Editorials - 07-10-2021


தென்மேற்குப் பருவமழை முடிவுக்கு வரும் நேரம். வழக்கத்துக்கு மாறாக இந்த ஆண்டு சீரான மழைப் பொழிவுடன் பருவ மழை காணப்படவில்லை. இந்திய விவசாயத்தின் அடிப்படையான பருவமழை சீராக இல்லாமல் போனால் கிராமப்புற பொருளாதாரம் கடுமையாகப் பாதிக்கும் என்பதால் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது. 

வானிலை ஆய்வு மையம் அறிவித்தது போலவே, நிகழாண்டில் வழக்கத்துக்கு முன்பாகவே பருவ மழை தொடங்கிவிட்டது. அடைமழையுடன் கூடிய ஜூன் மாதம்; மழைப்பொழிவே இல்லாத ஜூலை; அதிகமான மழைப்பொழிவு காணப்படும் ஆகஸ்டில் மழையே இல்லாமல் இருந்தது; செப்டம்பரில் அடைமழை; ஜூன் முதல் ஆகஸ்ட் வரையிலான மூன்று மாதங்களில் வங்கக் கடலில் காற்றழுத்த தாழ்வுப் பகுதி காணப்படாதது; பருவ மழைக் காலத்தில் மூன்று இடைவெளிகள் } இப்படி வழக்கத்துக்கு மாறான பருவ மழையை இந்த ஆண்டு இந்தியா சந்திக்கிறது. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் செப்டம்பர் மாதம் பெய்த மழையால் பயிர்கள் நாசமடைந்தது உள்பட வழக்கத்துக்கு மாறான பருவநிலை இந்திய விவசாயிகளை அச்சுறுத்தியது. 

மொத்தமாகப் பார்த்தால், நிகழாண்டின் பருவ மழை வழக்கம் போலவே இருந்திருக்கிறது. ஜூன் மாதம் வழக்கத்தைவிட 9.6% அதிகமான மழைப் பொழிவுடன் தொடங்கி முக்கியமான ஜூலை, ஆகஸ்ட் மாத நாற்று நடவுப் பருவத்தில் வழக்கத்தைவிட குறைவான மழைப் பொழிவு காணப்பட்டது. செப்டம்பர் மாதம் எடுத்துக்கொண்டால் வழக்கத்தைவிட 29% மழைப் பொழிவு அதிகம். 

இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் முன்னறிவிப்பான "வழக்கமான பருவ மழை' என்பது ஒட்டுமொத்தமாக சரியாக இருக்கிறது என்றாலும், வேளாண்மைக்குச் சாதகமான வகையில் அமையவில்லை. முக்கியமான பருவ மழைக் காலத்தில் மத்திய இந்தியாவில் வழக்கமான பொழிவும், வடமேற்கு இந்தியாவிலும், தென்னிந்தியாவிலும் வழக்கமான மழையும் காணப்படும் என்பதுதான் வானிலை ஆய்வு மையத்தின் அறிவிப்பாக இருந்தது. வடமேற்கு இந்தியாவிலும், மத்திய இந்தியாவிலும் காலதாமதமான மழைப் பொழிவும், தேவையான அளவுக்கு இல்லாத மழைப் பொழிவும் காணப்பட்டது. தென்னிந்திய மாநிலங்களில் வழக்கத்தைவிட அதிகமான பருவ மழை இருந்தது. 

மிக முக்கியமான பயிரிடும் மாதங்களில் மழை குறைவாகவும், அறுவடைக் காலத்தில் அதிகமான மழையும் காணப்பட்டதால் விவசாயம் பாதிக்கப்பட்டதே தவிர பயன்பட்டதாகக் கூற முடியாது. பயிர்களைப் பொறுத்து பாதிப்புகளும் சாதகங்களும் காணப்படுவதால், விவசாயிகள் இழப்பை எதிர்கொள்ளாத அளவிலான மகசூல் பெறுவதற்கு அரசு கொள்கைகளை வகுத்து நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். அதன்மூலம்தான் உணவுப் பொருள்களின் விலைவாசியை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடியும். 

மத்திய வேளாண் அமைச்சகத்தின் முதல் கட்ட மதிப்பீட்டின்படி நெல், பருப்பு வகைகள், கரும்பு ஆகியவற்றின் மகசூல் நன்றாகவே இருக்கும். அதேநேரத்தில், ஏனைய தானியங்களான பருத்தி, எண்ணெய் வித்துக்கள் ஆகியவற்றின் மகசூல் பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும். காரீப் பருவத்தில் பருப்பு வகைகளின் உற்பத்தி எதிர்பார்த்ததுபோல மீண்டும் 94.5 லட்சம் டன்களாக இருக்குமேயானால் அது நுகர்வோருக்கு நல்ல செய்தியாக இருக்கும். 2017}18 நிதியாண்டில் 95.8 லட்சம் டன்களாக இருந்த பருப்பு வகைகளின் உற்பத்தி, 2020}21}இல் 86.90 டன்களாக குறைந்ததால் விலை அதிகரித்தது. இப்போது அதிக மகசூலால் பருப்பு வகைகளின் விலை குறையக்கூடும். 

தேவைக்கு அதிகமான அரிசி உற்பத்தி நல்ல செய்தி அல்ல. இந்த ஆண்டு 10.7 கோடி டன்கள் அளவிலான அரிசி உற்பத்தி எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. கொள்ளை நோய்த்தொற்றுக் காலத்தில் "கரீப் கல்யாண்' திட்டத்தின் கீழ் அனைவருக்கும் அரிசியும் கோதுமையும் வழங்கி, இந்திய உணவு தானியக் கழகத்தின் கிடங்குகளில் தேங்கிக்கிடந்த தானியங்கள் விநியோகம் செய்யப்பட்டன. செப்டம்பர் மாதத்திலிருந்து மீண்டும் உணவு தானியக்கழகக் கிடங்குகள் நிரம்பி வழிகின்றன. பல லட்சம் டன்கள் மழையில் நனைந்து வீணாவதும் தவிர்க்க முடியாதது.

அதேபோல, கரும்பு உற்பத்தியும் 41.9 கோடி டன்கள் இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. எத்தனால் உற்பத்தியை முனைப்புடன் நிறைவேற்றாமல் போனால் அதிகரித்த சர்க்கரை உற்பத்தியுடன் சர்க்கரை ஆலைகள் திணறப் போகின்றன. இந்த நிலையில் கரும்புக்கான குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையும் அதிகரிக்கப்படுகிறது. 

அதிகமாக தண்ணீரை உறிஞ்சக்கூடிய நெல், கரும்பு, கோதுமைப் பயிர்களிலிருந்து விவசாயிகளை அகற்றுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபடாமல், ஆதரவு விலையை அதிகரித்து ஊக்குவிக்கும் போக்கை மத்திய } மாநில அரசுகள் தொடர்வது தவறான அணுகுமுறை. எண்ணெய் வித்துகளின் உற்பத்தி கவலையளிக்கிறது. சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதியிலிருந்து இந்தியாவுக்கு விடிவு காலம் ஏற்படாது என்று தோன்றுகிறது. நிகழாண்டில்  எண்ணெய் வித்துகளின் உற்பத்தி 2.33 கோடி டன். இது நமது தேவையைவிட மிகக் குறைவு. அதனால் சமையல் எண்ணெய்யின் விலை குறையப் போவதில்லை என்பது உறுதி. 

சமீபத்தில் 35 புதிய பயிர் வகைகளை பிரதமர் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார். பருவகாலம் எதிர்பார்ப்பதுபோல மழைப் பொழிவை வழங்காமல் இருக்கும் நிலையில், வேளாண்மையில் அறிவியலின் பங்கு அதிகரிக்கிறது. வறட்சி, அதிகரித்த வெப்பம், கூடுதல் மழைப் பொழிவு உள்ளிட்ட எல்லாப் பருவ நிலைகளையும் எதிர்கொள்ளும் பயிர்களை கண்டுபிடிப்பதிலும், ஊக்குவிப்பதிலும்தான் நமது வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது. மானியங்களும், இழப்பீடுகளும் தீர்வல்ல.

 

ஏழு என்கிற எண்ணுக்குத் தனிச்சிறப்பு உண்டு. வேதத்தின் மரபிலே ஏழு என்பதற்கு முழுமை என்பது பொருள். நாட்கள் ஏழு, கடல்கள் ஏழு, மலைகள் ஏழு, உலகங்கள் ஏழு, வண்ணங்கள் ஏழு, சுரங்கள் ஏழு, முனிவா்கள் ஏழு, வள்ளல்கள் ஏழு, பிறப்புகள் ஏழு என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். அத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்த ஏழாம் ஆண்டை பாரதப் பிரதமா் மோடியின் தலைமையிலான பாஜக ஆட்சி நிறைவு செய்திருக்கிறது.

அது மட்டுமல்ல, 2001 அக்டோபா் 7-ஆம் தேதிதான் நரேந்திர தாமோதா்தாஸ் மோடி, குஜராத்தின் முதல்வராகப் பதவி ஏற்றாா். அன்று தொடங்கி இன்றுவரை, 20 ஆண்டுகளாக முதல்வராகவும், பிரதமராகவும் இடைவெளியே இல்லாமல் மக்கள் சேவையாற்றிவரும் தலைவா் என்கிற தனிச்சிறப்பையும் அவா் பெற்றிருக்கிறாா்.

நரேந்திர மோடி அரசு கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் நிகழ்த்தியிருக்கும் சாதனைகளின் சிறப்பு என்னவென்றால், அவை பேசப்படுவதில்லை, சாமானியா்களால் உணரப்படுகிறது என்பதுதான். மோடி தலைமையிலான பாஜக அரசின் தொடா்ந்த தோ்தல் வெற்றிகளுக்கான காரணம் அதுதான்.

‘சப்கே சாத், சப்கா விகாஸ், சப்கா விஸ்வாஸ், சப்கா பிரயாஸ்’ அதாவது ‘அனைவரின் கூட்டு முயற்சியால், எல்லோருடைய நம்பிக்கையையும் பெற்று, அனைவரின் மேன்மைக்காக, அனைவரும் இணைந்து ஒன்றாக செயல்படுவோம்’ என்ற முழக்கத்துடன் ஏழையாகப் பிறந்த ஒரு சாமானியன் தன் முயற்சியால் எடுத்திருக்கும் விஸ்வரூபம்தான் மோடி அரசின் ஏழாண்டு சாதனைகள்.

அனைத்து கட்சிகளும் நல்லாட்சி வழங்குவதே தங்களின் கொள்கையாகக் எடுத்துரைக்கும் போது பிரதமா் மோடியின் ஆட்சி, ‘சம்பூா்ண சா்காா்’ அதாவது முழுமையான ஆட்சித்திற மேம்பாட்டை உறுதி செய்யப் பாடுபடுகிறது. அப்போதுதான் கடைசி குடிமகனும் அரசுடன் இணைய முடியும் என்பது பிரதமரின் கருத்து.

எந்த ஒரு திட்டத்தை செயல்படுத்தும் போதும் மத்திய அரசு மூன்று அடிப்படைகளை உறுதி செய்கிறது. ‘கம்பாஷன்’ என்னும் கருணை இரக்கம்; ‘எஃபிஷியன்ஸி’ என்னும் கடமைச் செயல்திறன்; ‘கனெக்டிங் லாஸ்ட் மேன்’ என்னும் கடைசி குடிமகனை சேரும் வகை ஆகிய மூன்றும்தான் அவை.

நரேந்திர மோடி அரசின் செயல்பாடுகள், இடைத்தரகா்களை அகற்றி நிறுத்தி நேரடியாக சாமானிய மக்களைச் சென்றடைகின்றன. அதனால்தான் அதை எதிா்க்கட்சி மேல்தட்டு அரசியல்வாதிகளால் உணா்ந்துகொள்ள முடியவில்லை. மக்களின் வரிப்பணம் ஊழலாலும், இடைத்தரகா்களாலும் மடைமாற்றம் செய்யப்படுவது தடுக்கப்பட்டிருப்பதால்தான், எதிா்க்கட்சிகளால் நரேந்திர மோடி ஆட்சி தொடா்வதை சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. தொடா்ந்து தேவையில்லாமல் அவதூறு பரப்பிப் போராட்டங்களில் ஈடுபடுகின்றன.

மற்றவா்கள் வாக்குறுதி அளிப்பதிலும், மக்களைக் கவரும் குறுகியகாலத் திட்டங்களிலும் கவனம் செலுத்தும்போது, பிரதமா் மோடி தலைமையிலான அரசு, தனது திட்டங்களை மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சோ்த்து, அதன் பலனை மக்கள் உணா்வதன் மூலம் செல்வாக்கை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறது. அந்தத் திட்டங்களின் வெற்றியால் தனது தோ்தல் வெற்றிகளை உறுதிப்படுத்துகிறது.

கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் நரேந்திர மோடி அரசால் வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் திட்டங்களைப் பட்டியலிட்டால் பிரமிப்பு ஏற்படும். ‘சொல் அல்ல செயல்’ என்பதை நடைமுறைப்படுத்தும் மோடி அரசின் செயல்பாட்டின் வெற்றி அதுதான்.

நோயால் தவிக்கும் இந்தியக் குடிமகன் பசியால் இறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டது ‘கரீப் கல்யாண் அன்ன யோஜனா திட்டம்’. பிரதமரின் ‘கரீப் கல்யாண் அன்ன யோஜனா திட்டம்’ என்பது உலகின் மிகப்பெரிய உணவு வழங்கும் திட்டம். அந்தத் திட்டத்தின் 4-ஆம் கட்ட விநியோகத்துக்காக 1 கோடியே 98 லட்சம் டன் உணவு தானியம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் மத்திய அரசு ரூ.3,325 கோடி மதிப்பிலான 8.20 லட்சம் மெட்ரிக் டன் அரிசியையும், 91,000 மெட்ரிக் டன் கோதுமையையும் தமிழ்நாடு - புதுச்சேரி, இந்திய உணவு கழகத்திற்கு விநியோகிக்க உள்ளது.

திட்டங்களை மக்களுக்கு கொண்டு சோ்ப்பதற்காகவே மோடி அரசு ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கியது. அதுதான் ‘ஜன்தன் யோஜனா’ என்கிற ‘அனைவருக்கும் வங்கிக் கணக்கு’ திட்டம். அரசு திட்டங்கள் சென்று சேராத கிராமங்கள், மலைவாழ் மக்கள் வசிக்கும் இடங்கள் ஆகியவற்றைத் தேடி அனைத்து இந்திய குடிமகனும் அனைத்து திட்டங்களிலும் பங்கு பெற வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஏழை விவசாயிகளின் வருமானத்தை இரட்டிப்பாகுவதே ‘பிரதமா் விவசாயிகள் கௌரவ நிதித் திட்ட’த்தின் (பிரதமா் கிசான் சம்மான் யோஜனா) இலக்கு. நாற்று நடுவதற்கு, ரூ.2,000, களை பிரிக்க, மருந்து தெளிக்க ரூ.2,000, அறுவடைக்கு ரூ.2,000 என்று ஆண்டுக்கு ஆறாயிரம் ரூபாயை மத்திய அரசு வழங்குகிறது. தமிழகத்தில் மட்டும் 51 லட்ச விவசாயக் குடும்பங்கள் பயன் பெறும் திட்டம் இது. ரூ.19,500 கோடிக்கு மேலான தொகை 9.75 கோடிக்கும் மேற்பட்ட இத்திட்டத்தின் பயனாளிகளின் வங்கிக் கணக்குகளுக்கு நேரடியாகப் பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

‘பிரதமரின் மக்கள் மருந்தகம்’ (பிரதான் மந்திரி ஜன் ஔஷதி), சாமானியா்களுக்கான மிகச் சிறந்த திட்டம். ஒரு சாமானியன் தனது வருமானத்தில் சுமாா் 40 சதவீதம் மருத்துவத்துக்காக செலவழிக்க நோ்வதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. பெரிய மருந்து நிறுவனங்களின் தயாரிப்புகளுக்கு மாற்றாக, அடிப்படைக் கூறுகள் குறைந்த விலைக்கு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மக்களுக்கு மருந்து செலவை பல மடங்கு குறைத்திருக்கிறது மோடி அரசு.

‘ஆயுஷ்மான் பாரத் யோஜனா’ என்கிற ‘ஆயுள் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம்’ சாமானியா்களுக்கு பிரதமரால் வழங்கப்பட்டிருக்கும் இன்னொரு வரப்பிரசாதம். அடித்தட்டு மனிதனும் உயா்சிகிச்சை பெறுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் திட்டம்தான், ஆயுள் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம். உலகிலேயே மிகப் பெரிய காப்பீட்டுத் திட்டமான இந்த திட்டத்தின் மூலம் மிகப் பெரிய மருத்துவமனைகளில், தீவிர உடல்நலக்குறைபாட்டுக்கு இலவசமாக சிகிச்சை மேற்கொள்ள முடியும். அதுவும் நாட்டில் எங்கு வேண்டுமாலும் சென்று சிகிச்சை பெற முடியும்.

இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் 5 லட்சம் ரூபாய் வரை பெற்றுக் கொள்ளலாம். இந்த திட்டத்தின் மூலம் மருத்து பரிசோதனை, ஆலோசனை, சிகிச்சைகள், தீவிர சிகிச்சை சேவைகள், மருந்துகள், ஆய்வக சேவைகள் உள்ளிட்ட செலவுகளுடன் கொள்ளை நோய்த்தொற்றுக்கான செலவினங்களையும் பெற்றுக் கொள்ள முடியும்.

‘தூய்மை பாரதம்’ (சுவச் பாரத்) கழிப்பறை கட்டும் திட்டம், பெண்களின் சமுதாயப் பாா்வையை மாற்றி அமைத்த திட்டம். இந்தியாயில் 11 கோடி கழிப்பறைகள். தமிழகத்தில் மட்டும் இதுவரை 54,71,290 கழிப்பறைகள் கடப்பட்டுள்ளன. தமிழகத்தின் 36 மாவட்டங்களில் இதுவரை 12,524 கிராமங்கள் கழிப்பறைகளைக் கொண்டுள்ளன.

‘முத்ரா’ கடன் உதவித் திட்டம், இன்னொரு முன்னோடித் திட்டம். பெரும் முதாலாளிகள் பயன்படுத்தும் வங்கிக் கடன் வசதியைப் பெட்டிக்கடை வைப்பவரையும் பயன்படுத்த வைத்த சாதனைத் திட்டம் பிரதான் மந்திரி முத்ரா யோஜனா திட்டம். புதிதாகத் தொழில் தொடங்க விரும்புவோருக்கு இந்த கடன் திட்டம் பயனளிக்கும். இந்தியாவிலேயே தமிழகம்தான் இந்தத் திட்டத்தை சிறப்பாக பயன்படுத்தி உள்ளது.

தமிழகத்தில் மட்டும், ரூ.50,000 சிறு கடன் 71,17,666 கணக்குகளுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது, 5 லட்சம் கடன் வழங்கும் கிஷோா் திட்டத்தில் 49,47,732 கணக்குகளில் ரூ.28,534 கோடி வழங்கப்பட்டுள்ளது. 10 லட்சம் கடன் வழங்கும் தருண் திட்டத்தில் 20,71,845 கணக்குகளுக்கு ரூ.15,752 கடன் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இலவச எரிவாயு சிலிண்டா், தாய் சேய் நலம் பேண போஷன் திட்டத்தில் ஊட்டச்சத்து, கா்ப்பிணிகளுக்கு நிதி உதவி, இலவச பரிசோதனை, 26 வார விடுப்பு ஆகியவை வழங்கப்படுகின்றன. பெண்கள் பள்ளிகளில் 4.7 லட்சம் கழிப்பறைகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. செல்வமகள் சேமிப்புத் திட்டம், மகளைப் பாதுகாக்கும் திட்டம், பெண் குழந்தைகளுக்கு நிதி தரும் பிரகதி திட்டம், பிரதமரின் மக்கள் வங்கிக் கணக்கு, முத்தலாக் தடை சட்டம் என்று பெண்கள் நலம் பேண பல திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன.

நரேந்திர மோடி அரசின் ஏழு ஆண்டு சாதனைகளைப் பட்டியல் போடுவதற்குப் பக்கங்கள் போதாது; புத்தகம்தான் தேவை. சா்வதேச அரங்கிலும், தேசிய அளவிலும் வலிமையான இந்தியாவாக உலகத்தால் நாம் மதிக்கப்படுகிறோம் என்றால் அதற்கு நரேந்திர தாமோதா்தாஸ் மோடி என்கிற மாமனிதனின் தலைமைதான் காரணம். ஒருபுறம் தேசத்தின் பாதுகாப்புக்குத் தீவிரவாதிகளின் அச்சுறுத்தலும், இன்னொருபுறம் இந்தியாவைக் கூறுபோடக் காத்திருக்கும் பிரிவினைவாத சக்திகளும் உயா்ந்தபோது, வாராது வந்த மாமணியாய் குஜராத் மாநில அரசியலிலிருந்து தேசிய அரசியலுக்கு விஸ்வரூபம் எடுத்தாா் நரேந்திர மோடி என்பதை வரலாறு பதிவு செய்யும்.

ஏழு ஆண்டுகளில் எண்ணவொணா சாதனைகள் செய்திருக்கும் பிரதமா் நரேந்திர மோடிக்கு முன், நரேந்திர மோடிக்குப் பின் என்றுதான் இனிமேல் இந்தியாவின் வரலாறு எழுதப்படும். நரேந்திர மோடிக்கு நிகா் நரேந்திர மோடி மட்டுமே. நரேந்திர மோடிக்குப் போட்டி? அதுவும் அவா்தான். தன்மீது மக்கள் வைத்திருக்கும் அதீதமான நம்பிக்கையை எதிா்கொள்ள, அதிகாரத்தில் இருக்கும் பிரதமா் நரேந்திர மோடி நடத்தும் போட்டி..!

கட்டுரையாளா்: மாநிலத் தலைவா், பாரதிய ஜனதா கட்சி.

 

இந்திய கிராமப்புற குடும்பத்தின் வருமானத்தில் நான்கில் மூன்று பங்கு விவசாயத்திலிருந்து வந்தது. இது 1970-இல். ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 2020- ஆம் ஆண்டில் இது மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் கீழே குறைந்துள்ளது.

தற்போது பெரும்பாலான விவசாயக் குடும்பங்கள் விவசாயத்தினைக் கைவிட்டு வேறு தொழில்கள் மூலம் சம்பாதிக்கின்றன. 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு விவரம், ஒவ்வொரு நாளும் 2,000 விவசாயிகள் விவசாயத்தைக் கைவிடுகின்றனா் என்று கூறுகிறது.

காலநிலை மாற்றம் விவசாயத்தினை கடுமையாக பாதிக்கிறது. காலநிலை மாற்ற பாதிப்புகளால் விவசாயிகளின் வருமானம் 25 சதவீதம் வரை குறையும் என்கிறது அரசாங்க தரவு. காலநிலை மாற்றம், விவசாயம் அதிகம் நடைபெறும் இந்தியாவின் நூறு ஏழை மாவட்டங்களில் கடுமையான பாதிப்பினை ஏற்படுத்துகிறது.

இதுபோன்ற காலநிலை மாற்ற பாதிப்புகள் ஆண்டுக்கு 700 கோடி ரூபாய் வரை இழப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. உலகின் அதிக மக்களை பாதிக்கும் இரண்டாவது மிக மோசமான பாதிப்பான வறட்சி, 30 கோடி இந்திய மானாவாரி விவசாயிகளைக் கடுமையாக பாதிக்கிறது

1950-இல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 51 சதவீதமாக இருந்த விவசாயத்தின் பங்களிப்பு, தற்போது 16 சதவீதமாக குறைந்துள்ளது. அதேவேளையில், 1951-ஆம் ஆண்டில் ஏழு கோடி குடும்பங்கள் விவசாயத்தை நம்பியிருந்த நிலையில், தற்போது அது 12 கோடி குடும்பங்களாக உயா்ந்துள்ளது.

உலகின் மிக வேகமாக வளா்ந்து வரும் பொருளாதாரங்களில் இந்தியப் பொருளாதாரமும் ஒன்று என்ற தரவு விவசாயிக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படுத்தவில்லை. ஏனெனில் நமது நாட்டின் ஒவ்வொரு இரண்டாவது விவசாயியும் கடன் வாங்குகிறாா்.

இந்திய விவசாயி சராசரியாக மாதம் 6,426 ரூபாய் சம்பாதித்து 6,223 ரூபாயை செலவிடுகிறாா். 15% இந்திய விவசாயிகள் மட்டுமே வருமானத்தில் 91%-ஐ சம்பாதிக்கின்றனா். இது வருமான சமத்துவமின்மைக்கு காரணமாக அமைகிறது.

ஒரு ஹெக்டோ் நிலத்தில் பயிரிடப்படும் கோதுமையிலிருந்து 7,639 ரூபாய் மட்டுமே ஒரு விவசாயி சம்பாதிக்கிறாா். கோதுமைக்கான உற்பத்திச் செலவு 32,644 ரூபாய். ஒரு ஹெக்டேருக்கான நஷ்டம் 25,005 ரூபாய். இது பெரும் இழப்பு என்கிறது ஒரு ஆய்வு.

விவசாயக் குடும்பங்கள், கிராமப்புறங்களில் விவசாய நிலம் வைத்திருப்பவா்களின் 2019-ஆம் ஆண்டுக்கான நிலை மதிப்பீட்டு அறிக்கை செப்டம்பா் 10, 2021 அன்று வெளியிடப்பட்டது. பாதிக்கும் மேற்பட்ட இந்திய விவசாய குடும்பங்கள் கடனில் உள்ளதாகவும், சராசரியாக அவா்களின் கடன்தொகை 74,121 ரூபாய் என்றும் இவ்வறிக்கை கூறுகிறது.

2013-ஆம் ஆண்டிற்கான நிலை மதிப்பீட்டுக் கணக்கீட்டுடன் ஒப்பிடும்போது 2019-ஆம் ஆண்டில் கடனில் தவிக்கும் குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை 51.9%-லிருந்து 50.2%-ஆக சற்று குறைந்துள்ளது. இருப்பினும் கடன்பெற்ற குடும்பங்களின் கடன்தொகை 47,000 ரூபாயிலிருந்து 74,121 ரூபாயாக அதிகரித்துள்ளது.

69.6% விவசாயிகள் வங்கிகள், கூட்டுறவுச் சங்கங்கள், அரசு சாா்ந்த நிறுவனங்களிலிருந்தும் 20.5% விவசாயிகள் தனியாா் நிதி நிறுவனங்களில் இருந்தும் கடன் பெற்றதாக தேசிய புள்ளியியல் அலுவலகத் தரவு கூறுகிறது. விவசாயிகள் வாங்கிய மொத்தக் கடனில் 57.5 சதவீதம் மட்டுமே விவசாய நோக்கங்களுக்காக வாங்கப்பட்டது என்கிறது இத்தரவு.

28 இந்திய மாநிலங்களில் அதிக கடன் பெற்றுள்ள விவசாயக் குடும்பங்கள் கொண்ட ஆந்திர மாநிலத்தில் 93.2 சதவீத விவசாயக் குடும்பங்கள் கடனில் உள்ளன என்றும், அவற்றின் சராசரி கடன் தொகை 2.45 லட்சம் என்றும் 2019-ஆம் ஆண்டில் நடத்தப்பட்ட கணக்கெடுப்பு கூறுகிறது.

இதற்கு அடுத்தபடியாக விவசாய கடன் பெற்ற 91.7% குடும்பங்களைக் கொண்ட தெலங்கானா மாநிலத்தின் சராசரி கடன் தொகை 1.52 லட்சமாகவும் 69.9% குடும்பங்களைக் கொண்ட கேரள மாநிலத்தின் சராசரி கடன் தொகை 2.42 லட்சமாகவும் இருப்பதாக இக்கணக்கெடுப்பு தெரிவிக்கிறது.

ஹரியாணா, பஞ்சாப், கா்நாடகம், ராஜஸ்தான், தமிழ்நாடு ஆகிய மாநிலங்களின் கடன் பெற்ற விவசாயக் குடும்பங்கள் சராசரியாக ஒவ்வொன்றும் ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு மேல் கடன் பெற்றுள்ளது. மொத்தத்தில் 11 மாநிலங்களில் இந்தத் கடன் தொகை தேசிய சராசரியான 74,121 ரூபாயை விட அதிகமாக உள்ளது.

ஒரு விவசாயக் குடும்பம் பயிா் சாகுபடி, விளைபொருட்கள் வணிகம் மட்டுமல்லாது விவசாயக் கூலி, கால்நடைகள் வளா்த்தல், உரம் - பூச்சிமருந்துகள் போன்ற விவசாயம் தொடா்பான பொருட்களின் வணிகம் ஆகியவற்றின் மூலமாக வருமானம் ஈட்டலாம். 2013-ஆம் ஆண்டில் 6,426 ரூபாயாக இருந்த விவசாயக் குடும்பங்களின் சராசரி வருமானம் 2019-ஆம் ஆண்டில் 10,218 ரூபாயாக அதாவது 57% அதிகரித்துள்ளது என்றும் ஆண்டு வளா்ச்சி விகிதம் 7.8% என்றும் தரவு கூறுகிறது.

இந்த வருமான அதிகரிப்பு, விவசாயத் தொழிலுக்கான ஊதியத்தாலும் கால்நடை வளா்ப்பாலும் உருவானது. 2018-19 ஆண்டில் விவசாய கூலி, பயிா் சாகுபடி, கால்நடை வளா்ப்பு, விவசாய சம்பந்தப்பட்ட பொருட்கள், வணிகம் வேளாண்துறை மொத்த வருமானத்தில் முறையே 40%, 38%, 16%, 6% பங்குகளைக் கொண்டிருந்தன. இதுவே 2012-13 ஆண்டில் முறையே 32%, 48%, 12%, 8% என இருந்தது.

இத்தரவுகள் விவசாயக் குடும்பங்கள் தங்கள் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை விவசாய சாகுபடி மூலமாக சம்பாதிக்கவில்லை என்பதைத் தெளிவாக்குகின்றன. மொத்த சராசரி வருமானத்தில் அதிக பங்கு (ரூ. 4,063) ஊதியத்திற்கான வருமானம்.

வேளாண் துறையில் ஒரு தொழிலாக சுருங்கி வரும் விவசாயம் விவசாயிகளின் பெரும் வருமான ஆதாரமாக இல்லை என்பது உண்மையில் வருத்தம் தரும் செய்தி. கரோனா தீநுண்மியின் தாக்கம் உச்சம் பெற்ற காலத்தில் விவசாயிகளின் உழைப்பு காரணமாக இந்தியாவில் வேளாண் துறை மட்டுமே வளா்ச்சிபெற்றது.

தன்னிறைவு உணவு உற்பத்தி கொண்ட நாடாக இந்தியா இருக்கிறது. அதற்குக் காரணமான விவசாயி தன்னிறைவு கொள்ள வேண்டுமானால் அவன் கடனின்றி வாழ வேண்டும். அதற்கு ஆவன செய்யட்டும் அரசு.

கரோனா தொற்று பாதிப்பால் இறந்தவர்களுக்கு இழப்பீடு கொடுக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றத்தில் தொடரப்பட்ட பொதுநல வழக்கில், அது குறித்து 6 வாரங்களுக்குள் வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை வகுக்க வேண்டும் என்று கடந்த ஜூன் 30 அன்று உத்தரவிடப்பட்டது. மத்திய சுகாதார அமைச்சகத்தின் சமீபத்திய பிரமாணப் பத்திரத்தில் கரோனா தொற்று பாதிப்பால் இறந்தவர்களுக்கு ரூ.50,000 இழப்பீடு வழங்க தேசியப் பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையம் திட்டமிட்டுள்ள விவரம் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இழப்பீட்டுத் தொகையானது இறப்புச் சான்றிதழ்களைச் சரிபார்த்து 30 நாட்களுக்குள் மாநிலப் பேரிடர் நிவாரண நிதியிலிருந்து விண்ணப்பதாரரின் வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தப்படும் என்று அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பிரமாணப் பத்திரத்தை ஏற்றுக்கொண்ட உச்ச நீதிமன்றம், இறப்புச் சான்றிதழில் கரோனா என்று குறிப்பிடப்படாவிட்டாலும் அதைக் காரணம்காட்டி இழப்பீட்டை மறுக்கக் கூடாது, கரோனாவால் பாதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை பெற்ற விவரங்களையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பது போன்ற முக்கிய வழிகாட்டுதல்களை வழங்கியுள்ளது. கரோனா தாக்குதலுக்கு ஆளாகி, மருத்துவமனைகளில் தங்கி சிகிச்சை பெறுகையில் இறந்தவர்களுக்கு கரோனா என்று காரணம் குறிப்பிடாமல் நுரையீரல் அல்லது இதயப் பாதிப்பு என்று இறப்புச் சான்றிதழில் குறிப்பிடப்பட்டதால் அரசு அறிவித்த பொருளாதார உதவிகளைப் பெற முடியவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுகள் ஏற்கெனவே நிலவிவரும் நிலையில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

மிகவும் வறிய நிலையில் உள்ள குடும்பங்களில் கரோனாவால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்தவர் அந்தக் குடும்பத்துக்கான வருமானத்தை ஈட்டியவர் எனில், இத்தகைய இழப்பீடு நிச்சயம் உதவிகரமாக இருக்கும். இழப்பை அது முழுமையாக ஈடுசெய்துவிட முடியாது என்றாலும் அத்தியாவசியத் தேவைகளை நிறைவுசெய்துகொள்ள உதவும். ஆனால், கரோனா தொற்றின் காரணமாக இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிட்டால் இழப்பீட்டுக்காக நாடு முழுவதும் மொத்தமாகச் சில ஆயிரம் கோடிகளை இழப்பீடாக அளிக்க வேண்டியிருக்கும்.

மாநில அரசுகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றின் பேரிடர் நிவாரண நிதிக்கான தனியாதாரங்கள் எதுவுமில்லை. நிதிக் குழுவின் பரிந்துரைகளையே அவை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கின்றன. தமிழ்நாடு, கேரளம், மஹாராஷ்டிரம் போன்று பெருந்தொற்றால் மிகவும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்ட மாநிலங்கள் இழப்பீட்டுக்காகப் பெரும் நிதி ஒதுக்கீட்டைச் செய்ய வேண்டியிருக்கும். ஏற்கெனவே பெருந்தொற்று தடுப்பு நடவடிக்கைகளுக்காகவும் சிகிச்சைகளுக்காகவும் மாநிலங்கள் தங்களது பேரிடர் நிதியிலிருந்து பெருமளவில் செலவழித்துள்ளன. தமிழ்நாட்டில் கரோனா சிகிச்சைப் பிரிவில் பணியாற்றிய மருத்துவர்களுக்கும் செவிலியர்களுக்கும் அறிவிக்கப்பட்ட ஊக்கத்தொகையைக்கூட இன்னும் அளிக்க முடியவில்லை. இந்நிலையில், தேசியப் பேரிடர் நிவாரண நிதியிலிருந்து மாநிலங்களுக்குப் போதிய நிதியுதவி செய்யப்பட்டால் மட்டுமே, கரோனா இறப்புக்கான இழப்பீடு பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய காலத்தில் சென்று சேர முடியும்.

மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி, தான் போட்டியிட்ட பவானிபூர் இடைத்தேர்தலில், தன்னை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட பாஜக வேட்பாளர் பிரியங்கா திப்ரேவாலைக் காட்டிலும் 58,832 வாக்குகள் அதிகமாகப் பெற்று வெற்றிபெற்றிருக்கிறார். இதன் மூலம் அவர் 2026 சட்டமன்றத் தேர்தல் வரை மே.வங்க முதல்வராகத் தொடர முடியும்.

கடந்த மே மாதம் மே.வங்கத்தின் 292 தொகுதிகளில் நடத்தப்பட்ட தேர்தலில் முந்தைய தேர்தல்களைவிட அதிகபட்ச எண்ணிக்கையாக 213 தொகுதிகளைக் கைப்பற்றி ஆட்சி அமைத்தது திரிணமூல் காங்கிரஸ். மத்தியில் ஆட்சி செய்துகொண்டிருக்கும் பாஜக விடுத்த பிரம்மாண்டமான சவால், பத்தாண்டுகளை நிறைவுசெய்துவிட்ட தனது ஆட்சியின் மீது படிந்திருக்கும் ஊழல் மற்றும் வன்முறை குற்றச்சாட்டுகள், எட்டுக் கட்டத் தேர்தலிலும் அவற்றுக்கான பிரச்சாரத்திலும் நிகழ்ந்த சர்ச்சைகள், கலவரச் சூழல் இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, தனது கட்சி இவ்வளவு பெரிய வெற்றியைப் பெறும் என்று மம்தாவே எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.

ஆனால், நந்திகிராம் தொகுதியில் போட்டியிட்ட மம்தா பானர்ஜி, அவரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்டவரும் தேர்தலுக்கு முன் திரிணமூல் காங்கிரஸிலிருந்து பாஜகவுக்குத் தாவியவருமான சுவேந்து அதிகாரியிடம் 1,736 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோல்வியடைந்தார். முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற ஆறு மாதங்களுக்குள் மம்தா ஏதேனும் ஒரு தொகுதியில், தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்றுவிட வேண்டும் என்னும் சூழலில், பவானிபூர் தொகுதியில் வென்றிருந்த திரிணமூல் உறுப்பினர் சோவந்தேவ் சட்டோபாத்யாய தனது பதவியை ராஜினாமா செய்து, அத்தொகுதிக்கான இடைத்தேர்தலில் மம்தா போட்டியிட வழிவகுத்தார். செப்டம்பர் 30 அன்று நடைபெற்ற இடைத்தேர்தலில் பவானிபூரில் மட்டுமல்லாமல் ஜாங்கிபூர், சம்ஸெர்கஞ்ச் ஆகிய மற்ற இரண்டு தொகுதிகளிலும்கூட திரிணமூல் உறுப்பினர்களே வெற்றிபெற்றுள்ளனர். இதன் மூலம் மே.வங்க சட்டமன்றத்தில் திரிணமூல் காங்கிரஸின் எண்ணிக்கை பலம் மேலும் அதிகரித்திருக்கிறது. அத்துடன் தேர்தலுக்கு முன் திரிணமூலிலிருந்து பாஜகவுக்குத் தாவி, தேர்தலில் தோல்வியுற்று மீண்டும் ‘தீதி’யிடம் சரணடைகிறவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துவருகிறது. முகுல் ராய் உட்பட இவர்கள் பலர் திரிணமூலின் முக்கிய முகங்களாக அறியப்பட்டவர்கள். இவர்களைக் கைப்பற்றியதன் மூலம், திரிணமூலைப் படிப்படியாகச் சிதைப்பதில் பாஜக வெற்றிகரமாக முன்னேறிக்கொண்டிருப்பது போன்ற தோற்றம் உருவானது. ஆனால், திரிணமூலின் தேர்தல் வெற்றிக்குப் பின் அதுவும் கானல் நீராகியிருக்கிறது. மம்தாவின் தலைமையில் கிடைத்த இமாலய வெற்றி, அமைப்புரீதியாகவும் அக்கட்சியைப் பன்மடங்கு வலுப்படுத்தியிருக்கிறது.

இந்த முறை மே.வங்கத்தில் ஆட்சியை எப்படியாவது கைப்பற்றிவிட வேண்டும் என்று பகீரதப் பிரயத்தனங்களை மேற்கொண்டது பாஜக. பிரதமர் மோடி, உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா, ஒன்றிய அமைச்சர்கள், பாஜக ஆளும் மாநிலங்களின் முதல்வர்கள் உட்பட, அக்கட்சியின் முக்கியத் தலைவர்கள் அனைவரும் தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் முனைப்புடன் பங்கேற்றனர். மோடி 10-க்கும் மேற்பட்ட பரப்புரைக் கூட்டங்களில் பங்கேற்று உரையாற்றினார். இஸ்லாமியர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் வாழும் மாநிலமான மே.வங்கத்தில் மதரீதியான பிளவுகள் அதிகரித்தன. திரிணமூல் ஆட்சியில் இந்துக்கள் வஞ்சிக்கப்படுவதாக பாஜக பிரச்சாரம் செய்தது. வங்க இன உணர்வுக்கு எதிராக இந்திய தேசிய உணர்வை பாஜக முன்னிறுத்தியது. மே.வங்க அரசியல் களத்தில் பாஜகவின் செல்வாக்கு அதிகரித்துவருகிறது என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. 2016 சட்டமன்றத் தேர்தலில் 3 தொகுதிகளை வென்ற அக்கட்சி, 2021-ல் 77 தொகுதிகளில் வென்று பிரதான எதிர்க்கட்சியாக உருவெடுத்திருக்கிறது. ஆனால், இவற்றையெல்லாம் வைத்து தேசிய ஊடகங்களும் அரசியல் நோக்கர்களும் மேற்கு வங்கத்தில் பாஜகவின் வலிமையை உள்ளதைவிட அதிகமாக ஊதிப் பெருக்கிக் காட்டியிருப்பதையே தேர்தல் முடிவுகளும் அதற்குப் பிந்தைய நிகழ்வுகளும் உணர்த்தியிருக்கின்றன.

மம்தா தலைமையிலான திரிணமூல் தொடர்ந்து பாஜகவின் சவால்களை உடைத்து வெற்றி பெற்றுவரும் அதே நேரத்தில் காங்கிரஸ், மார்க்ஸிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் ஆகிய கட்சிகளின் செல்வாக்கு சரிந்துகொண்டே போகிறது. எனவே, தேசிய அளவில் மிகப் பிரம்மாண்டமான, அசைக்க முடியாத சக்தியாக வலுப்பெற்றிருக்கும் பாஜகவைத் தேசிய அளவில் எதிர்ப்பதற்கான அணியில் மம்தாவின் தலைமையில் அனைத்துக் கட்சிகளும் ஒன்றிணைய வேண்டும் என்னும் குரல்கள் மீண்டும் வலுப்பெறத் தொடங்கியிருக்கின்றன.

நடந்து முடிந்த தேர்தலில், இடதுசாரிகளோடு கூட்டணி அமைத்துத் தேர்தலை எதிர்கொண்ட காங்கிரஸ், தன்னை விட்டுப் பிரிந்துசென்று கட்சி தொடங்கிய மம்தாவுடன் கூட்டணி அமைத்துக்கொள்வதில் எந்தத் தயக்கமும் இருக்காது. ஆனால், அவருடைய தலைமையை ஏற்கவோ தொகுதிகள் ஒதுக்கீடு உட்பட அனைத்திலும் அவருடைய எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றும் அளவுக்கோ அக்கட்சி இறங்கிவரும் என்பதற்கான எந்த ஒரு சமிக்ஞையும் தென்படவில்லை. 2019 மக்களவைத் தேர்தலில், சமாஜ்வாதி மற்றும் பகுஜன் சமாஜ் கட்சிகளை காங்கிரஸ் கையாண்ட விதத்தை வைத்து இதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளலாம். மேலும், திரிணமூல் ஆட்சியில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தொண்டர்கள் பலர் கொல்லப்பட்டிருப்பதாக அக்கட்சி தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டிவரும் சூழலில், அது திரிணமூலுடன் ஓரணியில் இணைவதற்கு வாய்ப்பேயில்லை.

பாஜகவுக்கு எதிரான அரசியல் கூட்டணியில் மம்தா மிக முக்கியமான, தவிர்க்க முடியாத அங்கமாக இருப்பார் என்பதை மறுத்துவிட முடியாது. இன்று இந்தியாவில் பாஜகவுக்குச் சிம்மசொப்பனமாகத் திகழும் அரசியல் தலைவர்களில் முதல் இடத்தில் வைக்கத் தகுதியானவரும் அவரே. ஆனால், மாநிலத் தேர்தலில் அவர் ஈட்டிவரும் வெற்றி, தேசிய அளவிலான தேர்தல் முடிவுகளில் எந்த அளவில் தாக்கம் செலுத்தும் என்கிற கேள்வியைத் தவிர்த்துவிட முடியாது. மே.வங்கத்தில் பாஜகவின் வெற்றியைத் தடுக்க முடிந்த அவரால், தேசிய அளவில் அதை வளர்த்தெடுக்க முடியும் என்னும் நம்பிக்கையை அளிக்கும் எதையும் அவர் செய்துவிடவில்லை. அவர் ஒருவரால் மட்டும் அது முடியாது என்றாலும் பாஜகவை எதிர்க்கும் அனைத்துக் கட்சிகளையும் ஓரணியில் இணைப்பதிலும், அதை முன்னெடுத்துச் செல்வதிலும் அவர் போதுமான அக்கறை செலுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.

வரும் காலங்களில் தேசிய அளவில் பாஜகவுக்கு எதிரான மாற்றை வளர்த்தெடுப்பதற்கான அரசியல்ரீதியான தகுதிகளை அவர் வளர்த்துக்கொள்வார் என்ற நம்பிக்கை ஒரு புறம் இருந்தாலும், பாஜகவுக்கான உண்மையான அரசியல் மாற்றாக முன்னிறுத்தப்பட அறரீதியாக அவர் எந்த அளவு தகுதியானவர் என்பதையும் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. மே.வங்கத்தில் அவர் ஆட்சிக் காலத்தில் ஊழல், வன்முறை இரண்டும் பன்மடங்கு அதிகரித்திருப்பதை மறுத்துவிட முடியாது. அவற்றையும் தாண்டி, அவருடைய அரசு செயல்படுத்திய நலத்திட்டங்கள், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கான நலத்திட்டங்கள் மம்தாவின் வெற்றிக்கு முக்கியப் பங்களித்திருக்கின்றன. அத்துடன், பாஜகவின் இந்து தேசியவாதக் கருத்துகளால் அச்சுறுத்தப்பட்டிருக்கும் இஸ்லாமியர்கள், சட்டமன்றத் தேர்தலில் பெருவாரியாக மம்தாவின் பின்னால் அணிதிரண்டிருக்கிறார்கள். இஸ்லாமியர்கள் அதிகமாக வாழும் 141 தொகுதிகளில் 120-ஐ திரிணமூல் காங்கிரஸ் கைப்பற்றியிருக்கிறது. மே.வங்கத்தில் இஸ்லாமியர்கள் தேசிய விகிதத்தைவிட மிக அதிக எண்ணிக்கையில் வாழ்கின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தேர்தலுக்குப் பின் மே.வங்கத்தில் நிகழ்ந்த வன்முறையில் ஆளும் கட்சியின் பங்கு குறித்த பாஜக, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் குற்றச்சாட்டுகளில் மிகை இருக்கலாம். ஆனால், முற்றிலும் உண்மை இல்லாமல் இருக்க முடியாது. தேர்தலுக்குப் பிந்தைய வன்முறை குறித்து அரசு மீது கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைத்துள்ள கல்கத்தா உயர் நீதிமன்றம் சிபிஐ விசாரணைக்கு உத்தரவிடும் அளவுக்கு அதிருப்தி அடைந்திருப்பதையும் எளிதில் கடந்துவிட முடியாது.

இவற்றை எல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும்போது, பாஜகவுக்கான தேசிய மாற்றாக அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் நிலையை அடைவதற்கு மம்தா பானர்ஜி அரசியல்ரீதியாகவும் அறரீதியாகவும் இன்னும் நெடுந்தொலைவு பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறது என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

இரண்டு, நான்கு, ஆறு என இப்படியே இரண்டின் மடங்கில் கூட்டிக்கொண்டே செல்கிறோம், இந்தத் தொடரில் 1,000-க்கு அடுத்து எந்த எண் வரும் என்று கேட்டால், 1,002 என்று எளிதாகக் கணிக்க முடியும். இதுவே ஒன்றிலிருந்து ஒன்பது வரை எண்களைக் கொடுத்து, நம் மனப்போக்கில் மாறிமாறி எண்களைச் சொல்லச் சொன்னால், நம் இஷ்டத்துக்கு 2, 9, 7, 5, 1, 4 என்று சொல்லிக்கொண்டே போவோம். இதே போக்கில் போனால், ஒருவர் அடுத்து என்ன எண்களைச் சொல்லுவார் கணிக்க முடியுமா? இப்படி உலகில் பல விஷயங்கள் தற்போக்காகத்தான் நடைபெறுகின்றன. இதனாலேயே அறிவியல் ஆய்வுகளும் கணிப்புகளும் நேரடியானவையாக இருப்பதில்லை.

கூட்டமாகப் பறக்கும் பறவைகள் அடுத்து எந்தத் திசையில் திரும்பும்? வளிமண்டலத்தில் ஏற்படும் சிறுசிறு மாற்றங்களால் நூறாண்டுகள் கழித்துக் கடலின் வெப்பநிலை என்னவாக இருக்கும்? இப்படித் தன் போக்கில் நடக்கும் விஷயங்களைக் கணிக்க முடியாது என்று நாம் நினைத்தாலும், முடியும் என்று நிரூபித்திருக்கிறார்கள், இந்த ஆண்டு இயற்பியலில் நோபல் பரிசு வென்ற விஞ்ஞானிகளான சுகுரோ மனாபே (Syukuro Manabe), கிளவுஸ் ஹாஸல்மான் (Klauss Hasselmann), ஜார்ஜோ பரீசி (Giorgio Parisi) ஆகிய மூவரும். மிகவும் சிக்கலான விஷயங்களில்கூட அடிப்படையில் ஓர் ஒழுங்கு இருக்கிறது, வடிவுரு இருக்கிறது என்னும் புரிதலைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். எனவே “சிக்கலான இயற்பியல் அமைப்புகளைப் புரிந்துகொள்வதற்குத் திறவுகோலாக இருந்த ஆய்வுப் பங்களிப்புகளுக்காக” இந்த ஆண்டுக்கான இயற்பியல் நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

இரவில் வெப்பம் எப்படி?

சூரியனிலிருந்து வரும் கதிர்களால் பூமிக்கு வெப்பம் கிடைக்கிறது. அப்படியென்றால், சூரியன் மறைந்த பின்பு வெப்பம் இல்லாமல் பூமி குளிர்நிலைக்குச் சென்றுவிட வேண்டும் இல்லையா? ஆனால், இரவிலும் குறிப்பிட்ட அளவு வெப்பம் நிலவுகிறது. அதனால்தானே நாம் உறைந்துபோகாமல் இருக்கிறோம். இது ஏன் என்று சிந்தித்த ஃபூரியர், பூமியில் இருக்கும் வளிமண்டலம் வெப்பத்தைத் தக்க வைக்கிறது என்று 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கண்டறிந்தார்.

ஜப்பானைச் சேர்ந்த இயற்பியலாளரான மனாபே இரண்டாம் உலகப் போரினால் சிதைந்த டோக்கியோ நகரிலிருந்து 1950-களில் அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்து, ஆய்வுப் பணிகளை மேற்கொண்டவர். வளிமண்டலம்தான் வெப்பத்தைத் தக்கவைக்கிறது என்றாலும், அதில் எந்த வாயு எவ்வளவு வெப்பத்தைத் தக்கவைக்கிறது என்கிற கேள்வி அவருக்கு எழுந்தது. வளிமண்டலத்தில் பல வாயு மூலக்கூறுகள், பல்வேறு அடுக்குகள் இருப்பதால், இது மிகுந்த சிக்கலான கேள்வி. எனினும் தன் அசாத்திய உழைப்பால், இதற்கான விடையை மனாபே கண்டறிந்தார். காற்றில் இருக்கும் ஆக்ஸிஜனும் நைட்ரஜனும் வெப்பநிலையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால், வளிமண்டலத்தில் இருக்கும் கரியமில வாயுவின் அளவு இரட்டிப்பானால் வெப்பநிலை 2 டிகிரி செல்சியஸ் அளவுக்கு அதிகரிக்கிறது என்று துல்லியமாகக் கணக்கிட்டுச் சொன்னது, 1960-களில் இவர் கண்டுபிடித்த பருவநிலை மாதிரி. அதற்குப் பின், தினசரி மாறும் வானிலையையும், பொதுவான பருவநிலையையும் இணைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டவர் ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த பருவநிலையாளர் ஹாஸல்மான்.

மனிதரே காரணம்

ஒரு நாயைக் கூட்டிக்கொண்டு நீங்கள் சாலையில் நடந்துபோனால், அது முன்னே செல்லும், பின்னால் இழுக்கும், காலைச் சுற்றும். இதுபோன்ற சிறுசிறு மாற்றங்களைக் கொண்டதுதான் வானிலை. ஆனால், நீங்களோ சீராக நடந்துபோய் இலக்கை அடைந்துவிடுவீர்கள். இதுதான் பருவநிலை. இன்றளவும் ஒரு வாரம், பத்து நாட்களுக்கு மேல் வானிலை எப்படியிருக்கும் என்று துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாது. ஆனால், 50 ஆண்டுகள் கழித்துப் பருவநிலை எப்படியிருக்கும் என்று சொல்ல முடிகிறது.

நாள்தோறும் விரைவாக மாறும் வானிலையால், கடலில் சிறிய மாறுபாடு உண்டாகும் என்பதை 1980-களில் தன் கணக்கீட்டு மாதிரிகளின் அடிப்படையில் ஹாஸல்மான் நிரூபித்தார். மேலும், பருவநிலையில் மனிதச் செயல்பாடுகளால் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கணக்கிட்டுச் சொன்னார். பசுங்குடில் விளைவால் புவி வெப்பமடைகிறது என்பதை அறுதியிட்டுச் சொன்னவை, இன்றளவும் பயன்பாட்டில் உள்ள இவருடைய மாதிரிகள். 1980-களில் ஒழுங்கற்ற பொருட்களில் மறைந்திருக்கும் வடிவுருக்களைக் கண்டுபிடித்தவர் இத்தாலியைச் சேர்ந்த ஜார்ஜோ பரீசி.

காந்தத் தன்மையின் ரகசியம்

தற்சுழற்சிக் கண்ணாடி (spin glass) என்று சொல்லப்படும் பொருட்களில் காந்தத் தன்மை கொண்ட அணுக்கள் இருக்கும். அருகில் உள்ள அணுக்களின் தன்மையால் தங்களின் காந்த அமைப்பை இவை மாற்றிக்கொண்டே இருக்க வேண்டிவரும். இருப்பினும், அவற்றில் ஓர் அடிப்படை உருமாதிரி இருப்பதைக் கண்டுபிடித்து, எப்படி அணுக்களின் காந்தத்தன்மை அமையும் என்னும் சிக்கலைத் தீர்த்துவைத்தவர் பரீசி. மேலும், இதன் அடிப்படையில், பறவைக் கூட்டம் முதற்கொண்டு கோள்கள் வரை பல்வேறு சிக்கலான அமைப்புகள் சார்ந்து விடையளித்தவர் பரீசி.

பருவநிலை மாற்றத்துக்கு அங்கீகாரம்

நோபல் பரிசுத் தொகையின் ஒரு பாதியை மனாபேவும் ஹாஸல்மானும் பிரித்துக்கொள்ள, மறுபாதி பரீசிக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. பரீசியின் கண்டுபிடிப்புகள் மற்றவற்றிலிருந்து மாறுபட்டவை போலத் தோன்றினாலும் மூவரும் சிக்கலான, சீரற்ற இயற்பியல் அமைப்புகளைப் புரிந்துகொள்ளும் வழிமுறைகளைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். நோபல் பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது அரிய கண்டுபிடிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தாண்டி, ஒரு கண்டுபிடிப்பால் உலகம் எந்த அளவுக்குப் பயனடைந்திருக்கிறது என்பதும் முதன்மையாகக் கொள்ளப்படுவதுண்டு. அப்படிப் பார்க்கையில் இவர்களின் பணி பல்வேறு துறை ஆய்வாளர்களுக்கு ஒளிவிளக்காகத் திகழ்கிறது.

பருவநிலை மாற்றம் குறித்த ஆய்வுகளுக்கு நோபல் பரிசு வழங்கியதன் மூலம், உலகத் தலைவர்களுக்கு ஒரு செய்தியை உணர்த்துகிறீர்களா என்று தேர்வுக் குழுவினரை நோக்கிக் கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. ‘‘ஆமாம், புவி வெப்பமாதல் என்பது வெறும் வார்த்தை விளையாட்டல்ல, அறிவியல்பூர்வமானது என்று உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறோம்’’ என்று அதற்குப் பதில் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒன்று போதாதா இந்த ஆண்டு நோபல் பரிசின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்துகொள்ள!

‘மாஸ்க்ரிக்ஸ்’ என்று பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்தத் தடுப்பூசி, முதற்கட்டமாக மலேரியா தாக்கம் அதிகம் உள்ள ஆப்ரிக்க நாடுகளில் பயன்பாட்டிற்கு வந்துள்ளது.

உலகம் முழுவதும் ஆண்டுதோறும் 4 லட்சம் உயிர்களைப் பறிக்கும் மலேரியா நோய்க்கு எதிராக முதல் தடுப்பூசியை உலக சுகாதார மையம் அங்கீகரித்துள்ளது. ‘மாஸ்க்ரிக்ஸ்’ என்று பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்தத் தடுப்பூசி, முதற்கட்டமாக மலேரியா தாக்கம் அதிகம் உள்ள ஆப்ரிக்க நாடுகளில் பயன்பாட்டிற்கு வந்துள்ளது.

ஆப்பிரிக்க நாட்டு குழந்தைகளிடையே நடத்திய சோதனையில், இந்த தடுப்பூசி மலேரியாவுக்கு எதிராக சிறப்பாக செயல்படுவது உறுதியாகியுள்ளது. இந்தத் தடுப்பூசியை ஜிஎஸ்கே மருந்து நிறுவனம் (GSK pharmaceutical company) நிறுவனம் தயாரித்துள்ளது.

கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக நடத்தப்பட்ட சோதனையில், சராசரியாக இந்த மருந்தின் நான்கு டோஸ்களை பெற்ற 10 குழந்தைகளில் 4 பேர் குணமாகியுள்ளனர்.

இந்த தடுப்பூசி மூன்று நாட்டின் சுகாதாரத் துறை அமைச்சர்களால் முதன்முறையாக, குழந்தை நோய் தடுப்பு திட்டத்தின் கீழ் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

2019 முதல் கானா, கென்யா, மலாவி ஆகிய நாடுகளில் சுமார் 8 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி செலுத்தி ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

உலகளவில் கொடிய நோய் மலேரியா

மலேரியா நோய், பெண் அனோபிலிஸ் கொசுக்களின் கடி மூலம் மக்களுக்கு பரவுகிறது.உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தும் இந்த நோயை, சரியான சிகிச்சை மூலம் குணப்படுத்த முடியும்.

இருப்பினும், 2019 ஆம் ஆண்டில், உலகளவில் 229 மில்லியன் மக்கள் மலேரியாவால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். உயிரிழந்தோர் எண்ணிக்கை 4 லட்சத்து 9 ஆயிரமாக உள்ளது.

மலேரியாவால் 5 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளே அதிகளவில் பாதிக்கப்படுகின்றனர். 2019இல் உயிரிழந்தோரில் 67 விழுக்காடு(2 லட்சத்து 74 ஆயிரம்) பேர் குழந்தைகள் ஆவர்.

உலக சுகாதார அமைப்பின் கூற்றுப்படி, 2019 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவில் 5.6 மில்லியன் மலேரியா நோயாளிகள் இருந்த நிலையில், 2020 இல் 20 மில்லியனாக அதிகரித்துள்ளது.

4 டோஸ் தடுப்பூசி

இந்த RTS,S/AS01 தடுப்பூசி, மிதமான முதல் அதிகளவில் பரவ வாய்ப்புள்ள பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கு முதலில் செலுத்தப்படவுள்ளது. இந்த தடுப்பூசி 5 மாத குழந்தைகளுக்கு குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் நான்கு டோஸ்களாக வழங்கப்படவுள்ளது.

உலக சுகாதார அமைப்பு அங்கீகரித்துள்ள மலேரியா தடுப்பூசி, அடுத்தகட்டமாக உலகளாவிய விநியோகத்திற்கு அனுப்புவது குறித்து ஆலோசிக்கப்படும். இந்தத் தடுப்பூசியின் அறிமுகம், மலேரியா தடுப்பு நடவடிக்கைகளில் மிகப்பெரிய மைல்கல் ஆகும்.

மலேரியாவை வென்ற நாடுகள்

உலகளவில், மலேரியா நோயை பல நாடுகள் வெற்றிகரமாக வென்றுள்ளது. 2019இல், 27 நாடுகளில் 100க்கும் குறைவாகவே மலேரியா பாதிப்புகள் பதிவாகியிருந்தது. இந்த பட்டியலில், 2020இல் கூடுதலாக 6 நாடுகள் இணைந்தன.

மலேரியாவால் எவ்வித பாதிப்பும் தொடர்ச்சியாக 3 ஆண்டுகள் பதிவாகாத நாடுகள், மலேரியா ஒழிப்புக்கான WHO சான்றிதழுக்கு விண்ணப்பிக்கத் தகுதியுடையவை ஆகும்.

கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களில், 11 நாடுகளுக்கு WHO டைரக்டர் ஜெனரலால் மலேரியா இல்லாத நாடு என்ற சான்றிதழ் அளிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை, ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸ் (2007), மொராக்கோ (2010), துர்க்மெனிஸ்தான் (2010), ஆர்மீனியா (2011), இலங்கை (2016), கிர்கிஸ்தான் (2016), பராகுவே (2018), உஸ்பெகிஸ்தான் (2018), அல்ஜீரியா (2019), அர்ஜென்டினா (2019) மற்றும் எல் சால்வடார் (2021) ஆகும்.

பிராமணர்களுக்கு எதிரான சார்பை பாஜக கொண்டுள்ளது என்ற குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொண்டு வரும் சூழலில் மிஸ்ரா உள்துறை இணை அமைச்சராக தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

Lakhimpur Kheri incident : லக்கிம்பூர் வன்முறையின் மத்தியில் அதிகம் பேசப்பட்ட மத்திய உள்துறை இணை அமைச்சராக பணியாற்றும் அஜய் மிஸ்ரா (டேனி) மிகவும் சமீபத்தில் தான் மத்திய அமைச்சரவையில் இணைக்கப்பட்டார்.

பிராமணரான மிஸ்ரா மட்டுமே சமீபத்திய அமைச்சரவை விரிவாகத்தின் போது மத்திய அமைச்சரவையில் இணைக்கப்பட்ட உ.பி.யில் இருந்து தேர்வான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆவார். லக்கிம்பூர் கேரியில் இருந்து இரண்டு முறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

நடைபெற இருக்கும் உ.பி. தேர்தலில், பிராமணர்களின் வாக்குகளை பெற ஒவ்வொரு கட்சியினரும் முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கும் போது, குறிப்பாக பிராமணர்களுக்கு எதிரான சார்பை பாஜக கொண்டுள்ளது என்ற குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொண்டு வரும் சூழலில் மிஸ்ரா உள்துறை இணை அமைச்சராக தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

1960ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 25ம் தேதி அன்று லக்கிம்பூர் கேரியில் பிறந்த அவர் கான்பூரில் உள்ள க்றிஸ்ட் சர்ச் கல்லூரி மற்றும் டி.ஏ.வி. கல்லூரியில் படித்தார். பி.எஸ்.சி. மற்றும் எல்.எல்.பி. பட்டதாரி ஆவார்.

மிஸ்ரா 2014ம் ஆண்டு முதன்முறையாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தேர்வு செய்யப்பட்டார். அவரை எதிர்த்து போட்டியிட்ட பி.எஸ்.பி. கட்சி வேட்பாளரை விட 1 லட்சம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றார் அவர். 2019ம் ஆண்டு அவரின் வாக்கு வித்தியாசம் இரட்டை மடங்கானது. 2 லட்சம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் எஸ்.பி. வேட்பாளரை தோல்வி அடைய செய்தார்.

2012ம் ஆண்டு நிகாசன் தொகுதியில் போட்டியிட்டு எம்.எல்.ஏவாக வெற்றி பெறுவதற்கு முன்பு லக்கிம்பூர் பாஜக அலுவலகத்தில் மிஸ்ரா பணியாளராக இருந்தார் என்று கட்சிப் பணியாளர்கள் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸிடம் தெரிவித்தனர்.

2014 ஆம் ஆண்டு முதன்முறையாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக மிஸ்ரா தேர்வு செய்யப்பட்ட போது அவர் பல்வேறு நாடாளுமன்ற கமிட்டிகளில் உறுப்பினராக பணியாற்றினார். ஊரக மேம்பாட்டுத்துறையின் நிலைக்குழு, திறன் மேம்பாடு மற்றும் தொழில் முனைவோர் அமைச்சகத்தின் ஆலோசனைக் குழு, அலுவல் மொழி நாடாளுமன்றக் குழு , நுகர்வோர் விவகாரம் மற்றும் பொதுவிநியோகத்துறையின் நிலைக்குழு, உணவுப்பதப்படுத்துதல் தொழிற்சாலை துறையின் ஆலோசனைக் குழுவில் அவர் உறுப்பினராக பணியாற்றினார்.

ஞாயிறு அன்று நான்கு விவசாயிகள் உட்பட 8 பேர் மூன்று வாகனங்கள் மோதியதில் உயிரிழந்தனர். அந்த மூன்று வாகனங்களில் ஒன்று அஜய் மிஸ்ராவிற்கு சொந்தமானது. விவசாயிகள் பலரும் அஜயின் மகன் ஆஷிஷ் தான் வண்டியை இயக்கினார் என்று கூறுகின்றனர்.

திங்களன்று, ஆஷிஷ் மீது கொலைக் குற்றச்சாட்டின் கீழ் காவல்துறையினர் முதல் தகவல் அறிக்கையை பதிவு செய்தனர்.

தன்னுடைய மகன் சம்பவம் நடைபெற்ற இடத்தில் இல்லை என்று அஜய் கூறியுள்ளார். தன்னுடைய மகன் குறித்து பேசிய அவர், இந்த நிகழ்வு எப்படி அரங்கேறியது என்று எங்களுக்கு தெரியவில்லை. கிடைத்த தகவல்கள் மற்றும் வீடியோக்கள் அடிப்படையில், விபத்திற்கு பிறகு அந்த காரை ஓட்டி வந்த நபர் காரை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட போது இறந்தார். அது என்னுடைய மகனாக இருக்கும் போது அவர் நிச்சயமாக இறந்து தான் இருப்பார். ஆயிரக் கணக்கானோர் கூடி இருக்கும் ஒரு இடத்தில் இருந்து தப்பிப்பது நிச்சயமாக சாத்தியமற்றது என்று அவர் கூறினார். இந்த விவகாரம் நடைபெற்ற பிறகு புதன்கிழமை அன்று நாடாளுமன்றத்தின் வடக்கு பகுதியில் உள்ள அமைச்சகத்தில் தன்னுடைய பணிகளை அவர் மேற்கொண்டார்.

உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷாவுடன் 40 நிமிடங்கள் பேசிய அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஏற்பட்ட வன்முறை மற்றும் தற்போதைய நிலவரம் குறித்து விவரித்தார் என்று அரசியல் வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. தன்னுடைய அலுவலகத்தில் இருந்த போதும் துறைச் செயலாளார் மற்றும் இதர அலுவலர்களுடன் தான் பேசினார். துறைசார் கூட்டங்கள் எதையும் அவர் நடத்தவில்லை என்று உள்துறை அமைச்சக அதிகாரி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸிடம் பேசினார்.

The analysis is fraught with caveats and the interpretation of the survey results calls for caution

Last week, the Ministry of Labour and Employment released the results of a new Quarterly Employment Survey (QES) for April-June 2021 for the organised (formal) sector. It represents establishments (or units) employing ten or more workers. The surveyed sectors were manufacturing, construction, trade, transport, education, health, accommodation and restaurant, Information Technology/Business Process Outsourcing (IT/BPO), and financial services. The survey reported the following. First, “It is heartening to note that the estimated total employment in the nine selected sectors from the first round of QES works out as 3 crores and 8 lakhs approximately against a total of 2 crores and 37 lakhs in these sectors taken collectively, as reported in the Sixth Economic Census (2013-14), implying a growth of 29%.” Secondly, employment fell from 3.078 crore before the first nationwide lockdown in March 2020 to 2.848 crore post the lockdown on July 1, 2020. Thus, the report showed that 24 lakh jobs lost during the lockdown in 2020 came back by the first quarter of 2021.

The new QES is a welcome step as it will help generate timely employment estimates for the larger units. However, the above analysis is fraught with caveats and the interpretation of the survey results calls for caution.

Limited coverage

As is widely known, establishments with ten or more workers account for a small proportion of all non-agricultural establishments — a mere 1.66% as per the Economic Census (EC) of 2013-14. Also, a disproportionately large share of workers — 81.3% as per the Periodic Labour Force Survey (PLFS, 2018-19) — worked in the unorganised sector. With its limited coverage, the QES based on data for formal sector enterprises cannot provide a total picture of employment dynamics. Hence, drawing inferences about overall job losses during the lockdown based on this survey is simply misleading.

Data from the Centre for Monitoring Indian Economy (CMIE) showed that during April 2020, 12.1 crore workers lost their jobs. Most of these workers were informally employed — 9.1 crore job losses reportedly occurred amongst small traders and casual labourers. The official PLFS indicated the extent of distress in the labour market during the nationwide lockdown. The unemployment rate by current weekly status (i.e. the activity status during seven days preceding the survey date) in urban areas increased from 9.1% in January-March 2020 (before the lockdown) to 20.8% in April to June 2020.

Significantly, the new QES data suffer from many methodological shortcomings such as an outdated sample frame, non-comparability of employment numbers obtained from the EC-2013 with sample estimates obtained from the QES for only a quarter, and differences in methods used for gathering the information. We elucidate these problems below.

Conducting a scientific sample survey requires a “sample frame”, i.e. the list of units (e.g., persons, households, businesses, etc.) in the survey population. Since the basis for sample selection is this list, the frame is of utmost importance for the survey design. To generate a frame for its enterprise surveys, India has been conducting the ECs since 1977, albeit at long and irregular intervals. The most recent one was in 2013-14, which the QES has used.

The new QES has a sample of approximately 11,000 establishments. The datedness of the frame implies that the QES does not include units set up after 2013. Further, the EC-2013 has based itself on the “enumeration blocks” of the Population Census, 2011 as the primary geographical units. The outdated nature of the sample frame, which has been acknowledged for a while now, renders the new QES employment estimates irrelevant.

To understand the QES’s origin, the Labour Bureau (LB) conducted the first such survey in 2009, with a modest sample size of around 2,000 manufacturing units for eight select labour-intensive and export-oriented industries in 11 States. The survey sought to assess the employment effects of the global financial crisis and was conducted till December 2015. In April 2016, the LB replaced this series with another quarterly series, which had a larger sample size and enhanced sectoral coverage. The EC-2013 served as the sampling frame for this survey, too. However, it was soon abandoned as a government-appointed Task Force on Improving Employment Data (2017) recommended doing away with the QES on grounds of its limited coverage and an outdated sample frame.

Given the above background, the rush to produce a new QES that draws its sample from the EC-2013 frame seems baffling. It would have been more prudent to await the release of a newly updated frame in the EC-2020 and then canvass forthe QES. In fact, given the outdated frame, drawing inferences about employment changes even for the organised sector during the lockdown is misleading. It is also worth noting that QES was primarily a telephonic survey and verification of responses of establishments has not been done (as has been the usual practice for the LB’s quarterly surveys).

Moreover, the comparison of the employment estimates obtained from the new QES for April to June 2021 with the employment number based on the EC-2013 reported in the first paragraph is confounding. The latter is a census, conducted over an entire year, to provide a frame. The former is a sample survey conducted with a short reference period. The questionnaire of the QES asks establishments about employment details for a specific quarter, in this case, April 1, 2021. In contrast, the EC-2013 questionnaire asks establishments about the number of persons working on the last working day prior to the date of fieldwork in the establishment.

Conceptual problem

In addition, there is a conceptual problem in comparing employment numbers of the EC with the QES. Although the former asks questions about the number of persons working in an enterprise, it is not a good instrument for estimating the size of the workforce or for analysing employment trends as the principal objective of the EC is generating a frame, not estimating employment.

The initiative to produce quarterly employment data for selected industries in the organised sector is desirable. However, in a rush to generate high-frequency estimates, there cannot be a compromise on data quality and its reliability. Hence, the inference drawn using the new survey data, as reported in the opening paragraph, is misleading. The LB’s hurried effort has only created (avoidable) confusion and undermined the potential value of the QES.

Radhicka Kapoor works with the Indian Council for Research on International Economic Relations, New Delhi. R. Nagaraj works with the Centre for Development Studies, Thiruvananthapuram

The country’s path to power will be affected by the geopolitical and economic centres of gravity now shifting to Asia

New situations require fresh thinking. A few of us — Yamini Aiyar, Sunil Khilnani, Prakash Menon, Nitin Pai, Ajit Ranade, Srinath Raghavan, and Shyam Saran — some of whom were authors a decade ago of Non-Alignment 2.0, were prompted by the tectonic shifts in India’s internal and external environment to take another look at India’s path to power in a world between orders. The outcome of our conversations is a discussion paper hosted on the Centre for Policy Research and Takshashila Institute websites called “India’s Path to Power; Strategy in a World Adrift”. It is our hope that we will receive comments, suggestions and criticism of the paper and that it will contribute to the national debate on our country’s course.

Many power centres

The world is today adrift. We are neither in a bipolar Cold War nor in a multipolar world, though perhaps tending towards a world of several power centres. We are in a world between orders. The lack of a coherent international response to the COVID-19 pandemic is proof of an absence of international order and of the ineffectiveness of multilateral institutions. So is the ineffective international response to climate change and other transnational threats.

Secular stagnation in the global and Indian economies and a retreat from globalisation, the regionalisation of trade, a shifting balance of power, the rise of China and others, and structural China-United States strategic rivalry have shifted the geopolitical and economic centres of gravity from the Atlantic to Asia. Inequality between and within states has bred a narrow nationalism and parochialism. We are entering a new polarised information age, and face ecological crises of the Anthropocene, making climate change an existential threat. The COVID-19 pandemic has accelerated some of these changes and transformed others. All in all, we can no longer take the success of our development model for granted.

Asia as the nucleus

Over the next decade we expect Asia to remain the cockpit of geopolitical rivalries, and that the U.S. remains the most formidable power, though its relative power is declining. China sees a window of opportunity but acts in a hurry, suggesting that she believes that window may close or is already closing due to pushback from the West and others. China’s crowded geography constrains her both on land and at sea. We see a slim prospect of Chinese hegemony in Asia, but expect her profile and power to continue expanding, particularly in our periphery. The result is likely continued friction, some cooperation, and quasi-adversarial relations between India and China, which others will take advantage of. As neighbours and in the present situation, a mix of confrontation and cooperation is likely to continue to mark India’s relations with China.

Overall, we do not expect conventional conflict between the great powers in Asia, though other forms and levels of violence and contention in the international system will rise, with Taiwan a special case.

Challenges, opportunities

The uncertainty and changing geopolitical environment clearly pose considerable challenges to Indian policy but also throw up certain opportunities, enhancing our strategic options and diplomatic space, if we adjust policies internally and externally, particularly in the subcontinent. Increasing security congruence with the U.S. could enable growing cooperation in fields significant for India’s transformation: energy, trade, investment, education and health. Other areas in which India and the U.S. could increase cooperation are: climate change and energy, on tech solutions for renewable energy, and on digital cooperation. Several middle powers are now India’s natural partners. There is also an increasing possibility of working with partners in the developing world building broader coalitions on issues of common interest. This time of transition between orders is also when new standards and norms are being developed, particularly in the digital space. India can and must be present at the creation. There are opportunities in other domains as well. At sea, the balance is today more favourable to us than before, possibly more so than on the continent. We suggest the creation of a Maritime Commission, a Bay of Bengal Initiative with partner countries, and increasing what we do with South East Asia in maritime security, cybersecurity and counter-terrorism. We should aim for multipolarity in Asia.

The way forward that we suggest is based on the core strategic principles in Non-Alignment 2.0 which are still relevant: independent judgement, developing our capacities, and creating an equitable and enabling international order for India’s transformation. Today’s situation makes India’s strategic autonomy all the more essential.

At the same time, we must adjust to changing circumstances. We have no choice but to engage with this uncertain and more volatile world. One productive way to do so would be through issue-based coalitions including different actors, depending on who has an interest and capability.

Revive SAARC

We also suggest initiatives to craft and reinvigorate regional institutions and processes in the neighbourhood, reviving the South Asian Association for Regional Cooperation (SAARC) for instance. India could be the primary source of both prosperity and security in the neighbourhood — the subcontinent and the Indian Ocean Region. The over securitisation of policy towards our neighbours has driven trade underground, criminalised our borders, and enabled large-scale entry of Chinese goods destroying local industry in the northeast. While lessening dependence on China, and seeking external balancing, our primary effort has to concentrate on self-strengthening. If there is one country which in terms of its size, population, economic potential, scientific and technological capabilities can match or even surpass China, it is India.

Self-strength is key

Our paper also suggests several steps that we can take in India to ensure that India’s role and influence abroad continue to serve the task of transforming India. Economic policy must match political and strategic engagement. Globalisation has been central to India’s growth. A more active regional and international role for India is incompatible with a position on the margins of the global economy. Self-reliance in today’s world and technologies can only be realised as part of the global economy. We should not imitate China’s claims to being a civilisational state and its adoption of victimhood. Instead we should affirm our own strength and historic national identity.

In sum, we see self-strengthening as an absolutely essential precondition as also safeguarding the foundational sources of India’s international influence. We cannot separate our domestic trajectory from the external course we need to pursue to transform India into a strong, secure and prosperous country.

Shivshankar Menon is Visiting Professor at Ashoka University. He is also a former National Security Adviser and Foreign Secretary

The BJP’s success in this is being emulated by its political rivals, as developments in Uttar Pradesh show

The forthcoming Assembly elections in Uttar Pradesh have seen growing competition over the Hindu vote. Political parties across the spectrum are engaging in competitive Hindutva. Not only are the Congress and the Aam Aadmi Party competing with the Bharatiya Janata Party to woo the Hindu vote, but even parties such as the Bahujan Samaj Party (BSP) and the Samajwadi Party, whose claim to fame has been in advancing the politics of social justice, are appealing to Hindu sentiments. BSP supremo Mayawati was recently filmed carrying a trishul. The SP, whose founder-patron Mulayam Singh Yadav enjoyed the epithet “Mullah Yam Singh Yadav”, has been promising to build temples to Parshuram, to Vishnu and other divinities. Such appeals demonstrate India’s transition away from a democracy to an ethnocracy. Even as the BJP clamps down on Opposition parties supportive of the farmers’ movements, we must not lose sight of our country’s transition to an ethnocracy. What is an ethnocracy? Israeli sociologist Oren Yiftachel defines ethnocracy as the specific expression of nationalism “where a dominant ethnos [people] gains political control and uses the state apparatus to ethnicise the territory and society in question”. Ethnocracies — think about Israel, Sri Lanka and Malaysia — rigidify distinctions between people considered the core of the nation and others considered peripheral and external to the nation. To be sure, the dominant groups in ethnocracies value democracy (at least for themselves) and often take pride in their democratic institutions. But a polity based on the structural exclusion of a section of its population cannot reasonably be said to qualify as a democracy.

A transition, since 2014

An ethnocracy has taken root in India since 2014, with Hindus established as the dominant people. Soon after the BJP stormed to power that year, Prime Minister Narendra Modi took the unprecedented step of celebrating his victory on the banks of the Ganga in the holy town of Varanasi. Varanasi was the parliamentary constituency that elected him, so it was to be expected that he would thank his voters. However, the spectacle of the Prime Minister, accompanied by senior colleagues who would go on to assume key cabinet portfolios, flaunting his Hindu nationalist credentials was a clear break with the past.

To be sure, India’s heads of government — even when personally agnostic — have frequented places of worship on key occasions and regularly greeted the country on religious occasions. But Mr. Modi’s political association with religion as an inaugural act was rare. The links were made even more clear when a few weeks further, addressing India’s Parliament for the first time, Mr. Modi referred to “1200 years of servitude” that Indians had suffered. This was a not-so-subtle reference to the presence of Muslims in the Indian subcontinent and associated accounts of conquest, plunder, and domination by invaders of the Islamic faith. Mr. Modi’s early actions offered a glimpse into his future years in office, in which Hindus would come to be considered the core of the Indian nation.

The principle that a dominant Hindu ethnos can rule the country and marginalise others has firmly established itself. Images of Delhi Chief Minister Arvind Kejriwal reciting the Hanuman Chalisa, Congress scion Rahul Gandhi emphasising his roots as ajaneu-dhariBrahmin, and West Bengal Chief Minister Mamata Banerjee, reciting the Chandipath as public declarations of their Hinduness suggest that such a principle is being established well beyond the BJP and the Prime Minister.

Indeed, the BJP has been so successful in creating an ethnocracy in India that its rivals are increasingly emulating it. A recent report of tourism development schemes in Uttar Pradesh suggested that an overwhelming majority of legislators from the Opposition SP and BSP, both torchbearers of secularism and social justice in the 1990s, preferred Hindu religious sites over sites of other or no religion. Such performance of Hindu rituals is barely matched by performance of practices associated with other communities.

Fulfilment of imagination

Such developments resonate with the ideological vision of the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS), the ideological fountainhead of the BJP. Established in 1925, the RSS strives to organise society in accordance with and ensure the protection of the Hindudharma, or way of life. The RSS’s commitment to Hindutva, or ‘Hindu-ness’ at the expense of religious minorities is clear from a reading of its “vision and mission statement” that is publicly available on its website. Invoking the words of its founder Keshav Baliram Hedgewar, the statement declares: “The Hindu culture is the life-breath of Hindusthan. It is therefore clear that if Hindusthan is to be protected, we should first nourish the Hindu culture. If the Hindu culture perishes in Hindusthan itself, and if the Hindu society ceases to exist, it will hardly be appropriate to refer to the mere geographical entity that remains as Hindusthan. Mere geographical lumps do not make a nation. The entire society should be in such a vigilant and organized condition that no one would dare to cast an evil eye on any of our points of honour.” 22-Oct-2012, RSS

The RSS’s vision and mission statement endorse their founder’s reference to India as “Hindusthan”, a cultural term to refer to the land of the Hindus. The competitive Hindutva on display in Uttar Pradesh has brought the RSS’s vision and mission to fruition.

Indrajit Roy is Senior Lecturer in Global Development Politics at the University of York, United Kingdom

The World Trade Organization is facing an existential crisis

The World Trade Organization (WTO) — the global trade body — is facing a serious existential crisis. The upcoming WTO ministerial meeting scheduled for next month in Geneva provides an opportunity to rescue this critical global institution from irrelevance. Created in 1995, during the heyday of neoliberalism, the WTO became a shining example of triumphant free-market capitalism. Critics of neoliberalism chastised the WTO for pushing the American imperialist agenda. Paradoxically, more than two-and-a-half decades later, the United States seems to have lost interest in it. The feeling in Washington is that the WTO hasn’t served the American national interest by failing to stem China’s rise and regularly indicting the U.S. in several trade disputes. President Joe Biden has continued with the same policy towards the WTO that Donald Trump practised.

The continuation of the U.S. policy on the WTO is most evident in the sustained crippling of the Appellate Body (AB). The AB is part of the WTO’s dispute settlement mechanism. It is a permanent body with seven members, and acts as an appellate court hearing appeals from the decisions given by WTO panels. However, since December 2019, the AB has stopped functioning due to rising vacancies. Over the years, the U.S. has consistently blocked the appointment of AB members. The U.S. also vetoes proposals to find solutions to this impasse, including stalling the proposal of the European Union to establish an alternative interim appellate arbitration mechanism. The number of pending appeals to the AB has increased sharply to around 20 cases. Countries now have an easy option not to comply with the WTO panel decisions by appealing into the void.

Other challenges

Additionally, there are four other challenges that the WTO faces. First, no solution has been found to the public stockholding for food security purposes despite a clear mandate to do so in the 2015 Nairobi ministerial meeting. This is of paramount concern for countries like India that use Minimum Support Price (MSP)-backed mechanisms to procure foodgrains. The WTO rules allow countries to procure, stock and distribute food. However, if such procurement is done at an administered price such as the MSP that is higher than the external reference price, then the budgetary support provided shall be considered trade-distorting and is subject to an overall cap. With rising prices and the need to do higher procurement to support farmers and provide food to the poor at subsidised prices, India might breach the cap. Although countries have agreed that legal suits will not be brought if countries breach the cap, it is imperative to find a permanent solution such as not counting MSP-provided budgetary support as trade-distorting.

Second, the WTO member countries continue to disagree on the need of waiving the Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPS) agreement for COVID-19 related medical products. It was exactly a year back when India and South Africa proposed a TRIPS waiver to overcome intellectual property (IP)-related obstacles in increasing accessibility of COVID-19 medical products, including vaccines. The WTO needs to adopt a waiver in the upcoming ministerial meeting.

Third, the WTO is close to signing a deal on regulating irrational subsidies provided for fishing that has led to the overexploitation of marine resources by countries like China, which is the largest catcher and exporter of fish. However, this agreement should strike a balance between conserving ocean resources and the livelihood concerns of millions of marginal fishermen. An effective special and differential treatment provision that accords adequate policy space is what India and other developing countries should insist on. Fourth, the gridlock at the WTO has led to the emergence of mega plurilateral trade agreements like the Comprehensive and Progressive Agreement for Trans-Pacific Partnership (CPTPP) — a treaty between 11 countries. Another key trade treaty is the Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP) agreement between Asian economies and countries down under. These plurilateral agreements not only fragment the global governance on international trade but also push the multilateral order to the margin, converting the WTO to what some call an “institutional zombie”.

Prime Minister Narendra Modi, during his recent U.S. visit, rightly pleaded for a rule-based global order. Institutional multilateralism would be the ideal antidote to unilateralism and economic nationalism. Notwithstanding its flaws, the WTO is the only forum where developing countries like India, not party to any mega plurilateral trade agreements, can push for evolving an inclusive global trading order that responds to the systemic imbalances of extant globalisation. What is at stake is the future of trade multilateralism and not just an institution.

Prabhash Ranjan is Professor and Vice Dean, Jindal Global Law School, O.P. Jindal Global University

Public discourse, improving infrastructure can help

Fifty-one passengers of an overcrowded bus died in an accident on the morning of February 16 when it fell into a canal near Sarda Patan village in Sidhi district, Madhya Pradesh. Agriha pravesh(house-warming) ceremony for the beneficiaries of one lakh houses constructed under the Pradhan Mantri Awas Yojana in Bhopal, which was to be attended virtually by Union Home Minister Amit Shah, was cancelled due to the incident. Two days earlier, fourteen persons were killed when a minivan they were travelling in hit a divider on a National Highway (NH) near Madarpur village in Kurnool district, Andhra Pradesh. The van carrying 18 passengers was on its way to Ajmer in Rajasthan from Chittoor, when the driver lost control and hit the divider, tumbling on the other side of the road where a speeding truck crashed into it.

According to a study conducted by the Ministry of Road Transport and Highways, 1,51,113 persons were killed and 4,51,361 injured in road accidents across the country in 2019. NHs and State Highways, which account for about 5% of the total road length, claimed 61% of the deaths related to accidents. Around 35,606 deaths were reported on the NHs, which come under the National Highway Authority of India (NHAI).

Speaking at a webinar organised by the International Road Federation on February 9, Union Transport Minister Nitin Gadkari said India topped the fatality figures in road accidents in the world, with 415 deaths each day. While commending Tamil Nadu for taking effective road safety measures that had resulted in the reduction of road accidents by 38% and deaths by 54%, he asked other States to emulate Tamil Nadu.

It is small wonder that he actively pursued the Motor Vehicles (Amendment) Act, 2019, with the well-intentioned motive of bringing down the death rate due to road accidents by 50% by 2020. This was agreed to by all participating nations in the United Nations Brasilia Declaration, of which India was a signatory. Though the number of deaths due to accidents declined to 1.20 lakh in 2020 due to COVID-19, Mr. Gadkari shifted the deadline to 2025.

But the steep hike in the fines imposed for traffic violations in the Act was met with stiff opposition, with some States dismissing it as too harsh and, hence, not willing to implement it. What seems to have been ignored while drafting the law was the fact that a good number of those driving vehicles to earn their livelihood were from economically poor backgrounds. West Bengal decided not to implement the new law and continued with the West Bengal Motor Vehicle Rules, 1989.

The Madras High Court recently struck down the April 6, 2018 notification of the Union Government wherein the speed limit was hiked to 120 and 100 km/hour on expressways and highways, respectively. This was done as 66.7% of accidents was attributed to overspeeding in 2017, 55.73% in 2018 and 64.4% in 2019.

Studies carried out by various organisations have also come out with the causes for accidents and ways to curb them. The Accident Research Cell of the Delhi Traffic Police carried out an analysis of accidents and created a database that facilitates the formulation of policies to prevent accidents. While probing an accident that led to the death of former Union Rural Development Minister Gopinath Munde in New Delhi, the cell concluded that hedges along a road obstructed the visibility of drivers coming from the other direction. After the hedges were pruned, the stretch became free from accidents.

While the strict enforcement of traffic safety laws would go a long way, educating citizens about the impact of accidents on the kin of the victims through public discourse could help in reducing accidents. Improving road infrastructure with coordinated efforts by the police and civic authorities, identification of black spots that are prone to accidents and deploying an adequate number of police personnel, particularly during peak hours, could bring down accident rates. Highway patrols with police personnel trained in first aid and ambulances every 10 km could also help save precious lives.

M.P. Nathanael is Inspector-General of Police (retd.), Central Reserve Police Force

Good Samaritans can help reduce accident deaths, but road safety needs more work

The initiative of the Ministry of Road Transport and Highways to award Good Samaritans who save lives of road accident victims with a cash prize is a welcome attempt to reduce India’s staggering annual death toll from mishaps. Ranking third among 20 nations that have the highest number of accidents, India fares far worse on an important metric — cases to fatalities ratio — compared to the U.S. and Japan, which have more recorded crashes but fewer deaths. During 2020, even with severely disrupted mobility due to COVID-19, National Crime Records Bureau data show 1,33,715 lives were lost in 1,20,716 cases attributed to negligence relating to road accidents. Under the Motor Vehicles law, a Good Samaritan voluntarily helps an accident victim with no expectation of payment or reward, and has no legal obligation to record his involvement or aid the investigation in the case. In spite of an entire chapter being added to the Motor Vehicles Act last year to sensitise police forces and hospitals on this, altruism is affected by the perception of harassment and legal complications. The Ministry’s latest move seeks to overcome reticence by rewarding socially minded individuals who offer immediate assistance and rush a victim with certain kinds of injuries to hospital, with Rs. 5,000 and a certificate of recognition for saving a life. State governments are responsible for the plan, with the Centre providing an initial grant, but the Union Transport Ministry will give its own award of Rs. 1 lakh each to the 10 best Good Samaritans in a year.

Achieving a reduction in mortality on India’s largely lawless roads warrants determined action on several factors, beginning with scientific road design and standards, and zero tolerance enforcement. It was only on September 3 that the Centre notified the long-pending National Road Safety Board, with a mandate to formulate standards on, among other things, safety and trauma management, to build capacity among traffic police, and put crash investigation on a scientific footing. Yet, on enforcement, State police forces generally appear to favour a populist approach of least engagement; regional transport bureaucracies — compared by Union Transport Minister Nitin Gadkari in 2015 to looting Chambal dacoits — can also benefit from a shake-up. As a steadily motorising country, the goal must be to reduce accidents and the ratio of deaths and injuries to cases. The Good Samaritan plan can work well if District Committees tasked with awarding these individuals readily recognise their contribution, aided by the police, hospitals and RTOs. Many more people will continue to be impelled by sheer altruism to help road users involved in a crash, and governments should get bureaucratic barriers out of their way.

Genetic mutations in cellular mechanism of temperature, pain sensation are insightful

This year’s Nobel Prize for Physiology or Medicine — awarded to the researchers, David Julius and Ardem Patapoutian from the University of California, San Francisco and Scripps Research in La Jolla, California, respectively — recognises their seminal work in identifying the gene and understanding the mechanism through which our body perceives temperature and pressure. Our ability to sense touch and temperature — particularly noxious temperature — is essential for our survival and determines how we interact with our internal and external environment; chronic pain results when the pain response goes awry. Dr. Julius utilised capsaicin, a key ingredient in hot chilli peppers that induces a burning sensation, to identify a sensor in the nerve endings of the skin and the cellular mechanism that responds to uncomfortably hot temperatures. The receptor for heat gets activated only above 40° C, which is close to the psychophysical threshold for thermal pain, thus allowing us to react to external heat. In 2002, five years after the heat sensor was discovered, the two laureates, and independently, used menthol to discover the receptor that senses cold temperatures. Recent studies have found that discrimination between warm and cool temperatures is possible only through simultaneous activation of warmth-sensing nerve fibres and inhibition of cold-sensing nerve fibres. Using pressure-sensitive cells, Dr. Patapoutian discovered a novel class of mechanical sensors that responds to pressure on the skin and internal organs, and the perception of touch and proprioception — the ability to feel the position and movement of our body parts. The cellular mechanism that senses touch also regulates important physiological processes. Besides laboratory work, insights have been gained by studying people carrying genetic mutations in the cellular mechanism of temperature, pain, touch and pressure sensation.

The discovery of pain receptors and the cellular mechanism have attracted pharmaceutical companies as these could be targets for novel medicines. Though there are challenges to be addressed before such drugs can be clinically meaningful, the hope is that newer approaches may one day bypass the hurdles. Further research will help in understanding the functions of the receptors in a “variety of physiological processes and to develop treatments for a wide range of disease conditions”. This year’s Prize once again underscores the great contributions refugees fleeing war-torn countries can make to science and other fields. Dr. Patapoutian, who is of Armenian origin, grew up in Lebanon during the country’s prolonged civil war and fled to the U.S. in 1986 as an 18-year-old. From being blissfully unaware about science as a career in Lebanon, he not only “fell in love doing basic research”, but has also excelled in it to produce path-breaking discoveries in medicine.

The trouble at Codacal on Sunday night happened in this wise. The alleged offence of the Christian population seems to be that they helped the authorities in apprehending some rebels a fortnight previous and as reprisal, Sunday’s attack appears to have been planned. At midnight, armed Moplahs were seen near Edacoam railway gate, and approaching the petty bazar close by, shouted for a Christian tailor named Polycarp who they suspected had betrayed them to authorities. Local friendly Moplahs warned Polycarp who slipped away. The loyal Moplahs were caught and threatened that unless Polycarp was found, they would be killed. The gang marched to set fire on the Village Mausif who was absent from home. The Tea Factory was the next scene of attack. They surrounded Sukumaran’s tea shop where Jacob and Isac were sleeping. The rebels clubbed them severely. Yesumatran, schoolmaster and father of five children, was then murdered in cold blood. The whole colony became frightened and took shelter in the fields. Before the factory could be attacked, a siren blew loudly. The rioters thought that military would come from Tirur and so bolted away. Refugees numbering five hundred have migrated to Calicut and Palghat.

“A time will come when India will have to tell Pakistan ‘thus far and no further’, as the burden of refugees from Bangla Desh is becoming too heavy to bear,” Mr. R.K. Khadilkar, Union Minister for Labour and Rehabilitation, told newsmen here to-day. He did not explain the action the Government was contemplating. Mr. Khadilkar gave a grim picture of the refugee influx. He said that India must be prepared for a steep increase in the refugee influx from Bangla Desh from the present level of 91.46 lakh to over 1.2 crore as a result of the mounting guerilla activity of the Mukti Bahini and the consequent intensified repression from the West Pakistani army. Refugees were now coming to India at the rate of 41,000 per day. India had already spent Rs.120 crore on the refugees and would have to spend Rs.450 crore by the end of the year and Rs.600 crore by the end of March, 1972, assuming that the number of refugees would not exceed 10 million. Mr. Khadilkar called upon the international community to realise its responsibility and come forward with more generous aid.

An official in the President's office said he died in hospital after the shooting.

President Anwar Sadat of Egypt was killed on Tuesday by a group of Egyptian soldiers who attacked his reviewing stand with grenades and assault rifles during a military parade in Cairo. An official in the President’s office said he died in hospital after the shooting. Sadat was 62. The official in the presidency said he had lived several hours after being hit in the shooting. At least two other persons were killed and many others — including diplomats from Australia and Belgium — were injured. An official said many foreign ministry officials were wounded. Three members of a US military delegation were wounded, the US Defence Department announced in Washington. The Egyptian cabinet met in the afternoon under the chairmanship of the Vice-President, Hosni Mubarak — who apparently suffered only slight injuries in the attack.

Taking Responsibility

An exiled Egyptian opposition group claimed responsibility here on Tuesday for the assassination of President Sadat. An anonymous telephone caller, identifying himself as the spokesman for the “Rejection Front for the Liberation of Arab Egypt” told the leftist Beirut newspaper Al Liwa its secret “free officers” branch within the Egyptian armed forces staged the attack on Sadat.

Interim Rule

National Assembly speaker Soufi Abu Taleb has been named “acting President,” of Egypt after the assassination of Anwar Sadat. This was announced by Vice President Hosni Mubarak, in a radio-television address. The parliament, meanwhile, is to convene in a special session tomorrow to choose a candidate for the presidency. Reuters adds: The politburo of the ruling National Democratic Party (NDP) announced it had unanimously decided to nominate Mubarak as Sadat’s successor.

Right to protest cannot be abrogated citing sub judice. By that logic, a robust judiciary means a silent public sphere

When the Supreme Court questions the continuing farmers’ protests against the Centre’s farm laws on grounds that the matter is sub judice, when it asks if the right to protest is an absolute right, it lets down the farmers, the citizenry and, also, itself. It is true that the right to protest is not a separate right in the Indian Constitution. And yet, it is there, shining through, clearly and unmistakably. It is implicit in Article 19(1)(a), which guarantees the freedom of speech and expression, and in Article 19(1)(b), the right to assemble peacefully. It is integral to the right to protection of life and personal liberty enshrined in Article 21. Surely, the court’s argument cannot be that once a dispute enters its domain, there is a gag order on it. By that logic, the public sphere will fall silent and lifeless. The right to protest is not just necessary in and of itself — it is also inalienable from the articulation and assertion of other rights and freedoms. Of course, it is also true that all rights are subject to reasonable restrictions. But for the apex court to question if the right to protest is “absolute” in the context of the farmers’ protest, even as the state puts hurdles in its path or seeks to delegitimise it, is ill-judged. Coming in the immediate aftermath of the incident in Lakhimpur Kheri where a minister’s convoy ran over protesting farmers, killing four of them, and setting off retaliatory violence that killed four more, the court’s intervention is insensitive — and deeply disturbing.

For, it seems not just to pass too lightly over Articles 19 and 21, it appears to see them in conflict with Article 32, the right to constitutional remedy. Protest, dialogue and debate, challenge before courts — these are not at odds or mutually exclusive. Taken together, they help to secure the citizen against an arbitrary or transgressing state. By framing the choice as one between the court and the road, the SC bench of Justices AM Khanwilkar and CT Ravikumar takes a very constricted view of the rich and layered spaces that the Constitution affords to every citizen. The SC bench also goes against the apex court’s own expansiveness in upholding and expanding citizens’ liberties in the past. In Ram Lila Maidan Incident vs Home Secretary, Union of India and Others, 2012, the court had said: “The people… have a right to raise their voice against the decisions and actions of the government or even to express their resentment over the actions of the government… The government has to respect and in fact encourage exercise of such rights.”

In the matter of the farmers’ agitation, the court has stepped in before — in January, it constituted a committee, while suspending implementation of the farm laws. The committee submitted a report, but the SC has yet to take cognisance of it. Several other crucial issues — from the constitutionality of electoral bonds to the abrogation of Article 370 — are still waiting for their day in court. It cannot be the court’s argument, can it, that plaintiffs and defendants in courtrooms across the country should give up their constitutional right to speak out? The right to protest in and on Lakhimpur Kheri needs to be protected, the legal quibble can come later.

It may even help the Taliban rally international support, including from the United States, and hasten the process of international recognition for the new regime in Kabul.

The bomb attack on a mosque in Kabul on Sunday that killed at least five people is a sign that the Afghan chaos is set to continue. The bombing, claimed by the ISIS-K, targeted a large condolence gathering at a mosque for the mother of Zabiullah Mujahid, the Taliban regime’s minister for information and culture. This was the second ISIS-K attack in Kabul after the deadly suicide bombing at the airport in August. The day after, the Taliban regime announced it had destroyed an ISIS-K module in Kabul. The swift action, however, does little to assuage concerns about the evolving situation in the country. It appears that Afghanistan is now poised at the edge of another abyss, in which internecine warfare, and the strategic interests of various players in the region will keep the country in the grip of violence.

Six years after it announced itself, there is little clarity about the ISIS-K, who comprises it, and what their objectives are. From what little is known, the ISIS-K comprises Afghan Taliban fighters alienated from the group’s leadership, similarly disgruntled Pakistani Taliban, and cadres of other Pakistan-based groups such as Laskhar-e-Taiba and Jundullah, and Uzbek and Tajik militant groups among others. But the attacks they have claimed over the last two years, especially in Kabul, Jalalabad and other places in Afghanistan, speak of more expertise and sophistication than their rag-tag composition suggests. The Taliban, who were engaged in a bloody turf war with ISIS-K since 2018 until about the end of last year, claim the group is a US proxy to weaken their movement; India says it is a Pakistan proxy set up to create deniability for attacks against Indian targets, and to keep the Taliban in check; and Pakistan claims it is an Indian proxy, that will ensure that the Taliban never find their feet in office.

For now though, ISIS-K attacks, while challenging the Taliban, are also imparting to it the legitimacy of the party in power, one that has to face a terrorist force that is seen now as deadlier than al Qaeda. It may even help the Taliban rally international support, including from the United States, and hasten the process of international recognition for the new regime in Kabul.

The point of surveillance, however, isn't really to catch a criminal in the act. It is, in fact, to make sure that people always act as if they are being watched.

For the lovers of efficient, consumerist authoritarianism, Singapore is indeed a paradise. The streets are clean, the restaurants swanky and the worldly cosmopolitanism is complemented by a “strong” state. There are no privacy laws to speak of, so the objections by some citizens to the 90,000 police cameras — set to double by 2030 — carry little bite. But cameras, jail time and crippling fines alone are not enough to perfect a well-ordered city-state Utopia. There is advanced facial recognition software on lampposts in addition to the cameras. And to perfect the panopticon, Singapore now has its very own Robocop.

Singapore has initiated a pilot programme in which robots on wheels, each outfitted with seven cameras and microphones, animated by advanced software, are patrolling residential areas and shopping complexes. The ‘Xavier’ robocops blast warnings at denizens engaging in “socially undesirable behaviour”. The list of prohibited acts that can lead to a tongue-lashing from an inanimate object include smoking in public, flouting Covid-19 norms and parking your bicycles improperly. For many, there is nothing disturbing about the imposition of discipline using robots — it usually takes a sci-fi fan to spot the impending machine-led apocalypse. And, the acts the Xavier robots are shouting at people for are similar to those that annoy the over-zealous office bearers of housing societies in urban India as well.

The point of surveillance, however, isn’t really to catch a criminal in the act. It is, in fact, to make sure that people always act as if they are being watched. The robots, like the cameras and facial recognition software, aren’t meant to make you afraid of the police. They are meant to place a policeman in your head. And, perhaps, in what is a sign of things to come, the Singapore government describes its surveillance ambitions as turning the city-state into a “smart nation”.

Rajni Bakshi writes: The scholar and Gandhian thinker’s legacy is a reminder of the peril of politics grounded in historical injury.

Dharampal was born in 1922 in Muzaffarnagar district of Uttar Pradesh. He joined the freedom struggle in 1940 and was actively involved in the Quit India movement. After independence, he joined Mahatma Gandhi’s disciple Mirabehn in founding a cooperative village near Rishikesh. He was also a founding member of the Indian Cooperative Union. From 1966 onwards, he dedicated himself to studying British archives about the social, political and economic systems of pre-colonial India.

This research led to a series of seminal works which documented the vibrancy and creativity of social and economic life in India before the onslaught of British control. Dharampal’s three major books The Beautiful Tree: Indigenous Indian Education in the Eighteenth Century (1983), Indian Science and Technology in the Eighteenth Century (1971) and Civil Disobedience and Indian Tradition (1971) secure his place in the intellectual history of post-Independence India.

It would, therefore, be easy for his birth centenary celebrations, now underway, to focus exclusively on his enormous contributions as a historian. Dharampal did inspire several generations of Indians to do pathbreaking work in various spheres – building upon the insights and practices of diverse knowledge systems of the Indian subcontinent, often by learning from practitioners. Thus, it is understandable that many of Dharampal’s admirers and followers tend to ignore the Ayodhya chapter in his life.

Had events in India, over the last three decades, turned out to be different – it may have been plausible to write off Dharampal’s support of the demolition of the Babri Masjid, in December 1992, as an insignificant error of judgement. But the worst fears of those who opposed the demolition have been confirmed and the situation continues to worsen at an ever-accelerating speed.

It is, therefore, urgent and vital to consider this urgent question. Might it be fatal to pretend that we can separately, as though in a vacuum, celebrate the pre-modern strengths of our multi-faceted samaj while ignoring or overlooking a politics anchored in a sense of victimhood, which then justifies a “need” for some form of retribution, even violence.

Before attempting to address this question, some fragments of relevant memories need to be placed on record.

In January 1993, Mumbai was rocked by communal violence that went on for many weeks. This was a continuation of an earlier spurt of violence which had erupted immediately after the demolition of the Babri Masjid in Ayodhya on December 6, 1992.

In mid-January that year, even while communal violence raged through parts of Mumbai, I was part of a group that spent four days at an ashram in Vrindavan attempting a dialogue on the issues underlying the dispute in Ayodhya. On one side of this dialogue were activists from the Gandhian-Socialist tradition. On the other were full-time workers, or supporters, of the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS).

The idea of this dialogue had come up because some of the participants on both sides had been in jail together during the Emergency (1975-77) and friendships had endured through the decades. The whole effort was largely driven by Vijay Pratap, co-convenor of the Lokayan group (connected with the Centre for Study of Developing Societies) and an active member of various socialist forums, who had been engaged in dialogue with friends in the RSS at a personal level for many years.

Plans for this meeting, first initiated in mid-1992, had originally included friends from the Left parties or non-party Left groups. But most of them decided to opt out after the demolition, saying that there was now no point in attempting a dialogue.

This is not the place for detailed reporting on that four-day meeting in Vrindavan. Suffice to say that all present were deeply concerned with the future of India’s samaj but there was no agreement on what threatens the samaj and what would enrich it.

I came away from those four days traumatised by the one message that was coming through loud and clear from the RSS workers and supporters. This was that – even if samaj breaks, we can rebuild it but the Sangh and its mission must not break (“samaj toot-ta hai to phir jod leinge, sangh nahin tootna chahiye”).

It is in this context that I was shocked when I heard that Dharampal had lauded the demolition in Ayodhya. Like many of my peers, I admired Dharampal’s archival work and had earlier met him to discuss both history and contemporary issues.

Therefore, at the first possible opportunity, I sought a meeting with Dharampal to learn first-hand about his position. The meeting took place sometime in March or April 1993 at Sevagram Ashram, near Wardha, where Dharampal was staying at that time. With considerable hesitation, ‘sankoch’, and due respect I asked if it was true that he lauded the demolition in Ayodhya.

When Dharampal confirmed that yes he welcomed the demolition, I asked why.

It is the will of the people, he answered. This was long overdue, it is part of the necessary process of bringing down colonial symbols. Eventually, he added, Rashtrapati Bhavan, India Gate and other such colonial era structures should also be brought down. He did not see the event in Ayodhya as specifically anti-Muslim.

Then, I pointed out that the campaign leading up to the demolition has been marked by slogans like “Musalmaan ke do hi sthaan – Pakistan ya kabristan (There are only two places for Muslims — Pakistan or graveyard).” When he appeared unmoved by this, I gave him some details of the horrific violence unleashed as a consequence of the Ayodhya campaign and more so post-demolition.

The conversation meandered about in this vein with Dharampal, at some point, saying that history is full of such incidents with large displacements of populations due to changes in the religion of the state.

By then, I had lost all sense of hesitation or ‘sankoch’ and in a rather agitated manner I pointed to Mahatma Gandhi’s home, the Bapu Kuti, which was visible from where we sat and said that I thought we were all engaged in trying to make new kinds of history not repeating periods of darkness.

Dharampal answered me with silence. The conversation, that day, ended on this tense note. In December 1993, we met again in a group setting at the first conference on India’s Traditional Science and Technologies hosted by the Patriotic and People-oriented Science and Technology (PPST) at IIT, Mumbai. Dharampal was a founding-mentor of the PPST.

On the day after the PPST Congress ended, Uzramma, the founder of Dastakar Andhra, and I went to the IIT guest house to say goodbye to the scientist C V Seshadri, who was then President of PPST. We found him in the midst of a meeting with Dharampal. He invited us to stay and listen. To put it mildly, Seshadri was pleading with Dharampal to “see” the destructive logic of not just his stand on Ayodhya but his support of the protagonists of that campaign. Dharampal was mostly silent but what little he said was essentially to the effect that: “Who am I to support or not, my views don’t matter”.

Seshadri contested this, saying of course what you say matters. Seshadri’s voice trembled with grief and anxiety as he said to Dharampal, in a pleading tone, “Why can’t you see that this path you are on will tear us apart, as a society and as a nation?”

The meeting ended with Dharampal appearing stoic and mostly silent while Seshadri was visibly exhausted and heart-broken.

I invoke these memories here in the hope that they speak more directly, at a human level, than written reasoning behind political positions, which is already available in the public domain.

Seshadri’s anxieties are crucial for understanding what is now at stake in the year 2021 and the near future. I aim to do this in an introspective spirit.

In 1993, my responses were driven by the trauma of observing closely, at the street level and in the villages of Rajasthan, the spread of hatred and cold-blooded murder of Muslims being legitimised as a form of justice for Hindus. For me, it was, at that juncture, a Hindu-Muslim issue as well as a contest between “secularism” and varied notions of a “Hindu rashtra”.

Seshadri’s focus was on a deeper and more fundamental concern. He knew that once a politics of hatred, anchored in victimhood, takes root it will not limit itself to Hindu-Muslim lines. Once toxic means have been justified, they will poison even the worthiest end. This path, these methods, lead unfailingly to a living hell.

Twenty-eight years later, Seshadri’s understanding and his assessment stand fully validated. Today across caste and religion lines, an assortment of identity-based groupings have emerged, which appear to be ready and willing to do battle to either avenge their feelings of victimhood or assert domination over “others”. Following mass violence in Delhi in February 2020, it was social activists who were protesting against the controversial Citizenship Amendment Act who were arrested while those who had openly, on camera, given calls for violence roamed free. In particular, it is now widely perceived that the state machinery will mostly look the other way when Muslims are randomly attacked, often fatally.

Nevertheless, before proceeding further it is important to empathically explore the reasoning of those who supported the demolition in 1992.

There were many who saw the entire Ramjanmabhoomi campaign and the demolition as a necessary cathartic event. Some of these people sincerely believed that this political mobilisation would act as a balm to allay the historical burden of hurt Hindu pride. I have vivid memories of conversations with political activists, who insisted that they could find cathartic release in the demolition and yet not be advocates of a politics of revenge and retribution.

Let us, for a moment, consider the claim that there is a constructive, non-hate based, version of the Hindutva project and it is being tarnished by bullies within the fold. After all, this is a problem that afflicts many large movements. Many worthy causes have famously deteriorated into systemic cruelty. For instance, the lofty dream of workers of the world uniting to break their chains degenerated into the violence of Stalin’s Gulags and Mao’s Cultural Revolution.

Similarly, today there is mounting evidence of verbally and physically vicious attacks against all those who question or oppose the Hindutva project which motivated the demolition. Those who identify with either the term Hindutva or are driven by feelings of victimhood and therefore assertion – can no longer dismiss the escalating violence as the work of some lunatic fringe.

If the demolition in Ayodhya was indeed a cathartic experience, why are we now faced with “love jihad” legislation in many states, along with street-level vigilantism, which targets mixed-faith couples? Why is there construction and/or land allocation for CAA-NPR (National Population Register) related detention camps? Why are sections of mass-media, vigilante citizen groups and government equating any dissent as being anti-Hindu and anti-national?

The crux of that painful exchange between Seshadri and Dharampal, back in 1993, was this: Seshadri saw the demolition as a moment for triggering conscience, Dharampal saw it as a necessary balm to the accumulated pain of victimhood.

There was a bitter and tragic irony in this. Dharampal’s life work enabled many of us to know our own society’s precolonial roots and strengths in nuanced detail. Yet on the ground and in the real life of the present, Dharampal seemed unable to see that what his position on Ayodhya did was to endanger sabhya samaj, a civil and open society.

This is why Dharampal’s stand on Ayodhya was morally and politically wrong. As a historical event, both the demolition and Dharampal’s position on it, could possibly be set aside. But the psychological pain of victimhood, which probably drove Dharampal, is a living breathing beast amongst us still.

How can those afflicted by this sense of victimhood overcome it? This is the urgent and crucial question of our times. Bitter feuding over Hindutva vs secular, or right vs left serves almost as a decoy or a distraction – preventing us from addressing this urgent task.

Let us first empathically acknowledge the material basis for the feelings of victimhood.

Anyone who dips into the treasure trove of Dharampal’s archival work is likely to come away feeling enraged by the enormity of what was lost because indigenous knowledge systems were delegitimized by the European colonizers. Many extend this rage to Muslims as the earlier outsiders who took control over large parts of India. All of this causes some people to remain rooted in, or cling to, feelings of victimhood which then circumscribes both their vision and action. This is the easy and lazy way of dealing with the past.

By contrast, it requires hard work and effort to free yourself from the victim identity and instead focus on what actually matters today. Only then can the focus shift to how we might find clues in pre-modern knowledge systems that might enable us to build a better life for all in the 21st century.

Let us focus on just three areas of potential opportunity.

First, India’s indigenous sciences and technologies are deeply anchored in the syncretic culture which is the DNA of this subcontinent. This mixed and fluid culture is now being undermined, and in places physically attacked, both by groups of citizens and agencies of the state. As far as I know, those traditional knowledge systems were possible only because of an overlapping mutuality across caste and religious lines.

Those equations would, in many cases, not conform to current standards of equity and sameness in dignity but we can learn from their nuances without aiming to replicate them in a literal manner. Yet this is only possible if all engaged in the process:

a) acknowledge perceived injustices in the past and present,

b) attempt to address the inequities from a position of inherent dignity rather than unresolvable victimhood, and

c) accept or at least explore the many ways in which India’s struggle for freedom acted as an enriching process that enabled diverse segments of India’s samaj to sublimate the pain of the past and renew itself.

Second, some of the core insights of our knowledge systems and even our multi-layered samaj, can make vital contributions to building relations and production systems that can help us to survive the ecological and economic disaster that now appears to be inevitable. For instance, the mainstream global consensus around the Sustainable Development Goals (SDGs) is an extremely limiting and self-contradictory framing of both the nature of the crisis and possible solutions. There is no escape from interrogating and challenging the re-colonisation of the world through a particular definition of “development”.

In this context, an anti-coloniser focus will be an easy default response. But it is an anti-colonisation focus that will spur creativity, fostering fair and just alternative systems. The difference between these two approaches cannot be over-emphasized.

The anti-coloniser approach is rooted in a seemingly permanent, unsolvable, sense of victimhood and resentment. Those locked into this frame are preoccupied with seeing Muslims/Christians/ Europeans or assorted “outsiders”, as a race or an ethnic group with whom scores have to be settled. In the anti-coloniser discourse, the victims seem to have no way of being freed from a sense of inadequacy and animosity.

By contrast, the anti-colonisation approach is driven by a vision of the good society that works for all. The pain of past and present injustices is fully acknowledged but the focus is on identifying the fundamental flaws underlying the problems we face today. For example, M K Gandhi’s searing critique of modernity in Hind Swaraj.

Therefore, a reactive and anti-coloniser discourse about traditional knowledge has no future – because it doesn’t help us to challenge the dominant definitions of either “development” or “growth”.

Three, the PPST as a group attracted people with both the anti-coloniser and anti-colonialism impulses. This is why the group split on the issue of the demolition in Ayodhya. As a participant in the three large conferences hosted by PPST—Mumbai IIT in 1993, Anna University Chennai in 1995 and Raj Ghat, Varanasi in 1998 – I experienced the PPST platform as being both constructive and creative. Awareness of the damage done by colonial rule was always in the background but this was not the impetus for working on indigenous knowledge systems.

Most of those who flocked to the PPST events came to seek answers and methods for redefining “development”. They sought ways to re-energize grassroots bazaar energies in a time when “the market” threatened to take over all of life under the guise of liberalisation and globalisation. They sought to honor and give due importance to the lok vidya (people’s knowledge) that had been rendered invisible by the juggernaut of modernity. Therefore, many who flocked to these conferences were also engaged with diverse kinds of constructive efforts on the ground, be it in health, water-management, agriculture etc. Others were closely engaged with movements, like Narmada Bachao Andolan, which resisted the destruction and displacement caused by “development” projects. Today, some of this energy is manifest in platforms like National Alliance of People’s Movements (NAPM) and Vikalp Sangam.

Lok vidya cannot be celebrated in the abstract while sections of its practitioners, of any identity group, and those who defy or challenge the Hindutva project, are threatened. The key question now is whether lok vidya is doomed to remain a ‘niche’, a fringe phenomenon struggling to survive? Or can it inspire us to effectively redefine, if not over-throw, currently dominant framing of both “development” and “growth”.

If it is merely a specific area of indigenous knowledge, be it health, textiles or agriculture, that interests someone, then there will be plenty of space to keep them busy for decades – but only as bit players who will have little or no role in shaping the future of samaj or India’s systems of production at a macro level. Even more importantly, there is a risk that the crafts and knowledge of Muslims and other non-Hindus, could be given space while their loss of dignity and loss of belongingness continues unattended.

What is at stake now is the future of India as an open and civil society, a sabhya samaj – one in which inherent or imported flaws and inequities can be tirelessly worked upon. This in turn requires us to interrogate the definition of “patriotic”. A great deal depends on how the new and incoming generations, those now under 35 years of age, define what it means to be patriotic.

It is in this context that Dharampal’s position on Ayodhya has a crucial significance which must be taken into account while celebrating his archival work.

Demolition of artefacts and structures that are associated with “foreigners”, “outsiders” and “colonizers” is approved of and celebrated by those who equate patriotism with geography-based and genealogy-based loyalties. Neither a geographical sense of belonging nor genealogical loyalty are in themselves problematic. But they do become toxic when accompanied by feelings of resentment, with a gnawing sense of inadequacy, which in turn gives rise to a seemingly perennial competition with some real or imagined “other” – be it Muslims, Europeans, other castes or just random “outsiders”. This has proven to be true not only in India but in numerous situations across the world.

What then of those who seem unable or unwilling to let go of their long-held sense of historical victimhood?

This is a complex and difficult question. One of the many valid answers is to cultivate a sense of patriotism that is profoundly and deeply anchored in loyalty to foundational moral values. Such a patriotism recognizes the pain of historical events and related injustices but is not shaped by or locked-into that past. Instead, this version of patriotism is driven by the quest for a good society, a samaj whose structures and processes are aimed at facilitating well-being for all – with unqualified and equal dignity for all. Being patriotic in this sense is certainly more demanding because it is a ceaseless inward effort, even a struggle, for swa-raj, self-rule as in true command over one’s self, one’s passions – in ways that frees us from our insecurities and anxieties. But this more strenuous effort is eminently worthwhile because it makes us more capable of compassion, cooperation and thus fraternity. This positive is what frees us from the negativity of a perpetual contest with those who are not “us”.

Then any lingering burdens of victimhood might fall off, like the yellowing leaf floats down from a tree, with an implicit sense of a completed life-cycle and liberation.

In his 20 years as head of a government, even before that, Prime Minister Narendra Modi has been an Amrit Prayaasi, a relentless essayer, who never gives up a cause he believes in

Prime Minister Modi completed 20 continuous years as the head of an elected government on October 7. In any democratic society, and that too in as diverse and contested a polity as ours, this is a unique and significant blessing bestowed by the people of India and a reflection of Modi’s sustained popularity.

These 20 years have seen multiple achievements, which have in turn reinforced Modi’s popularity and have led to his continuous re-elections. However, is there anyone defining quality, one overarching theme that succinctly encapsulates the philosophy of Modi and, therefore, the phenomenon that he has become?

The argument that this essay makes is that there is. The essence of Modi’s life – even before he came to public office and certainly after he assumed it – is that of a Relentless Essayer or Amrit Prayaasi.

If convinced about the cause that he has picked up, Modi simply does not ever give up. He may not immediately succeed, and often, the short-term results may be suboptimal — a few times he may have initially failed too — but he never gives up. It is this relentlessness – Amrit Prayaas – that builds up year after year and the compounding effect far exceeds any projections that extrapolators or academic theory can predict.

There are countless examples of causes Modi has picked up where he has been mocked for the choice or simply the audacity to dream that big. And yet in all such cases, Modi has prevailed due to his Amrit Prayaas. Think of Swachh Bharat and building toilets – Modi was simply mocked, the cause seen as being unfit for a Prime Minister. Yet, it became a mass movement – from households to media houses – India was declared ODF free and sanitation coverage reached almost 100 per cent when it was languishing at 40 per cent in 2014. Or think of Digital Payments where Modi was mocked for having the audacity to dream big. UPI was launched in mid-2016. In February 2017, in a debate in the Rajya Sabha, a former finance minister, in a rather caustic tone, mockingly asked how will a tomato or a potato seller in a village fair use digital payments when they do not have internet, electricity to charge phones or even the knowledge to operate such digital systems? By the end of 2020, India had overtaken China by a substantial margin to become the number one digital payments ecosystem in the world – a revolution powered by the same tomato and potato sellers and other such small vendors.

There are hundreds of such examples. From the scepticism and even resistance of the then RBI governor about Jan Dhan to Jan Dhan becoming a world model of financial inclusion and the bedrock of the DBT paradigm, to the revolution that Ujjwala brought into more than eight crore homes.

This entire journey started in Gujarat where the famous Modi model first emerged. Before Modi, Gujarat primarily was a trading state. Within just over a decade, Modi had successfully converted Gujarat into an agricultural miracle state and a manufacturing and industrial hub with investors pouring in from India and abroad.
But is Modi able to achieve these remarkable results primarily due to relentless effort or is there more to it? Over the years, even before his days in office, Modi developed a three-pronged toolkit to complement his efforts. These tools have held him in good stead in these 20 years as well.

First, is Modi’s unimpeachable integrity and intent. Even when Modi takes tough decisions – as he did in Gujarat with respect to electricity reforms – no one really doubts his intent. For a politician, this is a priceless asset.

Second, Modi’s constant effort to rely on first-hand, experimental learning. From his young days in the 1970s till today, he has never been out of touch with the mood of the nation because he does not let a filter between him and the public colour his learnings about India and its people.

Third, is the philosophy of Sabka Saath, Sabka Vikas. It may sound simplistic but is a revolutionary mindset change. In Gujarat, it was about five crore Gujaratis and as PM, it is about 130 crore Indians. Because he does not see India as divided into regions or castes or religions but as one entity, he can frame policies for all and relentlessly pursue them.

Because Modi is such an honest follower of the philosophy of doing karma and not bothering about the result, destiny has also been kind to him. Generations waited for the day to see Article 370 being annulled. Modi himself organised the Ekta Yatra around this theme in the early 1990s. In 2019, as PM, he oversaw the dream come true. For half a millennium, Sanatan Dharmis struggled to re-establish the temple at Shri Ram’s birthplace. Modi himself was the organiser of the Somnath leg of the Ram Rath Yatra in 1990. As Prime Minister in 2020, he laid the foundation stone of a Grand Ram Temple and construction is in full swing!

If there is one lesson to be learned from these 20 years, it is the value of Amrit Prayaas. As we enter the Amrit Kaal – the year between the 75th and 100th year of India’s Independence, imagine the scale of possibilities if all of us, in our little ways, become Amrit Prayaasis.

Vasudha Katju writes: While learning from previous generations, feminists today must continue to make room for the concerns of persons from different backgrounds and social groups

It is remarkable how many lives Kamla Bhasin touched. Activists, friends, students, and colleagues reminisce about a woman who drew them in with her humour, wit, ideas, and energy. People recall reading her books and poems, listening to and singing her songs. They note the organisations and networks she helped found and build. These may seem like personal accomplishments, but they are also important contributions to movements. Movements coalesce not just around issues, but also around the sense of community, shared culture, solidarity, and history that are shaped by individuals and institutions.

At a time when the women’s movement is missing a sense of shared spaces and dialogue, it’s important to remember that some of our existing spaces exist because of the actions of Kamla Bhasin and others like her. Yet these spaces and the feminist movement itself are very different today than they have been in the past.

Some months ago, videos of Bhasin at a workshop called Artivism began circulating on social media. Amongst other things, she stated, “my definition of gender means the sociocultural definition of a girl and boy, man and woman, it doesn’t mean caste, it doesn’t mean race.” These words echoed the longstanding idea that sex has to do with nature, and gender with the social and cultural meanings attached to being male or female. Like all ideas, these have been open to examination, debate, and reformulation. In particular, the idea of sex as purely biological has been rethought.

The feminist movement has also had to engage with diversity in very different ways. For the women’s movement of the 1970s and 1980s, one priority was making women the focus of politics and demands for justice in various contexts. One important goal was to show that women had certain common experiences due to patriarchal social structures. However, women of different social backgrounds experience the world differently, and this has consequences for feminist thought and activism.

Of the many ways in which feminists have engaged with difference and diversity, perhaps the most popular today is intersectionality. Intersectionality was conceptualised by the critical race scholar Kimberlé Crenshaw to denote how black women’s experiences were shaped by them being Black and women, and were different from the experiences of both Black men and non-Black women. In India, the term has come to describe a way of looking at people’s experiences as shaped by various social groups and identities to which they belong. This has become an influential way of looking at how, say, caste and gender work together to shape the experiences of savarna and Dalit women differently. Therefore to understand gender, we also have to understand how it is shaped by other social structures. Bhasin’s statement that gender means the sociocultural definitions of male and female, and that caste and race should be understood separately, reflects how feminists began thinking of gender, nature, and society. However, feminists’ views about the world have evolved much further.

These shifts have reflected in feminist activism as well. The last few decades have seen feminists organising around particular issues and identities rather than simply as “women”. For example, Dalit and Muslim women have formed their own organisations and networks. One reason women have organised separately is the challenge they have faced within existing feminist spaces, of having their issues understood and acted upon. Dalit women, for example, responded differently to the Maharashtra government’s ban on bar dancing in 2005 than mainstream feminist groups. While the latter saw bar dancing as an issue of women workers, the former pointed to the perpetuation of caste-based forms of work through bar-dancing. Over time, there has been a realisation that people of all backgrounds and social groups need and deserve equal attention from the feminist movement. This sits uneasily with Bhasin’s comment that feminism is about getting rid of patriarchy and that transgender and ecological issues are separate from it. For many today, as in the past, patriarchy is intrinsically connected with other social structures.

As Indian feminism continues to develop, it is repeatedly confronted with certain questions. What is gender and how does it impact people? What do we want to change? How do we create spaces that allow us to work towards change? Kamla Bhasin and others of her generation offered answers to these questions. It is for us to learn from them as we continue to nurture this movement.

Pramod Kumar writes: Caste and religious cleavages must not be exploited for votes and those responsible for violence must be held accountable

In Lakhimpur Kheri, there are echoes of Sikh identity politics, the organic kinship and alliance with Punjab’s farmers and the persecution of minorities in caste-ridden Uttar Pradesh. The Lakhimpur Kheri incident is less a clash between anti and pro-farmer protesters and more about the age-old issues of patchy governance and the religious-caste outrage of dominant Hindu upper-castes. This was seen in the latter’s reaction to the Sikh farmer protesters and the death of eight people.

Lakhimpur Kheri is home to the largest Sikh population in UP (6.43 lakh out of the district’s total population of 40.21 lakh). The region is also known as “mini Punjab”, and the farmers of these Sikh families have supported the farmer protests from the beginning. The anti-farmer protesters (mainly the Hindu upper-caste community in the region) have already labelled these Sikh farmers as radicals.

The Sikh farmers from the Terai region represent a mix of moderate, radical and liberal strands of Sikh politics. At the time of Partition, a large number of Sikh families migrated from Pakistan and settled in the Terai region. The settlers purchased land from tribals in some areas and from local rulers in others. But, decades later, some people from tribal communities demanded their land, and in the 1980s, the UP government banned the sale of land by tribals to non-tribals. It also passed orders that ensured the land bought from tribals by the settlers would not be regularised.

The region has significant Scheduled Caste and tribal populations, but the dominant majority is of Hindu upper-castes (mainly Brahmins). The Sikh community not only challenges the idea of caste supremacy, but also has a significant voice in this region around socio-political matters. The anger over the killing of farmers in Lakhimpur Kheri is symptomatic of much deeper discontent, which became grave with the promulgation of the three farm laws.

The threats issued by Union Minister Ajay Mishra, triggered by the black flags shown to him by the farmers in Lakhimpur Kheri on October 3, should be seen in this background. Mishra can be seen in a video saying: “If I got down to action then they would not have even found a way to run away… I want to say to such people to ‘mend your ways’, otherwise I will make them face me and set them right in two minutes.”

These kinds of threats have to be seen as a display of upper-caste privilege and a reminder to Sikhs and other farmers that they are outsiders, and many of them are cultivating disputed land. The kisan agitation against three laws was an opportunity for the farmers in the region to be a part of the larger agitation, with its roots in Punjab. The Sikh farmers have been fighting for rights to the land they have been tilling for the last 70 years. These farmers have put in hard labour to make the land cultivable and transformed the agricultural landscape of the region. Since these farmers are not politically significant in UP politics, the forest and revenue departments, and gram sabhas, are asking them to vacate the disputed land.

The Lakhimpur Kheri incident uncovered the contours of a discriminatory, casteist mode of governance. Four farmers and four others were killed. It is alleged that the farmers died when the vehicle of Ashish Mishra, the minister’s son, mowed down the protesters. It has been alleged by BJP leaders that three party workers were dragged out of the car and lynched by the protesters.

While many opposition parties have protested, the more pronounced reaction has come from Punjab’s political leaders. Former Chief Minister Captain Amarinder Singh said in a tweet: “Thorough probe needed into the Lakhimpur Kheri incident. Justice must be ensured for the victims of violence. Violence or provocation of violence is no solution to any problem.” Akali Dal president Sukhbir Badal said that his party demands the immediate arrest of Ashish Mishra.

The crisis has catalysed caste polarisation in the Lakhimpur Kheri region. These fissures are also extending to Punjab, where some urban Hindus and a section of SCs are distancing themselves from the farmers’ protests. One reason for this is that Punjab and UP are going to the polls soon. The logic of the pursuit of power always locates itself in local fault lines — farmers become Jat, Kurmi, Kamboj, Ahir and the khet mazdoor, Mazhabi, Valmiki, Adi dharmi etc.

This is also why most opposition parties have waded into the farmers’ issue at the current juncture — many are in the electoral fray in both election-bound states. Congress General Secretary Priyanka Gandhi Vadra was arrested on her way to meet the victim’s families, former UP CM Akhilesh Yadav conducted a sit-in protest, BSP leader Satish Chandra Mishra was put under house arrest. The chief ministers of Congress-ruled Punjab and Chhattisgarh sought permission to land their helicopters in Lakhimpur Kheri. On the other side, the BJP has alleged that violence was perpetrated by some of the protesters.

After the incident, the UP state government and farmer leader Rakesh Tikait reached an agreement on October 4. This includes Rs 45 lakh compensation and a government job for the relatives of the four farmers who died. These measures will be followed by a probe by a retired high court judge. Later, Tikait said that the state government must arrest Ashish Mishra within a week. Tikait’s role has been questioned by some leaders of the Samyukt Kisan Morcha (SKM). The SKM also fears that if this protest is allowed to linger, the epicentre of the farmer movement may shift.

The SKM is not in command. It has ceased to be homogeneous and many fault lines have emerged in the farmers’ movement. It would be prudent to resolve the conflicts between kisan unions rather than multiplying caste, religious and ethnic cleavages to win elections. The parties behind state and central governments will garner more votes if they are seen to be on the side of justice. The people responsible for the ruthless repression must be brought to justice. The victims must not be cast aside for the callous calculus of electoral arithmetic. The issues that led to the protests should be resolved as soon as possible.

Durga Shanker Mishra, O P Agarwal write: A policy is needed to guide the planning and management of cities towards enabling India’s growth ambitions and also giving its residents a good quality of life, in a sustainable manner.

Cities are drivers of economic growth. As India urbanises, it must ensure that its cities offer a decent quality of life and facilitate job creation. These imperatives are fundamental to India’s ambitions of becoming a five trillion-dollar economy by 2025 and a 10 trillion-dollar economy by 2030.

From a population of 377 million in 2011, Indian cities are projected to house 870 million people by 2050, according to the UN’s projections — by far the highest among all nations. Delhi is likely to become the world’s most populous urban agglomeration by 2030, surpassing Tokyo. Clearly, a major demographic transformation is taking place.

Notwithstanding their criticality, cities face several challenges today. Inadequate affordable housing has meant that almost one-sixth of the urban population lives in slums. Water supply is unreliable. Mountains of solid waste sit on the fringes of our cities. Poor drainage, congested roads and deteriorating air quality are other challenges. For our growth ambitions to succeed, not only do these gaps have to be filled, but even greater needs, necessitated by the growing population, have to be accommodated. Estimates by a high-powered expert committee and by the McKinsey Global Institute indicated in 2011-12 that nearly Rs 39-60 lakh crore are to be invested in urban infrastructure in the next 30 years. These amounts are outside the range of what the public budget can support.

The need is for a well-thought-out urbanisation policy to guide the planning and management of cities towards accommodating and enabling India’s growth ambitions and also assuring its residents a good quality of life, in a sustainable manner. In this piece, we highlight some of the key issues that such a policy should address.

First, how large and dense should our cities be? Should they house 35-40 million people or limit themselves to 2-3 million? Large cities offer agglomeration economies but are complex to manage. Dense cities are harbingers of infrastructure-related economies but are vulnerable to the spread of disease, as evident from the Covid-19 pandemic. A proper balance between agglomeration economies and manageability as well as density and distance will hold the key in determining the right size for our cities. A way around this is a kind of decentralised urbanisation where multiple cities are clustered into growth regions. These would facilitate agglomeration economies and yet be of a manageable size. The Paris region offers an excellent example, with several townships within its ambit. Services like metro rail are provided at the regional level but local roads and primary schools are the responsibility of local governments.

The second issue concerns finances. Resources other than the public budget need to be tapped. Capital markets are an obvious choice but involving them would require pricing basic services in a manner that allows a reasonable return on investments. High prices will make services unaffordable. How does one resolve this conflict? Monetising land assets is an option. More efficient service delivery through the private sector is another. Should cities continue to depend on grants from the state or central governments or should they raise a larger share of its needs, for example by improving property tax collections? Should central finances support specific types of investments or should there be more flexible support that allows cities to prioritise their needs?

Third, urban dwellers should be able to live, work and play safely and happily. India has boasted of well-planned cities from time immemorial. Mohenjo-Daro and Harappa have been role models for the rest of the world. The country must focus on good urban planning, instead of prioritising construction. Decisions on what to build need to emerge from a good plan, not in isolation. Planning must be dynamic enough to adjust to a city’s growth.

Fourth, should the planning boundary be limited to a city’s political and administrative boundary or should it encompass regional linkages? There are strong economic linkages between cities and their rural hinterland. There are linkages between multiple cities in a region as well as between cities and peri-urban areas. Should these interdependencies not be leveraged? Should the land-use plan for a city be divorced from a regional economic plan or be guided by it?

Fifth, we cannot afford to lose sight of sustainability. Despite having 18 per cent of the world population, India has only 2.5 per cent of the world’s landmass and 4 per cent of the world’s freshwater. Hence, global standards of land and water use may be too generous for us. Resource efficiency should be integral to urban planning.

Sixth, the challenge of climate change is upon us. A large share of our future carbon emissions will be in cities. Fortunately, our cities are still growing, and we are well placed to guide them into a low-carbon growth path. Energy-efficient buildings, sustainable building materials, clean energy, water harvesting, segregation of waste, electric mobility, public transport, walking and cycling are sustainable practices that need to be mainstreamed into urban planning. Building resilience to mitigate the negative impacts of climate change will also be critical.

Seventh, developments in technology that make it easier to work remotely will test older paradigms of office-based work. This work culture could change travel patterns and the need for transport infrastructure. An urbanisation policy should take cognisance of future mobility patterns. Increasingly, travel patterns are getting limited to shorter distances, requiring more non-motorised transport infrastructure rather than high-speed systems better suited to longer trips.

A sound urbanisation policy will guide how the growing urban population lives, works, and plays in India’s cities of the future. Such a policy is the need of the hour and cannot be delayed.

While much attention has rightfully been on what India’s students have been missing out over the pandemic year, and what this has done to the learning outcomes that were worrying to begin with, a new Unesco report looks at the problem from the other end: What is the state of teachers who are expected to help improve the state of our children? Analysing the  recently published UDISE+ data for 2019-20, the report estimates vacancies in 19% of all schools on average, with some states much worse off. Just imagine the impact of a vacancy on single-teacher schools, which form only 7% of the total but almost all of which are located in rural areas.

Teachers are involved in several non-teaching activities too such as coordinating midday meals, registering children for Aadhaar, election duty and vaccination drives. The case for filling the teacher vacancies is obviously rock solid. But how they are filled is critical. Uttar Pradesh and Jharkhand see rules of recruitment being changed year to year, suggesting political influences, while Karnataka and Tamil Nadu have “a systematic, technology-based, transparent system of recruitment, employment and transfer”. The spread of teacher eligibility tests is helping improve standards but these also need improvement, being oriented to do subject testing rather than test teaching practice.

Basically quality matters. The country is now awash in educated youth looking for good jobs. To take the last two decades’ gains in enrolment and learning to the next level, India now needs to incentivise smart young people to take up the teaching profession and train them well. Upskilling is critical for the existing workforce as well. For example 66% of them report opening hyperlinks with difficulty and a lot of help, or never. Regular and effective support for these teachers is a necessary condition for them to provide the same to students.

Credit rating agency Moody’s Investors Service this week enhanced GoI’s rating outlook from negative to stable. It also affirmed Baa3 ratings for long-term loans in both domestic and foreign currency, indicative of moderate credit risk. It’s welcome and signals the worst of the pandemic induced economic shock is behind us. Two of the underlying reasons for the change in outlook are of particular importance. Moody’s forecast that the real GDP in 2021-22 will surpass the pre-pandemic level. Effectively, it means that it will take two years to get back on track, a period lower than what was widely estimated early on.

Another important conclusion is that risks of financial sector instability are receding. Consequently, the danger to the real economy from financial sector fragility is less likely. Years of provisioning by banks and additional capital raising exercises have built a cushion. The proximate cause for the relatively positive outlook is the acceleration in India’s vaccination drive over the last two months. The risk of another surge in Covid cases has not disappeared. However, the cumulative vaccination coverage, now at 921.7 million, has minimised the risk of the healthcare system getting overwhelmed. Therefore, the likelihood of economic disruption because of a surge has receded.

The good news was tempered by a sobering reflection on some areas where risks remain high. The most noteworthy of them is the social risk. Moody’s classifies it as highly negative. It arises from low and uneven distribution of income and unequal access to quality education and healthcare. Matters aren’t helped by what the rating agency terms as weakness in policy effectiveness. India needs a massive increase in the contribution of its manufacturing sector to GDP. Rapidly advancing technology calls for big investments in human capital. This is an area that both GoI and states need to pay more attention to.

The agency expects real GDP growth to average around 6% over the medium-term. While this may move the needle in reducing the fiscal deficit as a proportion of GDP, it will be inadequate to meet the need of a growing youth demographic entering the job market. High level of self-employed in India’s labour market classification is mainly a proxy of job scarcity. GoI needs to finesse its reform messaging to get a larger buy-in from the population. It’s widely accepted that the status quo cannot fulfil India’s aspirations. Transitions however are as much about effective communication as they are of sound policy.

US deputy secretary of state Wendy Sherman has said that her administration is hopeful of resolving disagreements with India over the latter’s purchase of the Russian S-400 system through talks. The US has been vocal in its opposition to the deal with the threat of CAATSA sanctions looming over New Delhi. But India has been clear that acquisition of the S-400 air defence system is critical for its defence needs. At a time when it is challenged by a formidable China-Pakistan axis, India simply can’t afford to slack in upgrading its defence platforms. 

Besides, Russia has long been a critical defence partner for India. Therefore, New Delhi can’t just forego defence ties with Moscow just because Washington has a problem. Plus, there is also a case for the US to review its application of CAATSA sanctions for military ties with Russia. For both the US and India today, China is the No.1 strategic challenge. And as things stand, Russia’s relationship with China has strengthened because of Western pressure on Moscow. It would be prudent therefore for the US to create space between Russia and China. And India can be the bridge to Russia to make this happen. 

Taken together, the US must be cognisant of both India’s defence needs as well as the strategic imperative to pull Moscow away from Beijing’s orbit. Waiving off CAATSA sanctions for India’s purchase of the S-400 will be a good start. 

The policy response appropriate for inflation caused by excess demand would be wholly unsuited for inflation caused by supply disruptions and a spike in energy prices.

The Monetary Policy Committee of the RBI should neither raise policy rates nor wind up its accommodative policy stance. Yes, inflation has been on the rise, and growth has been setting in. This is the time to consolidate growth, not to be spooked by transient, supply-constrained inflation. Choking off supply-side price shocks is self-defeating. Higher prices will curb demand and stimulate additional supplies, if the prices are allowed to work their way through the system, instead of being choked off through demand suppression. It is only the second-order effects of price shocks in energy, logistics and labour that call for curtailment of demand via higher interest rates.

Far from there being any sign of excess demand, the latest available national income figures suggest squeezed consumption and constrained investment. GDP this fiscal would struggle to recover the size attained at the end of 2019-20. The policy response appropriate for inflation caused by excess demand would be wholly unsuited for inflation caused by supply disruptions and a spike in energy prices. The right way to combat elevated inflation right now is to reduce the burden of taxes that energy bears in India. Both the Centre and the states should share the tax cuts. They should take this action, even as they strive to find common ground on bringing energy under the goods and services tax. The government also has the cushion of relatively high import duties that can be pared, to lower prices. Stepping up production to increase supplies is another part of supply-constrained inflation.

There are measures the RBI can take to increase access to credit by micro, small and medium enterprises, other than enhancing liquidity in general in the hope that some would find its way to the small sector. The RBI can do its bit to realise the government mandate for all large companies to purchase their inputs from the Trade Receivables Discounting System (TReDS), for example. If that improves trade finance significantly, some reduction in liquidity would not matter.

The export potential in textiles is large. We need to build a conducive and innovative ecosystem with proactive policy.

The Cabinet approval for seven integrated mega textile and apparel parks pan-India makes eminent sense. It would boost value addition on-site, reaping economies of scale and scope, reduce logistical and sourcing expenses, and generally step up sector-specific competitive advantage across the board.

The value chain in yarn, fabrics and ready-mades is scattered and quite fragmented nation-wide. So, for instance, while cotton is grown in Gujarat and Maharashtra, spinning takes place in Tamil Nadu, processing gets done in Rajasthan and Gujarat, and garment-making happens mostly in the National Capital Region, Bengaluru and Kolkata. The proposed mega parks, spread over 1,000 acre and more, would provide facilities for weaving, dyeing, printing, fashion designing and garment-making in one location. They would have core infrastructure such as incubation centre, plug-and-play facility, and skill development units so as to keep abreast of the latest trends in textiles and apparel. The export potential in textiles is large. We need to build a conducive and innovative ecosystem with proactive policy.

The Centre has recently announced ₹10,683 crore production-linked incentive scheme for textiles. The textiles parks scheme would have an outlay of ₹4,445 crore, and is slated to provide support for project development in the cluster mode. The recent move to provide export-oriented units rebate on state and central taxes and levies would also help. But the fact remains that the share of textiles in India's export basket has declined, and is now barely in the double digits. A recent Crisil study says that absent free trade agreements (FTAs) hurt our export performance. Decent work in the textile parks would gain custom, in today's world.

On October 2, the Union government released a consultation paper on amending the Forest Conservation Act (FCA), 1980. According to the ministry of environment, forest and climate change (MOEFCC), the latest round of amendments is required because there have been changes in India’s ecological, social, and environmental regimes over the last 40 years. The amendments propose to bring significant changes to how forest land is managed in India, facilitating private plantations and the extraction of oil and natural gas from forests. Some experts say that these changes could accelerate trade in land. The document is open to public comment till October 17.

While the decision to invite public consultation is a positive move, there are strong criticisms of the proposals and the consultation process.

First, states, civil society, and local communities should have been allowed reasonable time to analyse this document since any change in forests laws will have a far-reaching impact on society and the environment; second, the consultation process could have been made more democratic by making translations of the paper available in official languages; third, there is no acknowledgement of the Forests Rights Act or the Biodiversity Act in the paper. This is surprising because both laws are integral to any debate on forests in India. Fourth, environmentalists allege that the document shows that the government plans to use a central statute to dilute many state laws that stall deforestation. Fifth, if destruction of forests is allowed in, say, border areas in the Himalayan region, in the name of security, it could impact water availability since most rivers originate there. And last but not least, the document does not consider that commercial tree plantations are much poorer at storing carbon than natural forests. The desire to push commercial forestry is further proof, activists claim, that the State is facilitating the takeover of forest land and making it cheaper for corporations to use it for commercial gains.

These are serious criticisms, and for formulating a robust forest law, the government must address them before moving further.

The frequency of high-level engagement between India and the United States (US) is remarkable. Ten days after Prime Minister Narendra Modi concluded his bilateral visit to the US, Wendy Sherman — the second highest official in the state department — visited India. Finance minister Nirmala Sitharaman is expected to visit Washington soon, and the 2+2 dialogue will see defence minister Rajnath Singh and external affairs minister S Jaishankar travel to the US in November. Secretary of state Antony Blinken, secretary of defense, Lloyd J Austin, Central Intelligence Agency director William Burns, and US climate envoy John Kerry have already visited India. And this is just an indicative, not an exhaustive, list.

Both countries, of course, have a lot to talk about — from trade to tech, defence to democratic values, climate to Covid-19. But in her remarks on China and Afghanistan, Ms Sherman got to the rub of what is occupying the mind space of policymakers in both Raisina Hill and Foggy Bottom. On Afghanistan, in what is a vindication of India’s position, Ms Sherman put Indian security concerns at the “front and centre” and laid out red lines for the Taliban regime. This message should now percolate down the US establishment, result in greater intelligence-sharing with Indian agencies about Pakistan and its terror proxies, and ensure that all international instrum-ents are used to keep the Taliban in check. On China, Ms Sherman spoke of how the US will cooperate with China when needed, but also compete with it and challenge it. The cooperation dimension is an acknowledgment of the common climate challenge and complex US-China economic ties. But it is the adversarial element that is now predominant — China’s aggressive moves in Taiwan aren’t helping. Given that Delhi’s central geopolitical contradiction is now with Beijing, clarity in the US on the China challenge is helpful.

Not all is fine though. Ms Sherman’s remarks on S-400s — India’s acquisition of S-400 missile systems from Russia will trigger US sanctions unless President Joe Biden waives these — indicates difficulties ahead. The US may have its constraints but it would be a mistake if it doesn’t make an exception for India, when Delhi has diversified its defence acquisitions. Many in India are concerned about the dilution of the relationship with Russia. The Afghanistan exit has emboldened sceptics to ask questions about US reliability. The government has taken a political risk in deepening ties with DC. Washington must not export its battles with Moscow to the Indian theatre, and it must keep an eye on the bigger challenge.

Indian politics is on the boil once again. While the teflon-like Narendra Modi government appears to tide blissfully over every looming crisis, it is the Opposition space that is undergoing an intense churn.

At the heart of this churn is the Congress and the enigmatic figure of Rahul Gandhi. After 17 years in public life, no one is still quite sure who the real Rahul Gandhi is. Is he the “power is poison” principled idealist who is seeking to revamp the Congress by disrupting the party’s traditional elite structures, as evidenced most recently in Punjab? Or is he an entitled fifth-generation dynast who doesn’t have the grassroots connect, political stamina or personal charisma to lift a struggling party out of its deepening crisis?

Pinning the blame on Rahul Gandhi’s leadership failings for the Congress’s decline is a soft option — it isn’t as if his possible return as Congress president or replacing him with another leader is going to miraculously alter the Grand Old Party’s fortunes. The Congress’s problems go well beyond the steady erosion in the vote-catching abilities of the Gandhi family. They lie in a fundamental shift in the arc of Indian politics wherein the Bharatiya Janata Party (BJP), with its aggressive brand of muscular religious nationalism and the Modi-style of populist leadership, has squeezed the space for an enfeebled organisation such as the Congress with its accumulated baggage from decades in power to offer a credible alternative. As Sharad Pawar, rather sharply, remarked recently in an interview to this columnist, “The Congress is like an old zamindari still reminiscing about its lost lands.”

And yet, despite its obvious weakening, the Congress is still the most recognisable pan-Indian Opposition brand. There are still at least 10 states where the Congress vote share is more than 30%, making it either a party of power or a principal Opposition. Making inroads into this vulnerable vote share is, therefore, a lure not just for the ruling BJP, but also simultaneously for the rest of the Opposition, including those parties which claim to have been once part of the wider Congress parivar. Like eager lion cubs on the prowl, these parties are fiercely competing with each other to take over from a fading king of the political jungle.

Which is why a key question in the build-up to the 2024 general elections is not so much who is in pole position to be the prime minister, but who will be the face of the Opposition or, to tweak a popular Hindi news tagline, “Kaun Banega Challenger”. Which is also why the Congress’s crisis has sparked off a frenetic race for pre-eminence in the Opposition ranks.

How else does one explain, for example, the urgency being shown by a Mamata Banerjee in riding on the momentum of her spectacular Bengal success by expanding her party’s presence not just into the neighbouring Northeast states but also distant Goa? Or indeed rushing her MPs to meet grieving families in UP’s Lakhimpur Kheri? Only weeks ago, Banerjee was in conversation with Sonia Gandhi at an Opposition leaders’ conclave. Now, by weaning away Congress leaders considered close to the Gandhi family and threatening to establish a beach-head in Goa, a state where the Congress was the single-largest party in 2017, the West Bengal chief minister (CM) has made her intentions clear of being seen as a national challenger to the BJP.

Another prime contender is the Delhi CM Arvind Kejriwal. If Banerjee has the advantage of being the solitary defiant woman figure in a male-dominated arena, Kejriwal’s USP is that he is an articulate. bilingual, middle class, anti-establishment figure whose party is a political start-up not weighed down by specific regional, caste or community loyalties as yet. Like Banerjee, Kejriwal too is moving quickly into states where the Congress is seen as vulnerable. Should he, for example, win Punjab next year, then he too can look to spread his net far and wide.

Both Kejriwal and Banerjee have one big advantage over Rahul Gandhi — not bearing a famous surname, they can contest the Modi “chaiwallah to 7 Lok Kalyan Marg” storyline with the equally emotive account of their own ascent. Oppositional politics, though, doesn’t just need charismatic leaders; it also needs a compelling narrative of change. With a Modi-led BJP combining pro-poor welfarist beneficiary schemes with Hindu nationalist fervour, the Opposition has limited options. However, rising farmer discontent and a galloping jobs crisis may open a small window of opportunity.

Rahul Gandhi seems to have pitched his Congress tent with youthful hard-Left warriors; the recent entry of Kanhaiya Kumar and Jignesh Mevani is evidence that the party will now take its anti-corporate, anti- Hindutva, anti-Modi rhetoric a notch higher. While sister Priyanka Gandhi Vadra attempts to provide an empathetic human touch, Rahul is waging an ideological war. By contrast, both Banerjee and Kejriwal, as more astute practitioners of realpolitik, have consciously reached out to Hindu voters without abandoning their “secular” and “social justice” pro-poor plank.

Will these Opposition leaders eventually unite or will they simply try to knock each other out first? Any answer to that question throws up an intriguing range of possibilities, one reason why the battle for supremacy within the Opposition will continue to fascinate in the months ahead.

Post script: At a recent press conference, Rahul Gandhi argued, somewhat justifiably, that the media ecosystem is more concerned with the state of the Opposition than asking questions of those in power. Here is one such disquieting question that demands a wider debate. Can the Centre be allowed to get away with a rather brazenly disingenuous recent claim that the PM Cares Fund is not a Government of India Fund, and, hence, cannot be subject to a Right To Information enquiry?

One of the last major political acts of German chancellor Angela Merkel before the end of her tenure was the decision to go ahead with the Nordstream II project. This will bring an additional 55 billion cubic metres (BCM) per annum of Russian gas to Germany through a pipeline under the Baltic Sea, and double the volume of gas Germany currently receives from Russia. She allowed neither American pressure nor Ukraine’s objection to override German interest in energy security.

After her meeting with United States (US) President Biden on July 21, Merkel said, about Nordstream II, “We have come to different assessments”. She visited Ukraine to mollify the authorities. Ukraine, however, feels that the project will undermine the existing pipeline from Russia to Europe, which goes through the country.

Gas is a bridging fuel for the transition to a low-carbon economy, as it is less polluting than coal. Most Western economies have retained gas as a substantial part of their energy basket. It accounts for 34% of the US’s primary energy consumption, 38% of the United Kingdom (UK)’s, and 25% of Germany’s. Germany also has the option of buying American liquefied natural gas (LNG), which Donald Trump was pushing for. But it preferred the pipeline option to meet the bulk of its needs since piped gas is cheaper than LNG for distances up to 2,000 km.

Europe is undergoing a major energy crisis, as the price of electricity has shot up. It went up to $395 a megawatt-hour (MWh) in the UK and €131 a MWh in Germany. The immediate trigger was slowing wind speed. The UK (24%) and Germany (23.7%) depend on wind power to meet a large part of their electricity demand. But underlying this was the upward trend in gas prices since early this year.

European politicians and the media have blamed Russia for the short supply, but Russia denies the charge. Deregulation of the energy market, and growth of the spot market, may have brought about greater competition. However, this has also introduced greater price volatility. The answer, therefore, lies in pipeline contracts, which are concluded on a long-term basis.

India is an LNG importer, which plays a major role in the production of fertiliser and petrochemicals, along with fuelling power plants. Our import requirements are bound to grow. The government has a target to increase the share of gas in India’s energy mix from the current 6% to 15% by 2030. The success of this plan depends on the availability of cheap gas.

LNG prices are subject to market dynamics. LNG is currently trading above $37 per metric million British thermal units (MMBtu) in Asian markets. The availability of piped gas will help introduce both competition and price stability.

India needs both LNG and piped gas. The size of its import requirements is large enough to accommodate both. This is also required to diversify India’s import requirements and avoid undue dependence on one source.

So, what are our choices? India signed an agreement with Turkmenistan to bring gas to India through the Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan-India (TAPI) pipeline. This has been on hold due to political uncertainties associated with the route passing through Pakistan. With the rise of the Taliban in Afghanistan, the prospects of importing gas through TAPI have become even more remote.

Myanmar has some offshore gas fields. GAIL has acquired a stake in some of these assets. However, the absence of a pipeline makes it difficult to bring the gas to India.

India could bring gas from the Gulf or Iran through an undersea pipeline. SAGE, an Indian company, has done considerable work in exploring various options. Technology exists for laying deep-sea pipelines. Money could be raised from international markets, once an assurance for gas off-take is given. Oman is keen to supply gas. It is connected with the United Arab Emirates (UAE) and Qatar through the Dolphin pipeline, and can draw upon its gas reserves. The UAE is developing its gas reserves, which will come on-stream in two-three years.

The project is estimated to cost $4.5 billion and the 1,300 km pipeline can be completed in five years, if fast-tracked. It can bring gas worth 31.1 million standard cubic meters per day (mmscmd) to India. Indian companies can produce steel pipelines for the project and will be an expression of Prime Minister Narendra Modi’s Make in India programme.

An alternative route to India is from Iran. Iran has the second biggest gas reserves in the world. The two countries have earlier discussed an Iran-Pakistan-India (IPI) pipeline. This would have been subjected to threats of disruption in the case of an India-Pakistan war. This was a major reason for India’s decision not to go ahead with the project.

Since then, Pakistan has pulled out of this project despite having signed an agreement with Iran. However, a sub-sea pipeline from Chabahar to India will not be burdened by geopolitical tensions. Iran’s proximity to India makes it a competitive source of supply. There could also be an agreement on the nuclear issue with the US. In the case of both routes, the landfall for the pipeline will be the Gujarat coast in India. Gujarat is the hub of the petrochemical industry. The biggest advantage of an under-sea pipeline is that this avoids the geopolitical risks associated with overland routes. India’s energy needs are increasing, as climate concerns mount. Gas is a bridge fuel to a low-carbon economy, and holds the key to India’s transition to one.