Editorial - 11-10-2021

இந்தியா எதிர்கொள்ளும் எத்தனையோ பிரச்னைகளில் முக்கியமான ஒன்று மருத்துவக் கழிவுகள். இந்தியாவின் எந்தவொரு பெருநகரத்துக்குப் போனாலும் மருத்துவமனைகளின் அருகே தூக்கியெறியப்பட்ட மருத்துவக் கழிவுகளை பார்க்க முடிகிறது. பிபிஇ எனப்படும் பாதுகாப்பு உடைகள், ஊசி மூலம் மருந்து செலுத்தும் சிரிஞ்சுகள், கையுறைகள், முகக் கவசங்கள், பயன்படுத்தப்படாத, வீணான, காலாவதியான மருந்துகள், பஞ்சு, பேண்டேஜ்கள் என்று மருத்துவக் கழிவுகளால் குப்பைத் தொட்டிகள் எல்லா நகரங்களிலும் நிரம்பி வழிகின்றன. அவற்றை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நகராட்சி, உள்ளாட்சி அமைப்புகள் திணறுகின்றன.

 சென்னையில் மட்டுமல்லாமல், புதுதில்லி, கொல்கத்தா, மும்பை, பெங்களூரு என்று எல்லா பெருநகரங்களிலும் குடியிருப்புகளில் வசிப்பவர்கள் பொதுவெளியில் குவிந்து கிடக்கும் மருத்துவக் கழிவுகளால் பீதியடைந்திருக்கின்றனர். சிறுநகரங்களும் இதற்கு விலக்கல்ல. பொது நல ஆர்வலர்கள் இதுகுறித்து கடுமையான விமர்சனங்களை எழுப்பியும்கூட பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண முடியாமல் உள்ளாட்சி, நகராட்சி அமைப்புகள் திணறுவதில் வியப்பில்லை.

 சாதாரணமாகவே மருத்துவக் கழிவுகள் மிகப்பெரிய பிரச்னையாக இருந்து வந்திருக்கிறது. மருத்துவமனைகளைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளின் சுகாதார சீர்கேட்டுக்கு அவை காரணமாக இருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை. கடந்த பத்தாண்டுகளாக ஏற்பட்ட விழிப்புணர்வின் காரணமாக மருத்துவமனைகளில் உருவாகும் கழிவுகள் பொதுவெளியில் கொட்டப்படாமல் அழிக்கப்படுவதும், ஊருக்கு வெளியே மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத பகுதிகளில் கொட்டப்படுவதும் அதிகரித்திருந்தது. கொள்ளை நோய்த்தொற்றுக்குப் பிறகு பிரச்னை கட்டுக்கடங்காமல் போய்விட்டது.

 'பயோ மெடிக்கல் வேஸ்ட்' என்று அழைக்கப்படும் மருத்துவக் கழிவுகளின் அளவு கொவைட் 19-க்குப் பிறகு கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அதிகரித்துவிட்டது. கொள்ளை நோய்த்தொற்றுப் பரவலுக்கு முன்னால் இந்தியாவில் நாளொன்றுக்கு 600 டன் அளவிலான மருத்துவக் கழிவுகள் காணப்பட்டன. இரண்டாவது அலை உச்சமாக இருந்த மே மாதத்தில் கொவைட் 19 தொடர்பான மருத்துவக் கழிவுகள் மட்டுமே நாளொன்றுக்கு 203 டன் உருவானதைத் தொடர்ந்து மொத்த மருத்துவக் கழிவுகளின் விகிதம் 33% அதிகரித்துவிட்டது. நோய்த்தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அதற்கேற்றாற்போல் ஆபத்தான மருத்துவக் கழிவுகளின் அளவும் அதிகரித்தது.

 மருத்துவப் பாதுகாப்பு உடைகள், பாதுகாப்பு உபகரணங்கள், நோய்த்தொற்றைக் கண்டறியும் கருவிகள் என கொவைட் 19 நோய்த்தொற்று சிகிச்சை தொடர்பான அனைத்துமே ஆபத்தான, கேடு விளைவிக்கும் பொருள்கள். ஒருமுறை உபயோகித்ததை மீண்டும் பயன்படுத்த முடியாது என்பதால் கழிவுகளின் அளவு அதிகரித்தது.

 இது இந்தியா மட்டும் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னை அல்ல. கொவைட் 19 நோய்த்தொற்றின் மையப்புள்ளியான சீனாவும், தீநுண்மியால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளால் உருவாகியிருக்கும் மருத்துவக் கழிவுகளை யாருக்கும் பாதிப்பில்லாமல் அழிப்பதற்கான போதுமான எரியூட்டிகள் (இன்செனரேட்டர்ஸ்) இல்லாமல் தவிக்கிறது. கண்ட இடத்தில் முகக்கவசங்களையும், கழிவுகளையும் வீசி எறிவதால் சுகாதாரப் பணியாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆபத்தை சீனாவும் எதிர்கொள்கிறது.

 இந்தியாவில் இது தொடர்பாக கீழ்த்தரமான பல நடவடிக்கைகள் காணப்படுவது முகம் சுளிக்க வைக்கிறது. கேரளத்திலிருந்து லாரிகளில் எடுத்துவரப்பட்ட மருத்துவக் கழிவுகள் கோயம்புத்தூரில் கொட்டப்படுவதைப் பார்த்து மக்கள் மத்தியில் கடுமையான எதிர்ப்பு ஏற்பட்டது. மாநிலம் விட்டு மாநிலம் மருத்துவக் கழிவுகள் லாரியில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டு கொட்டப்படுவதை தொடர்ந்து, இப்போது கண்காணிப்பு அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 2018-இல் மருத்துவக் கழிவுகள் கையாள்வது, நிர்வகிப்பது குறித்த விதிகள் திருத்தியமைக்கப்பட்டன. இப்போது கொள்ளை நோய்த்தொற்றைத் தொடர்ந்து திருட்டுத்தனமாக மருத்துவக் கழிவுகளைக் கொட்டுவது தொடர்பாகவும் அந்த விதிகளில் திருத்தம் ஏற்படுத்த வேண்டிய அவசியம் உருவாகியிருக்கிறது.

 பொதுவாக மருத்துவக் கழிவுகள் மருத்துவமனைகளால் தரம் பிரிக்கப்பட்டு எரியூட்டப்பட வேண்டும் அல்லது அருகிலிருக்கும் எரியூட்டும் மையத்துக்கு அனுப்பப்பட வேண்டும். உருவாகும் மருத்துவக் கழிவுகள் குறித்தும், அவை எங்கே எரியூட்டப்படுகின்றன என்பது குறித்தும் மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் இணையத்தளத்தின் மூலம் பொதுமக்கள் பார்வைக்கு அதைப் பதிவிட வேண்டும்.

 பல மருத்துவமனைகள் எரியூட்டுச் செலவை மிச்சப்படுத்த முனைகின்றன. உருவாகும் கழிவுகளில் ஒரு பகுதியை மட்டுமே எரியூட்டு மையத்துக்கு அனுப்பி, ஏனைய மருத்துவக் கழிவுகளை சட்டவிரோதமாக கிராமப்புறங்களிலுள்ள நீர்நிலைகளில் கொட்டுகின்றன. இதைக் கண்காணிக்கவும், தடுக்கவும் போதுமான அதிகாரமும், அமைப்பும் மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்திடம் இல்லை.

 பெரிய மருத்துவமனைகளில் காணப்படும் எரியூட்டிகள் அல்லாமல் இந்தியாவில் 198 மருத்துவக் கழிவுகள் கையாளும் மையங்கள் (பயோ மெடிக்கல் வேஸ்ட் டிரீட்மெண்ட் பிளான்ட்ஸ்) இருப்பதாக மத்திய மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் தெரிவிக்கிறது. அதன்மூலம் நாளொன்றுக்கு 826 டன் மருத்துவக் கழிவுகளைக் கையாள முடியும். அப்படியிருந்தும் நீர் நிலைகளும், குப்பைக் கூளங்களும் ஆபத்தான, நோய்த்தொற்றைப் பரப்பக்கூடிய மருத்துவக் கழிவுகளால் நிறைந்து வழிகின்றன என்றால் புள்ளிவிவரங்கள் தவறானவை என்பது தெளிவாகிறது.

 மருத்துவக் கழிவுகளின் மேலாண்மை சீர்படுத்தப்படாமல் தடுப்பூசி போட்டும் பயனில்லை!

கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டு மத்திய அரசு ‘முத்ரா’ (சிறு தொழில்கள் மேம்பாடு - கடனளிப்பு நிறுவனம்) தொடங்கியபோது நாட்டில் வேலைவாய்ப்பில்லாமல் இருந்த இளைஞா்கள் தங்கள் வாழ்வுக்கான ஒளி விளக்கு ஏற்றப்பட்டுள்ளதாகக் கருதினா். ‘பிரதமா் முத்ரா’ திட்டம் மிகப்பெரிய வெற்றி என்று மத்திய அரசு மகிழ்ச்சியுடன் கூறுகிறது.

இத்திட்டம் 31 கோடி பேருக்கு உதவியுள்ளதாகவும் (இந்த எண்ணிக்கை ஏறக்குறைய அமெரிக்க மக்கள்தொகைக்கு இணையானது; கனடா மக்கள்தொகையைவிட எட்டு மடங்கு அதிகம்) இத்திட்டத்தில் ரூ.15.86 லட்சம் கோடி கடன் அளிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் மத்திய அரசு கூறியுள்ளது. இந்தத் தொகை நியூஸிலாந்தின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு (ஜிடிபி) இணையானது. இது தவிர உலகின் வெவ்வேறு 160 நாடுகளின் ஜிடிபி-யைவிட அதிகமானது.

இந்தக் கடன் அனைத்தும் 2015 ஏப்ரல் முதல் 2021 செப்டம்பா் 10-ஆம் தேதி வரை (சுமாா் ஆறு ஆண்டுகளில்) அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

கிராமப்புறம், நகா்ப்புறங்களில் சிறிய அளவில் தொழில், வா்த்தகம் நடத்துவோருக்கு அதிக கெடுபிடிகள் இல்லாமல் ரூ.10 லட்சம் வரை கடன் அளிக்கப்படும் என்பதே ‘முத்ரா’ திட்டத்தின் அடிப்படை. எவ்வித அடமானமும் இன்றி இந்தக் கடன் வழங்கப்படுகிறது. இதில் சிஷு பிரிவின் கீழ் ரூ.50,000 வரை, கிஷோா் பிரிவின் கீழ் ரூ50,000 முதல் ரூ.5,00,000 லட்சம் வரை, தருண் பிரிவின் கீழ் ரூ.5,00,000 முதல் ரூ.10,00,000 லட்சம் வரை என மூன்று வகை திட்டங்கள் இதில் உள்ளன.

இதில் சிஷு கடன் திட்டத்துக்கு ஒரு பக்கம் மட்டுமே விண்ணப்பம் இருக்கும். மற்ற இரு கடன் திட்டங்களுக்கும் மூன்று பக்கங்கள் மட்டுமே கடன் விண்ணப்பம். இதன் மூலம் கடன் நடைமுறை மிகவும் எளிமையாக்கப்பட்டது.

இத்திட்டம் மிகப்பெரிய வெற்றி என்று அரசுத் தரப்பில் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், உண்மையான களநிலவரம் அதனுடன் ஒத்துப் போகிா என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. அதற்கு முன்பு முத்ரா திட்டத்தின் தேவை பற்றியும் அது உருவாக்கப்பட்ட விதம் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கடந்த 2015 மாா்ச் மாதத்தில், நிறுவனங்கள் சட்டம் 2013-இன் கீழ் முத்ரா ஒரு நிறுவனமாக தொடங்கப்பட்டது. மேலும், இது இந்திய சிறுதொழில் மேம்பாட்டு வங்கியின் (சிட்பி) துணை நிறுவனமாகும். தொடா்ந்து 2015 ஏப்ரல் 7-ஆம் தேதி இந்திய ரிசா்வ் வங்கியிடம் வங்கி சாராநிதி நிறுவனமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது.

அதற்கு அடுத்த நாளில் (2015 ஏப்ரல் 8) பிரதமா் நரேந்திர மோடி ‘பிரதமா் முத்ரா’ திட்டத்தைத் தொடங்கி வைத்தாா். அதன் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மூலதனம் ரூ.1,000 கோடி என்றும் செயல்பாட்டு மூலதனம் ரூ.750 கோடி என்று அறிவிப்பு வெளியானது.

முத்ரா ஒரு மறுநிதியளிப்பு நிறுவனம் என்பதால் அது நேரடியாகக் கடன் வழங்காது. அதே நேரத்தில் வங்கிகள், பிற கடனளிப்பு நிறுவனங்கள் மூலம் கடன் வழங்க உதவுகிறது. மேலும், தெளிவாக விளக்குவதென்றால் வங்கிகள் சிறு தொழில்களுக்குக் கடன் அளிக்கின்றன. அதற்கான நிதியை வங்கிகளுக்கு முத்ரா அளிக்கிறது.

வங்கிகள் மூலம் கடன் அளித்து சிறு தொழில்களை மேம்படுத்த வேண்டும்; சிறு தொழில்களுக்கு வங்கிக் கடன் கிடைப்பதை எளிதாக்க வேண்டும் என்பவையே முத்ரா திட்டத்தின் பிரதான நோக்கங்களாகும்.

பொதுத்துறை வங்கிகள், தனியாா் வங்கிகள், கிராப்புற வங்கிகள், சிறுகடன் வங்கிகள், உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு வங்கிகள், சிறுகடன் நிறுவனங்கள், வங்கி சாரா கடன் நிறுவனங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் முத்ரா திட்டத்தின்கீழ் கடன் வழங்குகின்றன.

இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் சிறுதொழில்கள் முக்கியப் பங்கு வகிப்பதால் அவற்றுக்குத் தேவையான நிதியாதாரத்தை, கடன் மூலம் அளிக்க முத்ரா கடன் திட்டம் போன்றவை அவசியம் என்று அறியப்படுகிறது. ஏனெனில், நாட்டில் வேளாண்மைத் துறைக்கு அடுத்து சிறு, குறு தொழில்களே பொருளாதாரக் கட்டமைப்பின் முக்கியப் படிநிலையாக உள்ளன.

சிறு, குறு தொழில்கள் 11 கோடிக்கு மேற்பட்டோருக்கு நேரடியாகப் பணி வாய்ப்பு அளிக்கின்றன. மேலும், அதன் இதர படிநிலைகள் மூலம் மேலும் சுமாா் 11 கோடி போ் வேலைவாய்ப்பு பெறுகின்றனா். 55 கோடி மக்களின் வாழ்க்கைக்கு உதவுவதாக உள்ளது. மேலும், சிறு, குறு தொழில் புரிபவா்களில் 97 சதவீதம் போ் பிற்படுத்தப்பட்டோா், பட்டியலினத்தவா்களாக உள்ளனா்.

நாட்டின் மொத்த மதிப்பு சோ்க்கையில் (ஜிவிஏ) சிறு, குறு நிறுவனங்களின் பங்களிப்பு மட்டும் 33 சதவீதமாகும். நாட்டின் ஏற்றுமதியில் சிறு, குறு நிறுவன உற்பத்திப் பொருள்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. 2018-19 நிதியாண்டில் நாட்டின் ஏற்றுமதியில் சிறு, குறு நிறுவனங்களின் பங்களிப்பு 48.10 சதவீதம் என அரசின் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது.

குறுந்தொழில் நிறுவனங்களில் 54 சதவீதம் கிராமப்புறங்களில்தான் செயல்படுகின்றன. உற்பத்தி, உற்பத்திக்கு தயாா்படுத்துதல், வா்த்தகம், வியாபாரிகளுக்கான சேவைகளை அளித்தல், பழங்கள், காய்கறி விற்பனையாளா், லாரி, காா் ஓட்டுநா்கள், சிறு உணவகங்கள், பழுதுபாா்க்கும் கடைகள், இயந்திரப் பணியாளா்கள், கைவினைக் கலைஞா்கள், குடிசைத் தொழில்கள், தெருவோர வியாபாரிகள் உள்ளிட்டோா் இந்த 54 சதவீதத்தில் அடங்குவா். இவற்றில் பல தொழில்கள் ஒருவரால் மட்டுமே, ஓரிடத்தில் மட்டுமே நடத்தப்படுபவையாக இருக்கும்.

இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தபோதும் சிறுதொழிகளுக்கு கடனுதவி முறையாகக் கிடைப்பதில்லை என்பதே உண்மை. சிறுதொழில்கள் செய்வோா் கடன் வழங்கும் தனிநபா்களை நம்பியே உள்ளனா். இத்துறையின் அளவுக்கு ஏற்ப வங்கிக் கடன் வழங்கப்படுவதில்லை.

‘இந்தியாவில் சிறு, குறு தொழில்களுக்கான மொத்த கடன் தேவை ரூ.3.7 லட்சம் கோடியாக உள்ளது. ஆனால், ரூ.1.45 லட்சம் கோடி வரை மட்டுமே வங்கி போன்ற அமைப்புகள் மூலம் கடன் அளிக்கப்படுகின்றன. சிறு, குறு நிறுவனங்களுக்கு ரூ.2 லட்சம் முதல் 2.5 லட்சம் கோடி வரை கடன் கிடைக்காத நிலை உள்ளது.

மேலும், இப்போது நமது பொருளாதாரக் கொள்கைகள் சிறு, குறு தொழில்களுக்கு தேவையான கடன்களைப் பூா்த்தி செய்வதில் கவனம் செலுத்தவில்லை. இந்த விவகாரத்தில் நவீன அணுகுமுறை தேவை. இல்லையென்றால் தேவையான வளா்ச்சியை நாம் எட்ட முடியாது’ என்று ரிசா்வ் வங்கியின் நிபுணா் குழு (யு.கே. சின்ஹா குழு-2019) கூறியுள்ளது.

சிறு, குறு நிறுவனங்கள் தரப்பிலும் பிரச்னை உள்ளது. அவா்கள் நிறுவனங்களைப் பதிவு செய்வதுமில்லை, முறையாக கணக்கு விவரங்களைப் பேணுவதுமில்லை. இதன் காரணமாகவே வங்கிகள் அவா்களுக்குக் கடன் அளிக்கத் தயங்குகின்றன. இந்த பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் தீா்வாக இருக்கும் என்றே முத்ரா திட்டம் அறிமுகம் செய்யப்பட்டது.

ஆனால், இத்திட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டது தொடா்பாக தரப்பட்டுள்ள புள்ளிவிவரங்கள் நிச்சயமாக கிராம, நகா்ப்புறங்களில் சிறு தொழில் நடத்தும் சாமானியா்களுக்கு திருப்தி அளிப்பதாக இல்லை. அதாவது, உணவு பரிமாறியதற்கு ஆதாரம் உள்ளது. ஆனால், அது எந்த அளவுக்கு அவா் உண்ணக் கூடியதாக, போதுமானதாக இருந்தது என்பதே கேள்வி.

சிறுதொழில் செய்வோா் போதுமான அளவு குறைந்த வட்டியில் கடன் பெற முடியவில்லை. எவ்வித அடமானமும் இல்லாமல் கடன் பெற முடியும் என்ற இந்தத் திட்டம் போதுமான அளவு விளப்பரப்படுத்தப்படவுமில்லை.

அரசு கூறும் புள்ளிவிவரங்கள் எப்போதும் முரண்பாடாகவே உள்ளன. முத்ரா திட்டத்தில் 31,02,82,823 பேருக்கு ரூ.15,86,081.69 கோடி கடன் வழங்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன்படி சராசரியாக ஒரு நபருக்கு ரூ.51,117 வழங்கப்பட்டுள்ளது.

அப்படியென்றால் பெரும்பாலானவா்களுக்கு ரூ.50,000 வரையிலான சிஷு பிரிவில் மட்டும்தான் கடன் கிடைத்துள்ளது. ரூ.10 லட்சம் வரை கடன் பெறுவது என்பது பலருக்கு எட்டாக்கனியாகவே உள்ளது.

இரண்டாவதாக, முத்ரா திட்டத்துக்கு முன்பும் குறுந்தொழில்களுக்கு வங்கிகள் கடன் வழங்கியே வந்தன. எனவே, அவா்கள் விவசாயம் அல்லாத அனைத்துக் கடன்களையும் முத்ரா திட்டக் கடன்கள் என்ற பெயரிலேயே முத்திரை குத்தலாம். இதுவே, இந்த புள்ளிவிவரத்தில் எதிரொலித்துள்ளது.

மூன்றாவதாக, வங்கிகள் முத்ரா கடன்களுக்கும் அடமானம் கோரியதாக பரவலாக புகாா்கள் உள்ளன. இதன் மூலம் முத்ரா என்பது பிணையில்லாக் கடன் திட்டம் என்பது பொய்த்துப் போனது. மேலும், முத்ரா கடனுக்கு எவ்விதக் குறிப்பிட்ட வட்டி விகிதமும் பரிந்துரைக்கப்படவில்லை.

வழக்கம்போல ஆா்பிஐ விதிகளுக்கு உட்பட்ட நியாயமான வட்டி விகிதத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்றே வங்கிகள் அறிவுறுத்தப்பட்டன. எனவே, முத்ரா திட்டத்தில் குறைவான வட்டி விகிதம் என்பதும் சாத்தியமில்லாமல் போனது.

இவை அனைத்தையும் ஆய்வு செய்து பாா்க்கும்போது, முத்ரா திட்டத்தில் கிடைத்த பலன்கள் என்று அரசால் கூறப்படுவது மிகவும் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை என்பது தெளிவாகிறது. முத்ரா திட்டத்தை மதிப்பாய்வு செய்ய வேண்டிய நேரம் இது. குறுந் தொழில்களுக்குக் கடன் கிடைப்பதில் உள்ள பிரச்னைகள் முழுமையாக ஆய்வு செய்யப்பட்டு அவை தீா்க்கப்பட வேண்டும்.

அதைவிடுத்து, ‘முத்ரா’ போன்று பெயரளவில் மட்டுமே புதிய திட்டத்தை உருவாக்கி செயல்படுத்துவது அரைத்த மாவையே அரைப்பதற்கு ஒப்பாகுமே தவிர, பிரச்னைக்கு சரியான தீா்வாக அமையாது.

கட்டுரையாளா்:

பொருளாதார நிபுணா்.

நாடு முழுவதும் உள்ள அனைத்து அஞ்சலகங்களிலும் அக்டோபா் 9 முதல் 15 வரை உள்ள ஏழு நாள்கள் தேசிய அஞ்சல் வாரமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அஞ்சல் துறையில் செயல்படுத்தப்படும் திட்டங்கள் குறித்து, நாட்டில் உள்ள அனைத்து மக்களுக்கும் விழிப்புணா்வு ஏற்படுத்துவதே இதன் நோக்கம்.

தபால், சேமிப்பு, காப்பீடு ஆகிய மூன்று முக்கியமான சேவைகளும், நாட்டில் உள்ள கடைக்கோடி மனிதனுக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன் தொடா்ந்து உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது அஞ்சல் துறை.

சமீபத்தில், கரோனாவால் நாடே முடங்கியபோதும், புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு தேவையான மருந்துகளை, அவா்களின் வீடுகளுக்கு சென்று நேரிடையாக வழங்கியது அஞ்சல்துறை. அந்த இக்கட்டான சூழலிலும், முதியோா்களுக்கான ஓய்வூதியத்தை மாதாமாதம் வழங்கி அவா்களின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்தது.

குன்னூா் பகுதியில், மலைப்பகுதியில் வாழ்ந்து வரும் மக்களுக்காக, அடா்ந்த காட்டுப்பகுதியில், வனவிலங்குகளின் அச்சுறுத்தலுக்கு நடுவே,கிட்டத்தட்ட 30 வருடங்களாக, தினமும் 15 கிலோமீட்டா் நடந்தே சென்று அவா்களுக்கு அஞ்சல் சேவையை வழங்கிய தபால்காரா் சிவன் குறித்த செய்திகள் ஊடகங்களில் வெளிவந்து பாராட்டு பெற்றன.

இப்படி தபால் சேவை ஒருபுறமிருக்க, சேமிப்புக் கணக்கு (எஸ்பி), தொடா் வைப்பு நிதி (ஆா்டி) , மாத வருமான திட்டம் (எம்ஐஎஸ்), மூத்த குடிமக்களுக்கான சேமிப்புத் திட்டம் (எஸ்சிஎஸ்எஸ்), பொது வருங்கால வைப்பு நிதி (பிபிஎப்), கிசான் விகாஸ் பத்திரம் (கேவிபி), தேசிய சேமிப்புப் பத்திரம் (என்எஸ்சி) போன்ற அஞ்சல் துறையின் பாரம்பரிய சேமிப்புத் திட்டங்களைத் தாண்டி, செல்வ மகள் சேமிப்பு திட்டம் (எஸ்எஸ்ஒய்), தங்கப் பத்திரம் திட்டம் போன்ற புதுப்புது திட்டங்களை அவ்வப்போது அறிமுகம் செய்யவும் அஞ்சல்துறை தவறவில்லை.

நியாயமான வட்டி மக்களின் பணத்துக்கு நூறு சதவீத பாதுகாப்பு. இவையே அஞ்சல்துறையின் சிறப்பம்சங்கள். மக்களுக்கு சேவை செய்ய அஞ்சல்துறை காத்திருக்க, அதிக வட்டிக்கு ஆசைப்பட்டு, சில தனியாா் நிதி நிறுவனங்களில், தாங்கள் சேமித்து வைத்த மொத்த தொகையையும் கண்மூடித்தனமாக முதலீடு செய்து ஏமாந்து போகிற மனிதா்களை என்னவென்று சொல்வது!

அவசரத்திற்கு பணம் செலுத்த, பணம் எடுக்க சேமிப்பு கணக்கு, மாதா மாதம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை தொடா்ந்து சேமிக்க தொடா் வைப்பு நிதி, மாதா மாதம் வட்டி கிடைக்க மாத வருமான திட்டம்(ஙஐந), மூத்த குடிமக்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் சேமித்து வைத்த பணத்தை பாதுகாக்க, மூத்த குடிமக்களுக்கான சேமிப்புத் திட்டம், பெண் குழந்தைகளின் எதிா்காலத்தை பாதுகாப்பதற்காக செல்வ மகள் சேமிப்பு திட்டம், குறிப்பிட்ட தொகையை, ஐந்து வருடங்களுக்கு நிலையான வைப்பு நிதியாக இட்டு வைக்க தேசிய சேமிப்பு பத்திரம், 15 வருடங்களுக்கு தொடா்ந்து சேமிக்க பொது வருங்கால வைப்பு நிதி, 10 வருடம் 4 மாதங்களில் நாம் முதலீடு செய்த தொகை இரட்டிப்பாக கிசான் விகாஸ் பத்திரம் என்று அஞ்சல்துறையின் சேமிப்புத் திட்டங்கள் ஏராளம்.

பெரும்பாலான மக்களுக்கு விபத்து காப்பீடு பற்றிய விழிப்புணா்வு இருப்பதில்லை. ‘பிரதான் மந்திரி சுரக்ஷ பீம யோஜனா’ என்ற விபத்து காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் அனைத்து மக்களும் தங்கள் அருகில் உள்ள அஞ்சலகங்களை அணுகி தங்களை இணைத்துக் கொள்ள முடியும். இத்திட்டத்தின் கீழ், வருடா வருடம் உங்களது சேமிப்புக் கணக்கில் இருந்து வெறும் ரூ.12 மட்டுமே பிடித்தம் செய்யப்படும். இந்தத் திட்டத்தில் சோ்ந்தவா் விபத்தில் உயிரிழக்க நேரிட்டால், அவரால் நியமிக்கப்பட்ட வாரிசுதாரருக்கு ரூ.2 லட்சம் கிடைக்கும்.

அதே போல், ‘பிரதான் மந்திரி ஜீவன் ஜோதி பீம யோஜனா’ என்ற காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் நம்மை இணைத்துக் கொள்ளும்போது, நமது சேமிப்புக் கணக்கில் இருந்து ஆண்டுதோறும் ரூ.330 மட்டுமே பிடித்தம் செய்யப்படும். இந்தத் திட்டத்தில் சோ்ந்தவா், இயற்கையாக இறந்தால் அவரின் வாரிசுதாரருக்கு ரூ.2 லட்சம் வழங்கப்படும். இதுபோன்ற மகத்தான திட்டங்களை மக்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

அதுமட்டுமல்லாது, கிராமப்புற மக்களுக்காக, கிராமப்புற அஞ்சல் ஆயுள் காப்பீட்டுத் திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இதன்படி, ஒரு வருடத்திற்கு ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு ரூ.4,800 போனஸ் வழங்கப்படுகிறது. அதாவது, ஒருவா் ரூ.5,00,000-க்கு பாலிசி எடுத்தால், 20 வருடங்கள் கழித்து அவருக்கு ரூ.9,80,000 கிடைக்கும். இதற்காக மாதா மாதம் செலுத்தும் பிரீமியம் தொகையும் மிகக் குறைவு.

ஒருவேளை, இடைப்பட்ட காலத்தில் பாலிசிதாரா் இறக்க நேரிட்டால் அவருக்கான குறைந்தபட்ச உறுதியளிக்கப்பட்ட காப்பீட்டுத் தொகையையும், பிரீமியம் செலுத்தப்பட்ட ஆண்டுகளுக்கான போனசையும் கணக்கிட்டு அவரின் வாரிசுதாரருக்கு மொத்த காப்பீட்டுத் தொகையும் வழங்கப்படும். அதாவது, ஒருவா் ரூ.5,00,000-க்கு பாலிசி எடுத்து, தொடா்ந்து பிரீமியம் செலுத்தி பத்தாவது ஆண்டில் இறந்துவிட்டாா் என்றால், அவரின் வாரிசுதாரருக்கு ரூ. 7,40,000 வழங்கப்படும்.

அதே போல், முன்பு அரசு ஊழியா்களுக்கு மட்டுமே இருந்த அஞ்சல் ஆயுள் காப்பீட்டுத் திட்டம்(பிஎல்ஐ) தற்போது தொழிற்கல்வி பயின்ற அனைத்து பட்டதாரிகளும் பயனடையும் வகையில் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. அதாவது, பொறியியல், மருத்துவம், கல்வியியல் (பி.எட்), செவிலியா், எம்பிஏ, எம் சிஏ உள்ளிட்ட பட்டம் பெற்ற அனைவரும் அஞ்சல் ஆயுள் காப்பீட்டு திட்டத்தில் இணைய முடியும். கிராமிய அஞ்சல் ஆயுள் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு ரூ.4,800 போனஸ் என்றால் அஞ்சல் ஆயுள் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் ரூ.5,200 போனஸாக வழங்கப்படும்.

கிராமப்புற அஞ்சலகங்கள் உட்பட அனைத்து அஞ்சலகங்களும் கணினிமயமக்கப்பட்டு விட்டதால், கன்னியாகுமரியில் சேமிப்புக் கணக்கு வைத்திருக்கும் ஒருவா் காஷ்மீரில் உள்ள அஞ்சலகத்தில் அவரின் கணக்கில் பணம் செலுத்தவும் எடுக்கவும் முடியும். இப்படி மக்களுக்காக எண்ணற்ற திட்டங்களை செயல்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் அஞ்சல் துறையை நாம் பயன்படுத்தி பயனடைய வேண்டும்.

அக். 9-15 தேசிய அஞ்சல் வாரம்.

 

தமிழ்நாட்டில் 18 வயதுக்கும் மேற்பட்டவர்களில் முதல் தவணை கரோனா தடுப்பூசி எடுத்துக்கொண்டவர்களின் எண்ணிக்கையை 70% ஆக உயர்த்த, மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறை தீவிர அக்கறை காட்டிவருகிறது. ஐந்து கட்டமாக நடத்தப்பட்டுள்ள சிறப்புத் தடுப்பூசி முகாம்கள், இந்த இலக்கை நெருங்குவதற்கு உதவியுள்ளன. கால அவகாசம் முடிந்தவர்களுக்கு இரண்டாவது தவணை தடுப்பூசி செலுத்தவும் ஐந்தாவது முகாமில் சிறப்புக் கவனம் காட்டப்பட்டுள்ளது. சில ஊர்களில், தடுப்பூசி செலுத்திக்கொள்பவர்களை ஊக்குவிப்பதற்காகக் குலுக்கல் முறை பரிசுகள்கூட வழங்கப்பட்டுள்ளன. எனினும், சிறப்பு முகாம் நடத்தப்படும் தேதி குறித்த சில குழப்பங்களை முன்கூட்டியே தவிர்த்திருக்கலாம். அக்டோபர் 3-ம் தேதி சிறப்பு முகாம் நடக்காது என்று முதலில் அறிவித்துவிட்டு, பின்பு அதே நாளில் திடீரென்று நடத்தியது பொதுமக்களைச் சிரமங்களுக்கு ஆளாக்கிவிட்டது.

கரோனா முன்தடுப்பு நடவடிக்கைகளிலும் சிகிச்சைகளிலும் அக்கறை காட்டப்படும் அதே நேரத்தில், உயிருக்கு ஆபத்தான மற்ற தொற்றுகள், நோய்கள் தொடர்பில் ஏற்கெனவே அளிக்கப்பட்டுவரும் சிகிச்சைகளும் முன்புபோலத் தீவிரம்பெற வேண்டியுள்ளது. மழைக்காலம் தொடங்கியுள்ள நிலையில், டெங்கு காய்ச்சல் பாதிப்பு மீண்டும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இதுவரை 2,930 பேர் டெங்கு உறுதிசெய்யப்பட்டு, அவர்களில் 375 பேர் சிகிச்சைபெற்றுவருகின்றனர். மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டுமே தொற்று எண்ணிக்கை அதிகமாக உள்ளது, இதுவரை மூன்று உயிரிழப்புகள் மட்டுமே என்பது போன்ற புள்ளிவிவரங்கள், நோய்க்குப் பிறகான இதர உடல்நலப் பாதிப்புகளைக் கவனத்தில் கொள்ளத் தவறிவிடுகின்றன.

கவலைக்குரிய மற்றொரு விஷயம், நடப்பாண்டில் தமிழ்நாட்டில் 59,164 பேர் புதிதாகக் காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பது. காசநோயை முற்றிலுமாக ஒழிக்க வேண்டும் என மத்திய, மாநில அரசுகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டுவருகின்றன. காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில், கடைக்கோடியில் உள்ளவர்களுக்கும் அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்கள் வழியாகத் தரமான சிகிச்சைகள் அளிக்கப்பட்டுவருகின்றன. பொதுமுடக்கக் காலத்தின்போதும்கூட அவர்களுக்கான மருந்துகள் கிடைப்பதில் எந்தச் சிக்கலும் எழவில்லை. காசநோயால் புதிதாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் அந்தச் சிகிச்சை வளையத்தின் பாதுகாப்புக்குள் கொண்டுவர வேண்டும்.

சமீப காலமாகப் பிறக்கும் குழந்தைகளின் எடை, குறைவாக இருப்பதும் உடனடியாகக் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டிய முக்கியமானதொரு விஷயம். தமிழ்நாட்டில் 2020-21ல் பிறந்த குழந்தைகளில் ஏறக்குறைய 13% குழந்தைகள் 2.5 கிலோவுக்கும் குறைவாகப் பிறந்துள்ளன. கருவுற்ற பெண்கள் ரத்தசோகை, நீரிழிவு ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படும் வீதமும் அதிகரித்துள்ளது. எடை குறைவாகப் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு, உடல்நலப் பாதிப்புகளுக்கு அதிக வாய்ப்புள்ளதால் கருவுற்ற பெண்களின் உடல்நலம் தொடர்பிலும் மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறை தீவிர நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். பொதுமுடக்கக் காலத்தில் அதிகரித்துள்ள குழந்தைத் திருமணங்களால் இளம் வயதுக் கருத்தரிப்புகளும் அதிகரித்துள்ளன. கரோனா முன்தடுப்புப் பணிகளில் பங்கேற்றுவரும் கிராமப்புறச் செவிலியர்களின் வழக்கமான தாய்-சேய் நலப் பணிகளும் முந்தைய அதே தீவிர நிலைக்குத் திரும்ப வேண்டும்.

“இன்றுபோல் என்றுமே இதழியலுக்கான அவசியம் இருந்ததில்லை. அதே நேரத்தில், இன்றுபோல் என்றும் இதழியல் கடினமாக இருந்ததில்லை. அதேநேரம், உறுதிபடைத்த மனத்துடன் செயலாற்றும்போது, உண்மையான தரவுகளை நீங்கள் பாதுகாப்பீர்கள், அதிகார அரியணையில் வீற்றிருப்பவர்கள் தங்கள் பொறுப்புணர்ந்து பதில் சொல்ல வைப்பீர்கள்… அதைத்தான் நாங்களும் செய்தோம்… இனியும் செயல்படுத்துவோம்… நீங்கள் ஊடகத்தைத் தாக்குவதென்பது தூதுவரைக் கொல்வதற்குச் சமமானதே! இத்தகைய சூழலில்தான் நாங்கள் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறோம். அதையும் மீறி இன்று உண்மையான இதழியலுக்கு அங்கீகாரம் கிடைத்திருப்பதில் மகிழ்ச்சி!”

2021-க்கான அமைதிக்கான நோபல் பரிசு தனக்கு அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி கேட்டு, பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டு இதழாளர் மரியா ரெஸா தன் மனத்திலிருந்து பேசிய வார்த்தைகள் இவை. இவருடன் சேர்த்து ரஷ்ய இதழாளர் திமித்ரி முராதஃபுக்கும் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டுள்ளது. உலகப் பத்திரிகை சுதந்திரக் குறியீட்டில் இடம்பெற்றுள்ள 180 நாடுகளில் 142-வது இடத்தில் இந்தியா இருக்கிறதென்றால், ரஷ்யா 150-வது இடத்திலும் பிலிப்பைன்ஸ் 138-வது இடத்திலும் மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளன.

உரிமைக் குரல்!

இந்நிலையில், ஜனநாயகமும் அமைதியும் தழைத்தோங்குவதற்கு அடிப்படையான கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க இவ்விருவரும் ஆற்றிய பங்களிப்புக்கு விருது பெறுகிறார்கள் என்று நோபல் பரிசு தேர்வுக் குழு தெரிவித்துள்ளது. அதிகார அத்துமீறல், பொய் மற்றும் போர்ப் பிரச்சாரத்தின் பிடியில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்க, கட்டற்ற, சுந்திரமான, தரவுகளின் அடிப்படையிலான இதழியல் அவசியம் என்றும் தேர்வுக் குழு சுட்டிக்காட்டியது. உள்நாட்டு விவகாரங்களைக் கடந்து, நாடுகளுக்கு இடையிலான சகோதரத்துவத்தையும் பேண ஊடக சுதந்திரம் முக்கியம் என்று அடிக்கோடிட்டுள்ளது.

ரஷ்யாவில் தன்னை நிரந்தர அதிபராக நிலைநாட்டிக்கொண்டிருக்கும் விளாடிமிர் புதின் ஆட்சியில் ஊடகங்களின் குரல் கடுமையாக நெரிக்கப்படுகிறது. இந்நிலையில், ‘நவ்யா கஜட்டா’ என்ற ரஷ்ய சுயாதீன நாளிதழை 1993-ல் நிறுவியவர்களில் ஒருவர் திமித்ரி முராதஃப். இளம் பிராயத்தில் சோவியத் ராணுவத்தில் சில காலம் பணியாற்றிவிட்டு இதழியலுக்குள் காலூன்றினார் திமித்ரி. ரஷ்யா - சச்னியாவுக்கு இடையிலான போரில் அப்பாவி மக்கள் கொன்று குவிக்கப்பட்டது, கோடீஸ்வரப் பிரபுக்களுடன் கைகோத்து, புதின் செய்யும் ஊழலாட்சி, சச்னியாவில் சித்ரவதை முகாமில் தன்பாலின உறவு கொண்டிருக்கும் ஆண்கள் அடைக்கப்பட்டுக் கொடுமைப்படுத்தப்படுவது உள்ளிட்ட புலனாய்வுச் செய்திகளை ‘நவ்யா கஜட்டா’ வெட்டவெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்தது.

இப்படி திமித்ரி தலைமையில் சமரசமின்றிச் செயலாற்றிவந்த இதழாளர்களில் 6 பேர் கடத்தப்பட்டுக் கொடூரமாகப் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர். தனது நிறுவன இதழாளர்கள் கொல்லப்பட்டபோதும், தனக்கும் தொடர் கொலை மிரட்டல்கள் விடுக்கப்பட்டபோதும் பத்திரிகை தர்மத்தையும் சுதந்திரத்தையும் ஒருபோதும் திமித்ரி முராதஃப் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. இந்நிலையில், தனக்கு இந்த ஆண்டுக்கான நோபல் பரிசு அறிவிக்கப்பட்டிருப்பது கேட்டு, “இது என்னுடைய சாதனை அல்ல. நவ்யா கெஜட்டினுடையது. மக்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரலெழுப்பித் தங்களின் இன்னுயிர் நீத்த இதழாளர்களுக்கானது. அவர்கள் இன்று நம்முடன் இல்லாததால் நோபல் கமிட்டி அவர்கள் சார்பாக எனக்கு விருதை அளித்திருக்கிறது. அவர்களின் குரலாக ஒலிக்க நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

அமெரிக்கருமல்ல, பிலிப்பினோவுமல்ல!

மறுமுனையில், இந்த ஆண்டு நோபல் பரிசு வென்றிருக்கும் முதல் பெண் மரியா ரெஸா. பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் ஊடக சுதந்திரப் போராட்டத்துக்கான முகமாக மரியா மாறியிருக்கிறார். அவர் கடந்துவந்த பாதை அப்படி. பிலிப்பைன்ஸில் பிறந்து அமெரிக்காவில் நியூ ஜெர்சியில் வளர்ந்தவர் மரியா. புகழ்வாய்ந்த பிரிஸ்டன் பல்கலையில் படித்தார். அமெரிக்காவிலேயே இருந்தாலும் தான் ஒருநாளும் தோற்றத்திலும் வாழ்க்கை முறையிலும் அமெரிக்கராக முடியாது என்பதை உணர்ந்தார். தன்னுடைய வேர்களைத் தேடி சொந்த மண்ணுக்குப் புறப்பட்டார். பிலிப்பைன்ஸ் திரும்பிய பிறகு, தன்னால் பிலிப்பினோவாகவும் (பிலிப்பைனைச் சேர்ந்தவர்) இருக்க முடியாது என்ற அதிர்ச்சிகர உண்மையைக் கண்டடைந்ததாகச் சொல்கிறார். அதுவும் பிலிப்பைன்ஸுக்குள் 1986-ல் மரியா அடியெடுத்து வைத்தபோது சர்வாதிகாரி பெர்டினாண்ட் மார்க்கோஸின் ஆட்சி மக்கள் புரட்சியால் கவிழ்க்கப்பட்டிருந்தது.

ஊடகத் தலைவி!

அடுத்து, இன்றைய பிலிப்பைன்ஸ் அதிபர் ரோட்ரிகோ டுடெர்டே அன்று தாவயோ நகரத்தின் மேயராகப் பதவியேற்றிருந்தார். பிலிப்பைன்ஸில் உள்ள அமெரிக்காவின் சிஎன்என் செய்தித் தொலைக்காட்சி, சேனலில் மரியா வேலையில் சேர்ந்தார். சிறிது காலம் இந்தோனேசியாவிலும் பணிபுரிந்தார். பிறகு, பிலிப்பைன்ஸ் செய்தித் தொலைக்காட்சி ஏபிஎஸ்-சிபிஎன் சேனலின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றார். புலனாய்வு இதழியலுக்கென 2012-ல் ‘ரேப்ளர்’ டிஜிட்டல் ஊடக நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். பிலிப்பைன்ஸில் நிலவிய வன்முறை வெறியாட்டத்தையும், சர்வாதிகாரத்தையும் இதழியல் மூலம் வெளி உலகுக்கு அவர் அம்பலப்படுத்தினார். கூர்மையான பேச்சாற்றலும், செய்திகளை நுட்பமாகப் பகுத்தாய்ந்து அலசும் திறனும் மிகுந்தவராகத் திகழ்ந்த மரியா வெளிக்கொண்டுவந்த புலனாய்வுச் செய்திகளுக்கு பிலிப்பைன்ஸ் மக்களிடையே மிகப் பெரிய வரவேற்பு கிடைத்தது. தான் மட்டுமின்றி, தனது தலைமையின் கீழ் பணியாற்றும் அனைத்து ஊடகர்களும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையை, மனித உரிமை மீறலை, ஊழலை எதிர்த்துக் குரல் கொடுப்பவர்களாக வளர்த்தெடுத்தார்.

இதனால் ஃபேஸ்புக்கில் மட்டுமே 45 லட்சம் பேரால் பின்தொடரப்படும் டிஜிட்டல் ஊடகமாக ‘ரேப்ளர்’ வளர்ந்தது. கோடீஸ்வரத் தொழிலதிபர் வில்பிரடோ கெங் ஆள்கடத்தலிலும் போதைப்பொருள் கடத்தலிலும் ஈடுபட்டுவருவதாகப் போட்டுடைத்தது ரேப்ளர். அதன் பிறகு, ‘சைபர் அவதூறு’ என்கிற சட்டம் பிலிப்பைன்ஸின் 2012-ல் வகுக்கப்பட்டது. சைபர் குற்றங்களைத் தடுப்பதற்கான சட்டமாக இது அரசுத் தரப்பில் கூறப்பட்டது. ஆனால், ‘ரேப்ளர்’ போன்ற ஊடகங்களின் கருத்துச் சுதந்திரத்தை முடக்கவே இச்சட்டம் பாய்ந்தது. அதிலும் 2015-ல் நாட்டின் அதிபரான ரோட்ரிகோ டுடெர்டே மீது மூன்று கொலைக் குற்றச்சாட்டுகள் இருப்பதாக மரியா செய்தி வெளியிட்டார். அதற்கான அத்தனை எதிர்வினைகளையும் அடுத்த மூன்றாண்டுகளில் சந்தித்தார். அரசு ஏற்பாடுசெய்யும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் ‘ரேப்ளர்’ ஊடகர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. 2018-ல் அந்த ஊடகத்தின் இணையதளத்தின் உரிமம் ரத்துசெய்யப்பட்டது.

டைம் அட்டையில் மரியா!

அதே ஆண்டு அமெரிக்க ‘டைம்’ இதழின் அட்டைப் படத்தில், ‘இந்த ஆண்டின் ஆளுமை’ என்ற தலைப்பிட்டுப் புன்முறுவல் புரியும் மரியாவின் முகம் கறுப்பு-வெள்ளை ஒளிப்படமாக வெளியிடப்பட்டது. சர்வதேச அரங்கிலும் உள்நாட்டு வாசகர்கள் மத்தியிலும் மரியாவுக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம் பிலிப்பைன்ஸ் அரசைக் கொந்தளிக்கச் செய்தது. கொலை மிரட்டலும் வெறுப்பைக் கக்கும் மின்னஞ்சல்களும் மரியாவைச் சூழ்ந்தன. அதிபரும் அவரது கட்சித் தொண்டர்களும் மரியா தொடர்பாகச் சமூக ஊடகங்களில் பொய்ப் பிரச்சாரத்தில் முழு வீச்சில் இறங்கினார்கள். போலிச் செய்தி பரப்பும் ஊடகமாக ‘ரேப்ளர்’ முத்திரை குத்தப்பட்டது. பொது மேடைகளில் மரியாவின் பெயரைக் குறிப்பிட்டே அவரை இழிவாக அதிபர் பேசலானார்.

அரசியல் ஆயுதத்துக்கு அஞ்சேல்!

மரியா மீது 2020-ல் சைபர் அவதூறு வழக்கு பாய்ந்தது. வரி ஏய்ப்பு, அயல்நாடுகளில் சொத்துக் குவிப்பு உள்ளிட்ட வழக்குகள் மரியா மீது சுமத்தப்பட்டன. ஆனால், இவற்றுக்கெல்லாம் மரியா அசரவில்லை. கருத்துரிமைக்காகக் குரலெழுப்பும் செயல்பாட்டாளர்கள் மீதும் ஊடகர்கள் மீதும் உலகம் முழுவதும் ஏவப்படும் ‘அரசியல் ஆயுதம்தான்’ இத்தகைய நடவடிக்கைகள் என்று உரக்கப் பேசினார். அவர் கைதுசெய்யப்பட்டால், ஆறாண்டுகள் சிறைத் தண்டனை உறுதிசெய்யப்பட்ட நிலையில், சட்டப் போராட்டம் நடத்தி, தான் நிரபராதி என்பதை நிரூபித்தார்.

மரியா ரெஸா, திமித்ரி முராதஃப் இருவரும் அதிகாரத்துக்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுபவர்கள். அப்படி உண்மையின் பக்கம் நிற்பவர்கள் அதிகார துஷ்பிரயோகத்துக்கு, சர்வாதிகாரத்துக்கு அடிபணியத் தேவையில்லை என்ற செய்தியை உரக்கக் கூறுபவர்கள். ஊடகங்கள் அரசின் பிரதிநிதிகளல்ல, மக்களின் பிரதிநிதிகள் என்ற பாடத்தை உலக ஊடகங்கள் மட்டுமல்லாமல், இந்திய ஊடகங்களும் இவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

- ம.சுசித்ரா, தொடர்புக்கு: susithra.m@hindutamil.co.in

இந்தப் பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் நம் அனைவருக்கும் உணவுப் பழக்கங்கள், ஆரோக்கியம், உடல் செயல்பாடு தொடர்பான ஒரு பதற்றம் வந்திருக்கிறது. “நிமிடத்துக்கு இருபது முறை இருக்க வேண்டிய சுவாச எண்ணிக்கை எனக்கு இருபத்தைந்து முறை இருக்கிறது... இது நார்மலா டாக்டர்?” என்ற சந்தேகங்கள் முளைத்திருக்கின்றன. ‘ஆரோக்கியமாக இருப்பது எப்படி?’ என்பதை அவர்கள் தங்களுக்கு வரும் தகவல்களைக் கொண்டு, சோதனை செய்து பார்க்கிறார்கள். உடல் ஆரோக்கியத்தின் மீது அத்தனை கவனமாக இருக்கும் மக்கள், இதில் சிறிதளவேனும்கூட மன ஆரோக்கியத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை என்பதுதான் வேதனையானது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் வரையறைப்படி ஆரோக்கியம் என்றால், அது ஒருங்கிணைந்த உடல், மனம் மற்றும் சமூக ஆரோக்கியமே! ஆனால், நாம் உடல் ஆரோக்கியத்தை மட்டுமே முதன்மையாகக் கொண்டு மற்ற இரண்டையும் புறக்கணிக்கிறோம். உண்மையில், உள்ளமும் சமூகமும் ஆரோக்கியமாக இல்லாமல் உடல் ஆரோக்கியம் சாத்தியம் இல்லை.

2000-ல் ஐநா சபையின் ‘நூற்றாண்டு வளர்ச்சி இலக்குகளில்’ பசி, வறுமை ஒழிப்பு, குழந்தைகள் இறப்பைத் தடுத்தல் ஆகியவற்றோடு மனநலத்தை மேம்படுத்தலும் இடம்பெற்றிருந்தது. ஏனென்றால், புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் விளைவாகவும், மாறிவரும் வாழ்க்கை முறைகளின் காரணமாகவும் மனநலச் சீர்கேடுகள் தொடர்ச்சியாக அதிகரித்துவருகின்றன. மக்களை நோய்மையில் ஆழ்த்தும் ஐந்து முக்கியமான நோய்களில் ஒன்றாக மனச்சோர்வும் இடம்பிடித்திருக்கிறது. மனநோய்கள் மிகப் பெரிய பொருளாதார இழப்புகளை உலகம் முழுக்க ஏற்படுத்துகின்றன, இளைய வயதினரின் மரணத்துக்கு முதன்மையான காரணமாகத் தற்கொலை இருக்கிறது. அது மட்டுமில்லாமல், சமீப காலங்களில் பெருகியிருக்கும் உடல்நலச் சீர்கேடுகளுக்கும் மனநலமின்மையே காரணம் என சர்வதேச சுகாதார அமைப்புகள் வலியுறுத்துகின்றன. நாடு, இனம், மொழி தாண்டி மனநலக் கோளாறுகள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை. ஏழை-பணக்காரர், ஆண்-பெண் என்ற வேறுபாடுகளைத் தாண்டி, எல்லோருக்குமே வரக்கூடியவை. ஆனால், மனநலப் பாதிப்புகள் வருவதற்கான காரணங்களும், மனநலச் சேவைகளும் இப்படி எல்லோருக்கும் பொதுவானதாக இருக்கிறதா? உலகம் முழுக்க 30% மக்களுக்கு மனநலப் பாதிப்புகள் இருக்கின்றன என்கின்றன ஆய்வுகள். இதில் பெரும்பாலானவர்கள் சமூகத்தின் விளிம்பு நிலையில் இருக்கும் எளிய மக்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு அதற்கான எந்தச் சேவையும், சிகிச்சையும் கிடைப்பதில்லை. மனநலச் சேவைகள் வழங்குவதில் வளர்ந்த நாடுகளைவிட வளரும் நாடுகள் மிகவும் பின்தங்கியிருக்கின்றன என்கின்றன அந்த ஆய்வுகள்.

மனநோய்களினால் பாதிக்கப்படும் மக்களில் 80% பேர் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில்தான் இருக்கிறார்கள். இங்கு நிலவும் சமத்துவமற்ற மனநலச் சேவைகளும், எளிய மனிதர்களின் மீது உருவாகும் சமூக அழுத்தமும், புதிய பொருளாதார நெருக்கடிகளும் பெருகிவரும் மனநலக் கோளாறுகளுக்கு முக்கியமான காரணங்களாக இருக்கின்றன. வளரும் நாடுகளில் அதிகமாக இருக்கும் மனநலம் மீதான எதிர்மறையான பார்வை, மனநோய் தொடர்பாகக் கொண்டிருக்கும் போலி நம்பிக்கைகள் போன்றவை சரியான மனநலச் சேவைகள் கிடைப்பதைத் தடுப்பதாக ஆய்வுகள் சொல்கின்றன.

மனநோய்களின் தாக்கமும் பாதிப்பும் பொருளாதாரரீதியாக நலிவடைந்த பிரிவினரிடமும், மொழி, இனரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களிடமுமே அதிகமாக இருப்பதால், மனநலச் சேவைகளுக்கான தேவையும் இவர்களுக்குத்தான் அதிகம். ஆனால், மனநலச் சேவைகளை எளிதில் பெற முடியாத நிலையிலும் இவர்கள்தான் இருக்கிறார்கள். ஏற்றத்தாழ்வுகளும் பாகுபாடுகளும் நிறைந்த சமூகத்தில் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான சுகாதாரச் சேவைகள் கிடைப்பதில்லை. அதிலும், குறிப்பாக மனநலச் சேவைகள் என்று வரும்போது, விளிம்பு நிலையில் இருக்கும் மக்கள் எப்போதும் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். மனநலச் சீர்கேடுகளினால் உண்டாகும் வேலையிழப்பு, வறுமை, ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு, பல்வேறு உடல் நோய்கள், போதைப்பொருள் பயன்பாடு போன்ற பிரச்சினைகளினால் இவர்களே நேரடியாகப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அனைவருக்கும் பொதுவான மனநல சேவைகள் கிடைப்பதை உறுதிசெய்வதன் வழியாகவே, சமூகத்தில் நலிவடைந்தவர்களும் மனதளவில் ஆரோக்கியமாக இருப்பதை நம்மால் உறுதிசெய்ய முடியும்.

பொருளாதார, சமூக, கலாச்சார உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை “உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்தின் உயரிய நிலையை அடைய அனைவருக்கும் உரிமை உண்டு” என்கிறது. ஒவ்வொரு சமூகமும் அதன் விளிம்பு நிலையில் இருக்கும் மக்களின் சுகாதாரச் சேவைகளை நிவர்த்திசெய்ய வேண்டும். முழு ஆரோக்கியத்தை அடைவதற்கான முயற்சிகளில் மன ஆரோக்கியத்தை முதன்மையாகக் கொள்ள வேண்டும். தனிமனித உரிமைகள், சமூகநீதி போன்றவற்றைக் கருத்தில்கொள்வதன் வழியாகவே, சமூகத்தின் விளிம்பு நிலையில் இருப்பவர்களின் மனஆரோக்கியத்தை உறுதிசெய்ய முடியும். அதே போல மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணியமும் மனித உரிமைகளும் வாழ்வாதாரமும் பாதுகாக்கப்படு வதற்கான முயற்சிகளையும் அரசு எடுக்க வேண்டும்.

மனம் என்பது உடலின் ஒரு அங்கமாக இருப்பதுபோல சமூகத்தின் அங்கமாகவும் இருக்கிறது. உடல் ஆரோக்கியம் மற்றும் ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்தையும் மன ஆரோக்கியத்தின் வழியாகவே அடைய முடியும். மனதின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்த வேண்டுமானால், அதன் ஆரோக்கிய மின்மைகளை நாம் வெளிப்படையாகப் பேச வேண்டும். மன ஆரோக்கியமின்மைகள் தனிமனிதப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல... அது சமூகத்தின் பிரச்சினையும்கூட. எனவே, மனதைப் பற்றியோ அதன் ஆரோக்கியமின்மைகளையோ பேசுவதற்குத் தயக்கம் கூடாது. தனிமனிதரின் மன ஆரோக்கியத்தை உறுதிசெய்யும் முயற்சிகளை அரசு தீவிரமாகப் பரிசீலனை செய்ய வேண்டும். தங்குதடையற்ற மனநலச் சேவைகள் நாட்டின் கடைக்கோடிக் கிராமத்தைச் சென்றடைவதிலும், அதைப் பெறுவதில் இருக்கும் இடையூறுகளைக் களையும் முயற்சிகளிலும் அரசு முழுமையாகத் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

சமத்துவமற்ற உலகில் ஆரோக்கியத்துக்கான வழிமுறைகளும், அதனை மீட்டெடுப்பதற்கான சேவைகளும் எல்லோருக்கும் அத்தனை எளிதானதாகவும், சமமானதாகவும் கிடைப்பதில்லை. தனிப்பட்ட ஒருவரின் ஆரோக்கியம் என்பது அந்த தனிமனிதரின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல, அது முழுவதும் ஒரு அரசின் பொறுப்பு. அந்தப் பொறுப்பை அரசு உணர வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஆரோக்கியத்தை உறுதிசெய்யும்போது மனநலம் அதில் முதன்மையானதாக இருக்க வேண்டும்.

- சிவபாலன் இளங்கோவன், மனநல மருத்துவர், எழுத்தாளர். தொடர்புக்கு: sivabalanela@gmail.com

அக்டோபர் 10: உலக மனநல நாள்

குறிப்பிடத்தக்க வகையில் இந்தியாவிற்கு நிகராக பாகிஸ்தானை அணு ஆயுத உற்பத்தி பிரிவில் சமமாக மாற்றியவர் அப்துல் காதீர் கான்.

Dr AQ Khan Father of Pak bomb : 85ம் வயதில், கொரோனா தொற்று தொடர்பான உடல் நலக்கோளாறு காரணமாக இஸ்லாமாபாத்தில் உயிரிழந்தார் டாக்டர் அப்துல் காதீர் கான். பாகிஸ்தானின் அணு குண்டு தந்தை என்று போற்றப்பட்ட அவர், பாகிஸ்தான் நாடு அணு ஆயுதங்கள் தயாரிப்பதில் வெற்றி பெறுவதை தனிநபராக உறுதி செய்தவர் என்று போற்றப்பட்டவர். குறிப்பிடத்தக்க வகையில் இந்தியாவிற்கு நிகராக பாகிஸ்தானை அணு ஆயுத உற்பத்தி பிரிவில் சமமாக மாற்றியவர் அப்துல் காதீர் கான்.

தனிப்பட்ட முறையில், லாபத்திற்காக அணு ஆயுத நெட்வொர்க்கை நடத்தி பாகிஸ்தானிற்கு பெரும் அவமானத்தை அவர் கொண்டு வந்தாலும் கூட அவரின் பிம்பம் சிறிதும் இதனால் பாதிக்கப்படவில்லை. இவர் இந்தியாவின் போபாலில் 1936ம் ஆண்டு பிறந்தார். இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் போது அவருடைய குடும்பம் பாகிஸ்தானுக்கு சென்றது. ஒரு தேசபக்தராகவும், பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுத வளங்களை கொள்ளையடிக்கவும், நாட்டை அவமதிக்கவும் சர்வதேச சதித்திட்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டவராகவும் தான் அவர் பார்க்கப்படுகிறார்.

பாகிஸ்தான் நாட்டின் மிக உயரிய விருதான நிஷான் – இ – இம்தியாஸ் (Order of Excellence) என்ற விருதையும், மோஹ்சின் – இ – பாகிஸ்தான் என்ற விருதையும் கொடுத்து அவரை கௌரவித்தது பாகிஸ்தான்.

ஆனால் பாகிஸ்தான் அணு சக்தி ஆணையத்தில் பணியாற்றிய அவருடைய சகாக்கள், அவருக்கான இத்தகைய அங்கீகாரத்தை கேள்வியுடன் நோக்குகிறார்கள். ஏன் என்றால் அவருடைய கல்வி தகுதி ஒரு உலோகவியல் பொறியாளராக மட்டுமே இருந்தது. மேலும் போக்ரானில் இந்தியா தனது சோதனைகளை மேற்கொண்ட பிறகு மே 1998 இல் பாகிஸ்தானின் அணுசக்தி சோதனையை மேற்கொண்ட குழுவில் அவர் இல்லை. ஆனாலும் அவர் சாகாய் தளத்தில் தான் இருந்தார் என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். ஆனாலும் அவருடைய உழைப்பு பாகிஸ்தானின் யுரேனியம் செறிவூட்டலை கண்டுபிடிக்க உதவியது.

அணு ஆயுத ரகசியங்களை திருடினாரா காதீர் கான்?

பிப்ரவரி மாதம் 2004ம் ஆண்டு, பாகிஸ்தான் முஷாரஃப் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த போது, செண்ட்ரிஃபூஜெஸ் மற்றும் இதர பாகங்களை கான் லிபியா, வடகொரியா, ஈரான் போன்ற நாடுகளுக்கு விற்பனை செய்ததை ஆதாரத்துடன் வழங்கிய போது முஷாரஃப் இதற்கு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாக்கப்பட்டார். கானை மிகவும் கடுமையாக கண்டித்தார் அவர்.

இதனை தொடர்ந்து தேசிய தொலைக்காட்சி ஒன்றில் கான், ஒப்புதல் வாக்குமூலம் ஒன்றை அளித்தார். அதில் இந்த நடவடிக்கையை நீதியில் ஏற்பட்ட பிழை என்று கூறினார். உள்நாட்டில் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு மற்றும் தீவிர சர்வதேச ஆய்வுக்கு இடையே சமநிலைப்படுத்தி, முஷாரப் அவரை மன்னித்தார், ஆனால் அவரை வீட்டுக் காவலில் வைத்தார். ஆனாலும் கூட பாகிஸ்தான் தெருக்களில் இன்றும் கான் ஒரு பெரிய ஹீரோ தான். கடைகள், சந்தைகள், லாரிகள் மற்றும் ஆட்டோக்களின் பின்பக்கங்கள் என்று அனைத்து இடங்களிலும் கான் தான். கான் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் பாகிஸ்தானை அதிர்ச்சி அடைய வைத்தது. ஆனால் ஆனால் கான் தனது அணுசக்தி தொழில்நுட்ப வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலிருந்தே மேற்கத்திய உளவுத்துறை கண்காணிப்பில் இருந்தார்.

1975ம் ஆண்டு இந்தியா தன்னுடைய முதல் அணு ஆயுதம் தொடர்பான சோதனையை நடத்தி ஒரு வருடம் ஆன போது, கான் ஹோலாந்தில் உள்ள யுரேனியம் செறிவூட்டும் நிலையம் ஒன்றில் ஜெர்மன் – டச்சு மொழி பெயர்ப்பாளராக பணியாற்றி வந்தார். பாகிஸ்தான் சொந்தமாக அணு ஆயுத திட்டம் ஒன்றை வைத்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்பிய பிரதமர் ஜுல்ஃபிக்கர் அலி பூட்டோவிற்கு தன்னுடைய சேவையை வழங்கினார் கான்.

செண்ட்ரிஃபூஜெஸ் மற்றும் இதர பாகங்களை தயாரிக்கும் ப்ளூப்ரிண்ட்டுகளை அவர் திருடுகிறார் என்று டச்சு நிறுவனம் சந்தேகம் அடைந்தது. ஆனால் அவருக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு முன்பே அவர் பாகிஸ்தான் திரும்பிவிட்டார். 1976ம் ஆண்டு அவர் பாகிஸ்தான் அணு சக்தி ஆணையத்தில் இணைந்தார். அவர் ஒரு திருடன் என்று நெதர்லாந்து நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது.

2001ம் ஆண்டு முஷாரஃபால் கட்டாய ஓய்வில் அனுப்பப்பட்டார் கான். மேலும் கான் ஆராய்ச்சி ஆய்வகங்களின் தலைவரின் தலைமை ஆலோசகர் என்ற ஆறுதல் பட்டத்தை வழங்கினார். முஷாரஃப் கானின் செயல்பாடுகளில் சந்தேகம் காரணமாக இந்த நடவடிக்கையை எடுத்தார். அன்று முதல் கானுக்கு இறங்கு முகம் தான். உண்மையில் 1981ஆம் ஆண்டு முதல் பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுத முயற்சிகளை அவர் ஆளுமைப்படுத்தினார், அப்போது ராணுவ ஆட்சியாளராக இருந்த ஜெனரல் ஜியா-உல் ஹக், நாட்டில் இருக்கும் ஆராய்ச்சி ஆய்வகங்களுக்கு கானின் பெயரை சூட்டினார். பாகிஸ்தானின் மற்ற அணு விஞ்ஞானிகளை விட அவர் ஒரு பொது ஆளுமையாகவே வாழ்ந்து வந்தார்.

பாகிஸ்தானின் ரகசிய வெடிகுண்டு

பாகிஸ்தான் தன்னுடைய அணு ஆயுத சோதனைகளை மேற்கொள்வதற்கு பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே அணு ஆயுதங்களை வைத்திருந்தது என்று கான் தான் முதலில் கூறினார். 1987ம் ஆண்டு மூத்த இந்திய பத்திரிக்கையாளர் குல்தீப் நய்யார் உடனான நேர்காணலில் பேசிய அவர், அமெரிக்காவுக்கு இது தெரியும். அணு ஆயுதங்களை நாங்கள் வைத்திருக்கின்றோம் என்றும் சி.ஐ.ஏ. கூறியது உண்மை தான். இது தொடர்பாக சில வெளிநாட்டு பத்திரிக்கைகளுக்கு சந்தேகம் இருந்ததும் உண்மை தான். பாகிஸ்தானால் அப்படி ஒரு குண்டை செய்ய முடியாது என்று கூறினார்கள். என்னுடைய திறன்களை அவர்கள் சோதித்தார்கள். ஆனால் எங்களிடம் இருந்தது அவர்களுக்கு தெரியும் என்று கூறியுள்ளார்.

பாகிஸ்தான் ஏன் தன்னுடைய இத்தகைய சாதனையை தெரிவிக்கவில்லை என்று கேட்ட போது, அது அவசியமா? அமெரிக்கா வழங்கும் அனைத்து உதவிகளையும் நிறுத்துவதாக ஏற்கனவே அச்சுறுத்தி வந்தது. பாகிஸ்தான் வேண்டுமென்றே கசியவிட்ட ஒரு தகவலாக பார்த்த டெல்லி தன்னுடைய அணு ஆயுத திட்டத்தை விரிவுபடுத்தியது.

ஆகஸ்ட் 2008 ல் அதிபர் முஷாரப் பதவி விலகிய பிறகு, கான் இஸ்லாமாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தில் தன்னை விடுவிக்குமாறு மனு செய்தார். அவரை விடுவிக்க புதிய PPP அரசாங்கம் ஏற்கனவே பெரும் அழுத்தத்திற்கு உள்ளானது. 2009 ஆம் ஆண்டில், நீதிமன்றம் அவரை சுதந்திரமான குடிமனாக அறிவித்தது. ஆனால், அவருக்கும் அரசுக்கும் இடையே போடப்பட்ட ரகசிய ஒப்பந்தத்தை உடைத்த பிறகே சாத்தியமானது. விவரங்களை பகிரங்கப்படுத்த நீதிமன்றம் இருதரப்பையும் தடை செய்தது. இந்த ஒப்பந்தத்தின் விவரங்கள் 2011 இல் விக்கிலீக்ஸால் கசிந்த அமெரிக்க இராஜதந்திர கேபிளில் இருந்தது. இஸ்லமாபாத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்றால் அதிகாரிகளிடம் முன் கூட்டியே தெரிவிக்க வேண்டும், வெளிநாடுகளுக்கு செல்ல கூடாது, அவருடைய வீட்டிற்கு வரும் நபர்களின் பெயர்களை ஒப்படைத்தல் போன்ற நிபந்தனைகளின் பெயரில் தான் அவர் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார்.

கேபிளின் படி, அப்போதைய உள்துறை செயலாளர் கமல் ஷா, கானை பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் இறுக்கமாக வைத்திருக்க தேவையான அனைத்து அதிகாரங்களையும் கொண்டுள்ளது என்று அமெரிக்க தூதருக்கு உறுதி அளித்தார். சட்டத்திற்கு புறம்பான வீட்டுக்காவலுக்கு சட்ட ரீதியான பாதுகாப்பை நாடு அளித்துள்ளது என்று கூறி நீதிமன்ற உத்தரவை பாதுகாத்தார் ஷா.

வீட்டுக்காவலில் இருந்து விடுதலை அளித்த பிறகு கான் இஸ்லாமாபாத்தின் E-7 செக்டாரில் உள்ள தனது வீட்டிற்கு வெளியே ஒரு எதிர்பாராத செய்தியாளர் சந்திப்பை நடத்தினார். பிறகு பாகிஸ்தான் நாளிதழான தி நியூஸில் கட்டுரை எழுதினார். 2012ம் ஆண்டு தெஹ்ரீக்-இ-தெஹாஃபுஸ்-இ-பாகிஸ்தான் என்ற கட்சி ஒன்றையும் துவங்கினார், அவர் புகழ்பெற்றவராக இருந்த போதும் அடுத்த ஆண்டு அந்த கட்சி காணாமல் போனது.

இறுதி ஆண்டுகள்

2019ம் ஆண்டு அடிப்படை உரிமைகள் அடிப்படையில் பாகிஸ்தான் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு ஒன்றை தாக்கல் செய்தார். பாகிஸ்தான் அரசு அவரை வெளிநாடுகளுக்கு பயணிக்க அனுமதி மறுக்கிறது. இந்த ஆண்டு ஆரம்பத்தில் கானின் வழக்கறிஞர், நாடு கானை அவரின் உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களை பார்க்கவும் கூட அனுமதிக்க மறுக்கிறது என்று கூறினார். உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களின் பட்டியலை பெற்று இந்த விவகாரத்தை உடனே சரி செய்யுங்கள் என்றார். மேலும் கான் இந்நாட்டின் உயர் விருதை பெற்றவர். அவரை முறையாக கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் கூறினார். அவருக்கு கொரோனா தொற்று ஏற்பட்ட பிறகும் இது தொடர்பான விசாரணைகள் நடைபெற்று வந்தது. அவர் ராவல்பிண்டியில் உள்ள ராணுவ மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கபப்ட்டார். குணம் அடைந்து அவர் வீடு திரும்பிய போதும், அவரது நுரையீரலில் ஏற்பட்ட கோளாறு காரணமாக மரணம் அடைந்தார்.

In pursuing its Indo-Pacific strategy, India needs to be mindful of the China-U.S. equations in the region

If the rising confrontation between the United States and China erupts into a clash of arms, the likely arena may well be the Taiwan Strait. Taiwan is the unfinished business of China’s liberation under the Chinese Communist Party (CCP) in 1949. The Guomindang (KMT) forces under Chiang Kai-shek lost the 1945-49 civil war to the CCP forces under Mao Zedong. Chiang retreated to the island of Taiwan and set up a regime that claimed authority over the whole of China and pledged to recover the mainland eventually.

‘Strategic ambiguity’

The CCP in turn pledged to reclaim what it regarded as a “renegade” province and achieve the final reunification of China. Taiwan could not be occupied militarily by the newly established People’s Republic of China (PRC) as it became a military ally of the United States during the Korean War of 1950- 53. It was described as an “unsinkable aircraft carrier” underscoring its strategic significance. This phase came to an end with the U.S. recognising the PRC as the legitimate government of China in 1979, ending its official relationship with Taiwan and abrogating its mutual defence treaty with the island.

Nevertheless, the U.S. has declared that it will “maintain the ability to come to Taiwan’s defence” while not committing itself to do so. This is the policy of “strategic ambiguity”. China, on the other hand, is committed to pursuing peaceful unification but retains the right to use force to achieve the objective. This is its own version of strategic ambiguity. The PRC has pursued a typical carrot and stick policy to achieve the reunification of Taiwan with the mainland. It has held out the prospect, indeed preference for peaceful reunification, through promising a high degree of autonomy to the island under the “one country two systems” formula first applied to Hong Kong after its reversion to Chinese sovereignty in 1997. According to this formula, Hong Kong would retain its free market system and its political and judicial institutions and processes for a period of 50 years, thus enabling an extended and gradual transition. The same was promised to Taiwan, but with the added assurance that it could also retain its armed forces during the transition period.

Economic links

With China itself adopting market- oriented reforms since 1978 and becoming, over a period of time, a significant economic and commercial opportunity globally, Taiwan business entities have invested heavily in mainland China and the two economies have become increasingly integrated. Between 1991 and 2020, the stock of Taiwanese capital invested in China reached U.S. $188.5 billion and bilateral trade in 2019 was U.S. $150 billion, about 15% of Taiwan’s GDP. By contrast the stock of Chinese capital invested in Taiwan is barely U.S. $2.4 billion although investments through Hong Kong may be considerable.

Taiwanese attempts to reduce the island’s economic exposure to China have not been successful so far. China hopes that the considerable economic benefits that Taiwan business and industry enjoy through a burgeoning relationship with China would weaken opposition to unification. By the same token, China is capable of inflicting acute economic pain on Taiwan through coercive policies if the island is seen to drift towards an independent status.

Taiwan’s politics

Taiwan has two major political parties. The KMT, dominated by the descendants of the mainlanders who came to the island along with Chiang Kai-skek in 1949, remains committed to a one-China policy and does not support the independence of Taiwan. The Democratic Progressive Party (DPP), on the other hand, is more representative of the indigenous population of the island, and favours independence.

However, faced with aggressive threats from China and lack of international support, the demand for independence has been muted. China feels more comfortable with the KMT and is hostile to the DPP. Ever since the DPP under Tsai Ing-wen won the presidential elections in 2016, China has resorted to a series of hostile actions against the island, which include economic pressures and military threats. These actions have escalated since the re-election of Tsai Ing-wen in the 2020 elections. Public opinion swung in her favour as China adopted a series of hardline policies in Hong Kong, abandoning the ‘One Country Two Systems’ formula promoted by Chinese leader Deng Xiaoping. China could no longer pretend that the model was relevant in any sense to Taiwan’s future under Chinese sovereignty.

One important implication of this development is that prospects for peaceful unification have diminished. Sentiment in Taiwan in favour of independent status has increased. The escalating military threats against Taiwan, through daily violations of its air defence identification zone (ADIZ) and aggressive naval manoeuvres in the Taiwan Strait are currently deterrent in nature, aimed at heading off any move towards independence and its closer military relationship with the U.S.

The U.S. stance

While the U.S. does not support a declaration of independence by Taiwan, it has gradually reversed the policy of avoiding official-level engagements with the Taiwan government. The first breach occurred during the Donald Trump presidency when several senior officials, including a cabinet-level official, visited the island. The Joe Biden officials have continued this policy. The Taiwanese representative in Washington was invited to attend the presidential inauguration ceremony (Biden), again a first since 1979. Reports have now emerged that U.S. defence personnel have been, unannounced, training with their Taiwanese counterparts for sometime. In a new incident last week, a U.S. nuclear-powered submarine reportedly ran into an “unidentified object” while in the South China Sea. China has objected to these U.S. actions vociferously.

The latest statement by Chinese President Xi Jinping on Taiwan on October 9, on the eve of Taiwan’s national day, responds to these developments. Mr. Xi said that unification should be achieved peacefully but added that the Chinese people have a “glorious tradition” of opposing separatism. Mr. Xi added, “The historic task of the complete reunification of the motherland must be fulfilled and will definitely be fulfilled.”

These statements are somewhat less aggressive and impatient than his earlier ones on Taiwan. This may be related to the recent telephone conversation between President Joe Biden and Mr. Xi when Mr. Biden reportedly assured Mr. Xi that the U.S. would abide by the “Taiwan agreement”, that is, the U.S. would not overturn its one China policy.

Is China prepared to carry out military operations to invade and occupy Taiwan?

In March this year, the U.S. Pacific Commander, Philip Davidson, warned that China could invade Taiwan within the next six years as part of its strategy of displacing U.S. power in Asia. He appeared to suggest that Chinese military capabilities had been developed in order to achieve this objective. Other analysts argue that cross-strait operations would be extremely complex and pacifying a hostile population may prove to be long drawn out and costly. China may, therefore, be content to head off Taiwan independence while continuing to build its capabilities and await a further relative decline of U.S. power and its will to intervene in the defence of Taiwan.

Impact of alliances

These calculations may be upset by accident or miscalculation, and the recent submarine incident is a warning in this respect. The recent crystallisation of the Quad, of which India is a part, and the announcement of the Australia-U.K.-U.S. alliance, AUKUS, with Australia being graduated to a power with nuclear-powered submarines, may act as a deterrent against Chinese moves on Taiwan.

But they may equally propel China to advance the unification agenda before the balance changes against it in the Indo-Pacific.

For these reasons, Taiwan is emerging as a potential trigger point for a clash of arms between the U.S. and China.

In pursuing its Indo-Pacific strategy, India would do well to keep these possible scenarios in mind.

Shyam Saran is a former Foreign Secretary and a Senior Fellow, Centre for Policy Research

The Quarterly Employment Survey for the April-June quarter throws up some perplexing numbers

The Labour Bureau released the results of the All-India Quarterly Establishment-based Employment Survey (QES) for the first quarter (FQ) of 2021 (April to June). The survey covers establishments employing 10 or more workers in the organised segment in nine sectors (manufacturing, construction, trade, transport, education, health, accommodation and restaurants, IT/BPO, and financial service activities). These sectors account for 85% of the total employment in establishments employing 10 or more workers as per the Sixth Economic Census (EC), which serves as the basis of the QES survey. The data for QES were collected either telephonically or through visits. The report cautions that “verification of records has not been resorted to for collection of data”. This could have significant implications for the statistics generated from the survey. While the QES provides a demand side picture, the National Sample Survey or Periodic Labour Force Survey (PLFS) gives the supply side picture of the labour market.

The stated objective of the QES is to enable the government to frame a “sound national policy on employment”. India ratified the International Labour Organization’s Employment Policy Convention, 1964, which requires the ratifying countries to implement “an active policy designed to promote full, productive and freely chosen employment.” India does not have one till now.

The PLFSs have not presented an encouraging picture of the labour market. The CMIE has been projecting a distressed labour market scenario, especially during the pandemic. Notwithstanding criticisms, the CMIE database has dominated the analyses and understanding of the labour market. This could be quite irksome to any ruling party. Thus, the government needed an ‘official’ database that projects a rosy picture of the economy and the labour market (remember the controversy over the release of the PLFS results in 2019, which showed the highest-ever unemployment rate of 6.1%). The government has also been using the payroll data periodically to show formal employment generation and/or recovery in employment during the pandemic. It is not surprising that the QES has reported a simple growth rate of 29% in employment in FQ2021 over 2013-14 (Sixth EC).

Data that raise eyebrows

However, strangely, the QES provides very broad employment figures — “3 crores and 8 lakhs approximately” in FQ-2021 against a total of 2 crores and 37 lakhs in these sectors taken collectively [in 2013-14]”. By any reckoning, these are impressive statistics. But let us put these figures in perspective. Between the Fifth EC (2005) and the Sixth EC (2013), employment grew by a simple growth rate of 38.13%. And between the Fourth EC (1998) and Fifth EC (2005), it grew by 21.13%.The compound annual growth rate (CAGR) — a far more reliable indicator of growth rates spanning several years — between the two is 4.12%. The approximate CAGR between the 6th EC and FQ2021 is 3.33%.

The remarkable simple growth rate reported above compares a normal period to a pandemic-ravaged period. The overall growth rate is incongruent with macro-economic factors and other labour market portrayals. The CMIE data revealed a rather discouraging picture in April as the salaried class shed an estimated 3.4. million jobs from the level in March 2021 and the urban unemployment rate was as high as 9.78%. Further, normal economic indicators like income growth rates, capacity utilisation, business confidence, aggregate demand measured by the Purchasing Managers’ Index and the Reserve Bank of India’s growth rates of high-frequency indicators during the pandemic did not show encouraging trends even though they were fluctuating. The provisional estimates of annual national income for 2020-21 showed contraction in manufacturing (-7.2.%), construction (-8.6%) and trade (-18.2.%), which are some of the sectors covered in QES. The real national income growth rates, though controversial for upward revisions, declined 2017-18 onwards — the annual average growth rate in 2013-14 to 2020-21 was 4.95%. Are we talking of employment growth despite economic slowdown – from jobless growth to job-loss growth to growthless job growth?

Various surveys and reports, including those by the Central government, showed that the smaller establishments suffered much more than the bigger industries. This was surely more so during the more extensive lockdown period, April-June 2020, when they faced challenges concerning debt repayment, wage/salaries and statutory dues. They are also least likely to have permanent workers on their payroll. Given that nearly 75% of the estimated establishments employed less than 40 workers, as reported in the QES, one wonders about the credibility of two statistics reported in the report. One, that 87.5% of the estimated workers were regular workers and just about 2.1% (12.5% in construction) were casual workers. Two, even though excluding health and financial services, around 24-35% of the establishments were operational from March 25 to June 30, 2020, 66-86% of estimated employees received full wages including in the construction, trade and hospitality industries. We should treat these statistics as claims by employers rather than reliable data.

The report throws up another perplexing statistic. It says contract workers accounted for 0.7% (IT/BPOs), 10.4% (manufacturing) and 17.6% (construction) and overall a measly 7.8%. According to the Annual Survey of Industries for 2017-18, 36.37% of the total workers are employed in the organised factory sector. However, the reported contra-statistics in QES are plausible because given the low employment demand, cost-minimising manufacturers would be more likely to engage permanent and possibly unionised and high-skilled workers while the flexible category workers will have to queue up for employment till better times come. On the flip side, the report concedes a decline in the share of female workers from 31% in the Sixth EC to 29% in FQ2021. Like the Sixth EC, it could have collected data on social aspects like caste and religion as the pandemic would have had differential impacts on social statuses of workers. The data on the formalisation of establishments as revealed by registration under the laws must take care of two aspects. One, there could be overlaps between the registrations (say, factories or shops registering under more than one law). Two, since this is an employment survey, it is relevant to consider labour laws under which the establishment can be registered like the Factories Act, Shops Act or the Building and Other Construction Workers Act and employ workers rather than including tax laws as QES does.

A starting point

We need to wait for unit level data to generate data at the disaggregated levels and create cross-tabulations to understand the labour market dynamics much better than the ratios released in this report. At any rate, the F12021 QES must be considered as a starting point of the new data set rather than as a continuum of the Sixth EC as the Seventh EC would enable sensible comparisons. Finally, it is baffling why the Labour Bureau has initiated five segmented employment surveys when it could have put in place a high-frequency labour market information base like most advanced economies.

Shyam Sundar Professor, HRM Area, XLRI, Xavier School of Management, Jamshedpur

As a player in Tamil Nadu’s residual vote share space, the NTK’s political offering could hurt the State’s social fabric

A recent public conference on the theme, “Tamil or Dravidian?”, was organised by the Naam Tamilar Katchi (NTK), featuring NTK leaders, a couple of veteran Tamil nationalist ideologues, and a hotchpotch of largely non-descript speakers. The points raised were that Dravidian politics had duped the native Tamil castes, led to an influx of immigrants, and was responsible for the troubles that the Eelam Tamils faced.

The common point for all was that Dravidian politics had to go and be replaced by a nativist form of Tamil nationalism. The main speaker was the coordinator-in-chief of the NTK, Seeman, who, among other things, invoked Adolf Hitler to bolster his anti- Dravidian rhetoric. This is not the first time he has referenced Hitler positively.

Public image

Mr. Seeman’s route to fame was through public speeches at meetings organised by Dravidian collectives in the 2000s. He initially claimed to be inspired by both Periyar, and the chief of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) Velupillai Prabhakaran. However, after Sri Lanka’s military defeat of the LTTE in 2009, Mr. Seeman abandoned the former for the latter. To Mr. Seeman, Prabhakaran is a leader not just for the Eelam Tamils but Indian Tamils as well. The NTK was floated in 2010 and claims to have popularised the image of Prabhakaran in Tamil Nadu, often making up apocryphal stories of friendship between Mr. Seeman and the LTTE leadership. However, the image that NTK is trying to cultivate is that of Mr. Seeman as the sole spokesperson of Tamils the world over.

Leader identification matters

The NTK pursues a programme of nativism in identifying its leaders. Apart from Prabhakaran, it identifies Tamil kings of yore, and a pool of modern Tamil leaders such as Iyothee Thass, Bharathiyar, Immanuel Sekaran, U. Muthuramalingam, M.P. Sivagnanam among others, as its inspirations and icons. To the NTK, the Tamil identity of these figures plays a greater role than the ideology they professed. The NTK’s targets for attacks are leaders of the Dravidian parties, especially C.N. Annadurai and M. Karunanidhi, often on the specious claim that they belong to non-Tamil immigrant castes. Some in the NTK play lip service to E.V.R. Periyar, but they consistently try to downplay his central role in modern Tamil politics, owing to his irreverence for any form of identitarian parochialism. The NTK seeks to foreground only those who can claim to belong to a Tamil native caste, determined by birth in a Tamil clan (kudi) — their very definition of Tamil identity is based on this.

Nationalism and politics

Chauvinistic Tamil nationalism has historically had a marginal place in modern Tamil politics. For the good part, the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) contained extremist Tamil elements and promoted a composite and pluralist approach to politics and identity. Even during the anti-Hindi agitations, neither caste-elites nor Hindi speakers were harmed. The conflict was on ideas rather than identities, as laid out by several Dravidian ideologues. The camaraderie between Periyar and Rajaji is also a testament to the same. Likewise, once they captured power, the Dravidian parties have maintained Tamil Nadu as a State free from major communal or ethnic conflagrations. Post the 1960s, Dravidian rule has also prevented the rise of violent movements threatening the sovereignty of India.

While Tamil Nadu’s legislature is the most diverse in terms of caste representation across the country, localised caste conflicts of course are quite common in Tamil Nadu, with sections of Dalits usually being at the receiving end of atrocities. Likewise, of the more than 250 backward castes (https://bit.ly/3mymfgQ), quite a few have minimal or intermittent political representation.

Both the NTK and Bharatiya Janata Party have tried to mobilise such caste groups that have been articulating their grievances by promoting leaders from the said communities in their party ranks. The target for both is Dravidian politics, specifically the DMK.

While the BJP tries to unite such castes on the religious plank, the NTK tries to do the same on an ethnic nativist plank. The NTK’s Tamil nativism addresses the grievances of these castes with theories of a Dravidian conspiracy to secure the dominance of non-Tamil castes and a global conspiracy against the Tamil identity. Normally, such conspiracy theories are humourous, but when they are backed by a political party that secured an estimated 6.6% vote share in the recent elections, they are potentially dangerous. The inability of progressive governments to contain the class disparities generated by the current economic order engenders the proclivity for such parties.

Mr. Seeman’s sympathisers are very active on social media, especially YouTube, characterised by conspiracy theories, abusive language and aggressive machismo, and rooted in an aggravated sense of Tamil victimhood. It is not unusual to spot them making threats of violence that they would unleash should they come to power. Their key targets of attack, apart from linguistic minorities in the State are Dravidianists, leftists and feminists.

For long, several political parties and activist groups in Tamil Nadu have expressed solidarity with the Tamils of Sri Lanka and have supported calls for a just political solution for their crisis. The NTK has capitalised on a grave issue to promote its own chauvinistic variant of nativist nationalism.

A danger

The NTK continues to operate in the residual vote share space. Though the elections have become more competitive with the NTK’s participation, the two Dravidian alliances continue to garner 85% of votes. However, the NTK’s leader’s rhetoric has become shriller and the followers he inspires are restive. The NTK’s political offering could hurt Tamil Nadu’s composite social fabric especially when the current regime is attempting to cover more groundinter aliain empowering marginal backward castes, Dalits and women, reducing caste-class disparities, and upholding the federal ethos of the country.

Karthick Ram Manoharan is a Marie-Sklodowska Curie Research Fellow working on the political thought of Periyar E.V. Ramasamy at the University of Wolverhampton, U.K. Vignesh Karthik K.R. is a doctoral researcher at the King’s India Institute, King’s College London. The views expressed are personal

By denying the media freedom, the government is building its own narrative and providing space for fake news

A major casualty of the abrogation of Article 370 on August 5, 2019, has been press freedom in Jammu and Kashmir (J&K). This has led to the problem of disinformation and is causing great anxiety in the region. The feeling of alienation in the Kashmir Valley is inimical to the national interest besides the interests of Kashmiris.

Historically, the press in J&K used to highlight democratic, anti-feudal and secular struggles. It supported the efforts to accede with India as the Maharaja wavered and the political leadership under Sheikh Abdullah threw its weight behind democratic and secular India. The Urdu daily,Ranbir,was banned by the monarchy in June 1947 for demanding accession to India and the release of Sheikh Abdullah. The ban was eventually lifted. The editor of an Urdu weekly,Pukar,was also threatened in 1942 by the monarchy as the paper supported the Quit India movement led by Mahatma Gandhi.

Government-regulated press

Nowadays, it is painful to see the newspapers of Kashmir in the morning. There is nothing about the current political situation in J&K; there are only government press releases. There is hardly any room for political parties and their statements. Newspapers mostly carry advertisements or advertisement-cum-statements of government officials and senior government functionaries. Government advertisements are used as an instrument to force editors to control the media narrative. And if a newspaper does not conform, it has to face action: advertisements are abruptly cancelled or investigating agencies carry out raids. Our journalist friends tell us that it is routine for the police to call them and seek information about them and their relatives. These actions only send a message to the larger journalistic community that freedom of the press, which is implied in the freedom of speech in the Constitution, is under threat.

More and more journalists are being harassed since the administration introduced the revised Media Policy in 2020, which effectively gags the media. The Press Council of India has constituted a three-member fact-finding committee to inquire into the allegations of intimidation and harassment of journalists. The Council is scheduled to visit J&K. The aim of the Media Policy, which has been formulated without any consultation with the media groups, seems to be to marginalise the local media and build the government narrative. The press in J&K is now virtually a government-regulated one.

Strategy to prevent disinformation

The denial of press freedom in J&K should be seen from a larger perspective. First, in this age of social media, where information and narratives are shared through encrypted platforms, it is important to protect the general public from disinformation and fake news. While state media outlets have a role to play in this, the public at large relies on sources of information which are seen as being more credible and independent. In this connection, allowing professional reporters to perform their task without being under duress or facing threats is at the heart of any strategy to prevent disinformation. After all, journalists are accountable to their newspaper editors who, in turn, have to abide by the laws of the land. Otherwise, in an environment where government press releases fill the newspaper space, the public will invariably reach out to easily available social media platforms which are notorious for feeding people with sensational, false information. In Kashmir, the information vacuum is a breeding ground for fake news. This has security implications as well.

Second, J&K is a battleground of narratives at present. A credible narrative rooted in truth and honesty will win this battle. This can be met by allowing professional reporters to gather information, and editors to share their editorials in a freer environment. The lack of a democratic government has closed all avenues of redress. The government is not amenable to public sentiment as it has nothing to lose by alienating the people and the press. When journalists say it has become impossible for them to do normal reportage, it must be seriously taken by the courts. The judiciary must intervene to restore the dignity of the fourth estate and take serious cognisance of the cases filed against journalists and newspapers. If courts look the other way today, it will not augur well for democracy.

More broadly, the refusal to integrate J&K with the Indian democratic tradition that provides for press freedom continues to be the main impediment for J&K’s emotional relationship with the country. As the peace activist Balraj Puri once said, “These premises are not only an insult to the people of Kashmir but to all democratic sensibility.”

Mohamad Yousuf Tarigami is former member of the J&K Legislative Assembly

We cannot become a culture held hostage by awards which determine what we read and how

Keeping with its reputation, the Nobel Committee sprung another surprise this year by awarding the Nobel Prize in Literature to Abdulrazak Gurnah. Like every year, names like Haruki Murakami, Ngũgĩ wa Thiong’o and others did the rounds. Mr. Gurnah’s award has disappointed all the speculators. The jury is out, and the readers are divided. Some also wonder if he is really that good, but we hear that every year, don’t we?

A safe choice

Often criticised for its Eurocentrism or affinity for obscure white writers, the Nobel Committee has made a safe decision by picking Mr. Gurnah. He hails from Tanzania and later escaped to Britain. Mr. Gurnah is the fifth writer from Africa to win the award. He is a writer of migration, displacement, post-colonial identity – all themes and issues that have come to dominate literary conversations the world over. These are also conversant with the realities of the world we live in today, where large-scale migration and refugee crisis make headlines every other day. Mr. Gurnah’s novels and stories therefore interest disciplines beyond literary studies, such as sociology and anthropology. This could also be seen as the Nobel Committee’s politically appropriate gesture after having made several controversial choices in the recent past. Writer and publishing expert Jane Friedman tweeted saying that Mr. Gurnah had only sold about 3,000 print copies in the U.S. market and his latest novel does not even have a U.S. publisher. Several writers retweeted her post drawing comfort from the fact that poor sales may not be the end of the road for them. Numbers are just a publishing game, after all.

Since the announcement of the award, Mr. Gurnah’s books are hard to find online or their price has considerably increased. Bookstores will also run out of copies they had stocked. There will be new commissions, translations into other languages will follow, upcoming book tours will be organised for the new Nobel Laureate. His publishers will benefit from the awards as all publishers do when one of their writers wins the big prize. It is nothing short of a publishing blitzkrieg.

An industry game

But does the Nobel Prize really change our lives as readers or the health of our literary cultures? The euphoria over the winner will eventually die down. The media will find another favourite in a few months. Another big award will be announced soon, and the same circus will follow. This is nothing more than an industry game. Numbers lead to more numbers. Mr. Gurnah has been an active writer and theorist of post-colonial studies for a long time. Why should we rely upon an award to discover him as a writer? Doesn’t that indicate a systemic problem? We also ought to probe the relevance of these awards to a generation that doesn’t seem to believe in the reputation that being published in certain forums, such asThe New Yorker, brought once upon a time.

The problem with awards is their complete failure in creating curiosity among readers. The curiosity is always for the award or the individual winner and not for purposes of reading or literature in general. If philosopher and critic Roland Barthes were alive, he would have probably written an essay titled ‘Death of Curiosity’ bemoaning the literary culture we have become that lives in the shadow of awards. This is also the biggest fallout of neoliberal capitalism which creates momentary interest in an individual before finding another icon to replace the existing one. This obsession with the individual feeds into a culture of adulation and not critical questioning or self-reflection.

In India too, many awards celebrate the best in Indian writing. There’s no denying the fact that awards help writers find new readers and brings them some financial rewards which might help to start their next project or give them more time to work on their next book. But we cannot become a culture held hostage by awards which then determine what we read and how.

Kunal Ray teaches literary and cultural studies at FLAME University, Pune

U.P. police must do a credible probe to inspire public confidence in farmers’ killing case

The arrest of Ashish Mishra, son of Union Minister of State for Home, Ajay Mishra, appears to be a course of action impelled mainly by the intervention of the Supreme Court, which voiced its dissatisfaction with the way the Uttar Pradesh police were handling the killing of four farmers and four others during a protest. By taking cognisance of the incidents that took place during a farmers’ protest at Tikonia in Lakhimpur-Kheri district, the Court may have helped infuse some much-needed impetus to the investigation. The Bench gave enough time until its next hearing on October 20 to the police to pursue the probe diligently, but not without thinking aloud on whether any other agency ought to take it over and asking the State police chief to preserve the evidence. The arrest of the Minister’s son, coming after he had skipped an earlier summons and was questioned for long hours once he appeared, is largely in response to the Court’s criticism. The Bench, headed by the Chief Justice of India, N.V. Ramana, wondered how investigators in a murder case could merely issue summons to the prime suspect instead of taking steps to apprehend him. Scepticism about the intentions of the State police is not misplaced. It is not the first time that the initial response is one of hesitancy and obfuscation, but once an incident blows up enough to occasion judicial intervention, there is some action.

What is known so far is that vehicles in the Minister’s convoy ploughed through a group of farmers, causing four deaths. Three others may have died in retaliatory violence by the infuriated mob, while Raman Kashyap, a television reporter, may also have been run over. Initial reports that the driver lost control after being hit by a hail of stones have been superseded by footage that seems to show the vehicle being driven into a group of unsuspecting people. The FIR says Ashish Mishra was in one of the cars, even though he claims to have been elsewhere. The role of the Union Minister should also be subjected to scrutiny, as some reports suggest he may have made a provocative speech earlier to the effect that the protesting farmers should either mend their ways or he would set them straight. The mention of a ‘conspiracy’ in the FIR gives scope to the police to examine this angle. It is regrettable that the Union government is noticeably silent, and there appears to be no effort to advise Mr. Ajay Mishra to step down until his and his son’s names are cleared. It is difficult to see how an impartial probe can go on as long as he is in office, and his party’s government in the State is seen to be soft on the accused. The onus is on the Uttar Pradesh police now to conduct a credible investigation, if the Court does not replace the present set of investigators.

Tatas will find turning around Air India tough with high fuel costs, travel hit by COVID-19

Air India, the airline started by J.R.D. Tata in the 1930s, is all set to return to the Tata fold after a 68-year- long journey as India’s state-owned flag carrier. The Centre’s announcement on Friday that Tata Sons’ subsidiary Talace Pvt. Ltd. was the winning bidder for the 100% stake in the debt-laden airline rings the curtain on the government’s multi- year effort to privatise the loss-making carrier. Talace emerged winner in the two-horse race by bidding to take over Rs. 15,300 crore of Air India’s more than Rs. 60,000 crore of accumulated debt and offering an additional Rs. 2,700 crore in cash for the Government’s equity stake. For the Tatas, who have retained an abiding interest in the country’s airline industry and currently majority own both a budget carrier, AirAsia India, and a full-service airline, Vistara, the Air India acquisition brings opportunities to gain scale and synergies at a significant level. With Air India and its low-cost unit, Air India Express, together serving 55 overseas destinations, holding over 3,000 landing and parking slots, operating a 141-aircraft fleet of wide-body long-haul jets and narrow body planes for shorter flights, and the parent holding membership of the 26-airline Star Alliance, the Tatas in one stroke add unparalleled global reach among Indian carriers. Air India’s 13.2% consolidated market share of domestic traffic as of August also gives the group a more competitive combined share of almost 27%, albeit still a substantial 30 percentage points adrift of market leader IndiGo.

The Centre, for its part, can finally heave a sigh of relief at having successfully exited the commercial aviation space, a high-cost industry that most governments around the world have left in the hands of private carriers so as to ensure taxpayers’ money is deployed more meaningfully in social and strategic sectors. After having ploughed in more than Rs. 1-lakh crore of capital in the past decade alone and seeing Air India suffer a daily loss of over Rs. 20 crore, the Government’s desperation to cut its losses and close out a fire sale is understandable. The pandemic’s impact on public finances and the carrier’s operations, especially given the devastating impact on air travel both domestic and international, is sure to have helped spur the Government’s decision to agree to not only absorb 75% of the carrier’s debt, but to also pick up the tab on medical benefits for former employees. And in a bid to protect the interests of the more than 13,000 permanent and contractual staff at the airline and its unit, the government has bound Talace to ensuring there should be no job cuts for at least one year. Still, integrating the state-run carrier’s sizeable workforce is going to be one among the many serious challenges, awaiting the Tatas. To turn around Air India at a time of soaring fuel costs and COVID-hit air travel, is sure to test the conglomerate’s managerial mettle.

Washington, Oct. 9: Senator Edward Kennedy has said that his health Sub-committee would investigate a Pentagon research work under which advanced cancer patients were being used to test the possible effects of atomic radiation on troops. He said he was “shocked and disturbed” to find that the research, at the University of Cincinanati’s College of Medicine, was going on without the patients being informed of its prime purpose. “I believe this project represents an incredible infringement of individual liberty, and establishes a dangerous precedent for the reduction of human rights in our society”, he wrote yesterday to the Defence Secretary, Mr. Melvin Laird. Mr. Kennedy asked Mr. Laird for the full report of the 11-year-old project. According to the report, first revealed in theWashington Post, the Pentagon’s defence nuclear agency has paid the university $850,000 for treating 111 patients. The patients, all with tumours on several parts of their bodies, are recruited for “whole body” doses of radiation after they have been told they can no longer be helped by surgery, drugs or selective radiation, the paper had reported. The patients were not told that the Pentagon was giving funds for their treatment, or that the main purpose of the research was to test the probable effects of radiation such as would be received on the battlefields during a nuclear explosion.

Despite an intensified police bundobast, bomb explosions continued to rock various parts of Punjab for the fourth day on Saturday.

Andhra Crisis

Two Andhra Pradesh ministers, C Das and Chandrababu Naidu, who were suspended by PCC chief K Prabhakara Rao for defiance of party directives, handed over their resignation to CM T Anjaiah on October 9. Anjaiah, who returned from Delhi on that day, held consultations with the party chief and his ministerial colleagues. The two ministers were suspended by Rao for participating in the Chittoor zila parishad elections in violation of the party directive.

Punjab Explosions

Despite an intensified police bundobast, bomb explosions continued to rock various parts of Punjab for the fourth day on Saturday. Reports of explosions were received at Chandigarh from Moga and Gurdaspur. Similar reports were received from other places in the state as well, but could not be confirmed. A high-powered bomb was reportedly hurled at the residence of a police official in Moga on Friday night. No one was reported injured, although the house was damaged. In Ghuvana village of Gurdaspur district, some miscreants were reported to have thrown a bomb at a petrol pump. The damage was, however, not “ extensive” , an official said. No arrests were made. A senior police official told UNI that the police had taken fresh measures to curb the ‘’growing activity of extremists”.

Sadat’s Funeral

The body of the assassinated President Anwar Sadat was laid to rest on Saturday afternoon under the monument for the country’s unknown soldier at a ceremony witnessed only by foreign dignitaries, a knot of high Egyptian officials and members of the late President’s immediate family. The ceremony was held on an island with very tight security, stretching over 800 metres of an avenue along which lies the grandstand from which Sadat was reviewing a military parade when he was assassinated. A solid flank of soldiers stood shoulder-to- shoulder within the screened off avenue along which the body made its last journey. Within that area, there were soldiers watching soldiers.

In more ways than one, Corbett National Park is a testament to the well-known adage of historians — the past lives in the present. In and around the forests of Uttarakhand, guesthouses, general stores, gift shops, even saloons, carry Corbett’s name.

In 1936, India’s first national park was named after Malcolm Hailey, the then governor of the United Provinces. After Independence, it was renamed Ramganga, after the river that flows through the park. In 1956, the protected area was rechristened once again, after Jim Corbett, the hunter-turned-naturalist, whose name had, by then, become part of the forest’s lore — a rare instance of a public place being named for an Englishman after Independence. Now Union Minister of State for Environment, Ashwini Kumar Choubey, has proposed that the park do away with its association with the Englishman. Last week, Choubey reportedly noted in the visitor’s book that he preferred the name “Ramganga National Park”. The Uttarakhand government has reportedly opposed Choubey’s proposal, but the minister’s remarks have drawn justifiable outrage, and stoked fears of a replay of the BJP government’s name- changing spree in the realm of conservation.

Names of public places, cities and streets, no doubt, have close links with the dominant political ideology of an era. But acts of rechristening are most often driven by a simplistic and, at times chauvinistic, reading of the past, one that is insensitive to the layered histories and identities of places. Born in Nainital to English parents, Corbett volunteered for the British Army in both the World Wars. But his writings show him as steeped in the ecosystem of Kumaon and Garhwal. They are suffused with empathy for both the people and nature. Writing about his childhood friend, Kunwar Singh, Corbett recalls, for instance, that “We had a name for every outstanding tree, for every water hole, game track, and nullah”. The naturalist also struck a friendship with freedom fighter and UP’s first chief minister, Govind Ballabh Pant. It was on Pant’s insistence that the celebrated protected area came to be named after Corbett. In 1973, the park became the launchpad of Project Tiger — India’s first tiger protection programme.

In more ways than one, Corbett National Park is a testament to the well-known adage of historians — the past lives in the present. In and around the forests of Uttarakhand, guesthouses, general stores, gift shops, even saloons, carry Corbett’s name. It’s this legacy that led Uttarakhand’s forest minister Harak Singh Rawat to say that it would be “impractical to change the name of the park”. He also added that Corbett “was a legend, a national pride” — a message that his colleague and his party would do well to heed.

Now that this complex sale has been closed, attention will turn to the privatisation/disinvestment of PSUs that has been on the agenda for some time — Bharat Petroleum Corporation Limited, Container Corporation and others — prompting a re-rating.

After several failed attempts, the Union government, on Friday, announced the sale of the national carrier Air India to Tata Sons. This marks the first major outright privatisation of a public sector company in almost two decades. That there was little opposition to the sale from employees of the beleaguered PSU or, for that matter, from political parties, suggests an acceptance of the fact that the government could no longer throw good money after bad. Considering the long- standing struggle to sell the airline, the pragmatism shown by the government this time around in tweaking the modalities of the sale agreement to make it an attractive proposition, sends an unambiguous message — about its determination to push forward with a privatisation agenda.

The deal will strengthen the Tata group’s foothold in the aviation sector — it already owns stakes in Vistara and Air Asia. Taken together, the market share of the three airlines stood at 26.7 per cent in the domestic air passenger market as of August 2021. With this acquisition, the Tatas will also gain access to landing and parking slots at domestic and overseas airports at prime locations like London and New York, though dealing with high cost structures and a bloated payroll could prove challenging. It is possible that the Tatas may consider integrating all their aviation ventures leading to consolidation in the market — the condition that the new owner would be unable to merge the airline into an existing business for a three-year period has been waived.

With the conclusion of this sale, the government will no longer need to constantly infuse cash in the loss-making enterprise. It has pumped in around Rs 1.1 lakh crore since 2009-10 to prop up the airline. In 2019-20 alone, the airline’s operational losses were to the tune of Rs 8,743 crore. This now frees up scarce resources, money better spent on providing public services like health and education. On its part, the government has also displayed flexibility in pushing the sale by retaining part of the debt, as previous attempts to sell failed to elicit interest with private players reluctant to step forward to take on the mountain of debt the airline was drowning under. The deal with the Tatas will be executed at an enterprise value of Rs 18,000 crore as against a reserve price of Rs 12,906 crore. Of this, Tata Sons will pay Rs 2,700 crore in cash, while Rs 15,300 crore of the airline’s debt will be retained by it. The remaining debt will be transferred to a special purpose vehicle, part of which will be retired by monetising assets such as real estate. Now that this complex sale has been closed, attention will turn to the privatisation/disinvestment of PSUs that has been on the agenda for some time — Bharat Petroleum Corporation Limited, Container Corporation and others — prompting a re-rating.

Rishabh Bhandari writes: Tories should be bold in pressing forward with a reformist mindset and PM Boris Johnson needs to make the case for a global Britain that remains open for business.

The recent annual gathering of the Conservative party in Manchester turned out to be a sombre affair. The initial hope was for a buoyant convention underpinned by a successful vaccination drive which ministers could proudly trumpet. But a growing cost of living crisis with fuel shortages, food- chain bottlenecks and rising energy prices changed the mood dramatically. While a winter of discontentment hasn’t arrived yet, an autumnal anxiety has taken hold with clouds of uncertainty hovering. It is clear that Boris Johnson needs to urgently reset his premiership and reconnect with the electorate.

To be fair, the task of fashioning a post-Covid economic recovery was always going to be challenging. Johnson was not unreasonable in pointing out that in a post-Brexit environment, the country was inevitably going to encounter a “period of adjustment”. That said, few would have predicted the chaotic scenes unfolding with fuel in scarce supply, wholesale energy prices spiking, supermarket shelves dwindling and inflationary pressures on the rise. When the army is called in to drive fuel tankers as an emergency measure, it is apparent that something has gone badly amiss. The timing could not have been worse. As the government’s furlough scheme (which benefitted a quarter of all in employment) also comes to an end, there is justifiable unease about what might lie ahead. Recalling Shakespeare, “when sorrows come, they come not single spies, but in battalions”.

That said, the government has played a leading role in this almighty fiasco. Its approach makes for a classic case study in what behavioural psychologists term as “confirmation bias”. In other words, a tendency to see what one wishes to see and to ignore inconvenient truths. Warning signs from the industry about labour deficiencies in key areas such as haulage and food-chain logistics were given short shrift. Alarm bells had been sounded. But a government intent on “taking back control” and reducing unskilled immigration was unbending. It was only when fuel pumps ran out that it rushed out a hasty temporary visa scheme for some workers. What this sorry saga underlines is that Britain needs a grown-up debate about immigration more than ever. It needs an official approach that is willing to appreciate the role that demand and supply can play as an immigration lever rather than arbitrary quotas.

Where are the Tories headed then? The answer seems to be muddled at the moment. A bid to continue to court the working-class Brexiteer voters has seen the Tory party support greater taxation and spending policies. But the truth is the increased borrowing cannot be sustained forever. Nor is increasing the taxation burden the answer. Incessant borrowing stands to pass debts on to the youth. And increasing taxation — even to support laudable concerns such as social care — risks choking off a recovery before it has truly begun. The irony is fiscal conservatism and making the case for lower taxes — especially for the low paid — has all but been forgotten by an ostensibly centre-right government.

The government remains fortunate that the Labour party seems leaden footed and astonishingly insular. Labour has not yet articulated a credible alternative plan. Nonetheless, the Tories would be foolish to be complacent. What should be their key priorities then? First, simplifying the structures of an inefficient state should be their core aim. Second, championing economic freedom and promoting innovation should be at the heart of its agenda. A post-Brexit Britain needs to embrace free trade and eschew protectionism. It is only through growth that Johnson’s promise to “level-up” forgotten areas of the country — the so-called red wall — can be fulfilled. Allied to this would be a genuinely competitive tax regime to boost entrepreneurship. Alliances with like-minded democracies such as India need to be cemented too. This calls for strategic nous. As a case in point, the UK’s reluctance to recognise Covishield and thereby annoying Indian partners seems blinkered. Finally, the emphasis needs to shift to upskilling a population. Harnessing opportunities for all ages remains essential to avoid long-term structural unemployment.

The path ahead is unlikely to be straightforward for the Tory party. After a decade in office, there is a risk that the hunger for decisiveness could subside. But if they want to retain their status as a natural party of government, the Tories should be bold in pressing forward with a reformist mindset. More than ever, Johnson needs to make the case for a global Britain that remains open for business.

Coomi Kapoor writes: The business house’s affinity for the airline industry and expertise in the service sector will be tested as it seeks to nurse the perennially sick airline back to health

As news of the Tatas taking over Air India spread, snappy jokes about ghar wapasi, “airlooms” and “Tata does not always mean goodbye’’ flooded social media. The mood was overwhelmingly sentimental: A perennially sick airline had returned to its roots, and was waiting to be nursed back to good health. While the sale of Air India is a big boost to the government’s disinvestment drive, some wondered whether the investment, at a time when the aviation business is in the doldrums, made sound business sense for the Tatas. The deal bore the clear stamp of chairman emeritus of the Tata group, Ratan Tata, 83, an entrepreneur with a reputation for bold gambles, uninhibited by the bottom line, in acquiring marquee brands, whether in overbidding for the Anglo-Dutch industrial giant, Corus Steel, or purchasing Jaguar Land Rover when the auto sector market was down.

Unlike most business houses, the men at the helm of the Tata group will not have to face irate shareholders over their purchase. Sixty per cent of Tata Sons, the tightly held private company which runs the Tata empire, is owned by the two major Tata charitable trusts, with Ratan Tata as chairman. The Pallonji Mistry family owns 18.3 per cent of the company, but the Supreme Court ruled earlier this year that minority shareholders have really no say and cannot complain. A comforting monetary factor for Tata Sons is that it is the major shareholder of the flourishing Tata Consultancy Services (TCS), India’s second-largest company, a cash cow that has bailed out the group in the past.

Since the terms of the purchase agreement are yet to be clearly spelt out, it would be a mistake to assume that Air India is necessarily an albatross which the Tatas were strong-armed into purchasing for alternate considerations. The Tata group has coveted the airline ever since the Vajpayee government first talked of disinvestment, but was thwarted in its earlier attempts by politicians instigated by business rivals. Air India was, after all, the Tatas’ baby and cruelly snatched away by the government, and run slowly to the ground by bureaucratic mishandling. Praful Patel as civil aviation minister played the role of principal hatchet man.

The history of civil aviation in India is inextricably linked to the Tatas. It is thanks to the late Jehangir Ratan Dadabhoy (JRD) Tata, the group’s charismatic chairperson, that the first indigenous airline got off the ground in 1932. JRD, the first Indian to obtain a commercial pilot licence, joined the Tatas in the mid-1920s and started a postal air service from Karachi to Bombay via Ahmedabad in partnership with a former RAF pilot Nevill Vintcent. The Tatas’ original investment was only Rs 2,00,000. On October 15, 1932, JRD inaugurated the airlines, personally flying the Puss Moth from Karachi. From a mail service, it was a small step to flying passengers. Within five years of operations, Tata Aviation Service had a punctuality rate of 99.4 per cent. By 1946, Tata Airlines carried one in every three passengers in the country. After independence, JRD conceived of a grand plan to turn his airline international under the name, Air India International, as a joint enterprise with the government. The government had 49 per cent equity. Air India was the first Asian airline to link east with west. JRD knew he could never compete in size against the big international European and American carriers of those days such as Pan Am, Trans-World Airlines, KLM and British Overseas. His aim was to ensure that Air India was second to none in the quality of service, equipment, maintenance and timing. The bowing maharaja, conceived by the irreverent marketing genius Bobby Kooka, was the iconic logo of the royal Indian hospitality offered aboard Air India. On his frequent trips, JRD made copious notes, listing the minutest of complaints, from the shabby appearance of an armrest to changing the menu to include piping hot bacon and tomatoes along with eggs. His wife Thelly and Kooka often helped in recruiting airhostesses.

In August 1953, Jawaharlal Nehru as prime minister nationalised all privately-owned airlines and merged them into state corporations: Air India and Indian Airlines. JRD was deeply hurt that the one company for which he had such great dreams and had invested the maximum time and energy was snatched away from him. The government added insult to injury by offering a paltry sum as compensation for the airlines’ valuable assets. Still, in recognition of his role, JRD was appointed chairperson of Air India and a director of Indian Airlines. As unpaid chairperson, JRD continued to devote a large proportion of his time to the airlines and, as late as 1964, Air India topped the list of airlines surveyed by the London Daily Mail. In March 1977, the Janata Party Prime Minister Morarji Desai dealt the unkindest blow — JRD was dropped from the boards of both Air India and Indian Airlines and it was left to his embarrassed successor Air Marshal P C Lal to break the news to him.

Ratan Tata, JRD’s successor as Tata chairman, also has a fascination for flying. As a college student in the US, he did odd jobs, even washing dishes, so that he could take flying lessons. He was the first Indian to fly an F16 Falcon fighter at the age of 70.

But is the Tatas’ deep affinity for the airline business, the synergy that their other companies can provide and their known expertise in the service sector enough? The challenge, as PR honcho Dilip Cherian jokingly suggested, is, “To turn a babu brand into a Bawa brand”. But the airline business today is very different from what it was 68 years ago. Low-cost airlines with minimum overheads and minus frills have generally proved to be the most successful models. The magic carpet treatment of yesteryears does not necessarily provide the key for a turnaround of an airline.

Suranjali Tandon writes: For tax system to be truly reformed socially unacceptable tax avoidance must be made legally impermissible.

The uncovering of roughly 12 million records of companies in tax havens by the International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) has only served to underline the endemic use of tax havens. The Pandora papers, as detailed in this newspaper, reveal the extent to which incomes and assets are being stashed away by the who’s who through artful skulduggery. Five years after the Panama papers, the latest exposé only reveals the legislative limits of preventing tax dodging across the world.

The Panama papers and Paradise papers had marked a significant shift in the public perception over notions of the rich paying their fair share of taxes. The resulting public pressure encouraged governments to take on a more proactive role in clamping down on shell corporations, improving tax transparency and introducing anti-avoidance measures. Reportedly, 16 out of 88 countries identified in the Panama papers undertook at least one substantive reform by 2019. India recovered Rs 20,352 crore from the investigations following the leaks. Yet, change has been slow and limited.

Over the years international initiatives have been undertaken to uncover the trail of untaxed or under-taxed funds. The OECD introduced the common reporting standard, using which countries could partner better to exchange the financial information of their residents. Today, 110 jurisdictions are signatories to the standard and, through 4,200 bilateral exchange relationships, have exchanged 84 million pieces of information uncovering $107 billion in tax revenue.

However, there are countries that even today have not signed up to this framework. The conspicuous absentees are the United States (it employs the Foreign Account Tax Compliance Act or FATCA to receive information unilaterally on US residents), the Philippines, Thailand and Vietnam. This essentially means that tax authorities looking to probe the siphoning of money from one country to another may not be able to procure substantive evidence if a country is not obligated to exchange such information.

In spite of the measures taken, financial secrecy thrives not just on pristine islands, but also in countries like the US. The Tax Justice Network reports that the US ranked second in the world, before Switzerland and after the Cayman Islands in financial secrecy. This is not surprising since states such as Delaware and South Dakota, as identified by ICIJ, are hotbeds for offshoring. The ICIJ claims that between 2000 and 2019, US-based trusts held assets worth more than $1 billion (the amount mentioned for select trusts set up in the US) that include real estate and bank accounts in Panama, Switzerland, Luxembourg and the Bahamas.

Evidently, the days for offshoring are far from over. Individuals and corporations seek complex structures such as companies and trusts to hold assets in or operate via low-tax jurisdictions. In fact, as per the latest information reported by the OECD on country-by-country operations by select multinational companies, more than 40 per cent of the entities located in the British Virgin Islands, the Isle of Man, Bermuda and Mauritius, essentially performed the passive function of holding shares or equity instruments, indicating profit booking without real activity. Many of these countries have adopted a lax regulatory framework to remain economically relevant.

An important debate that emerges from these leaks, which is more relevant for India, is the distinction between tax avoidance and tax evasion. While from a moral standpoint both may be socially unacceptable, legally, parties to the former can only be reprimanded where it is established that the intent is to undermine tax law. In the past, as has been observed in landmark judgements such as that of Vodafone, a higher threshold for tolerance is applied to avoidance, especially in the name of economic benefits such as investment inflows.

Unfortunately, India’s FDI statistics hint at oblique investments through jurisdictions such as Mauritius and Singapore. In 2019, the stock of inward direct investment from these two jurisdictions reported by India exceeded what these countries reported as outstanding outward investments, thus indicating that investors, including India entities, were using them as conduits.

It is often challenging to unveil transactions, especially since corporate entities are treated as an entity separate from the shareholders. This places the burden of proof on tax administrators if the structure so adopted is solely to avoid taxes. Moreover, often the company/trust facilitating tax avoidance or evasion and the individuals associated with it are disassociated using layers of entities across countries. For this purpose, the concept of beneficial ownership gained prominence. Countries, including India, under the Companies Act maintain a register of beneficial owners that is accessible to regulators so that they can construct the true ownership pattern. However, there are limits to traceability due to non- cooperative jurisdictions.

As a result, while one may think that celebrities associated with entities operating in tax havens are indulging in scandalous behaviour, this may not be illegal. The ICIJ itself places a caveat — that there are “legitimate uses” of trusts and companies. And that the data does not suggest that “companies or other entities included in the ICIJ Offshore Leaks Database have broken the law or otherwise acted improperly.”

Despite initiatives to improve tax transparency, these leaks point to the continuing existence of these opaque structures. These range from golden passports that allow economic fugitives to flee, to the use of financial structures, legally designed to avoid tax and regulatory oversight. Over the years, to discourage countries from offering such deals to taxpayers, half-hearted attempts have been made at greylisting countries, often not resulting in any sanctions.

The scale of the offshore leaks reaffirms the sense of inequality in taxation. In response, the CBDT has, like in the past, ordered an inter-agency inquiry. While such inquiries can assuage public resentment, to truly reform the existing tax system socially unacceptable tax avoidance must be made impermissible in law.

Pranab Bardhan writes: They must give up their silence and stop peddling soft Hindutva, which has only earned them contempt and ridicule.

Suhas Palshikar (‘Why opposition unity’, IE, September 4) has rightly asked for broader changes that any attempt at Opposition unity has to be based on, beyond just the tactics of winning elections. One of these major changes involves what he calls “effort at redefining nationalism”. In an IE piece two years ago (‘Un-civic nationalism’, October 12, 2019), I made the point that the Opposition is allowing the ruling party to hijack the idea of nationalism, and it is possible to envisage and restore an alternative, healthier form of nationalism. This article is mainly to elaborate on this idea.

The RSS-BJP idea of nationalism is based on a Hindu supremacist view, with a majoritarian religious community subordinating minorities and effectively turning them into second-class citizens. This is similar to the idea based on which Jinnah’s Muslim League formed Pakistan or Erdogan’s Islamic party is running Turkey, or, in an extreme form, the Nazis built the Third Reich in Germany. During our freedom struggle, Gandhiji and Tagore rejected this basis of nationalism. After Independence, we turned to a more inclusive form of nationalism based on the constitutional values of tolerance, respect for diversity and pluralism, and equal rights for all communities. This constitution-based nationalism was constructed not just by Nehru and Ambedkar, but also by Vallabhbhai Patel and Rajendra Prasad. At the time, the RSS objected to the Constitution because, as an editorial in Organiser pointed out, it was alien to the Manusmriti. Of course, it was alien, because otherwise, the Constitution would have to allow for caste discrimination and suppression of the rights of Dalits and women, as prescribed by the Laws of Manu.

The RSS, some leaders of which have in the past openly expressed their admiration for the “efficient” Nazi ways of organising and mobilising society, called our Constitution “western”. This was deliberately ignoring the long tradition of the Bhakti movement in different parts of India (not to speak of the Sufis), which promoted inter-faith harmony and syncretic values, quite often rebelling against Brahminical dominance and orthodoxy.

The idea of ethnicity- or religion-based nationalism is borrowed from the West. In the past, it has devastated many western societies and in recent years such narrow, intolerant, nostalgic, xenophobic nationalism has been resurgent in some countries — from the Christian nationalism of evangelicals in the US or of the Catholics in Poland or the Slavic Orthodox-church followers in Russia. In some other countries, an alternative form of nationalism prevails. Germany is a good example. Having been burned by the narrow ethnic kind under the Nazis, German nationalism, by and large, has adopted (supported by all political parties, except possibly by the extreme parties like AfD) the form based on the liberal values of the constitution. The distinguished German philosopher Jurgen Habermas calls this “constitutional patriotism”.

Among democratic states, one of the earliest cases of making pluralism and liberal constitutional values the basis of nationalism is that of the United States. Abraham Lincoln’s Gettysburg address starts with referring to the “nation, conceived in Liberty, and dedicated to the proposition that all men are created equal”. In 1973, Hannah Arendt, the German- born American political theorist, said in an interview with French television: “This country is united neither by heritage, nor by memory, nor by soil, nor by language, nor by origin from the same…and these citizens are united only by one thing—and that is a lot. That is, you become a citizen of the United States by simple consent to the Constitution.” In a 2009 speech, Barack Obama said, “One of the great strengths of the United States is…we do not consider ourselves a Christian nation, (but) a nation of citizens who are bound by ideals and a set of values”, as enshrined in the constitution. Despite its many historical (and often racially motivated) lapses, this is a major example in history of what Habermas calls “constitutional patriotism” or some others call “civic nationalism”.

As we have said before, this kind of civic nationalism draws upon the homegrown syncretic values of Indian history’s Bhakti movements in different parts of the country. I think it is imperative on the part of the Opposition parties to give up their silence or acquiescence (for fear they’ll be branded unpatriotic) on the issue of the narrow intolerant nationalism of the ruling party and stop following some kind of soft Hindutva—that way they’ll actually be playing into the hands of the latter and earning the contempt and ridicule of minorities, liberals, and the large number of religious Hindus who believe in an inclusive, tolerant form of Hinduism. They need to openly embrace the alternative form of civic nationalism and inspire mass mobilisation against the systematic violation of our constitutional values by the ruling party. By their egregious trampling upon the rights of minorities and dissenters, by branding most protests against the government as seditious or “anti-national”, by abusing supposedly independent agencies and constitutional bodies, by enfeebling various necessary institutions of checks and balance in a democracy, by decimating the federal structure through over-centralisation of power in the PMO, by using Parliament as a rubber stamp, and by persecuting and intimidating people through the assorted vigilantes of the Sangh Parivar, it is arguable that the ruling party is seriously damaging the “basic structure of the Constitution” and thus the basis of our civic nationalism. This way, they are also degrading India’s national prestige abroad, as any number of international rankings show.

By joining the fight for an alternative nationalism with that for restoring democracy, the Opposition can invigorate itself; it must mobilise in identifying and focusing on the “termites” that are eating at the vitals of our republic for all to see.

Ashok Gulati, Purvi Thangaraj write: The share of agriculture in India’s total emissions has gradually declined. However, in absolute terms emissions from agriculture have increased to a level similar to China’s.

The Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) Working Group – 1 has literally issued a “code red” to humanity as we rush towards a 1.5 degree Celsius hotter planet by 2040. The UK is set to host the 26th UN Climate Change Conference of the Parties (CoP26) in Glasgow from October 31 to November 12 with a view to accelerate action towards the Paris Agreement’s goals. Union minister for environment, forest and climate change, Bhupender Yadav, says that the focus should be on climate finance and transfer of green technologies at low cost.

Despite developed countries having collectively emitted more than their estimated emission allowances and keeping the arguments of climate justice in mind, the action on the ground is already too late. Nations are still quibbling about historical global emitters and who should take the blame and fix it. But the fact that 22 of the 30 most polluted cities in the world are in India is a major cause of concern. We know well that Delhi is the world’s most polluted capital as per the World Air Quality Report, 2020. For those of us residing in Delhi, the winter months become a challenge as stubble burning in adjoining states and low wind speeds take the AQI beyond 300 on average, with some days going as high as 600 to 800, while the safe limit is below 50.

According to the Global Carbon Atlas, India ranks third in total greenhouse gas emissions by emitting annually around 2.6 billion tonnes (Bt) CO2eq, preceded by China (10 Bt CO2eq) and the United States (5.4 Bt CO2eq), and followed by Russia (1.7Bt) and Japan (1.2 Bt). But global negotiations on climate change often talk about emissions on a per capita basis and the emission intensity of GDP. Of these top five absolute emitters, the US has the highest per capita emissions (15.24 tonnes), followed by Russia (11.12 tonnes). India’s per capita emissions is just 1.8 tonnes, significantly lower than the world average of 4.4 tonnes per capita. But negotiators are not likely to be convinced by this argument.

If one takes emissions per unit of GDP, of the top five absolute emitters, China ranks first with 0.486 kg per 2017 PPP $ of GDP, which is very close to Russia at 0.411 kg per 2017 PPP $ of GDP. India is slightly above the world average of 0.26 (kg per 2017 PPP $ of GDP) at 0.27 kg, while the USA is at 0.25, and Japan at 0.21. But India ranked seventh on the list of countries most affected due to extreme weather events, incurring losses of $69 billion (in PPP) in 2019 (Germanwatch, 2021). This is worrying. In our Nationally Determined Contributions (NDCs) submitted in 2016, India committed to “reduce emission intensity of its GDP by 33 to 35 per cent by 2030 from 2005 level.”

Sector-wise global emissions show that electricity and heat production and agriculture, forestry and other land use make up 50 per cent of the emissions. But the emissions pie in India owes its largest chunk (44 per cent) to the energy sector, followed by the manufacturing and construction sector (18 per cent), and agriculture, forestry and land use sectors (14 per cent), with the remaining being shared by the transport, industrial processes and waste sectors. The share of agriculture in total emissions has gradually declined from 28 per cent in 1994 to 14 per cent in 2016. However, in absolute terms, emissions from agriculture have increased to about 650 Mt CO2 in 2018, which is similar to China’s emissions from agriculture.

Agricultural emissions in India are primarily from the livestock sector (54.6 per cent) in the form of methane emissions due to enteric fermentation and the use of nitrogenous fertilisers in agricultural soils (19 per cent) which emit nitrous oxides; rice cultivation (17.5 per cent) in anaerobic conditions accounts for a major portion of agricultural emissions followed by livestock management (6.9 per cent) and burning of crop residues (2.1 per cent).

A carbon policy for agriculture must aim not only to reduce its emissions but also reward farmers through carbon credits which should be globally tradable. With the world’s largest livestock population (537 million), India needs better feeding practices with smaller numbers of cattle by raising their productivity. Rice cultivation on around 44 million hectares is the other culprit for methane emissions, especially in the irrigated tracts of north-west India.

While direct seeded rice and alternative wet and dry practices can reduce the carbon footprint in rice fields, the real solution lies in switching areas from rice to maize or other less water-guzzling crops. In this context, opening up corn for ethanol can help not only reduce our huge dependence on crude oil imports but also reduce the carbon footprint. If we can devise a system for rewarding farmers for this switch by making corn more profitable than paddy, it can be a win-win situation. And if we develop global carbon markets, India needs to clearly spell out in its policy how it would adjust carbon credits when it sells to polluting industries abroad so that emission reductions are not double counted in India and the country buying carbon credits.

Agricultural soils are the largest single source of nitrous oxide (N2O) emissions in the national inventory. Nitrous oxide emissions from use of nitrogen-fertiliser increased by approximately 358 per cent during 1980-81 to 2014-15, growing at a statistically significant rate of 5,100 tonnes per year. An alternative for better and efficient fertiliser use would be to promote fertigation and subsidise soluble fertilisers. Almost 70 per cent of the granular fertilisers that are thrown over plants are polluting the environment and leaching into the groundwater, while polluting the same. Ultimately, the government should incentivise and give subsidies on drips for fertigation, switching away from rice to corn or less water-intensive crops, and promoting soluble fertilisers at the same rate of subsidy as granular urea.

Coal stock at India’s power plants yesterday was 7.2 million tonnes, sufficient for just four days. This is below the buffer that should exist. Stock depletion has happened in the wake of supply disruptions in other industrial inputs such as semiconductors. But unlike other inputs where the causes are global in nature, the low reserve of coal at thermal power plants is a problem of our creation and comes just when economic activity is gaining sustained momentum.

GoI has proffered a set of reasons for the current situation. Chief among them are an unusual spike in electricity demand because of a rebound in economic activity, September rains that disrupted coal production, pricier coal imports, poor coal stocking protocol and the perennial overdue from state governments. As a package, the reasons are not entirely persuasive because they are inconsistent with both data and normal business patterns. In all, the situation reflects poorly on two key stakeholders – governments and private power generators who import coal. The monsoon cannot be used as an excuse. Disruptions during this period are not uncommon and stakeholders should have been prepared.

More intriguing reasons are ones that revolve around the spike in demand. By June, activity began to normalise and macroeconomic forecasts pointed to a substantial rebound in economic output. A spike in demand was predictable. Was it unmanageable? Not according to data. Thermal plants’ capacity utilisation, or plant load factor, in August and September have not been high enough to warrant coal stock depletion. It was 59.5% in August. In September it was 54.25%, a level lower than last year. Extrapolating GoI’s power generation data, the compound growth between the pre- pandemic year 2019-20 and the current year will be around 5.5%. In comparison, compound growth of electricity consumption between FY 2011 and FY 2020 was 7.14%. Nothing suggests a consumption spike that couldn’t have been handled with better preparation.

GoI expects the shortage to ease soon through higher domestic production. Pricier imports may continue to be a constraint. There’s a case for more flexible power purchase agreements to avoid disruptions because of swings in coal price.

Notwithstanding the 13th round of talks on the India-China border faceoff yesterday, army chief General MM Naravane is clear-eyed about the Chinese challenge. Speaking at a conclave, he pointed to the continued large-scale PLA troop build-up and supporting infrastructure along the LAC to conclude that the Chinese are there to stay. This means that the Indian army not only has to continue mirroring the Chinese troops, but also remain forward deployed for the second consecutive winter in eastern Ladakh where temperatures dip to -30°C. Such conditions put a massive strain on the troops and overall resources of the army.

Simultaneously, there are signs that militancy in Kashmir is entering a new phase. According to intelligence sources, the recent string of targeted killings may have been carried out by hybrid terrorists or youths not yet on the radar of security forces. With Taliban back in charge in Afghanistan, it is possible that a new generation of Kashmiri youth is being inspired to take up militancy. Plus, there is already chatter about anti-India terror groups in Pakistan shifting some of their assets to Afghanistan.

Therefore, combined, the Pakistan-China nexus poses a significant strategic- security challenge for India for the foreseeable future. True, the Indian security establishment has long talked about preparing for a two-front war. But what India is faced with today is not an all-out conflict but grey-zone Chinese and Pakistani tactics that look to impose incremental costs over a long period of time. In fact, these tactics are specifically designed to drain India’s economic resources and keep it off-balanced along its northern border. And if this is to become the normal state of play – Pakistan’s antipathy and China’s revisionist turn aren’t likely to ebb soon – then GoI must adopt an all-of-government approach to meet these challenges.

On the defence front, plans to reorganise the military into joint theatre commands need to be accelerated to streamline both resources and fighting power. Second, boosting the economy becomes a national security imperative if we are to match up to the two-front threats. And third, social polarisation needs to be curbed lest our enemies take advantage of this. India must steel itself for strategic battles ahead.

Ficci’s India Risk Survey of 2014 rated “strikes, closures and unrest” as the second biggest risk after “corruption, bribery and corporate frauds”. But by 2019 “strikes, closures and unrests” had dropped to the ninth position. Of course we still see a lot of bandhs, but many of these are of a political nature, usually expressions of dissatisfaction with government or demand for some relief from government. The government itself calling for a bandh is in this sense, very oxymoronic.

The Maha Vikas Aghadi’s alliance partners’ bandh call to protest the killing of farmers in Lakhimpur Kheri is both conceptually tricky and economically unjustifiable, quite apart from the fact that there is obviously plenty of room for improvement in what the Maharashtra government does for farmers within the state, where the sector has a long and vocal list of woes and wants. On top of everything else the pandemic and its many lockdowns have taken new toll on livelihoods.

Today the opposition alleges that “when small traders, shopkeepers are somehow opened for business, state government is using police, GST officials and various agencies to enforce the bandh.” In the name of helping the Lakhimpur Kheri victims MVA has only subjected the public of Maharashtra to inconvenience, losses and worse.

Bharat Biotech will be manufacturing the recently approved vaccine Mosquirix for combating malaria. Setting up production units in Africa would make distribution and access to vaccines easier and more predictable & build diplomatic capital

The World Health Organisation has approved the RTS,S/AS01 vaccine, or Mosquirix, developed by pharmaceutical firm GlaxoSmithKline and funded by the Bill & Melinda Gates Foundation, for broad use among children. This is a breakthrough in combating malaria, an ancient scourge of humankind, spread through mosquitoes. The disease kills nearly 3,00,000 children younger than five years annually, accounting for 67% of malaria deaths. The vaccine marks a critical moment for tropical countries in their public health efforts.

India is part of this landmark moment as Bharat Biotech will be manufacturing the vaccine. The WHO recommendation is four doses of the vaccine in children from five months old - a dosage based on pilots in Ghana, Kenya and Malawi, involving vaccinating more than 800,000 children since 2019. The bulk of the malaria deaths are in Africa. A good move would be for India/Bharat Biotech to set up production units in Africa. This would make distribution and access to vaccines easier and more predictable, and build diplomatic capital, giving credence to India's commitment to cooperation and collaboration with countries of the global south. It will establish India's credentials as a global leader working in partnership with other countries. The strategic, diplomatic, commercial and human aspects apart, the malaria vaccine should encourage Indian research organisations and pharma and biotechnology companies to focus on developing preventives and therapies to diseases that have been scourge of the poor communities in tropical regions.

Reducing the number of doses required is a challenge, especially given the difficulty in ensuring people complete the full course of vaccination.

Last year's Nobel prize recognised randomised controlled trials. This year's prize rewards the study of natural experiments, devoid of control, by separating out the relevant strand of causation.

Ancient Indians who discussed kakathadeeyam distinguished causation from correlation. The thadeeyam, or fruit of the palm, fell when the kaka, crow, sat on the palm; but does that mean the crow caused the date to fall? To nail the cause for an observed effect has been a challenge. Economists have assumed that certain instrumental variables were at work and tried to isolate the effect of a particular variable by controlling for others. Statisticians trying to ascertain the effect of a certain treatment on a given population have come up with a method based on potential outcomes, counterfactuals, as distinct from actual outcomes. Two of this year's Nobel prize winners for economics, Joshua D Angrist and Guido W Imbens, married the instrumental-variables approach and the potential outcomes approach to make sense of the results of experiments.

David Card shares the award for his empirical work that questioned conventional assumptions about cause and effect based on lazy theory. A rise in the minimum wage would, it had been assumed, almost axiomatically, reduce employment. Card, along with Alan Krueger, who probably would have shared the prize with him, had he not died in 2019, studied the effect of a rise in the minimum wage by looking at employment in two contiguous, similar localities but in two different states, one in which the minimum wage was raised, and in another, where it was not. There was hardly any negative effect on employment. This triggered further studies to understand why, and opened the way for interesting studies on the effect of immigration on local employment and incomes, the effect of additional education on earnings, later on, the effect of investing greater resources in schools on future earnings of students, and so on.

Last year's prize recognised randomised controlled trials. This year's prize rewards the study of natural experiments, devoid of control, by separating out the relevant strand of causation. This trend pays homage to the theory that makes sense of empirical data of messy reality, rather than to grand theory's abstract elegance.

This year, Sveriges Riksbank Prize in the Economic Sciences in the memory of Alfred Nobel — more popularly known as the economics Nobel — has been awarded to David Card “for his empirical contributions to labour economics” and Joshua Angrist and Guido Imbens “for their methodological contributions to the analysis of causal relationships”.

The prize this year is unique in the sense that it is awarded both for “methodological contributions” and applied work. The broad theme that unites their work is the use of “natural experiments” to answer important economic questions.

Economists are often interested in the causal effects of policies. A “naive” way of finding the causal effects is just looking at the association between two phenomena. This could be very misleading, however, due to multiple reasons. These reasons — collectively known as endogeneity problems in econometrics — include omitted variable bias, reverse causality etc.

Let us take some examples. Assume a researcher analyses the data on the deployment of police force and the incidence of crime in a particular area and gets a positive association, i.e. areas with more police force also have higher crime rates? Does it mean that the police deployment causes a higher incidence of crime? Not at all. The reality is probably the other way around: It’s the high crime rate that results in higher deployment of police forces.

Similarly, if one looks at the association between hair length and wage rate and finds a negative correlation, one should not jump to the conclusion that hair length itself causally affects wage rate. More likely, the hair length is a marker of some other variable such as gender that affects the wages negatively. In other words, this association is driven by an “omitted variable”.

It’s easy to think of ways in which associational studies can be horrendously wrong. The bigger question is how to learn about causal relations despite such challenges? One way to do is through the so-called Randomised Control Trials (RCTs), which are actual experiments done in the field, for which the Nobel prize was awarded in 2019. Despite their popularity, RCTs have severely limited applicability in the social science due to ethical and practical reasons.

Think of the impact of historical institutions on growth for example. Unless one designs a time machine, how can one go back in history and randomly change the historical institutions? Or think about the causal effects of education or nutrition. In order to perform an RCT, one has to deprive a randomly selected group of students from education or nutrition. That would be unacceptable on ethical grounds. Even if feasible, RCTs are expensive to carry out.

Is it possible to establish causal effects without running into these practical and ethical problems? The answer is provided by “natural experiments”, which are random events or policy changes that were not experimentally assigned, but can be used to establish causal effects. This year’s laureates have contributed to the establishment of a toolkit for economists to use such natural experiments to test existing theories or formulate new ones.

The potential for empirical work to challenge theoretical orthodoxy is perhaps best demonstrated by a paper that David Card wrote with his long term collaborator Alan B Krueger (who would perhaps have shared the prize if he was still alive) in the early 1990s, showing that an increase in minimum wages did not lead to loss of employment. They compared restaurants in New Jersey and Pennsylvania, showing that they had very similar employment trajectories historically. Minimum wages increases in New Jersey were shown to not impact employment at all in comparison to Pennsylvania where there had been no change in the minimum wage.

With this, they not only challenged the orthodoxy that maintained that increasing state-mandated minimum wages will lead to business employing fewer people, but they also demonstrated a novel way of using a quasi-natural experiment to establish the causal effect of a policy, which has become widely used in many different contexts since then.

Other scholars continued to build on the work of Card and Krueger, and one can draw a line from their work to the political campaigns that are trying and succeeding in increasing minimum wages in the United States. David Card also contributed similarly to empirically understanding the effects of school education and of immigration.

Joshua Angrist is the pioneer of one of the most widely used techniques of identifying causal effect, called the instrumental variable technique. Many of the most important empirical questions that economists want to answer are not amenable to experiments. For example, to find the effect of schooling on wages, one would need to randomly allocate some children to go to school and keep some children out of school — which is morally indefensible and practically infeasible.

In such cases, one can use some other randomly occurring event, called the instrumental variable, that influences the probability of acquiring education to estimate the effect of education. For example, Angrist, along with Alan Krueger, used the fact that laws regarding compulsory schooling in parts of the United States were based on the age of the student and not the class that they studied in. Hence, students whose birth-months were such that they would be the older ones in their cohort, would reach the school leaving age earlier and hence were less likely to remain in school than their younger counterparts. Here, the random event of being born in a certain month affects the probability of staying in school longer, and hence was used by Angrist and Krueger as an instrumental variable to find what the benefit, in terms of higher wages, was of staying in school.

Angrist then joined hands with Guido Imbens, the third of this year’s awardees, and went on to refine the instrumental variable technique. Together, they provided a framework for thinking about issues of causal identification and the conditions that such a “natural experimental” must satisfy for the valid estimation.

Imbens made important contributions to developing two other techniques for causal identification using non-experimental data called regression discontinuity and matching. Regression discontinuity uses an arbitrary discontinuity in the implementation of a policy — say an age limit, or a geographical boundary, and compares the outcomes on either side of the discontinuity to establish the effect of the policy. Matching techniques are a set of methods where one tries to find individuals, households or firms who were not affected by the policy but were very similar to those who were affected. The difference in outcome between these two matched sets can be a valid estimate of the effect of the policy and Imbens established useful ways of creating such valid matches, which have been widely used by other researchers since.

Angrist is one of those rare Nobel laureates whose contribution to the teaching of his field is arguably as valuable as his research. He, along with Jorn-Steffen Pischke, has authored two textbooks — one at the graduate level (Mostly Harmless Econometrics) and one at the undergraduate level (Mastering Metrics). These have revolutionised the teaching of econometrics (the branch of economics that deals with data analysis and statistics), rescuing it from being a forlorn study in proving well-proven theorems and turning it into a way to actively engage in the empirical turn that the discipline of economics has taken in the last two decades.

It is this turn that the Nobel committee has started acknowledging in the last few years and the trend has continued with the well-deserved prizes this year.

The death of AQ Khan, the metallurgist celebrated in Pakistan for his contribution to its nuclear programme, concludes a sordid chapter in the history of nuclear proliferation and arms control. After 2004, Khan gained notoriety for his transfers, between the 1980s and 2003, of sensitive nuclear technology to Iran, Libya, and North Korea, among others. His death leaves many inconvenient questions unanswered, which is convenient for those in Pakistan and elsewhere who bear responsibility for enabling his proliferation network through acts of commission and omission.

In the early 1970s, the Bhopal-born, Germany-trained Khan was working in the Netherlands at a sub-contractor for Urenco, which manufactured centrifuges used to concentrate uranium-235. While intended for generating fuel for nuclear energy, the same enrichment process can also produce fissile material for nuclear bombs. After India’s 1974 peaceful nuclear explosion, Khan offered his services to Pakistan’s then Prime Minister Zulfikar Ali Bhutto.

In late 1975, Khan moved to Pakistan with his family, having stolen detailed technical plans and materials from the Netherlands. He soon established the Khan Research Laboratories (KRL) at Kahuta — a rival to the Pakistan Atomic Energy Commission (PAEC) — and, within a decade, helped Pakistan develop the infrastructure for producing nuclear weapons. Pakistan’s nuclear weapons programme surged ahead over the next decade, producing weapons-grade uranium by 1982, benefiting from a Chinese bomb design, and conducting cold tests in 1983-1984. By 1987, Khan boasted of Pakistan’s nuclear capabilities in an interview to Indian journalist Kuldip Nayar.

Khan also shared sensitive nuclear technologies with other countries, including through an office in Dubai, and manufacturing facilities in Malaysia, Turkey, and elsewhere. After 1987, Khan provided second-hand centrifuges, designs and components, and technical assistance to Iran. In the early 1990s, he offered assistance to Iraq through a London-based intermediary. Khan also provided North Korea with uranium enrichment information in exchange for accelerating assistance with missile technology, resulting in Pakistan’s Ghauri missile being derived from North Korea’s Nodong.

His proliferation network was finally caught red-handed in 2003 when Libya came clean to the United States (US) and United Kingdom, handing over drawings, blueprints, and technical instructions (including in Chinese) as well as centrifuge components in KRL boxes. After a stage-managed apology on television on February 4, 2004, Khan lived under effective but comfortable house arrest in Pakistan.

The notion that Khan operated a rogue proliferation network is useful fiction. Financial flows, public notices, and official recollections suggest widespread complicity among Pakistan’s military and civilian leadership when it came to proliferation activities. The military technology swap with North Korea certainly involved many more actors, and former army chief General Mirza Aslam Beg spoke openly of assisting Iran’s nuclear programme. But culpability for the AQ Khan proliferation network goes far beyond Pakistan.

Initially, Khan and Pakistan benefited from lax export controls, particularly in Europe. As early as 1976, Khan began to acquire sensitive components and knowhow from European sources — high-strength steel tubes from the Netherlands, high-vacuum valves from Switzerland, equipment for the removal of tritium from West Germany, and so on.

China also played an important role in Khan’s proliferation network. While Beijing provided a bomb design, fissile material, missile technology, ring magnets, and diagnostic instruments to help Pakistan’s nuclear programme between 1976 and the 1990s, Khan attempted to assist China with centrifuge technology. Khan claimed to have helped establish an enrichment facility in Hanzhong in Shaanxi in 1985, at a time when China was struggling with centrifuges. “We sent 135 C-130 planeloads of machines, inverters, valves, flow meters, pressure gauges,” he later recounted.

The US likely bears some responsibility, at the very least for dereliction. Because Pakistan was useful to Washington during the war in Afghanistan in the 1980s, and again after the 9/11 terrorist attacks, little more than modest attempts were made at cracking down on Pakistan’s nuclear development and proliferation activities for many years. But this situation became untenable. In 2002, US intelligence leaked evidence of Pakistan’s technology exchange with North Korea. In 2003, the International Atomic Energy Agency linked Pakistan to Iran’s enrichment facility at Natanz. That same year, Libya provided evidence of Khan’s proliferation in exchange for sanctions relief.

The irony is that Khan’s technological contributions were often failures. Iran abandoned Khan’s secondhand P-1 centrifuges because they proved faulty, while North Korea forsook that method, remaining reliant on plutonium. China continued its struggles with centrifuges in the 1980s until it received assistance from Russia. Libya’s efforts proved stillborn. Pakistan itself chose to rely increasingly on plutonium-based bombs and solid-fuelled missiles developed not by KRL but by its rival PAEC. Ultimately, it appears Khan wrecked the non-proliferation regime with substandard technology.

More significantly, Khan’s proliferation of nuclear technology exposed the cynicism and hypocrisy of non-proliferation efforts. In different ways, those who claimed to defend the non-proliferation order benefited as suppliers or destinations of Khan’s proliferation network, or chose to look the other way for their own political purposes. As long as he was alive, Khan held inconvenient secrets. Some his massive ego compelled him to blurt out. Others, with his demise, may never be fully revealed.

Frances Haugen, a former employee, testified in front of the United States (US) Senate on the impact of Facebook’s policies and technologies with examples of case studies and company research enumerating what has long been suspected: Facebook and its products are creating and exacerbating divisions, hate and harm in today’s society.

“I’m here today because I believe Facebook’s products harm children, stoke division, and weaken our democracy,” she said in her opening statement to lawmakers. “These problems are solvable. A safer, free-speech respecting, more enjoyable social media is possible. But there is one thing that I hope everyone takes away from these disclosures, it is that Facebook can change, but is clearly not going to do so on its own.”

There were several takeaways from Haugen’s testimony. Three stand out.

Facebook engagement-based algorithms and its financial incentives are at the heart of the damage it’s causing and must be regulated; the company’s trove of data needs to be opened to outside researchers; and there is unanimity among American lawmakers that regulation is necessary.

Haugen is right

What makes Haugen’s position is the communications and company research she has leaked from Facebook.

Till now, evidence of the harm has been seen in outcomes. For instance, senator Richard Blumenthal said his team created a dummy Instagram account identifying as a 13-year-old girl, and after following “easily findable” accounts on extreme dieting, the social media service began to recommend accounts promoting self-injury.

Now, a document leaked by Haugen shows Facebook itself made similar findings of how its products push people to extreme content. “Carol’s Journey to QAnon”, a case study cited in the documents, showed that a test user created by Facebook researcher was exposed to polarising content “within one day” after they followed conservatives pages (Fox News, Donald Trump etc). The company’s recommendations algorithm “began to include conspiracy recommendations after only two days” and it took less than a week to get a QAnon recommendation.

The company research weakens Facebook’s defence that divisions that manifest on its products are a reflection of real-world factors.

Haugen adds that the company has dragged its feet on fixing these technological problems because it prioritises growth over safety. The company has denied that characterisation, suggesting again that the threats to safety are borne out of divisions and polarisations that persist offline.

So may be her solution

The former Facebook employee told lawmakers that they must step in to regulate the company. “If we had appropriate oversight, or if we reformed [Section] 230 to make Facebook responsible for the consequences of their intentional ranking decisions, I think they would get rid of engagement-based ranking,” Haugen said. “Because it is causing teenagers to be exposed to more anorexia content, it is pulling families apart, and in places like Ethiopia, it’s literally fanning ethnic violence.”

How does an algorithm do that? Engagement-based ranking means the part of the computer code that decides what posts you see most frequently on your screens are based on a prediction of what you are mostly likely to click or post on (or pause to read, or reshare).

In essence, she suggests having some sort of a distinction in a piece of American law – Section 230 of the Communications Decency Act – to leave out the immunity to companies for the harm that their algorithms cause.

The suggestion is crucial because Section 230, enacted in 1996, has become the subject of much scrutiny since online speech has begun to translate into greater offline harm. Section 230, to simplify it, lays down that companies will not be liable for what their users post so even if they take editorial decisions in good faith.

But the solution isn’t easy

And therein lies the challenge. Both Democrats and Republicans have assailed Section 230 — the Democrats say the law gives companies a free pass when they late up hate content, while the GOP says companies crack down on free speech by using the section as shield.

This tussle largely refers to how content — user posts — is moderated. It is significantly distinct from the algorithms that Haugen suggests need to be more controlled.

An attempt to fix a technically complex problem could easily confuse the two, especially if the lawmakers do not rise above their partisan considerations.

As it is, lawmakers have not been adequately aware of the nuances involved. For instance, senator Blumenthal pushed an Instagram representative to commit to “ending finsta” – seemingly unaware of what that meant. Finsta refers to young people setting up anonymous accounts – pseudonymity is a crucial concept for privacy.

Accurate awareness, however, is just one of the challenge that lie ahead in tech regulation.

Facebook, the leaked documents indicate, sits on trove of data relating to deeper social interactions. This makes the second of the takeaways from Haugen’s testimony cited above important — independent researchers must have access to this in order to identify what may be vast amounts of unforeseen problems that must be kept in mind when designing any regulatory framework. This in itself will be challenging since it involves sensitive user data and proprietary company information.

Another challenge will be to ensure any regulation that adds any compliance burden does not end up giving an advantage to Big Tech. Upstart companies, which can challenge their domination, are likely to struggle to keep up in the same way that some of the world’s richest companies can with the cost of compliances.

Over the course of Haugen’s testimony last week, it was clear that lawmakers have a strong appetite to step in. The tide may indeed be turning against Facebook. But it remains to be seen how far that tide will reach, or whether it turns into a tsunami of overreach.

In Perspective takes a deep dive into current issues in the word of tech and science, the visible and invisible factors at play, and their implications for the future

India and its neighbours have been hesitant to embrace trade as a core element in development. India’s decision to opt out of the Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP) is but one example. No one who knows South Asia is surprised that it continues to be the most protected as well as the least-integrated region in the world.

As India watches, Southeast Asian countries are signing free trade agreements (FTAs), improving market access and creating conditions for deepening their already strong integration with global value chains. Some of these trade initiatives include the Comprehensive and Progressive Agreement for Trans-Pacific Partnership (CPTPP) covering Pacific-rim countries; RCEP, which includes the Association of Southeast Nations (Asean) plus five countries; Vietnam’s FTAs with the European Union and the United Kingdom (UK), and Singapore’s FTA with the European Union (EU), China has also recently applied for membership of CPTPP.

These initiatives impact India and other South Asian countries by affecting relative incentives for trade and investment.

In Southeast Asia, Vietnam has been the most agile. The European Union-Vietnam FTA (EVFTA), which came into force on August 1, 2020, exerts pressure on India in apparel, leather goods, footwear and fisheries. Vietnam’s spurt in manufacturing and exports, arising from increases in productivity, proximity to regional shipping routes, and lower wages (vis-à-vis China), coupled with lower or even zero tariffs that it already enjoys in Southeast Asia and will perhaps now enjoy in the EU and the UK market, could squeeze traditional as well as future Indian exports of pharmaceuticals, information and communication technology (ICT) goods and electronics in these markets. Moreover, the Vietnam-UK FTA, which came into force on May 1, will increase competition in the UK for goods and services exports from India, Bangladesh and Pakistan.

These developments mean that Vietnam is likely to attract additional European foreign direct investment (FDI) in manufacturing and services to improve access to the huge RCEP market. The same incentive will also push other RCEP countries to invest in Vietnam to improve European market access. Since India does not enjoy the same level of trade preferences as Vietnam, it stands to lose some investment from European and RCEP countries. Even nimble Indian firms are likely to look out for new investment opportunities in Vietnam, to improve market access in RCEP, EU and CPTPP countries.

Across the seas, the renegotiated US-Mexico-Canada Trade Agreement (USMCA) has rewritten trade rules that may also affect South Asian countries. It redefines the existing supply chains in the automobile sector by raising the use of locally-manufactured components and labour to qualify for tariff exemptions. This may impact India’s position in the automobile value chain, reflected in exports of motorcar parts and accessories as well as steel and aluminium products. Other provisions in the USMCA strengthen the rules of origin in the textile industry that could potentially hurt apparel/textile exports from South Asia, including Bangladesh.

However, new openings are also emerging. Rising wage costs in China as well as the US-China trade war present new opportunities to attract American, Japanese, South Korean and even Chinese firms that are relocating away from China. Globally, firms want to rely less on China, and Covid-19 has accelerated this tendency. India has an opportunity to attract some of these relocating firms, which will also help boost its trade.

Global trade could also shift over the next decade in response to changes in technology and carbon emission/renewable energy commitments, as well as the efforts of Western countries to secure robust supply chains in some critical products such as semiconductors and pharmaceuticals.

How can India address the ongoing changes in trading relationships as well as broader changes in the global landscape? Instead of being reactive, it could be more proactive and forward-looking, such as in building economic alliances that leverage the links between trade and investment. For example, a bilateral India-UK FTA could help India negotiate better terms in goods and services, including movement of professionals, and in attracting FDI from the UK. There is scope for greater collaboration in science, research and development (R&D) and Fintech. Given that FTAs are a matter of give and take, India should be prepared for greater concessions in areas of interest to the UK.

India will also benefit from considering the economic interests of its South Asian neighbours, who have been bystanders in these global realignments. India can take advantage of new openings to enhance its cross-border economic relationships. It can encourage trade and creation of regional value chains by investing in neighbouring countries to enhance their export capacity and competitiveness, accompanied by an increase in cross-border imports. It can also encourage FDI from neighbours, including Bangladeshi FDI to India’s Northeast. The creation of such regional value chains can also create more possibilities for India’s neighbours to benefit from the new trade and investment partnerships that India is considering.

Sanjay Kathuria is a senior visiting fellow, Centre for Policy Research, and teaches at Ashoka and Georgetown Universities. TG Srinivasan is a senior visiting fellow, Centre for Policy Research. Prachi Agarwal is a senior research officer, Overseas Development Institute.

The article is based on their report : Playing Catch-Up: Looming Trade Questions for India and South Asia

Politics essentially is about seizing the moment, of being first off the block against rivals. That’s what Priyanka Gandhi Vadra did in Uttar Pradesh (UP)’s Lakhimpur Kheri where four protesting farmers were mowed down by the cavalcade of a union minister’s son.

Almost overnight, the Congress, which had been off the people’s radar in the poll-bound state, got to dominate the talking space, even as chief minister (CM) Yogi Adityanath’s stronger rivals, the Samajwadi Party (SP)’s Akhilesh Yadav and the Bahujan Samaj Party (BSP)’s Mayawati, watched from faraway Lucknow.

A riveting spectacle it was of a Gandhi family member leading by example to galvanise cadres across factions and divides that afflict the Congress. The optics got better when Rahul Gandhi joined his sister in the company of Charanjit Singh Channi and Bhupesh Bhagel, the CMs of Punjab and Chattisgarh. Such was the domino effect that in real-time terms, the party’s poll prospects seemed to have gotten better in Punjab, where it has self-flagellated no end, as also the adjoining Uttarakhand.

Even the fissures embodied by reformists in the party’s central architecture seemed to be on the mend. Almost on cue, a prominent G-23 member, Bhupinder Singh Hooda rushed in solidarity from Haryana, Navjot Sidhu from Punjab, Harish Rawat from Uttarakhand and Sachin Pilot from Rajasthan. They all were stopped at UP’s borders—but not before they’d shown that the Congress has its limbs intact!

Will Lakhimpur Kheri be another flash in the pan?

Yet, the question remains whether the grand old party is up for a fight in UP and elsewhere? Or is Priyanka’s dramatic wee-hour appearance and detention on October 6 at Sitapur, over a 100 km off the trouble spot in Kheri, another flash in the pan?

The scepticism is valid as the brother-sister duo’s 2020 photo-op was no less poignant in Hathras where the Yogi administration cremated a Dalit gang-rape victim against her family’s wishes. The Gandhi siblings departed from the issue midway through, with no ground-effort at building a movement around “atrocities against scheduled castes”, despite Dalits being the Congress’s bulwark till the BSP stole the ground beneath their feet in the early 1990s.

The follow through was no less dismal on the 2017 farmers’ stir that the party brass led in Madhya Pradesh’s Mandsaur or Rahul Gandhi’s much-televised 2011 support for the agitation against land acquisition (by the Mayawati regime) in UP’s Bhatta-Parsaul.

These were the openings the Congress could have used to expand its base. It failed because the leadership couldn’t stay the course the way Indira Gandhi did after her historic 1977 Belchi yatra astride an elephant to empathise with the families of Dalits massacred by upper caste militia in Bihar.

Political strategist Prashant Kishor, who is believed to have submitted to the Gandhis a blue print for the Congress’s organisational overhaul, was the first to sound the warning bell. In the middle of the Kheri euphoria, he tweeted: “People looking for a quick, spontaneous revival of GOP (Grand Old Party)-led Opposition based on #LakhimpurKheri are setting themselves up for a big disappointment. Unfortunately there are no quick fix solutions for the deep-rooted problems and structural weakness of GOP.”

Several party veterans, including those opposed to Kishor’s entry to the party, tended to agree. “Long term politics isn’t just about staging media events; it’s about building movements around burning issues,” remarked an old-timer. Only through such on-ground toil, do parties pick up organisational vigour, stitching up sustainable socio-economic alliances for electoral dividends.

The Congress sadly hasn’t ventured on that road for years. That is why several young and promising leaders, including those who shared the spotlight with Rahul, have defected in recent years. They weren’t as much worried about their future in the Congress. They left because they felt the party itself had no future.

The self-esteem so essential in leadership roles had waned. Of gnawing concern was the Congress’s back-to-back pulverisation in the general elections, coupled with its inability to wrest or retain power in states. The ferment in provinces where it runs governments or is a stakeholder, is actually a trickle-down effect of the organisational drift left unaddressed since Rahul Gandhi’s 2019 resignation as Congress president. For want of firm stewardship, the party has been prone to lethal, on-ground absenteeism.

Missing chain of command in Delhi

There indeed are many other reasons for the overwhelming despair, foremost among them being the Bharatiya Janata Party (BJP)’s sledgehammer instincts which spare no tactics, fair or foul. The Congress hasn’t fully realised that it cannot fight an enormously powerful rival without a clearly defined chain of command in Delhi and in the state capitals of interest. The opacity in hierarchy, with Rahul Gandhi sporadically exercising power without a de jure cover, has rendered the party moribund at multiple tiers. The breakdown of intra-party communication is at the root of the despondency among cadres.

The party’s well-intentioned contingency plans are pivoted feebly around restoring faith in its ability to hold talent and retain power. “We cannot afford a repeat of MP or Karnataka in Rajasthan, Chattisgarh and Punjab,” remarked an official of the All India Congress Committee (AICC). “We’ve to stem the exodus that saw the likes of Jyotiraditya Scindia, Himanta Biswa Sharma, Sushmita Dev and Jitin Prasada finding placements in other parties.”

The outcome isn’t encouraging – not yet. On the execution front, the anxiety of holding power while keeping together its flock has made the leadership susceptible to getting pressured, even arm-twisted by promising leaders insistent on plum roles. Names which come to mind on that score are of Pilot and Sidhu. They both are gutsy campaigners, the former way more tactful and acceptable among his peers than the latter.

In Chattisgarh, TS Singh Deo isn’t young but is most certainly influential. He hasn’t crossed any red lines, not yet, in his tussle with Baghel, the incumbent CM whose position he’s eyeing. But the latter is in no mood however to relinquish office.

Sidhu’s new feud in Punjab

In Punjab, the party has saved its government while effecting a leadership change. The operation, so to speak, was successful on account of the solid majority it had in the assembly. But the ousted CM, Captain Amarinder Singh, has decided to end his decades-old ties with the party, feeling “humiliated” over the manner in which he was treated by the leadership. After he demitted office without fuss, no Congress leader of consequence called on him to assuage his hurt pride. The last word on the stalemate is yet to be heard as Captain is planning to float his own party to settle scores with Sidhu, his bête noire who became the state unit chief against his advice.

For the present, the Captain’s challenge, predicated on a possible tie-up with the BJP, looks dented badly by the Lakhimpur Kheri incidents on the saffron party’s watch. If not in UP, where it is in shambles organisationally, the Congress might gain from the optics of Channi’s presence by Rahul Gandhi’s side in Kheri. In the worst case scenario, Singh can hurt the Congress the way that Chirag Paswan damaged Nitish Kumar in Bihar.

That brings one to another sticking point with potential to unravel the Congress’s Punjab edifice ahead of the elections next year. The projected gains of giving the state its first scheduled caste Sikh CM could come unstuck if tensions continue to simmer between the new incumbent and the overly ambitious Sidhu.

They were comrades-in-arms against the ousted CM. The equations have since changed, what with Sidhu viewing Channi as a rival who’d be hard to dislodge in the event of the Congress retaining power. That’s because removing a victorious Dalit leader after elections will have serious pan-Indian consequences for the party hard put to rebuilding its lost constituency among the scheduled castes.

Punjab was snakes and ladders, Rajasthan is a Rubik’s cube

Compared to Punjab, the Congress, in numerical terms, skates on thin ice in Rajasthan. That makes the intra-party impasse as serious as it was in Madhya Pradesh, where Scindia’s exit brought Kamal Nath down. The government there will be in serious trouble if Ashok Gehlot, the sitting CM, is given the short shrift that Captain Singh felt he got from the central leadership.

What makes the Congress’s crisis in the desert state similar to the one in Punjab is the near-complete absence of chemistry between Gehlot and Pilot, al la Singh and Sidhu. But the arithmetic there is beyond even the wizardry of Shakuntala Devi.

That ironically is the CM’s strength.

In a House of 200, the Congress’s own tally is a little over a 100. Its mainstay is the support of 12 independently elected legislators (most of them Congressman denied tickets by Pilot who then was the state unit chief) and six defectors from the Bahujan Samaj Party. The independents owe their loyalty to Gehlot who helped them in the elections.

Certain events on the calendar render the Rajasthan conundrum doubly intricate. Once Goa goes to polls in February next year, the tenability of defections from the BSP might come up for adjudication. The BJP hasn’t proactively pursued the matter in the Supreme Court (which recently put the legislators on notice) as its own house in Goa has had its share of turncoats, including from the Congress.

AICC officials in the know of things expect a BJP onslaught between the Goa polls and July 2022, when four Rajya Sabha seats from Rajasthan will be up for grabs. That makes remote the possibility of any leadership change. An effort midway through can yet be made to accommodate Pilot’s followers in the council of ministers and other administrative positions. Whatever it takes to make it happen, theirs’ is a rightful demand which has to be met.

It won’t be easy, however, to strike a balance between the Pilot camp and the independents plus the BSP defectors, totalling 18. This group had kept the Gehlot regime afloat when Pilot rebelled last year with an equal number of 18 Congress MLAs. The independents and the arrivals from the BSP weren’t rewarded in 2018 when Pilot’s men got 10 ministerial slots including that of deputy CM. The quandary now is — whom to accommodate and who to leave out of the three dozen claimants to the nine cabinet vacancies the Pilot rebellion caused?

Party insiders admit that unlike Singh who had alienated himself from the MLAs in Punjab, Gehlot has a tight hold on the Congress legislature party. The situation can change, but a majority of those who were with Pilot have come to lean towards the CM.

To be fair, the rebellious former deputy CM was won over by emissaries, notably the late Ahmed Patel, political secretary of the Congress president, on the promise of a respectable share in power. Patel had later confided in party colleagues that the way the numbers were staked in the assembly, it wasn’t possible to deliver completely on the terms he negotiated.

The room for manoeuvre being scarce, the solution could be in careful political masonry. The jerry built legislature party there cannot bear conflict. Only a mutually honourable rapprochement can help Gehlot and Pilot. Difficult though, it will be worth a try.

But this glance at the political landscape and Congress’s challenges — both in Delhi and in states; both on organisational questions and on leadership — shows that India’s grand old party needs to do a lot more to be able to sustain the momentum its mobilisation after Lakhimpur Kheri has generated.

In the run-up to each United Nations (UN) climate conference, there is anticipation that it is going to deliver the world from the threat of a catastrophic climate crisis.

For example, just three years ago, ahead of COP-24 in Katowice, the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) had released a special report titled ‘Global Warming of 1.5 Degrees’, which warned that the earth will face devastating consequences of the climate crisis if it fails to keep global warming within 1.5 degrees Celsius of pre-industrial levels. The report had also said that countries would need to take unprecedented steps to keep global warming under 1.5 degree C.

I remember Jim Skea, one of authors of the report, explaining that limiting warming to 1.5 degree C is possible within the laws of chemistry and physics but doing so in reality would be extremely difficult. Following the release of that IPCC report, civil society groups emphatically asked for immediate action, and political leaders across the board from developed and developing countries postured to do anything that could help meet the target. The United States (US), under the Donald Trump administration, of course, had announced it would withdraw from the Paris Agreement.

But at the end of COP-24, progress was still marginal and there was hardly any conclusion as to how the world will prevent warming of over 1.5 degree C. There was some advance on the Paris rulebook — a set of guidelines for implementing the 2015 Paris Agreement but a lot was left, which carried over to COP 25 in Madrid and now to COP 26 in Glasgow.

IPCC has sounded the alarm bells once again this time. I know for sure that this IPCC report (The Physical Science Basis) gave many of us environmental reporters what they call eco-anxiety because this time the IPCC suggested with “high confidence” that we may have lost the opportunity to keep global warming under 1.5 degree C. The threshold is likely to be breached in the next 10 to 20 years by 2040.

There is a massive diplomatic activity ahead of the Glasgow climate conference again. One way this has manifested itself is in the number of foreign delegations visiting India to have in-person meetings with environment and power ministers despite the ongoing pandemic. The US special envoy on climate change, John Kerry visited twice this year (April and September) with regard to the US-India Climate and Clean Energy Agenda; COP26 president Alok Sharma came in August, regarding enhancement of India’s nationally determined contribution (NDC); the Denmark energy minister Dan Jorgensen was here last month, regarding building a wind energy hub in Tamil Nadu; Denmark’s Prime Minister, Mette Frederiksen, met Prime Minister Narendra Modi regarding partnering on climate mitigation on Saturday. And this is just an indicative, not an exhaustive, list.

Sharma and Kerry have suggested that India should enhance its NDC and make larger commitments to bring down CO2 emissions drastically so that, globally, the 1.5 degree goal can be kept alive. To do that, IPCC’s model pathways stated that it was imperative that global net CO2 emissions decline by about 45% from 2010 levels by 2030 reaching net zero emissions around 2050.

The United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) conducted a review of the NDCs submitted till July this year, which was published in their NDC synthesis report released last month. The report found that NDCs of all parties taken together would lead to an increase in global greenhouse gas emissions of 16% in 2030 compared to 2010. Such an increase, unless actions are taken immediately, will lead to a temperature rise of about 2.7 degree C by the end of the century.

It makes one wonder how, despite such hype ahead of every COP and abundant scientific information on the climate crisis, we are still headed for disaster. Listen to climate scientist, Klaus Hasselmann, the winner of this year’s Physics Nobel, who has been warning of the global temperature rise trajectory for the past 50 years. Yet, action on climate continues to be glacial at best. We can only hope that COP 26 is a little more than the diplomatic tug-of-war between countries to protect their economic interests.

There are also extremely important concerns on equity and common but differentiated responsibilities (CBDR), bedrock principles of negotiations. Do per capita carbon emissions have a role to play in deciding climate action being taken by countries? Are emerging economies such as India and the developed nations, with per capita emissions that are several times that of India, be measured with the same yardstick?

These debates are captured extensively in ‘India in a Warming World’ edited by Navroz K Dubash where former climate negotiators, climate experts and scientists have articulated the history and politics of climate negotiations. These are gradually turning out to be sore points again ahead of COP 26. More on this next week.

Just weeks before the Conference of Parties climate meet starts in Glasgow, another equally important United Nations summit, the 15th Conference of Parties to the 1992 UN Convention on Biological Diversity (CBD COP15), began in Kunming, China, on Monday. An in-person gathering will follow this online session in April 2022, where a final pact to reverse the destruction of nature is expected to be inked. The discussions in COP15 are anchored in the Convention on Biological Diversity, a treaty ratified by 195 countries and the European Union, but not the United States, the world’s biggest historical polluter.

While climate summits attract political, public, and media attention (rightly so), biodiversity summits have failed to garner the attention they deserve. This is unfortunate because both issues are inter-connected: Healthy ecosystems make better carbon sinks to absorb CO2 pollution, and these, in turn, are vital to keep global warming down to acceptable levels. About 75% of crops depend on pollinators; approximately 75% of our fresh water comes from healthy forests; and more than half of the global population depends on nature for their livelihood. But about one million animal and plant species out of 8.1 million are threatened with extinction -- more than ever before in human history. Despite these warnings, previous CBD summits could not achieve much. At the 2010 summit, CBD member-states laid out 20 goals, with 2020 as their completion deadline. Unfortunately, none of them was met. COP15 is likely see a new set of targets designed to allow species to “live in harmony with nature,” with a 2050 deadline and 2030 checkpoints.

India’s sixth national report (in 2018) claimed that the country is on track to achieve its biodiversity targets. But several experts have pointed out that large-scale diversion of forest land for development and national security purposes will have a deep impact. While development is essential, it’s crucial to remember that biodiversity underpins current and future human health, well-being, and economic prosperity, and is vital for avoiding the next pandemic.

We are living in an era of unprecedented innovation and disruption — benefitting from the surge of start-ups, armed with transformative products, business models, and capital to take on the world.

Today, India is the third largest start-up ecosystem globally by number of start-ups, with more than 15,000 start-ups opening shop in 2020, up from 5000 in 2010. With many underlying enablers such as smartphone and internet penetration, cloud computing, application programming interfaces (APIs), and national payments stack in place, Indian entrepreneurs are seizing on technology-led transformations.

Looking ahead, we see four key themes play out.

One, the pace of unicorn creation will accelerate, leading to their number to triple over the next four years. Two, many of these unicorns will establish solid global presence in their pursuit of growth. Three, the private market funding surge that started in 2020 will continue. Four, given well-established funnel of unicorns and “soonicorns” (startups that will soon turn into unicorns), we expect 40 to 50 of them to go public by 2025.

The expansion

Three years ago, India had nearly 18 unicorns. Today, we have already reached 73 unicorns, five of which are decacorns (with a valuation of greater than $10 billion). Our projections suggest that India is likely to reach 200 unicorns and 20 decacorns by 2025.

We already have a healthy pipeline of approximately 60 soonicorns (with a valuation of $500 million to $1 billion), 220 emergers (with a valuation of $100 million-$500 million), and 180 nascent companies (with a valuation of $50 million-$100 million).

This kind of growth does have precedents. China, for example, went from 54 unicorns in 2016 to 175 unicorns by 2021.

The market

Riding high on this wave, many Indian start-ups will become global operators. We see two kinds of approaches.

One, companies selling business-to-business (B2B) products and services —such as Freshworks and BrowserStack, which make in India for the world — will look to invest heavily in on-ground sales and marketing in markets such as North America.

Two, business-to-consumer (B2C) companies — such as Cars24, OYO and Urban Company, which have found success at scale in India — will look to replicate and adapt their model across similar ecosystems outside India in markets such as West Asia, Southeast Asia and even Australia.

Sources of funding

Private market funding data indicates a solid belief in the Indian start-up growth story. Funding increased from $6 billion in 2016 to $18 billion in 2019 and $17 billion in 2020. The funding trend accelerated in 2021, with $30 billion funding in the first three quarters of the year alone.

For unicorns and decacorns, as they look to scale further, access to private funds would be increasingly difficult given their ultra-high valuations, forcing them to turn to public markets. Similar trends have been seen across United States (US) and China where decacorns attracting private capital stands at just 4% and 5% of the entire unicorn list.

What we have seen over the years is that a typical unicorn has a runway of four to six years before hitting the public markets. Given nearly 80% of the Indian unicorns have cropped up only in the last three years, we anticipate a large initial public offering (IPO) funnel in the next few years.

We are already seeing signs of this with the bumper IPOs of Zomato and Freshworks. While currently the number of listed Indian start-ups remains abysmally low at less than 10, with the surge in number of unicorns, our projections indicate that nearly 40-50 Indian start-ups will get listed over the next five years. This could result in an enormous wealth-creation opportunity for investors in India but would require regulatory support to ensure that their listing happens on Indian bourses.

Alternately, many are looking at US listing as an option – especially those with US customers or ones looking for understanding investors familiar with such business models and the longer path to profitability. MakeMyTrip was among the early players which had a celebrated listing on Nasdaq back in 2010. Freshworks opened a new chapter with its listing on Nasdaq in September 2021. Now, Inmobi is also planning to follow suit. Other startups might soon follow.

Some are also eyeing listing on the US markets through the special purpose acquisition company (SPAC) route. Total IPO fundraising by SPACs has grown from $3.5 billion in 2016 to over $130 billion in 2021, accounting for more than 64% of IPOs by volume in the US. While this route provides a shorter time to market and lower regulatory scrutiny, success has been a mixed bag so far – many listed SPACs have been trading below their issue price. It will be interesting to see how this pans out for the likes of Flipkart and ZoomCar who are considering this route.

Whether through IPO, or through SPAC, successful public market exits will accelerate the start-up flywheel – through recycling of private equity/venture capital cash, and new investors coming into the market. The future looks bright for Indian start-ups and we are excited to see their growth journey unfold. 200 unicorns by 2025 looks ambitious, but that is what this space is all about.

Vikash Jain is a managing director and senior partner with BCG, and leads the Tech, Media, & Telecom (TMT) practice in India. Shaleen Sinha is head of Growth Tech India at BCG. BCG Growth Tech works with leading digital disruptors and start-ups. Vaibhav Malhotra is a principal with BCG, and a core member of the Growth Tech and TMT practice.

Ujwal Kalra and Pranay Boobna are consultants and core members of Growth Tech and contributed to the piece