Editorials - 09-12-2021

பயணத்தின்போது இருண்ட குகைக்குள் செல்லும் ரயில்வண்டி வெளியே வரும்போது பளிச்சென்று வெளிச்சம் வருவதுபோல, கொள்ளை நோய்த்தொற்றால் முடங்கிப் போயிருந்த இந்தியப் பொருளாதாரம், மீண்டெழுவதன் அறிகுறிகள் தற்போது தெரியத் தொடங்கி இருக்கின்றன. நிதிநிலை அறிக்கையில் எதிா்பாா்த்ததைவிட அரசின் வரி வருவாய் அதிகரிக்கும் போக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது. கணக்குத் தணிக்கை அலுவலகம் வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரங்களைப் பாா்க்கும்போது, மத்திய அரசின் நிதிநிலைமை தொடா்ந்து முன்னேறுவது தெரிகிறது.

நடப்பு நிதியாண்டில், ஏப்ரல் முதல் ஆகஸ்ட் வரையிலான ஐந்து மாதங்களின் பட்ஜெட் எதிா்பாா்ப்பில் ஏறத்தாழ 40% அளவில் மொத்த வரி வருவாய் கிடைத்திருக்கிறது. முந்தைய ஆண்டுகளில் இந்த அளவிலான வரிவசூல் இருந்ததில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அது மட்டுமல்ல, அரசின் செலவினங்களும் கட்டுக்குள் இருப்பதுதான் அதைவிட ஆரோக்கியமான போக்கு. பல்வேறு அமைச்சகங்களுக்கான செலவினக் கட்டுப்பாடுகள் தளா்த்தப்பட்டிருக்கும் நிலையில், அடுத்த அரையாண்டில் நிலைமை மாறுவதற்கும் வாய்ப்பிருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

நேரடி வரிகள், மறைமுக வரிகள் இரண்டுமே வழக்கத்தைவிட அதிகமான வளா்ச்சி கண்டிருக்கின்றன. ஜி.எஸ்.டி., சுங்கம், கலால் வரி வருவாய் ஆகியவை அதிகரித்திருப்பதால், மொத்த வரி வருவாயில் மறைமுக வரிகள் அதிகப் பங்கு வகிக்கின்றன. அது மட்டுமல்லாமல், மத்திய அரசின் நிதி நிா்வாகம் மேம்படுவதற்கான வாய்ப்பும் அதிகரித்திருக்கிறது.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளை எடுத்துக் கொண்டால், வரவுக்கும் செலவுக்குமான இடைவெளி முதல் ஐந்து மாதங்களில் வழக்கமாக 90% அளவில் காணப்படும். கடந்த நிதியாண்டில், நோய்த்தொற்று பொதுமுடக்கம் காரணமாக அதுவே 109% வரை உயா்ந்தது. நோய்த்தொற்றுக்கு முந்தைய 2018-19, 2019-20 நிதியாண்டுகளிலும்கூட இடைவெளி 95%, 79% என்று காணப்பட்டது. அவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது, நடப்பு நிதியாண்டின் முதல் ஐந்து மாதங்களில் வரவுக்கும் செலவுக்குமான இடைவெளி வெறும் 31% தான் என்பது எதிா்பாராத் திருப்பம்.

நேரடி வரி வருவாய் வசூலும் வழக்கத்தைவிட அதிகமாகவே காணப்படுகிறது. கடந்த ஆண்டைவிட காா்ப்பரேட் (பெருநிறுவன) வரி வசூல் 162%, வருமான வரி வசூல் 70% அதிகம் என்பதும் ஒப்பீட்டு அளவிலான முன்னேற்றம் என்று ஒதுக்கிவிடக் கூடியதல்ல. நோய்த்தொற்று காலத்துக்கு முந்தைய நிலையைவிட இப்போது வரி வசூல்கள் அதிகரித்திருப்பதை நாம் பாா்க்க முடிகிறது. ஜி.எஸ்.டி. அறிமுகத்துக்குப் பிறகு ஏற்கெனவே அரசின் வரி வருவாய் அதிகரித்து வந்த நிலையில், கொள்ளை நோய்த்தோற்றைத் தொடா்ந்து மீண்டெழுந்திருக்கும் இந்தியப் பொருளாதாரம், அதை மேலும் ஊக்குவித்திருக்கிறது எனலாம்.

கடந்த 2020-21 நிதியாண்டைவிட காா்ப்பரேட் வரி வசூல் 50% அதிகரித்திருக்கிறது. காா்ப்பரேட் வரிகள் குறைக்கப்பட்டதன் விளைவாக, பெரிய நிறுவனங்கள் கூடுதலாகவும் முறையாகவும் தங்களது வரிகளைச் செலுத்துகின்றன என்கிற வாதத்தை முற்றிலுமாக நிராகரித்துவிட முடியாது.

கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான அம்சம், கடந்த ஐந்து மாதங்களில் அரசின் செலவினங்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. கடந்த ஆண்டைவிட இந்த நிதி ஆண்டின் முதல் ஐந்து மாதங்களின் செலவினங்கள் 0.2% தான் அதிகம். சுகாதாரம், வேலையின்மை, கிராமப்புற வளா்ச்சி ஆகிய துறைகளின் செலவினங்கள் அதிகரித்திருப்பதும், ஊதியம், ஓய்வூதியம், மானியங்கள் போன்றவை குறைந்திருப்பதும் ஆரோக்கியமான போக்கு.

வரி வருவாய் அதிகரித்திருக்கிறது, செலவினங்கள் குறைந்திருக்கின்றன என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடமுடியுமா என்றால், அது சாத்தியமில்லை. எட்டு மாதங்களுக்குமான இலவச உணவு தானியத்துக்கு மட்டுமே சுமாா் ரூ. ஒரு லட்சம் கோடி தேவைப்படும். உர மானியத்துக்கு ரூ.15,000 கோடியும், ஏற்றுமதிக்கான ஊக்கத்தொகையாக ரூ.56,000 கோடியும் வழங்கப்பட வேண்டும். தொலைத்தொடா்புத் துறைக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் சலுகைகளால், வர வேண்டிய ரூ.54,000 கோடியை அரசு இழந்திருக்கிறது.

பெட்ரோல், டீசல் வரிகள், கலால் வரியாக ரூ.1.37 லட்சம் கோடியை ஈட்டித் தந்திருக்கின்றன. ரிசா்வ் வங்கி அறிவித்திருக்கும் அதிகரித்த ஈவுத்தொகை அரசுக்கு வரப்பிரசாதமாக அமைந்திருக்கிறது. இவை இரண்டுமே தொடா்ந்து கிடைக்கும் என்று எதிா்பாா்க்க முடியாது. பொதுத்துறை நிறுவனப் பங்குகளின் விற்பனை மூலம் ரூ.1.75 லட்சம் கோடி பெறுவது என்று பட்ஜெட்டில் இலக்கு நிா்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், கிடைத்திருப்பது என்னவோ ரூ.8,370 கோடி மட்டும்தான்.

பி.பி.சி.எல்., எல்.ஐ.சி. பங்கு விற்பனை போன்றவை வெற்றிகரமாக முடிந்தால், ஒருவேளை அரசின் கஜானா நிரம்பி வழியும். அதன்மூலம், பட்ஜெட்டில் எதிா்பாா்த்ததைப்போல, நிதி பற்றாக்குறையை எதிா்கொள்ள முடியும்.

நிதியமைச்சா் நிா்மலா சீதாராமனை ஒரு விஷயத்தில் பாராட்ட வேண்டும். கற்பனை எதிா்பாா்ப்புகளாக இல்லாமல், நடைமுறை எதாா்த்தங்களின் அடிப்படையில் 2021-22-க்கான நிதிநிலை அறிக்கையை அவா் தயாரித்ததால், எதிா்பாா்த்த வளா்ச்சியையும், வரிவருவாயின் வசூலையும் அடைய முடிந்திருக்கிறது. அரசின் வட்டிச்சுமை குறைந்திருக்கிறது. இதே போக்கு தொடரும் என்று எதிா்பாா்ப்போம்!

அறிவியலின் தொடா் கண்டுபிடிப்புகளால் இது அறிவியல் யுகமாகிவிட்டது. எதற்கெடுத்தாலும் இயந்திரம் என்கிற மந்திரச் சொல் மனிதனை ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆரம்பப் பள்ளி, உயா்நிலைப் பள்ளி வரை இருந்த படிப்பு, கல்லூரியை எட்டியது. கல்வியறிவு பற்றிய விழிப்புணா்வால் நிறையப் போ் படிக்க ஆரம்பித்தாா்கள்; வேலைக்குப் போனாா்கள். சிலா் பிழைப்புக்காக வேறுதேசங்களுக்குப் படையெடுத்தாா்கள்; அங்கு வேலை செய்து பணம்சம்பாதித்து வந்தாா்கள். அவா்களோடு மேல் நாட்டு நாகரிகமும் வந்தது.

நாகரிகம் என்ற பெயரில் முதலில் உடைகளை மாற்றினாா்கள். பிறகு மொழியை மாற்றினாா்கள். கல்வியை மாற்றினாா்கள். பிறகு உணவை மாற்றினாா்கள். உறவுகளை மாற்றினாா்கள். தாங்கள் குடியிருந்த வீட்டை மாற்றினாா்கள்.

அக்காலங்களில் கிராமங்களில் அதிகமான மக்கள் வசித்தனா். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் கிராம தேவதைக்குக் கோயில் உண்டு. யாரேனும் தவறு செய்ததாகத் தெரிந்தால் அவரைக் கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்று சத்தியம் வாங்கினாா்கள். இன்று அந்த கோவிலின் சிலையையே திருடி விற்கிறாா்கள்.

அன்று வசதியாக வாழ்ந்தவா்கள் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு. வேளாண்மை செய்து ஆடு மாடுகளை வளா்த்து ஜீவனம் செய்து வந்தாா்கள். நகரங்கள் குறைவாகவே இருந்தன. மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை என்பது கோயில் திருவிழாக்கள், கொண்டாட்டங்கள், கேளிக்கைகள் எனக் கழிந்தது.

ஊருக்கு ஒரு குளம் வெட்டி, ஊா் மக்கள் அனைவரும் அதில் குளித்தனா். இன்று வீட்டையே ஒரு ஊருக்கான இடத்தில் கட்டி, அதற்குள் நீச்சல் குளம் அமைத்து அதில் குடும்பம் குளிக்கிறது.

அப்போதெல்லாம் ஒருவரை ஒருவா் சந்தித்துகொள்ளும் பொழுது ‘அண்ணே’, ‘தம்பி’, ‘மாமா’, ‘மச்சான்’ என்றழைப்பாா்கள். இப்போது ‘ஹலோ’, ‘ஹாய்’ என்றழைக்க ஆரம்பித்துவிட்டாா்கள்.

கூட்டுக் குடும்பங்களாய் ஒரு குடும்ப அட்டையில் 10 போ் 20 போ் என இருந்த காலம் போய் இரண்டு பேருக்கு ஒரு குடும்ப அட்டை ஆனது. தாரம் வந்தபின் கட்டாயமாக தாயும் தந்தையும் பிரிந்து தனிக்குடித்ததனம் போனாா்கள். அண்ணனும் தம்பியும் பங்காளி ஆனாா்கள். குடும்ப விசேஷங்களில் மட்டுமே உறவினா்கள் சந்தித்துக் கொள்ளும் நிலை வந்துவிட்டது.

தரையில் சம்மணமிட்டு அமா்ந்து சாப்பிட்ட காலம் போய், நாற்காலியில் உட்காா்ந்து கொண்டு மேசையில் சாப்பிடும் மேல் நாட்டு நாகரிகம் வந்தது. அது கைகளால் சாப்பிடுவதைத் தவிா்த்து கரண்டியால் சாப்பிடவும் சொல்லிக்கொடுத்தது.

சாப்பாட்டு மேசையில் தண்ணீா், உணவு வகைகள் வருமுன்பே மாத்திரைப் பொட்டலங்கள் வைக்கப்படுகின்றன. அலுவலகத்துக்குப் போகும் நேரத்தைக் காட்டிலும் மருத்துவமனைக்குப் போகும் நேரம் அதிகமாயிற்று. முதலில் ஆயத்த உடைகள் வந்தன. பின் ஆயத்த உணவு வகைகளும் வந்துவிட்டன.

அஞ்சல் அட்டையில், உள்நாட்டு கடிதங்களில் இருந்த நலம் விசாரிப்புகள் கைப்பேசி வரவால் அழிந்துவிட்டன. வானொலிப் பெட்டிகளின் ‘உழவா் உலகம்’, ‘இளையபாரதம்’, இலங்கை வானொலி அறிவிப்பாளா்களின் வசீகரக் குரல்கள் எல்லாமே அழிந்து போயின.

தேநீா்க் கடைகளில் பேசிய தேமதுரப் பேச்சுகளை முகநூல் கவா்ந்து சென்றுவிட்டது. பேருந்துக்காகக் காத்திருந்த நேரத்தில் அளவளாவிய உரையாடல்களை இருசக்கர வாகனங்கள் இல்லாமலாக்கின.

ஆட்சியருக்கான படிப்பைக்காட்டிலும் அரசியல்வாதியாய் இருப்பது மதிப்பு வாய்ந்ததாய் ஆனது. கணினிதான் உலகம், அதுதான் வாழ்க்கை என்று மாறியது.

நான்கு சிறுகதைகள், ஒரு சரித்திர நாவல், ஒரு மா்ம நாவல், ஒரு சமூக நாவல் இவற்றோடு வந்த வார இதழ்களின் உள்ளடக்கங்களை சினிமாவும் அரசியலும் சாப்பிட்டுவிட்டன.

வாசகா்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோா் எழுத்தாளா்களாக, கவிஞா்களாக மாறிவிட்டாா்கள். பணம் இருப்பவா்கள மாதம் ஒரு புத்தகம் போட்டு தங்களைத் தாங்களே எழுத்தாளா்களாக, கவிஞா்களாக மாற்றி அழகு பாா்த்துக் கொண்டாா்கள்.

முந்தைய வருடம் வெளியான திரைப்படங்களைப் பாா்ப்பதே அபூா்வமாக இருந்த காலம் போய், திரைப்படங்கள் வெளியான அன்றே அல்லது வெளிவரு முன்பே வீட்டுத்திரைக்குள் கண்டு களிக்கும் வரலாறு படைத்தோம்.

இளநிலை சினிமாவான சின்ன திரையும், சினிமாவும் தொலைக்காட்சிகளை ஆக்கிரமித்தன. பெரியதிரையில் ஓய்வு பெற்றவா்களுக்கு சின்ன திரை ஊன்றுகோலாக மாறியது.

பத்திரிகை, ஊடகம் பரந்து விரிந்தன. தொலைக்காட்சிகள், எல்லாவற்றையும் பேசும்பொருளாக்கியது. தொலைக்காட்சிகள் எண்ணிக்கை பெருகிவிட்டன. நிகழ்ச்சிகளுக்கு இடையே விளம்பரங்கள் என்ற நிலை மாறி விளம்பரங்களுக்கு இடையே நிகழ்ச்சிகள் என்ற மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டோம்.

அச்சு ஊடகங்களும் காட்சி ஊடகங்களும் கழுகுகள் வட்டமிடுவது போல் வட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. செய்தி எனும் தீனி எங்கு கிடைத்தாலும் அவை லபக்கென்று பிடித்துக்கொள்கின்றன. பாலில் நீா் கலப்பது போல் செய்திகளிலும் பரபரப்பு, ஆச்சரியம் என பலவற்றையும் கலந்து அளிப்பது ஊடக சூத்திரமாகிப்போனது.

நாட்டு பிரச்சினைகளை விவாதிக்கிறோம் என்ற பெயரில் விவாதம் செய்பவா்களுக்குள் சண்டை நடப்பது சகஜமாகிவிட்டது. மேடைகளில் அரசியல்வாதிகள் மணிக்கணக்கில் பேசி சண்டைபோட்ட காலம் மாறி டுவிட்டா்களில் யுத்தம் ஆரம்பமானது.

ஆயிரம் கோடி முதலீடு செய்து ஆயிரம் பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு அளித்த தொழிலதிபா்கள் நஷ்டத்தால் துவண்டுபோயிருக்கிற இந்தக் காலத்தில் அரசியல் வியாபாரம் என்பது பணம் காய்க்கும் மரமாக செழித்து வளர ஆரம்பித்தது.

தோ்தல் வந்தால் திருவிழா போன்ற உற்சாகம் வந்தது. அன்றாட குடும்பச் செலவுகளைக் கணக்கிட்டால் ஒரு நாளைக்கு சாப்பாட்டு செலவைவிட மற்ற செலவுகள் பல மடங்கு அதிகமாகிறது.

அறிவியலால் நம் வாழ்வு மட்டும் மாறவில்லை. இயற்கையும் அறிவியல் மாற்றத்தின் விளைவால் தன்னை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. அதீத வெப்பம், வெப்ப அலைகள், தொடா் வறட்சி, கனமழைப் பொழிவு, வெள்ள அபாயம், காட்டுத்தீ, கடும் பனிப்பொழிவுகள் என அபாயகரமான மாற்றங்கள் நம்மை துரத்துகின்றன.

அறிவியல் வளா்ச்சி என்பது இன்றியமையாததும் தவிா்க்க இயலாததுமாகும். அறிவியலை ஆக்கபூா்வமாகப் பயன்படுத்துவதும், இயற்கையை அழிக்காமல் பாதுகாப்பதும்தான் நம்மை அறிவியல் ஆபத்திலிருந்து பாதுகாக்கும் வழிகளாகும்.

அன்றைய அமெரிக்க அதிபா் தாமஸ் ஜெபா்சனிடம், ‘நீங்கள் செய்தித்தாள்கள் இல்லா அரசை விரும்புகிறீா்களா, அரசே இல்லாத செய்தித்தாள்களை விரும்புகிறீா்களா’ என பத்திரிகை நிருபா்கள் கேட்டனா். அதற்கு அதிபா், ‘அரசே இல்லாத செய்தித்தாள்களையே விரும்புகிறேன்’ என்றாா். ஆனால் இன்றைக்குப் பதவி மோகத்தில் சிலா், பத்திரிகைகளின் ஆற்றலை உணராமல் இருக்கிறாா்கள்.

பத்திரிகைக்குரிய பல அம்சங்களில் ‘காா்ட்டூன்’ எனும் கருத்துப்படமும் ஒன்றாகும். செய்திகளுக்குரிய விளக்கங்களாகக் கருத்துப்படங்கள் அமையும். இவை தலையங்கத்திற்குச் சமமானவை. எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவா்களுக்குச் செய்திகள் எந்த வகை உணா்வை ஏற்படுத்துமோ, அதே வகை உணா்வை கருத்துப்படங்கள் பாமரா்களுக்கு ஏற்படுத்தும்.

ஜேம்ஸ் கில்ரேதான் கருத்துப்படங்களின் தந்தை என்பாா்கள். தமிழ்நாட்டில் பாரதியாா்தாம் கருத்துப்படங்களின் தந்தை ஆவாா். ஆங்கிலேயா் ஆட்சியின் குறைபாடுகளை ‘இந்தியா’ இதழில் கேலிச் சித்திரங்களாக அவா் வெளியிட்டாா்.

தமிழ்நாட்டில் 1952-ஆம் ஆண்டு நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை கருத்துப்படத்தின் வலிமைக்குச் சான்றாகச் சுட்டலாம். 1952 தோ்தலில் காங்கிரஸ் கட்சிக்குப் பெரும்பான்மை கிடைக்காததால், ராஜாஜி ஒரு ராஜதந்திரத்தைக் கையாண்டாா். உழைப்பாளா் கட்சியின் தலைவரான எஸ்.எஸ். ராமசாமி படையாட்சியாரையும், காமன் வீல் கட்சியின் தலைவரான மாணிக்கவேலரையும் காங்கிரஸில் இணைத்து, இருவருக்கும் அமைச்சா் பதவியையும் வழங்கினாா்.

இரண்டு கட்சிகளும் கரைந்து போனதை ஒரு நாளிதழ் கருத்துப்படமாக வெளியிட்டது. மாணிக்கவேலரின் சின்னம் ‘சேவல். அந்தச் சேவலை ஒருவன் அரிவாளால் அறுத்து இரண்டு துண்டுகளாக தரையில் வீசுகின்றான். அந்தக் காா்ட்டூனை, அப்பத்திரிகை முதல் பக்கத்திலேயே வரைந்திருந்தது. இரண்டு கட்சிகள் வடிவிழந்ததை அந்த காா்ட்டூன் சொல்லி சிரிக்க வைத்தது. ஒரு தலையங்கம், ஒரு கட்டுரை செய்ய வேண்டிய பணியை கருத்துப்படம் செய்துவிட்டது.

இப்படி ஒரு கருத்துப்படத்தை, 2012-இல் கொல்கத்தாவில் ஜாதவ்பூா் பல்கலைக்கழகத்தில் வேதியியல் பேராசிரியராக இருந்த அம்பிகேஷ் மகாபாத்ரா என்பவா் வரைந்து, மூன்றாவது அடுக்கு வீட்டில் இருந்த தம் நண்பா், பொறியியல் வல்லுநா் சுவ்ரத சென்குப்தாவுக்கு அனுப்பினாா்.

ஒரு கணிப்பொறியிலிருந்து இன்னொரு கணிப்பொறிக்கு அனுப்பப்பட்ட கருத்துப்படம், புயலைப் போல பரவியது. அன்று இரவு ஆளுங்கட்சியினா் சிலா், இரண்டு பேரையும் தடி கொண்டுத் தாக்கிக் காயப்படுத்திச் சென்றனா். மறுநாள் நடு இரவில் இரண்டு பேரையும் காவல்துறையினா் தகவல் தொழில்நுட்ப சட்டத்தின் 66-ஏ எனும் பிரிவின் கீழ் கைது செய்து, அலிப்பூா் சிறையில் அடைத்தனா். ஊடகங்கள் இச்செயலைக் கண்டித்தன. ‘மூளைச்செல்வா்கள் அடி வாங்குகிறாா்கள்’ என டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா எழுதியது.

சென்குப்தாவுக்கு வயது 73 ஆனதால், சில நாள்களில் அவா் விடுதலை பெற்று, இறந்தும் விட்டாா். அம்பிகேஷ் மகாபாத்ரா விடுதலை செய்யப்பட்டாலும் அவா் மீது தொடுக்கப்பட்ட வழக்குகள் திரும்பப் பெறப்படவில்லை.

அம்பிகேஷ், கொல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் வேதியியல் இளங்கலை, முதுகலை பட்டங்களைப் பெற்றவா். அங்கு வேதியியலில் ஆய்வு செய்து, டாக்டா் பட்டத்தையும் பெற்ற அவா், அதே பல்கலைக்கழகத்தில் 2007 வரை வேதியியல் துறையின் பேராசிரியராகவும் திகழ்ந்தவா். பல ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டு, அயல்நாட்டு அறிஞா்களால் பாராட்டப் பெற்றவா்.

பேராசிரியா் அம்பிகேஷ், வேதியியல் துறையில் 21 ஆய்வு மாணவா்களுக்கு நெறியாளராக இருந்து, அவா்களை எம்.ஃபில். பட்டம் பெறச் செய்திருக்கிறாா். ஐந்து ஆராய்ச்சியாளா்களுக்கு நெறியாளராக இருந்து, பிஎச்.டி. பட்டம் பெற வழி நடத்தியிருக்கிறாா். ‘லாங்முயிா்’, ‘நியூ ஜெ கெமிஸ்டி’, ‘ஜெ மொல்ஸ் டிரெட்சா்’, ‘ஜெ. மொல் லிக்கியுட்ஸ்’ ஆகிய ஆராய்ச்சி நூல்களில் 70 ஆய்வுக்கட்டுரைகளை வெளியிட்டிருக்கிறாா். இந்திய அளவிலும், உலக அளவிலும் ஏழு விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறாா்.

பேராசிரியா் அம்பிகேஷ் மகாபத்ரா இடதுசாரி மனப்பான்மை கொண்டவா். சத்யஜித் ராயின் ‘சோனாா் கெல்லா’ (தங்கக் கோட்டை) எனும் படத்தில், ஒரு நல்லவன் தண்டிக்கப்படுவான்; ஒரு கெட்டவன் பதவி பெறுவான். அதனை மனத்தில் வைத்து, ரயில்வே துறையில் அமைச்சராக இருந்த தினேஷ் திரிவேதி, அநாகரிகமான முறையில் நீக்கப்பட்டு, முகுல் ராய் அந்த இடத்தில் அமா்த்தப்பட்டதையும் நினைத்து, இரண்டொரு கருத்துப்படங்களை வரைந்து நண்பருக்கு அனுப்பினாா்.

பத்திரிகைகளில்கூட வெளிவராத அந்தக் கருத்துப்படங்கள் ஆட்சித்தலைமையை ஆட்டிப் படைத்ததால், பேராசிரியா் கடுமையான சோதனைகளுக்கு ஆளானாா். காவல்துறை அம்பிகேஷையும், சென்குப்தாவையும் சிறையில் அடைத்தது.

சிறையில் அவருக்கு மருத்துவ வசதி தரப்படவில்லை. வழக்கு நிதியாக அம்பிகேஷுக்கு மனித உரிமைக் குழு வழங்கச் சொன்ன 50,000- ரூபாயை அரசு வழங்கவில்லை. பின்னா் உயா்நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றபொழுது, அன்றைய நீதிபதி 75,000- ரூபாயாக உயா்த்தி வழங்கச் சொன்னதையும் அரசு செய்யவில்லை.

மேலும், அம்பிகேஷ் தம்முடைய கடவுச்சீட்டை (பாஸ்போா்ட்) புதுப்பித்துத் தரும்படி, கடவுச்சீட்டு அலுவலகத்திற்கு விண்ணப்பித்தாா். கடவுச்சீட்டு அலுவலகம் அவருக்குப் பத்தாண்டுகளுக்குக் கடவுச்சீட்டு அனுமதி வழங்கியது. என்றாலும், கொல்கத்தா காவல்துறையினா், அந்தப் பத்தாண்டுக் கடவுச்சீட்டு அனுமதியை ரத்து செய்தனா்.

ஆபாசமாகவோ பெண்மையைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகவோ இருந்தால்தான் 66-ஏ பிரிவைப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஆனால், அம்பிகேஷின் வாழ்வைச் சீா்குலைக்க வேண்டுமென்றே 66-ஏ எனும் விதியை அரசு பயன்படுத்தியிருக்கிறது. கருத்துப்படங்கள் வரைந்தமைக்கு ஐ.பி.சி. 292-லிருந்து 294 வரையுள்ள பிரிவுகளைப் பயன்படுத்தினாலே போதும். ஆனால், அந்தப் பிரிவுகளைப் பயன்படுத்தவில்லை.

ஏனென்றால், அந்த பிரிவுகளின்கீழ் வழக்கை ஜோடித்திருந்தால், மூன்று மாத சிறைவாசமும், 2,000 ரூபாய் அபராதமும்தான் விதிக்க முடியும். 66-ஏ பிரிவின்கீழ் பதிவு செய்தால், மூன்று ஆண்டுகள் சிறைவாசம் கிடைக்கும்; ஜாமீனிலும் எடுக்க முடியாது.

ஏற்கெனவே தேசிய மக்கள் உரிமைக்கழகம் (பியூசிஎல்) 66-ஏ பிரிவின் கொடுமையை உணா்ந்து உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கைப் பதிவு செய்தது. அதனை விசாரித்த உச்சநீதிமன்ற நீதியரசா்கள் ஆா்.எப். நாரிமன், கே.எம். ஜோசப், பி.ஆா். கெளல் ஆகியோா், ‘இந்தப் பிரிவு அதி பயங்கரமானது’ எனக் கூறியிருக்கிறாா்கள்.

கி.பி. 2000 ஆண்டில் கொண்டு வரப்பட்ட 66-ஏ சட்டம் அநியாயமாக பல மாநிலங்களில் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்பட்டதால், பல மாநில உயா்நீதிமன்றங்களும் அச்சட்டத்தினை நீக்கிவிட வேண்டும் என்றன. 2015-இல் உச்சநீதிமன்ற நீதியரசா், ‘66-ஏ சட்டவியலுக்கு முற்றிலும் புறம்பானது; முழுவதும் பொருத்தம் அற்றது; பேச்சு எழுத்துச் சுதந்திரத்தைத் தடுக்கக்கூடியது. இதற்கு அம்பிகேஷ் மகாபாத்ரா வழக்கே சான்றாகும்’ எனத் தீா்ப்பளித்தாா்.

உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதியரசா் அசோக் கங்குலி, மனித உரிமை கமிஷனின் தலைவராக வந்த பொழுது, ‘அம்பிகேஷ் மீது எடுக்கப்பட்டிக்கும் நடவடிக்கை அராஜகமானது’ என எழுதிவிட்டுப் போனாா்.

2015-ஆம் ஆண்டு மத்திய அரசின் உள்துறை அமைச்சகம், 66-ஏ சட்டத்தை சட்டப்புத்தகத்தில் இருந்து நீக்கியது. மற்றும் ‘எல்லா மாநிலங்களும், யூனியன் பிரதேசங்களும் 66-ஏ பிரிவின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட அத்தனை வழக்குகளையும் உடனடியாகத் திரும்பப் பெற வேண்டும்’ என்றும் கட்டளையிட்டது. 24.3.2015 உச்சநீதிமன்றத்தின் அறிவுரைப்படி 66-ஏ தடை செய்யப்படுகிறது என்றும், மத்திய உள்துறை ஆணை பிறப்பித்தது.

அம்பிகேஷ் மகாபாத்ரா விடுவிக்கப்பட்டாா் என்றாலும், மேற்கு வங்க அரசு 66-ஏ பிரிவின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்டு, சிறையில் அடைக்கப்பட்ட மற்றவா்களை விடுவிக்கவில்லை. மேலும், 66-ஏ பிரிவின் கீழிருந்து விடுவிக்கப்படுவாா்களோ என்ற சந்தேகத்தில், அவா்கள்மேல் இ.பி.கோ. 500, 509 என்ற பிரிவுகளையும் சோ்த்து அரசு பதிவு செய்திருக்கிறது.

அம்பிகேஷ் கருத்துப்படங்களுக்காக கைது செய்யப்பட்டதற்கு வேறோா் காரணமும் உண்டு. காா்ட்டூன் வரைவதற்கு முன்னா் மேற்கு வங்கத்தில் சட்டம் - ஒழுங்கு சீா் கெட்டதை எண்ணி, கிழக்கு பிஹேலா தொகுதியில் இடதுசாரிகளின் ஆதரவோடு, அம்பிகேஷ் போட்டியிட்டாா். அவரை எதிா்த்து நின்றவா், நாரதா வழக்கில் ஐந்து லட்சம் மோசடி செய்த மேயா் சோவன் சட்டா்ஜி என்பவா். இவா் ஆளுங்கட்சி சாா்பில் போட்டியிட்டாா். ஆளுங்கட்சி அம்பிகேஷ் மேல் குறி வைத்ததற்கு இதுவே முதல் காரணம் எனலாம்.

இந்த நாட்டில் வழக்குரைஞா் ஒருவா் தோ்தலில் போட்டியிட்டால், அரசு ஆத்திரம் கொள்வதில்லை; மருத்துவா் ஒருவா் போட்டியிட்டால், அதிகார வா்க்கம் அவரைப் பழிவாங்க முயல்வதில்லை. பொறியியல் வல்லுநா் ஒருவா் போட்டியிட்டால், அதனால் ஆட்சியிலிருப்போா் அவரைப் பழிவாங்க திட்டம் தீட்டுவதில்லை. ஆனால், அரசுக்கு எதிரான கருத்துடைய ஒருவா் போட்டியிட்டால், வழக்குகள்.. வழக்குகள்.. அவா் மீது முடிவில்லா வழக்குகள். எங்கே நீதி?



வாழப்பாடி: சேலம் மாவட்டம் வாழப்பாடி அருகே பொன்னாரம்பட்டி கிராமத்திலுள்ள 1000 ஏக்கர் நிலத்தில், மத்திய அரசு அறிவித்துள்ள 7 ஒருங்கிணைந்த ஜவுளி தொழில் பூங்காக்களில் ஒன்று அமைக்கப்படுமா? என, சேலம், நாமக்கல் மாவட்ட எல்லையிலுள்ள 200 கிராமங்களை சேர்ந்த மக்களிடையே எதிர்பார்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. 

இத்திட்டத்தை செயல்படுத்த மாவட்ட நிர்வாகமும், தமிழக அரசும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென இப்பகுதி மக்களிடையே கோரிக்கை எழுந்துள்ளது. 

சேலம் மாவட்டம் வாழப்பாடி,  100க்கும் மேற்பட்ட சுற்றுப்புற கிராமங்களுக்கு மட்டுமின்றி, கல்வராயன்மலை, அறுநூற்றுமலை, சந்துமலை, ஜம்பூத்துமலை மலை உள்ளிட்ட மலை கிராமங்கள் மற்றும் தர்மபுரி மாவட்டம் சேலூர், வேலனூர், நாமக்கல் மாவட்டம் மங்களபுரம், திம்மநாயக்கன்பட்டி பகுதியில் 100 கிராமப்புற மக்களின், கல்வி, போக்குவரத்து,  மருத்துவம் மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்கும் வாழப்பாடி மையமாக இருந்து வருகிறது. 

விவசாயத்தை பிரதானமாகக் கொண்ட வாழப்பாடி பகுதியில், தொடர் வறட்சி, நிலத்தடி நீர்மட்டம் பாதிப்பு போன்ற பல்வேறு காரணங்களினால், விவசாயம் மற்றும் விவசாயம் சார்ந்த தொழில்கள் நலிவடைந்து வருகிறது.  எனவே, வாழப்பாடி பகுதியைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்களுக்கும், இளைஞர்கள் மற்றும் பட்டதாரிகளுக்கும் வேலைவாய்ப்பு ஏற்படுத்தி, வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்தும் வகையில், வாழப்பாடி பகுதியில் தொழிற்பேட்டை அமைக்க வேண்டுமென இப்பகுதி மக்கள் கடந்த 10 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றனர்.

வாழப்பாடி ஊராட்சி ஒன்றியத்திற்கு உள்பட்ட பொன்னாரம்பட்டி ஊராட்சி பரவக்காடு பகுதியில், ஊராட்சி கட்டுப்பாட்டில் ஏறக்குறைய 1,000 ஏக்கர் பரப்பளவில்  சமதளமான ஊராட்சி வனம் என்ற வகைப்படுத்தப்பட்ட அரசு புறம்போக்கு நிலம் உள்ளது. இந்த நிலப்பகுதியில் தமிழக காவல்த்துறையின் காவலர் பயிற்சி பள்ளி அமைக்க 5 ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் இப்பள்ளி மேட்டூர் அருகே அமைக்கப்பட்டு விட்டது. 

இந்நிலையில், அரசின் பெருந்திட்டங்களை செயல்படுத்துவதற்கு ஏற்ற வகையில் பரந்து காணப்படும் பொன்னாரம்பட்டி பரவக்காடு ஊராட்சி வன புறம்போக்கு நிலத்தில், இப்பகுதி மக்களுக்கு பலனளிக்கும் வகையில், கடந்த பிப்ரவரியில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மத்திய அரசு நிதிநிலை அறிக்கையில்  குறிப்பிட்ட ஒருங்கிணைந்த ஜவுளி  தொழில் பூங்கா அல்லது தொழிற்பேட்டை அமைப்பதற்கு வாய்ப்புள்ளதா? என்பது குறித்து, சேலம் ஆட்சியர் செ.கார்மேகம் தலைமையிலான உயரதிகாரிகள் கடந்த செப்.26 ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆய்வு மேற்கொண்டனர்.

இந்நிலையில், ஒருங்கிணைந்த ஜவுளி பூங்காக்கள் அமைப்பதற்கு விரும்பம் தெரிவித்துள்ள தமிழ்நாடு, பஞ்சாப், ஓடிஸா, ஆந்திரம், குஜராத், ராஜஸ்தான், அசாம், மத்தியபிரதேசம், தெலுங்கானா உள்ளிட்ட 10 மாநிலங்களில், ஒரே இடத்தில் 1000 ஏக்கர் நிலப்பரப்பு கொண்ட 7 இடங்களை தேர்வு செய்து, அடுத்த 5 ஆண்டுகளில் ரூ.4,445 கோடியில்,  மத்திய அரசு வாயிலாக ஜவுளி மற்றும் ஆயத்த ஆடை தொழில் பூங்கா அமைக்கப்படும். இத்திட்டத்தால், நேரடியாக 7 லட்சம் பேரும், மறைமுகமாக 14 லட்சம் பேரும் வேலைவாய்ப்பு பெறுவார்கள். 

புதிதாக ஜவுளி தொழில் பூங்கா அமைப்பதற்கு அதிகபட்சமாக ரூ.500 கோடி நிதி ஒதுக்கப்படுமென, தில்லியில் பிரதமர் மோடி தலைமையில் புதன்கிழமை நடைபெற்ற மத்திய அமைச்சரவை கூட்டத்திற்கு பிறகு,  மத்திய ஜவுளி துறை அமைச்சர் பியூஸ் கோயல் அறிவித்துள்ளார்.

எனவே, மத்திய அரசின் ஜவுளி தொழில் பூங்கா அமைப்பதற்கேற்ற நிலப்பரப்பு மற்றும் போக்குவரத்து, நிலத்தடிநீர், மனித வளம் மற்றும் இதர அடிப்படை வசதிகளை கொண்ட வாழப்பாடி அடுத்த பொன்னாரம்பட்டி பரவக்காடு பகுதியில், ஜவுளி தொழில் பூங்காவை அமைப்பதற்கு சேலம் மாவட்ட நிர்வாகவும், தமிழக அரசும் உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென, சேலம் மற்றும் நாமக்கல் மாவட்ட எல்லையிலுள்ள 200க்கும் மேற்பட்ட கிராமப்புற மக்களிடையே எதிர்பார்ப்பும், கோரிக்கையும் எழுந்துள்ளது.

இதுகுறித்து பொன்னாரம்பட்டி கிராமத்தைச் சேர்ந்த பட்டதாரிப் பெண் எம். தீபா, கல்லுாரி மாணவி பெ.விவேகா ஆகியோர் கூறியதாவது: சேலம் மற்றும் நாமக்கல் மாவட்ட எல்லையில் வாழப்பாடி அருகிலுள்ள பொன்னாரம்பட்டி கிராமத்தை தேர்வு செய்து, மத்திய அரசு அறிவித்துள்ள ஜவுளி பூங்கா அமைத்தால், 200 கிராமங்களை சேர்ந்த கிராமப்புற மக்களும், வேலைவாய்ப்பற்ற  பட்டதாரி இளைஞர்களும், இளம்பெண்களும் வேலைவாய்ப்பு பெறமுடியும். விவசாயத்தையை நம்பியுள்ள  இப்பகுதி மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்திலும் மிகப்பெரிய  மாற்றம் ஏற்படும். எனவே, இத்திட்டத்தை மத்திய அரசிடம் இருந்து பெற்று செயல்படுத்த, சேலம் மாவட்ட நிர்வாகமும், தமிழக அரசும் முனைப்பு காட்ட வேண்டும். எதிர்வரும் ஆண்டில் இத்திட்டம் நிறைவேறுமென்ற நம்பிக்கையில் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறோம் என்றார்.

குமரி மாவட்டம் தக்கலை  அஞ்சு வண்ணம் பகுதியில் உள்ள பீர்முஹம்மது அப்பா, தர்காவில் நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அப்பாவின் ஞானப் புகழ்ச்சிப் பாடல்களின் முற்றோதுதல் நிகழ்வு நடைபெற்றுவருகிறது. அன்னாரின் 686 பாடல்களைப் பலரும் விடிய விடிய ஓதிவருகிறார்கள். நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து மட்டுமல்ல, வெளிநாட்டிலிருந்தும் பக்தர்கள் வந்து கலந்துகொள்கிறார்கள். அந்த விழாவில் விஸ்வகர்மா சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கொண்டுவரும் பால் பக்தர்களுக்கு விநியோகம் செய்யப்படுகிறது. முஸ்லிம்கள் மட்டுமல்லாமல், ஏனைய சமூகத்தவர்களும் பங்கேற்பதன் மூலம் சமூக ஒற்றுமையும் அங்கு நிலைநாட்டப்படுகிறது.

இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவரான பாபு ராஜேந்திர  பிரசாத் தன்னுடைய, ‘இந்தியா பிரிக்கப்பட்டால்...’ என்ற நூலில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: “தற்போதைய நமது சமூக வாழ்வு மென்மையும் எழிலும் நிறைந்த ஆடைக்கு ஒப்பாகும். இந்து - முஸ்லிமாகிய இரு வகுப்பாரைச் சேர்ந்த ஆடவர் பெண்டிர் அனைவரும் அநேக நூற்றாண்டுகளாக இதை நெய்துவந்திருக்கிறார்கள். கபீர், நானக் இன்னும் அநேக இந்திய சாதுக்கள் முஸ்லிம் சூஃபிக்களின் பாஷையையே உபயோகித்தார்கள்” என்று அவர் குறிப்பிட்டதுபோல்தான் முற்றோதுதல் நிகழ்வு பண்பாட்டு உதாரணமாகத் திகழ்கிறது.

இப்படியான ஒரு சூழலை, ஒருவர் தன் பாடல்களால் உருவாக்குகிறார் எனில், அதற்கான சமூகப் பின்புலக் காரணங்கள் வலுவாக இருக்க வேண்டும். பீர்முஹம்மது அப்பாவின் வரலாறு அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறது. அவருடைய ஆன்மிக நாட்டம் சிறு வயதில் ஏற்பட்டது. இந்திய ஞான மரபுப்படி இத்தகைய நாட்டம் உண்டானால், அவர்கள் குடும்பத்தாரையும் ஊரையும் விட்டு வெளியேறிவிடுவது இயல்பானது. அண்மைக் காலம் வரை நெல்லை மாவட்டத்துக்குள் இருந்த தென்காசிதான் பீர்முஹம்மது அப்பாவின் சொந்த ஊர். அவ்வூரை விட்டுக் கால்போன போக்கில்தான் அவர் போயிருக்க வேண்டும். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தையொட்டி  அவருடைய கால்கள் ஞானம் தேடி நடந்திருக்கின்றன. தேவாரம் சென்று சேர்ந்து சிறிது காலம் தங்கிய பின், கேரளத்துக்குள் புகுந்துசென்றிருக்கிறார். இடுக்கி மாவட்டத்தில் ஒரு சிகரத்தை எட்டிப் பிடித்திருக்கிறார். அது அவரது ஞானத் தேடலுக்கான மையமானது. அப்பாவுக்குத் தெரியாது, வருங்காலத்தில் தான் அமர்ந்திருக்கும் சிகரம் தன் பெயராலேயே அமையப்போகிறது என்னும் உண்மை.

1550-ம் ஆண்டுவாக்கில் அங்கு அவர் வந்த பின் கேரள அரசு ஆவணங்களில் ‘ஹில் ஆஃப் பீர் மொகம்மது’ (Hill of Peer Mohamed) என்றே அப்பகுதி குறிப்பிடப்பட்டுவந்துள்ளது. பின்னரும், அவரின் பயணம் நீண்டு தக்கரைக்கு வந்துள்ளது. இந்த மாதிரியான ஊர் சுற்றலினால், நம்மவர்தான் தக்கலையில் பீர்முஹம்மது அப்பாவாக அடங்கியிருக்கிறார் என்கிற விவரம் சொந்த ஊர்க்காரர்களுக்கும் பீர்மேட்டுக்காரர்களுக்கும் தெரியாமல் போயிருக்கிறது. பீர்முஹம்மது அப்பாவின் ஞானத் தேடல்களில் உருவானவை பதினெட்டாயிரம் பாடல்கள். நூல்களாக அமைந்த விதத்தில் அவை இருபத்தைந்தாகும்.  இவர் சூஃபி ஞானியானாலும் சித்தர் மரபிலும் குறிக்கப்படுகிறார். அதற்குக் காரணம், இவ்விரு தரப்பினரும் பொதுவான மானுடப் பார்வையைக் கொண்டிருப்பதுதான். ‘பிறப்பொக்கும் எவ்வுயிர்க்கும்’ என்று கூறப்படுவதும் இவர்களின் அடிநாதமாகும். ஒருவகையில் இவர்களின் பாடல்கள், ஆளும் வர்க்கத்துக்கு எதிரான கலகக் குரலாகவும் மாறியுள்ளன. இவ்வாறாக, ஆன்மிகத்தின் அடிப்படையில் தேடப்படும் ஞானம், இறுதியில் மக்களின் கோபத்தையெல்லாம் திரட்டி, ஆள்வோருக்கு எதிரான முழக்கங்களாக அமைந்துவிடுகிறது. ‘சினத்தெனை இகழ்ந்திட வுனக்கழகல்ல, சினத்தங் கிருக்கவும் நீதியுண்டோ தெளிவானவனே’ எனும் வரிகளைக் கொண்ட பாடலால் இவற்றை அறிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தப் பாடல்களை முஸ்லிம்களிடையே உள்ள சில வஹாபியர்கள் தீவிரமாக நிராகரிக்கின்றனர். இப்பாடல்களில் இஸ்லாமிய மரபுக்கு எதிரான சொல்லாடல்கள் இருப்பதாக அவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஞானத்தை மொழியின் அடிப்படையில்தான் பகுக்க முடியுமே தவிர, மத அடிப்படைவாதத்தின் வழியாக அணுக முடியாது. சிவம், சக்தி, பார்த்திபன் போன்றவை தமிழில் காரணத்தோடு தோன்றிய பெயர்கள். இவற்றைச் சமயம் சார்ந்த வார்த்தைகளாக வஹாபியர்கள் கருதிக்கொள்கிறார்கள். அதனால், இவ்வார்த்தைகளை மதச் சிமிழுக்குள் அடைக்கும்போது அடிப்படைவாதம் திணறுகிறது. தமிழும் இஸ்லாமும் கலக்குமிடத்தில் அவை கொள்வினை - கொடுப்பினைகளாக அமைந்திருப்பதை நூலாசிரியர் அருமையாகச் சுட்டுகிறார்.  இஸ்லாத்தை இந்து ஞான மரபுக்குள் அடைத்து விளக்கம் கொடுப்பதில் நியாயம் இல்லை என்பதற்கு அப்பாவின் பாடல்கள் உதாரணமாகும்.

ஞானத்தில் சிறந்திருப்போர் தம் உணர்வெழுச்சியினால் இறைவனைக் கேள்வி கேட்கவோ குற்றம் சுமத்தவோ முனைவதுண்டு. அவை உண்மையில் குற்றச்சாட்டுகளல்ல; இறைவனுடனான அவர்களின் அன்பும் உரிமைகோரலும் அவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன. தன்னை அருளாளன் - நிகரற்ற அன்புடையவன் என்று குர் ஆன் மூலம் பல முறை அறிவிக்கிறான் இறைவன். ஆனால், இறைவன் தன்னை எவ்விதமாய் உருவகப்படுத்தினானோ  அந்த நிலையிலிருந்தும் அவனைப் பார்க்க மறுக்கிறார்கள் வஹாபியர்கள். அதனால் கவிஞர்களின் அறச்சீற்றங்களை, இறைவனுடனான அவர்களின் உரிமைகோரல்களை அடிப்படைவாதிகள் புரிந்துகொள்ளாமல் போகிறார்கள்.

ஞானத் தேடல்களில் இருந்தபொழுதிலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் திரளுடன் கலந்து பீர்முஹம்மது அப்பா பழகியிருக்கிறார். அவர் தவ வாழ்வை நாடிச்சென்ற காரணம் என்னவென்று தெரியவில்லை. இன்று தக்கலையில் அடங்கியிருக்கும் பீர்முஹம்மது அப்பாவின் தர்கா பிரம்மாண்டமாக எழுந்துநிற்கிறது, பல ஏக்கர் பரப்பளவில். அவருடைய ஞானப் பாடல்களில் சேதாரம் இல்லாமல் ஏராளமான பாடல்கள் கிடைத்துவிட்டன. ஆனால், அப்பாவைப் பற்றிய வாய்மொழிகள்தான் உலவினவே தவிர, முறையான வரலாறு இதுவரை எழுதப்படாமல் இருந்தது. அந்தக் குறை இனி இல்லை. அதை எழுதி முடித்திருக்கிறார் தக்கலை ஹலீமா. பீர்மேடு என்று அழைக்கப்படுவது அப்பாவின் பெயர்கொண்டுதான் என்ற அரிய உண்மையை ஹலீமா கண்டுபிடித்திருக்கிறார். ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடந்த செய்திகளை ஒருமுகமாகத் திரட்டியிருப்பது இத்தனிமனிதரின் சாதனையாகும்.

ஆனாலும், அவர் தன் ஆற்றாமையையும் இந்நூலில் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். இவ்வளவு அரிய பெரிய ஞானக் குவியலை அப்பா தமிழுக்குத் தந்திருக்கும்போதும் அவருடைய ஒரு பாடல்கூட இன்று வரை கல்விக்கூடங்களில் இடம்பெறவில்லை. ஆய்வாளர்களும் அப்பாவை விலாவாரியாகப் பேசவில்லை. சாகித்ய அகாடமியின் பார்வைக்கு அப்பாவின் பாடல்களைக் கவனப்படுத்தியிருக்கிறார் ஹலீமா. குமரி மாவட்ட வரலாற்றில்கூட அவர் பெயர் ஒற்றை வரியோடு நிறைவுபெற்றுவிடுகிறது. தமிழ்நாட்டின் கலை இலக்கிய அமைப்புகளும் கண்டுகொள்ளவில்லை; இப்படியாக நூலாசிரியர் நீளமானதொரு குற்றப்பத்திரிகையை வாசிக்கிறார். சம்பந்தப்பட்டவர்கள் தம் பொறுப்புகளை இனியேனும் உணர்ந்துகொள்வார்கள் என்று நம்புவோம்.

- களந்தை பீர்முகம்மது, ‘பிறைக்கூத்து’ உள்ளிட்ட நூல்களின் ஆசிரியர். தொடர்புக்கு: kalanthaipeermohamed@gmail.com

***********

ஞானம் மூழ்கிக் குளித்த நதி

தக்கலை ஹலீமா

வெளியீடு: வாவாஞ்சி வெளியீட்டகம்,

1947ம் ஆண்டு இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு ஏர் இந்தியாவின் 49% பங்குகளை அரசு வாங்கியது

Air India deal : வெள்ளிக்கிழமை அன்று ஏர் இந்தியாவில் உள்ள அரசின் பங்குகளையும், இதர இரண்டு நிறுவனங்களில், ஏர் இந்தியா எக்ஸ்பிரஸ் லிமிடெட் (ஏஐஎக்ஸ்எல்) மற்றும் ஏர் இந்தியா எஸ்ஏடிஎஸ் ஏர்போர்ட் சர்வீசஸ் பிரைவேட் லிமிடெட் (ஏஐஎஸ்ஏடிஎஸ்), உள்ள ஏர் இந்தியாவின் பங்குகளையும் விற்கும் முடிவை அறிவித்தது அரசு.

ஏன் ஏர் இந்தியா விற்பனை செய்யப்பட்டது?

ஏர் இந்தியாவை தனியார் நிறுவனத்திற்கு விற்பனை செய்வது நீண்ட நாட்களாக நடந்து வருகிறது. ஏர் இந்தியா டாட்டா குழுமத்தால் 1932ம் ஆண்டு துவங்கப்பட்டது. ஆனால் 1947ம் ஆண்டு இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு ஏர் இந்தியாவின் 49% பங்குகளை அரசு வாங்கியது. பிறகு 1953ம் ஆண்டு மீத பங்குகளையும் இந்தியா வாங்கி இந்த விமான சேவையை தேசியமயமாக்கியது இந்திய அரசு.

அடுத்த சில ஆண்டுகளில் இந்த சேவை இந்திய வானில் ஆதிக்கம் செலுத்தியது. இருப்பினும் பொருளாதார தாராளமயமாக்கல் மற்றும் வளர்ந்து வரும் தனியார் நிறுவனங்களின் ஆதிக்கத்தால் பல்வேறு கடுமையான அச்சுறுத்தலுக்கு ஆளாகியது ஏர் இந்தியா. கருத்தியல் ரீதியாகவும், ஒரு விமான நிறுவனத்தை நடத்தும் அரசாங்கம் தாராளமயமாக்கலின் மந்திரத்துடன் ஒட்டவில்லை.

2007ம் ஆண்டு, ஏர் இந்தியா இழப்புகளை குறைப்பதற்காக, உள்நாட்டு விமான சேவை வழங்கும் நிறுவனமான இந்தியன் ஏர்லைனஸூடன் இணைக்கப்பட்டது. ஆனால் விமான நிறுவனம் எவ்வளவு மோசமாக இயங்கியது என்பதற்கான அடையாளமே. 2007க்குப் பிறகு இந்த நிறுவனம் லாபமே ஈட்டவில்லை.

உண்மையில் 2009-10 முதல், அரசாங்கம் 1.1 லட்சம் கோடிக்கு மேல் நேரடியாக இழப்பை ஈடுசெய்ய அல்லது கடன்களை திரட்ட செலவழித்துள்ளது. 2021ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தின் படி, ஏர் இந்தியாவின் கடன் 61,562 கோடியாகும். மேலும் ஏர் இந்தியா செயல்பாட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் அரசுக்கு கூடுதலாக ரூ.20 கோடி வரை நஷ்டம் ஏற்படுத்துகிறது. ஆண்டுக்கு மட்டும் ரு. 7300 கோடி இதனால் நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது.

இதற்கு முன்பு ஏன் இது விற்கப்படவில்லை?

அரசாங்கத்தின் பங்குகளை குறைப்பதற்காக முதன்முறையாக டிஸ்இன்வெஸ்ட்மென்ட் முறை 2001ம் ஆண்டு மேற்கொள்ளப்பட்டது. அப்போதைய தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி ஆட்சியின் கீழ் இந்த முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. 40% பங்குகளை விற்க முயற்சி மேற்கொண்டு தோல்வி அடைந்தது. ஒவ்வொரு வருடமும் AI இயங்குவதற்கான நம்பகத்தன்மை மோசமடைந்து வருவதால், விரைவில் தனியார்மயமாக்கப்படும் என்று அனைவருக்கும் தெளிவாக தெரிந்தது.

2018ம் ஆண்டில் முதன்முறையாக அரசு பங்குகளை விற்க மோடி தலைமையிலான அரசு முயற்சி மேற்கொண்டது. ஆனால் 76% பங்குகளை விற்க முயற்சி மேற்கொண்டது. ஆனால் அது தொடர்பான ஒரு பதிலையும் வெளிப்படுத்தவில்லை.

இறுதியாக 2020ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் ஒரு முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. தொற்றுநோயால் விமானப் போக்குவரத்து மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட துறைகளில் ஒன்றாக இருந்தாலும், அரசாங்கம் இறுதியாக விமான நிறுவனத்தின் பங்குகளை விற்றது.

தற்போது இது சாத்தியமானது எப்படி?

இரண்டு முக்கியத் தடைகள் விற்பனையின் போது இருந்தன. ஒன்று, அரசு பங்குகளை ஓரளவு தக்க வைத்துக் கொண்டது. அதாவது அரசாங்கம் தன்னுடைய பங்குகளை அந்த நிறுவனத்தில் வைத்திருக்கின்ற வகையில் தனியார் நிறுவனங்கள் அதில் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஏனென்றால், அரசு உரிமையைப் பற்றிய வெறும் யோசனை, அது 24%ஆக இருந்தாலும், தனியார் நிறுவனங்கள் இவ்வளவு பெரிய நஷ்டத்தை ஏற்படுத்தும் விமான நிறுவனத்தைத் திருப்புவதற்குத் தேவையான செயல்பாட்டு சுதந்திரம் தங்களுக்கு இருக்குமா என்று யோசிக்க வைத்தது. கடந்த கால முயற்சிகள் போலல்லாமல், இந்த முறை அரசாங்கம் தனது பங்குகளில் 100%-த்தையும் விற்பனைக்கு வைத்தது.

இரண்டாவது ஏ.ஐ. மீதான கடன். கடத காலங்களில் விமான நிறுவனத்தின் பங்குகளை வாங்கும் நிறுவனம் கடன் தொகைக்கும் பொறுப்பேற்கும் என்று அரசாங்கம் எதிர்பார்த்தது. ஆனால் அந்த அணுகுமுறை முறையாக வேலை செய்யவில்லை. ஆனால் இம்முறை அரசாங்கம், ஏலம் எடுக்கும் நபர்களால் எவ்வளவு கடன் தொகையை ஈடு செய்யும் என்பதை அந்த நிறுவனமே முடிவு செய்து கொள்ளலாம் என்று அறிவித்தது. இந்த இரண்டு காரணிகளும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

இந்த விற்பனையின் முக்கியத்துவம் என்ன?

அரசாங்கத்தின் கண்ணோட்டத்தில் அதனை இரண்டு விதமாக பார்க்க வேண்டும்

ஒன்று, பொருளாதாரத்தில் அரசாங்கத்தின் பங்கைக் குறைப்பதில் பிரதமர் மோடியின் உறுதிப்பாட்டை இது அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது; AI-இன் தினசரி இழப்புகளுக்கு வரி செலுத்துபவர்களை காப்பாற்றியதாகக் அவர் கூறலாம். ஏ.ஐயின் டிஸ்இன்வெஸ்ட்மெண்ட்டில் இருக்கும் சிக்கல் மத்தியில் இது குறிப்பிடத்தகுந்த சாதனையாக பார்க்கப்படுகிறது.

ஆனால் நிதி அடிப்படையில், இந்த ஆண்டு அரசாங்கம் அறிவித்த டிஸ்இன்வெஸ்ட்மெண்ட் இலக்கில் இது பெரிய சாதனையை நிகழ்த்தாது. மேலும் ஏர் இந்தியாவின் மொத்த கடன் தொகை ரூ. 61,562 கோடியாகும். இதில் டாட்டா 15,300 கோடி கடனை ஏற்றுக் கொள்கிறது. அரசாங்கத்திற்கு கூடுதலாக ரூ. 2700 கோடியை டாட்டா நிறுவனம் அளிக்கும். ஆனாலும் மீதம் 43,562 கோடி கடன் இருக்கும். கட்டடங்கள் போன்று அரசாங்கத்திடம் எஞ்சியுள்ள சொத்துக்கள் மூலம் ரூ. 14,718 கோடியை உருவாக்க இயலும். ஆனாலும் கூட ரூ .28,844 கோடி கடனை அரசாங்கம் செலுத்தும் நிலையை இது உருவாக்கும்.

தனியாருக்கு விமான நிறுவனத்தை விற்பனை செய்த பிறகும் கடனுக்கு பொறுப்பேற்பதற்கு பதிலாக அரசாங்கம் ஏர் இந்தியாவை சிறப்பாக இயக்கி இருந்தால் லாபம் சம்பாதித்து கடன்களை அடைத்திருக்கலாம் என்ற வாதத்தை பலரும் முன் வைக்கலாம். டாட்டாவின் கண்ணோட்டத்தில், அவர்கள் தொடங்கிய ஒரு விமான நிறுவனத்தின் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் பெறுவதற்கான உணர்ச்சிபூர்வமான அம்சத்தைத் தவிர, AI ஐ வாங்குவது ஒரு நீண்ட கால சவால். இந்த சவாலில் வெற்றி அடைய அரசாங்கத்திற்கு செலுத்தியதை விட அதிகமாக இந்த நிறுவனத்தில் முதலீடு செய்யும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

The rivalry between the gangs of Pasupathi Pandian and the Pannaiyars has spanned decades and claimed several lives in gruesome attacks, the latest being Nirmala Devi’s in September. L. Srikrishna, S. Vijay Kumar & P. Sudakar report on the internecine feud that poses a perennial law-and-order problem in the State

At around 8 a.m. on September 22, about a dozen daily wage earners, mostly women, sat under a neem tree in Nandavanampatti village in Dindigul district of southern Tamil Nadu. They had eaten their morning portion ofpazhaya saatham(gruel made of leftover rice soaked in water overnight) with shallots and were getting ready to de-silt a tank under the Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Scheme (MGNREGS). A 69-year-old woman, Nirmala Devi, was directing the labourers to quickly get to work without wasting time.

A short while later, when Nirmala Devi — heavy, with a wide forehead, a nose pin and glasses — sat alone in the shade, four men armed with long knives rode towards her on two motorcycles. They dismounted the vehicles, strode menacingly towards her, grabbed her by her hair and assaulted her with the sharp-edged weapons. As the helpless farm workers watched the crime in horror from afar, one of the masked men beheaded Nirmala Devi, who had by then collapsed in a pool of blood. The murderers picked up her head and drove away.

Aghast at this savagery, the workers fled to safety. For well over 30 minutes, Nirmala Devi’s torso lay there, the smell of death lingering in the sticky air. The village fell into a shocked silence. It wore a deserted look until senior police officers and an ambulance arrived at the scene of the crime.

Armed police personnel were quickly deployed in the village. The police immediately launched a search operation. Special teams assisted by sniffer dogs spread out in different directions in search of the assailants and the victim’s head. About an hour later, Nirmala Devi’s head was found at the doorstep of Chidambaram Pasupathi’s house. Chidambaram Pasupathi alias Pasupathi Pandian, the founder-leader of a Scheduled Caste outfit, Devendrakula Vellalar Kootamaippu, had also been brutally murdered, on January 10, 2012.

It did not take long for the police to join the dots and link her killing to a bloody revenge game that has been playing out in southern Tamil Nadu for decades. Nirmala Devi was named as accused number five in the murder of Pasupathi Pandian — a gangster of medium build with a head full of hair and a striking orange beard. Between 2013 and 2019, four of the 18 persons named as the accused in the case were killed by Pasupathi Pandian’s supporters in different parts of southern Tamil Nadu. Nirmala Devi was the fifth.

A dynamic, dependable woman

What is curious is that Nirmala Devi belonged to a Scheduled Caste, as did those who orchestrated her beheading. The widow of Perumal, a farm worker, Nirmala Devi had been living alone in Nandavanampatti for over a decade. Her elder son, aged about 45, is in the defence service and her younger son, about 40 years old, lives in another village.

Like any other Scheduled Caste inhabitant of Nandavanampatti, Nirmala Devi also depended on farm work for sustenance. The villagers described her as an active, dynamic woman. A former Panchayat ward councillor, she would travel everywhere on a two-wheeler. She would visit the Dindigul Collectorate to help people in her village apply for and receive pension and get other assistance from the government, said villagers.

Days after her killing, the tension was still palpable in Nandavanampatti, where Dalits and members of other communities live. The villagers seemed suspicious of strangers and refused to share their personal details, including their names.

“She would help us in times of need. It is horrible that her killers beheaded her and took away her head [as a trophy],” said one of Nirmala Devi’s neighbours, a woman, who was unable to come to terms with her death. One villager said Nirmala Devi’s death had left a void in the village. She could be depended on during any emergency, he said.

Villagers said Nirmala Devi would mobilise workers from hamlets to do MGNREGS work. She would then get a commission from these workers from their earnings. She was called amesthri– a supervisor or a person who coordinates with workers for a job. She would also lend money to villagers as soft loans. The interest she earned from this helped her live comfortably, they said.

Just a few hours before she was murdered, Nirmala Devi had listed the names of people who wanted to work under the rural employment scheme, a police officer said. These interested villagers had provided their thumb impressions or signatures on a piece of paper, to serve as proof of their working for wages. They will now be cited as prosecution witnesses in her murder trial, the officer said.

Tit-for-tat killings

The accused in Pasupathi Pandian’s murder are supporters of Subash Pannaiyar, a Nadar, an intermediate caste in Tamil Nadu. The rivalry between Pasupathi Pandian and Subash Pannaiyar dates back to the early 1990s, to Thoothukudi district, located about 210 kilometres south of Nandavanampatti village in Dindigul.

Pannaiyars are traditionally landlords. Over two decades ago, Subash Pannaiyar’s grandfather, Sivasubramanian Nadar alias Sivasubramanian Pannaiyar, was an influential landlord in Moolakkarai in Thoothukudi. He owned hundreds of cultivable acres of land in the coastal district and enjoyed the following of the Nadar community.

It was a property dispute involving Sivasubramanian Pannaiyar and a bank manager named Rajagopal that led to the first clash between the Pannaiyars and Pasupathi Pandian. Pasupathi Pandian, who was already facing criminal charges then, intervened on behalf of Rajagopal. The matter reached a flashpoint when the senior Pannaiyar’s son, Asupathi Pannaiyar, was killed in January 1993. Following his father Asupathi’s death, Subash Pannaiyar took over as landlord. He and his first cousin, N. Venkatesa Pannaiyar, the founder of the caste outfit Akhila India Nadar Pathukappu Peravai, sought to take revenge on Pasupathi Pandian, but they were unsuccessful. Soon after surviving the attack by the Pannaiyars, Pasupathi Pandian and his supporters murdered Subash’s grandfather Sivasubramanian Pannaiyar in 1990. They later killed two witnesses to this murder.

In 2003, Venkatesa Pannaiyar was shot dead by the police in an ‘encounter’ in Chennai, triggering a massive political row. His death led to anger among many Nadars. This prompted then Dravida Munnetra Kazhagam president M. Karunanidhi to field Venkatesa Pannaiyar’s wife Radhika Selvi in the 2004 Lok Sabha election. Selvi went on to become Union Minister of State for Home in May 2007 in the Manmohan Singh government.

According to the police, Pasupathi Pandian fled Thoothukudi district in 2006 after the Pannaiyar gang killed his wife Jascinta Pandian, an advocate. She was accompanying Pasupathi Pandian, who was on his way to Thoothukudi along with his accomplices to appear before a court in connection with a case against him, when a bomb was hurled at the car. The gangster promptly took refuge in Dindigul after his wife’s killing. There he met Nirmala Devi, who also belonged to a Scheduled Caste.

Nirmala Devi and a few others helped Pasupathi Pandian identify a housing plot in M.N. Nagar, Nandavanampatti, where he built a house. Pasupathi Pandian’s patronage saw Nirmala Devi’s fortunes improve. Thanks to this acquaintance, Nirmala Devi managed to build a modest house for herself. Others who helped the Devendrakula Vellalar Kootamaippu founder also prospered.

In Dindigul, Pasupathi Pandian was always surrounded by his supporters. “Whenever he travelled, he was surrounded by his men who were always armed,” said a retired police officer, who had served in the district till 2015. However, on the night of January 10, 2012, Pasupathi Pandian’s men left him to go elsewhere on work. The gang leader met a gory end when armed men arrived at his house and slit his throat.

Soon after the police began their investigation into the murder of Pasupathi Pandian, Subash Pannaiyar and 17 others were named as the accused in the First Information Report. Nirmala Devi allegedly took money from the Pannaiyar gang to pass on information to them on Pasupathi Pandian’s movements, which led to his death. Though caste bonds are strong in rural Tamil Nadu, in some cases such as this, currency helps forge a deeper bond.

Pasupathi Pandian’s supporters have been thirsting for revenge since his death, said the police. They have been carefully planning and meticulously eliminating their targets, as Nirmala Devi’s killing suggests. Subash Pannaiyar miraculously escaped an attempt on his life in March 2016 when country bombs were hurled at him by a gang of at least 50 members during a visit to his farm. At that time, Arumugasamy, a supporter of Subash Pannaiyar, was beheaded, and his head was placed under a roadside banner carrying Pasupathi Pandian’s photo, on the Thoothukudi-Tirunelveli highway.

The police have arrested three persons in connection with Nirmala Devi’s murder. Five others have surrendered before a judicial magistrate court in Tiruchi, 100 km from Dindigul.

The cycle of revenge murders

Leading psychiatrist C. Ramasubramanian explained that a lack of closure and the inability to accept the sudden and planned death of a loved one leads to a thirst for revenge. When a person represses their anger, it is often impossible for them to deal with that emotion, he said. “Having seen or heard about the manner in which their loved ones died really affects the person,” he said. Even if the accused get arrested, it doesn’t provide closure for the affected families if the murder was gruesome, he said. “And the act of revenge passes on sometime even to the next generation and beyond.”

The police in southern Tamil Nadu have been updating their records to note down the multiple lives that have been claimed on either side of this gang rivalry. The conflict assumed a caste angle over the years between sections of the Nadars and the Devendrakula Vellalars. On many occasions, it ballooned into a law-and-order problem with supporters of these gangs taking to the streets and damaging public property. But unlike the other caste conflicts in southern Tamil Nadu, which are fanned by political parties representing one community or the other, this conflict between the Nadars and the Devendrakula Vellalars has largely played out due to the intense rivalry between the two gangs.

The police have been rattled by Nirmala Devi’s murder and the string of unrelated killings that came on its heels. Director-General of Police C. Sylendra Babu has asked all district police and commissionerates to form special teams to deal with rowdy elements and gangsters. He asked them to follow murder cases as old as 10 years and prepare fresh dossiers on gangsters likely to be involved in retaliation. The details of such gangsters, with their photographs, will be uploaded in a special app, he said. The police force launched ‘Operation Disarm’ to conduct storming operations at caste-sensitive locations across the State. They did not lose sight of the fact that the gruesome crimes took place just as the State was preparing for its two-phase rural local body polls in nine districts, including two in the south. The second phase of polling is scheduled on Saturday. They arrested 3,325 suspects wanted in various murder cases and seized hundreds of lethal weapons including firearms. The officers have also been asked to closely follow murder cases pending in courts and work towards the conviction of perpetrators.

The police are unsure whether Nirmala Devi is the last victim of this gang rivalry between the Pannaiyar and Pandian clans. A retired Deputy Superintendent of Police, who had served in southern districts, said that her murder may not be the last in this bloody saga. In some instances, the revenge murder is executed decades later, he said. “Revenge murders,” he said, “rarely cease.”

Despite a basic structure, Indian federalism needs institutional amendment to be democratically federal

Events coinciding with the jubilee of India’s Independence draw attention to the federal structure of India’s Constitution, which is a democratic imperative of multi-cultural India, where the constituent units of the sovereign state are based on language, against competing identities such as caste, tribe or religion. This built-in structural potential for conflict within and among the units, and that between them and the sovereign state, need imaginative federal craftmanship and sensitive political management. The ability of the Indian Constitution to keep its wide-ranging diversity within one sovereign state, with a formal democratic framework is noteworthy. Possibly, with universal adult suffrage and free institutions of justice and governance it is nearly impossible to polarise its wide-ranging diversity within any single divisive identity, even Hindutva; so that, despite its operational flaws, the democratic structure and national integrity are dialectically interlinked. But its operational fault lines are increasingly denting liberal institutions, undermining the federal democratic structure as recent events have underscored.

Some fault lines

First, the tempestuous Parliament session, where the Rajya Sabha Chairperson broke down (in August 2021), unable to conduct proceedings despite the use of marshals; yet, the House passed a record number of Bills amidst a record number of adjournments. Second, cross-border police firing by one constituent State against another, inflicting fatalities, which also resulted in retaliatory action in the form of an embargo on goods trade and travel links with its land-locked neighbour.

Such unfamiliar events of federal democracy are recurrent in India, except their present manifest intensity. Legislative disruption was described by a Union Law Minister (while in Opposition) as a ‘legitimate democratic right, and duty’. In the 1960s, the Troika around Lohia claimed its right to enter Parliament on the Janata’s shoulders to exit on the Marshals; posters with labels such as ‘CIA Agent’ were displayed during debates; ‘suitcases’ were transferred publicly to save the government; occasionally, “Honorable Members” emerged from debates with injuries. This time, in the “federal chamber”, “Honorable Members” and Marshals are in physical contact — both claiming ‘casualties’ — official papers vandalised and chairpersons immobilised. Even inter-State conflict has assumed a new dimension.

Key changes

Such empirical realities have led scholars to conceptualise India’s “Post-colonial democracy”, and federalism, differently from their liberal role-models. Rajni Kothari’s “one party dominance” model of the “Congress system” has now been replaced by the Bharatiya Janata Party; Myrdall’s “soft state” is reincarnated in the Pegasus era with fake videos and new instruments of mass distraction and coercion. Galbraith’s “functioning anarchy”, now has greater criminalisation in India’s democracy, which includes over 30% legislators with criminal records, and courtrooms turning into gang war zones; it is now more anarchic, but still functioning, bypassing any “Dangerous Decade” or a “1984”.

Federal theorist K.C. Wheare analyses India’s “centralized state with some federal features” as “quasi-federal”. He underscores the structural faultlines of Indian federalism not simply as operational. So, while many democratic distortions are amenable to mitigation by institutional professionalism, Indian federalism, to be democratically federal, needs institutional amendment despite being a “basic structure”. Wheare’s argument merits consideration.

Many deficits

Democratic federalism presupposes institutions to ensure equality between and among the units and the Centre so that they coordinate with each other, and are subordinate to the sovereign constitution — their disputes adjudicated by an independent judiciary with impeccable professional and moral credibility. But India’s federal structure is constitutionally hamstrung by deficits on all these counts, and operationally impaired by the institutional dents in the overall democratic process. Like popular voting behaviour, institutional preferences are based either on ethnic or kinship network, or like anti-incumbency, as the perceived lesser evil, on individual role-models: T.N. Seshan for the Election Commission of India, J.F. Ribeiro for the police or Justices Chandrachud or Nariman for the judiciary.

India’s federal structure, underpinned on the colonial ‘1935 Act’ which initiated ‘provincial autonomy’, attempted democratising it by: renaming “Provinces” to autonomous “States”; transferring all “Reserved Powers” to popular governance; constitutionally dividing powers between the two tiers; inserting federalism in the Preamble, and Parts 3 and 4 containing citizens’ “Fundamental Rights” and “Directive Principles”; but nothing about States’ rights, not even their territorial boundaries. This has enabled the Centre to unilaterally alter State boundaries and create new States. The Indian Constitution itself has been amended 105 times in 70 years compared with 27 times in over 250 years in the United States.

With ‘nation-building” as priority, the constitutional division of power and resources remains heavily skewed in favour of the Centre; along with “Residual”, “Concurrent” and “Implied” powers, it compromises on the elementary federal principle of equality among them, operationally reinforced by extra-constitutional accretion. While the judiciary is empowered to adjudicate on their conflicts, with higher judicial appointments (an estimated 41% lying vacant), promotion and transfers becoming a central prerogative, their operations are becoming increasingly controversial.

Structural conflicts

The story is not different for the “all India services”, including the State cadres. What is operationally most distorted is the role of Governors:appointed by the Centre, it is political patronage, transforming this constitutional authority of a federal “link” to one of a central “agent” in the States. Thus, the critical instruments of national governance have been either assigned or appropriated by the Centre, with the States left with politically controversial subjects such as law and order and land reforms. Thus, most of India’s federal conflicts are structural, reinforced by operational abuses.

Yet, there is no federal chamber to politically resolve conflicts. The Rajya Sabha indirectly represents the States whose legislators elect it, but continue even after the electors are outvoted or dismissed; with no residential qualification, this House is a major source of political and financial patronage for all political parties, at the cost of the people of the State they “represent”.

Possibly, this explains its continuity. Constituting roughly half the Lok Sabha, proportionately, it reinforces the representative deficit of Parliament, which, through the Westminster system of ‘winner-take-all’, continues to elect majority parties and governments with a minority of electoral votes. The second chamber is not empowered to neutralise the demographic weight of the populous States with larger representation in the popular chamber; it cannot veto its legislations, unlike the U.S. Senate. It can only delay, which explains the disruptions. Joint sessions to resolve their differences are as predicable and comical as the “voice votes” in the Houses. India’s bicameral legislature, without ensuring a Federal Chamber, lives up to the usual criticism: “when the second chamber agrees with the first, it is superfluous, when it disagrees, it is pernicious”.

Historically, party compositions decide when they agree or disagree. Whenever any party with a massive majority in any state finds itself marginalised in the central legislature, it disrupts proceedings, just as popular issues not reflected in legislative proceedings provoke undemocratic expressions and reciprocal repression. Such examples abound in India’s “quasi- federal” democracy till now.

Lessons to learn

Empirical and scholarly evidence suggest Wheare’s prefix about federalism arguably applies to other constitutional goals (largely operationally), while the federal flaws are structural, reinforcing conflicts and violence, endemic in the distorted democratic process. It is a threat to national security by incubating regional cultural challenges to national sovereignty, and reciprocal repression. We might learn from the mistakes of neighbouring Sri Lanka and Pakistan rather than be condemned to relive them. India’s national security deserves a functional democratic federal alternative to its dysfunctional “quasi-federal” structure, which is neither federal nor democratic but a constitutional “basic structure”.

Aswini K. Ray is a former Professor of Comparative Politics and International Relations, Jawaharlal Nehru University, New Delhi

A middle ground is to upgrade community medicine to ‘community medicine and public health’ in the curriculum

The country has witnessed the menace of two COVID-19 waves and stares at a third. While COVID-19 has been presented as an overarching public health calamity, the influence of medical doctors in the health policy response to COVID-19 has been particularly profound. This is symptomatic of our long-standing tendency to confound medicine with public health which permeates even the highest policy-making echelons.

If anything, both the scope and consequence of medicine in the overall health of the population is significantly limited. COVID-19 entails that this fact leaves the libraries and academia, and manifests as tangible policy measures that help consolidate public health in the country.

Distinct specialty, stagnation

In the 1950s, a global consensus and a concomitant national consensus on the importance of socially-oriented physicians in population health resulted in the establishment of community medicine as a distinct medical specialty, both at the undergraduate and postgraduate levels. Vast swathes of the community medicine curriculum are devoted to tackling major public health challenges through a plethora of vertical disease control programmes which have always driven the national public health discourse. The larger medical curriculum has remained more or less stagnant since post-Independence.

Similarly, hardly any attempt has been made to reform the community medicine curriculum, from one that primarily provides technical inputs to technocratic health programmes — to one which can also take on the larger questions related to health policy and health systems, and inculcate critical thinking along lines that are divergent from clinical medicine.

Multidisciplinary science

Some experts have advocated the establishment of public health departments in medical schools, inspired by the COVID-19 pandemic. Community medicine, while frequently equated with public health, fails to embrace multiple facets of the multidisciplinary assemblage of competencies that is public health. Juxtapose the community medicine curriculum with that of any of the few bastions of socially-oriented public health courses, and the distinction becomes readily apparent. But proponents of community medicine have not been in denial of this essential distinction — eventually, community medicine is a medical specialty while public health is a multidisciplinary science. Since public health is a multidisciplinary science, why do we emphasise instilling public health competencies in medicine, and not so much for other allied fields such as engineering or anthropology?

The pragmatic answer is that medical doctors,de facto, are likely to continue to be the most influential players in public health policy at least in the foreseeable future. This makes it imperative that medical doctors imbibe multidisciplinary public health thinking right since their formative days. Recent medical curricular reforms in India have laid a stress on inculcating clinical empathy, early clinical exposure, and at least ritualistically, on greater community exposure.

The Cuban example

However, none of these confers the competencies necessary to critically assess the larger public health and health systems landscape of the country. For a medical curriculum to be steeped in clinical medicine and not inculcate a broader public health orientation is least desirable where health policy is largely shaped by doctors. At the postgraduate level, re-emphasising multidisciplinary public health principles would be equally important to ensure that we create not just community medicine technocrats but also well-rounded advocates of health system reform. While health-care reform is a complex process with numerous interacting elements, the role of formative medical education in it is quite often underrated. Countries such as Cuba demonstrate how a medical curriculum attuned to public health can strongly influence the whole philosophy of health-care provision in a country.

Despite the considerable overlap between them, the non-substitutability of community medicine and public health cannot be ignored, at least in the current Indian context. Community medicine will always defend its exclusivity as being a fundamentally medical specialty meant only for doctors, and public health courses will rightfully need to be open to students from diverse backgrounds.

Looking ahead

A middle ground can be struck by upgrading community medicine to ‘community medicine and public health’ both at the undergraduate and postgraduate levels. This will involve revamping the community medicine curriculum through incorporation of or emphasising those areas of public health which are presently left out or under-emphasised, such as social health, health policy and health systems. At the same time, representation of experts other than doctors and from fields allied to public health will be essential in the refurbished ‘community medicine and public health’ departments.

Dr. Soham D. Bhaduri is a physician, health policy expert, and chief editor of ‘The Indian Practitioner’

While pursuing terrorists, the administration should also engage with civil society in J&K

The killings of seven civilians in Srinagar in six days mark a grim turn in the situation in the Kashmir Valley. This vicious, mindless violence against commoners, owned up by a group that calls itself the Resistance Front — believed to be a shadow organisation of the Pakistan-based LeT — is yet another reminder of the pathological hatred transnational radical Islamism inspires. The victims include local Muslims who were branded traitors, but the targeting of the Hindu Pandit and Sikh minority communities is unmistakable. Srinagar’s prominent Kashmiri Pandit chemist, Makhan Lal Bindroo, whose decision to stay on through the violent 1990s was seen as a positive omen by the displaced community, was gunned down. The killers used epithets such as ‘RSS stooge’, ‘police informer’ and ‘traitor’ for the victims. Majid Ahmad Gojri and Mohammad Shafi Dar were killed on October 2. On October 7, a Sikh principal and a Kashmir Pandit who had returned to the Valley after taking up a job under the Prime Minister’s special job package for migrant Pandits, were gunned down. Islamist terrorists have sought an ethnic cleansing of the Valley for long. The Pandits had to leave in large numbers in 1990 following violence. After 1994, attacks on minorities became episodic, but not without periodical outrages such as the Wandhama massacre, when 23 Pandits were shot dead in January 1998 and the Chittisinghpura massacre, in which 35 Sikhs were killed in Anantnag in March 2000.

The wave of violence is taking place against the backdrop of an uptick in tourist inflow to the Valley and the Centre’s push to promote a raft of development schemes. The administration is also encouraging the Pandits to return. A nine-week-long outreach of the Centre in J&K where Union Ministers are visiting remote districts, including those closer to the LoC, is under way. Union Home Minister Amit Shah could make a visit later this month. Strict directives were issued to unfurl the national flag in all government buildings, including schools, on August 15. There is also a higher level of intolerance by the administration, which does not spare even the political activities of mainstream parties. There is an aggressive drive too to punish government staff suspected to be separatist sympathisers. Civilians are soft targets for the terrorists in this milieu. According to police figures, J&K saw 28 civilian killings, surpassing the 22 casualties of security personnel so far this year. Of the 28 killings, four were local Hindus, one Sikh, two non-local Hindu labourers and 21 local Muslims; 23 were political workers, with most from the BJP. No society can tolerate such violence. But while pursuing terrorists, the administration should also engage with political parties and civil society organisations.

Great discoveries can come from simpleideas which are often overlooked

This year’s Nobel Prize for Chemistry is for an efficient, “precise, cheap, fast and environmentally friendly” way to develop new molecules using a simple yet novel concept of catalysis — asymmetric organocatalysis. It was awarded to German scientist Benjamin List of the Max Planck Institute and Scotland-born scientist David W.C. MacMillan of Princeton University who independently developed the new way of catalysis in 2000. They came up with “a truly elegant tool for making molecules — simpler than one could ever imagine”. Since then, the process they evolved has led to a “gold rush” in the catalysis field. The multitudes of new organocatalysts developed have helped drive a variety of chemical reactions, in turn accelerating pharmaceutical drug research. The asymmetric organocatalysts have allowed researchers to efficiently produce new molecules with complete certainty of the 3-D orientation or handedness. Molecules naturally present and those synthesised can exist in two forms — right-handed and left-handed, and their properties very often vary depending on their handedness. In the 1950-60s, thalidomide was widely used to treat nausea in pregnant women, but caused severe birth defects. It became clear that the right-handed molecule was highly toxic. But asymmetric organocatalysts allowed the production of molecules of the desired mirror image form. While using other catalysts that require isolation and purification of each intermediate product — leading to loss of substance at every stage — asymmetric organocatalysts allow several steps in molecule production to continue without interruption, minimising waste.

In 2001, the three scientists who first developed asymmetric catalysts won the Nobel Prize in Chemistry. But such catalysts often use heavy metals, making them expensive and environmentally harmful. There were other challenges too — a high sensitivity to oxygen and water. This meant that industrial use made the process expensive. Many enzyme catalysts too are asymmetric and are not sensitive to oxygen and water. But they are very often much larger than the actual target medicine and can take a longer time to do their job. Instead of using enzymes which normally contain hundreds of amino acids, this year’s laureates developed a carbon-based catalyst made from a single, circular amino acid. Since these catalysts are asymmetric, only molecules of a single handedness are produced. If Benjamin List used a single amino acid proline to perform a certain bond-forming chemical reaction, W.C. MacMillan demonstrated that many modified amino acids could asymmetrically produce another bond-forming reaction. The circular-shaped amino acid the laureates used ensured that only one mirror image of the molecule could be produced. This year’s Prize underlines the often-ignored message — great discoveries can come even from simple ideas which are often overlooked.

Mrs Gandhi told ASEAN nations, with whom India has differing perceptions on certain issues, notably Kampuchea, that, “India is next door and history makes us, if I may so, an honorary member of your region.”

Prime Minister Indira Gandhi on Thursday assured ASEAN nations that India considered them an important factor in ensuring peace and stability in the sensitive South-East Asian region. India’s affinity with South-East Asia impelled it to have a dialogue with each of the five members of ASEAN, Mrs Gandhi said in a speech at a state dinner hosted in her honour by President Ferdinand Marcos of the Philippines in Manila on the first day of her two-day state visit. Mrs Gandhi told ASEAN nations, with whom India has differing perceptions on certain issues, notably Kampuchea, that, “India is next door and history makes us, if I may so, an honorary member of your region.”

Knowing Mubarak

Egypt’s Vice-President Hosni Mubarak has accepted his nomination by parliament for the presidency and will be elected to the post at a national referendum on Tuesday. He is the only candidate in the field. But the two big questions are: Will he enjoy the support of the Egyptian armed forces and will he carry on with policies of President Anwar Sadat after he settles down in office? Very little is known about Mubarak’s approach to the vast problems of his country, because he has made very few statements in the past.

The continuing infighting and indiscipline in the ruling Congress-I is affecting Indira Gandhi’s image as a strong leader. Though most of her partymen are reluctant to say so, they express concern in private conversations and feel that unless Mrs Gandhi takes firm action soon after her return from abroad on Friday, the party’s problems will become more serious. The delay on A R Antulay’s resignation has added a new dimension to the ugly situation in which senior party leaders continue to attack each other.

The fact is that an increasing number of civilians, most of them Kashmiri Muslims, have been targeted by militants since 2019. This year, 28 people had been killed until October 7.

The spate of targeted killings of civilians in the Valley, claimed by the shadowy “The Resistance Front”, marks a shift in the methods adopted by those seeking to destabilise Jammu & Kashmir, including a clear attempt to deepen the religious divide. Over two days this week, the deliberate targeting of a Kashmiri Pandit chemist who refused to leave in 1990, the singling out of two teachers, one a Sikh and the other a Jammu Hindu, and of a street vendor from Bihar, were aimed at marking out “outsiders” and those “assisting the occupying forces”, and are intended to spread fear among these small communities, that have been longtime residents in the Valley. In the aftermath, it is necessary that the J&K administration, and the government at the Centre, desist from deploying communal tropes to paint these episodes as a reprise of 1990. Nothing would be more misguided. The fact is that an increasing number of civilians, most of them Kashmiri Muslims, have been targeted by militants since 2019. This year, 28 people had been killed until October 7, last year 37 were killed in the same period, and in 2019, the number was 38. Most of them are Kashmiri Muslims suspected of being “collaborators” of the post-2019 set-up in J&K.

The TRF is believed to be an amalgam of old groups that have long been present in the Valley, such as Lashkar-e-Toiba, Jaish-e-Mohammed and Hizb-ul-Mujahideen, the new name offering plausible deniability to each. What has been obvious from recent encounters is that these militants are ill-trained, in most cases armed only with pistols, and they no longer advertise themselves on social media as recruits did in the 2015-17 phase. Most of them would fall in the category of “overground” militants, or “hybrid” as the security establishment now refers to them because they may be only partially active. This is one reason why the security establishment is finding it harder to locate them.

The killings puncture the “all is well, tourism has replaced terrorism” myth that the government has peddled after August 5, 2019 when it abolished J&K’s special status under Article 370, and bifurcated and converted it into two Union Territories. It is no secret that the “normalcy” of the Union Territory of J&K is not maintainable without the present saturation level troops that patrol the Valley. The administration has silenced open dissent and criticism in the Valley with an unofficial gag on news media, going after social media users with UAPA and sedition laws, and summary dismissals of government employees with critical views. Recent decisions by the government, such as an online portal for “righting” distress sale of Pandit properties in the 1990s, with no clarity on procedures for deciding such claims, have not helped. Above all, the restrictions on political activity have robbed the people of a pressure vent. Preventing a further slide in the situation will require the government to make several course corrections in Kashmir urgently.

This year, as the NCB seeks to implicate the 24-year-old son of Bollywood star Shah Rukh Khan in an “international” drug racket, it seems to have learnt few lessons from 2020.

For the Narcotics Control Bureau, once bitten is not twice shy. Last year, it got a rap on the knuckles from the Bombay High Court, which while granting bail to actor Rhea Chakraborty, described as “unreasonable” and without basis, the central agency’s contention that she was part of a “drug syndicate” and had financed her late friend and film star Sushant Singh Rajput’s drug habit. This year, as the NCB seeks to implicate the 24-year-old son of Bollywood star Shah Rukh Khan in an “international” drug racket, it seems to have learnt few lessons from 2020. The NCB lawyer submitted in court that the star son was not found in possession of any narcotic drugs when a team of the agency raided a cruise ship on a tip-off that there was going to be a “drugs party” on board. Arresting a person during a narcotics raid even though no drugs were found on him, nor a blood test carried out to determine if he had taken any narcotic substances, and justifying the arrest on the basis of WhatsApp messages obtained from his phone after detaining him, is highly questionable. Even before all this, as exposed by the NCP, it turns out that the NCB was accompanied on the raid by a BJP member and a private detective.

The NCB has said that the two were “independent witnesses”, but their conduct appeared more suited to law enforcing officials. They were seen holding the hands of the accused as if to prevent escape, and leading them into the agency’s office in Mumbai. The NCB has yet to provide a credible explanation for how a politician, who claims to have given the tip-off, and a private detective who is facing a criminal case, are nominated to be independent witnesses. There are set rules about who can be named as a panchnama witness, and these two clearly do not qualify.

In an environment in which central agencies are perceived as blunt weapons wielded by the ruling party at the Centre against those it wishes to target, the NCB cannot gloss over the fact that the politician who it took along for the raid was a member of the BJP. Last year, as it argued against granting bail to Chakraborty, the NCB said that celebrities and role models should receive “harsh” punishment in order to set an example to youngsters. By the same token, a law enforcing agency of the NCB’s stature should uphold the highest standards of investigation and best practice, so that it does not set a bad example for other law enforcers.

Ressa and Muratov have spoken truth to power, and shone a light in areas that their governments would rather leave shrouded in opacity.

Too often, in recent times, there has been a tendency among the powers that be in many countries to confuse order for peace, harmony for freedom. Proto-authoritarian governments have a tendency to attack those that ask questions of them: Sometimes, they literally shoot the messenger. In this context, the decision of the Nobel committee to award the peace prize to Maria Ressa and Dmitry Muratov “for their efforts to safeguard the freedom of expression, which is a precondition for safeguarding democracy and peace”, is an acknowledgement of the challenges of, and threats to, journalism today.

Ressa and Muratov have spoken truth to power, and shone a light in areas that their governments would rather leave shrouded in opacity. In 2012, Ressa founded Rappler, a digital media company that has focused on investigative stories on the severe rights violations and killings by the Rodrigo Duterte regime in the Philippines. Muratov has been a free speech campaigner in Russia for decades. He is editor-in-chief of Novaya Gazeta, one of the few national newspapers that has extensively reported on government corruption and state over-reach under Vladimir Putin.

Journalism has been an embattled profession for some years now. Even in democracies, those asking questions — doing their job — are routinely targeted and villainised. That the Nobel Prize for peace has recognised the importance of the Fourth Estate in protecting democracy, and holding governments to account for the rule of law, is welcome and encouraging. Yet, the accolade is bittersweet. Telling truth to power, and making sure the voices of the powerless are heard, is a profession and a vocation that should be a normal and routinised part of every society. That doing the job is now, in large parts of the world, something that requires courage; that it is a battle for peace and justice that also invites a prize, is poignant.

The Union Minister of State for Home must be sacked if there is to be a fair investigation into the death of farmers in Uttar Pradesh.

The BJP appears to be bent on crushing all dissent under the wheels of its arrogance. The deliberate mowing down of four hapless, peacefully protesting farmers at Lakhimpur Kheri, Uttar Pradesh, is yet another glaring reminder of its disdain for criticism. One of the writers of this article wished to visit Uttar Pradesh to meet the bereaved families and express his condolences on behalf of the Congress party. However, he, along with a few Punjab Congress MLAs, was assaulted and illegally detained by the police at the UP border without any formal legal order. This is in keeping with how the ruling dispensation routinely uses a heavy hand when faced with any demand for accountability.

The Congress general secretary for Uttar Pradesh, Priyanka Gandhi Vadra, was arrested and illegally detained for more than 48 hours in flagrant violation of the Constitution of India. The law mandates that any person who is detained must be produced before the territorial judicial magistrate within 24 hours of their arrest. It is beyond doubt that Uttar Pradesh under CM Yogi Adityanath has emerged as a state where the law relating to civil liberties and constitutional safeguards against illegal police action no longer apply. Prohibitory orders under Section 144 are brazenly and routinely invoked in Uttar Pradesh to prevent grieving families from expressing themselves or demanding justice. The safety valves of democracy are being shut at the caprice of the ruling government.

The Terai region of Uttar Pradesh has a significant Sikh population, which is being demonised to serve the BJP’s political ends. The video footage available in the public domain shows that the cavalcade, allegedly of the son of the Union Minister for State for Home, Ajay Kumar Mishra, approaches the farmers from behind and crushes them. The spin doctors have sought to distract and mislead from the truth about the sequence of events. However, the footage shows that the farmers were peacefully walking on the road when they were rammed by the convoy. The accused left the injured persons at the scene of the crime and fled the spot. Unfortunately, four farmers succumbed to their injuries. The speed with which the jeep came from behind and ran them over seems to indicate this was an act of premeditated murder. This prima facie evidence, juxtaposed with an earlier public exhortation from the MoS for Home, threatening to teach the farmers a lesson, is proof enough of the requisite criminal intent to vitiate the atmosphere and instill fear in the minds of the protesting farmers.

The Sikh population in Terai was allotted land after Partition. Thousands of farmers from this region have their children in the armed forces, who safeguard the territorial integrity of our nation. These hard-working and conscientious farmers have toiled day and night to turn barren land into cultivable fields and contribute to the socio-economic parameters of this region. The use of pejorative terms by the BJP and certain sections of the media against them adds insult to their injury.

A few days before this ghastly incident, the Chief Minister of Haryana, in a public address, incited BJP cadres to arm vigilante groups and resort to violence against the protesting farmers in Haryana. The highest functionaries of the state appear to be repeatedly contravening the oath they took to serve the Constitution and preserve law and order. We state with the utmost concern that the democratic credentials of our nation are being destroyed by the BJP in their exercise of political power. The law has become an instrument to arm-twist, harass and incarcerate political opponents, critics and dissenters, while the upholders of law encourage their cadres to flout the Constitution with impunity. A pernicious campaign is run by BJP leaders along with their friends in the media to criminalise and delegitimise any demand for accountability and justice.

The snail’s pace of the investigation by the UP Police reinforces the general perception that justice will remain a pipe dream in the Lakhimpur Kheri incident. Over 72 hours have elapsed, and while two people have been arrested in a possible case of murder, which carries a punishment of life imprisonment, the prime accused has not yet been booked. The aggrieved families have rightly expressed their reservations about the investigation process, as a pervasive cover-up operation appears to be underway to destroy evidence and tutor witnesses. The son of the minister has been specifically named in the FIR but he continues to remain at large. Moreover, to expect the police to objectively investigate the case involving the son of the junior minister for home affairs will remain a chimera.

The inexplicable delay by the police in taking any tangible steps to investigate a case of murder has demoralised the bereaved families. It is an undisputed fact that the Thar jeep involved in the violence is registered in the minister’s son’s name. The cavalcade was travelling with the son to purportedly receive a senior party functionary. In light of the admitted facts, the natural course of action was to interrogate and arrest the son of the minister to unravel the entire conspiracy and to identify the whereabouts of his accomplices.

The Congress party demands that the minister be immediately sacked to ensure that there is no shadow of doubt over the investigation process. To quote Martin Luther King Jr, “Injustice anywhere is a threat to justice everywhere.”

Ravi Shankar Prasad writes: Even though power was within his reach many times, he preferred to work at the grassroots, strengthening India’s democratic foundation.

Jayaprakash Narayan was an outstanding leader of modern India. October 8 marked the 42nd death anniversary of the man who remains a “Lok Nayak” in popular esteem and is affectionately called JP. He was a freedom fighter of great courage and one of the pioneers of the socialist movement in the country. He galvanised support for the Bhoodan movement, worked relentlessly for the poor and the underprivileged and, above all, became a symbol of the national conscience in the fight against corruption, anti-democratic conduct and repressive practices of Indira Gandhi’s government in the 1970s. He was a man of great intellect and ethical values and standards. Power sought him many times but he remained immune to it, because he wanted to work for the people at the grassroots and strengthen democratic foundations.

A recent biography of JP, The Dream of Revolution, authored by Bimal Prasad and Sujata Prasad, is an excellent portrayal of his life, containing fascinating details about the various stages of his evolution. Bimal Prasad was a well-known professor of South Asian studies, a leading intellectual and author of numerous books, including a trilogy on Partition. He was a close associate of JP and had edited selections of his writings, speeches and letters, which were published in 10 volumes. He passed away in 2015, while working on JP’s biography, and the book was completed by his daughter Sujata, an author of repute, besides being a heritage conservationist and a distinguished former civil servant.

JP remains one of my true icons. I had the privilege and honour of working actively under his leadership as a very young student activist in the JP movement in Bihar, during which I was imprisoned. I also actively participated in the anti-Emergency struggle. Therefore, I read this book with a lot of nostalgia.

JP’s life had many parts: His formative years, evolution as a political leader, his Congress-socialist years; how he waged a guerrilla struggle against the British in the Terai region of Nepal. He grew from socialism to Sarvodaya, becoming the leader of resistance against a repressive, anti-democratic regime. This led to the conclusive defeat of the Indira Gandhi government in 1977 and the installation of the first-ever non-Congress government at the Centre. Finally, he suffered disillusionment before his death in 1979. The book describes each stage of his life in a comprehensive manner, reflecting upon the mark he left on the collective consciousness of the country.

JP was born in Sitabdiara, a quiet village susceptible to floods, situated near the confluence of the Ganga and Saryu rivers, nearly 118 km from Patna. Thereafter, his family moved to a small village in Uttar Pradesh’s Balia district. He was a brilliant student. He completed his matriculation with distinction, but quit college to take part in the non-cooperation movement. He later went to the University of California, Berkeley, where he was exposed to Marxism. JP returned to India in 1927, influenced by Marxism and radical thought to some extent.

Subsequent events brought JP closer to Jawaharlal Nehru, and he became an important leader of the freedom movement. He also became associated with the socialist movement. He became a national hero when he scaled the high walls of the Hazaribagh Central Jail, with the help of trusted comrades, who made a human ladder to help him escape. Thereafter, he set up the Azaad Dasta in the Terai region of Nepal to resist British rule.

After India’s independence, Nehru was keen to involve him in the government but JP was not meant for power politics. The book contains very elaborate discussions on JP’s differences with leaders like Gandhiji, Nehru, Sardar Patel and Indira Gandhi on various issues, but he never compromised on basic courtesies and respect.

JP was a voracious reader and the sheer range of the books he read is awe-inspiring. His booklet From Socialism to Sarvodaya, which I read for the first time in jail, is my all-time favourite. His powerful comment — “the mystical goddess dialectic materialism can no more deliver” — still resonates in my ears.

The sheer force of JP’s personality had welded together disparate and diverse elements into a strong cohesive force and established the JP movement. He toured the country, awakened the people, suffered lathi blows himself but ensured that all of us follow his command, “Hamla chaahe jaisa hoga, haath hamara nahi uthega.”

I remember when Mrs Gandhi had accused the Jan Sangh of being a fascist body, JP had the courage to come to its national conference and declare that if the Jan Sangh was fascist, then he too was a fascist.

The biography describes in great detail the underground resistance during the anti-Emergency struggle, including Prime Minister Narendra Modi’s role in Gujarat, when he disguised himself in traditional Sikh attire to continue his underground activities.

It is truly a remarkable story about one of the greatest sons of India who personified ethics and morality in the public life of the country. Whether it was the possibility of becoming the prime minister or the president — both positions were within his reach on many occasions — nothing could deviate him from his chosen path to work for the people in the villages and awaken them.

Devesh Kapur, Arvind Subramanian write: Global political leaders convening next week must open up selection of heads of these institutions to the best candidates, regardless of nationality.

Something is rotten on 19th Street in Washington DC. And on both its sides, occupied by the Bretton Woods institutions, the World Bank (Bank) and International Monetary Fund (IMF), respectively. As evidence, consider the following roll-call of individuals and ask what is common to them: Paul Wolfowitz, Jim-Kim, David Malpass, Rodrigo Rato, Dominique-Strauss Kahn, Christine Lagarde, and Kristalina Georgieva.

The obvious one is that they are seven of the eight most recent heads of the Bank and IMF. The second commonality is that they have all become heads via a dual monopoly selection procedure: Only an American can head the Bank and only a European can head the IMF. That is the result of a long-standing arrangement among the western powers to share the spoils.

The third commonality is that the personal integrity of each of them has been called into question, the most recent being the revelations of malfeasance at the World Bank where data was apparently massaged to make at least two major countries — China and Saudi Arabia— look better than they would otherwise have been. Liberals and conservatives are converting this into a battle of political interests, cherry-picking the evidence, when in fact what is at stake is integrity, not ideology, as Justin Sandefur of the Center for Global Development has carefully documented recently. Indeed, both Democrat and Republican administrations in the US and their counterparts in Europe have been complicit in that roll-call.

To be clear and fair: Not all of the individuals on that list have necessarily been incompetent at their jobs (though some have); not all of them were formally indicted (some were); not all of them can be charged with misdemeanours while occupying their Bretton Woods office (some can); and not all of them committed egregious crimes (some did). Equally, though, none of them passes the George Orwell test for occupants of public office: “Oh, what a clean smell he/she left behind!” A less-than-fragrant odour trails them all.

Does the effectiveness and legitimacy of these individuals and indeed of the international institutions they head require personal qualities of probity? Perhaps, at least for some of them, we might just shrug, exitus acta probat — the outcome justifies the deed. But consider one simple example. These heads often go around the developing world, preaching the virtues of good governance, from arguing against the scourge of corruption to improving data integrity. There are even World Bank indices to rank countries on those metrics.

How credible can such policy messages be if their carriers are themselves compromised? It is not just the charge of hypocrisy, but also the effect on the morale and motivation of the staff of these institutions. Many of them chose to work here because of a commitment to public service. How must they feel if their boss is a sexual predator or complicit in data manipulation? The recent letter by more than 300 former World Bank staff, expressing their anguish at the recent revelations on the Doing Business index, captures this sentiment. They care.

Within countries, we expect reasonable standards of integrity from heads of important institutions, and democratic political accountability mechanisms exist to ensure that. International institutions operate in a grey zone of neither clearly being in or outside the realm of formal politics and hence have weaker mechanisms of accountability. It is then even more important to be right ex ante, in other words, to get right the selection of the heads of these institutions. But perhaps countries nominate such compromised individuals, not despite but because of these flaws. Compromised heads are potentially more malleable.

Consequently, the choice of leadership in the Bretton Woods Institutions is becoming a clearer marker of the West’s commitment to international organisations (IOs). The selection procedure for choosing heads of the Bank and the Fund has been a dismal failure. Not one or two rotten apples, but an entire basket of them.

Contrast this with the growing alarm and anxiety that characterises the rise of China and its attempts to place its own nationals in existing IOs as well as creating new ones. The backroom deals that characterise the process of selecting leaders to IOs has been long-standing. That is one reason why most continue to hobble along as countries place their nationals to head these institutions, both for prestige and to pursue their national interests.

And China too is following this strategy: Its own nationals now head four of the 15 UN specialised agencies (it suffered a rare setback to head the World Intellectual Property Organisation last year). The contest between the West (and especially the US) and China to shape the global order is becoming manifest.

China’s efforts, its success, and more broadly its influence in IOs should certainly raise deep concerns, most notably the suppression of the inquiry into the origins of the coronavirus. Equally, though, Western countries have been anything but an exemplar in their commitment to international organisations (the US neutering of the World Trade Organisation’s Appellate Body under both Trump and Biden administrations is another recent example).

Looking ahead, if the US and Europe do not hold themselves to the standards they exhort to the rest of the world, their credibility and legitimacy will continue to ebb, ceding ground and soft power to geopolitical rivals.

So, global political leaders convening next week for the annual meetings of the Bank and Fund must act with urgency and conviction to stem the rot. They must open the selection of the heads of these institutions to the best candidate, regardless of nationality. And to pave the way for that as well as to clear up the current mess, David Malpass and Kristalina Georgieva, the current heads of the Bretton Woods institutions, both with a lot to answer for in the Doing Business saga, must go, now.

Devyani Onial writes: To be one was not to cancel out the other. This is something to be remembered, as the proposal to rename the Corbett National Park is being considered.

In villages around Corbett National Park in Uttarakhand, stories about Jim Corbett abound. Of how Corbett Sahib would celebrate local festivals, how he would turn up in local attire, or how he would join in the singing of the popular Kumaoni folk song Bedu pako baro masa. They still speak of the letters he would write to villagers after he left for Kenya, inquiring after their health, asking if their cow had given birth or if their roof still leaked. For them, Corbett is no outsider; perhaps, in many ways, he is less foreign than the tourist who comes from the “plains”.

When Union Minister of State for Environment, Forest and Climate Change Ashwini Kumar Choubey proposed changing the name of Corbett National Park to Ramganga, maybe he thought he was knocking off a foreign-sounding name and replacing it with an “authentic” Indian one. But Jim Corbett’s reality is a little more complex, one that straddles two worlds, in which he was both outsider and insider. Corbett was an Englishman and a patriot — he volunteered for both the World Wars but he wasn’t just any other Englishman in India. It was to him that villagers in the hills sent urgent messages when they wanted a man-eating leopard or tiger killed and it was him that workers at Mokameh Ghat in Bihar — where he worked with the railways — turned to in distress.

Corbett was a famed shikari, a wise businessman, a consummate storyteller, and a successful writer of books such as the Man-eaters of Kumaon (1944), The Man-Eating Leopard of Rudraprayag (1948) and The Temple Tiger (1955) (he was sometimes accused of overwriting and embellishing his tales) — and a naturalist who early on understood the need to protect tiger habitat.

It was his efforts and those of Malcolm Hailey, governor of the United Provinces, that resulted in the creation of Asia’s first national park in 1936. Named after Hailey, it was renamed Ramganga after India became free. It was rechristened Corbett in 1956, a year after his death, due to the efforts of Govind Ballabh Pant, freedom fighter, Uttar Pradesh’s first chief minister and the tallest leader to have come out of Kumaon. Pant was said to be one of the few or only friends Corbett had in the Congress. His relationship with freedom fighters was complicated. As Martin Booth writes in Carpet Sahib, his 1986 biography of Jim Corbett, “As regards Indians, Jim was popular with many of them, but hated by a few of position, especially those working towards Indian independence, who disliked his attitudes and saw in him a threat. He was, if anything, too popular. He not only killed man-eaters and ran a model village but he was also on the board of the association that looked after the welfare of Indian ex-servicemen and, in this role, he was (to the independence struggle) embarrassingly just, kind and understanding.”

As Corbett saw India’s imminent independence, he became uncertain of his and his sister Maggie’s future. Friends tried to persuade him to stay back, but Corbett feared they would become second-class citizens in Independent India, “the bottom of the queue” and would die alone. Booth writes, “His fears must have been partly groundless. He had enemies, it was true, but the overwhelming love the villagers of Kaladhungi held for both Jim and Maggie would have protected them.”

Nevertheless, Corbett decided to move to Kenya where he had family. But the yearning to return remained. An Englishman and a third-generation Indian, he flitted between two worlds, sometimes with ease, sometimes with uncertainty. The contradiction is best illustrated in My India, when in one sentence he talks of “Indians’’ and in the next about how “we who live in India” are “fatalists”. But to be one was not to cancel the other.

My father would often tell us this story about how Ayarpatta, where Corbett’s family home in Nainital stands, got its name. We could never quite figure out whether he was joking or not but apparently once an Englishman asked a local resident what that place was. “Andhyar pat (pitch dark)”, he replied. “Oh, Ayarpatta”, said the Englishman and so the pitch-dark corner got a bright new name.

The Indians, too, took their revenge frequently on British names — Corbett, for instance, was routinely called “Carpet sahib”. And so, Corbett’s India muddled along, jumbling words and identities, and in doing so, creating something new. Let’s hope in our new India too, both Ayarpatta and Carpet Sahib can flourish and continue to surprise us with something new.

Pratap Bhanu Mehta writes: India’s security environment is precarious, its political future fragile, and its human sympathies dead. It will require a great act of statesmanship to overcome these challenges.

The targeted terror attacks against minorities in Kashmir mark a dangerous but not entirely unanticipated turn. It is important to be clear that these are targeted killings. Sikhs and Hindus were identified and shot for being who they are. The weight of the horrendous cumulative violence in Kashmir by the Indian state, or the presence of Muslim casualties, cannot be an excuse for soft peddling this fact. The purpose was pure terror to drive out and deter minorities, and exploit the communal fissures developing in India.

India’s fragility is being exposed at so many levels. These attacks are a reminder that very few counter-insurgency strategies succeed in the absence of a comprehensive political settlement that involves all parties. For small groups of terrorists, it is easy to switch to softer targets. It has been so easy to give a lie to premature and triumphalist claims about “normality” in Kashmir. There is an analogy rightly being drawn with the Nineties when Kashmiri Pandits were targeted and driven out. But there is another aspect to that analogy. Despite the intelligence inputs, it is once again proving difficult for the state in Kashmir to provide protection for minorities. Now, as then, it is easier to politically use the plight of minorities in Kashmir than to provide them security. The BJP government now has its Jagmohan moment.

Second, the purpose of these attacks is to draw a response from the state, and to create a “heads we win, tails you lose” strategy. There can be two responses. The first is a deepening and widening of combing for terrorists inside Kashmir. But given the state’s record, these measures are almost always more oppressive, and a reminder of the permanent state of emergency in which we have placed Kashmir. These responses increase political alienation. The second response is external. In the Indian state’s mind, there is no doubt that this is the work of groups supported by Pakistan. If that is the case, we have once again been reminded (as the US was in Afghanistan), that air strikes, even if they are within your rights, are not a solution to the problem of terrorism. India’s possible escalation against Pakistan is now hampered by the fact that it is militarily under great pressure from China on its eastern front. The performative bravado of air strikes notwithstanding, our security dilemma is now worse than it was a few years ago. The BJP government might want to break with the shackles of the past, but its hands are even more tied when it comes to solving real security dilemmas.

Third, these attacks play squarely into the politics of communalism in India. The plight of Hindus, and now Sikhs in Kashmir, has always been communally weaponised. We can all theoretically distinguish between terrorists and other members of the communities to which they belong. A responsible political leadership would make that distinction. But when you have a communally surcharged public discourse, which has political patronage at the highest levels, terrorism has its greatest triumph by reinforcing a mood affiliation with communalism. Slowly but surely, these attacks will play into the deep communal divide the BJP has created in the rest of India. That is their purpose. Fourth, the abiding tragedy of the Indian republic is that we simply do not have a common language of solidarity or a political language that can express a united front against violence of all kinds. These killings have been condemned by all communities and politicians of all stripes. A formal condemnation is easy. Social media has taken out the gravitas of even the most delicate of sentiments, by cheapening them. But the kind of political gestures that display a commitment to the idea that our mourning for victims will not be selective, our framing of the narrative of violence will not involve double standards (“my community victims died of bigotry, yours from ‘root causes’”), still elude us. In a state like Kashmir, we do not still have the political language to overcome this divide.

Fifth, the simple fact is that Kashmir still does not have avenues of normal political articulation. Its statehood has not been restored and its constitutional humiliation continues. The older political dispensation may have been delegitimised, but no new political class as emerged, contrary to the BJP’s claims to engineer one. Kashmir was never allowed the normal processes of social mediation of a democracy. In their absence, there is no chance of a counterinsurgency strategy succeeding.

There is also a tricky issue about which we are not often honest. Political violence in India is intimately tied to a demographic imagination. The narrative of Hindutva feeds on contrived fears of demographic domination by minorities. Other states have, to varying degrees, experienced violence over demography. In Kashmir, the fear of altering demography after the abrogation of Article 370 has been palpably real. These killings are probably politically over-determined so it might not be fruitful to speculate on their proximate causes.

Have they been provoked by the bravado of politicians claiming that properties sold or transferred by Pandits might be recovered? Is there a mundane effect of deterring investment, especially in land and property? Are these attacks aimed to pre-emptively make sure even the small minority groups left in Kashmir leave? Given the historical status of Kashmir, and in line with other “hill states”, the question of demographic composition is an important one, and Kashmiris are right to worry.

There is also a difference between engineered changes, and organic ones that arise out of the historical and economic needs of communities. But it is also hard to think of any politics centred on demography that does not shade into violence and prejudice. The line between saying that there are good historical and ecological reasons to worry about demographic balance in Kashmir, and someone seeing a puchka seller from Bihar or a school teacher from Jammu as a sign of oppression and a threat, can be palpably thin. Experience everywhere suggests that a politics of demography, despite best intentions, ends up in a reactionary place. India is now heading into that trap.

India’s security environment is precarious, its political future fragile, and its human sympathies dead. It will require a great act of statesmanship to overcome these challenges. But, instead, we are likely to get more communalism and bravado. No serious questions will be asked.

Justice must be done and must also be seen to be done. It is alright for the law and order machinery to be careful in sorting out all the conflicting narratives in the Lakhimpur Kheri case, which can take time, but this process can only inspire confidence if it investigates all suspects equally. Yesterday, the Supreme Court bench that has taken suo motu notice of the case put its finger on the politically charged question of whether Union minister Ajay Mishra Teni’s son has been getting special treatment.

It urged, “Treat him the same way we treat other persons in other cases.” The long stonewalled pursuit of police reforms is at core about this problem, that the institution’s independence and integrity are terribly compromised by political influences.

Today SP’s Akhilesh Yadav is asking for Teni’s resignation to ensure an unbiased probe, but when he was CM he resisted the calls to fire rape-accused Gayatri Prajapati, who was booked only on a SC directive and then too evaded arrested for nearly a month. In Lakhimpuri Kheri, what SC underlined yesterday is that a very brutal murder of eight people has taken place and usually if a 302 (murder) case is registered police go and arrest the accused. The Yogi Adityanath government says two arrests have indeed been made, but that does not explain why Ashish Mishra has not even been questioned yet.

Almost 90 years after it was founded and after 68 years of nationalisation, Air India is going home. Tata Sons, holding company of the Tata group which started the airline, won the bid to buy out Air India, Air India Express and 50% stake in Air India SATS. The Tata group, which already has a stake in two separate airline firms, valued the enterprise at Rs 18,000 crore, about 39% higher than the reserve price estimated by GoI.

The highlight is the resoluteness and pragmatism shown by GoI. After a botched attempt to sell a majority stake in Air India in 2017, the current privatisation exercise, which kicked off in January 2020 was underpinned by a realistic assessment of the situation. Air India loses about Rs 20 crore a day and has been kept afloat only through government guaranteed debt to offset a negative net worth of about Rs 32,000 crore. Given the situation, GoI’s pragmatism came in the form of retaining Rs 46,262 crore of debt to sell the airline. This debt will be paid off partly by selling the airline’s non-core assets such as real estate.

Opposition to privatisation is often from employees. Here too, a sensible deal has been struck. Jobs will be protected for at least a year, with the promise of a VRS if downsizing is later deemed necessary. GoI will protect post-retirement medical benefits. Air India in many ways was the toughest entity to privatise. Now that a milestone has been crossed, GoI needs to press the accelerator on easier ones such as BPCL and the IPO of LIC. Public finance has to adapt to society’s changing needs. Selloffs in physical capital are essential because the ongoing fourth industrial revolution needs massive investment to upgrade human capital. GoI deserves credit and hopefully Air India will regain its glory.

The recent spike in targeted killings of Hindus and Sikhs in Kashmir marks a turning point in the political situation in the Valley, with implications for India’s national security and regional geopolitics.

India has tried hard to demonstrate a return to normalcy since the revocation of Jammu and Kashmir (J&K)’s special status as per Article 370 on August 5, 2019. But these developments, in conjunction with recent cross-border infiltration attempts, indicate a well-thought-out counter-attack that is sustainable despite India’s powerful counter-insurgency grid in Kashmir.

Often executed in broad daylight in urban and semi-urban areas using small firearms, these killings focus on soft targets such as members of local minority communities, non-local economic migrants, police officers, “pro-India” journalists, and Bharatiya Janata Party (BJP)/Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) workers. They are designed to inflame public opinion, further strain India’s communal fault lines, and invite an even stronger security response from New Delhi.

The other feature is the anonymity of the attackers. To be sure, relatively new militant groups such as The Resistance Front and the United Liberation Front, connected to the Lashkar-e-Taiba and, by corollary, Pakistani intelligence, have been disseminating propaganda to attract recruits over the last two years and have claimed responsibility of these killings. But there is little clarity about the identities of the planners and assassins, broader trends notwithstanding. Unlike the mid-2010s, when Burhan Wani became the face of anti-India sentiment in the Valley, and was killed by the security forces in 2016, there are no centralising militant figures at this point in time.

Such decentralisation of now routine targeted killings, which require little planning and organisational support, makes them difficult to counter militarily. This is especially true if such activities have wider societal sympathy or support. Instead of being high-profile and spectacular, it is the seeming mundaneness of these targeted killings that offers them an operational and political edge. Virender Paswan, a street vendor from Bihar, was selling bhelpuri at Madina chowk in Lalbazar, when he was shot dead.

For New Delhi to stem such killings, which could target tourists next, it will need to deepen and broaden its counter-insurgency presence in the Valley. But that’s precisely what the assailants and New Delhi’s regional adversaries want.

At a moment, when India is dealing with an expensive and escalating military stand-off with China; has failed to stabilise relations with Pakistan; has lost out in Afghanistan; is struggling to recover from a slowing economy; is barely managing the migrant crises in the Northeast since the coup in Myanmar; and is running out of ideas to resolve the farm agitation, these killings are a classic trap.

An Indian response that puts a premium on forceful, punitive action to deter future targeted killings would mean sleepwalking into this trap. Faceless and operating in the open, these assassins are aware that a forceful response by Indian agencies runs the risk of killing innocents. Such loss of Kashmiri lives will not only undermine the mirage of peace, but also increase militant recruitment that remains limited due to operational restraint by the armed forces.

Such risks have increased due to the reduction in human intelligence since August 2019, wherein most senior police officers are non-Kashmiris (though with previous experience in the Valley) and enjoy limited, if not negligible, trust among informants. There is no doubt that the J&K police had a serious corruption problem and often compromised operations. But the marginalisation of Kashmiri officers sidestepped that issue at most. Harassment of senior mainstream political leaders dried up another critical intelligence pipeline that informally operated in parallel to that of the police, Army, and security agencies.

In such circumstances, even if a two-front war scenario doesn’t materialise, an erratic and aggravated Indian response will ensure that the country’s limited resources are bogged down on multiple fronts. Apart from the short-term hike in multi-sited violence and derailment of democratic politics, this can set India’s growth story back in time by at least three decades in the medium- to-long term. Of course, India will still remain a regional power to reckon with, but, perhaps, with much less than its potential.

But India can’t not respond either. It is indeed the State’s responsibility to protect local minorities and non-local migrants from such attacks. This cannot be done by alienating Kashmiri Muslims and creating a communally charged atmosphere where suggestions of political engagement with mainstream Kashmiri leaders are either shot down as being “pro-Islamist” and/or “pro-Pakistan” or, when it’s done, fails to yield meaningful results.

India needs allies on the ground who could help blunt the underlying political causes that feed Islamist and cross-border violence, including these killings. Forced district development council elections, as is apparent, are not an answer. Instead, New Delhi needs to restart the process of long-term engagement with legitimate, democratically minded, Kashmiri leaders. No doubt, some such leaders have a history of political doublespeak, financial corruption, and intra-party dynasticism. But the fact is, they are still India’s least bad option, maybe the only option, to bring the Valley back from the brink — and even they can’t guarantee that.

India today is at a strategic crossroads. The decisive shift in its domestic politics to the Hindu Right and a perennial, partisan, electioneering-mode that allows the ruling party to remain in power have begun to generate serious national security and geopolitical costs. Beijing and Islamabad understand this, and so do India’s allies such as the United States. Unless this contradiction between India’s limiting domestic politics and expanding global aspirations is addressed, and soon, the country risks failing on both counts.

Avinash Paliwal teaches at SOAS, University of London, and is the author of My Enemy’s Enemy: India in Afghanistan from the Soviet Invasion to the US Withdrawal

“Are you leaving? How long will you stay?”

These are words that I have grown to detest, for they trigger the worst memories for me. These are words that we heard on a loop in the weeks that preceded our exodus from the Valley, when terror was a message painted on our doors and bullet-ridden bodies came home. Each death posed the questions: How long will you stay? Are you leaving? This is what we were asked at the end of each day that we spent in fear.

And yet, these are the words I heard myself repeat over and over again as I dialled number after number, calling family, friends, and acquaintances in Kashmir within hours of the ghastly cold-blooded terror strikes.

In 1990, the exodus of Kashmiri Pandits from the Valley began, marking the beginning of a new chapter in Kashmir’s tragic story. Now, targeted killings of minorities are happening all over again in Kashmir. It is a replay of events that are at the heart of our story of the exodus, and the sadly contested narrative of what happened in Kashmir three decades ago.

Within a span of days — rather hours — at least five families are grieving the loss of a loved one. Grief, anger, and shock have united families that may have had nothing in common.

The family of Makhan Lal Bindroo, the famed Valley pharmacist, who chose to stay on even during the worst of times, will now be asked: How long you will stay? Are you leaving?

These questions will also be asked to the family of Satinder Kaur, a school principal who was killed because of her faith.

The playbook of terror hasn’t changed either. The terrorists may have acquired newer, more sophisticated, weapons, but their pattern of striking fear, for making excuses for horrific murders, remains the same.

Bindroo was accused of links with the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS), just as in 1990, when political activist and lawyer, Tikalal Taploo, was similarly accused before being gunned down in broad daylight.

Kaur, who was killed along with her colleague Deepak Chand — ostensibly for daring to unfurl the national flag — died just like so many others, including some prominent Kashmiri Muslims, for being Indian. Mohammed Shafi Lone, a taxi driver who was killed by The Resistance Front — the group that killed the other four — was accused of being a police informer. In the 1990s, bullets were pumped into innocent civilians on the charge of being a mukhbir (informer).

What has also not changed is the response to these targeted killings. Sure, there have been statements of condemnation from political leaders; people bringing up the fabled Kashmiriyat to denounce the murders; but there still exists a vestibule where conspiracy theories are churned out. If it was a Jagmohan then (the governor at the time), it is a sinister demographic change now.

When the mass exodus of 1990 forced hundreds of Kashmiri Pandit and Sikh families to flee their homes and take shelter in hurriedly put together camps that brought alive the horrors of Partition, conspiracy theorists spun a deceitful account of a single man orchestrating the migration to suit their political ends. It did not matter that the story of each of these families was uncannily similar; the leitmotif of these stories being despondency, uncertainty, and worst of all, the apathy of being accused of being pawns in a political game.

It is no surprise then that a predatory narrative is being spewed on social media, making its way into newspaper columns and family WhatsApp groups. The murders will wash up on the doors of a government drafting an imaginary demographic change. Mysterious gunmen will be blamed. The government’s response to the exodus also betrays a continued absence of concrete policy to protect the minorities and prevent the recurrence of people having to flee their homes. 

Virender Paswan, a street hawker from Bihar’s Bhagalpur was not colluding to change demography or subjugate a community. He was not the government that is accused of committing excesses on locals. He was the father who travelled 1,000 kilometres to keep the kitchen fires burning.

Terrorism is the elephant in the room, and because we have not called it what it is, 30 years later, we are back to whispering into the phone: Are you leaving? How long will you stay?

On the morning of Gandhi Jayanti, October 2, the whole front page of one of the newspapers that I subscribe to was occupied by an advertisement for a coaching institute. In the following pages of the paper, cut-offs of 100% in seven colleges of Delhi University were reported.

I couldn’t help but wonder what Gandhi would have thought of the coaching culture, which, in my days, would have been called cramming, and of universities refusing to consider any candidate who didn’t get absurdly high marks.

Gandhi certainly did not get 99% in school. Historian Rudrangshu Mukherjee has just written a study of the deep friendship between Gandhi and Rabindranath Tagore, who didn’t bother with formal education. Tagore said, “I wandered around the outskirts of schools. House tutors were appointed and I played truant. Whatever I managed to get was from the promixity to human beings.”

But both men achieved literary greatness. Tagore won a Nobel Prize for literature. Gandhi founded a philosophy, and maintained that his Nai Talim (system of education) led to the development of the mind, body and soul, while, what he called the ordinary system cared only for the mind.

Tagore founded Visva Bharati in Santiniketan as a meeting ground between Eastern and Western thought. He didn’t agree with Gandhi’s Nai Talim and its national schools, which he felt had “too limited an objective”. Gandhi and Tagore disagreed on several matters, but they discussed their differences and always retained the deepest respect for each other. They were, it might be said, outstanding examples of Amartya Sen’s argumentative Indian.

It is just that open-mindedness, willingness to listen to other points of view, and eagerness to debate can be stifled by the coaching culture because of its emphasis on right answers and exam techniques.

Universities imposing 100% cut-offs are encouraging that culture. The ferocious competition in the education system leads to children and students swotting and working so hard that they have no time for other activities which would broaden their minds — such as the proximity to others from which Tagore learnt so much from. The ubiquity of coaching advertisements, with their claims of success, makes school-children, graduates, and post-graduates believe that they must be coached. Parents, unduly anxious for their children’s academic success, come to believe that coaching is essential.

The government has now announced its new National Education Policy (NEP). In theory, it should radically alter the education system which has led to the coaching culture. The Prime Minister has said that the new policy will “shift the focus from simply memorising to critical thinking”. It will “create job creators rather than job seekers”, and be “big in access to education”. In particular, NEP is designed to reduce the focus on exams, particularly the class 10 and 12 board exams.

NEP can only succeed if there are enough schools and colleges, teachers and lecturers, to provide education. A Unesco report warns that 1.1 million teacher vacancies are unfilled. The situation is particularly dire in rural India. In the villages of Assam, 90% of school teaching posts are unfilled. If NEP is to produce job creators, there needs to be an end to the short-term contract culture. Young people will have to be given reasonable job security, which gives them the stability to develop their skills.

Along with NEP has come the welcome return of the education ministry replacing the human resources ministry. It is to be hoped that this will also mean the return of a management style which treats staff as people, not as resources, like any other resources.

A thought-provoking paper recently released by the Centre for Policy Research, whose authors include former national security adviser, Shivshankar Menon, and former foreign secretary, Shyam Saran, argues the need to rethink India’s foreign policy and strategic priorities to better fit in with a changing world. How easy will that be? And how likely under the present government?

The paper says, “The foundational source of India’s influence in the world… rests on four pillars: domestic economic growth, social inclusion, political democracy and a broadly liberal constitutional order.” Today, each of those pillars is wobbling.

Even if economic growth can be raised to 7% and 8% levels — though many believe that’s unlikely in the predictable future — the slide in India’s democracy, social inclusion, and liberal constitutional order is unlikely to reverse under the present government. Indeed, if it wins again in 2024, the situation could deteriorate further. That means whatever rethinking is necessary to adapt India’s foreign policy has to happen against the background of a diminished India, economically and democratically. This makes the challenge even greater.

Now, the study accepts that “the China challenge is likely to be the most significant… in the coming decade… (and) India’s China policy must now be reset to the reality of a live border and of antagonistic political relations”. Unfortunately, it doesn’t elaborate.

There are, however, two clear hints. First, “The China challenge makes working with regional Asian powers like Iran, Turkey and Russia ever more important”. This means we must rethink our concerns about Turkey’s relationship with Pakistan, and Iran’s with China. The other suggestion is to leverage “close partnerships with the US, Europe and Japan”. If that means aligning more closely with the West vis-à-vis China, it’s clearly already happening.

On the United States, the paper poses the question of whether “the foundational defence agreements… and increasing reliance on US weapon systems, intelligence and military doctrines… open[ed] new vulnerabilities and [do] they actually fit India’s strategic imperatives”? Again, the question is not really answered. But, once again, there are two suggestions.

First, Quad should be expanded to include Singapore, Indonesia, and Vietnam. That will certainly strengthen its capacity to counter China in the Indo-Pacific, but it doesn’t focus on India’s greater concern, which is the Chinese threat to the north and the west.

The second is about handling the US-China rivalry. “The ideal position… would be to have better bilateral relations individually with both the US and China than they have with each other.” Now, India can easily have better relations with the US than the US has with China, but can we have better relations with China than China has with America?

The most interesting part of the study concerns our immediate neighbourhood. India can only achieve great power status if it can succeed here. The problem is “China’s willingness to intervene in the domestic politics of India’s neighbours” and its enormous capacity to do so.

This is where the paper’s recommendations are truly radical.

First, we must separate “domestic political and ideological considerations” from relations with our neighbours. But given how much benefit the Narendra Modi government gets from bashing Pakistan and, often, Bangladesh, is that likely?

Second, “India should do what China simply cannot i.e. build regional links, open its markets, schools and services to the neighbours and become a source of economic and political stability in the sub-continent”. But how do we do that without changing our relationship with Pakistan?

This is a bullet the paper readily bites. “Cross-border terrorism from Pakistan has not derailed India’s economic progress, nor has it undermined its political stability, including in Jammu and Kashmir. It is not, therefore, an over-arching threat.” The paper also says India should stop spurning the South Asian Association for Regional Cooperation (Saarc). Otherwise, there’s a danger this could open the door to Chinese membership.

I’d be very surprised if the Modi government agrees. That’s why I flagged my doubts in the first paragraph. This paper proposes a rethink that’s necessary but, regrettably, it’s also unlikely.

Karan Thapar is the author of Devil’s Advocate: The Untold Story