கொண்டு
 வந்துள்ளது.
 அதேபோல் தமிழ்நாட்டின் காந்திகிராம பல்கலைக்கழகமும் குஜராத்திலுள்ள "இர்மா' ஆராய்ச்சி நிறுவனமும் இணைந்து பன்னிரண்டு மாநிலங்களில் இந்தத் திட்டத்தை ஆய்வு செய்தன. ஆய்வு முடிவில், பெண்களை அதிகாரப்படுத்துவதில், குடும்பத்தில் பெண்கள் முடிவெடுப்பதில், கிராமசபையில் பெண்கள் பங்கேற்பதில் இந்தத் திட்டத்தால் ஏற்பட்ட விளைவுகளை அறிக்கை மூலம் மத்திய அரசுக்கு சமர்ப்பித்தன.
 அமெரிக்காவிலுள்ள பிரெளன் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ஆன்ரோ பாஸ்டர், இந்தத் திட்டத்தால் கிராமப்புற உள்ளாட்சியின் ஆளுகையில் நடந்த மாற்றங்களை தன் ஆய்வின் மூலம் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளார். இத்திட்டத்தால் வரவேற்கத்தக்க பல விளைவுகள் விளிம்புநிலை மக்களின் குடும்பங்களில் பெண்கள் மூலம் நடந்துள்ளன. இந்தத் திட்டம் வட மாநில மக்களுக்குத்தான் அதிக அளவில் பலனளித்திருக்க வேண்டும். அங்குதான் இந்தத் திட்டம் அதிகம் தேவைப்பட்டது.
 ஆனால் இந்தத் திட்டத்தை சிறப்பாகச் செயல்படுத்திய மாநிலங்கள் தென்னிந்திய மாநிலங்களான கேரளமும் தமிழகமும்தான். நூறுநாள் வேலைத் திட்டம் என்பது வேலை தருவதும் பணம் தருவதும், பொதுச்சொத்தை உருவாக்குவதும் மட்டுமல்ல. இவற்றைத் தாண்டி பல உயரிய நோக்கங்கள் இந்தத் திட்டத்திற்கு இருக்கின்றன. அவற்றை நாம் புரிந்துகொண்டு மக்களிடமும் அந்தப் புரிதலை ஏற்படுத்திவிட்டால் உலகையே வியக்க வைக்கும் உன்னதத் திட்டமாக இந்தத் திட்டத்தை மாற்றிடலாம்.
 இந்தத் திட்டம் வேலைவாய்ப்பு என்பதை சட்டத்தின் மூலம் உரிமையாக்கித் தந்துள்ளது. அதை நாமும் புரிந்துகொண்டு, மக்களும் புரிந்து கொண்டால் இதன் மகத்துவம் நமக்குப் புரியும். நம் உரிமையை நாமே பாழ்படுத்த மாட்டோம்.
 அடுத்து இத்திட்டத்தின் அடுத்த நோக்கம், வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாப்பது. இந்தப் பணியின் மூலம் வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பு விளிம்பு நிலையில் வாழும் மக்களுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும். இந்தத் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதன் மூலம் அதிகாரப்பரவலுக்கு வலு சேர்க்க வேண்டும். பஞ்சாயத்து அமைப்புகள் இதன் மூலம் வலுப்பெற வேண்டும். இதில் மக்கள் பங்கேற்பு உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். திட்டமிடும் பணி மக்கள் பங்கேற்போடு நடத்திட வேண்டும். இந்தப் பணியாளர்கள் மூலம் கிராமசபை நடவடிக்கைகள் மேம்பட வேண்டும்.
 அடுத்து, இத்திட்டத்தின் மூலம் தரமான பொது சொத்துகள் உருவாக்கப்பட்டு விவசாயத்திற்கு வலு சேர்க்க வேண்டும். நீர்நிலைகள் ஆழப்படுத்தப்பட வேண்டும், வரத்துக் கால்வாய், போக்குக் கால்வாய்கள் தூர்வாரப்பட வேண்டும். மண்ணை வளப்படுத்துவது, நீர் ஆதாரத்தை பாதுகாப்பது போன்ற பல்வேறு பணிகள் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். இதன் மூலம் தோட்டக்கலை அபிவிருத்தி, நில மேம்பாட்டுச் செயல்பாடுகளை நடத்திட வேண்டும்.
 நூறுநாள் வேலைத் திட்டத்தில் செலவழிக்கப்படும் மொத்த தொகையும் யாருக்கு நேரிடையாகச் செல்ல வேண்டுமென்றால் ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்புநிலை மக்களுக்கு, குறிப்பாக தலித்துக்கள், பெண்கள், ஆதரவற்றவர்கள் போன்றவர்கள் கைகளுக்குச் செல்ல வேண்டும். அப்படிக் கிடைக்கின்றபோது அந்தப் பணம் அவர்களுக்குப் பல வழிகளில் பாதுகாப்பை வழங்கிடும்.
 இவ்வளவு உன்னதமான அடிப்படைகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட நூறுநாள் வேலைத் திட்டம், இன்று வேலையே செய்யாமல் மரத்தடியில் உட்கார்ந்து விட்டு பணம் வாங்கும் திட்டமாக சித்திரிக்கப்பட்டு பொதுப்பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது ஒரு சோக நிகழ்வு. இந்தத் திட்டத்தில் ஊழல் இல்லாமல் இல்லை. இதற்கு யார் காரணம்? கிராமசபையில் பொதுமக்கள் ஏன் கேள்வி கேட்கவில்லை? இந்தத் திட்டத்திற்காக கோடிக்கணக்கில் செலவிடப்படும் பணம் மக்கள் வரிப்பணம்தானே? அதை நம் மக்கள் ஏன் கண்காணிக்கத் தவறுகின்றார்கள்?
 நம் பஞ்சாயத்து தலைவர்களும் அரசு அதிகாரிகளும் இதை ஏன் முழுப்புரிதலுடன் செயல்படுத்தவில்லை என்பதுதான் அடிப்படையான கேள்வி. இதில் பல விதமான ஊழல்கள் இருக்கின்றன. அவை களையப்பட வேண்டும். அதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இருக்க முடியாது. ஒரு நிலையில் தமிழகம் இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் பொது சொத்துகளை உருவாக்குவதில் சிரத்தையற்று இருந்தது. தற்போது அது மாறி வருகிறது.
 மற்ற மாநிலங்களை ஒப்பிடுகையில் இந்தத் திட்டம் தமிழகத்தில் ஓரளவு சிறப்பாகச் செயல்படுவதாகத்தான் ஆய்வு முடிவுகள் கூறுகின்றன. ஏதோ அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் நடைபெறும் தவறுகளின் அடிப்படையில் ஒட்டுமொத்த திட்டச் செயல்பாட்டின்மீதும் குறை கூறுவது சரியல்ல. அப்படிப்பட்ட கருத்துகளை ஆய்வு முடிவுக் கருத்தாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
 கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் ஏறத்தாழ 30,143 கோடி ரூபாய் இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் தமிழக கிராமப்புறங்களில் செலவு செய்யப்பட்டுள்ளது. சராசரியாக ஒரு கிராமப் பஞ்சாயத்தில் இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் மட்டும் 2.4 கோடி ரூபாய் செலவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தொகை அவ்வளவும் யாருக்குச் சென்றிருக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும். ஏழைகளுக்கும், தலித்துக்களுக்கும், பெண்களுக்கும், விளிம்பு நிலை மக்களுக்கும் இந்தத் திட்டத்தின் பயன் சென்றிருக்கிறது.
 நம் பஞ்சாயத்தில் இத்தனை கோடி ரூபாய் இந்தத் திட்டத்திற்காக செலவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்றால் இந்தத் திட்டத்தால் உருவாக்கப்பட்ட பொது சொத்து எங்கே என்று பொதுமக்கள் கேள்வி எழுப்பியிருக்க வேண்டும்.
 நாம் குடிமக்களாக வாழாமல் பொதுமக்களாக வாழ்ந்து குறை சொல்லிப் பழகிவிட்டோம். திட்டத்தில் ஏற்படக்கூடிய தவற்றை தட்டிக் கேட்க பொறுப்புள்ள குடிமக்களாக மாறி நாம் கேள்விகளை கிராமசபையிலே கேட்டிருக்க வேண்டும். தற்போது இத்திட்டத்திலுள்ள குறைகளைக் களைவதற்கான நடிவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.
 நூறுநாள் வேலைத் திட்டத்தில் உள்ள குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி அவை களையப்பட்டு திட்டம் சிறப்பாகச் செயல்பட ஆவன செய்ய வேண்டும். அதை விட்டுவிட்டு, ஏழை எளிய மக்கள், குறிப்பாக விளிம்புநிலை மக்கள் பயன்பெறும் ஒரு திட்டத்தை ஒழிக்க வேண்டும் என்று நாம் கருத்துக் கூறுவது அந்த மக்களுக்கு நாம் இழைக்கும் துரோகம் என்பதை உணர வேண்டும்.
 நூறுநாள் வேலைத் திட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகுதான் குறைந்தபட்ச கூலி என்பது பல மாநிலங்களில் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அதேபோல் சுதந்திர இந்தியாவில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சமமான கூலி என்பதும் கிராமங்களில் இத்திட்டத்தின் மூலமே கிடைத்தது.
 கேரள மாநிலத்தைப்போல இந்தத் திட்டத்தை நகர்ப்புறங்களுக்கும் எடுத்துச் செல்ல தமிழக அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. இந்த நிலையில் இந்தத் திட்டத்தில் இருக்கும் தவறுகளைத் திருத்த முனைய வேண்டும். இந்தத் திட்டம் பற்றி சரியான முறையில் மக்களிடம் எடுத்துக்கூற வேண்டும்.
 கிராமசபை உறுப்பினர்கள் திட்ட செயல்பாடுகள் பற்றி கிராமசபையில் கேள்வி கேட்க வேண்டும். பஞ்சாயத்தைத் திட்டமிட வைக்க வேண்டும். அதுதான் நாம் ஏழை எளிய மக்களுக்கும், விளிம்பு நிலை மக்களுக்கும், பெண்களுக்கும் செய்யும் நல்ல பணியாகும். இத்திட்டத்தை கைவிட வைக்க முனைவது அடித்தட்டு மக்களுக்கு இழைக்கும் அநீதியாகும்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 பேராசிரியர் (ஓய்வு).

காவிரி மற்றும் அதன் உபநதிகளில் ஆலைக் கழிவுகள் கலக்கின்றனவா என்பதைக் கண்காணிப்பதற்காகத் தமிழ்நாடு மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியப் பொறியாளர்கள் அடங்கிய ஐந்து குழுக்கள் நியமிக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. சென்னை ஐஐடி நிபுணர் குழு நடத்திய ஆய்வில், காவிரி ஆற்றில் ஆலைக் கழிவுகள் கலப்பது கண்டறியப்பட்டதையொட்டித் தமிழ்நாடு அரசால் இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. நியமிக்கப்பட்ட ஐந்து குழுக்களும் ஈரோடு, குமாரபாளையம், பள்ளிப்பாளையம், கரூர் மற்றும் திருப்பூர் பகுதிகளில் இயங்கிவரும் சாய மற்றும் சலவை ஆலைகளிலிருந்து கழிவு நீர், ஆற்றில் வெளியேற்றப்படுகிறதா என்பதைக் கண்காணிக்கும் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

திருப்பூரை மையமாகக் கொண்டு இயங்கிவரும் பின்னலாடை உற்பத்தித் தொழில், லட்சக்கணக்கானவர்களின் வாழ்வாதாரமாக விளங்கிவருகிறது. அதே நேரத்தில், வேலைவாய்ப்பு, அந்நியச் செலாவணி ஆகியவற்றில் குவிந்த பெருங்கவனம், ஆலைக் கழிவுகள் ஆற்றில் கலக்கும் விஷயத்தில் குவியவில்லை. இதன் விளைவாக, காவிரியின் துணையாறான நொய்யல் மிக மோசமான அளவில் மாசடைந்தது. பாதிக்கப்பட்ட ஆற்றுப் பாசன விவசாயிகள் வழக்குத் தொடர்ந்ததன் பின்னரே, சுத்திகரிப்புக்கான உள்கட்டமைப்பு இல்லாத ஆலைகள் இயங்கக் கூடாது என்ற நிலை உருவானது. சிறு - குறு தொழில் முனைவோர்கள் சுத்திகரிப்புக் கட்டமைப்புக்குப் பெருந்தொகை செலவிட இயலாதவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதும் விவாதிக்கப்பட்டு அவர்கள் தங்களுக்குள் இணைந்து பொதுவான சுத்திகரிப்புக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்கிக்கொள்ளவும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. அதன் பிறகும், ஆலைக் கழிவு சுத்திகரிப்பு முறையாக மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதையே சென்னை ஐஐடி நிபுணர் குழுவின் ஆய்வறிக்கை எடுத்துக்காட்டியுள்ளது.

காவிரியில் கலக்கும் ஆலைக் கழிவுகளைப் பற்றிய விவாதங்கள் பெரிதும் திருப்பூர் சாயப் பட்டறைகள் பற்றியதாக மட்டுமே முடிந்துவிடுகின்றன. ஆனால், இத்தகைய புகார்கள் காவிரி, கடலோடு கலக்கும் கடைமடைப் பகுதிகள் வரைக்கும் நீள்கின்றன. குறிப்பாக, காவிரிப் படுகை மாவட்டங்களில் சோடியம் சிலிகேட் என்ற சோப்பு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளால் சுற்றுப்புறப் பகுதிகள் மாசடைவது குறித்து, அங்குள்ள விவசாயிகள் கவலை தெரிவித்துவருகின்றனர். எண்ணெய் நிறுவனங்கள் கச்சா எண்ணெய் எடுக்கும்போது, அதிலிருந்து வெளியேறும் எரிவாயுவுடன் சிலிக்கானை மூலப் பொருளாகக் கொண்டு இந்த சோப்புத் தொழிற்சாலைகள் இயங்கிவருகின்றன.

காவிரிப் படுகை வேளாண் மண்டலமாக அறிவிக்கப்பட்ட பிறகும்கூட தஞ்சை, திருவாரூர் மற்றும் நாகை மாவட்டங்களில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட சோடியம் சிலிகேட் தொழிற்சாலைகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வெளியேறும் ரசாயனங்கள் காவிரியின் கரையோரங்களில் மண்ணையும் காற்றையும் பாதிப்பதாய் விவசாயிகள் கூறுகின்றனர். கண்காணிப்புக் குழுக்கள் நியமனத்தை அடுத்து, சென்னை ஐஐடி நிபுணர் குழுவின் அறிவுறுத்தலின்படி, மேட்டூர் தொடங்கி மயிலாடுதுறை வரையிலும் நீர் மாதிரிகள் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. காவிரியின் மீதான கரிசனம் கடைமடை வரையிலும் நீளும் என்ற நம்பிக்கையை அது ஏற்படுத்துகிறது.

கலைப் பிரபலங்களின் மறைவின்போது மலையாள ஊடகங்கள் பயன்படுத்தும் நிரந்தர வாசகங்களில் ஒன்று: ‘அன்னார் அரங்கு நீங்கினார்’ என்பது. நெடுமுடி வேணுவைப் பொறுத்து இந்த வாசகம் ‘அரங்குகளை நீங்கினார்’ என்று பன்மையில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். ஏனெனில், அவர் பல்துறைக் கலைஞராக விளங்கியவர். இலக்கியம், இசை, நாடகம், சினிமாத் துறைகளில் பங்களித்தவர். ஏறத்தாழ அரை நூற்றாண்டு காலக் கலை வாழ்க்கையில் தொடர்ந்தும் அவ்வப்போதுமாக இந்தத் துறைகளில் ஈடுபட்டுச் செயலாற்றியவர்.

கேரள மாநிலம் ஆலப்புழை மாவட்டம், நெடுமுடியில் 1948-ல் பிறந்தவர் வேணு என்ற வேணுகோபாலன். அவர் பிறந்த மண்ணான குட்டநாடு கலைகளின் கூடற்களம். கர்நாடக இசை, கதகளி ஆகிய செவ்வியல் கலைகளுக்கும், சோபான சங்கீதம் போன்ற சடங்குக் கலைகளுக்கும், படையணி முதலான நாட்டார் கலைகளுக்கும் ஈரமும் செழுமையும் ஊட்டிய மண். தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, அய்யப்பப் பணிக்கர், காவாலம் நாராயணப் பணிக்கர் உள்ளிட்ட எழுத்தாளர்களும் கவிஞர்களும் இலக்கியப் பின்புலமாகச் சித்தரித்த நிலம். குட்டநாட்டின் இந்த இயல்புகள் மனித வடிவத்தில் நெடுமுடி வேணு என்ற கலைஞனிடம் வெளிப்பட்டன. கல்லூரிக் காலத்தில் சக மாணவரும் நண்பரும் பின்னாட்களில் மலையாளத் திரையுலகில் பிரபல இயக்குநராகப் புகழ்பெற்றவருமான பாசில், மாணவர்களுக்கான போட்டிக்கு எழுதிய நாடகத்தில் வேணு நடித்தார். நடுவராக வந்திருந்த கவிஞரும் நாடகக்காரருமான காவாலம் நாராயணப் பணிக்கர் வேணுவுக்குள் ஒரு நடிகரைக் கண்டார். பட்டப் படிப்புக்குப் பின்பு சிறிது காலம் தனிப்பயிற்சிக் கல்லூரி ஆசிரியராக ஆலப்புழையிலும் பத்திரிகைச் செய்தியாளராகத் திருவனந்தபுரத்திலும் வேணு பணியாற்றினார்.

காவாலம் நாராயணப் பணிக்கரின் நாடகங்களில் நடிக்க ஆரம்பித்ததும் வேணு திருவனந்தபுரத்துக்குக் குடிபெயர்ந்தார். அவரது கலை வாழ்க்கையின் தொடக்கமானது அந்தக் குடிபெயர்வு. 1972-ல் வெளியான ‘ஒரு சுந்தரியுடெ கத’ என்ற திரைப்படத்தில் நடிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. மறுமலர்ச்சிக் கால எழுத்தாளர் பி.கேசவதேவின் நாவலை ஆதாரமாகக் கொண்ட கதை. திரைக்கதையும் இயக்கமும் பிரபல இயக்குநர் தோப்பில் பாசி. பிற்கால நேர்காணல் ஒன்றில் இந்த அனுபவம் பற்றி வேணு இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்: “நடனமாடும் கல்லூரி மாணவர்களில் ஒருவனாகச் சின்னப் பாத்திரம். யாரும் என்னைக் கவனித்திருக்க முடியாத வேடம். எனக்கும் மனக்குறைதான். ஆனால், கவனத்துக்குரிய படத்தில் அறிமுகமானேன் என்பதால், அந்தக் குறை பெரிதாகப் படவில்லை.”

1978-ல் அரவிந்தன் இயக்கத்தில் வெளிவந்த ‘தம்பு’ நெடுமுடி வேணுவைத் திரையுலகின் கவனத்துக்கும் பார்வையாளரின் வரவேற்புக்கும் இலக்காக்கிற்று. எழுபதுகளின் இறுதியில் உருவான கலைப் படங்களிலும் எண்பதுகளில் வெளிவந்த இடைநிலைப் படங்களிலும் நெடுமுடி வேணு நிரந்தரப் பங்கேற்பாளரானார். பரதன் இயக்கிய ‘தகர’ (1979) படத்தில் வேணு ஏற்றிருந்த செல்லப்பன் ஆசாரி பாத்திரம், அவரது நடிப்பின் நுண்ணியல்பை எடுத்துக்காட்டியது. ஜான் ஆப்ரகாம் இயக்கிய ‘செறியாச்சன்டெ குரூர கிருத்திய’ங்களில் கிறிஸ்தவப் பாதிரியாராக வேடமேற்றார். பத்மராஜன் இயக்கிய ‘கள்ளன் பவித்ர’னில் (1981) மனந்திருந்திய கள்வனாக நடித்தார். இந்த ஆரம்பக் கால வேடங்களில், அவரது நடிப்பு புதிய தோற்றங்களைக் கொண்டிருந்தது. அதன் விளைவாக ‘சமாந்தர சினிமா’ என்ற இடைநிலைப் படங்களில் வேணு இன்றியமையாதவராக ஆனார். பரதன், பத்மராஜன், மோகன், கே.ஜி.ஜார்ஜ், லெனின் ராஜேந்திரன் போன்றவர்களின் படங்களில் அவரை நம்பிப் பாத்திரங்கள் கொடுக்கப்பட்டன. மோகன் இயக்கிய ‘விட பறயும் முன்பே’ (1981) வேணுவின் நடிப்புக்காகவே பார்க்கப்பட்ட படமாக இருந்தது.

துணைப் பாத்திரங்களிலேயே பெரும்பாலும் அவரைக் காண முடிந்தது. அந்தப் பாத்திரங்களிலேயே அவரது நடிப்பு சிறப்பாக வெளிப்பட்டது. சிறந்த துணை நடிகருக்கான தேசிய விருதைப் பெற்றுத் தந்த ‘ஹிஸ் ஹைனெஸ் அப்துல்லா’வில் (1990) அவரது பாத்திரம் ஒரு சிற்றரசர். அவரது உறவினர்களாலேயே கொல்லப்படும் சதிக்குள் அகப்பட்டிருக்கிறது, அந்தப் பாத்திரம். அவரைத் தீர்த்துக்கட்ட அமர்த்தப்படும் வாடகைக் கொலையாளியின் இசைத் திறனிலும் நல்லியல்பிலும் தன்னை இழந்துபோகிறார். தான் நம்பிய அந்தப் பாத்திரம் தன்னை ஏமாற்றியதைப் புரிந்துகொள்கிறார். அந்தத் தருணத்தில் நெடுமுடி வேணு வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு நுட்பமானது. உடலும் பார்வையும் சோர்ந்த நிலையிலிருப்பவராக அந்தக் காட்சியில் அவர் நிரம்பி நிற்கிறார்.

வேணுவின் நடிப்புப் பாணி, நாடகத்திலிருந்து பெறப்பட்ட ஒன்று. நாடகத்தில் நடிகனின் முழு உடலுமே நடிப்புக் கருவியாகச் செயல்படுகிறது. அந்தப் பாணியையே திரை நடிப்பிலும் வேணு கையாண்டார். அவரது சிகை முதல் கால் நகம் வரையுமே அவரது நடிப்பை வெளிப்படுத்தின. ‘மனசின் அக்கரே’ (2003) என்ற சத்யன் அந்திக்காடு படத்தில் அவருக்கு சவடால் பேர்வழியான கிறிஸ்தவப் பாத்திரம், ஒரு காட்சியில் பாத்திரத்தின் டம்பத்தைக் காட்டுவதற்காகப் புட்டம் குலுங்க நடப்பார். அந்த நடையிலேயே பாத்திரத்தின் குணத்தைக் கொண்டுவருவார். திரைப்படங்களின் ‘குளோஸ் அப்’ காட்சிகளில் வேணு காட்டும் நுட்பமான சலனங்கள் நாடக நடிப்பிலிருந்து முற்றிலும் வேறானவை.

ஒரு படத்தில் வேணு ஏற்றிருந்த பாத்திரம் இறந்த நிலையில் கால்நீட்டிக் கிடப்பதாகக் காட்சி. காட்சி படமாக்கப்படும்வரை அசையாமல் கிடந்தார். காட்சி முடிந்ததும் சிரித்துக்கொண்டே எழுந்தார். ‘அசையாமல் படுத்துக் கிடப்பதைச் சுலபமாக நடித்துவிடலாம், இல்லையா?’ என்று ஒருவர் குறிப்பிட்டார். ‘இல்லை... அதுவும் சிரமமானதுதான். சும்மா கட்டைபோலக் கிடப்பதல்ல நடிப்பு. அந்தப் பாத்திரம் இறக்கும்போது என்ன மனநிலையில் இருந்தது என்பதையும் நடிகன் முகத்தில் காட்ட வேண்டும். நிம்மதியான சுக வாழ்க்கை நடத்தியவரென்றால் சிரித்த முகமாக இறந்திருப்பார். கடன்பட்டு நொந்துபோனவரானால் அந்தச் சலிப்பும் நோயாளியாக இருந்தால் அந்த வாதையும் முகத்தில் தென்படும். அதை வெளிப்படுத்துபவனே நல்ல நடிகன்’ என்று பதில் சொன்னார் வேணு. நெடுமுடி வேணு நல்ல நடிகர்தான் என்று சான்றளிக்க ஐந்நூறுக்கும் மேற்பட்ட படங்கள் இருக்கின்றன.

அரை நூற்றாண்டுக் காலம் திரைப்படங்களில் நடித்து வந்தவர். எனினும், நாடகத்தின் மீதான நெடுமுடி வேணுவின் காதல் ஒருபோதும் ஓய்ந்ததில்லை. காவாலம் நாராயணப் பணிக்கரின் ‘அவனவன் கடம்ப’, ‘தெய்வத்தார்’ போன்ற நாடகங்கள் வேணுவின் நடிப்பால் உயிர்பெற்றன. நாடகத்துக்கு இணையாகவே அவரது இலக்கிய ஆர்வமும் மங்காமல் தொடர்ந்தது. அய்யப்பப் பணிக்கர், கடம்மனிட்ட ராமகிருஷ்ணன் ஆகிய கவிஞர்களை, கவிதைகளை அவர் சொல்லும் பாங்கு கவிதைகளுக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தையே அளிக்கும். இந்த இலக்கிய ஈடுபாடுதான் அவரை திரைக்கதை எழுத்தாளராக்கியது. பரதன் இயக்கிய ‘காற்றத்தெ கிளிக்கூடு’ (1983) முதலாக ஏழு திரைக்கதைகளை எழுதியுள்ளார். ‘பூரம்’ (1989) என்ற திரைப்படத்தை இயக்கியும் இருக்கிறார். நடிகராக மட்டுமல்லர், சினிமாவின் பிற தளங்களிலும் செயல்பட்ட கலை ஆளுமை அவருடையது.

குறைந்த எண்ணிக்கையிலான படங்களில் நடித்திருந்தாலும் நெடுமுடி வேணுவுக்குத் தமிழிலும் ஏராளமான ரசிகர்கள் உண்டு. ‘இந்தியன்’, ‘அந்நியன்’, ‘பொய் சொல்லப் போறோம்’, ‘சர்வம் தாள மயம்’ ஆகிய படங்களில் அவரது நடிப்பு ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அவரது நடிப்பு பெரிதும் சிலாகிக்கப்பட்டது, ‘மோக முள்’ளில்தான். ஜானகிராமன் உயிரும் உடலுமாகக் கற்பனை செய்த ரங்கண்ணா வேடத்துக்கு, வேணுவைத் தவிர பொருத்தமான இன்னொரு நடிகர் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

நடிப்பைப் ‘பகர்ந்தாட்டம்’ என்று மலையாளத்தில் குறிப்பிடுவது உண்டு. நெடுமுடி வேணு என்ற ஒற்றைப் பிறவி, ஏறத்தாழ ஐந்நூறு உடல்களில் பகர்ந்தாடியிருக்கிறது. வெவ்வேறு மனிதராக, வெவ்வேறு வயதினராக, வெவ்வேறு பின்னணி சார்ந்தவராக உருவாக்கப்பட்ட பாத்திரங்களில் நெடுமுடி வேணு வாழ்ந்துகாட்டினார். பார்வையாளர்களின் ஏற்பைத் தாண்டி நெடுமுடி வேணுவுக்குக் கிடைத்த அதிகாரபூர்வமான அங்கீகாரங்கள் குறைவே. ஆறு முறை கேரள மாநில அரசின் விருதுகளைப் பெற்றார். இரண்டு முறை மத்திய அரசின் விருதுகள் அளிக்கப்பட்டன. ஆனால், அந்த இரு விருதுகளும் அவருடைய தகுதிக்குப் பெருமை சேர்ப்பவை அல்ல. பி.ஜே.ஆண்டனி முதல் சுராஜ் வெஞ்ஞாற மூடு வரையான மலையாள நடிகர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சிறந்த நடிகருக்கான தேசிய விருது, மலையாளத்தின் மகத்தான இரு கலைஞர்களுக்கு அளிக்கப்படவே இல்லை. அவர்கள் திலகனும் நெடுமுடி வேணுவும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வேணுவுடனான நேர் சந்திப்பில் இதைச் சுட்டிக்காட்டியதும் கண்களைச் சிமிட்டி, தோளைக் குலுக்கி வாய்விட்டுச் சிரித்தார். அசல் குட்டநாட்டுக்காரனின் பகடிச் சிரிப்பு. அது இப்போதும் காதில் ஒலிக்கிறது.

- சுகுமாரன், கவிஞர், ‘காலச்சுவடு’ இதழின் பொறுப்பாசிரியர். தொடர்புக்கு: nsukumaran@gmail.com

மனித மூளையில் இதுவரை அறியப்படாத செயலாக்கத்துக்கும் செயலிழப்புக்கும் காரணம் கண்டுபிடிக்கும் ஆராய்ச்சிகள் உலக அளவில் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கின்றன. மூளையின் வளர்ச்சிக்குத் தேவைப்படும் புரதங்களையும், அந்தப் புரதங்களை நம் உடலில் தயாரிப்பதற்கு வழிகாட்டும் மரபணுக்களையும் கண்டுபிடித்திருப்பது இந்த முன்னேற்றத்துக்கு ஒரு நல்ல உதாரணம்.

இந்த ஆராய்ச்சிகளின் நீட்சியாக, அந்த மரபணுக்களில் ஏற்படும் பிழைகளைக் கண்டுபிடித்து, அவை உண்டாக்கும் அரிய நோய்களைத் தடுக்கும் முயற்சிகளும் அறியப்பட்டு வருகின்றன. அப்படியான முயற்சிகளுள் ஒன்றுதான் ஆட்டிசம் பாதிப்பை அறிய உதவும் நவீன மரபணுப் பரிசோதனை (DNA test).

ஆட்டிசம் ஓர் அறிமுகம்

ஆட்டிசம் என்பது குழந்தைகளைப் பாதிக்கிற மூளை நரம்பு வளர்ச்சி சார்ந்த குறைபாடுகளில் ஒன்று. இந்தியாவில் தற்போது சுமார் 22 லட்சம் பேருக்கு ஆட்டிசம் உள்ளது. இது மொழித் திறன், பேச்சுத் திறன், கற்றல் திறன், ஒருங்கிணைப்புத் திறன் போன்ற செயல்பாடுகளை வெகுவாகப் பாதிக்கிறது. இது குழந்தையின் மரபணுவில் தோன்றும் பிழையால் ஏற்படுகிறது. நெருங்கிய உறவில் திருமணமான பெற்றோருக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு இது ஏற்பட அதிக வாய்ப்பு உண்டு. தாமதமான திருமணமும், தாமதமான குழந்தைப் பேறும் இந்தக் குறைபாட்டுக்கு வழிதருகின்றன.

ஃபிரஜைல் எக்ஸ் நோயியம்

ஆட்டிசம் ஏற்படுவதற்கு முக்கியக் காரணமாகக் கருதப்படுவது ‘ஃபிரஜைல் எக்ஸ் நோயியம்’ (Fragile X syndrome – FXS). இந்தக் குறைபாடு உள்ள குழந்தைகளுக்கு வயதுக்கு ஏற்ப மூளை வளர்ச்சி இருக்காது. முக்கியமாகத் தவழ்வது, உட்காருவது, முகம் பார்த்துச் சிரிப்பது, கை தட்டுவது, புதிய வார்த்தைகளைப் பேச முயற்சிப்பது போன்ற பல வளர்ச்சிப் படிகள் மற்ற குழந்தைகளோடு ஒப்பிடும்போது தாமதப்படும்.

‘எஃப்எம்ஆர்1’ (FMR1) மரபணுவில் ஏற்படும் மாற்றங்களே ஃபிரஜைல் எக்ஸ் நோயியத்துக்குக் காரணம். உடலில் ‘எஃப்எம்ஆர்பி’ (FMRP) எனும் புரதத்தைத் தயாரிக்க இந்த மரபணு தேவைப்படுகிறது. ‘எஃப்எம்ஆர்பி’ புரதத்தின் முக்கிய வேலை, சிறு வயதில் மூளை வளர்ச்சியைத் தூண்டுவது. பிழையுள்ள ‘எஃப்எம்ஆர்1’ மரபணுக்களால் ‘எஃப்எம்ஆர்பி’ புரதத்தைத் தயாரிக்க முடிவதில்லை. ஆகவேதான், ஃபிரஜைல் எக்ஸ் நோயியம் ஏற்படுகிறது.

இந்த நோயியத்தை 1991-ல் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த பென் ஊஸ்ட்ரா, டேவிட் நெல்சன், ஸ்டீபன் வாரன் எனும் மரபணு வல்லுநர்கள் கண்டுபிடித்தனர். இதற்கு ‘ஃபிராக்ஸா’ (FRAXA) என்று பெயரிட்டனர். அது மட்டுமல்லாமல், இந்த நோயியம் உள்ள குழந்தைகளுக்குத்தான் ஆட்டிசம் பாதிப்பு அதிகம் என்றும் தெரிவித்தனர். சமீபத்திய புள்ளிவிவரம் ஒன்று உலகில் 4% பேருக்கு ஆட்டிசம் ஏற்படுவதற்கு ‘ஃபிரஜைல் எக்ஸ் நோயியம்’தான் முக்கியக் காரணம் என்கிறது. அமெரிக்காவின் ‘சிடிசி’ கொடுத்துள்ள புள்ளிவிவரப்படி, 7,000 ஆண்களில் ஒருவருக்கும் 11,000 பெண்களில் ஒருவருக்கும் இந்த நோயியம் இருக்கிறது. 259 பெண்களில் ஒருவரும் 800 ஆண்களில் ஒருவரும் பிழையுள்ள ‘எஃப்எம்ஆர்1’ மரபணுவைச் சுமந்துள்ளனர். இந்தப் பெண்கள், தங்கள் வாரிசுகளில் பாதிப் பேருக்கு இதே மரபணுவைக் கடத்திவிடுகின்றனர். அந்த வாரிசுகள் ஃபிரஜைல் எக்ஸ் நோயியம் உள்ளவர்களாகவோ, அந்த நோயியத்தைக் கடத்துபவர்களாகவோ இருக்கின்றனர். ஆண்களுக்கு இந்த மரபணு இருந்தால், மகள்களுக்கு இதைக் கடத்துகின்றனர்; மகன்களுக்குக் கடத்துவதில்லை.

இந்தக் கருத்து இந்தியாவிலும் உறுதியானது. 2017-ல் புதுடெல்லியில், ஆட்டிசம் நோயுள்ள ஓர் ஆணுக்கு அவரது 40-வது வயதில் இந்த நோயியம் இருப்பது மரபணுப் பரிசோதனையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அதன் பின்னரே இது குறித்த ஆராய்ச்சிகள் இங்கும் முன்னேறத் தொடங்கின. சண்டிகரில் உள்ள ‘பிஜிஐஎம்இஆர்’ (PGIMER) மருத்துவப் பல்கலைக்கழகம் 2019ல் நடத்திய ஓர் ஆய்வில் இந்தியாவில் இந்த நோயியம் குறித்த விழிப்புணர்வு மருத்துவர்களுக்கே இல்லை; இந்தக் குறைபாட்டை ஆரம்பத்தில் கண்டறியத் தகுந்த பரிசோதனைகள் அவ்வளவாக இதுவரை இல்லை; இதனால், இது தாமதமாகவே அறியப்படுகிறது என்பதும் தெரியவந்துள்ளது. ஆகவே, இந்த நோயியம் உள்ள குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையும் ஆண்டுதோறும் அதிகரித்து வருகிறது. தற்போது இந்தியாவில் சுமார் 4 லட்சம் பேருக்கு இது இருப்பதாகவும், கிட்டத்தட்ட 40 லட்சம் பேர் இது தங்களுக்கு இருப்பதே தெரியாமல் வாழ்கிறார்கள் என்றும் ‘பிஜிஐஎம்இஆர்’ மருத்துவப் பல்கலைக்கழகம் அறிவித்துள்ளது.

மரபணுப் பரிசோதனை

ஆட்டிசம் பாதிப்பை அறிய நேரடிப் பரிசோதனைகள் இல்லை. பயனாளியின் நடத்தைகளைக் கொண்டுதான் அறிய முடியும். ஆனால், ‘ஃபிரஜைல் எக்ஸ் நோயியம்’ இருப்பதை ரத்தத்தில் ‘எஃப்எம்ஆர்1’ மரபணு இருக்கிறதா என்பதைப் பரிசோதித்து அறியலாம். இதன் மூலம், அவருக்கு அல்லது அவரது வாரிசுகளுக்கு ஆட்டிசம் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளதா என்பதை அறியலாம். இந்த இரண்டுக்கும் சிகிச்சை இல்லை என்பதால், தடுப்பு ஒன்றுதான் இவற்றுக்குத் தீர்வு. அதிலும் ஆட்டிசக் குழந்தைகளுக்கு மூன்று வயதுக்குள் பேச்சு, கற்றல் சார்ந்த பயிற்சிகளைத் தொடங்க வேண்டியது கட்டாயம். அப்போதுதான் அவர்களின் நடத்தை சார்ந்த அணுகுமுறைகளில் முன்னேற்றம் இருக்கும்.

இதற்கு, பெண்கள் கர்ப்பமாகும்போது ‘டவுன் நோயியம்’ போன்ற மரபணு நோய்களுக்கான பரிசோதனைகளுடன் ‘எஃப்எம்ஆர்1’ மரபணுப் பரிசோதனையையும் வழக்கப்படுத்தினால், ஆட்டிசம் வருவதற்கு உள்ள வாய்ப்பை முன்னரே அறியலாம். அதைத் தொடர்ந்து, பெண்களிடம் உறவு முறையில் திருமணம் செய்வதைத் தடுப்பது போன்ற விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, அதன் பரவலைத் தடுக்கலாம். ஆட்டிசக் குழந்தைகளுக்கு ஆரம்பத்திலேயே மூளை நரம்பு சார்ந்த பயிற்சிகளை அளிக்கத் தயார்ப்படுத்தலாம். அதன் மூலம் அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் கூடுவதற்கு உதவலாம்!

இந்தப் பரிசோதனை அமெரிக்காவில் ஆட்டிசம் உள்ளவர்களுக்குக் கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கு 8,000 ரூபாய் வரை செலவாகிறது. இந்தியாவில் இதை எல்லோராலும் மேற்கொண்டுவிட முடியாது. ஆகவே, தகுதியானவர்களுக்கு அரசு மருத்துவமனைகளில் இதை இலவசமாக மேற்கொள்ள வழி செய்யலாம். அரிய நோய்களுக்கான பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் இந்த நோயியத்தையும் சேர்த்து, பயனாளிகளுக்குப் பொருளாதார உதவி கிடைக்க வழி செய்யலாம். தற்போது அதிகமாக அறியப்படாமல் இருக்கும் இந்த அரிய நோய், நாட்பட நாட்பட பொதுநலத்துக்கு மோசமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தாமல் இருக்க, இந்த வழிகளை இப்போதே உருவாக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

- கு.கணேசன், பொதுநல மருத்துவர், தொடர்புக்கு: gganesan95@gmail.com

Explained: Why govt proposes to redefine forests, and the concerns this raises: வன சட்டங்களில் திருத்தங்கள் மேற்கொள்ள முன்மொழிந்துள்ள மத்திய அரசு; பாதிப்புகள் என்ன? நன்மைகள் என்ன?

கடந்த வாரம், சுற்றுச்சூழல், காடுகள் மற்றும் காலநிலை மாற்றத்திற்கான அமைச்சகம் (MoEFCC) வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம், 1980 இல் முன்மொழியப்பட்ட திருத்தங்களை வெளியிட்டது. இந்த திருத்தங்கள் காடுகளை மற்ற நோக்கங்களுக்காக மாற்றுவதை எளிதாக்குகிறது மற்றும் சில வகை வளர்ச்சி திட்டங்களுக்கு அமைச்சகத்திலிருந்து அனுமதி பெற வேண்டிய தேவையிலிருந்து விலக்கு அளிக்கிறது. அமைச்சகம் 15 நாட்களுக்குள் மாநில அரசுகள் மற்றும் பொது மக்களிடமிருந்து கருத்துக்களை கேட்டுள்ளது. பின்னூட்டங்களை ஆராய்ந்த பிறகு, அது ஒரு திருத்தச் சட்ட வரைவை உருவாக்கும், அதைத் தொடர்ந்து ஒரு சட்டத் திருத்த மசோதா வரைந்து நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்படுவதற்கு முன்பு இரண்டாவது முறையாக பொதுமக்களிடம் கருத்துக்கள் கேட்கப்படும்.

சட்டம் இப்போது ஏன் திருத்தப்படுகிறது?

இதற்கு முன்பு ஒரே ஒருமுறை மட்டுமே இந்தச் சட்டம் திருத்தப்பட்டது, அது 1988 ஆம் ஆண்டில். காடுகளின் தற்போதைய வரையறையானது, நாடு முழுவதும் நிலத்தை காடுகள் ஆக்கிரமித்துள்ளதாக அமைச்சக அதிகாரிகள் கூறினர். தனியார் உரிமையாளர்கள் கூட தங்கள் சொந்த சொத்தை வனம் அல்லாத நோக்கங்களுக்காக பயன்படுத்த முடியாது. இச்சட்டத்தின் கீழ், குத்தகை ஒதுக்கீடு உட்பட, எந்த நோக்கத்திற்காகவும் எந்த வன நிலத்தையும் மாற்ற மத்திய அரசின் முன் அனுமதி தேவை.

1996 ஆம் ஆண்டில், டி.என்.கோடவர்மன் திருமுல்பாட் Vs இந்திய அரசு வழக்கில், உரிமை, அங்கீகாரம் மற்றும் வகைப்பாடு ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல், எந்த அரசாங்க பதிவிலும் காடுகளாகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட அனைத்துப் பகுதிகளையும் உள்ளடக்கி வன நிலத்தின் வரையறை மற்றும் வரம்பை உச்சநீதிமன்றம் விரிவுபடுத்தியது. முன்னதாக, இந்த சட்டம் பெரும்பாலும் காடுகள் மற்றும் தேசிய பூங்காக்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது. நீதிமன்றம் காடுகளின் வரையறையை “காடுகளின் அகராதி அர்த்தத்தை” உள்ளடக்கியதாக விரிவுபடுத்தியது, இதன் பொருள் காடு என்ற பகுதி அது பாதுகாக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்படாவிட்டாலும், அதன் உரிமையையும் பொருட்படுத்தாமல் தானாகவே “தனிப்பட்ட காடு” என்பதாகிவிடும். காடு அல்லாத நிலத்தில் உள்ள தோட்டங்களுக்கும் இந்தச் சட்டம் பொருந்தும் என்று கருதி இந்த உத்தரவு விளக்கப்பட்டது.

அமைச்சக அதிகாரிகள் கூறுகையில், “சட்டத்தின் விதிகளை சீராக்க” தற்போதைய திருத்தம் முன்மொழியப்பட்டுள்ளது. வன நிலத்தை அடையாளம் காண்பது அகநிலை மற்றும் தன்னிச்சையானது. மேலும்,  சட்டத்தின் “தெளிவின்மை” “குறிப்பாக தனிப்பட்ட தனிநபர்கள் மற்றும் அமைப்புகளிடமிருந்து கடும் அதிருப்தி மற்றும் எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது” என்றும் அவர்கள் கூறினர்.

“ரயில்வே அமைச்சகம், சாலை, போக்குவரத்து மற்றும் நெடுஞ்சாலை அமைச்சகம் ஆகியவற்றுடன் வன அனுமதி தொடர்பான கடுமையான மனக்கசப்பை” வன அமைச்சகம் மேற்கோள் காட்டியது. இந்த அனுமதிகளுக்கு வழக்கமாக பல ஆண்டுகள் ஆகும், இதனால் உள்கட்டமைப்பு திட்டங்கள் தாமதமாகும்.

முன்மொழியப்பட்ட திருத்தங்கள் என்ன?

* 1980 க்கு முன்னர் ரயில்வே மற்றும் சாலை அமைச்சகங்களால் கையகப்படுத்தப்பட்ட அனைத்து நிலங்களுக்கும் சட்டத்திலிருந்து விலக்கு அளிக்க அமைச்சகம் முன்மொழிந்துள்ளது. இந்த நிலங்கள் விரிவாக்கத்திற்காக கையகப்படுத்தப்பட்டது என்று கூறுகிறது, ஆனால் பின்னர் இந்த பகுதிகளில் காடுகள் வளர்ந்துள்ளன, மேலும் அரசாங்கத்தால் நிலத்தை விரிவாக்கத்திற்கு பயன்படுத்த முடியாது. திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டால், இந்த அமைச்சகங்களுக்கு இனி அவர்களின் திட்டங்களுக்கு வன அமைச்சகத்தின் அனுமதி தேவையில்லை, அல்லது அங்கு கட்டிடம் கட்ட இழப்பீட்டு வரி செலுத்த தேவையில்லை.

* 1996-ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மாநில-குறிப்பிட்ட தனியார் காடுகள் சட்டத்திற்குள் அல்லது காடுகளின் அகராதி அர்த்தத்திற்குள் வரும் நிலங்களுக்கு, குடியிருப்பு அலகுகள் உட்பட “நல்ல நோக்கங்களுக்காக கட்டமைப்புகளை நிர்மாணிக்க” 250 சதுர மீ.க்கு ஒரு முறை தளர்வுக்கு அனுமதிக்க அரசாங்கம் இந்த சட்டத்திருத்தத்தை முன்மொழிகிறது.

* சர்வதேச எல்லைகளுக்கு அருகில் உள்ள பாதுகாப்புத் திட்டங்களுக்கு வன அமைச்சகத்தின் அனுமதி பெறுவதில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்படும்.

* வனப்பகுதிகளில் இருந்து எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு எடுப்பது அனுமதிக்கப்படும், ஆனால் விரிவாக்கப்பட்ட ரீச் துளையிடுதல் போன்ற தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தினால் மட்டுமே.

* குத்தகை புதுப்பித்தலின் போது வனத்துறை அல்லாத நோக்கங்களுக்காக வரி விதிப்பை நீக்க அமைச்சகம் முன்மொழிந்துள்ளது, குத்தகை வழங்கும் போது இரட்டை வரி விதிப்பு மற்றும் புதுப்பித்தல் “பகுத்தறிவு அல்ல” என்று கூறியுள்ளது.

* சாலைகளுக்கு அருகில் வரும் தோட்டங்களை அகற்ற சட்டத்தின் கீழ் விலக்கு அளிக்கப்படும்.

கவலைகள் என்ன?

* வன ஆர்வலர்கள் மற்றும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் வன விதிகளை தளர்த்துவது கார்பரேட்மயமாக்கம் மற்றும் பெரிய அளவிலான காடுகள் காணாமல் போவதற்கு உதவும் என்று கூறுகின்றனர்.

* தனியார் நிலத்தில் காடுகளுக்கு விலக்கு அளிப்பது பற்றி, முன்னாள் வன அதிகாரிகள் கூட பல காடுகள் காணாமல் போகும் என்று கூறினர். உதாரணமாக, உத்தரகாண்டில் 4% நிலம் தனியார் காடுகளின் கீழ் வருகிறது.

* பிருந்தா காரத் (சிபிஎம்) போன்ற தலைவர்கள் பழங்குடியினர் மற்றும் காடுகளில் வாழும் சமூகங்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்று கேட்டிருக்கிறார்கள் – திருத்தங்களில் இந்த பிரச்சினை பற்றி எந்த தகவலும் இல்லை.

* 1980 க்கு முன்னர் கையகப்படுத்தப்பட்ட வன நிலத்தில் சாலைகள் மற்றும் ரயில்வேக்கு விலக்கு அளிப்பது காடுகள் மற்றும் வனவிலங்குகளுக்கு – குறிப்பாக யானைகள், புலிகள் மற்றும் சிறுத்தைகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் கூறுகின்றனர்.

* தனியார் காடுகளில் உள்ள தனியார் குடியிருப்புகளுக்கு ஒரு முறை விலக்கு அளிப்பது காடுகளை துண்டாக்குவதற்கும், ஆரவல்லி மலை போன்ற திறந்த பகுதிகளில் ரியல் எஸ்டேட்டுக்கும் வழிவகுக்கும் என்று சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் கூறுகின்றனர்.

சுற்றுச்சூழல் குழுக்கள் ஏதேனும் நேர்மறையானவற்றைக் கவனிக்கிறதா?

சட்ட திருத்த வரையறையை பொதுவெளியில் வெளியிட்டு இருப்பதையும், பாராளுமன்ற செயல்முறையைப் பயன்படுத்தி திருத்தத்தின் மூலம் மாற்றங்களைச் செய்வதற்கான முடிவையும் அவர்கள் வரவேற்றுள்ளனர். சுற்றுச்சூழல் வழக்கறிஞர் ரிட்விக் தத்தா, கடந்த ஒன்றரை தசாப்தத்தில், எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தாலும், நிலையான நடைமுறை அலுவலக குறிப்புகள் மற்றும் கடிதங்கள் மூலம் சட்டங்களை மாற்றுவதே தவிர சட்டரீதியான செயல்முறையின் மூலம் அல்ல என்று கூறியுள்ளார்.

சுற்றுச்சூழல் குழுக்களும் இதை ஒப்புக் கொண்டுள்ளன:

* MoEFCC வன நிலத்தை மாற்றுவதற்கான அழுத்தம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அதாவது ரயில் மற்றும் சாலைகள் போன்ற அமைச்சகங்களுக்கு உள்ள சிக்கல்கள். மேலும் அமைச்சகம் முன்மொழிவு குறித்து ஒரு பொது விவாதத்தை அனுமதித்துள்ளது.

* அறிவிக்கப்பட்ட காடுகளுக்கு வனச் சட்டங்களை மிகவும் கடுமையாக்க முன்மொழியப்பட்டது, ஒரு வருடம் வரை சிறைத்தண்டனை உட்பட அதிகரித்த அபராதங்களுடன் பிணையில்லா தண்டணையை வழங்குகிறது.

* குறிப்பிட்ட காடுகளில் எந்தவிதமான மாற்றத்தையும் அது அனுமதிக்கவில்லை.

* இந்த சட்ட முன்வடிவு காடுகளை வரையறுக்கவும் அடையாளம் காணவும் முயல்கிறது.

ஹரியானா முதலமைச்சர் மனோகர் லால் கட்டார் அரசாங்கத்தை நடத்துகிறாரா அல்லது பாஜக-ஆர்எஸ்எஸ் பள்ளியை நடத்துகிறாபா என காங்கிரஸ் விமர்சித்துள்ளது.

ஹரியானா அரசு ஊழியர்கள் ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் ஜமாத் இ இஸ்லாமி போன்ற அமைப்புகளில் சேர, அதன் நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்ற விதிக்கப்பட்டிருந்த தடையை 54 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அம்மாநில அரசு நீக்கியுள்ளது.

இந்திரா காந்தி பிரதமராக இருந்த சமயத்தில், நவம்பர் 30, 1966 அன்று ஹரியானா சிவில் சர்வீஸ்(அரசு ஊழியர்களின் நடத்தை) விதிகள் படி, அரசு ஊழியர்கள் கட்சி அல்லது அமைப்புகளில் சேர தடை விதிக்கப்பட்டது. பின்னர், 1975இல் அந்த தடை நீக்கப்பட்டு, 1980இல் மீண்டும் அமலுக்கு வந்தது.

1966, 1980இன் தடை அறிக்கை என்ன சொல்கிறது

உள் துறை அமைச்சகம் நவம்பர் 30, 1966 அன்று வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, மத்திய சிவில் சர்வீஸ்(அரசு ஊழியர்களின் நடத்தை) 1964 விதிகள்படி, அரசு ஊழியர்கள் எவ்வித அரசியல் கட்சிகளிலோ அல்லது அமைப்புகளிலோ உறுப்பினராக இருக்கக்கூடாது. அவர்களுடன் எவ்வித தொடர்பும் வைத்திருக்கக்கூடாது. கூட்டங்களில் பங்கேற்க கூடாது. இதை மீறி, கட்சி அல்லது அமைப்புடன் தொடர்பு வைத்திருக்கும் பட்சத்தில், ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என கூறுகிறது.

பின்னர், 1975இல் அந்த தடை நீக்கப்பட்டு, 1980இல் மீண்டும் அமலுக்கு வந்தது. 1980 இல் வெளியிட்ட அறிக்கையில், “நாட்டின் தற்போதைய சூழ்நிலையில், மதச்சார்பற்ற நிலையை உறுதி செய்ய வேண்டும். அதில், அரசு ஊழியர்களின் பங்கு முக்கியமாகும். பிரிவுவாத உணர்வுகள் மற்றும் சார்புகளை ஒழிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தைக் கூறுகிறது. அதன்படி, அரசாங்கம் மற்றும் அதன் அதிகாரிகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் எந்தவொரு பிரிவு வாத அமைப்புக்கு ஆதரவளிக்கூடாது. இதனை மீறுவது கடுமையான ஒழுக்கமற்ற செயலாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்றும், தவறு செய்த ஊழியர்களுக்கு எதிராகப் பொருத்தமான நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும் எனவும் நிதித் துறை அமைச்சகம் சார்பில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஹரியானா அரசின் புதிய உத்தரவு என்ன?

ஹரியானா அரசு தலைமை செயலர் விஜய் வர்தன், அனைத்து துறைத் தலைவர்களுக்கும் எழுதியுள்ள கடிதத்தில், ” ஹரியானா சிவில் சர்வீசஸ் (அரசு ஊழியர்களின் நடத்தை) 2016 விதிகளின்படி, அரசு ஊழியர்கள் அனைவரும் அரசியல் கூட்டங்கள் மற்றும் தேர்தல்களில் பங்கேற்பது, ஆர்எஸ்எஸ், ஜமாத் இ இஸ்லாமி போன்ற அமைப்புகளில் சேருவதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. இது தொடர்பாக 1967,1970,1980 ஆம் ஆண்டுகளில் வெளியிடப்பட்ட அரசாணைகள் தற்போதைய காலத்திற்குப் பொருத்தமற்றதாக இருப்பதால், அவை திரும்ப பெறப்பட்டுள்ளது எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இதுகுறித்து ஹரியானா அரசு அதிகாரி தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸிடம் பேசுகையில், “அரசு ஊழியர்கள் அமைப்புகள் மற்றும் தேர்தலில் பங்கேற்க விதிக்கப்பட்ட தடையானது , 1975 ஆம் ஆண்டிலே நீக்கப்படுவதாக அறிவிக்கப்பட்டது. பல மாநிலங்களும்
அந்த தடையை நீக்கினர். இருப்பினும், மக்களிடம் முழுமையாக அதனைக் கொண்டு சேர்க்கை முடியவில்லை. தற்போது, அவை மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளன. ஆர்எஸ்எஸ் அல்லது ஜமாத்-இ-இஸ்லாமி இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தில் பட்டியலிடப்பட்ட அரசியல் அமைப்புகள் அல்ல. ஹரியானா அரசாங்கம் தற்போது உள்துறை அமைச்சகத்தின் அறிவுறுத்தல்களை மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளது. எந்த அரசு ஊழியரும் இந்த அமைப்புகளுடன் சேர தடை இல்லை” என்றார்.

மற்ற எந்தெந்த மாநிலங்களிலேல்லாம் தடை?

ஜம்மு காஷ்மீரில், அரசு ஊழியர்கள் இத்தகையை அமைப்புகளில் தொடர்பு வைத்துள்ளார்கள் என்று தெரிந்தால், உடனடியாக பணி நீக்கம் செய்யப்பட வாய்ப்புள்ளது. உள்துறை அமைச்சகத்தின் பிப்ரவரி 28, 2019 அறிவிப்பின் படி ,ஜமாத்-இ-இஸ்லாம் அமைப்புக்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. தடை விதிக்கப்பட்ட அமைப்புடன் அரசு ஊழியர் தொடர்பில் இருந்தால், உடனடியாக பணி நீக்கம் செய்திட அதிகாரம் உள்ளது

ராஜஸ்தானில் ஆர்எஸ்எஸ், ஜமாத்-இ-இஸ்லாமி உள்பட 17 அமைப்புகளின் உறுப்பினராக அரசு அதிகாரிகள் இருந்திட தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் சமூக ஊடகங்களில் இந்த அமைப்புகளுக்கு ஆதரவாக ஏதேனும் பதிவிட்டால் ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்படவும் அதிகாரம் உள்ளது.

அதே சமயம், பல மாநிலங்களில் இந்த தடை நீக்கப்பட்டுள்ளது. மத்தியப் பிரதேசத்தின் முதலமைச்சராக சிவ்ராஜ் சிங் 2006இல் பதவியேற்றதும், ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பில் சேர்வதற்கான தடையை நீக்கினார். 2015இல், சத்தீஸ்கர் அரசாங்கம், ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பில் சேர அரசு ஊழியர்களுக்கு அனுமதி வழங்கியது. அதே போல, இமாச்சலில் முன்பு ஆட்சி புரிந்த பாஜக அரசு, இந்த தடையை 2008இல் நீக்கியது.

காங்கிரஸ் விமர்சனம்

ஹரியானா அரசின் இந்த உத்தரவிற்குக் கண்டனம் தெரிவித்துள்ள காங்கிரஸ், முதலமைச்சர் கத்தார் அரசாங்கம், பாஜக-ஆர்எஸ்எஸ் பள்ளியை நடத்தி வருகிறது என விமர்சித்துள்ளது.

இதுகுறித்து பேசிய காங்கிரஸ் செய்தி தொடர்பாளர் ரன்தீப் சுர்ஜேவாலா, ” அரசு ஊழியர்கள் ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் ஜமாத் இ இஸ்லாமி போன்ற அமைப்புகளில் சேர விதிக்கப்பட்டிருந்த தடையை நீக்கிட, 2016 விதியை ஹரியானா அரசு சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால், மேற்கூறிய விதிகளின் உட்பிரிவு 8 இல், எந்தவொரு அரசு ஊழியரும் எந்த அரசியல் கட்சியுடனும் தொடர்பு கொள்ளவோ அல்லது இயக்கத்தை நாடவோ தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசு ஊழியர் வாக்களிக்க முடியும் என்றாலும், கட்சிக்காகப் பிரச்சாரம் செய்திடவோ அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தவோ தடை விதிக்கிறது.

மறுபுறம், உட்பிரிவு 9, இந்திய இறையாண்மை மற்றும் ஒருமைப்பாடு அல்லது பொது ஒழுங்குக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் எந்தவொரு சங்கத்திலும் அரசு ஊழியர்கள் சேர முடியாது என்று குறிப்பிடுகிறது. ஹரியானா முதலமைச்சர் மனோகர் லால் கட்டார் அரசாங்கத்தை நடத்துகிறாரா அல்லது பாஜக ஆர்எஸ்எஸ் பள்ளியை நடத்துகிறதா என கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.

ULCC-கள் லாபத்தை உறுதி செய்ய குறைந்த செலவில் செயல்படுகின்றன. இருப்பினும் இந்திய சந்தைகளில் இந்த மாடல்கள் வெற்றி பெறுவதற்கான சாத்தியங்கள் மிகவும் குறைவு என்று நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர்.

Pranav Mukul

Akasa low-cost carrier backed by investor Rakesh Jhunjhunwala : பங்குச் சந்தை முதலீட்டாளர் ராகேஷ் ஜுன்ஜுன்வாலாவின் கீழ் செயல்படும் எஸ்.என்.வி. ஏவியேசன் ஆகாஷா என்ற பெயரில் புதிய ஏர்லைன் சேவையை துவங்க திட்டமிட்டுள்ளது. சிவில் ஏவியேசன் துறையிடம் தற்போது தடையில்லா சான்றிதழை பெற்றுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆகாஷா குறைந்த கட்டணம் அல்லது மிகக் குறைந்த கட்டணத்துடன் கூடிய விமான சேவையை வழங்க திட்டமிட்டுள்ளது. தன்னுடைய சேவையை அடுத்த ஆண்டு கோடைகாலத்தில் துவங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

ஆகாஷா என்றால் என்ன?

இந்த நிறுவனத்தில் 40% பங்குகளை கொண்ட ராகேஷ் இந்த ஏர்லைன் சேவையை துவங்கியுள்ளார். முன்னாள் ஜெட் ஏர்வேஸ் நிறுவனத்தின் தலைமை நிர்வாக இயக்குநர் வினய் துபே மற்றும் இண்டிகோ நிறுவனத்தின் முன்னாள் தலைவர் ஆதித்யா கோஷ் போன்ற முக்கிய உறுப்பினர்களை கொண்டு இந்த சேவையை துவங்க உள்ளார் ராகேஷ். மும்பையை தளமாக கொண்ட இந்த முதலீட்டாளர் 35 மில்லியன் டாலர்களை இதில் செலவிட உள்ளார். மேலும் அடுத்த 4 ஆண்டுகளில் 70 விமானங்களை செயல்படுத்த திட்டமிட்டுள்ளதாக கூறப்பட்டுள்ளது. சமூக, பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார பின்புலம் பற்றி பொருட்படுத்தாமல் அனைத்து இந்தியர்களுக்குமான சேவையை அகாஷா வழங்கும் என்று துபே தெரிவித்தார். 2022 கோடையில் இந்தியா முழுவதும் விமான சேவைகளை வழங்க திட்டமிட்டுள்ளதாக விமான நிறுவனம் தெரிவித்துள்ளது.

ஏர் இந்தியாவின் கலைப் பொருட்கள் அரசிடம் தான் உள்ளது; விமான நிறுவனம் மட்டுமே டாட்டாவுக்கு சொந்தம்

யு.எல்.சி.சி. என்றால் என்ன?

அல்ட்ரா லோ காஸ்ட் கேரியர்ஸ் (ULCC (ultra low cost carriers )) ஏர்லைன்ஸ் மாதிரியில், இண்டிகோ மற்றும் ஸ்பைஸ்ஜெட் போன்ற பட்ஜெட் விமான சேவைகளைக் காட்டிலும் மிகவும் குறைவான கட்டணத்தில் விமான சேவைகள் வழங்கப்படும். லோ காஸ்ட் மாடலில் ( low-cost model) பொதுவான விமான சேவையில் வழங்கப்படும் சில முக்கிய வசதிகளை நிறுத்தி வைக்கின்றன. உதாரணமாக கூற வேண்டும் என்றால் இருப்பிட தேர்வு, உணவு, மற்றும் பானங்கள் ஆகியவை இந்த மாடலில் வாடிக்கையாளர்களுக்கு கிடைக்காது. அல்ட்ரா லோ காஸ்ட் மாடலில் செக்ட்-இன் பேக்கேஜ், கேபின் பேக்கேஜ் போன்ற மேலும் சில சேவைகள் வாடிக்கையாளர்களுக்கு கிடைக்காது. பாரம்பரியமாக, LCC-கள் கணிசமாக குறைந்த கட்டணத்துடன் செயல்படுகின்றன மற்றும் முழு சேவை கேரியர்களை விட ஓரளவு குறைந்த செலவில் மட்டுமே செயல்படுகின்றன, ULCC-கள் லாபத்தை உறுதி செய்ய குறைந்த செலவில் செயல்படுகின்றன. இருப்பினும் இந்திய சந்தைகளில் இந்த மாடல்கள் வெற்றி பெறுவதற்கான சாத்தியங்கள் மிகவும் குறைவு என்று நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர். ஏன் என்றால் இங்கே குறைந்த செலவில் இயங்கும் விமான முனையங்கள் இல்லை. ஆனால் ஐரோப்பாவில் பரவலாக இருக்கும் இத்தகைய முனையங்களை ரியான் ஏர், ஈஸிஜெட் போன்ற விமான சேவை நிறுவனங்கள் அதிகம் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.

இந்த துறையில் புதிய நிறுவனங்களுக்கான வாய்ப்புகள் எப்படி உள்ளது?

2019ம் ஆண்டு ஜெட் ஏர்வேஸ் மூடப்பட்ட பிறகு, ஏர் இந்தியாவின் டிஸ்இன்வெஸ்ட்மெண்ட் டாட்டா குழுமம் பெற்றுக் கொண்டது, மேலும் இதர நிறுவனங்கள் மிகவும் பலவீனமாக இருக்கின்ற சூழலில் விமான நிறுவனங்கள் முக்கிய பங்குதாரர்களுடன் சந்தைப் பங்கை ஒருங்கிணைக்கும் அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால் அதே நேரத்தில் கொரோனா தடுப்பூசி அதிக அளவு செலுத்தப்பட்ட நிலையில் இந்த துறையில் மேலும் முன்னேற்றம் காணப்படும் என்று நம்புகின்றனர். ப்ளூம்பெர்க் டி.வி.க்கு பேட்டி அளித்த ஜுன்ஜுன்வாலா, இந்திய விமானப் போக்குவரத்துத் துறையில் இருக்கும் தேவை குறித்து எனக்கு அதிக நம்பிக்கை இருக்கிறது. புதிய நிறுவனங்கள் இதில் வந்தால் மீள மாட்டார்கள் என்று நினைக்கின்றேன்” என்று கூறினார்.

மத்திய அரசு vs டாடா நிறுவனம்: ஏர் இந்தியா விற்பனையில் யாருக்கு லாபம்?

தற்போது, ​​இன்டர் க்ளோப் ஏவியேஷன் லிமிடெட் நடத்தும் பட்ஜெட் விமான நிறுவனமான இண்டிகோ, உள்நாட்டு பயணிகள் சந்தையில் பாதிக்கு மேல் சந்தை பங்கைக் கொண்ட இந்தியாவின் மிகப்பெரிய விமான நிறுவனமாகும், அதைத் தொடர்ந்து ஏர் இந்தியா, ஸ்பைஸ்ஜெட், கோ ஏர், விஸ்தாரா மற்றும் ஏர் ஏசியா இந்தியா ஆகியவை உள்ளன. ஆரம்பத்தில் கோ ஏர் என்று பொதுவழங்கலில் ஆவணங்களை சமர்பித்த நிறுவனம் கோஃபர்ஸ்ட் என்று பெயரை மாற்றி யூ.எல்.சி.சி. பிஸினஸ் மாடலுக்கு தன்னை தயார்ப்படுத்தி வருகிறது. கோவிட் -19 காரணமாக 2020-21 (ஏப்ரல்-மார்ச்) இல் ஏற்பட்ட இழப்புகளுக்கு பிறகு தற்போது இந்திய விமான சேவைப் பிரிவு எழுச்சியை காண்கிறது. இந்த நிலைமை புதிய நிதியாண்டில் இரண்டாவது அலையுடன் நீடித்தது. ஆனாலும் பெரிய இழப்புகளை, கடன்களை இந்த கோவிட் தொற்று ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதன் விளைவாக பெரும்பாலான விமான நிறுவனங்கள் மறு முதலீடு செய்வதற்கான மிகக் குறைந்த வழிகளைக் கொண்டுள்ளன. இந்திய அரசு கிட்டத்தட்ட எந்த நேரடி ஆதரவையும் வழங்கவில்லை; மறுசீரமைப்பு நோக்கங்களுக்காகக் கூட கடன் வழங்குபவர்கள் விமான நிறுவனங்களுக்கு கடன் தர மறுத்துவிட்டனர். குத்தகைதாரர்கள், குத்தகை தர மறுக்கும் நிறுவனங்கள் மீது விரைவில் அழுத்தம் செலுத்த துவங்கும். அதே நேரத்தில் நாம் விலை உயர்ந்த விமான சேவை சூழலுக்கு செல்வோம். பணியாளர்களின் மன உறுதியும் குறைந்து வருகிறது என்று இந்தியா ஏர்லைன் அவுட்லுக்இல் விமான ஆலோசனை நிறுவனமான சி.ஏ.பி.ஏ குறிப்பிட்டுள்ளது.

The debate in the U.S. hovers around the efficacy of CAATSA-related sanctions against India

The Chief of the Air Staff, Air Chief Marshal V.R. Chaudhari, recently said that the delivery of the S-400 Triumf air defence systems from Russia is expected according to schedule. In response, U.S. Deputy Secretary of State Wendy Sherman hoped that both the U.S. and India could resolve the issue. The “issue” here is that receiving the missile systems could attract for India sanctions under the Countering America’s Adversaries through Sanctions Act (CAATSA), enacted by the U.S. Congress. Ms. Sherman emphasised that the U.S. thinks it’s “dangerous” for “any country that decides to use the S-400”. India is scheduled to receive five squadrons of the surface-to-air missile systems under the $5.43 billion (Rs. 40,000 crore) agreement it signed three years ago.

Enactment of CAATSA

Even though CAATSA was signed into law by then President Donald Trump in 2017, India stuck to its guns, signed the agreement with Russia a year later, and paid an advance in 2019. The missile systems were originally scheduled to be delivered between 2020 and 2023 and the supplies are expected to commence now. Both New Delhi and Washington have been in conversations over the deal. India has stressed on the tactical importance of the defence missile systems considering the environment in the Indian subcontinent.

The CAATSA was passed when the U.S. sought to discourage trade in the defence and intelligence sectors of Russia, a country perceived to have interfered with the 2016 U.S. presidential election. The Act mandates the President to impose at least five of the 12 sanctions on persons engaged in a “significant transaction” with Russian defence and intelligence sectors. These sanctions include suspending export licence, banning American equity/debt investments in entities, prohibiting loans from U.S. financial institutions and opposing loans from international finance institutions.

The Act also built in a safety valve in the form of a presidential waiver. This was written into the law after much persuasion and is interpreted as one crafted to accommodate countries like India. Policy planners on either side are aware of the law and the provisions to work around it. Ms. Sherman and Secretary of State Antony Blinken, who came to India earlier this year, cannot be expected to announce whether India can secure a waiver from President Joe Biden when the time comes for the White House to make a decision.

The “modified waiver authority” allows the President to waive sanctions in certain circumstances. He has to decide whether the move is in American interest; does not endanger the country’s national security; and affect its military operations in an adverse manner. In addition, he has to determine whether the country in question is taking steps to bring down its inventory of defence equipment from Russia and cooperating with Washington on matters of critical security. There are a few more provisions including one that allows for sanctions waivers for 180 days, provided the administration certifies that the country in question is scaling back its ties with Russia.

The debate in the U.S. hovers around the efficacy of such sanctions against India when the geopolitical situation in the region is undergoing a change. Today, there is a growing relationship between China and Russia with both countries seeking to expand engagement in Afghanistan from where the U.S. withdrew its military after two decades of war. India turned sullen over the manner in which the U.S. negotiated the exit deal with the Taliban. Yet, on the strategic plane, India remained on course by agreeing to the upgrading of the Quadrilateral Security Dialogue and sharing the same vision as the U.S. on the Indo-Pacific construct.

Sanctions have the tremendous potential of pulling down the upward trajectory of the bilateral relationship between the U.S. and India, which now spans 50 sectors, especially in the field of defence. The U.S.’s apprehension is that bringing India under a sanctions regime could push New Delhi towards its traditional military hardware supplier, Russia. Till about a decade ago, an influential segment of the Indian political leadership and top bureaucracy remained wary of deeper engagement with the U.S. Sanctions can stir up the latent belief that Washington cannot be relied upon as a partner.

Decrease in imports

Over the last decade, India’s military purchase from Russia has steadily declined. India’s import of arms decreased by 33% between 2011-15 and 2016-20 and Russia was the most affected supplier, according to a report by the Stockholm-based defence think-tank SIPRI. In recent years, though, there have been some big-ticket deals worth $15 billion including S400, Ka-226-T utility helicopters, BrahMos missiles and production of AK-203 assault rifles.

On the other hand, over the past decade, government-to-government deals with the U.S. touched $20 billion and deals worth nearly $10 billion are under negotiation. The U.S. designated India as a Major Defence Partner in 2016. It later gave India Strategic Trade Authorisation-1 which allows access to critical technologies. Today, manufacturers in both countries are exploring ways to co-develop and co-produce military equipment.

What next?

There are advocates in the U.S. who strongly favour imposing sanctions on India following the U.S.’s decision to impose restrictions on its NATO ally, Turkey. China was the first country to attract the provision after it procured the S-400. Should India be treated with a different yardstick? A section of influential lawmakers in the Democratic Party hold a different view.

There are three clear steps in this regard. The first is the presidential determination on waiver; the second is the referral to the Congressional Committees; and the third is clearance by these panels. While referral to the Armed Services is spelled out, it is a distinct possibility that this will be sent to the Senate Foreign Relations Committees. This powerful committee, headed by Senator Bob Menendez, wrote to Defence Secretary Lloyd Austin ahead of his visit to New Delhi in March this year that he must inform India of the perils of the deal, while a Republican, Todd Young, on the panel argued against it.

The CAATSA test will determine the course of the India-U.S. strategic partnership. Will the Biden administration sail through opposition within his party in allowing India a clear passage? While the administration will have to do the heavy lifting, the role of Indian-Americans should be significant just as they rallied around to support the historic Civil Nuclear Deal in the face of stiff resistance from Democrats opposed to nuclear proliferation.

K.V. Prasad is a journalist and former Fulbright-APSA Fellow with the U.S. Congress

The Pandora Papers have only highlighted the need for concerted steps to alter the global financial architecture

The Pandora Papers, published on October 3, once again expose the illegal activities of the rich and the mighty across the world. The Pandora Papers investigation is “the world’s largest-ever journalistic collaboration, involving more than 600 journalists from 150 media outlets in 117 countries”. The International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) has researched and analysed the approximately 12 million documents in order to unravel the functioning of the global financial architecture which helps illicit financial flows, in turn enabling the rich to throw a cloak over their incomes and activities.

Given the complexity of the tax laws and the loopholes available, some of the deft moves may be strictly legal, but not necessarily morally justified. The ICIJ says that while some of the files date to the 1970s, most of those it reviewed were created between 1996 and 2020. The ICIJ has also said that the “data trove covers more than 330 politicians and 130 Forbes billionaires, as well as celebrities... drug dealers, royal family members and leaders of religious groups around the world”.

History of leaked data

Since at least 2008, files indicating the manipulations by the rich have been stolen from financial institutions. In 2017, the Paradise Papers were leaked out mostly from the more than 100-year-old offshore law firm, Appleby, which operates globally. In 2016, the Panama Papers were obtained by hacking the server of the Panamanian financial firm, Mossack Fonseca. In these exposés, the British Virgin Island (BVI) figured prominently. The leaked documents from Luxembourg, the “Luxembourg Leaks”, appeared in 2014.

In 2008, a former employee of the LGT Bank of Liechtenstein offered information to tax authorities. There were Indian names also but the Indian government accepted the data only under pressure from the Supreme Court. The same year, Hervé Falciani obtained confidential data on HSBC bank accounts from remote servers and gave the data to then French Finance Minister Christine Lagarde (she later became chief of the International Monetary Fund to then move on as President of the European Central Bank) who passed it on to the various governments, including India.

In the United States, in the mid-2000s, UBS Bank and Bradley Birkenfeld, who was acting as a private banker on its behalf, were prosecuted for enabling U.S. citizens to spirit away their income and wealth.

A large extent of the illicit financial flows have a link to New York City and London, the biggest financial centres in the world that allow financial institutions such as big banks to operate with ease. The leaked data show that these entities move the funds of the rich and the powerful via tax havens; Delaware in the U.S. is a tax haven. The big financial entities operating from these cities have been prosecuted for committing illegalities. In 2012, an investigation into the London Interbank Offered Rate or LIBOR — crucial in calculating interest rates — led to the fining of leading banks such as Barclays, UBS, Rabobank and the Royal Bank of Scotland for manipulation. These banks also operate a large number of subsidiaries in tax havens to help illicit financial flows.

Themodus operandi

The leaked papers now and even earlier have exposed the international financial architecture and illicit financial flows. For instance, Panama Papers highlighted the template used in other tax havens. The Pandora Papers once again confirm this pattern.

Tax havens enable the rich to hide the true ownership of assets by using: trusts, shell companies and the process of ‘layering’. Financial firms offer their services to work this out for the rich. They provide ready-made shell companies with directors, create trusts and ‘layer’ the movement of funds. Only the moneyed can afford these services.

The process of layering involves moving funds from one shell-company in one tax haven to another in another tax haven and liquidating the previous company. This way, money is moved through several tax havens to the ultimate destination. Since the trail is erased at each step, it becomes difficult for authorities to track the flow of funds.

It appears that most of the rich in the world use such manipulations to lower their tax liability even if their income is legally earned. The Panama Papers revealed the names globally of current and former leaders, politicians and public officials, billionaires, celebrities, sports stars, small and big businesses and professionals.

Is it that the rich move their funds to tax havens because of high tax rates? Not really. Even citizens of countries with low tax rates use tax havens. Over the three decades, tax havens have enabled capital to become highly mobile, forcing nations to lower tax rates to attract capital. This has led to the ‘race to the bottom’, resulting in a shortage of resources with governments to provide public goods, etc., in turn adversely impacting the poor.

The specificity of the Papers

The Pandora Papers, unlike the previous cases mentioned above, are not from any one tax haven; they are leaked records from 14 offshore services firms. The data pertains to an estimated 29,000 beneficiaries. The 2.94 terabytes of data have exposed the financial secrets of over 330 politicians and public officials, from more than 90 countries and territories. These include 35 current and former country leaders. Singer Shakira and former Indian cricket captain Sachin Tendulkar are among the celebrities and sport stars named in the investigation. Others include the King of Jordan, the Presidents of Ukraine, Kenya and Ecuador, the Prime Minister of the Czech Republic, former British Prime Minister Tony Blair and Russian President Vladimir Putin. Surprisingly there are few names from the United States, even though it has the largest number of billionaires.

The very powerful who need to be onboard to curb illicit financial flows (as the Organisation for Economic Co-operation and Development, or the OECD is trying) are the beneficiaries of the system and would not want a foolproof system to be put in place to check it. With the current global financial architecture, black income generation cannot be checked.

Revelations suggest that funds are moved out of national jurisdiction to spirit them away from the reach of creditors and not just governments. Many fraudsters are in jail but have not paid their creditors even though they have funds abroad.

Strictly speaking, not all the activity being exposed by the Pandora Papers may be illegal due to tax evasion or the hiding of proceeds of crime. The authorities will have to prove if the law of the land has been violated. Each country will have to conduct its investigations and prove what part of the activity broke any of their laws. In the United Kingdom, the laws regarding financial dealings are very favourable to the rich and their manipulations. It is no wonder, in the recent past, that several Indian fraudsters have thus fled to London to escape the Indian law. A large number of rich Indians have bought property in the U.K. Thousands of foreigners buy or rent property in the U.K. because no questions are asked about the sources of funds; this has enriched the U.K. by $100 billion.

India’s investigations

Many Indians have become non-resident Indians or have made some relative into an NRI who can operate shell companies and trusts outside the purview of Indian tax authorities. That is why prosecution has been difficult in the earlier cases of data leakage from tax havens. The Supreme Court of India-monitored Special Investigation Team (SIT) set up in 2014 has not been able to make a dent. The Government’s focus on the unorganised sector as the source of black income generation is also misplaced since data indicate that it is the organised sector that has been the real culprit and also spirits out a part of its black incomes.

An interesting recent development (October 8) has been the agreement among almost 140 countries to levy a 15% minimum tax rate on corporates. Though it is a long shot, this may dent the international financial architecture. Other steps needed to tackle the curse of illicit financial flows are ending banking secrecy and a Tobin tax on transactions; neither of which the OECD countries are likely to agree to.

Arun Kumar is Malcolm Adiseshiah Chair Professor, Institute of Social Sciences and the author of ‘The Black Economy in India’

The Government must make haste to prevent a killer disease that claims thousands of workers’ lives each year

Long before COVID-19 hit, countless workers engaged in mines, construction and factories in India were silently dying of exposure to dust, utmost exploitation and apathy. They continue to do so.

Rajasthan’s pioneering model

One State — Rajasthan — with the top-most share of over 17% in value of mineral production in the country and a long history of civil society activism, was the first to notify silicosis as an ‘epidemic’ in 2015, under the Rajasthan Epidemic Diseases Act, 1957. In 2019, it announced a formal Pneumoconiosis Policy, only next to Haryana.

Silicosis is part of the pneumoconiosis family of diseases, described by the policy as “occupational diseases due to dust exposure... are incurable, cause permanent disability and are ‘totally preventable by available control measures and technology’ (emphasis added)”. A ‘silicosis portal’ was hosted by the Department of Social Justice and Empowerment and a system of worker self-registration, diagnosis through district-level pneumoconiosis boards and compensation from the District Mineral Foundation Trust (DMFT) funds to which mine owners contribute, was put in place. In just two years, the State has officially certified and compensated over 25,000 patients of silicosis, of which 5,500 have already died of the disease.

Gaps in the system

But even this ‘pioneering model’ stops short of where it matters the most. In the mining sector alone, none of the silicosis cases diagnosed has been notified by mine owners or reported by the examining doctors to the Directorate General of Mines Safety (DGMS), Ministry of Labour and Employment. But this is what they are legally required to do, according to Section 25 of the erstwhile Mines Act, 1952 and Section 12 of the now-effective Occupational Safety, Health and Working Conditions (OSHWC) Code, 2020.

Why is notifying cases to the DGMS important? Only that would shift the paradigm from compensation to prevention, and fix the responsibility on mine owners, who now continue to slip away despite violating safety and preventive protocols. The DGMS, the sole enforcement authority for health and safety in mines, can take action against mine owners only if it knows who they are, and in turn, whom they employ. But only 10%-20% of the over 33,100 mining leases and quarry licences in Rajasthan are DGMS-registered.

So the present system is designed to ‘consume’ the worker and dispense with him with a small compensation while the mine owner sits back and continues to hire the next able worker — an inhuman cycle, which the Government is complicit in.

Labour Code dilutions

Persistent attempts to establish the employer-worker relationship on record have drawn a blank, given that the mine-owning community is a major revenue contributor to the State. That said, the immediate impetus for silicosis prevention could come from two related places in the OSHWC Code.

Section 6 of the Code makes it mandatory for all employers to provide annual health checks free of cost “to such employees of such age or such class of employees of establishments or such class of establishments, as may be prescribed by the appropriate Government”. Section 20 gives powers to the DGMS to conduct health and occupational surveys in mines.

Positive as they sound, these sections are severely diluted from the earlier Mines Act provisions, which in turn, were simply never implemented. The draft Central rule 6 corresponding to Section 6 of the Code fixes an age floor of 45 years for workers in all establishments (including mines) to be eligible for these health checks, though Rules 92 to 102 provide for initial and periodic examinations of all mine workers from their time of joining — which is an anomaly. Two, Section 20 places no obligation on the mine owner to provide any form of rehabilitation in terms of alternative employment in the mine, or payment of a disability allowance/lump sum compensation for a worker found medically unfit. These paragraphs in the earlier Mines Act linked to the Workmen’s Compensation Act (also subsumed), have been deleted.

A ‘medically unfit’ worker is thus expected to leave the job and fend for themselves or subsist on the compensation of Rs. 3 lakh provided in Rajasthan from the DMFT — and not even that, perhaps, in other States.

Steps for prevention

State governments need to be alive to these dreadful regressions and use their powers to contain the damage. Rajasthan could lead the way by establishing a robust system of preventive annual health checks as a real and regular feature of the silicosis prevention plan.

One, the related State departments, in close dialogue with the DGMS, must urgently draw up detailed guidelines for district-wise health surveys. The State rules under the OSHWC Code must take care to ensure the health checks are provided to all workers in all establishments, irrespective of age. The State Advisory Board (Section 17 of the Code), along with technical committees, must be quickly constituted, with workers and their representatives having a say in them.

Two, local manufacturers must be incentivised to innovate and develop low-cost dust-suppressant and wet-drilling mechanisms that could either be subsidised or provided free of cost to the mine owners. Existing prototypes must be tested and scaled up.

Three, the DMFT funds are both underutilised and spent in an entirelyad hocmanner. A Centre for Science and Environment report shows Rajasthan had Rs. 3,514 crore under DMFTs in 2020 of which only approximately Rs. 750 crore was spent. Their haphazard allocation for non-mineworker-related expenditure must be replaced by a streamlined and accountable system for the direct benefit of mineworkers under clearly defined budget heads such as prevention (including innovation fund and subsidy for wet drilling equipment), disability compensation, solatium, administrative expenses and others. But even this planning will be incomplete without bringing worker-employer identification on record. A systematic identification ultimately lies in the hands of the authorities and their will to enforce the law in this regard and a rising among the workers for their rights.

No more time must be lost in bringing prevention to the heart of the pneumoconiosis policy.

Sowmya Sivakumar is an independent writer and has worked as a research consultant for the Mine Labour Protection Campaign, Jodhpur, Rajasthan

The promise of free power to households cannot be sustained

With elections around the corner in many States, political parties are competing with one another in promising free power, with the Aam Aadmi Party in the lead. Promises are for free power up to 300 units/month for households, free electricity for farmers and waivers of pending bills. Who stands to gain and lose from such promises?

Problems with free power

Let us first look at subsidised electricity supply to agriculture. Supported by state subsidy, electricity tariff to agriculture is low in most States – often less than Rs. 1/unit – and is free in some States such as Punjab, Tamil Nadu and Karnataka. While this helps in ensuring food security and promoting rural livelihood, free power has many adverse impacts. There is inefficient use of electricity and water, neglect of service quality by the distribution companies leading to frequent outages and motor burn outs, and high subsidy burden on the State governments. Since nearly three-fourth of the agriculture connections in the country are unmetered, consumption estimates are often inflated by distribution companies to increase subsidy demand and project low distribution losses. Any metering effort faces resistance as it is perceived as the first step towards levying charges. The experience over the past 15 years highlights that revoking the decision to provide free power requires significant political will. Opting-out schemes are being made but do not seem to have uptake. Free power provision along with issues of metering make implementation of Direct Benefit Transfer difficult. All this leaves farmers, distribution companies and State governments frustrated.

Providing subsidised low tariff for small consumers is necessary, considering the rising costs of electricity supply. The current cost is around Rs. 7-8/unit, which is not affordable for many small households. The situation is worse due to the economic slowdown and the pandemic. Basic requirements of a small household, such as lighting, fans, mobile charging and TV, require only about 50 units/month, which increases to about 100 units/month with a refrigerator. A low tariff — say, at half the cost of supply — can be justified for such consumers. The monthly consumption will be 200-300 units only if the household has high-end appliances like air-conditioners. But free power is already being provided for consumption up to 200 units/month in Delhi and Punjab.

Due to free power in Delhi, the total state subsidy amounts to 11% of the total expenses. In Tamil Nadu, where free power is available to households, half of the total subsidy is earmarked for this. If there is further increase in number and consumption limits of free power, the subsidy burden on State governments will substantially increase. There are already issues with metering and billing of households. This will also increase, especially since distribution companies are likely to pay limited attention to low-revenue consumers. Roof-top solar and energy efficiency are good environment-friendly options for homes but providing free power to well-off households will discourage them from taking these up. The familiar, tragic story of free or low-tariff agriculture supply is going to play out in this segment too, with poor consumers becoming the ultimate losers.

Limiting free power beneficiaries

Good power supply and service are necessary to improve quality of life and encourage productive activities. This in turn requires financially stable distribution companies and accountability measures for quality service for all, especially small and rural consumers. Free or low-tariff power is at best a short-term relief, which should be provided to those who desperately need it. A government which has the long-term interest of the people in mind should work to limit free power beneficiaries.

There are some ideas which would help in this journey. A fixed rebate of up to Rs. 200/month for residential consumers can be provided in the electricity bill. The impact on small consumers will be significant, compared to big. As the rebate is delinked from consumption, distribution companies won’t have an incentive to inflate consumption. A similar rebate can be extended to home-based enterprises, which in most States pay high tariff. There can be additional rebates for adopting energy-efficient appliances like refrigerators, combined with State-level bulk procurement programmes to reduce the cost. The atmosphere of mutual mistrust between small consumers and distribution companies has to change. There should be quick resolution of arrears and one-time offers for settlements. If a bill amounts to more than three times that of previous bills, the distribution company should resolve it, without waiting for complaints. We hope that people question the wisdom of broad-brush promises such as free power, which cannot be sustained in the long run.

Sreekumar Nhalur and Ann Josey are with the Prayas (Energy Group), Pune

India needs a comprehensive disruptive strategy to tap the potential of the tourism and hospitality sector

The Indian tourism and hospitality sector were adversely affected by the COVID-19 pandemic and saw substantial job loss. How do we pull this sector out of the COVID-19 trap?

The Government of India recently announced financial support for more than 11,000 registered tourist guides/travel and tourism stakeholders. It also said once international travel resumes, the first five lakh tourists will be issued visas free of charge. In the pre-pandemic period too, many initiatives were adopted to promote the tourism sector, such as providing e-visas under various categories for people from particular countries, Global Media Campaigns, the Heritage Trail and the Paryatan Parv celebration.

These measures are welcome. However, we need other long-term measures too, to tap the potential of this sector. What we need is disruptive innovation strategy which has the potential to create employment opportunities and increase revenue through private sector growth.

The Startup India initiative has boosted entrepreneurship. However, the travel and tourism startups need a bigger push. Innovative startups should be encouraged. Support from the government for ideation and access to finance are required.

A sector with potential

As per the estimates of the erstwhile Planning Commission, an investment of Rs. 1 million generates 78 jobs in the tourism sector. In the manufacturing sector, it results in just 18 jobs and in the agriculture sector, 45. The tourism sector, unlike many other sectors, can grow with smaller capital investments and that too without any industrial gestation period.

There is need to train the workforce in India, so that workers can develop the skills to perform jobs in the travel and tourism sector. The growth in this sector has multiplier effects on income generation as it is employment-intensive with less capital investment. The India Skill Report, 2019, estimates the Indian workforce to increase to about 600 million by 2022 from the current 473 million in view of the fourth industrial revolution. The tourism sector will have a major role to play in providing employment opportunities.

India improved its competitiveness in travel and tourism, from occupying the 65th position in 2013 and then the 40th position in 2017 and then the 34th position in 2019, as per the Travel and Tourism Competitiveness Report of 2019. But international arrivals have remained comparatively low, at around 9 to 10 million. Thus, there is a need to highlight the significance of public-private partnership to improve infrastructure and tackle the problem of end connectivity, which negatively affect the experiences of international travellers. The travel and tourism industry in India is also fragmented, hindering the ability of the sector to achieve its potential. This area needs to be nudged to embrace the digital revolution, so as to promote public-private initiatives, medium and small and sized enterprises’ growth while ensuring that India follows best practices from across the world.

Use of blockchain technology

Blockchain is a system of recording information in a way that makes it difficult or impossible to change, hack, or cheat the system. A blockchain is essentially a digital ledger of transactions that is duplicated and distributed across the entire network of computer systems on the blockchain. There are examples worldwide on blockchain-based money solutions to kick-start local tourism industries, for instance. Blockchain enables the tracking of items through complex supply chains. Indian start-ups could also explore strategies along these lines. Blockchain ledger coupled with IOT devices for healthcare could have a positive impact on medical tourism.

There are challenges too with the advent of disruptive technologies. The government and regulators need to collaborate and design innovative mechanisms to address the challenges of these technologies, for smooth growth of the sector.

Surjith Karthikeyan is an Indian Economic Service (2010) officer , serving as Deputy Secretary to the Ministry of Finance. Views are personal

As Covaxin gets closer to approval for children, data transparency is vital

As a milestone, the Subject Expert Committee’s (SEC) recommendation to the Drugs Controller to grant emergency use authorisation (EUA) for Covaxin among children aged 2-18 years, is huge. If the Drugs Controller General of India (DCGI) goes ahead and grants approval, it will be the first vaccine to be administered to children in India. While one other vaccine, ZyCoV-D, has been granted EUA, it is still to be administered. Trials have started with the Serum Institute’s Covovax for children, extending the timeline of any other COVID-19 vaccine for actual use in children. On the front of it, it seems like a tremendous achievement within a short period. While the data seem to have convinced the SEC that there is cause to make its considered recommendation, none of that is yet in the public domain, at the time of SEC’s announcement. Bharat Biotech presented interim data from the phase II/III trials to the DCGI, as the safety follow-up is longer in this case. One month after the two doses, an immunogenicity check and safety follow up are done, according to reports. The company claimed the data indicated that the vaccine used — the same product and presentation as the adult vaccine — was safe. The two-dose Covaxin was administered to 525 children 28 days apart, after it received the nod to conduct trials on children in May this year. A possibly unintended but welcome outcome of the pandemic is the stress on being transparent about scientific data generated in trials. Data from other vaccine trials have routinely been posted in the public realm, not just with state regulators.

Working on vaccine or drug regimens with children is challenging on many fronts; to start with, it is not merely a case of sizing down adult dosage for children. Children have distinct developmental and physiological differences, and WHO recommends that clinical trials in children are essential to develop age-specific, empirically verified therapies and interventions to determine the best possible treatments for them. Their bodies work in very different ways and they undergo many changes as they grow from infancy towards adolescence and adulthood, calling for age de-escalation studies in trials, beginning with an older age group, and working towards the youngest group. Another question experts are raising is whether the cohort of 525 children is large enough to wing an EUA, or if incremental numbers should be added, given the size of the target paediatric/teen population. Many of these questions are easily addressed with publication of the data. While a recommendation is only that, it has indeed raised extraordinary expectations in the community. The DCGI, as it considers the SEC’s advice, should address the concerns raised, and reinstate the issue of transparency to its rightful place as the cornerstone of scientific temper, besides infusing confidence in the public.

President Yahya Khan of Pakistan to-day [New Delhi, Oct. 12] promised his people a new Central Government by the beginning of the new year, but gave no indication about its likely composition and character. In a 40-minute broadcast over Radio Pakistan, he said the constitution he planned to promulgate would be published by December 20 and the reconstituted National Assembly would be called into session on December 27. He said, “to accelerate the process of transfer of power the Central Government will be formed soon after the inaugural session of the National Assembly.” Gen. Yahya Khan sought to preempt criticism of his proposals by calling upon political leaders to take note of the alleged threat to Pakistan’s integrity from India and declaring that “on no account should the people’s attention be diverted from the basic issues of defence of the country and restoration of democracy.” He prefaced his constitutional proposals with a tirade against India, which, he alleged, had moved forward army formations and air force units to positions close to Pakistan’s borders. He claimed that there existed a “serious possibility of aggression by India against Pakistan.”

Five organisations, including the Citizens for Democracy and Lok Sevak Eangh, founded by Jayaprakash Narayan, decided at a meeting in New Delhi to launch an all-India campaign against corruption.

Five organisations, including the Citizens for Democracy and Lok Sevak Eangh, founded by Jayaprakash Narayan, decided at a meeting in New Delhi to launch an all-India campaign against corruption. This was in commemoration of Jayaprakash Narayan’s birth anniversary on Sunday. The meeting passed a resolution, prevailing on Prime Minister Indira Gandhi to remove A R Antulay from the poet of Chief Minister of Maharashtra. The other organisations which also sponsored the anti-corruption movement were the People’s Union for Civil Liberties, Delhi Voters Council and the Hindustan Andolan.

Visa issue

The government has said that it was not involved at this stage In the issue concerning China’s refusal to grant a visa to the Speaker of the Arunachal Assembly, T L Rajkumar. Rajkumar is a member of the Indian parliamentarians’ delegation, which is to leave for Beijing later this month to attend a conference on population control. Answering questions, an official spokesman said the government was, however, aware that the Chinese government had refused visa to Rajkumar. The delegation has been told to take up the matter with the United Nations which has sponsored the conference. UN authorities were in touch with the Chinese government in this connection, the spokesman said.

Purge in Egypt

Eighteen Egyptian officers with “ fanatic religious tendencies” have been dismissed from the army in the wake of Sadat’s assassination by Muslim fundamentalists, official sources said. The dismissal was the first reported move by the government to purge the army of religious extremists. “Eighteen army officers have been posted into civilian positions because of their fanatic religious tendencies,” said the statement released by official sources who would not be publicly identified.

The decisions by the courts in Assam are a welcome affirmation of judicial reason — and they must deter the state from turning terror laws into weapons against justice.

In a welcome pushback, the judiciary in Assam has granted bail to 14 people arrested under the UAPA for social media posts that allegedly supported the Taliban takeover of Afghanistan. The courts were either not convinced that the prosecution’s case added up to a cognisable offence; or found the evidence insufficient to make out that the accused, even if they wrote an objectionable Facebook post, supported a terrorist organisation. In still others, they granted bail at the “motion stage”. In doing so, they cut short what has become a familiar syndrome of “process as punishment” in UAPA cases — prolonged imprisonment without bail, sometimes running into over a year, without even the commencement of a trial. It was this process that degenerated into a spectacle of inhumanity in the incarceration and death of Stan Swamy; and continues in the plight of public intellectuals jailed for over two years in the Bhima Koregaon case, and journalist Siddique Kappan’s imprisonment. The decisions of the Gauhati High Court and the lower courts in Assam are a welcome departure from the excessively harsh interpretation of Section 43D(5) of the UAPA following the Supreme Court’s 2019 Watali judgment, which held that courts must accept the state’s case without examining its merits while granting bail.

Earlier this year, the Delhi High Court, too, while granting bail to anti-CAA-NRC activists Natasha Narwal, Devangana Kalita and Asif Tanha, jailed for over a year under UAPA, had sounded a dissenting note. “In its anxiety to suppress dissent, in the mind of the state, the line between the constitutionally guaranteed right to protest and terrorist activity seems to be getting somewhat blurred,” it had said. Indeed, in the hands of a “strong” executive that governs with a heavy hand, that would rather “police” political disputes, draconian provisions of a law like the UAPA have been used, time and again, to squeeze out dissent and difference, to criminalise the protestor and the protest.

In recent times, the judiciary has a mixed record in coming to the defence of the citizen ranged against the might of the state. For instance, the Delhi HC’s attempt to raise the bar when it comes to bail under UAPA was met with a rap on the wrist from the Supreme Court. In this backdrop, the decisions by the courts in Assam are a welcome affirmation of judicial reason — and they must deter the state from turning terror laws into weapons against justice.

Nedumudi Venu’s comic timing, his ability to transcend age and physique and live in the character endeared him to both filmmakers and audiences.

Nedumudi Venu, the celebrated actor who died in Thiruvananthapuram aged 73 on Monday, was a complete artist. In over four decades and five hundred plus films, mostly in Malayalam, he performed every conceivable character on screen and, however small the role, left an indelible impression. For Malayalam cinema, Venu set the benchmark for excellence, a fact acknowledged by his peers Kamal Haasan, Mammooty and Mohanlal and younger artists such as Manju Warrier, Prithviraj and Parvathy Thiruvothu.

The artist was shaped by the cultural milieu of his village. Nedumudi near Alappuzha was surrounded by the waters of Vembanad lake and numerous rivers. The rhymes and rhythms that emerged from the vast paddy fields and several waterways as well as the classical performance traditions of temples contributed to his making as an actor. The theatre of Kavalam Narayana Panicker was the finishing school, where Venu excelled as the lead in plays such as Avanavan Kadamba and Deivathar. He was also associated with performances that took modernist Malayalam poetry to the streets, as a reciter, performer, and percussionist. Kavalam’s plays provided the entry point to cinema — G Aravindan cast him in Thambu in 1978. Soon, he became an integral part of Malayalam cinema, the favourite of a new set of scriptwriters and directors, including Bharatan, KG George, Fazil, P Padmarajan, Mohan, Lenin Rajendran, Priyadarshan, who started making films in the 1980s. They recognised his potential and found roles for him that varied from romantic lead (Palangal) to rustic thief and charlatan (Kallan Pavitran, Thakara) and comic hero (Poochakkoru Mukkuthi). He played father, grandfather, uncle, brother, husband, son, but no two characters of his were similar. As he aged, he kept evolving, compelling new script writers to imagine different roles for him.

Venu’s comic timing, his ability to transcend age and physique and live in the character endeared him to both filmmakers and audiences. Six Kerala state awards and three national awards are acknowledgement of his contributions as an actor. But Venu’s master class in acting extends to every single role, including in many forgettable films, that he got to play.

The challenge for India is to keep pushing China for results at the LAC and a broader resolution of the boundary question via talks, and equip the military better to stand guard at the LAC.

There is only one silver lining in the war of words after the 13th round of India-China corps commander level talks on the Chinese incursions at the Line of Actual Control in Eastern Ladakh: The talks have not broken down altogether. Neither side has said there will be no more talks, and the Indian statement included the line that the “two sides have agreed to maintain communications and also to maintain stability on the ground”. The disagreement came over the Indian demand that China must vacate PP15 at Hot Springs in the Gogra sector. In July this year, the two sides had agreed on and carried out a disengagement close by at PP17, also known as Gogra Post. Like PP17, the one at Hot Springs does not offer itself to either side as a launchpad for a military strike. From a military standpoint, it is illogical that the People’s Liberation Army disengaged from one but is not ready to hear about the other, unless the idea is to signal an intention to let the situation at the LAC in Ladakh fester. It is intriguing that the Chinese statement after this round came from the PLA’s Western Command headquarters in Chengdu rather than from Beijing, as has been customary until now. The acrimonious end was definitely not in keeping with the recent agreement at Dushanbe between Minister of External Affairs S Jaishankar and his counterpart Wang Yi that the two sides should resolve the remaining issues at the earliest. The Ministry of External Affairs said it put forward “constructive suggestions”, but the Chinese side did not agree, and did not come up with any “forward-looking proposals” either. The PLA accused India of making “unreasonable and unrealistic demands”.

India now faces another winter of harsh forward deployment in eastern Ladakh. And going by the hardening positions on both sides, it may not be just for one more year. Army chief MM Naravane has acknowledged that the rapid pace of infrastructure construction on the Chinese side of the LAC to the so-called friction points worries him and that it means the PLA are “here to stay”, and that this means India will stay there as well. It is even more worrying that India now has what he described as a “kind of LoC situation” along the LAC. The LAC is certainly quieter than the western front. But going by recent developments, at Tawang in Arunachal Pradesh where there was a minor stand-off between Chinese and Indian troops, and in Barahoti in Uttarakhand, where the PLA reportedly tried to make some incursions, nothing can be taken for granted.

The trust deficit between the two countries has increased even though trade between the two sides is clocking astonishing numbers. The limits of the Boycott China campaign stand exposed. The challenge for India is to keep pushing China for results at the LAC and a broader resolution of the boundary question via talks, and equip the military better to stand guard at the LAC.

Krishna Kumar writes: Predatory activity apart, the injurious potential lurking in communication networks has greatly increased with children’s own participation in these networks.

During a recent discussion in the US Congress, it was frankly acknowledged that for the big social media companies, profit is a higher priority than children’s mental health. A whistleblower of Facebook, Frances Haugen, said that her former employer company is “operating in the shadows”. She also accused it of hurting children and harming democracy by promoting social divisions.

Haugen tried to reveal the technical depths of the problem that the young consumers of Facebook face. For instance, she tried to explain how the company entices its customers to linger on content, enabling advertisers to target more accurately, and so on. How far her audience grasped the complex details is hard to say, but they seemed to agree with her that the existing legal restraints on hi tech giants like Facebook will have to be tightened further. Such a hope has been entertained numerous times in the past.

As expected, Facebook’s public face, Mark Zuckerberg, quickly accused Haugen of drawing a “false picture”. Digital giants have habitually exuded full confidence in their ability to address any problem that parents and teachers might bring up on behalf of children. One among Haugen’s charges is the impact Facebook makes on its teenage clients’ self-image. This is also not a new charge. Interestingly, the damage it refers to has never been translated into compensatory amounts to which the victims should be entitled. Nor has an attempt been made to assess how much harder the teacher’s duty — to nurture children’s sanity and intellectual growth — has become as a result of their participation in social media.

The problem that systems of education across the world face is far wider. Maria Ressa, this year’s Nobel prize winner for peace, put it accurately in an interview she gave a year ago to the BBC. Listing the factors that led to the decline of liberal democracy in the Philippines, she mentioned the behaviour modification effects of social media and other offerings of the internet. She pointed out how manipulation of people’s minds is strategised to numb the capacity to distinguish between propagated narrative and reality.

Behaviour modification is an old theme in training courses in the field of education. I am not surprised when it is mentioned as one of the aims of education. Other ways of looking at education have gained some space, but the lure of behaviourism has not faded. It received a sudden booster during the corona pandemic when the entire system of education embraced online teaching and pushed children into web wilderness. Few among parents knew how to perform their protective role. Even as schools closed down, the global Sadar Bazaar of digital offerings had finally, fully opened for India’s children.

Two salient questions directly concern education. One is how children can be protected from inappropriate content. Different varieties of such content — ranging from hateful material to pornography — are not just freely available now, its providers focus on children because they believe, along with many others, that “catching them young” guarantees long-range benefits. The second question is to save children from the effects of addiction to the digital media. When he was serving as education secretary, the late Sudeep Banerjee blocked the “one laptop per child” scheme because he was sure it would turn children into morons. He was worried about the addictive effects of digital inducement at an early age. The situation now is far worse than he could ever have imagined, and the pandemic has exacerbated it by compelling children to learn online.

Tech giants and their academic support armies have invaded the terrain where the family and school once reigned. Together, these two old institutions strove to protect childhood from predatory threats. Today, when digital industries have successfully invaded both home and school, no one knows how to protect children from exposure to things they ought not to see and messages they must not receive. Apart from pornographic material, there is falsehood and hateful propaganda of different kinds. Haugen has alerted the world to the scale at which false facts, hoaxes and rumours circulate through social media and serve as sources of profit for the companies that control these media. Her whistleblowing revelations are corroborated by Facebook’s own claims of clean-up activity. In a recent edition of Global Community Standards Enforcement Report, Facebook stated that it had removed 6.3 million pieces of bullying and harassment, 6.4 million pieces of organised hate speech, and 2.5 million pieces of self-injury content. Similar clean-up measures were taken on the photo-sharing platform Instagram.

The West took a long time creating a template of protected childhood. Europe took almost two centuries to put in place the legal and institutional structures required to keep children safe from exploitation. The functioning of these structures depended on consensus between state and society, including industrial houses, over the vulnerability of childhood as a stage of human life. Despite the elaborate legal framework that now exists in Western countries and in India as well, it has not been easy to bring justice to children caught in social misfortunes of different kinds. Protecting children has become far harder in the digital era. Predatory activity apart, the injurious potential lurking in communication networks has greatly increased with children’s own participation in these networks. Haugen’s revelations point towards a reality the world has done its best to ignore since the advent of social media about two decades ago.

If Harold Innis were alive today. he would have added a chapter to his 1951 classic, The Bias of Communication. His study of global history had led him to the conclusion that culture is a function of modes of communication. Seen from his perspective, digital platforms subtly shape —and not merely transmit — the expression of human emotions and thoughts. Considering the vast scale of injurious hate-promoting content that the so-called “social” media are handling, it seems we are witnessing an incarnation of humanity. In this incarnation, grown-ups behave like urchins throwing stones at passing vehicles. Maria Ressa and Frances Haugen are correct in saying in their different ways that if this behaviour becomes profitable, it can’t be good for society and democracy.

Lekha Chakraborty writes: Confronted by multiple challenges, including inflationary pressures and an uneven economic recovery, the central bank has chosen to prioritise growth by keeping the repo rate unchanged.

In the recent Jackson Hole economic symposium and the FOMC (Federal Open Market Committee) meeting, US Fed Chair Jay Powell specified the likelihood of tightening US monetary policy by reducing the balance sheet of the Fed, and also a possible hike in the policy rate by early 2022. This has repercussions for the rest of the world, especially emerging economies like India. However, the recent meetings of the Monetary Policy Committee have revealed that the RBI has chosen not to be hawkish, given domestic growth concerns.

Pressure was mounting on the RBI to move away from its accommodative stance, not only due to the impending taper tantrum but also because commodity prices and energy prices are soaring globally. Central banks have treated inflationary pressures as “transitory”, attributing them to supply chain disruptions. The RBI is also concerned about inflationary pressures, though it did not join other central banks in raising interest rates. Any attempt to do so — to tackle a possible capital flight and spiralling inflation — can hurt the economic recovery. Therefore, the MPC unanimously decided to maintain the status quo.

But the RBI’s challenges go beyond the repo rate decision. As part of the economic stimulus, it had engaged in an emergency bond purchase programme to infuse liquidity into the economy. However, it has not announced anything specific about the liquidity normalisation procedure, except abstaining from announcing a further G-sec Acquisition Programme (G-Sec). Another decision to absorb excess liquidity was to tweak the monetary policy corridor — the space between the reverse repo rate and the upper bound of the overnight marginal lending facility. Tightening the corridor can reverse the “nudging” RBI engaged in by tweaking the reverse repo to help the pandemic-hit economy. However, there was no upwards revision in the reverse repo rate. The limited calibration was with regard to the cut-off yield of the variable rate reverse repo (VRRR), at 3.99 per cent now. The RBI has chosen to remain “accommodative” rather than moving towards a “neutral” stance.

Mounting foreign exchange reserves have increased the liquidity in the economy, and in turn, can increase high-powered money in the system. Operation Twist — the simultaneous buying (long term) and selling (short term) of bonds to postpone the refinancing risks — was another method to infuse liquidity, as a part of the monetary stimulus package to tackle the pandemic. However, there are now concerns about a delay in policy normalisation in financial markets. This is primarily because of the repercussions on the call money market with the overnight call money rates now being below the policy rate. Another concern is the impact of this liquidity on the possibility of fuelling bad credit.

The RBI is grappling with multiple challenges — global macroeconomic challenges, which can trigger a capital flight, inflationary pressures and an uneven economic recovery. In this policy dilemma, it has chosen to give priority to economic growth by keeping the rates status quo.

Pressure is also mounting to keep control on the fiscal deficit, which flared up to 9.5 per cent of GDP in the revised estimates for 2020-21. This is a tricky situation because any normalisation on the fiscal stimulus front is equally detrimental to the economy during a pandemic. When the efficacy of monetary policy, despite its heavy lifting, has been inconclusive, fiscal dominance is crucial. Steps towards controlling the fiscal deficit through expenditure compression can have negative repercussions on growth. North Block’s articulation that a high deficit during the pandemic can be substantiated through enhanced capital infrastructure spending is thus welcome.

To add to these policy uncertainties, the recent debates on “greening” the RBI have created controversies over the efficacy of the monetary policy reaction function to integrate climate change variables. The green bonds strategy can open up a political economy question that may limit the degree of freedom the RBI needs to maintain price and financial stability. Economists also suggest letting the greening of macro policy be “fiscal” in nature.

However, the assumption that climate change cannot affect financial stability has also been questioned by policymakers. Christine Lagarde of the European Central Bank, for instance, is vocal about greening the monetary policy. If these assertions are to be provided space, the operational independence of our central banks may need a relook beyond the narrow mandates of the monetary policy committee decisions.

Sabyasachi Majumdar, Girishkumar Kadam write: Strong political will is needed to ensure sustainable turnaround their finances.

State-owned distribution utilities (discoms) continue to be in fragile financial health. Their precarious financial position is due to the high level of aggregate technical and commercial (AT&C) losses, the levy of inadequate tariffs when compared to the cost of power supply, and insufficient subsidy support from state governments. Their overall debt burden, despite the implementation of the UDAY scheme, is estimated to increase to around Rs 6 lakh crore in the ongoing financial year. Moreover, their annual cash losses are estimated to be about Rs 45,000-50,000 crore (excluding UDAY grants and regulatory income). And considering the highly subsidised nature of power tariffs towards agriculture and certain sections of residential consumers, the overall subsidy dependence is likely to be roughly Rs 1.30 lakh crore this year at the all-India level.

In its budget 2021-22, the Union government had announced the launch of a “reforms-based and results-linked” scheme for the distribution sector with the objective of improving the financial health and operational efficiency of discoms. Subsequently, the Revamped Distribution Sector Scheme was notified in July with an overall outlay of Rs 3.03 lakh crore. This is inclusive of a budgetary grant/support of Rs 97,631 crore, spread over a five-year period. Under the scheme, AT&C losses are sought to be brought down to 12-15 per cent by 2025-26, from 21-22 per cent currently, while operational efficiencies of discoms are to be improved through smart metering and upgradation of the distribution infrastructure, including the segregation of agriculture feeders and strengthening the system.

The scheme has two parts — Part A with an outlay of Rs 3.02 lakh crore, pertains to the upgradation of the distribution infrastructure and metering related works, while Part B, with an outlay of Rs 1,430 crore, is for training and capacity building, besides other enabling and support activities. Upon fulfilment of the pre-qualifying criteria and achievement of the basic minimum benchmarks, evaluated on the basis of proposed action plans by the discoms, they will be given financial assistance. Discoms and their state governments will have to sign a tripartite agreement with the central government in order to avail benefits under the scheme.

The action plan to be submitted by the discoms will be divided into two parts. The first part will contain an analysis of the reasons/root cause for losses, the steps proposed for reducing losses, the gap between costs and revenues, and the time required for implementing the changes. An inter-ministerial monitoring committee will finalise the “Results Evaluation Framework” based on the agreed-upon action plan, incorporating the result parameters. For this, the base year has been set at 2019-20 and the path to be taken by the parameters that are to be monitored — AT&C losses, the ACS-ARR (average cost and revenue) gap, infrastructure upgradation, consumer service, hours of supply, and corporate governance — will be set up for the five-year period ending in 2025-26. Only those discoms that meet all the pre-qualifying criteria will be eligible for the release of funds. A loss-making discom will not be eligible unless it draws up plans to reduce its losses, approved by the state government and filed with the central government.

The second part of the action plan will comprise listing out the work plan for loss reduction and further strengthening of the distribution systems. The state/discom will be able to access funds for addressing infrastructure constraints in the distribution system. Priority will be given to work necessary for AT&C loss reduction.

As far as the agricultural sector is concerned, the use of solar power projects to supply electricity to these consumers through the agriculture feeder route is likely to result in savings. This is because of a combination of high tariff competitiveness offered by solar power, lower technical losses due to proximity to load centres, and the ability to meet demand during the day when sunlight is available.

A continuing area of concern affecting discom finances is the significant delay in the process of tariff determination in many states. As of now, only 19 out of 28 states have issued tariff orders for 2021-22, indicating sluggish progress. In fact, tariff orders have not been issued for the past two years in Rajasthan, Tamil Nadu, Telangana, Kerala and West Bengal. Further, there is upward pressure on the cost of power supply for distribution utilities, considering the dominant share (around 70 per cent) of coal in the fuel mix for energy generation, the strengthening of imported coal prices and the possibility of domestic coal price revisions by Coal India. As a consequence, a cost-reflective tariff determination process, coupled with the timely pass-through of power purchase costs, remains critical for the utilities.

On the whole, while the focus on improving the operational efficiency, and ensuring the financial sustainability of discoms is indeed welcome, timely implementation of the reforms is critical to achieving the milestones. In addition, the delicencing initiative proposed by the central government can effect significant changes in the distribution segment, facilitating competition and placing emphasis on the quality and reliability of power supply and consumer services. However, strong political will and support from state governments are needed to ensure movement on all these issues.

Ranjit Lal writes: Parks where animal sightings can be bought and where resorts and elevated highways disrupt the natural landscape may not have met his idea of conservation.

For over 40 years, I’ve lived next door to a historical cemetery in north Delhi, so, let’s put it this way: I have contacts with and sources in the netherworld. I was thus able to engage in an enlightening conversation with the spirit of the great Jim Corbett, on wide-ranging ecological issues — and particularly on what he thinks about the recent proposal to rename “his” park as the Ramganga National Park. Excerpts:

RL: This is a wonderful privilege, Mr Corbett: I’ve been reading your books since I was 14 years old and still have a copy of your Man-Eaters of Kumaon, which is now looking like it has indeed been mauled by a man-eater.

Corbett: Thank you.

RL: Mr Corbett, you left India in 1947, your detractors say, fled — because you didn’t believe we Indians could manage without you Brits. But you’ll have to admit we’ve come a long way since then…

Corbett: You know, I may be buried in East Africa but I left my heart behind in India.

RL: Mr Corbett, I last visited your park several years ago and was stunned by what I saw. Such progress!

Corbett: What do you mean?

RL: I mean when you drive along the Kosi River, you have all these glittering resorts, with jacuzzis, swimming pools, spas and gyms, cheek-by-jowl on the river-side of the road, belting out bhangra rap at jackhammer decibels through the night. There are custom-designed weddings where the bride and groom may arrive by helicopter, baraats of 1,000 drunks roaring up and down the road running over chital… And, on the other side of the road, you have the brooding, glowering jungle, dark and primitive. The diversity of India, sir!

Corbett: Ah yes, I’d heard about this. In my time it was just a simple beautiful landscape, which I tried to describe in my books.

RL: There was no tourism in your time either. Now it’s all organised beautifully. You pay and it’s delivered. Whatever you want: tiger, elephant, sambar, sighting almost guaranteed! The guards patrol the jungles, the ridges and valleys and report any sighting and within minutes, like dung beetles homing in on an elephant patty, Gypsies crammed with chattering, excited tourists land up begging for selfies with the tiger. Of course, precautions are taken and they are not allowed to put a foot out of the vehicle, and helipads may be built if VIPs wish to visit. Thousands of tourists throng Corbett every year and getting a booking to stay inside is virtually impossible.

Corbett: What? So how do people get a feel of the wild if they can’t walk in the jungle?

RL: Oh sir, there’s the Discovery Channel and National Geographic et al, all of which show footage of nature red in tooth and claw. You know with programmes called “Animal Fight Club”…? You get the picture…

Corbett: Uh…I think. What is the attitude of villagers towards the tiger these days? In my time both usually left each other alone. I think I wrote about how village women while collecting fodder would often see a tiger on the jungle path ahead and just wait for it to get across before going on their way. Even when the tiger would take one of their cattle they’d say “that’s all right…the animal has to eat too.” [He smiles] Though they did appreciate whatever compensation they could get. They were terrified of the man-eaters and so grateful when I took them down, poor beasts.

RL: These days, sir, everyone is in much more of a hurry. So, to encourage the tiger to cross, they might now shout and throw stones at it. Cow slaughter is forbidden, though tigers usually ignore this rule. There are even suggestions that we should try and turn tigers into vegans.

Corbett: Oh, that wouldn’t work: Tigers keep herbivore numbers healthy, otherwise they would consume all the foliage and kill the forests, without which we’d be left without air or water. What’s the situation with man-eaters?

RL: They are either lynched or, if trapped, get life imprisonment in zoos where people can get their cheap thrills by gaping and jeering at them.

Corbett [shudders]: What a terrible punishment.

RL: Ah sir, but these are not gentlemen tigers — these are rogues. They’ve either been shot at or harassed beyond belief or got into a tangle with a porcupine and have suppurating injuries, which is why they turned man-eater — as you yourself have explained.

Corbett: Do you now have a similar punishment for people who commit these sorts of “crimes”?

RL: No sir; usually only for those who don’t. And you’ll be happy to hear the kind of plans that are being thought of for the future: Expressways and elevated highways running through the park so people can zip through in no time, and watch wildlife through the sun-roofs of their SUVs… It appears that the ultimate goal is to turn our national parks into something akin to Singapore’s famous “night safari”.

Corbett: God help us!

RL: Sir, the park which you helped create was first called the Hailey National Park, then the Ramganga National Park and, finally, Corbett in honour of your good self. It was where our famous Project Tiger took off from! Now they want to change the name back to the Ramganga National Park: Your take on this? Do you feel insulted?

Corbett: [Heaves a huge sigh of relief, a look of hope in his eyes].They have my blessings! I would never rest in peace knowing that a park of the kind you have just described is associated with my name.

RL: Thank you, sir!

Aakash Joshi writes: Fears about algorithms designed for addiction, advances in AI are grounded in recent revelations about corporate greed and government surveillance.

On the face of it, there is little that connects Joseph Marie Jacquard, a 16th-century French weaver and merchant, a documentary about Anthony Bourdain, the late chef, writer and TV personality, and whistleblower Frances Haugen’s revelations about the degree to which Facebook is aware of, and causes, deep social and political harm. But it was Jacquard’s success that led to Bourdain being resurrected. Coupled with what we now know about Facebook and government encroachment on individual rights, this act of transcendent necromancy should scare us all.

Haugen’s revelations underline three basic points. First, those running social media are not ill-intentioned per se. But their moral ambivalence towards the consequences of their products and the agnosticism that is built into the design of the algorithms has made it so that they may as well be. Take, for instance, the effect of Instagram on the mental health of adolescent girls, or the role WhatsApp and Facebook have played in promoting ethnic violence in places as diverse as Myanmar, parts of Africa and India. Haugen has provided documents that show that the corporation that runs all three apps was well aware of these consequences — and yet, it did little to stop them.

Second, there is no “good” way, no market-based solution that offers a plausible way out. The apps are so deeply intertwined with how we live and work (just look at the crippling effect a seven-hour shutdown of all of Facebook’s apps had on October 5) that a competitor is likely to fill in the space vacated by any one company.

Finally, it is naive to believe in any substantial form of self-regulation. Simply put, social media’s entire architecture is based on maximising screen time and the data so collected. What the algorithm does is find what will keep people hooked the most, and for the longest — the actual content doesn’t matter. Expecting social media giants to regulate the very thing that their profits are based on is like asking drug dealers to prioritise rehab clinics.

If self-regulation is out, is government regulation the answer? Unfortunately, the actions of even democratically-elected governments often inspire little confidence. Take just two recent examples — the Pegasus snooping scandal and the Arsenal Consulting findings. From both, it seems clear that for many governments, including ours, the use of technology to breach individual rights is not incidental to a larger goal – as in the case of social media companies — but an intrinsic part of how they function.

Forget the fact that the Government of India appears to be the only national government that has not been shaken by the Pegasus scandal. What is more significant is that governments can now deploy “zero-click” spyware that can easily bypass security mechanisms. And that such capabilities have been deployed against journalists, political friends and opponents, defence personnel, businessmen — citizens with an inalienable right to privacy and dignity. As Subhasis Banerjee wrote (‘Guardrails of privacy’, IE, July 27): “… what if a malware injection and surveillance attempt as sophisticated as Pegasus altogether bypasses the data protection architecture and regulatory oversight?… Pegasus was apparently also designed to self-destruct on detection attempts, though, according to the Amnesty report, it did not entirely succeed and left traces. While one always theoretically understood the possibilities, that such James Bond-like tools actually exist and are used by governments is certainly an eye-opener.”

Unfortunately, the Pegasus scandal is only the tip of the iceberg.

In July 2021, a New York Times documentary, Roadrunner: A film about Anthony Bourdain, opened to near-universal critical acclaim. But director Morgan Neville’s revelation that the film has snippets of dialogue in Bourdain’s voice, created using AI after he passed away, has made many uncomfortable. In essence, it showed us how close we are to raising the dead: Between voice cloning technology, advanced robotics that is on the verge of creating human-like androids and the sheer amount of our personalities that has been poured into sites and apps, it will soon be possible to create a simulacrum of deceased loved ones. But fears about how leaps in technology can fundamentally change the human condition are not merely about esoteric life-and-death questions.

Imagine spyware as sophisticated as Pegasus that can escape detection, combined with the ability to create authentic voice and facial features. The dangers flagged by the Arsenal Consulting revelations — that evidence was likely planted on the computers of academics, lawyers and activists in the Bhima Koregaon case — become all the more frightening. What if a doctored video is used to jail activists? Or to establish the chanting of “anti-national”, “seditious” slogans?

Given that governments have at least as much interest in maintaining power as corporations do in making profits, they can hardly be expected to be impartial arbiters of the limits of technology.

Perhaps there really are no solutions to the challenges of the internet age. The apple has been eaten and the sin is so systemic that there’s nothing to be done. Or, maybe, the response to the power of software lies in the first battles against it.

In 1804, Joseph Marie Jacquard invented the Jacquard Loom, which simplified and, to a degree, automated the weaving of complex fabrics. It was arguably the first software ever created, the progenitor of Facebook, Pegasus and voice-recreation AI. While those in power at the time – profit-makers and politicians – welcomed the Loom, others saw it as evil, as taking away jobs and agency. These objectors threw their wooden shoes (“sabots”, in French) at the infernal machine. From the sabots came the first saboteurs and acts of sabotage. But these were also acts of assertion against a world changing — at least for them — for the worse.

Today, it is impossible to throw a shoe at the ephemeral global network. But perhaps, because of its ability to undermine democracy, agency, mental health, privacy and individuality, we need saboteurs more than ever.

Two developments in the last 72 hours again highlight the strategic-security challenges India faces along its northern border. On Monday, five army personnel – including a junior commissioned officer – were killed in a gunfight with terrorists in Poonch district. This marks the highest number of casualties suffered by the armed forces in a single encounter in Jammu & Kashmir this year. Coming on the heels of the targeted killings of civilians, the latest incident shows that India needs to be prepared for both conventional and unconventional terror tactics.

Meanwhile, the 13th round of top-level military talks to resolve the India-China standoff along the LAC failed to achieve any momentum with both sides hardening their respective positions. This means the Chinese are unwilling to go beyond the partial disengagement achieved at some friction points earlier this year. From a strategic point of view, the two simultaneous challenges stretch India’s security forces. And given that Pakistan and China have developed an all-weather relationship – strengthened further by the recent US pullout from Afghanistan – the possibility of Islamabad and Beijing tactically collaborating to hem in New Delhi cannot be ruled out.

That said, it must also be clear that the two challenges are operationally different. With Pakistan what works is a solid defensive strategy focussed on preventing infiltration, neutralising terror handlers and de-radicalising local youths, while keeping the option of limited cross-LoC strikes on the table. True, Taliban’s return to power in Afghanistan may have emboldened anti-India Pakistani terror groups. But their masterminds in ISI wouldn’t want to undo the ceasefire with India which would force the Pakistani army to relocate assets from its troublesome Afghan border to the LoC.

Therefore, a sensible strategy for India would be to beef up the basics. Improving counter-terror intelligence and physical assets like the LoC fencing – which is annually damaged due to heavy snowfall and suffers bureaucratic delays in requisitioning replacement parts and generator fuel – is the way to go. On China, however, India needs to be resolute and patient. Given the current Chinese government’s nationalist turn and with the Chinese Communist Party’s 20th congress next year, Beijing is unlikely to concede and lose face at the LAC. Here India should continue to work with allies like the US and Quad platform to mount pressure on China, while looking to press the advantage in tactically strong positions – like the Kailash Range – along the LAC. The Sumdorong Chu crisis with China took nine years to resolve. India should be similarly prepared this time.

Quality of a democracy depends on a lot more than the right to exercise franchise. The Supreme Court’s interpretation of the Constitution has placed the people’s right to information squarely within the ambit of fundamental rights, or Article 19(1)(a). It’s in this backdrop that the enactment of Right to Information in 2005 was hailed as a milestone in strengthening democracy by giving citizens a tool to enforce accountability, particularly of public expenditure. Over its journey of 16 years, however, RTI’s potential has been diluted by insincerity in its implementation.

The latest iteration of citizens’ group Satark Nagrik Sangathan’s annual publication on the state of RTI implementation presents a bleak picture. RTI is overseen by information commissions, both of GoI’s and states’. Cutting across party lines, RTI’s potential is being diluted by delays in appointing both chief information commissioners and information commissioners to relevant bodies. Consequently, there’s a build-up of outstanding cases, which hugely extends the timeline to dispose of them. If this situation persists, it will all but kill RTI even while it remains on the statute books. In fact, SC in a February 2019 judgment warned against this possibility.

Of the 29 commissions studied in the report, three were found to be completely defunct. An example of two states indicates how RTI is being rendered toothless. UP’s commission did not have a head for a full year, while Rajasthan did not appoint one for two years. In Odisha, the disposal of a case, based on the current trend, will take almost seven years. In all, there was a backlog of 2.55 lakh cases on June 30, an increase of almost 11,000 since the year’s start. Maharashtra had the largest number of outstanding cases at 74,240. Indian democracy deserves better. A tool that empowers citizens cannot be allowed to be undermined.

Less than a month after Delhi police busted a terror module backed by Pakistan’s Inter-Service Intelligence, which was reportedly planning to set off bombs in various parts of the country during the festival season, its special cell has arrested a terrorist of Pakistani nationality. Both cases have seen multi-state operations and importantly this is in the backdrop of the rise of targeted killings of minorities in Kashmir. Security forces over there also experienced their deadliest incident this year, with at least five army personnel killed in gun battles with militants yesterday.

Notwithstanding the decline in big-ticket terror attacks, these are signs of Pakistan-backed terror build-up that need to be countered by security agencies with renewed alertness.

Read also: J&K encounter: 3 from Punjab, 1 each from UP, Kerala martyred

The terrorists’ underlying logic as always is to weaken the fabric of society via weakening faith in the state. In this regard, while the security solution is critical, so is societal cohesion. Religious polarisation took a terrible toll on the country through the turn of the nineties, from Punjab to Kashmir. Calming those conflicts took sensible politics and people’s participation. That lesson of history is very important.

As the planet warms, the politics heats up faster. Some have labelled the imminent COP-26 climate negotiations talks as the “last chance” to stabilise global temperature rise. But expectations from COP-26 depend on who you ask. Cut through the clutter and one finds two competing narratives.

One says that the only way to save the planet is to raise long-term climate ambition. The second says the only way to save the planet is to deliver on existing commitments and providing resources to do so. For successful negotiations, these positions must be bridged.

The carbon equation points to a very limited carbon budget. Applied to the planet as a whole, it does not say why the budget is limited nor introduces equity into who gets what share.

There is also a trust equation. Credibility and reliability of commitments are coloured by past actions and inactions. Trust is inversely proportional to self-orientation. The more developed countries focus only on self-interest, the less developing countries will trust promises for the future.

If India played good cop, what should it say? India is a climate leader that delivers. With 38.5% of non-fossil fuel electricity generation capacity already installed, India is well on track to reaching the 40% target it declared in its Nationally Determined Contribution. Against its emission intensity of GDP pledge of 33-35% reduction by 2030 against 2005 levels, it has already reduced by 24%.

India can raise the game. It tabled the target of 450 GW of renewables by 2030 via an Energy Compact submitted to the United Nations High-Level Dialogue on Energy last month, signalling a double leapfrog: connecting nearly all households to electricity while shifting rapidly to clean power. The new National Hydrogen Energy Mission, with focus on lowering costs of green hydrogen, can significantly support decarbonisation of heavy industry and long-distance transport.

Indian industry can showcase its plans. National Thermal Power Corporation Ltd., alone, plans to install more than 50 GW of renewables by 2030. ITC Ltd. wants 50% share of renewable energy in its energy mix by 2030. Cement companies, such as JK, JSW and Ultratech, are pursuing clean energy share of 30-75% within the decade.

India can consider setting a net-zero target year (not before 2070) bolstered by short-term sectoral pathways — making these commitments contingent on technological advances and capital availability. Its actions will still be more progressive compared to the largest emitters since India’s cumulative emissions (1900-2100) would be lower than China’s, the United States’ or the European Union’s.

As a highly climate-vulnerable country, India must build resilience against climate shocks. It has created the Coalition for Disaster Resilient Infrastructure. It should focus on deepening local administrative capacity to not only save lives but protect livelihoods from increasing climate risks.

Playing nice is not enough. As bad cop, India should point out the hypocrisy in how the climate narrative is being shaped. Since 2008, rich countries emitted nine years’ worth of India’s emissions over and above what they had committed to. Yet, the narrative has magically shifted to evaluating what countries are promising for the future rather than what they delivered in the past. Every year of inaction from developed countries took away carbon space from developing ones. Such greenwash is unjust and inequitable.

The direction COP-26 takes will hinge on getting the basics right. Here is my wishlist for how COP-26 could be good for the planet and just for majority of the world’s people.

One, a clearly stated aspiration from developed countries that they will aim to reach net-zero emissions well before 2050 and strive for net-negative emissions by 2050.

Two, a pathway to $100 billion “as a floor, not a ceiling” with a ratcheting mechanism to raise public finance contributions.

Three, a deal on financial de-risking, to attract at least $1 trillion of private institutional capital into clean energy infrastructure in developing countries by 2030.

Four, a compensation fund to clear the backlog of 3.91 billion unissued or unsold Certified Emission Reduction credits under the Clean Development Mechanism. This would resolve a negotiation logjam and enable a market mechanism under Article 6.4 of the Paris Agreement.

Five, a Global Resilience Reserve Fund, capitalised by an allocation of the IMF’s Special Drawing Rights, to create an insurance safety net against climate shocks.

Six, technology platforms to co-develop critical climate-friendly technologies (greenhouse gas removal; a Global Green Hydrogen Alliance), with pooled resources and joint ownership of intellectual property.

Seven, a multilateral and multi-stakeholder platform to drive large-scale adoption of productive uses of clean energy and stimulate jobs and growth in rural economies globally — bringing the energy transition closer to people.

Rather than wordsmithing language only negotiators understand, their political masters must send a different memo: Invest in the building blocks of collective action, namely ambition, action, financial contributions, technology collaborations, insurance cushions, and development orientation. If the trust equation is undermined, there is little hope that the integrity of the carbon equation will be maintained.

Arunabha Ghosh is CEO, Council on Energy, Environment and Water

Unprecedented. Unpredictable. A “perfect storm” of high demand, high global prices, and extended monsoons. All of these are common descriptors of how India came to have just four days of coal supplies left at power plants. These are all convenient but incomplete explanations. More than plain bad luck coming together in a perfect storm or any single issue, there was a wide gap in planning, coordination, and risk-taking. This problem also didn’t happen overnight or even in a month or two – it was many months in the making. Until we recognise these issues, this could happen again, and more so as India embarks on a high renewable energy future where uncertainty grows and planning becomes even more complex.

What happened?

Globally high prices?

It turns out India’s power plants don’t import that much coal, at least not most of them which are suffering (a few coastal plants dominate imports).

Huge demand for power?

It’s false to blame “unprecedented power demand”, 15-20% higher than the previous year, since last year was an outlier. This year’s coal power output during August was 10% lower than in April.

Simple arithmetic will show that power plants consumed more coal than they received, but given that generation wasn’t exceptionally high, does this mean the problem was supply?

Not really.

The real issue was lack of stockpiles. Supply varies both randomly and over the year, and power plants are meant to maintain a local stockpile. Coal India Limited (CIL) fuel supply contracts vary by each quarter of the calendar year, with the rainy season (third quarter) only getting 22% of the Annual Contracted Quantity (ACQ). Before and after this, each quarter gets 25%, but the January-March quarter is meant to be given 28%, partly in anticipation of the upcoming summer demand. Power plants failed to draw this share, for a variety of reasons.

During Covid (FY21), coal was the swing producer, and lower power demand was borne almost entirely by lower coal power generation. This led to “record stockpiles” per newspaper reports, to the extent that by April, there were stories expressing concern whether this would put a dent in plans for coal block auctions and even the need for private sector coal mining. What these reports failed to mention was that while total stockpiles may have been very high, most of this was with the miner, Coal India Ltd (CIL). Stockpiles at power plants fell over FY21 by half, to about 30 MT.

Even though this fall meant power plants allowed their stockpiles fall below their recommended levels, no one worried as things stayed stable for some months. The real problem wasn’t publicised till the end of September, when we stood at an average of four days supply, and alarm bells ensued. We panicked when coal stocks at power plants fell from seven days to four days from the end of August to the end of September. But no one did enough when in the prior month stocks fell by double, from 13 days to seven days.

Plants weren’t buying enough coal because of many complex reasons. They were (and remain) cash-strapped. The chain is weak as consumers delay payments to discoms (electricity distribution companies) who delay payments to power plants. With high uncertainty over demand, it became temporarily “wise” to use up onsite stockpiles over FY21. The narrative was one of surplus, not just of coal but of power plant capacity, and an individual plant always believed, that as a nation, someone else would always fill in. States were anyway wary of stocking up coal at expensive plants that rarely made it into the merit order dispatch, more so in conditions of uncertainty. But many individuals thinking on the same lines leads to aggregate problems. If Google Maps offers us an alternative side road as it’s empty but everyone sees that, it won’t remain empty for long.

Power plants changed gears and started asking for more coal precisely at a time when CIL was struggling to increase output. The extended monsoon was severe and many mines were flooded. Stockpiles are meant to handle such swings, but we didn’t have enough.

A small saving grace has been Indian railways, the main means of long-distance transport. Because passenger traffic is down, coal delivery currently takes half the time it normally did in the past. That still doesn’t make increasing delivery easy. Coal is a lumpy commodity, and not very liquid (no pun intended). A single large power plant might require two full trainloads (rakes) of coal every day. We can’t just increase deliveries by 10% – we have to add a full rake.

In a future piece, I will discuss what this means going forward, and what we need to do to make sure this doesn’t happen again. But one urgent issue I will flag right now is that we don’t have a proper system to get consumers to reduce their demand, which can be done much faster than supply can increase. Voluntary reductions might go a long way towards helping reduce or even avoid a crisis. These include steps such as aggressive control, lowering thermostats and colder/shorter bathing, leave alone actions by bulk consumers. Let’s not underestimate the potential of this– we saw huge reductions during the “nine minutes lights out” event last April.

If we don’t voluntarily do something about it, the alternative is a return to involuntary load control, or load-shedding. That’s already started in pockets. With coordination, we can lower demand at the peak, which will help even more. Will voluntary actions be enough? No one knows, and it doesn’t substitute for more coal delivery, but we should certainly try.

Rahul Tongia is senior fellow with the Centre for Social and Economic Progress

Decades of conditioning from using petrol and diesel vehicles have shaped our refuelling behaviour — largely driving till the tank is almost empty, and filling up at a petrol station.

Today, with advances in battery technology, we are beginning the transition to electric vehicles (EVs). Today, the cost of electricity to drive an EV is about a tenth of the cost of petrol for a similar vehicle. But talk of fast-chargers, range anxiety and other unknowns have served to needlessly confuse the public. To garner the environmental, economic and strategic benefits of this opportunity, we have to change our refuelling behaviour patterns. There is a multi-layered approach to EV refuelling or charging the battery. They are home plug-points, public charge-points, and public fast-chargers.

For the moment, let us confine ourselves to electric two- and three- wheelers and cars. Intra-city driving is the dominant use today. We typically drive around 10-40km/day. Hence, there is no need to go to a petrol pump daily. Similarly, most EVs will not require “empty to full” charging every day. Look at how we charge mobile phones. We generally do this overnight and sometimes when they are not in use during the day: we don’t go to a shop. We do not normally wait for the battery to empty.

EV charging will be similar to mobile charging, but with more wheels, bigger batteries and chargers. In countries leading the EV transition, the battery is usually filled up overnight, using home plug points. This is the first layer of the charging infrastructure, and is already in use in India.

Inexpensive public charge-points form the next layer of the charging infrastructure. Since many flats in India do not have designated parking for vehicles, a number of public charge-points, amounting to 25-50% of the number of EVs must be set up. Facilities that already have designated parking such as societies, offices, bazaars, educational institutions and shopping malls are suitable locations. Public charge-points can be used for overnight charging and for a fill-up during the day. These are adequate for two- and three-wheeler EVs for intra-city needs.

Occasionally, public fast-chargers will be used to provide a quick fill-up, address range anxiety and meet the requirements of longer trips. A smaller number of these are needed as the third layer.

In India, home plug-points and public charge-points can supply upto 3.3 units/hour to EVs, or range per hour of charging of up to 20kms for cars and 100kms for two-wheelers. Both utilise chargers within the EV. Public fast-chargers are 7.5 to 15 times faster than charge-points. However, electricity supplied by fast-chargers will be more expensive per unit than that from charge-points. This is because the higher capital cost of fast-chargers must be recovered through the tariff or subsidies.

At present, ultra-fast-chargers are rare in India. Electricity from ultra-fast-chargers will be even more expensive. Home charging will be the least expensive, since it has little to no capital requirements. Swappable battery infrastructure has recently been announced for two-wheelers but this will likely be confined to high density areas.

Recently, a popular electric car was driven from Delhi into the mountains of Himachal. The advertised range for this car with full battery is around 300 km. It required five hours, and almost 80% of full battery, to travel 120 km from Chandigarh towards Shimla. The range was reduced since the car had to climb 1,500 metres. Therefore, inter-city car travel must be carefully planned: EVs can be competitive with petrol vehicles in the plains, but one must slow down in the hills to conserve range. Such ventures are of great benefit in raising public awareness.

Intra-city travel should be our primary focus, until sufficient range is available in EVs. That will happen in three to five years. Today EV range is sufficient for intra-city use, and speeds are competitive with petrol vehicles in the hills and plains. Meanwhile, charging infrastructure should continue to be built with an emphasis on home plug-points, public charge-points and strategically placed public fast-chargers.

Rajan Kapur is senior vice-president, IEEE Smart Village, a humanitarian seed fund and incubator

Surender Mohan, chairman, Rise Up Foundation Mandi; Bharat Singh Rajpurohit, dean, Infra and Services, IIT Mandi; and Bharti Ramola, member, Integrated Mountain Initiative, gave inputs

We are nearing two years of the first reported cases of Covid-19 to come out of China. It is natural to wonder about the future trajectory of the pandemic. As I wrote in COVID-19: Separating Fact from Fiction, the pandemic will indeed end. All pandemics end.

The World Health Organization declared the pandemic in March 2020. And it will be the organisation that declares when the pandemic officially ends. But the end of pandemic will not mean that Sars-CoV-2 will disappear. There are simply too many people infected in too many countries, too many rapidly emerging variants with a high degree of infectiousness, and too many animals which can act as reservoirs for eradication to be viable outcome.

The pandemic will not end everywhere all at once. What the world can expect is a degree of endemicity, in which there will be localised outbreaks in various parts of the world. And there may be spikes exacerbated by seasonal changes and behaviour.

There are many factors that determine when and how the pandemic ends, but I would put them into two categories — viral evolution and immunity. Our clearest path out of the pandemic remains mass vaccination, just as it was at the start of the pandemic. But the infectiousness of variants that have arisen in the past year has changed the equation — nearly everyone will need to be infected or vaccinated for this crisis to be behind us.

A year ago, most virologists did not predict the rapid emergence of variants of Sars-CoV-2. Right now, of the variants we know, the Delta variant (which was first detected in India) spreads most rapidly. Although other variants are emerging, Delta is still the most problematic because it replicates much better than the ancestral Wuhan lineage.

Is Delta as bad is it is going to get? In India, after the devastating wave that occurred from March through June, restrictions were also lifted. When the United Kingdom loosened restrictions in the midst of rising Delta infections in July, many public health officials criticised the decision; the subsequent explosion in infections that they predicted has not happened. Predictive models, charts, as well as the increased pace of vaccinations are cause for cautious optimism. China has vaccinated a billion people. Although India trails in the percentage of population fully vaccinated, it is also approaching a billion doses administered.

That said, new variants will emerge, and they may supplant Delta in the future. Where and when these variants will emerge is much harder to predict. We know that immunosuppressed individuals who received antibody therapy had persistent infections that lasted for months. In these people, viral lineages acquired many mutations and became variants. But variants can also emerge over time as a result of rapid spread through many people instead of in one person.

Vaccine inequity has been a problem in 2021. Parts of the world will still be unvaccinated at the end of 2022. Variants can emerge in any part of the world where the virus is spreading. As more people are vaccinated, there will be selection pressure on variants to escape from vaccine-induced immunity.

Which brings me to the second set of factors that will determine how quickly the pandemic ends — immunity against emerging variants. As a substantial portion of the population is vaccinated or become immune post-infection, peaks of successive waves of infection may subside.

But the speed by which children are vaccinated will remain a factor in transmissions in many countries. Older children have fared relatively well compared to other populations with respect to Covid-19 outcomes. However, millions of babies are born each year who are immunologically naïve. Antibodies from mothers who are vaccinated or have suffered infections may offer some protection.

The robustness of immunity after vaccination also matters. Populations that received both vaccine doses earlier this year are losing the ability to prevent transmissions caused by variants. With waning immunity and variants that are mismatched to existing vaccines, vulnerable populations will need booster shots to prevent severe outcomes. Here, a comparison of Covid-19 vaccines can be made to flu vaccines; annual flu shots protect well against severe disease, but not against infection from all circulating strains.

What do we care about when we talk about the pandemic? Infections and transmissions are important because they allow us to determine the parameters of the epidemic curve. The severity of illness is important since it determines the burden on hospitals and health care providers. The mental and physiological effects of post-Covid (also known as Long Covid) are important. But even now, the death toll is a reminder that we are still in a pandemic. Conversely, as the death toll declines and remains low, parts of the world will approach normalcy in a phased manner.

New drugs such as molnupiravir, which Merck claims reduces hospitalisation and death by 50%, are heading towards approval. Diagnostic tests are now widely available. Masks, ventilation, and air-filtration devices have become commonplace. But getting vaccinated is still the best anti-Covid measure. Despite some breakthrough infections and declining antibody amounts, approved Covid-19 vaccines have held up well in preventing severe disease and death.

There’s more to immunity than antibodies. And vaccines provide excellent cellular immunity to all known variants.

Many scientists think that emerging variants of Sars-CoV-2 will cause asymptomatic or mild illness in most people who have prior immunity (either due to infection or vaccination). Four human coronaviruses that are endemic to humans cause mild illness in most people. That is certainly the ideal scenario for Sars-CoV-2 endemicity.

There are historical reminders from earlier pandemics too. The H1N1 pandemic over a century ago was caused by a different respiratory virus. There is a misconception that the H1N1 influenza strain of 1918 disappeared in 1919 when the pandemic ended. It didn’t. As Jeffrey Taubenberger and David Morens noted in an article entitled “1918 Influenza: the Mother of All Pandemics”, most of the influenza cases (both seasonal and pandemic) that occurred in the past century were caused by descendants of the 1918 virus.

Nearly two years into the outbreak, there are still uncertainties that preclude putting a timeline on the end of the pandemic. But we know what remains to be done and what we should look out for. We will learn to live with Sars-CoV-2 variants in a post-pandemic world.

Anirban Mahapatra, a microbiologist by training, is the author of COVID-19: Separating Fact From Fiction

On Tuesday, the Samajwadi Party (SP) kicked off its campaign for the 2022 assembly polls in Uttar Pradesh with a “Vijay Yatra” from Kanpur; this yatra will, intermittently, continue till the elections and traverse the state. As is the norm with political campaigns, since parties believe that projecting the inevitability of their victory and the defeat of their opponent is essential to creating a “hawa” (broadly referring to a political climate in their favour), SP’s leader and former chief minister Akhilesh Yadav said that Yogi Adityanath would be swept away in 2022. But Mr Yadav knows that translating rhetoric into reality will be his biggest political test so far. In 2012, he rode the bicycle (SP’s symbol) as a fresh face, and leveraged the anti-incumbency against Mayawati’s government; but since then, in each election — the 2014 and 2019 Lok Sabha polls, and the 2017 assembly polls — the SP, under Mr Yadav, has faced a rout.

It has faced a rout simply because the Bharatiya Janata Party (BJP) has overturned the formula that helped Mandal parties across the Hindu heartland ride to power. Be it the SP in UP or Rashtriya Janata Dal in Bihar, the formula was rather simple — pick a dominant backward caste (Yadavs) and promise them political power; ally with Muslims and promise them security; pick influential local political entrepreneurs as candidates who brought wealth and their own caste votes, and the election was sealed. The BJP has effected an electoral revolution by creating a larger sense of Hindu solidarity that spans castes, but doing so through careful multi-caste alliances. So it united upper castes (but with an obvious tilt towards Thakurs) and mobilised non-dominant backward and Dalits in terms of social alliances, stoked the politics of distrust against Muslims, delivered on provision of private goods on a mass scale (houses, gas, toilets), banked on the yearning for strong leadership, exemplified by Narendra Modi and, in UP’s case, Mr Adityanath, and created an organisational machine.

To win, Mr Yadav has to beat this formidable political machine. The SP, recognising that Yadavs and Muslims will anyway vote for the party, is now making a conscious attempt to reach out to other backward communities; its alliance with the Rashtriya Lok Dal in west UP will help in tapping the farm discontent against the BJP; and Mr Yadav appears to have finally hit the road. But as the last three elections have shown, underestimating the BJP will be a costly mistake.

Durga Puja is celebrated across India in various forms, but there is no Pujo like the one marked in West Bengal, home to perhaps the world’s largest public arts carnival during the festive season. With a dip in Covid-19 cases and positive market sentiment, Bengal’s economy is hoping to make a strong comeback, riding on the ten-day festival that is as much a cultural marker as a religious one. A recently released British Council report, Mapping the Creative Economy around Durga Puja 2019, pegged the total economic worth of the creative industries around the festival (pre-pandemic) at an estimated 32,377 crore annually, which is 2.58% of Bengal’s GSDP. The study evaluated 10 creative industries (for example, installation, art and decoration, idol-making, lighting and illumination, literature and publishing, and others) that drive Durga Puja and provide employment and income to artists and artisans labourers. The report estimated at that at least 36,000 community pujas are held across the state.

What sets Durga Puja apart from many other similar large-format festivals across the country, such as Diwali in the North, Pongal in the South, Ganesh Puja in the West, and Bihu in the Northeast, is not just its economic impact, but its unique theme pandals (something seen to a much lesser scale in the golus or kolus of Tamil Nadu and Karnataka where dolls are displayed on the nine days of Navaratri). This year, in Bengal, many socio-economic and environment-related themes have been on display: From the nationwide farm protests to Lakhimpur Kheri to demonstrations against the National Register of Citizens to Cyclone Yaas to “Khela Hobe”, pandals capture almost all pressing issues of the day. Theme pujas are not restricted just to Kolkata; they are also gaining a foothold in the rural areas. Other than, of course, these theme pandals being huge crowd pullers (the competition among clubs is intense) and works of art, these pandals are also an attempt to deliver a message that has relevance beyond the pujas.