Editorials - 05-10-2021

அடுத்த சில மாதங்களில் வரவிருக்கும் சட்டப்பேரவைத் தோ்தல்களில், ஆம் ஆத்மி கட்சி சில மாநிலங்களில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இப்படிப்பட்ட சூழலில், ஆம் ஆத்மி கட்சித் தலைவரும் தில்லி முதல்வருமான அரவிந்த் கேஜரிவால் வெளியிட்டிருக்கும் கருத்து, தேசிய அளவிலான விவாதத்தை எழுப்பி இருக்கிறது. பலவீனப்பட்டிருக்கும் காங்கிரஸின் இடத்தைப் பிடிக்க வேண்டும் என்கிற முனைப்புடன் முதல்வா் அரவிந்த் கேஜரிவால், கோவாவில் களமிறங்கி இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதற்காக, இதுவரை அவா் கடைப்பிடித்த தேசியப் பாா்வையைக் கைவிட வேண்டுமா என்பதுதான் கேள்வி.

கோவாவில் ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆட்சியைக் கைப்பற்றினால், அரசுத் துறையிலும், தனியாா் துறையிலும் வேலைவாய்ப்பில் உள்ளூா்வாசிகளுக்கு 80% இட ஒதுக்கீடு வழங்குவோம் என்று அவா் வாக்குறுதி அளித்திருப்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது. இதேபோன்ற வாக்குறுதியை அவா் உத்தரகண்ட்டிலும் வழங்கி இருக்கிறாா். தில்லியில் குறிப்பிட்ட அளவு வரை இலவச மின்சாரமும், குடிநீரும் வழங்குவதாக வாக்குறுதி அளித்து அதை நிறைவேற்றியது போலல்ல, இப்போது தனியாா் துறையிலும் உள்ளூா்வாசிகளுக்கு 80% வேலைவாய்ப்பு என்கிற வாக்குறுதி.

உள்ளூா்வாசிகளுக்கு வேலைவாய்ப்பில் முன்னுரிமை அல்லது இட ஒதுக்கீடு என்கிற அறிவிப்புகள் புதிதொன்றும் அல்ல. அறுபதுகளில் தென்னிந்தியா்களுக்கு, குறிப்பாகத் தமிழா்களுக்கு எதிராக சிவசேனை நடத்திய போராட்டங்கள், வேலைவாய்ப்பை மையமாக வைத்துத்தான் நடத்தப்பட்டன. அதன் மூலம் சிவசேனை வளா்ந்தது என்பது வரலாற்று உண்மை. அதேபோல, தமிழகத்தில் திமுகவும் ‘வடக்கு வாழ்கிறது, தெற்கு தேய்கிறது’ கோஷத்தின் அடிப்படையில் தன்னை வளா்த்துக் கொண்டது என்பதையும் மறக்க முடியாது. காலப்போக்கில், சிவசேனையும், திமுகவும் மத்திய அரசில் பங்கு பெறும் நிலைமை ஏற்பட்டபோது அவற்றின் நிலைப்பாடுகள் பலவீனமடைந்து விட்டன.

தில்லி முதல்வா் கேஜரிவாலைப் போலவே வேறு பல மாநிலங்களும் அறிவிப்புகளைச் செய்திருக்கின்றன. சில மாநிலங்கள் சட்டமே இயற்றி இருக்கின்றன. 1990-இல் எல்லா தொழிற்சாலைகளும் 80% உள்ளூா்வாசிகளைப் பணியமா்த்த வேண்டும் என்று குஜராத் மாநில அரசு அறிவித்தது. பின்னா், சட்டச்சிக்கல் எழும் என்பதால் அதைக் கைவிட்டது. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில், மாநில அரசின் மானியங்களைப் பெறும் தொழிற்சாலைகள் உள்ளூா்வாசிகளுக்கு 80% வேலைவாய்ப்பு வழங்க வேண்டும் என்று சட்டம் இருக்கிறது. ஆனால், அது பின்பற்றப்படுவதில்லை.

மத்திய பிரதேசத்தில் கமல்நாத் தலைமையிலான காங்கிரஸ் ஆட்சியில் தனியாா் துறையில் உள்ளூா்வாசிகளுக்கு, அதாவது மத்திய பிரதேச மாநிலத்தவா்களுக்கு, 70% வேலைவாய்ப்பு வழங்க வேண்டும் என்று உத்தவிடப்பட்டது. ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டு, சிவ்ராஜ் சிங் சௌஹான் தலைமையிலான பாஜக அரசு பதவிக்கு வந்ததும், மேலும் ஒருபடி மேலேபோய் ஓா் உத்தரவைப் பிறப்பித்தது. மத்திய பிரதேச அரசுப் பணிகள் மண்ணின் மைந்தா்களுக்கு மட்டுமே என்பதுதான் அந்த அறிவிப்பு.

தெலங்கானாவில் புதிதாகத் தொழிற்சாலை அமைப்பதாக இருந்தால், திறன் சாா்ந்த வேலைகளில் 60% இடங்களையும், திறன் சாராத சாதாரணத் தொழிலாளிகளுக்கான 80% இடங்களையும் தெலங்கானா மாநிலத்தவா்களுக்குத்தான் தர வேண்டும் என்கிற அறிவிப்பு இருக்கிறது. அதேபோல, ஆந்திரத்திலும், கா்நாடகத்திலும் உள்ளூா் தொழிலாளா்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்க வேண்டும் என்று விதிமுறைகள் இருக்கின்றன.

ஹரியாணா அரசு, கடந்த ஆண்டு நவம்பா் மாதம் சட்டப்பேரவையில் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றியது. மாத ஊதியம் ரூ.50,000-க்குக் கீழேயுள்ள எல்லாப் பணிகளிலும் 75% உள்ளூா்வாசிகளுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட வேண்டும் என்கிறது ஹரியாணா உள்ளூா்வாசிகள் வேலைவாய்ப்புச் சட்டம் 2020. ஹரியாணாவில் பிறந்தவா்களை அல்லது அந்த மாநிலத்தில் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வசிப்பவா்களை உள்ளூா்வாசிகள் என்று அந்தச் சட்டம் வரையறுக்கிறது.

அரசியல் சாசன சட்டப் பிரிவுகள் 19(1)(டி), 19(1)(இ), 16(2), 16(3) ஆகியவற்றிற்கு எதிரானவை இதுபோன்ற அறிவிப்புகளும், சட்டங்களும். அதனால் இவை நீதிமன்றத்தால் நிராகரிக்கப்படும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் வசிக்கவும், வேலை பாா்க்கவும், தொழில் புரியவும் அரசியல் சாசனம் ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் உரிமை வழங்கியிருக்கிறது. அதேபோல, மதம், இனம், ஜாதி, பாலினம், பரம்பரை, பிறப்பிடம், வசிப்பிடம் உள்ளிட்ட எந்தவொரு காரணத்துக்காகவும் இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் ஒருவா் வேலை பாா்க்கவோ, பதவி வகிக்கவோ தடை செய்ய முடியாது என்கிறது அரசியல் சாசனம்.

அரசியல் சாசனமும், சட்டங்களும் இருக்கட்டும். இப்படிப்பட்ட சட்டங்கள் நடைமுறை சாத்தியம்தானா என்பதை எண்ணிப் பாா்க்க வேண்டும். திறன் சாா்ந்த தொழிலாளா்களை உருவாக்காமல், இட ஒதுக்கீடு கோஷம் எழுப்புவதால், புதிய தொழில்கள் அந்த மாநிலத்தைப் புறக்கணித்துவிடும் அல்லது அம்மாநிலத்திலிருந்து வெளியேறிவிடும். புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாவதையும், முதலீடுகள் வருவதையும் இதுபோன்ற அறிவிப்புகள் தடுக்கும் என்பதை அரசியல்வாதிகள் உணர வேண்டும்.

ஏற்கெனவே பொருளாதாரம் தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட நிலையில், இதுபோன்ற அறிவிப்புகளை மத்திய அரசு ஏன் மௌனமாக வேடிக்கை பாா்க்கிறது என்பதுதான் புரியவில்லை. வளா்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போடும், அரசியல் சாசனத்திற்கு எதிரான எந்தவொரு செயலையும் அனுமதிக்கக் கூடாது!

 

இன்று அக்டோபர் 5-ஆம் தேதி. வள்ளலார் அவதார நாள். வள்ளலார் வாக்கிலேயே சொல்ல வேண்டுமானால் "வருவிக்க வந்துற்ற நாள்'. "எனை இந்த உகத்தே இறைவன் வருவிக்க உற்றேன் அருளைப் பெற்றேனே' என்று வள்ளலாரே பாடியிருக்கிறார் (திருஅருள்பா 5485). இந்த உகத்தே என்று பாட்டில் உள்ளதை, இந்த யுகத்தே என்று கொள்ள வேண்டும். எனவே வள்ளற்பெருமான் யுகபுருஷர் என்பதும் இதனால் போதரும்.

ஒரு காலத்தில் நாட்டில் பக்தி குறைவாக இருந்தது. அப்போது இறைவன் சம்பந்தர், அப்பர், சுந்தரர் ஆகிய தேவார மூவரையும் வருவித்தான். இம்மூவரும் ஊர் ஊராகச் சென்று அவ்வூர்க் கோயில்களில் எழுந்தருளி விளங்கும் இறைவனைத் தேவாரப் பாடல்கள் பாடி வழிபட்டார்கள். அதுவரை எல்லாத் தலங்களுமே வெறும் தலங்கள்தான். பாடல் பெற்ற தலங்கள் என்று ஒரு தல வரிசையை நாட்டுக்குத் தந்தவர்கள் இத்தேவார மூவருமே. இவர்களால் நாடு முழுவதிலும் பக்தி பெருகிற்று. சில காலத்துக்குப்பின் ஆன்ம உருக்கம் பெருகவில்லை.

இந்தக் குறையைப் போக்குவதற்கு இறைவன் நான்காமவராக மாணிக்கவாசகரை வருவித்தான். வந்த மாணிக்கவாசகர், தேவார மூவரைப் போல அதிகம் தலயாத்திரை செல்லவில்லை. மிகக் குறைந்த தலங்களையே அவர் பாடினார். தேவார மூவரைப் போன்று ஆயிரக்கணக்கில் பாடவில்லை. குறைந்த எண்ணிக்கையில் 600 என்ற அளவிலேயே பாடினார். 

மூவர் பாடல்கள் "தேவாரம்' எனப் பெயர் பெற்றதைப்போல, இவரது பாடல்கள் "திருவாசகம்' என்று வேறு ஒரு பெயரைப் பெற்றன. ஆனால், அவ்வளவு பாடல்களிலும் உருக்கம் மிகுதி. "திருவாசகத்துக்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்துக்கும் உருகார்' என்று ஒரு பழமொழியே ஏற்பட்டுவிட்டது. திருவாசகம் பாடப்பெற்ற பிறகு, நாட்டில் பக்தியுடன் உருக்கமும் பெருகிற்று.

சில நூற்றாண்டுகள் சென்றன. நாடெங்கும் பக்தியும், உருக்கமும் செழித்து விளங்கிய அளவுக்கு, இரக்கம் காணப்படவில்லை. இந்த இரக்கத்தை உலகில் உண்டாக்கவே இறைவன் வள்ளலார் இராமலிங்கரை, இந்த யுகத்தில் (19-ஆம் நூற்றாண்டில்) வருவித்தான். வந்துற்ற வள்ளலார் இரக்கத்தை, உயிர் இரக்கத்தைப் பரப்பினார்.  "இரக்கம் ஒருவில் என் உயிரும் ஒருவும்' (இரக்கம் போனால் என் உயிரும் போய்விடும்) என்று பாடினார்.

"ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்' என்று ஒரு உரைநடை  நூலையே எழுதினார். ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம் எல்லாவற்றிலும் தலையானது,  ஏழை, எளிய மக்களின் பசியைப் போக்குவதே என்று கூறி, அதைச் செயற்படுத்த "சத்திய தருமச்சாலை'யைக்கட்டி, அதில் அணையாத அடுப்பையும் ஏற்றினார். 

"அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல்' என்று திருவள்ளுவர் வழங்கிய தொடருக்கு, ஒரு செயல் வடிவம் கொடுப்பதே வள்ளலாரின் வடலூர் தருமச்சாலை. "அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல்' என்ற குறள்பாவின் எதிரொலியாகத் தோன்றியது தான், "ஆற்றாமாக்கள் அரும்பசி களைவோர்' என்ற மணிமேகலைத் தொடர். மணிமேகலை நூலில் அன்னதான அறம் மிகுதியாகப் பேசப்பட்டதுடன் செயற்படுத்தவும்பட்டது. அதன் வடிவம்தான் "அமுதசுரபி' என்னும் அட்சய பாத்திரம். 

வள்ளலார் பிறந்தார். உலகில் "சமரச சுத்த சன்மார்க்கம்' என்றொரு புதுநெறி, பொதுநெறி பிறந்தது. ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம் கூடப் பிறந்தது. மறுபிறப்பு எடுத்தது. வள்ளலாருக்கு முன்பே நாட்டில் அன்னதானம் உண்டு என்றாலும், வள்ளலாருக்குப் பின்புதான் அது பேருருவம் கொண்டது. 

பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதன் என்று ஒரு மன்னன் பண்டை நாளைய பாரதப் போரில் பாண்டவர்கள், கெளரவர்கள் என்ற இருசாராருக்குமே பெருஞ்சோறு வழங்கினான் என்ற பழைய வரலாறு, வள்ளலாரால் புதியதொரு வடிவம் கொண்டது.

வயிற்றுப் பசியை நீக்குவதற்குத் தருமச்சாலையைக் கட்டியது போன்றே, அறிவுப்பசியை நீக்குவதற்கு ஒன்றுக்கு இரண்டாக இரண்டு கல்விக்கூடங்களை நிறுவினார். "சமரச வேத பாடசாலை' என்பது ஒன்று; "சன்மார்க்க போதினி' என்பது மற்றொன்று. 

சன்மார்க்க போதினி என்ற பாடசாலை தமிழ், சம்ஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளையும் போதிக்கும் மும்மொழிப் பாடசாலை; சிறுவர் முதல் முதியவர்கள் வரை பலருக்கும் கல்வி கற்பிக்கும் பாடசாலை. பாலர் பள்ளிகள் அந்நாளில் பல இருந்தன. ஆனால், முதியோர்களும் படிக்கும் பள்ளியை, முதியோர் கல்வியை, முதன் முதலில் தமிழ்நாட்டில் ஏற்படுத்தியவர் வள்ளலாரே. 

பெரும்புலவர்கள் தம்மிடம் கற்கும் மாணவர்களுக்குத் திருக்குறளைப் பாடஞ் சொல்லுவதே அக்காலத்திய வழக்கம். அந்நிலையில் பாமர மக்கள் முதலாகப் பலதரத்தவரையும் வயது, கல்வி முதலிய வித்தியாசம் பாராமல் ஒரு பொது இடத்தில் கூடச்செய்து, பொதுமக்களுக்காக முதன் முதலில் திருக்குறள் வகுப்பு நடத்தச் செய்தவர் வள்ளலாரே.

கடவுள் ஒருவரே. அவரை ஜோதி வடிவில் உண்மை அன்பால் வழிபட வேண்டும் என்பது வள்ளலாரின் கொள்கை. வடலூர் குடிமக்கள் தருமச்சாலைக்காகக் கொடுத்த எண்பது காணி நிலப்பரப்பில் தருமச்சாலையையும், அதன் மேற்புறத்தில் சத்திய ஞான சபையையும் கட்டினார். 

தருமச்சாலையைக் கட்டியது 1867-இல்; ஞான சபையைக் கட்டியது 1872-இல். சபை முழுவதும் தத்துவ அமைப்பு; எண்கோண வடிவம்; மேலே செப்புக்கூரை, தங்கக் கலசம். ஞான சபைக்குள் வள்ளலார் ஏற்றிவைத்த அருள்பெருஞ்ஜோதி தீபம், அணையா விளக்காக இன்றும் எரிந்து உலகுக்கு ஒளி வீசி வருகிறது. 

ஜோதி தீபத்தின் முன் கண்ணாடி ஒன்றையும், கருப்பு, நீலம், பச்சை, சிவப்பு, பொன்மை, வெண்மை, கலப்பு நிறம் ஆகிய ஏழு திரைகளையும் பெருமான் அமைத்துள்ளார். 

திரைகளை ஒவ்வொன்றாக நீக்கினால், கண்ணாடி வழியாக அருள்பெருஞ்ஜோதி தீபத்தின் ஒளி தரிசனம் ஆகும். இதுதான் வடலூரில் நிகழும் ஜோதி தரிசனம்.

நாள்தோறும், பகல், முன்னிரவு ஆகிய இரண்டு காலம் திரை நீக்காமல் ஜோதி வழிபாடு. மாதப்பூச நாளில் ஆறு திரைகளை நீக்கி ஜோதி தரிசனம். தைப்பூச நாளில் ஏழு திரைகளையும் நீக்கி ஜோதி தரிசனம். இத்திரைகளின் வரலாற்றைத் "திருவருள்பா' அருள்பெருஞ்ஜோதி அகவலில் காணலாம். ஜோதி வழிபாடு, ஜோதி தரிசனம் இவற்றின் விரிவான விளக்கங்களை யாம் எழுதியுள்ள "வள்ளலார் வரலாறு', "புரட்சித் துறவி வள்ளலார்' போன்ற நூல்களில் காணலாம்.

வடலூரில் இந்த ஜோதி தரிசனம் மட்டுமே உண்டு. சமயக் கோயில்களில் உள்ளது போன்று தேர், தெப்பம், வாத்தியம், வாகனம், அபிஷேகம், அர்ச்சனை முதலிய எதுவுமே இல்லை. இது முழுக்க முழுக்க ஞான வழிபாடு, ஞான பூஜை. இப்பூஜைக்கான வரைமுறைகளை வள்ளலார் பெருமானே வகுத்தருளியிருக்கிறார்.

வடலூரில் தருமச் சாலையையே தமது வசிப்பிடமாகக் கொண்டிருந்த வள்ளற்பெருமான், தமது அருள்வாழ்வின் நிறைவான காலத்தில், வடலூருக்குத் தெற்கே மூன்றுகல் தொலைவில் உள்ள மேட்டுக்குப்பம் எனும் ஊரில் தங்கினார். அந்த இடத்தின் பெயர் "சித்தி வளாகம்' என்பது. அது பெருமானே இட்ட பெயர். 

நான்கு ஆண்டுகள் அதில் உயர்நிலைச் சன்மார்க்கத் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பெருமான், 1874-ஆம் ஆண்டு தை மாதம் பூச நாளில் நள்ளிரவு சரியாக 12 மணிக்கு, உடம்போடு மறையும் சாகாக்கலை, மரணமிலாப் பெருவாழ்வு சித்திக்கப் பெற்று அருள்பெருஞ்ஜோதி மயமானார். அந்த நாள் 30.01.1874 ஆகும்.

பெருமான் ஒன்பதாம் அகவையில் பாடத் தொடங்கினார். 51-ஆம் அகவையில் சித்தி பெறும்வரை பாடிக்கொண்டே இருந்தார். மூவர் பாடல் "தேவாரம்'; மாணிக்கவாசகர் பாடல் "திருவாசகம்' என்று சிறப்புப் பெயர் பெற்றதைப்போன்று, பெருமான் பாடல்கள் "திருவருள்பா' எனப் பெயர் பெற்றன.

தேவாரத்தின் பிழிசாறு பக்தி; திருவாசகத்தின் பிழிசாறு உருக்கம்; திருவருள்பாவின் பிழிசாறு பக்தி, உருக்கம், உயிர் இரக்கம் ஆகிய மூன்றுமே ஆகும். பெருமான் பாடிய பாடல்கள் சற்று ஏறக்குறைய 6,000. இவை ஆறு திருமுறைகளாக வகுக்கப் பெற்றுள்ளன. முதல் ஐந்து திருமுறைகள் பொது. ஆறாம் திருமுறை சிறப்பு. திருவருள்பா பக்தியில் தொடங்கி, உயிர் இரக்கத்திலும் சீர்திருத்தத்திலும் நிறைவு பெறுகிறது.

உலகுக்கு பஞ்ச பூதங்கள் அடிப்படை யானதைப்போல, சன்மார்க்க சங்கம், சத்திய தருமச் சாலை, சத்திய ஞான சபை, சித்தி வளாகம் என நிறுவனங்கள் நான்கு, நூல் திருவருள்பா ஒன்று ஆகிய இவ்வைந்தும் சன்மார்க்க உலகுக்கு அடிப்படை.
பெருமான் பிறப்பு 1823 அக்டோபர் 5. 1923-இல் பெருமானின் நூற்றாண்டு விழாக் கொண்டாடப்பெற்றிருக்கும். அன்று அதைக் கண்டு களித்தவர்கள் யாரும் இன்று நம்மிடையே இல்லை. நாம் வாழுங்காலத்தில் பெருமான் 200 வருகிறது. காணப்போகிறோம்; கண்டுகளிக்கவிருக்கிறோம். வரும் 2022 அக்டோபர் 5-ஆம் தேதியிலேயே பெருமான் 200 தொடங்கிவிடுகிறது. 199 நிறைந்து 200 தொடக்கம். 2023 அக்டோபர் 5-ஆம் தேதியில் வள்ளலார் 200 நிறைவு.

2022-ஆம் ஆண்டு அக். 5 தொடங்கி ஓராண்டு காலம், உலகெங்கும் வள்ளலார் 200 விழாவை மிகப் பெருவிழாவாகக் கொண்டாட வேண்டும்.
 
"வள்ளலார் 200' வரப்போகும் இந்த நல்ல தருணத்தில், வடலூரை சர்வதேச மையமாக உயர்வு செய்யும் அறிவிப்பை தமிழ்நாடு அரசு வெளியிட்டுள்ளதும், வடலூரில் 72 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் வள்ளலார் மணிமண்டபம் அமைக்க வரைபடம் தயார் செய்யும் பணி நடந்து வருவதும், சென்னை ஏழு கிணறு பகுதியில் வள்ளலார் வாழ்ந்த இல்லத்தை புதுப்பிக்கும் பணி நடந்து வருவதும் நல்ல அறிகுறிகள். 
அருள்பெருஞ்ஜோதி...     அருள்பெருஞ்ஜோதி...
தனிப்பெருங்கருணை...     அருள்பெருஞ்ஜோதி...

இன்று (அக். 5) வள்ளலார் அவதார தினம்.

கட்டுரையாளர்:
முனைவர்.
 

 

அண்மையில் டோக்கியோவில் நடந்து முடிந்த ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் இந்தியாவின் பங்களிப்பை பார்க்கும்போது, ஓடி விளையாடு பாப்பா என்ற பாரதியின் வரிகளை தேசம் மறந்துவிட்டதோ என நினைக்கத் தோன்றுகிறது. 
டோக்கியோ ஒலிம்பிக்கில் ஒரு தங்கம், 2 வெள்ளி, 4 வெண்கலம் என 7 பதக்கங்களையே இந்தியா பெற்றிருக்கிறது. இந்த ஒலிம்பிக்கில் மொத்தம் 205 நாடுகள் பங்கேற்றுள்ள நிலையில், பதக்க எண்ணிக்கை அடிப்படையில் 48 ஆவது இடத்தில் இந்தியா உள்ளது. 

1896 முதல் 2020 வரையில் மொத்தம் 29 போட்டிகள் நடந்துள்ளன. இதில் இந்தியா 25 போட்டிகளில் பங்கேற்று, ஹாக்கியில் 12, துப்பாக்கிச் சுடுதலில் 4, தடகளத்தில் 3, மல்யுத்தத்தில் 7, பாட்மின்டனில் 3, பளு தூக்குதலில் 2, குத்துச்சண்டையில் 3, டென்னிஸில் 1 என மொத்தம் 35 பதக்கங்களைப் பெற்றிருக்கிறது.
 பதக்கப் பட்டியலில் முதலிடத்தில் அமெரிக்கா உள்ளது. அந்நாடு பெற்ற பதக்கங்கள் 2,693. அடுத்ததாக ரஷியா 1,204 , பிரிட்டன் 948, ஜெர்மனி 892, சீனா 696 (தங்கம் மட்டுமே 258), பிரான்ஸ் 874 (தங்கம் 257) என பட்டியல் நீள்கிறது. இதில் மிகவும் பின்னால் இந்தியா இருப்பது தான் நெருடலான விஷயமாக இருக்கிறது. 

அரசியல் நிலைத்தன்மை, விண்வெளி ஆய்வு, பொருளாதாரம், ராணுவம், ஆயுத பலம், உலக நாடுகளுடன் நட்புறவு, மென்பொருள் உற்பத்தி போன்றவற்றில் சக்திவாய்ந்த 25 நாடுகள் பட்டியலை ஒவ்வோர் ஆண்டும் "சிஇஓ வேல்டு' என்ற இதழ் வெளியிடுகிறது. 

இதில், வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளான அமெரிக்கா, சீனா, ரஷியாவுக்கு அடுத்ததாக நான்காவது இடம் பெற்றுள்ளது நம் தேசம். அதாவது ஐ.நா. பாதுகாப்பு சபை நிரந்தர உறுப்பினர்களான பிரான்ஸும் பிரிட்டனும் கூட இந்தியாவுக்கு அடுத்ததாகவே இடம் பெற்றிருக்கின்றன என்பதை கவனிக்க வேண்டும். 

மற்ற விஷயங்களில் வளர்ச்சி பெற்ற நாடுகளுக்கு நிகராக நாம் இருக்கும்போது விளையாட்டிலும் அந்த வல்லமை இருக்க வேண்டாமா? அது ஏன் இல்லை என்ற கேள்விக்கு விடை காண்பது மிகவும் அவசியம்.
2016-ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக் போட்டியில் இந்திய வீரர்கள் ஒரு வெள்ளிப்பதக்கமும் ஒரு வெண்கலப்பதக்கமும் மட்டுமே பெற்றபோது, அரசு விழித்துக்கொண்டு நிதி ஒதுக்கீட்டை அதிகரித்து இருப்பதால்தான் தற்போது நம்மால் ஏழு பதக்கங்களைப் பெறமுடிந்தது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. 
ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் இந்தியாவின் பங்களிப்பு ஆரம்பத்தில் இருந்தே வலுவானதாக இல்லை என்பது தான் உண்மை. இந்தியாவின் ஒற்றை இலக்க ஒலிம்பிக் பதக்கங்கள் குறித்து நாம் பேசாமல் இருக்கலாம். ஆனால் வெளிநாட்டு பத்திரிகைகள் இந்திய மக்கள்தொகையை மிகச்சிறிய நாடுகளுடன் ஒப்பிட்டு நமது பலவீனத்தை பறைசாற்றிக்கொள்ளத் தவறுவதில்லை. 

இந்த பின்னடைவுக்கு பல்வேறு காரணங்களையும் கண்டறிந்து அவை வெளியிடுகின்றன. அவற்றில் விளையாட்டுத்துறைக்கு இந்தியா செலவிடும் தொகை யோசிக்க வைப்பதாக உள்ளது.

2010-21-இல் விளையாட்டுத்துறைக்கு இந்தியா ஒதுக்கீடு செய்த தொகை ரூ.2,500 கோடி. இது மொத்த பட்ஜெட்டில் 0.07சதவீதம். ஆனால் இந்திய கிரிக்கெட் வாரியத்தின் (பிசிசிஐ) ஆண்டு வருவாய் (2018-ஆம் ஆண்டு கணக்கீட்டின்படி) சுமார் ரூ. 4, 017 கோடி என கூறப்படுகிறது. 

கிரிக்கெட்டின் இத்தகைய வளர்ச்சிக்கும் மற்ற விளையாட்டுகளின், குறிப்பாக, ஹாக்கியின் வீழ்ச்சிக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்பு இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. இந்தியாவின் தேசிய விளையாட்டு ஹாக்கி என்பதையே மறந்துவிடும் அளவுக்கு கிரிக்கெட் விளையாட்டு இந்தியாவில் கோலோச்சுகிறது. 

சிங்கப்பூர் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ரோனோ ஜாய் சென் எழுதிய "ஹிஸ்டரி ஆப் ஸ்போர்ட்ஸ் இன் இந்தியா' என்ற புத்தகத்தில், "இந்தியாவில் விளையாட்டில் ஆர்வமிக்கவர்களை அவர்களது குடும்பத்தினரும் சமூகத்தினரும் ஊக்குவிப்பதில்லை. அவர்கள் அவநம்பிக்கை ஏற்படுத்துகின்றனர். 

பல்வேறு ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து விளையாடுவதில்லை. மக்கள்தொகையில் பெரும்பான்மையாக உள்ள ஜாதியினருக்கு கல்வி, சத்தான உணவு, சுகாதார வசதிகள் கிடைப்பதில்லை. விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பங்கேற்கவும் அவர்களால் இயலவில்லை' என குறிப்பிட்டுள்ளார்.

"விளையாட்டுத் துறைக்கு அரசு முன்னுரிமை அளிக்கவில்லை. இளம் வயது வீரர்களைத் தேர்வு செய்யவும் அவர்களுக்கு உரிய பயிற்சி அளிக்கவும் சரியான வழிமுறை இங்கு இல்லை' என குளிர்கால ஒலிம்பிக்கில் கலந்துகொண்ட இந்திய வீரர் ஒருவர் குறை கூறியபோது, அப்போதைய ஒலிம்பிக் கமிட்டித் தலைவர் கூறியது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். 
"இந்தியக் குடும்பங்களில் உள்ளவர்கள் விளையாட்டுத் துறைக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதில்லை. கல்விதான் அவர்களது பிரதான நோக்கமாக உள்ளது. படிப்பை முடித்து மருத்துவராகவோ கணக்காளராகவோ வருவதில்தான் அக்கறை கொள்கின்றனர். ஒலிம்பிக் வீரராக வரவேண்டும் என நினைப்பதில்லை. 

விளையாட்டுப் போட்டியால் குடும்பம் நடத்தத் தேவையான அளவில் பணம் சம்பாதிக்க முடியாது என்பதே அவர்களது அடிப்படை எண்ணமாக உள்ளது' என்று கூறினார்.

"விளையாட்டில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த அரசு முயன்று வருகிறது. இதில் வெற்றி காண நீண்ட காலம் ஆகும்' என பளு தூக்கும் பயிற்சியாளர் விஜய் சர்மா கூறியிருப்பதும், "விளையாட்டு சூழல் மாறியிருக்கிறது. புதிய அத்தியாயம் ஆரம்பமாகியுள்ளது' என ஒலிம்பிக்கில் தங்கம் வாங்கிய அபினவ் பிந்த்ரா கூறியிருப்பதும் நமக்கு ஆறுதலளிப்பவையாக உள்ளன. 

வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளைப் போன்று நம் நாடும் விளையாட்டிலும் வலிமை பெற வேண்டியது அவசியம். எனவே ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் நம்மால் வெற்றி பெற முடியாமல் போவதற்கு அடிப்படையில் என்ன பிரச்னை என்பதை அரசு ஒரு குழு அமைத்து ஆராய்ந்து அதனடிப்படையில் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
 

கொலைக் குற்றப் பின்னணி உள்ளவர்களை முற்றுகையிட்டு, அவர்களிடம் உள்ள ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றிவரும் தமிழ்நாடு காவல் துறையின் தொடர் நடவடிக்கைகள், சட்டம் ஒழுங்கு தொடர்பில் மாநில அரசு தீவிர கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியிருப்பதன் வெளிப்பாடுகளாகத் தெரிகின்றன. கடந்த செப்டம்பர் 23 அன்று இரவு தொடங்கி, அடுத்த சில நாட்களில் தமிழ்நாடு முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் நடத்தப்பட்ட ‘ஆபரேஷன் டிஸ்ஆர்ம்’ நடவடிக்கையில், பழைய கொலைக் குற்றவாளிகள் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, அவர்களில் 3,325 குற்றவாளிகள் கைதுசெய்யப்பட்டுள்ளதாகக் காவல் துறை தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. கைதானவர்களில் 200-க்கும் மேற்பட்டவர்கள் மீது பிடியாணை நிலுவையில் இருக்கிறது என்பது இத்தகைய முற்றுகை நடவடிக்கையின் தவிர்க்கவியலாத தேவையையும் உணர்த்துகிறது.

கைதானவர்களிடமிருந்து ஏழு நாட்டுத் துப்பாக்கிகள் உட்பட ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆயுதங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளன. குற்றவாளிகளிடம் சர்வ சாதாரணமாகப் புழங்கும் கொலைக் கருவிகளின் எண்ணிக்கையானது, காவல் துறையின் அடுத்த கட்ட துரித நடவடிக்கைக்கான தேவையையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதைத் தொடர்ந்து கத்தி, வாள், வீச்சரிவாள் போன்ற ஆயுதங்களை வாங்குபவர்களின் பெயர், முகவரி, தொடர்பு எண், வாங்குவதற்கான காரணம் ஆகியவற்றைப் பதிவேட்டில் பதிவுசெய்ய வேண்டும் என்று மாநிலம் முழுவதும் உள்ள அனைத்து இரும்புப் பட்டறை உரிமையாளர்களையும் விற்பனையாளர்களையும் அழைத்து காவல் துறை அறிவுறுத்தல்களை வழங்கியுள்ளது. இவ்வகையில், 579 கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டு, அக்கூட்டங்களில் கலந்துகொண்ட 2,548 விற்பனையாளர்கள் விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுவதாக உறுதியளித்துள்ளனர். மிகவும் தெளிவானதொரு திட்டமிடல் என்றே இந்தக் கூட்டங்களைக் கருத வேண்டும்.

விவசாயம், வீட்டு உபயோகங்களுக்குக் கத்தி, அரிவாள் போன்ற கருவிகள் தவிர்க்க இயலாதவையாக உள்ளன. அதன் காரணமாகவே இத்தகைய கருவிகளைத் தயாரிக்கவும் விநியோகிக்கவும் அனுமதிக்கப்பட்டுவருகிறது. ஆனால், இரும்புப் பட்டறைகளில் சட்டவிரோதமாகத் தயாரிக்கப்படும் கொலைக் கருவிகளின் விநியோகச் சங்கிலி இதுவரையில் முறையாகவும் தொடர்ந்தும் கண்காணிக்கப்படவில்லை. காவல் துறையின் சமீபத்திய நடவடிக்கைகள், இரும்புப் பட்டறைகளிலும் கடைகளிலும் கண்காணிப்பு கேமராக்களை அவசியம் பொருத்த வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துகின்றன. இந்த விதிமுறைகள் தொடர்ந்து பின்பற்றப்படுகின்றனவா என்பதைக் காவல் துறை ஆய்வாளர்கள் கண்காணிக்க வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளார்கள். கண்காணிப்பு கேமராக்களைப் பொருத்துவதற்கான செலவு, எல்லா பட்டறை உரிமையாளர்களுக்கும் இயலக் கூடியதல்ல. அவ்வாறான சூழல்களில், காவல் துறையே கேமராக்களை நிறுவிக்கொள்ளவும் வேண்டும்.

குற்றவாளிகள் என்று காவல் துறை அடையாளப்படுத்தும்போது, குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களுக்கும் குற்ற நடத்தையர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் கவனமாகக் கையாளப்பட வேண்டியதும் அவசியம். கத்தி, வீச்சரிவாள் போன்ற வழக்கமான ஆயுதங்களோடு நாட்டுத் துப்பாக்கிகளையும் குற்ற நடத்தையர்கள் கையாளுகின்றனர் என்பது ஓர் எச்சரிக்கையாகக் கொள்ளப்பட வேண்டியது. தமிழ்நாட்டுக்குள் கள்ளத் துப்பாக்கிகள், நாட்டு வெடிகுண்டுகள் தயாரிக்கப்பட்டாலோ, வெளிமாநிலங்களிலிருந்து அவை கொண்டுவரப்பட்டாலோ அவற்றைக் கண்டறிந்து, உடனடியாக உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும்.

வீடற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கை வீடின்றி வாழ்வது எத்தனை துயர் நிறைந்தது என்பதை, வீடற்றவர்களால் மட்டுமே உணர்ந்துகொள்ள முடியும். ஒரு நாள் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மூத்த தலைவர் நல்லகண்ணுவைச் சந்திக்கப் பலர் வந்திருந்தார்கள். அவர்களிடம் ஒரு விதமான பதற்றம் இருந்தது. தாங்கள் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி முடிக்க முடியாத பதற்றத்தில் அவர்கள் இருந்தார்கள். புல்டோசர் மூலம் அவர்களின் வீடுகளை இடிக்கப்போகிறார்கள் என்றார்கள். அவர்கள் கையில் வைத்திருந்த ஆவணங்களை ஆராய்ந்து பார்த்ததில், அதில் வேறொரு உண்மை தெரிந்தது. கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகள் அரசோடு அவர்கள் நடத்திய போராட்டம் பழுப்பேறிய காகிதங்களாகக் கையில் இருந்தது.

60 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், பணம் கொடுத்து இந்த நிலத்தை வாங்கிய பத்திரம் அவர்களிடம் இருந்தது. அவர்கள் குடியிருக்கும் இடம் வசிப்பதற்கு ஏற்புடையது, பட்டா வழங்கலாம், தங்களுக்கு எந்த விதமான ஆட்சேபணையும் இல்லை என்று ஊராட்சி மன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானமும் அவர்களிடம் இருந்தது. ஏரிக்குக் கரை அமைக்கும் ‘நமக்கு நாமே’ திட்டத்துக்கு அவர்கள் அனைவரும் பணம் கொடுத்து, அதில் பங்கேற்ற விவரங்களும் அந்த ஆவணங்களில் இருந்தன. பெரும் வெள்ளத்தை சென்னை நகரமே சந்தித்தபோது, இந்த இடத்துக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை என்ற ஆதாரத்தையும் அவர்கள் வைத்திருந்தார்கள். எல்லாம் இருந்தும் அவர்களிடம் பட்டா மட்டும் இல்லை.

நல்லகண்ணுவிடம் அந்த எளிய மக்கள் எழுப்பிய கேள்வி நெஞ்சில் ஆணியை அறைந்ததைப் போல இருந்தது. 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தாங்கள் வாங்கிய நிலத்தில், எங்கள் குடும்பத்தினர் தங்களின் ஒட்டுமொத்த உழைப்பையும் முதலீடு செய்து, உருவாக்கிய வீடு இது. இதைத் தவிர, எங்களுக்கென்று உரிமையானது என்று சொல்லிக்கொள்ள வேறு எதுவுமே இல்லை. ஒரு நொடியில் இதை இடித்துத்தள்ளுவது எப்படிச் சரியாக இருக்கும் என்று கேட்டார்கள். நல்லகண்ணு மௌனமானர். அவரைச் சந்தித்து இப்படிக் கேள்வி எழுப்பியவர்கள் அவருக்குப் புதியவர்கள் அல்ல. வறண்டு அனல் வீசிய ஒரு கோடைகாலத்தில், சிட்லபாக்கம் ஏரியில் தூர்வாரும் பணிக்கு நல்லகண்ணு அழைக்கப்பட்டபோது, அவருடன் நானும் சென்றிருந்தேன். அப்போது அவர் தாமிரபரணியில் மணல் அள்ளக் கூடாது என்பதற்காக நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்திருந்த காலம். தூர் அள்ளும் பணி போர்க்கால நடவடிக்கையைப் போலக் காணப்பட்டது. ஏரியைச் சுற்றி வாழ்ந்த பொதுமக்கள் அனைவரும் அந்தப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். இளைஞர் பட்டாளம் பெரும் எண்ணிக்கையில் பங்கேற்றது. திடீரென்று சூழலில் மாற்றம் ஏற்பட்டு, அந்த மக்களின் வீடுகள் அகற்றப்படுகின்றன என்பது வேதனை அளிப்பதாக இருந்தது.

அதே நேரத்தில், நீரின்றிக் காய்ந்து கிடக்கும் நீர்நிலைகளின் துயரத்தையும் அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளையும் அறியாதவர்கள் அல்ல நாம். நீர்நிலைகளைப் பாதுகாக்கும் இன்றைய இளைஞர்களின் முயற்சி பாராட்டுக்கு உரியது. பல்வேறு வழிமுறைகளைக் கையாண்டு, நீர்நிலைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வை அவர்கள் மக்களிடம் உருவாக்கிவருவது போற்றுதலுக்கு உரியது. ஆனால், இதில் மறைந்திருக்கும் யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

இவர்கள் நீதிமன்றம் செல்கிறார்கள். இதில் வசதிபடைத்த நீர்நிலை ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வருவதில்லை. எளிய மக்கள், தங்கள் பக்கத்தில் அடிப்படை நியாயங்கள் இருந்தும் அதை நீதிமன்றங்களில் அவர்களால் நிரூபிக்க முடிவதில்லை. அதற்கான பணபலமும் அதிகாரபலமும் அவர்களிடம் இல்லை. அதைத் தொடர்ந்து அவர்கள் தங்கள் வாழிடங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறார்கள்.

நவீன வாழ்க்கை மனிதருக்கும் இயற்கைக்கும் பெரும் நெருக்கடியை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது என்ற உண்மையை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. ஒருபுறம் வீடற்ற மனிதர்கள். மறுபுறம் நீரற்ற நீர்நிலைகள். இரண்டையும் காப்பாற்ற வேண்டிய கடமை இன்றைய மானுடத்துக்கு இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் ஏரிகள், வயல்களுக்கு நீரை வழங்கும் கடமையைச் செய்துகொண்டிருந்தன. இன்று வயல்களின் பரப்பு குறைந்துகொண்டேவருகிறது. இன்று ஏரிகள் நீரைத் தேக்கி நிலத்தடி நீர் வளத்தைப் பாதுகாக்கும் கடமையைச் செய்துகொண்டிருக்கின்றன. ஏரி சார்ந்த ஆயக்கட்டுகள் நீர்ப் பிடிப்பிலிருந்து விடுபட்டுக் குடியிருப்புப் பகுதிகளாக மாறியிருக்கின்றன. இதில் சில பகுதி நிலங்கள் வகை மாற்றம் செய்யப்பட்டு, அவற்றுக்குப் பட்டா வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. சில பகுதிகளுக்குப் பட்டா வழங்கப்படவில்லை. ஏரிகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அதே நேரத்தில், பட்டா வழங்கப்படாமல் துயரப்படும் ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்க்கையையும் அனுதாபத்துடன் பார்க்க வேண்டியது அவசியம்.

இவர்கள் மீது ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்று குற்றம் சுமத்த முடியுமா? நீர்நிலைகளின் பாதுகாவலர்களாகவும் இவர்களில் பலரும் இருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. வறண்ட நீர்நிலைகளை ஒட்டி வேறு யாரும் குடியேறாதவாறு இவர்கள்தான் பல இடங்களில் நீர்நிலைகளைப் பாதுகாத்துவருகிறார்கள். உலகெங்கிலும் வனங்களைப் பாதுகாப்பதில் வனவாழ் பழங்குடியினருக்கு உள்ள பங்கை நாம் அறிவோம். அதைப் போல நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பது அவற்றுக்கு அருகில் வாழும் மக்களாகத்தான் இருக்க முடியும். லாப நோக்கம் கொண்டவர்களால் ஒருபோதும் இயற்கைக்குப் பாதுகாப்பு தர முடியாது.

இந்தச் சூழலில், தமிழ்நாடு அரசு அண்மையில் பிறப்பித்துள்ள ஒரு அரசு ஆணை, அந்த மக்களுக்கு நம்பிக்கையையும் ஆறுதலையும் அளிப்பதாக உள்ளது. புறம்போக்கு நிலங்களில் வசிப்போரை அங்கிருந்து அகற்றி மறுகுடியமர்வு செய்யும் திட்டம் ஓராண்டுக்குத் தள்ளிப்போடப்படுவதாக அந்த ஆணை குறிப்பிடுகிறது. தங்கள் வீடுகள் இடிக்கப்படும் என்ற அச்சத்திலிருந்து அவர்களுக்குத் தற்காலிக விடுதலை கிடைத்துள்ளது. இந்தப் பிரச்சினைகளுக்கு நிரந்தத் தீர்வு கிடைக்க வேண்டுமென்றால் நீர்நிலைகளுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாமல், அவற்றுக்கு அருகில் பல ஆண்டுகளாக வாழ்ந்துவரும் மக்களுக்கு, தேவைப்படும் பட்சத்தில் நிலத்தில் வகை மாற்றம் செய்து பட்டா வழங்க வேண்டும். எளிய மக்களின் துயர் துடைக்க தமிழ்நாட்டு முதல்வர் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுப்பார் என்று நம்புவோம்.

கிரேக்கப் புராணங்களின்படி பாண்டோரா என்பவள் உலகின் முதல் பெண். கடவுள்களுக்கெல்லாம் கடவுளான சியூஸ் பணித்தபடி, ஹஃபீஸ்தஸ் அவளை உருவாக்கினார். புரமீதீயஸ் சொர்க்கத்திலிருந்து தீயைத் திருடிவிட்டார். அதற்குப் பழி வாங்க, புரமீதீயஸின் சகோதரன் எபீமீதஸுக்கு பாண்டோராவை அளித்தார் கடவுள் சியூஸ். பாண்டோராவுக்கு ஒரு ஜாடியைப் பரிசளித்து, அதை எப்போதும் திறக்கக் கூடாது என்றும் சொன்னார்.

இந்த மரத்தின் கனியை மட்டும் உண்ணக் கூடாது என்று சொன்னதாலேயே ஆர்வத் தூண்டல் ஏற்பட்டு, ஏவாள் ஆப்பிளைச் சாப்பிட்டாள் என்னும் விவிலியத்தின் கதையைப் போலவே இங்கும் நடந்தது. பாண்டோரா அந்த ஜாடியைத் திறந்தாள். அதன் உள்ளே அடைக்கப்பட்டிருந்த தீமைகள் அனைத்தும் வெளியேறின. பாண்டோரா அதை மூட முனைவதற்குள் எல்லாத் தீமைகளும் உலகில் பரவிவிட்டன.

இப்படிப் போகிறது கிரேக்கத் தொன்மக் கதை. இந்தக் கதையை ஒட்டித்தான் உருவானது பாண்டோராவின் பெட்டி (Pandora's Box) என்ற சொல். ஏதேனும் ஊழல் அல்லது ரகசியங்கள் அடுக்கடுக்காக வெளிவரும்போது பாண்டோராவின் பெட்டி திறந்தது என்று சொல்வார்கள். இப்போதும் அப்படியொன்று வந்திருக்கிறது. அதற்கு ‘பாண்டோரா பேப்பர்ஸ்’ என்று பெயர்.

உலகின் மிகப் பெரிய செல்வந்தர்கள், அதிகாரம் மிக்க தலைவர்கள், பிரபலங்கள் பலரும் பணமாகவும் சொத்துக்களாகவும் வெளிநாடுகளில் வாங்கி வைத்திருக்கிற, முதலீடு செய்திருக்கிற விவரங்கள் வெளியாகியுள்ளன. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பெரும் கோடீஸ்வரர்கள், முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட அரசியல் தலைவர்கள், முந்நூறுக்கும் மேற்பட்ட அதிகாரிகள், விளையாட்டு உலகினர் எனப் பலருடைய ரகசியங்கள் லட்சக்கணக்கான ஆவணங்களாக வெளிவந்துள்ளன. அதுதான் பாண்டோரா பேப்பர்ஸ்.

இதற்கு முன்னால் பனாமா பேப்பர்ஸ், பாரடைஸ் பேப்பர்ஸ் என்றும்கூட ரகசியங்கள் வெளிவந்தன. ஆனால், அவை பெரும்பாலும் தனிநபர்களும் பெருநிறுவனங்களும் வெளிநாடுகளில் வேறு பெயர்களில் போட்டு வைத்த பணத்தைப் பற்றிய ரகசியங்களை வெளிக்கொண்டு வந்தன. இப்போது வந்துள்ள பாண்டோரா பேப்பர்ஸ், வரி ஏய்ப்பின் மூலமும் தவறான வழிகளிலும் சம்பாதித்த பணத்தை வெளிநாடுகளில், சட்டங்களில் உள்ள ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி அறக்கட்டளைகளாக, சொத்துகளாக முதலீடு செய்திருக்கிறார்கள் என்று காட்டுகின்றன.

இதற்கு முந்தைய ஊழல்களில் எல்லாம் கறுப்புப் பணம் என்றாலே சுவிஸ் வங்கிகள், பனாமா, கேமேன் தீவுகள், பிரிட்டிஷ் வர்ஜின் தீவுகள் போன்ற நாடுகளைக் குறிப்பதாக இருந்தன. இப்போதோ, சமோவா, பெலிஸ், சிங்கப்பூர், துபாய், நியூசிலாந்து, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலும் கிடைக்கும் வரிச் சலுகைகளைப் பயன்படுத்தி பலரும் முதலீடு செய்திருப்பது தெரியவந்துள்ளது.

புலனாய்வுப் பத்திரிகையாளர்களுக்கான சர்வதேசக் கூட்டமைப்புக்கு (International Consortium of Investigative Journalists - ICIJ) இந்த ஊழல் ஆவணங்கள் கிடைத்தன. அது, உலகின் முக்கியமான பத்திரிகைகளான ‘தி வாஷிங்டன் போஸ்ட்’, ‘தி கார்டியன்’, ‘பிபிசி’ போன்ற ஊடகங்களுக்குப் பகிர்ந்தளித்தது. உலகின் 14 நிதிச் சேவை நிறுவனங்களின் ஒரு கோடிக்கும் மேற்பட்ட ஆவணங்களிலிருந்து இந்த ஊழல் வெளிவந்தது.

பிரிட்டிஷ் முன்னாள் பிரதமர் டோனி பிளேர், ஜோர்டான் மன்னர் அப்துல்லா, செக்கஸ்லோவாகியா பிரதமர் ஆந்த்ரேஜ் பாபிஸ், ரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புடின், பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கானின் உறவினர்கள் உள்ளிட்ட பெருந்தலைகளின் பெயர்கள் அதில் உள்ளன. இந்தியர்கள் மட்டும் இல்லாமல் இருக்க முடியுமா?

பிரிட்டனில் திவால் ஆனதாக அறிவித்த அனில் அம்பானி 18 வெளிநாட்டு நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்திருப்பதாக இந்த ஆவணங்களை ஆய்வுசெய்த ‘தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ கூறுகிறது. பல்லாயிரம் கோடி மோசடி செய்துவிட்டு ஓடிப்போன நீரவ் மோடியின் சகோதரி, பயோகான் நிறுவனத்தின் கிரண் மஜும்தாரின் கணவர் ஆகியோரின் பெயர்களும் அதில் உள்ளன. பனாமா பேப்பர்ஸ் வெளிவந்த சில மாதங்களில், சச்சின் டெண்டுல்கர் பிரிட்டிஷ் வர்ஜின் தீவுகளில் செய்திருந்த முதலீடுகளை மூடிவிடுமாறு சொன்னதாகவும் இப்போது தெரியவந்துள்ளது. இந்தியாவைச் சேர்ந்த சுமார் நானூறு பேரின் பெயர்கள் இதுவரை தெரியவந்துள்ளன.

எப்படியெல்லாம் இந்த ஊழலைச் செய்திருக்கிறார்கள் என்ற விவரங்களைப் பார்த்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது. உதாரணமாக ஒன்றைப் பார்ப்போம். உள்நாட்டில் ஒரு ஊழல் மூலமாகவோ, ஏதேனும் வேலை முடித்த வகையிலோ கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு வெளிநாட்டில் ஒரு அறக்கட்டளை ஆரம்பிப்பது. அந்த அறக்கட்டளையின் மூலம் ரியல் எஸ்டேட் உட்படப் பல துறைகளிலும் முதலீடு செய்யப்படும். இதில், அறக்கட்டளையை உருவாக்கும் ஒருவர் இருப்பார், அவர் செட்லர் (Settlor) எனப்படுவார். அதன் பிறகு செட்லர் குறிப்பிடும் நபர்களின் சார்பாக அந்த அறக்கட்டளையை நிர்வகிக்க ஒரு அறங்காவலர் இருப்பார். மூன்றாவதாக, அதிலிருந்து கிடைக்கும் லாபத்தை அனுபவிக்கும் பயனாளிகள் இருப்பார்கள்.

சட்டரீதியாகப் பார்த்தால் இதில் தவறு ஏதும் இல்லை என்பதுதான் இவர்களுக்கு வசதியாகப் போய்விடுகிறது. தவறான வழியில் கிடைத்தது, வரி ஏய்ப்பு செய்தது, லஞ்சமாகப் பெற்றது, தரகு வேலையில் கிடைத்தது எனப் பல வகையிலும் கிடைத்த பணத்தை இப்படி வெளிநாடுகளில் அறக்கட்டளைகளில் முதலீடு செய்கிறார்கள். ஒருவேளை, உள்நாட்டில் ஒரு தொழிலதிபர் வாங்கிய கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் போனாலும், அவருடைய இந்த அறக்கட்டளையில் இருக்கும் பணத்தைக் கைப்பற்ற முடியாது. அது தனிப் பாதுகாப்புப் பெற்றதாக இருக்கும்.

இதுபோன்ற ஒருசில முதலீடுகள் நேர்மையானவையாகக்கூட இருக்க முடியும். ஆனால், பெரும்பாலானவை கறுப்புப் பண முதலீடாகவே இருக்கும். இப்போதுதான் விவகாரம் வெடித்துள்ளது. சர்வதேசப் பத்திரிகையாளர் கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் ‘தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’, இதுவரை இந்தியாவில் 60 பேரின் ஆவணங்களை மட்டுமே சரிபார்த்துள்ளதாகவும், இந்தியர்கள் 380 பேரின் பெயர்கள் இதில் இருப்பதாகவும் தெரிவித்துள்ளது. இன்னும் தோண்டத் தோண்ட எவ்வளவு வருமோ தெரியாது.

ஏற்கெனவே வெளிவந்த பனாமா பேப்பர்ஸ் விவகாரத்திலும் இந்தியர்களின் பெயர்கள் இருந்தன. ஆனால், எதுவும் நடக்கவில்லை. பாரடைஸ் பேப்பர்ஸ் விவகாரத்தில் 700-க்கும் மேற்பட்ட இந்தியர்களின் பெயர்கள் இருந்தன. அதிலும் எதுவும் நடக்கவில்லை. இப்போது திறந்துள்ள பாண்டோரா பெட்டியிலாவது ஊழல் மன்னர்கள் மாட்டுவார்களா? அரசியல் நிலைமைகளைப் பார்க்கும்போது அது சந்தேகம்தான்.

லக்கிம்பூர் வன்முறையின் தாக்கம் பிலிபித், ஷாஜகான்பூர், ஹர்தோய், சீதாபூர் மற்றும் பஹ்ரைச் போன்ற எல்லை மாவட்டங்களிலும் எதிரோலிக்க வாய்ப்புள்ளதாக அஞ்சப்படுகிறது.

உத்தர பிரதேசத்தின் லக்கிம்பூரில் நடைபெற்ற கலவரத்தில் உயிரிழந்தோர் எண்ணிக்கை 9 ஆக அதிகரித்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகளை நேரில் சந்திக்க சென்ற காங்கிரஸ் பொதுச் செயலாளர் பிரியங்கா காந்தி கைது செய்யப்பட்டார். சமாஜ்வாதி தலைவர் அகிலேஷ் யாதவ் உள்ளிட்ட பல் வேறு தலைவர்கள் வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர். இதனால், அப்பகுதியே களவர பூமி போல் காட்சியளிக்கிறது.
இதன் காரணமாக, கடந்த 2017 தேர்தலில் மாவட்டத்தில் எட்டு இடங்களையும் கைப்பற்றிய பாஜகவுக்கு, வரவிருக்கும் சட்டப்பேரவை தேர்தலில் அங்கு வெல்ல முடியாத சூழ்நிலை உருவாகிவிடும் என்ற அச்சம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஏனென்றால், 2012 தேர்தலில் பாஜகவால் அங்கு ஒரு இடத்தை மட்டுமே கைப்பற்ற முடிந்தது. பின்னர், விவசாயிகளுடன் ஏற்பட்ட நட்புறவு, சீக்கிய மக்களுடன் வலுவான இணைப்பு ஆகியவை, பாஜகவிற்கு 2017இல் அமோக வெற்றியைத் தேடிக்கொடுத்தது.


உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள மிகப்பெரிய மாவட்டம் லக்கிம்பூர் கெரி தான். இங்கு பிராமணர்கள் அதிகளவில் வசிக்கின்றனர். இது 80% கிராமப்புறமாகும், பெரும்பான்மையான மக்கள் கரும்பு விவசாயம் செய்வதில் உள்ளனர். பெரும்பாலான விவசாயிகள் பிரிவினைக்குப் பிறகு, இங்கு குடியேறிய சீக்கிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர்.

லக்கிம்பூர் வன்முறை தாக்கம் பிலிபித், ஷாஜகான்பூர், ஹர்தோய், சீதாபூர் மற்றும் பஹ்ரைச் போன்ற எல்லை மாவட்டங்களிலும் எதிரோலிக்க வாய்ப்புள்ளதாக ஆளும் பாஜக கட்சி தரப்பில் அச்சத்தில் உள்ளனர். ஏனென்றால், 2017இல் இந்த 6 மாவட்டங்களில் உள்ள 42 தொகுதிகளில் 37ஐ பாஜக கைப்பற்றியது. காங்கிரஸ் கூட்டணியுடன் சமாஜ்வாதி பார்ட்டியால் வெறும் 4 இடங்களை மட்டுமே கைப்பற்ற முடிந்தது. இது மிகப்பெரிய தோல்வியாக கருதப்பட்டது. ஏனென்றால், 2012 சட்டப்பேரவை தேர்தலில், சமாஜ்வாதி கட்சி அங்கு 25 இடங்களை கைப்பற்றியுள்ளது. பகுஜன் சமாஜ்வாதி கட்சி 10 இடங்களையும், பாஜக 5 இடங்களையும், காங்கிரஸ் 2 இடங்களையும் கைப்பற்றின.
 வன்முறை சம்பவம் நடந்த நிகசன் தொகுதியில், கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாகவே பாஜகதான் வெற்றிபெற்றுள்ளது. 


தொகுதிகளில் வெற்றிபெறுவது மட்டுமின்றி, தனது வாக்கு எண்ணிக்கைகளையும் 2012 முதல் 2017 இடையில் பாஜக கணிசமாக உயர்த்தியுள்ளது. கோலா கோகர்நாத் தொகுதியில் பாஜகவின் வாக்கு எண்ணிக்கை 3.88 சதவிகிதத்தில் இருந்து 49 சதவிகிதமாக உயர்ந்துள்ளது. கஸ்தா தொகுதியில் 7.36இல் இருந்து 44 ஆக அதிகரித்துள்ளது. சவுரஹாவில் 5.89 சதவிகிதத்தில் இருந்து 36 ஆகவும், பலியாவில் 11.34 இல் இருந்து 51 ஆகவும் அதிகரித்துள்ளது.

இந்த சம்பவம் தொடர்பாக யோகி ஆதித்யநாத் அரசுக்கு எதிராக சமாஜ்வாதி மற்றும் காங்கிரஸ் கட்சிகள் தொடர்ச்சியாக போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வருகின்றனர்.

இவ்விவகாரம் குறித்து பேசிய காங்கிரஸ் லக்கிம்பூர் நகர தலைவர் சித்தார்த் திரிவேதி, “இச்சம்பவத்தின் காரணமாக, பாஜகவினர் ஆதரவை இழக்க போகின்றனர். வரவிருக்கும் தேர்தலில் நிச்சயம் தோல்வியை தழுவ உள்ளனர். யார் அதிகப்படியான வாக்கு வித்தியாசத்தில் தோற்க போகிறார்கள் என்பதை பொறுத்திருந்து பார்ப்போம் ” என்றார்.
தொடர்ந்து பேசிய உள்ளூர் பாஜக தலைவர் ஒருவர், டெல்லியில் நடந்த விவசாயிகள் போராட்டம், உத்தர பிரதேசத்தில் எவ்வித பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால், தற்போது லக்கீம்பூர் சம்பவத்தால் விவசாயிகள்  ஆக்ரோஷமாக உள்ளனர். விவசாயிகள் இல்லாதவர்களிடமிருந்து ஆதரம் பெருகியுள்ளன. இது ஆளும் கட்சிக்கு சரியானது இல்லை என்றார்.

டேவிட் ஜூலியஸ் மற்றும் ஆர்டெம் படபவுட்டியன் நரம்பு மண்டலத்துடன் தொடுதலை கண்டுபிடிப்பவைகள் தொடர்பு கொள்ளும் இயக்கமுறையை அடையாளம் கண்டனர். மருத்துவத்தில் அவர்களின் ஆராய்ச்சியின் தாக்கங்கள் என்ன?

மனிதர்கள் தங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை உணந்து அனுபவிக்கும் ஐந்து உணர்வுகள் நன்கு அறியப்பட்டவை. ஒளி, ஒலி, வாசனை மற்றும் சுவை ஆகியவற்றை நாம் அறிந்துகொண்டு பதிலளிக்கும் மனித உடலுக்குள் உள்ள இயங்கியல் முறையை பல பத்தாண்டுகளாக நன்கு புரிந்து கொள்ளப்பட்டுள்ளன. தொடுதலின் மூலம் நாம் எப்படி உணர்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிற – வெப்பம் அல்லது குளிர், கசப்பு அல்லது கஷ்டம் அல்லது உடல் வலியின் உணர்வு – நீண்ட காலமாக விஞ்ஞானிகளுக்கு பிடிபடாமல் இருந்தது.

டேவிட் ஜூலியஸ் மற்றும் ஆர்டெம் படபவுட்டியன், அமெரிக்காவில் சுயாதீனமாக பணிபுரியும் இவர்கள் 1990களின் பிற்பகுதியிலும் 2000களின் முற்பகுதியிலும் நம் உடலில் உள்ள தொடு உணர்வை கண்டறிதல்கள் மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொடுதலை அடையாளம் கண்டு பதிலளிக்க நரம்பு மண்டலத்துடன் தொடர்பு கொள்ளும் பொறிமுறையைக் கண்டறியும் தொடர்ச்சியான கண்டுபிடிப்புகளைச் செய்தனர்.

அவர்களின் தொடர்ச்சியான ஆராய்ச்சி இன்னும் தொடர்கிறது, 66 வயதான ஜூலியஸ் மற்றும் 54 வயதான படபவுட்டியன் ஆகியோர் 2021ம் ஆண்டுக்கான மருத்துவத்துக்கான நோபல் பரிசை கூட்டாக வென்றதாக திங்கள்கிழமை அறிவிக்கப்பட்டனர்.

மருத்துவத்துக்கான நோபல் பரிசு முதலில் அறிவியலில் அறிவிக்கப்பட்டது. இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு செவ்வாய்க்கிழமை அறிவிக்கப்படுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு நாள் கழித்து வேதியியலில் நோபல் பரிசு அறிவிக்கப்படும்.

ஜூலியஸ் மற்றும் படபவுட்டியன் ஆகியோருக்கு “வெப்பநிலை மற்றும் தொடுதலுக்கான பதிலளிப்பதைக் கண்டுபிடித்ததற்காக” நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதை எளிமையாகச் சொல்வதானால், மனித உடலில் வெப்பம் மற்றும் இயந்திர அழுத்தத்திற்கு உணர்திறன் கொண்ட மூலக்கூறு சென்சார்களைக் கண்டுபிடித்து, நம்மை சூடாகவோ அல்லது குளிராகவோ அல்லது நம் தோலில் கூர்மையான பொருளைத் தொடுவதையோ உணர்வதை கண்டுபிடித்துள்ளார்கள்.

இன்றைய உலகில் ஆர்ட்டிஃபிசியல் சென்சார்கள் நன்கு பிரபலமானவை. தெர்மோமீட்டர் மிகவும் பொதுவான ஒரு வெப்பநிலை சென்சார் ஆகும். ஒரு அறையில், ஒரு மேஜை அல்லது படுக்கையால் வெப்பம் ஏற்படும்போது கூட வெப்பநிலையில் ஏற்படும் மாற்றங்களை உணர முடியாது. ஆனால், ஒரு தெர்மோமீட்டர் உணர்ந்து காட்டும்.

இதேபோல், மனித உடலில், அனைத்து மூலக்கூறுகளும் வெப்பத்துக்கு ஆளாகிறபோதும் அவை உணரப்படுவதில்லை. மிகவும் குறிப்பிட்ட புரதங்கள் மட்டுமே உணரச் செய்கின்றன. மேலும் இந்த சமிக்ஞையை நரம்பு மண்டலத்திற்கு அனுப்புவது அவற்றின் வேலை. அது பொருத்தமான பதிலைத் தூண்டுகிறது. இத்தகைய சென்சார்கள் இருக்க வேண்டும் என்று விஞ்ஞானிகளுக்கு தெரியும், ஆனால் ஜூலியஸ் முதல் வெப்ப உணர்தலைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை அவற்றை அடையாளம் காண முடியவில்லை.

“இது மிகவும் அடிப்படையான கண்டுபிடிப்பாக இருந்தது. 1990களின் பிற்பகுதியில் ஜூலியஸால் வெப்பநிலை உணர்வு பெறுதலை அடையாளம் காணும் வெப்பநிலை உணர்திறன் கண்டுபிடிப்பு நூற்றுக்கணக்கான மரபணுக்களின் மிகவும் கடினமான சோதனை மூலம் வந்தது.

இன்று, நம்மிடம் மிகவும் திறமையான கணினிகள் மற்றும் மாதிரிகள் உள்ளன. அவை இந்த வேலையை குறைக்கலாம். மேலும் செயல்முறையை வேகமாக கண்காணிக்கலாம். ஆனால், அந்த நாட்களில் நிறைய கடினமான ஆராய்ச்சி தேவைப்பட்டது. அந்த முதல் கண்டுபிடிப்பு வேறு பல உணர்தல்களை அடையாளம் காண வழிவகுத்தது. வெப்பத்திற்கு உணர்திறன் பெறுதல்கள் இருப்பதைப் போலவே, குளிரையும் உணரக்கூடிய மற்ற உணர்திறன் பெறுபவைகள் (receptors) உள்ளன. இன்னும் சில உணர்திறன் பெறுபவைகள் அழுத்தத்தை உணர முடியும். இவற்றில் பலவற்றை இப்போது நாம் அறிவோம்” என்று மனேசரில் உள்ள தேசிய மூளை ஆராய்ச்சி மையத்தின் நரம்பியல் விஞ்ஞானி தீபஞ்சன் ராய் கூறினார்.

இயக்கமுறை

வெப்பம், அல்லது குளிர், மற்றும் அழுத்தம் ஆகியவற்றை உணரும் மனித திறன் நமக்கு தெரிந்த பல கண்டுபிடிப்பாளர்களின் வேலைகளிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டதல்ல. உதாரணமாக, ஒரு புகை கண்டுபிடிப்பான் ஒரு குறிப்பிட்ட வாசலுக்கு அப்பால் புகையை உணரும்போது அலாரத்தை அனுப்புகிறது. இதேபோல், சூடான அல்லது குளிர்ந்த ஏதாவது உடலைத் தொடும்போது, ​​வெப்ப உணர்திறன் பெறுபவைகள் நரம்பு செல்களின் சவ்வு வழியாக கால்சியம் அயனிகள் போன்ற சில குறிப்பிட்ட இரசாயனங்களை அனுப்ப உதவுகின்றன. இது ஒரு குறிப்பிட்ட கோரிக்கையின் மீது திறக்கும் ஒரு வாயில் போன்றது. செல் உள்ளே ரசாயன நுழைவு மின் மின்னழுத்தத்தில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது, இது நரம்பு மண்டலத்தால் எடுக்கப்படுகிறது.

“பல்வேறு வெப்பநிலை வரம்புகளில் உணர்திறன் கொண்ட உணர்திறன் பெறுபவைகள் பரப்பு முழுவதும் உள்ளன. அதிக வெப்பம் இருக்கும்போது, ​​அயனிகளின் ஓட்டத்தை அனுமதிக்க அதிக சேனல்கள் திறக்கப்படுகின்றன. மேலும், மூளை அதிக வெப்பநிலையை உணர முடிகிறது. புனேயில் உள்ள இந்திய அறிவியல் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் நரம்பியல் நிபுணர் அர்னாப் கோஸ் கூறுகையில், நாம் மிகவும் குளிரான ஒன்றைத் தொடும்போது இது போன்ற விஷயங்கள் நடக்கும். என்று கூறினார்.

இந்த உணர்திறன் பெறுபவைகள் (receptors) வெளிப்புற தொடுதலுக்கு மட்டும் உணர்திறன் கொண்டவை அல்ல. ஆனால், உடலில் உள்ள வெப்பநிலை அல்லது அழுத்த மாற்றங்களையும் கண்டறிய முடியும் என்று கோஸ் கூறினார்.

இந்த நோபல் பரிசு உடலியலுக்கா அல்லது மருத்துவத்திற்கா?

“நமது உடல் வெப்பநிலை சரியான அளவிலிருந்து விலகும் போது, உதாரணமாக, ஒரு எதிர்வினை உள்ளது. உடல் பொருத்தமான அல்லது மைய வெப்பநிலைக்கு திரும்ப முயற்சி செய்கிறது. வெப்ப உணர்திறன் பெறுபவைகள் வெப்பநிலையில் மாற்றத்தை உணர்வதால் மட்டுமே அது நிகழ்கிறது. மேலும் நரம்பு மண்டலம் அதை மீட்டெடுக்க முயற்சிக்கிறது” என்று அவர் கூறினார்.

“ஆனால், அது மட்டுமல்ல. உதாரணமாக நமது சிறுநீர்ப்பை நிரம்பும்போது, சிறுநீர்ப்பையில் அழுத்தம் அதிகரிக்கிறது. அழுத்தத்தின் இந்த மாற்றம் அழுத்த உணர்திறன் பெறுபவைகளால் உணரப்பட்டு நரம்பு மண்டலத்துடன் தொடர்பு கொள்கிறது. இது உங்களை சிறுநீரை வெளியேற்றுவதற்கான உந்துதலை உருவாக்குகிறது. இரத்த அழுத்தத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் இதேபோன்ற முறையில் உணரப்படுகின்றன. மேலும் அதற்கான நடவடிக்கைகள் தொடங்கப்படுகின்றன … அதனால்தான், இந்த உணர்திறன் பெறுபவைகளின் கண்டுபிடிப்புகள் நமது உடல் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மிகவும் அடிப்படையானது” என்று கோஸ் கூறினார்.

சிகிச்சையில் ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள்

உடலியல் முன்னேற்றங்கள் பெரும்பாலும் நோய்கள் மற்றும் கோளாறுகளை எதிர்த்துப் போராடும் திறனை மேம்படுத்துகின்றன. இது ஒன்றும் வேறுபட்டதல்ல. அறிவாற்றல் நரம்பியலில் பி.எச்டி செய்துள்ள சினேகா சசிதரா குறிப்பிட்டபடி, இந்த உணர்திறன் பெறுபவைகள் அடையாளம் கண்டு அவற்றின் செயல்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்தும் சாத்தியத்தைத் திறக்கிறது. உதாரணமாக, நமக்கு வலியை உணர வைக்கும் உணர்திறன் பெறுபவைகள் (receptors) உள்ளன. இந்த உணர்திறன் பெறுபவைகளை அடக்கவோ அல்லது குறைந்த செயல்திறன் கொண்டதாகவோ ஆக்கினால் அந்த நபர் குறைவான வலியை உணர்வார்.

“நாள்பட்ட வலி என்பது பல நோய்கள் மற்றும் கோளாறுகள் ஆகும். முன்னதாக, வலியின் அனுபவம் ஒரு மர்மமாக இருந்தது. ஆனால், இந்த உணர்திறன் பெறுபவைகளைப் பற்றி (receptors) நாம் மேலும் அதிகம் புரிந்துகொள்வதால், வலியைக் குறைக்கும் வகையில் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தும் திறனை நாம் பெற முடியும்” என்று அவர் கூறினார்.

உண்மையில் இந்த துறையில் ஆராய்ச்சி நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று கோஸ் கூறினார். “அடுத்த தலைமுறை வலி நிவாரணிகள் இந்த பாணியில் வேலை செய்ய வாய்ப்புள்ளது” என்று அவர் கூறினார். இதில் புற்றுநோய் அல்லது நீரிழிவு போன்ற நோய்களுக்கான சிகிச்சையில் பயனுள்ளதாக இருக்கும் தலையீடுகள் உட்பட வேறு பல சிகிச்சை தாக்கங்களும் உள்ளன.

பைசர் தடுப்பூசி கொரோனா தொற்றின் அனைத்து வகைகளுக்கு எதிராகச் சிறப்பாகச் செயல்படுவதை உறுதி செய்துள்ளது.

கொரோனாவுக்கு எதிரான போரில், தடுப்பூசி முக்கிய ஆயுதமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. உலகம் முழுவதும் தடுப்பூசி செலுத்தும் பணி மும்முரமாக நடைபெற்று வருகிறது. பல நாடுகள் மக்களுக்கு 2 டோஸ் தடுப்பூசி செலுத்திய நிலையில், பூஸ்டர் டோஸை களமிறக்க திட்டமிட்டு வருகின்றன. அதே போல, குழந்தைகளுக்கு கொரோனா தடுப்பூசி செலுத்தும் பணியும் தொடங்கி வருகின்றனர்.

தடுப்பூசியின் வீரியம் எந்தளவு உள்ளது என்பதை கண்டறிய தொடர்ச்சியாக ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுவருகிறது. அதன்படி, தற்போதைய ஆய்வு மீண்டும் ஒருமுறை பைசர் தடுப்பூசி கொரோனா தொற்றின் அனைத்து வகைகளுக்கு எதிராகச் சிறப்பாகச் செயல்படுவதை உறுதி செய்துள்ளது.

கைசர் பர்மனென்ட் மற்றும் பைசர் குறித்து தி லான்செட் மருத்துவ இதழில் வெளியான ஆய்வு முடிவுகளில், குறைந்தபட்சம் ஆறு மாதங்களுக்கு, டெல்டா உட்பட அனைத்து விதமான கரோனா வகைகளுக்கு எதிராக இரண்டு தவணை தடுப்பூசி 90 சதவிகிதம் பயனளிப்பது தெரியவந்துள்ளது. மருத்துவமனை செல்வதைத் தவிர்க்க உதவுகிறது.

ஆய்வறிக்கை

கொரோனா தொற்றுக்கு எதிரான பைசர் தடுப்பூசியின் வீரியமும் கணிசமாக குறைகிறது. அதன் நோய் எதிர்ப்புத் திறன் தடுப்பூசி செலுத்திய ஒரு மாதத்திற்குள் 88 விழுக்காடாகவும், ஆறு மாதத்தில் 47 விழுக்காடாகவும் குறைகிறது. ஆனால், அதே சமயம் மருத்துவமனை சிகிச்சைக்கு எதிராக பைசர் தடுப்பூசியின் இரண்டு டோஸ் 90 விழுக்காடு திறனுடன் உள்ளது. அனைத்து வகை கொரோனா தொற்று வகைக்கும் எதிராக சிறப்பாக உள்ளது. இதனால், மருத்துவமனையில் அனுமதித்து சிகிச்சை பெற வேண்டிய நிலை, முற்றிலும் தவிர்க்கப்படுகிறது.

தரவுகள் ஆய்வு

ஆராய்ச்சியாளர்கள், கைசர் பர்மனென்ட் ஹெல்த் நிறுவனத்தில் டிசம்பர் 4 2020 முதல் ஆகஸ்ட் 8 2021 இடையிலான காலத்தில் பதியப்பட்டுள்ள 3,436,957 நபர்களின் தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டனர்.

இந்த ஆய்வில், 5.4% (184,041 பேர்) கொரோனா தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அதில், 6.6% (12,130) மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்காகச் சேர்க்கப்பட்டனர்.

ஆய்வின் போது, டெல்டா வகை பாதிப்பு இரண்டு மடங்காக அதிகரித்துள்ளது. ஏப்ரல் மாதத்தில் 0.6 சதவிகித மக்கள் டெல்டா கொரோனாவால் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில், ஜூலையில் 87 சதவிகித மக்கள் டெல்டாவால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

இரண்டு டோஸ் பைசர் தடுப்பூசி செலுத்திய பிறகு,டெல்டா வகை கொரோனா தொற்றுக்கு எதிரான செயல்திறன் ஒரு மாதத்தில் 93 விழுக்காடாக இருந்துள்ளது. ஆனால், நான்கு மாதத்தில் 53 சதவிகிதமாக குறைந்துள்ளது. மற்ற வகைகளுக்கு எதிரான செயல்திறனும், நான்கு மாதத்தில் 67 சதவிகிதமாக இருந்துள்ளது. எவ்வாறாயினும், டெல்டா வகை கொரோனா பாதிப்பால் மருத்துவமனையில் சிகிச்சைபெறுவதற்கு எதிராக அதன் செயல்பாடு சிறப்பாக இருந்தது. பைசர் தடுப்பூசியின் செயல்பாடு 93 விழுக்காடாக இருந்தது.

ஆய்வின் ரிசலட் சொல்வது என்ன?

இந்த ஆய்வு தடுப்பூசியின் செயல்திறனை கண்டறிந்து எந்த வயதினருக்கு பூஸ்டர் டோஸ் தடுப்பூசி செலுத்த வேண்டும் என்பதைக் கண்டறியும் நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்டதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவித்தனர். அவர்களின் கூற்றுப்படி, ஆய்வு முடிவுகள் மூலம் பூஸ்டர் டோஸ் தடுப்பூசி நிச்சயம் அனைத்து தரப்பினருக்குத் தேவை என்பதை உறுதிபடுத்தியுள்ளது. அதே சமயம், பூஸ்டர் டோஸ் தடுப்பூசியைச் செலுத்துவதற்கு முன்பு, உலகளாவிய தடுப்பூசி விநியோகத்தைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என FDA மற்றும் CDC ஆலோசனை குழுக்கள் பரிந்துரைத்திருந்தது. ஏனென்றால், பல நாடுகளில் உள்ள மக்களுக்கு, முதன்மை டோஸ் தடுப்பூசி செலுத்தி முடிக்கவில்லை.

அமெரிக்காவின் உணவு மற்றும் மருந்து கட்டுப்பாட்டு கழகம், அந்நாட்டில் 65 வயது மற்றும் அதற்கு மேல் உள்ளவர்களுக்கு பைசர் நிறுவனத்தின் 3-வது பூஸ்டர் டோஸ் தடுப்பூசியை செலுத்த அனுமதி வழங்கியுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

The Yogi Adityanath administration is untrammelled by constitutional morality

In a recent taunt against Muslims, Uttar Pradesh Chief Minister Yogi Adityanath railed against “people who sayabba jaan”, falsely claiming that earlier governments provided them alone with subsidised rations while depriving others of the same. He wears his hatred of Muslims, his bigotry, intolerance of dissent, and impatience with constitutional niceties as badges of honour. The State he helms has veered dangerously far from the inclusive, free and egalitarian guarantees of the Constitution. He also raged about alleged “shameless” sympathisers of the Taliban in India. The irony — surely unintended — is that his administration mirrors some of the religious intolerance and encouragement of violence that are hallmarks of the Taliban.

Priorities of the administration

Years before he became Chief Minister, Mr. Adityanath founded a hard-line Hindu youth militia, the Hindu Yuva Vahini. There is in his administration a blurring of the lines between militant Hindutva groups and the U.P. police as vigilantes are appointed “policemitr” or friends of the police. This endows them with social authority and legitimacy and enables the police to function officially with vigilante groups. This works in both directions: vigilantes devoted to cow protection and preventing ‘love jihad’ believe they enjoy impunity for their violent attacks and the police are routinely deluged with toxic anti-Muslim propaganda.

Cow slaughter, or allegedly trading in beef, has been elevated to high treason against the nation. The U.P. government has frequently used the National Security Act (NSA) for ‘cow slaughter’: out of 139 people jailed under the NSA in 2020, 76 were charged with cow slaughter. Even if their engagement in the beef trade is proved, it is hard to understand how this attracts a law empowering the government to detain those who threaten the security of the country.

The U.P. police proudly reported to the media its peerless “achievement” over three years, of 6,476 “encounters” or extra-judicial shootouts against alleged criminals, mostly maiming them for life. The majority were petty criminals if not innocents; and many were charged with the crime of ‘cow slaughter’.

Another major ‘crime’ high on the priorities of the U.P. administration is inter-faith marriages between Muslim men and Hindu women, alleged to be ‘love jihad’. Mr. Adityanath directed senior police officials to investigate these alliances, and in November 2020, the cabinet passed an ordinance against what it described as an “unlawful conversion from one religion to another”. The Assembly later passed a Bill prohibiting conversion by misrepresentation, force, undue influence, coercion, allurement, fraud or marriage. But loose terms enable loose interpretation, allowing the police and vigilante groups to threaten and target Muslim men who are in consensual relationships with Hindu women. Within just a month of the ordinance, 86 people were booked in 16 cases involving allegations of conversion for love or marriage of Hindu women to Muslim men. But there have been no attempts to criminalise Hindu men who marry Muslim women; this does not fit the narrative of ‘love jihad’.

The U.P. administration does not hide its hostility to its Muslim citizens — “people who sayabba jaan”. In recent months in the run-up to the State elections early next year, the temperatures of campaigns — official and social — targeting Muslim citizens, and indeed sundry subalterns and dissenters, have risen dangerously. Muslim families “voluntarily” agreed to give up their homes in the periphery of the Gorakhnath Temple ostensibly to help enhance its security. Incidentally, the head priest of the temple is the Chief Minister of the State. The next month, the anti-terror squad of the State claimed to have busted a conversion racket in which more than 1,000 people had been forced to convert to Islam. This was shrilly reported by television channels and Hindi newspapers. But many people who were contacted by independent journalists affirmed that they had converted to Islam voluntarily. The sale of meat and liquor has been completely banned in Mathura. Lynching has risen, mostly with the tacit protection of the police.

It is not just Muslims who are threatened by the strong arm of the U.P. state. People who speak of or report uncomfortable truths, who peacefully protest, Dalits, and survivors of sexual violence face the ire of such power. But in times of calamity, like the COVID-19 tragedy, all citizens are left abandoned by the hubris of an uncaring state.

Smelling conspiracies

The shameful rape of impoverished and Dalit girls is not new in U.P., but the open exertions of the police to terrorise the victims and protect the socially and politically influential rapists stand out. Unnao and Hathras have become part of the disgraceful lexicon of state indifference to sexual crimes against disadvantaged castes. In Unnao, it took the threat of the rape survivor to immolate herself outside the Chief Minister’s home for the police to act against the BJP MLA she charged with her rape, but the police thrashed in custody her father, who died. And in Hathras, after a teenaged Dalit girl was gang-raped, allegedly by ‘upper-caste’ men, and died, police investigations seemed geared to prove she was not raped, and her body was hastily cremated at night. The administration alleged an “international conspiracy” to defame the government and provoke caste-riots and arrested under anti-terror laws a journalist who had travelled from Kerala to report the case.

Speaking, writing or organising people against state actions has also become dangerous in U.P. The mostly peaceful protesters against the Citizenship (Amendment) Act were slammed in U.P. with 10,900 FIRs. Twenty-two people were killed in police firings, 41 minors were arrested, 500 notices were slapped for recovery from those alleged to have damaged public property, and hoardings displaying photographs of activists and civil society members accused of instigating violence and damaging public property were put up. My colleagues and I visited several towns at that time and found that the police had ransacked and looted like rioters hundreds of homes of Muslims, and their places of worship.

Infamously, as reports emerged during the second COVID-19 wave in the State of lack of oxygen, testing and hospital beds, the Chief Minister once again saw only a sinister conspiracy to defame his government, and threatened to detain under the NSA and seize the properties of those who “spread rumours” of shortages on health provisioning. He even angrily dismissed the stories about floating bodies in the Ganga, claiming that it is customary for certain communities to throw corpses of their loved ones into rivers. He refused to postpone the U.P. panchayat elections, and at least 1,600 teachers who were on poll duty died because of exposure to the virus. Once again, their grieving families were offered no regret, only angry denials.

There are ominous signs that this model of Hindutva machismo is being emulated by Chief Ministers of other States such as Assam, Haryana and Madhya Pradesh. Meanwhile, U.P. has evolved into the dystopic reality of a Hindutva state, untrammelled by constitutional morality.

Harsh Mander is a Richard von Weizsäcker Fellow and peace and human rights worker, writer and teacher

India needs to reconsider the plethora of alliances it is in and rationalise them after a reality check

The current ruckus over AUKUS — the trilateral security pact between Australia, the United Kingdom and the United States, which was announced on September 15, 2021 — has revealed the hazards of group diplomacy, which Prime Minister Indira Gandhi had anticipated when President Ziaur Rahman of Bangladesh proposed a regional organisation for South Asia.

The SAARC years

Apart from its reservations about the reference to security in the draft charter for SAARC, or the South Asian Association for Regional Cooperation, India was in a dilemma — that not joining the forum would look as though India was against regional cooperation. And if it joined, it faced the possibility of its neighbours ganging up and using the SAARC institutions to pressure India on various regional issues. One other concern was that the proposer of such a group would be suspected of aspiring to the leadership of a region.

On balance, India joined the Association with a number of conditionalities such as the exclusion of bilateral issues, decision- making by voting, and holding of meetings without all members being present. But despite the imperative for cooperation in vital fields, SAARC became an arena for India bashing, particularly by Pakistan. It was bilateral diplomacy in the guise of multilateralism and it became moribund as India did not attend the last summit. SAARC became a liability as it was clear that the region was not mature enough to have a regional instrumentality.

Today, the world has a whole spectrum of groups — from the European Union at one end to the African Union at the other — with varying shades of cooperation. Groups with acronyms such as North Atlantic Treaty Organization (NATO) and the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) and numerical groups from a notional G-2 to a real G-77 which has more than a 100 members, exist.

Many of them do not have regional, ideological or thematic homogeneity to lend them a reason for forming a group. The time, the money and the energy spent on convening not only summits but also a whole paraphernalia of ministerial, official and expert level meetings do not seem justified. Bureaucracies, with United Nations salaries and perks, grow around these bodies, developing vested interests to perpetuate them. Such groups which do not have “sunset” clauses continue even after they diminish in importance

Searching for an agenda

Finding the agenda for these organisations and groups is another difficult exercise. The growing agenda of the United Nations includes everything from peace on earth to celestial bodies and even UFOs. When India decided to remain in the Commonwealth even as an independent country, the nature of the affinity to the British Crown changed and its agenda expanded beyond the concerns of the former British colonies. The only way it could survive, after Zimbabwe became independent and apartheid disappeared in South Africa, was by duplicating the agenda of the United Nations and repeating pronouncements of member-states made in other organisations. The role of the Commonwealth was reviewed, but the members reached the conclusion that it had continuing relevance.

The rationale of some of the other new groups was unclear even when they were formed. A Goldman Sachs economist found similarities among fast growing economies such as China, Russia, India and Brazil and recommended massive western investments in these countries. The countries concerned formed an intergovernmental group called BRIC and later BRICS, with South Africa added as a representative of the African continent. At that time, it was feared that, with the presence of China and Russia in it, it would be construed as an anti-American group. As expected. China quickly assumed the leadership of BRICS and tried to seek changes in the international economic system by establishing a bank, with the possibility of credit for its members. The result of this development was undermining the relevance of another, less ambitious, group of India, Brazil and South Africa (IBSA), which had several common interests. As candidates for permanent membership of the Security Council, they had specific ideas on UN reform and on South-South cooperation.

On Afghanistan

The recent BRICS summit had Afghanistan on its agenda and the diverse group was able to reach a conclusion only with different caveats. Russia and China were more sympathetic to the Taliban than the others. At the Shanghai Cooperation Organisation (SCO) summit, delegations found some common elements of concern with dramatically different approaches. The SCO started off as a friendly group of China and some of the former Republics of the Soviet Union, but with the addition of India, Pakistan and Iran, it became a diverse group and it could not reach agreement. Pakistan naturally sounded triumphant, but even Pakistan Prime Minister Imran Khan could not gloat over the unshackling of the Taliban in the face of a looming humanitarian catastrophe in Afghanistan. Whether the Chinese presence in these summits and the meetings between Wang Yi and S. Jaishankar (the Chinese State Councillor and Foreign Minister and India’s External Affairs Minister, respectively) made any difference to the stand-off in Ladakh is yet to be seen. But we know that frequent meetings with the leaders of China do not necessarily mean a meeting of minds as Beijing’s trajectory of thoughts and actions are highly unpredictable. Those who saw China’s President Xi Jinping and Prime Minister Narendra Modi in conversation in Mamallapuram (near Chennai), at the second informal summit between India and China, in October 2019, would never have thought that they would ever be in an armed conflict.

India and other groupings

India has also had experience of taking initiatives to encourage groups without the participation of Pakistan, knowing well that Pakistan’s presence is a sure recipe for trouble. One of them is the Bay of Bengal Initiative for Multi-Sectoral Technical and Economic Cooperation (BIMSTEC), an international organisation of seven South Asian and Southeast Asian nations which are dependent on the Bay of Bengal: Bangladesh, Bhutan, India, Nepal, Sri Lanka, Myanmar and Thailand. The group remained dormant for many years till it was revived a few years ago as an alternative to SAARC. Though it has an ambitious agenda for sectoral cooperation, it has not gained much momentum.

Another group which India has championed is the Indian Ocean Rim Association (IORA). The organisation was first established as the Indian Ocean Rim Initiative in Mauritius in March 1995 and formally launched on March 6-7 1997 (then known as the Indian Ocean Rim Association for Regional Co- operation). It also drags on without any significant progress.

On the other hand, the two active groups, Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC) and Nuclear Suppliers Group (NSG), have eluded us even though we have major stakes in them. We campaigned actively for membership of these two bodies, but gave up when we made no headway. In the process of working with the U.S. on a bouquet of groups such as Missile Technology Control Regime (MTCR), NSG, the Wassenaar Arrangement and the Australia Group, we ended up with membership of Wassenaar and the Australia Group, in which we were not interested.

The Quad and AUKUS

The Quad had a chequered history of India flirting with it for years till the Chinese threat became real in 2020, but New Delhi’s reluctance to call a spade a spade has driven the U.S. to new alliances such as a second Quad and then AUKUS as the U.S. wanted to fortify itself with allies against China. But the reaction of France to AUKUS has raised the issue of loyalty among allies even though AUKUS has made it clear that it was meant only to enable the U.S. to transfer nuclear propelled submarine technology to Australia.

The proliferation of alliances and groups will be a matter of close scrutiny by many countries in the light of the new trend initiated by the U.S. Collective bargaining is the strength of group diplomacy but it cannot be effective without commitment to a common cause. It stands to reason that India should also reconsider the plethora of groups we are in and rationalise them after a reality check.

T.P. Sreenivasan is a former Ambassador of India to several multilateral bodies, and is presently Director-General of the Kerala International Centre, Thiruvananthapuram

In forest restoration, the participation of local communities and adequate financing and incentives are essential

Covering nearly 30% land surface of the earth, forests around the globe provide a wide variety of ecosystem services and support countless and diverse species. They also stabilise the climate, sequester carbon and regulate the water regime. The State of the World’s Forests report 2020, says that since 1990, around 420 million hectares of forest have been lost through deforestation, conversion and land degradation. Nearly 178 million hectares have decreased globally due to deforestation (1990-2020). India lost 4.69 MHA of its forests for various land uses between 1951 to 1995.

Despite various international conventions and national policies in place to improve green cover, there is a decline in global forest cover. This is the prime reason for forest restoration activities including tree planting to become increasingly popular and declaring 2021-2030 as the UN Decade on Ecosystem Restoration for improving environmental conditions and enhancing human communities.

Restoration in laymen’s terms is bringing back the degraded or deforested landscape to its original state by various interventions to enable them to deliver all the benefits. Building and maintaining activities help to improve ecological functions, productivity and create resilient forests with multifarious capabilities. India’s varied edaphic, climatic and topographic conditions are spread over 10 bio-geographical regions and four biodiversity hotspots, sheltering 8% of the world’s known flora and fauna.

However, dependence on forests by nearly 18% of the global human population has put immense pressure on ecosystems; in India, this has resulted in the degradation of 41% of its forests. To combat this, India joined the Bonn Challenge with a pledge to restore 21 MHA of degraded and deforested land which was later revised to 26 MHA to be restored by 2030. The first-ever country progress report under the Bonn Challenge submitted by India by bringing 9.8 million hectares since 2011 under restoration is an achievement. However, continued degradation and deforestation need to be tackled effectively to achieve the remaining target of restoration by addressing various challenges.

Key challenges

Local ecology with a research base: forest restoration and tree planting are leading strategies to fight global warming by way of carbon sequestration. However, planting without considering the local ecology can result in more damage. Similarly, planting a forest in the wrong places such as savannah grasslands could be disastrous for local biodiversity. Luckily recent research has shown that naturally regenerated forests tend to have more secure carbon storage. Being less tech-sensitive, cost-effective and conserving more biodiversity, natural forest restoration is becoming more widely accepted. However, it is fundamental to consider the local ecology before implementing any restoration efforts to retain their biodiversity and ecosystem functions.

Restoration, being a scientific activity, needs research support for its success. Whether one goes for active restoration which includes planting or passive restoration with more focus on halting environmental stressors or adopting an intermediate approach of aided natural regeneration, it needs critical examination before putting restoration interventions into practice.

Situation in India

Nearly 5.03% of Indian forests are under protection area (PA) management needing specific restoration strategies. The remaining areas witness a range of disturbances including grazing, encroachment, fire, and climate change impacts that need area- specific considerations. Further, much of the research done so far on restoration is not fully compatible with India’s diverse ecological habitats hence warranting due consideration of local factors. So, the relevance of local research duly considering ecological aspects, local disturbances and forest-dependent communities is vital to formulate guidelines for locally suitable interventions and to meet India’s global commitment.

Though India’s increasing economic growth is helping to eliminate poverty, there is continued degradation and a growing scarcity of natural resources. The intricate link between poverty and environmental degradation was first highlighted by India at the first UN global conference on the human environment in Stockholm. Out of its 21.9% population living under the poverty line, nearly 275 million people including local tribals depend on the forest for subsistence.

Fundamental to the strategy

Further, encroachment of nearly 1.48 MHA of forest and grazing in nearly 75% of forest area is also linked to the livelihood of local communities. Linked with the degradation of forests, this dependency, along with various social-political and economic factors, complicates the issue manifold. The participation of local communities with finances for incentives and rewards is essential to redress this complex riddle.

There have been remarkable initiatives to involve local people in the protection and development of forests by forming joint forest management committees (JFMC). More than 1,18,213 JFMCs involving around 20 million people manage over 25 MHA of forest area.

However, a review of their functionality and performance is essential to make them more dynamic and effective to scale up their involvement.

Therefore, negotiations with a wide range of stakeholders including these committees for resolving conflicts and fulfilling restoration objectives are a must and a challenging feat to reach a suitable trade-off.

Adequate financing is one of the major concerns for the success of any interventions including restoration. The active approach of restoration which includes tree planting and the involvement of communities seeks incentives and rewards and make the whole affair quite cost-intensive. The contribution of corporates in restoration efforts so far has been limited to 2% of the total achievement. Hence, alternate ways of financing such as involving corporates and dovetailing restoration activities with ongoing land-based programmes of various departments can help to make it easy for operation.

Apart from these specific challenges, the common barriers to restoration as identified globally also need critical review before placing the required methodologies and area-specific strategies in place. The involvement of multiple stakeholders in forest restoration is bound to cause a conflict of interests among different stakeholders; along with low priority and insufficient funding, it becomes even more challenging.

Active engagement of stakeholders including non-governmental organisations, awareness and capacity building of stakeholders with enabling policy interventions and finance can help a lot to achieve the remaining 16 MHA restoration objectives for India. The need of the hour is an inclusive approach encompassing these concerns with the required wherewithal.

Mohan Chandra Pargaien is a senior IFS officer in Hyderabad, Telangana. The views expressed are personal

Climate resilience plans in Indian cities focus on isolated risks rather than preparing for multiple, intersecting risks

On September 23, Maharashtra’s Environment Minister, Aaditya Thackeray, announced that 43 cities across the State will join the UN-backed ‘Race to Zero’ global campaign, which aims to create jobs while meeting goals of climate change and sustainable development. This is laudable and timely – Maharashtra has repeatedly been identified as a State that experiences multiple risks (floods, drought, sea-level rise to name a few) and reports abysmally inadequate policy action on climate-resilient development.

Are cities doing enough?

Indian cities have often been singled out for not doing enough on climate change. To examine this, we assessed climate action in 53 Indian cities with a population of over one million and found, promisingly, that approximately half these cities report climate plans, i.e., they have a climate resilience plan or set of projects in place. Of these, 18 cities have moved beyond intention to implementation. These numbers highlight an encouraging first step, signalling that recurrent experiences of floods, water scarcity, cyclones and storm surges are filtering up into urban development policy.

However, a lot of interventions are being implemented through sectoral projects focusing on particular, isolated risks. For example, most cities report targeted projects to deal with heat waves and water scarcity, followed by inland flooding, extreme rainfall, and growing disease incidence. Coastal flooding, sea-level rise, and cyclones are discussed less often despite India’s long coastline and highly vulnerable coastal cities and infrastructure. This focus tends to overlook how multiple risks converge and reinforce each other — for example, seasonal cycles of flooding and water scarcity in Chennai.

Importantly, solutions exist and many of them can simultaneously meet climate action and sustainable development goals. Front- runners in this space have been cities such as Ahmedabad, which has had a Heat Action Plan (HAP) since 2010, its success evident from reduced heat mortality. The HAP involves key government departments, NGOs, researchers and citizens and focuses on high-risk social groups like wage labourers, low-income groups, women and the elderly. Combining infrastructural interventions (for example, painting roofs white) and behavioural aspects (building public awareness on managing heat), the model has now been scaled up to 17 cities across the country.

Nature-based solutions such as mangrove restoration in coastal Tamil Nadu and urban wetland management in Bengaluru have demonstrated how restoring ecosystem health can sustain human systems as well. For example, urban parks provide cooling benefits and wetlands regulate urban floods.

Bottlenecks and ways forward

Many have identified how inadequate finances and political will at city scales constrain developing sustainable Indian cities. However, what is less discussed is inadequate institutional capacity in existing government departments to reorient ways of working. This would entail moving away from looking at risks in isolation and planning for multiple, intersecting risks. This would mean transforming the ways our cities operate and expand. Undertaking long-term planning needs resilience planners in every line department as well as communication channels across departments to enable vertical and horizontal knowledge sharing.

Another key aspect inherent in transforming cities is focusing on changing behaviours and lifestyles. This is tougher and less understood because the norms we adhere to, the values we cherish, and the systems we are familiar with tend to stymie change. One emerging example of slow but steady behavioural change is bottom-up sustainable practices such as urban farming where citizens are interpreting sustainability at a local and personal scale. This can mean growing one’s own food on terraces and simultaneously enhancing local biodiversity; composting organic waste and reducing landfill pressure; sharing farm produce with a neighbour, bringing communities closer and creating awareness about food growing.

India is becoming increasingly urban. Its cities or city-like villages are sites where the twin challenges of climate change and inclusive development will be won or lost. Pledges like Maharashtra’s are a welcome addition to ongoing climate plans. It remains to be seen how they translate into action. While gloom and doom dominate climate reportage, a range of solutions with co-benefits for climate action and development exists. How to leverage these solutions and equip our city planners and citizens to implement them is what we should focus on.

Chandni Singh is a senior researcher and faculty member at the Indian Institute for Human Settlements (IIHS), Bengaluru; Mythili Madhavan is a research associate at IIHS

Proven solutions rooted in science, not unproven technological fixes, will reduce air pollution

Two new smog towers have been recently inaugurated in Delhi. Bengaluru and Chandigarh also installed smog towers this year. Mumbai’s clean air plan indicates a financial requirement of Rs. 25 crore for installing air filtration units at major traffic intersections in the city. While these efforts indicate that governments are taking cognisance of air pollution, the deployments are often driven by symbolism rather than science. For example, the Delhi government claims that the newly installed smog tower in Connaught Place could reduce air pollution levels by 80%. But there is no scientific evidence of smog towers or any other outdoor air filtration units improving air quality in cities. The smog tower installed in China’s Xi’an and another one installed in Beijing did not prove to be effective and were not scaled up.

Smog towers create an illusion of progress towards clean air while diverting crores of public money away from proven solutions. Moreover, they misdirect policymakers and citizens by deflecting attention from areas that call for urgent action. Therefore, governments looking at investing in outdoor filtration systems should defer their deployment plans.

Further, the data on the effectiveness of the newly installed smog towers should be made available publicly for independent evaluation. Until there is scientific consensus on their effectiveness, every new tower installed is just a violation of taxpayers’ money and citizens’ trust.

What we can do

Meanwhile, governments must ramp up investments in proven solutions to reduce air pollution. First, policymakers should expand air pollution monitoring in areas with limited or no air quality monitoring and strengthen forecasting capacity across cities. Of the 132 cities in the country that currently don’t meet the National Ambient Air Quality Standards, 75 do not have a single real-time monitoring station. For areas with no monitoring infrastructure, alternatives like low-cost air quality monitors in combination with satellite observations should be explored to plug the existing data gaps. Simultaneously, cities should strengthen their air quality forecasting systems by collaborating with scientific institutions that are transparent about their approach and findings. These forecasts should be used in rolling out preventive measures such as travel restrictions, pausing commercial activities or encouraging working from home, on anticipated high pollution days.

Second, city- level emission inventories must be updated periodically. Until last year, over 75% of our city clean air plans did not contain vital information on emissions from different polluting sources. These data are critical to identify key sources of air pollution and design effective clean air plans as per the local context. While several academic institutions carry out emission inventory and source apportionment studies, these studies should not become a one-time exercise.

Third, targeted efforts must be made to improve air quality for urban slum dwellers who have no access to clean cooking energy. In a recent study, we found that nearly half the urban slum households in six States still rely on biomass and other polluting fuels for their cooking needs. Also, household emissions increase during winter, especially when fuel requirement for non-cooking tasks like space heating increases. This increases exposure to indoor air pollution and poses health risks. Hence, policymakers must focus on providing LPG connections to these households along with ensuring sustained usage of LPG as the primary fuel.

Finally, and most importantly, cities should strengthen their enforcement capacity by investing in people and systems that can keep a round-the-clock watch on both egregious and episodic polluters. India is witnessing a rising democratic demand for clean air. But this cannot be met by unproven technological fixes. Instead, we must vigorously pursue solutions that are rooted in science to bring back blue skies.

Tanushree Ganguly is Programme Lead and Mihir Shah is Strategic Communications Lead at the Council on Energy, Environment and Water

Violence in Lakhimpur Kheri will increasetrust deficit between farmers and Government

The deaths of eight people, four of whom were mowed down by a vehicle that was part of the convoy of Union Minister of State for Home Affairs and BJP MP Ajay Kumar Mishra, in Lakhimpur Kheri in north-central Uttar Pradesh, marks an escalation of violence in a movement that has tried to remain peaceful. While the agitators and the BJP have traded charges on who is responsible, the incident has also worsened chances of a rapprochement between the farmers protesting against farm laws introduced last year and the Union government. There has been little headway since January this year, when the Government agreed to a few demands and also promised to keep the farm laws in abeyance, and after the Supreme Court stayed their implementation. But the distrust between the unions representing the agitators and the Government has remained high, with the farmers refusing to budge from their maximalist position seeking a repeal of the three laws passed last year — the Farmers’ Produce Trade and Commerce (Promotion and Facilitation) Act, Farmers (Empowerment and Protection) Agreement on Price Assurance and Farm Services Act, and the Essential Commodities (Amendment) Act.

The farmers are also willing to continue the protest indefinitely, with its intensity increasing after the harvest season even as their methods have come to the unfavourable notice of Supreme Court judges. A Court-appointed committee to facilitate dialogue with the farmers submitted its report on the laws in March but it is yet to be made public. The experience of the economic reforms since 1991 has shown that rushing them through without political consensus — even if they have merits — by ignoring crucial stakeholders creates severe discontent. Farming in much of India has largely been dependent upon State subsidies, procurement and support pricing — and any sudden change in these inputs may jolt the sector, which has been prone to crises in the last few decades, even if the Government claims that liberalising the farm sector will enhance agricultural incomes. It is true that the protesting farmer unions are concentrated in Punjab, Haryana and western U.P., where the involvement of the State in agricultural procurement, awareness of minimum support prices and the presence ofmandisis more robust. But it is also true that institutional redress mechanisms to take into account farmers’ concerns have not been put in place. After all, the laws were passed without sufficient deliberation through parliamentary committees and public hearings even as the Bills were rushed, by voice votes, in the Upper House of Parliament. This, no doubt, is the reason for the lingering trust deficit. The U.P. government must impartially investigate the incident in Lakhimpur Kheri but it is also imperative for the BJP-led Union government to restore mechanisms of procedural democracy to bridge the trust deficit. Restarting talks with the unions will be a good beginning.

The West Bengal Chief Minister has reinforced her image as a leader willing to take on the BJP

The victory of Chief Minister Mamata Banerjee in the Bhabanipur by-poll in West Bengal has come as no surprise but the margin of the victory and the little resistance put up by the Opposition parties including the Bharatiya Janata Party have come as a shot in the arm for the ruling Trinamool Congress. Ms Banerjee’s record winning margin of 58,832 votes is more than twice the margin of victory secured by the TMC candidate at the same constituency, located in the heart of Kolkata, five months ago in the State’s Assembly polls. The ruling party won all the three seats that went to the polls on September 30 in the State. In Jangipur, the margin of victory for the TMC candidate was over 92,000 votes and at Samserganj, the Trinamool Congress nominee won by over 26,000 votes. In two out of three seats, the BJP was the main opposition to the TMC but in Samserganj, the Congress nominee secured about 70,000 votes, pushing the BJP to the third position. Though Ms. Banerjee could not win the Nandigram seat in the Assembly election early this year, her decision to contest that seat considerably boosted her party. With her election as an MLA just in time to meet the six month deadline, Ms. Banerjee has capped her party’s impressive victory in May.

The outcomes also reinforce her positioning as a leader who has the gumption to confront the BJP that had left no stone unturned in its attempt to unseat her. The BJP stands further tamed after the by-poll outcomes. It put up a political greenhorn, Priyanka Tibrewal, to contest against the charismatic and popular Ms. Banerjee. The West Bengal BJP, which found it difficult to get the right candidates to contest against TMC nominees in the Assembly polls, continues to grapple with the same challenge five months later. The BJP central leadership stayed away from the campaign unlike earlier this year. The State leaders of the party were no match to the Trinamool Congress, in strategy or popularity. The State unit of the BJP was hoping that the Election Commission of India (ECI) may not announce the polls within the six-month deadline that the Chief Minister had to meet. Apparently taken by surprise, they spent time challenging the ECI decision in the courts rather than campaigning on the ground. The TMC government’s focus on cash transfer and other welfare schemes continues to draw the support of the electorate, while the issues of violence and corruption raised by the BJP did not strike a chord with them. The results also point to the continuing resistance to the BJP’s polarising tactics in West Bengal, and the party’s difficulty in tailoring a politics that is suitable for the region.

Coimbatore, Oct. 4: In the “Pogalur two-rupee counterfeit notes case”, all except one of the 20 accused were convicted and sentenced to-day to varying terms of rigorous imprisonment ranging from three to seven years on charges of criminal conspiracy and printing of counterfeit notes. The sentences are to run concurrently. Mr. V. Sethusolayar, Sub-Judge, Coimbatore, who delivered the judgment, held that the charges against M. Ramiah Chettiar, accused 17, had not been proved beyond reasonable doubt and acquitted him. The prosecution case was that between December 1965 and March 1969, the accused T. Arunmuga Gownder and 19 others belonging to Tamil Nadu and Kerala entered into a criminal conspiracy and printed two-rupee currency notes to the value of Rs. 838,400 in a ginning factory belonging to the first accused in Pogalur near Mettupalayam.

Prime Minister Indira Gandhi declared in Canberra that India would not allow itself to be “caught napping” by Pakistan, which had jumped “a decade ahead of us” by acquiring sophisticated armaments.

Prime Minister Indira Gandhi declared in Canberra that India would not allow itself to be “caught napping” by Pakistan, which had jumped “a decade ahead of us” by acquiring sophisticated armaments. She said that she could not face people or Parliament if they thought that India, which had been invaded five times in three decades and which had been “ caught napping” twice, was not fully prepared to meet any eventuality. Mrs Gandhi’s remarks came in response to a question about how she reconciled her call for halt to the arms race with the fact that she was going to Paris next month to sign an agreement for the purchase of 150 Mirage-2000 planes.

NSA in Punjab

The Punjab government has decided to use the National Security Act against the protagonists of Khalistan. Instructions are believed to have been sent to district magistrates throughout the state to detain members of the Dal Khalsa, National Council of Khalistan and other militant Sikh organisations under this Act. It is not known how many persons have already been detained under the Act.Police have detained Sohan Singh, former director of health services, and Jamail Singh, former joint director of animal husbandry in Punjab, who are reported to have organised seminars during the last two years in support of the Khalistan movement.

Reserves depleted

Foodgrain reserves with the government are at a precariously low level. As on September 1, they stood at 11.36 million tonnes, which is two million tonnes less than on the same date last year. With one million tonnes pumped into the PDS during September, the reserves must have plummeted to a little over 10 million tonnes. The government is understood to have cut the allocation to several states this month.

Through the five films, Daniel Craig appeared to grow wearier and more sneering of the conventions of the franchise.

Daniel Craig’s 007 is no longer in Her Majesty’s Secret Service. He would have gotten off Bond duty earlier, had Covid-19 not pushed back the release of his fifth and final Bond film, No Time to Die, by over a year. Fifteen years ago, when Craig’s Casino Royale was released, the British actor seemed an unlikely candidate for the role of the secret agent — too sullen and unflamboyant, too working-class even compared to Sean Connery and Roger Moore, and a mite less toxic in his masculinity. But he will be remembered by Bond-lovers for giving the franchise what it desperately needed: An update.

By 2006, neither the unbelievable toys — cigarettes that launch rockets and cars that come front-loaded with machine guns — nor the high- adrenaline action were enough to hide the datedness, the sexist swagger, the emotional stunting and the apologia of being the empire’s “last super-hero” at the heart of the Bond myth. Craig dropped most of the gadgets, found some vulnerability. The films became slicker and better produced, the action less incredulous, even if the Aston Martin B5 still hung around. Agent 007 now had a back story — of being raised by a foster father, of having his heart broken by spirited women. Through the five films, Craig appeared to grow wearier and more sneering of the conventions of the franchise. In an interview to The New York Times, he has said he would be satisfied if he is remembered as the Grumpy Bond. Given the surprises in store in No Time to Die, he might be remembered for much more.

And so, the inevitable question: Who will be the next Bond? A section of the fandom is rooting for a woman or a black man as 007; others are shuddering in distaste at the thought of such subversions. Craig has an interesting suggestion, in keeping with the spirit of the time. “Don’t women and actors of colour deserve better roles than James Bond?”

The contradiction between the technology and profitability of social media, and public good can be addressed, to some degree, by robust regulatory mechanisms. In the longer run, however, the technology behind the apps will need an ethical upgrade.

No one at Facebook is malevolent, but the incentives are misaligned.” Frances Haugen — the Facebook whistleblower who provided documents to The Wall Street Journal as well as US government agencies about the degree to which the social media giant is aware of, and consciously exploits, the harm its applications cause — hasn’t revealed anything that most people aren’t already aware of. But her interview to 60 Minutes underlines the challenge: There appears to be a fundamental contradiction between how social media is designed and the public good.

The documents leaked by Haugen, and her recent interview, indicate that Facebook’s much-touted “safeguards” against hate speech, incitement to violence as well as content harmful to the mental well-being of young people are, at best, window dressing. For example, under political pressure, the company tweaked its algorithm and gave lower priority to polarising political content ahead of the 2020 US presidential election. But, as soon as the polls were over, it removed these safeguards, an action Haugen believes was at least partially responsible for the riots at the Capitol in Washington on January 6. The company also seems aware of the role it has played in inciting ethnic violence in certain parts of the world. There are documents detailing how Instagram, one of its most prolific products, increases notions of shame around the body and depression among teenage girls. But, according to Haugen, since teenagers suffering from these issues tend to fall deeper into social media, little is done to address them.

As the whistleblower has pointed out, the issue is not one of malice on the part of Facebook’s leadership. AI-based algorithms are designed, in essence, to keep people on the site/app as long as possible, and it is this time and the data so collected that is eventually monetised. The fact is that content that elicits an emotional response — outrage and anger is usually the path of least resistance in this regard — “engages” people more. For all its talk of connecting people and building communities, the company appears to be agnostic when it comes to content and social impact. According to Haugen, in every conflict between profit and the public good, her erstwhile employers chose the former. The contradiction between the technology and profitability of social media, and public good can be addressed, to some degree, by robust regulatory mechanisms. In the longer run, however, the technology behind the apps will need an ethical upgrade.

At Lakhimpur Kheri, after the violence on Sunday which left eight people dead, UP’s Adityanath government, which has honed this repertoire of responses to a dismal art, has exhibited the now-familiar distrust of the people and disrespect to the political opponent.

The BJP government has a playbook, a response pattern, vis a vis popular protest. First, for the longest time, turn the back on it. Let the issue fester, and try to tire out the protesters, while actively seeking to delegitimise them, by labelling them “anti-national” and calling them other names. Then, if matters escalate, bring out the barricades and the force. Treat it like a law and order issue in a police state, and don’t let leaders of the Opposition come to the site of the protest or the violence, to do what is surely their job as politicians and people’s representatives, and which the BJP itself despatches delegations to other states in similar circumstances to do — listen to grievances, lend support to demands for accountability, express sympathy and solidarity for victims. At Lakhimpur Kheri, after the violence on Sunday which left eight people dead, UP’s Adityanath government, which has honed this repertoire of responses to a dismal art, has exhibited the now-familiar distrust of the people and disrespect to the political opponent. A Union minister’s cavalcade and his son are accused of running over four farmers who were protesting against the minister — he had made uncivil and provocative remarks that do not behove his office on the farmers’ movement at a public meeting earlier. Four others were killed allegedly in retaliatory violence. All the guilty must be identified and punished after due process of law. But the blanket lockdown in the immediate aftermath of this grim sequence of events — the security cordons, the refusal of permission to visit to a chief minister from one state and the deputy CM from another, the detention of leaders of non-BJP parties in UP — squarely indicts the state.

As sections in the ruling BJP in the state try to pass the blame to the victims, the Supreme Court has reportedly asked why farmers continue to protest when the three farm laws they are agitating against have been shelved by the Centre and stayed by the court. It has questioned the continuing protests in a matter that is in court. With due respect, these are not the questions after Sunday. Instead of curbing or circumscribing the people’s fundamental right to protest, the government needs to address two other issues that have been highlighted by the farmers’ protest and its own responses to it so far — the need for a constitutional democracy to be a safe house for citizens’ dissent and protest, without fear of intimidation by the state; and the need for a political, not a police, response by the government to the protester.

There is another urgent imperative after the events on Sunday. No probe into the incident in which eight lives were lost will be seen to be free and fair, or carry any credibility unless Union Minister of State for Home Ajay Kumar Mishra is asked to step down from his office. The minister should be asked to go, for the processes and procedures of accountability to begin, and for them to be taken to a conclusion that is not only just but also seen to be so.

Rekha Sharma writes: They are totally at variance with what a bench presided over by the then Chief Justice S A Bobde had said on December 17, 2020: The farmers have a constitutional right to continue with their protests as long as their dissent did not descend into violence.

Farmers protesting at the Delhi borders against the three farm laws are at the receiving end again — this time of the Supreme court’s ire. On September 30, while hearing a petition of a single mother who complained that it is taking her two hours instead of 20 minutes to travel to Noida, the court observed that public roads and highways cannot be blocked perpetually. On the following day, another bench of the Supreme Court was even more scathing in its observations against the farmers. The petitioner before the said bench was the Kisan Mahapanchayat, seeking permission to hold a peaceful protest at Jantar Mantar. The Bench reportedly said, “there is no question of holding the protests when you have come to the courts. You have strangulated the entire city, and now you want to enter the city and hold protests”. With the greatest respect to the members of both the benches, they are being very uncharitable to the farmers.

The aforesaid observations of the Supreme Court are totally at variance with what a bench presided over by the then Chief Justice S A Bobde had said on December 17, 2020: The farmers have a constitutional right to continue with their protests as long as their dissent did not descend into violence. It further observed “we clarify that this court will not interfere with the protests in question. Indeed, the right to protest is part of a fundamental right, and can be exercised subject to public order.” Should the Supreme Court be seen as speaking in different voices?

No one has alleged that the farmers are a threat to public order. The Haryana government fired the first salvo against the farmers by putting barricades at the Haryana-Delhi border, digging up the highway and using force, including tear gas, and water cannons to prevent them from entering Delhi. The Samyukt Kisan Morcha claims that as many as 248 farmers died within just 87 days of the protests. Some unconfirmed reports put the figure of deaths at over 600. How many policemen have died at the hands of the farmers? Fortunately, none. This goes to show that the farmers’ protests have been peaceful.

Starting from our freedom struggle, history is replete with instances of agitations and dharnas at public places. In the recent past, Anna Hazare’s India against Corruption movement was allowed at Jantar Mantar. Similarly, Ramdev was permitted to hold his sit-in at Ramlila Maidan. The farmers have also been seeking permission to assemble at Ramlila Maidan or Jantar Mantar, but till date they have not been granted permission. Why are the farmers being treated differently? Should they protest and march in the air?

Coming to roadblocks, the farmers have time and again said that they do not wish to cause inconvenience to the public. They allege that it is the police which is blocking entry and exit points at some places to discredit their movement. Has the SC examined this before blaming the farmers? The court has expressed concern over a commuter’s inconvenience, but what about the farmers? Why no empathy for them, given that they have braved scorching heat and chilling winter, rains, hail and storms for almost a year?

Neither has the government shown any inclination to resume dialogue with the farmers. In this context, what comes to mind are the words of Martin Luther King, in a letter from Birmingham jail to fellow clergymen who had objected to his holding protests at Birmingham. “You may well ask, why direct action? Why sit-ins, marches and so forth? Isn’t negotiation a better path? You are quite right in calling for negotiation. Indeed, this is the very purpose of direct action. Non-violent direct action seeks to create such a crisis and foster such a tension that a community that has constantly refused to negotiate is forced to confront the issue. It seeks to dramatise the issue so that it can no longer be ignored.”

The SC says that there is no question of protests when the farmers have come to the courts. Given the fact that the farmers have been agitating since November 2020, and the matter has received national and international attention, has the court shown any urgency to hear the petitions challenging the constitutional validity of the three farm laws? It is believed that the committee appointed by the SC had submitted its report in March 2021 in a sealed cover. Why is the SC sitting over the report? When will its findings be revealed to the public?

In conclusion, let us treat the farmers with dignity and respect. And let us not cut the hand that feeds us.

Sonalde Desai writes: The economic consequences and political benefits associated with it encouraged many countries to try and “game” the system by making superficial improvements on indicators being measured and, when that failed, by putting explicit pressure on the World Bank research team.

The much-touted Ease of Doing Business Index (EoDB) is dead. The flagship product created by the World Bank came under attack on grounds that its data was modified in response to pressure from countries like China and Saudi Arabia. As a result of an independent audit, the index has now been abandoned by the Bank. The question for us is, should we try to revive it or sing its requiem and move on? What are the lessons from this for the future of international indices that rank countries on a range of outcomes in the hope that it will shame them into performing better? An autopsy of EoDB is needed before we can answer this question.

World Bank researchers developed the EoDB ranking system under the assumption that better laws and regulatory frameworks would increase the ease of doing business and improve economic performance. It collected data from respondents in various countries regarding existing laws and regulations on multiple dimensions, validated them through internal scrutiny, and then combined them into an overall index that allowed us to rank countries. For example, the index included dimensions like procedures involved in starting a business, getting construction permits, getting an electric connection, registering property, getting credit, protecting minority investors, and paying taxes, among others. Each dimension was weighted equally and added up to create a scale.

If we want to create an internationally comparable index, we must ask similar questions. Yet, many of these questions may not be locally salient in economies at different levels of development. For example, EoDB asked questions about the ease of getting an electric connection, where India’s score improved from 70 in 2015 to 89 in 2020. However, the devil is in the details. It is not getting a connection that is the problem, rather the reliability of electricity supply that hampers Indian industries. In addition, most of the questions focused on hypothetical cases about limited liability companies. However, the World Bank’s own enterprise survey shows that 63 per cent of Indian enterprises are sole proprietorships and only 14 per cent are limited partnerships. Once we include unregistered enterprises, this number is likely to be even smaller. Thus, focusing on protecting minority owners’ rights in this tiny segment of Indian industries and using it to rank the business climate in India does not seem particularly useful.

What is ironic is that the index placed tremendous faith in formalised systems while simultaneously disdaining bureaucratic structures embedded in this formalisation. The dimension dubbed getting credit is an interesting example. Unwary readers might think it has something to do with the ease of obtaining credit in a country. Not so. It is simply based on bankruptcy laws and the existence of a credit rating system in a country.

The problem with EoDB is not simply that it is a crude measure that poorly captures the business climates of complex and informal economies like India. A bigger problem is that it had acquired such power that countries competed to improve their rankings. Why does the index matter so much that countries stoop to pressure the World Bank to improve their rankings? For example, India ranks 139th out of 149 on the World Happiness Index, yet we pay little attention to it while climbing the ranks on the EoDB ladder has been made an explicit policy goal.

The answer lies in the potential consequences of ranking. Countries assume that their EoDB ranking will attract foreign investors. Since foreign investors often have no real way of assessing the underlying business climate in any country they may use the rankings as a signal in making their investment choices. Empirical evidence about this presumed impact is questionable. There is indeed some evidence that the score on EoDB is associated with FDI, but this association exists mainly for more affluent countries. Studies by Dinuk Jayasuriya, and Adrian Corcoran and Robert Gillanders show that this association is weak for poorer countries. For instance, in 2020, China was the largest recipient of FDI despite ranking 85th on the EoDB.

One of the less visible parts of the EoDB exercise was the underlying political message. Regulation, often treated synonymously with bureaucratic hurdles, is bad, and abandoning regulations will bring positive results. In a review of EoDB, Timothy Besley highlighted the anti-regulation bias that underlay the “Employing Workers” measure, which looks at the ease of hiring and firing workers and rigidity of working hours. Led by the ILO, there was sufficient opposition that this dimension, though reported, be dropped from the final rankings.

Nonetheless, the presumed economic consequences, as well as political benefits associated with improving the rankings, encouraged many countries to try and “game” the system by making superficial improvements on indicators that are being measured and, when that failed, by putting explicit pressure on the World Bank research team as the current debacle shows.

This leaves us with an interesting dilemma. The EoDB experience has highlighted both the power of data and the political influence such rankings can yield. Should we try to reform the index or give up on it? The decision rests on the answer to two questions. First, are there universally acceptable standards of sound economic practices that are applicable and measurable across diverse economies? Second, if the indices are so powerful, should their construction be left to institutions like the World Bank that bring not just knowledge but also wield the heft of global economic power? For the moment, the answer to both seems to be a no.

Jean Dreze, Vipul Paikra write: Many similar cases of AePS- enabled fraud have emerged in Latehar, Jharkhand. Most of them are unresolved

A series of recent scams have exposed the vulnerabilities of the Aadhaar-enabled Payment System (AePS). The AePS enables a person to withdraw money from her bank account anywhere in the country using a local “business correspondent” (BC). A BC is an informal bank agent equipped with a biometric Point-of-Sale (PoS) machine — a kind of micro-ATM. If you want to withdraw, say, Rs 500 from your bank account using a BC, you just have to give him the name of your bank and submit yourself to Aadhaar-based biometric authentication (ABBA). The BC will give you Rs 500 in cash, and his own account will be credited with the same amount. For this to be possible, your bank account must be linked with Aadhaar.

So far so good. But what if the BC enters “one thousand rupees” in the PoS machine even as he gives you five hundred? In that case, one thousand will be debited from your account, and credited to the BC’s account, but you will only get five hundred — fraud! This is unlikely to happen if you are educated and alert. You will ask for a receipt, and the BC will promptly give you the receipt generated by the PoS machine. BCs, however, routinely deny receipts to poor people, if they demand one at all. As a safeguard, some PoS machines have a voice-over, but the voice-over is easy to disable. There lies one major vulnerability of AePS.

A corrupt BC can even get away with asking a gullible customer to put her finger in the PoS machine under some pretext, without giving her any money. This is what happened to Nagina Bibi, an elderly woman who lives in Vishunbandh village of Latehar district in Jharkhand. A roaming BC came to her house one day, from a neighbouring district. Claiming that he was helping her to get a gas subsidy, he persuaded her to put her finger eight times in the PoS machine and withdrew Rs 24,000 from her bank account without her knowledge. Most of this money consisted of her meagre pension and hard-earned wages, saved for her daughter’s marriage.

Later on, Nagina discovered that Rs 24,000 had been withdrawn from her account. She complained to the bank manager, but he pleaded helplessness. He had no record of the fraudulent BC (only “AePS” showed in his transaction records). From his point of view, this was a matter between Nagina and the “acquirer bank”, that is, the bank that had deployed the concerned BC. He added that he could request more detailed transaction records online if Nagina filed an FIR. The police, however, refused to register an FIR.

Many similar cases of AePS-enabled fraud have emerged in Latehar. Most of them are unresolved. Even if the BC can be traced, it is easy for him to claim that he did disburse cash as per records — it is his word against the victim’s. In short, corrupt BCs operate with virtual impunity.

All this, however, is just a trailer. A friendly BC told us that similar ploys were being used across Jharkhand for mass embezzlement of scholarships intended for minority children. After preliminary enquiries, confirming his allegations, we alerted the media and a detailed investigation by The Indian Express exposed the scam.

Briefly, the scam worked as follows. Corrupt middlemen bribed school principals to obtain names of minority children and other information such as the school’s Unified District Information System for Education (UDISE) code and login. They submitted scholarship applications on behalf of the children after opening Aadhaar-linked bank accounts for them using a local BC. Children were given nominal sums of money and the rest was siphoned off without their knowledge. This was made possible by AePS. Had children been required to collect their scholarships from bank premises, they would have learnt the correct scholarship amounts from their passbooks, if not from a bank employee. The scholarship scam in Jharkhand shows that AePS-enabled fraud is not a sporadic problem but a systemic vulnerability.

The AePS is a valuable facility for those who are able to use it safely. Like other micro-ATM systems, it has helped to decongest banks. It can be particularly useful to migrant workers who have no ATM facility. But AePS comes with serious risks of being cheated for those who are not clear about how it works. These risks are magnified when banks refuse to disburse small amounts to their customers and send them to BCs instead, a routine practice in rural Jharkhand.

There are ways of reducing the vulnerabilities of AePS. For instance, BCs could be required to make manual if not digital entries into printed customer passbooks. That would act as a permanent, verifiable receipt that cannot be denied to the customer so easily (a blank entry would be incriminating). Ensuring that BCs are clearly identified in transaction records would also help. So would SMS alerts, when the customer has a mobile number. Roaming BCs should perhaps be banned, at least in states with low literacy levels. And most importantly, better grievance redressal facilities must be made available to the victims of AePS fraud.

And now, the happy end. Nagina belongs to a workers’ organisation, so she decided to fight back. She and her comrades ultimately managed to prevail on the bank manager and the police to trace the culprit, who was arrested and charged. It emerged, however, that he had swindled many other people in the same fashion, and that other corrupt BCs were also prowling in the area. According to the cybercrime cell in Latehar, some recent acts of AePS-related fraud involve lakhs of rupees.

Nagina’s victory is the exception, not the rule. The vulnerabilities of AePS are putting countless people in danger of being robbed of their hard-earned savings.

Abhishek Banerjee, Sumedha Verma Ojha write: An India that sees its own democracy as a pale imitation of an Anglo-American system is neither good for itself nor the world.

On September 25, while addressing the UN General Assembly in New York, Prime Minister Narendra Modi made an important historical point: India is not just the world’s largest democracy, but also the “mother of democracy”. This assertion would unsettle several long-held Western notions about our world, and it should. The existence of proto forms of democracy and republicanism in ancient India is part of humanity’s common heritage and deserves an important place in our shared view of the past.

There are two pillars of the modern world. The first is science-based rational thinking, and the second is democracy. It is also telling that both are often believed to be Western inventions, reflecting Western ascendancy over our world.

In recent years, there has been a move to recognise advances in science made in the past by non-Western societies. The Pythagorean theorem, for instance, was well known in ancient India. It would be more historically accurate to refer to the Fibonacci numbers perhaps as Pingala’s numbers or Hemachandra’s numbers. But old beliefs and the assumptions that go with them are still strong. As Joe Biden noted last year, they don’t tell you how a black man contributed to the making of the electric bulb. In a similar vein, it is time to fix the historical record on the origins of democracy.

The evidence for republics in ancient India has always been available in plain sight. In the Mahabharata’s Shanti Parva, republics (ganas) are mentioned along with the essential features of administering them. The Vedas describe at least two forms of republican governance. The first would consist of elected kings. This has always been seen as an early form of democracy, later practised in Europe, especially in the Polish-Lithuanian Commonwealth in the 16th-18th centuries.

The second form described in the Vedas is that of rule without a monarch, with power vested in a council or sabha. The membership of such sabhas was not always determined by birth, but they often comprised people who had distinguished themselves by their actions. There is even a hint of the modern bicameral system of legislatures, with the sabha often sharing power with the samiti, which was made up of common people. The “vidhaata”, or the assembly of people for debating policy, military matters and important issues impacting all, has been mentioned more than a hundred times in the Rig Veda. Both women and men took part in these deliberations, a far cry from the Greeks who did not admit women (or slaves) as full citizens of their “democracies”.

Other sources appear in the Ashtadhyayi of Panini, the Arthashastra of Kautilya, as well as a variety of ancient Buddhist and Jain writings. Buddhist and Jain texts list 16 powerful states or mahajanapadas of the time. After Alexander’s invasion in 327 BCE, Greek historians also record Indian states that did not have kings. The Lichchavi state of Vaishali, in particular, deserves special mention. Buddhist writings describe in detail Vaishali’s rivalry with neighbouring Magadha, which was a monarchy. The long battle of attrition between Magadha and Vaishali, which the former won, was a fight also between two systems of governance, ganatantra and rajatantra. Had the Lichchavis won, the trajectory of governance may well have been non-monarchical in the Subcontinent.

Was the rajatantra an “off with his head” kind of system with concentration of powers in one person? No. Instead, any state is thought of as composed of seven elements. The first three, according to Kautilya, are swami or the king, amatya or the ministers (administration) and janapada or the people. The king must function on the advice of the amatyas for the good of the people. The ministers are appointed from amongst the people (the Arthashastra also mentions entrance tests). As per the Arthashastra, in the happiness and benefit of his people lies the happiness and benefit of the King. Isn’t this the lodestone of democracy?

It would be unreasonable to expect republics in ancient India, as with the Greek city of Athens, to have developed full-fledged democratic institutions as we understand them today. As late as the 1780s, when America was founded, voting rights were restricted to (white) males who owned property or paid taxes, which amounted to a mere six percent of the population. The idiosyncrasies of that old system are still visible today. As with scientific advancement, democracy remains and will always be a work in progress.

Another criticism of the idea of India as the “mother of democracy” would be that there is no surviving direct line between the ancient ganas and the modern republic of India. However, the same applies to ancient Greek city-states. If the line survives, it is as a way of thinking. The stability of India’s democratic institutions is more or less an exception among post-colonial states since 1945. This is best explained by an ancient system of thought that contains expressions of democracy.

Why is it so important in the 21st century for us to recognise the origins of democracy in ancient India? There are at least two reasons. First, as a growing power on the world stage, India has to offer its own narrative on world history, as well as provide the world with a vision. We as a nation are not aspiring upstarts. We are the nation that inspired great journeys, from those of Alexander to the voyage of Columbus.

The other reason relates to the general loss of confidence in the US. The power struggles of the near future are becoming clear. It is also a struggle to define history and take it forward. At this time, an India that sees its own democracy as a pale imitation of an Anglo-American system is neither good for itself nor the world.

C Raja Mohan writes: Delhi should take a hard look at the emerging challenges to the current space order and its interests on the moon, and develop strategies to pursue them through a national lunar mission.

A year ago, eight countries led by the United States signed the so-called Artemis Accords. The accords are an agreement to abide by a broad set of principles to guide the expanding human activity on the moon – ranging from mining resources to setting up lunar colonies. The eight signatories were from Australia, Canada, Italy, Japan, Luxembourg, United Arab Emirates, United Kingdom, and the United States. Since then, many others have joined — Brazil, South Korea, New Zealand, and Ukraine.

The US has invited India to join the accords and some preliminary official discussion on the issue took place between the two sides when Prime Minister Narendra Modi met US President Joe Biden at the White House for the bilateral summit last month. Separately, at the summit of the Quadrilateral Forum that followed the bilateral discussion, Modi and Biden, along with the Australian and Japanese premiers, agreed to set up a new Quad working group on outer space. The growing commercialisation and militarisation of outer space have triggered the interest of the Quad leaders.

As technological capabilities grow, nations are looking beyond the near-earth space (or the “brown waters” in the maritime jargon that continues to shape the outer space discourse) to inter- planetary probes and deep space research (the “blue waters” if you will).

These trends have brought the moon into sharp focus. As space- faring powers seek routine access to the moon — as opposed to the lunar landings of the 20th century driven by political prestige — their attention has turned to what is called the cis-lunar space, or the volume between the orbits around the earth and moon.

No national activity in the cislunar space in recent years has been more ambitious than that of China. Beijing’s lunar mission, named after the Chinese moon goddess Chang’e, was unveiled in 2007. Since then, China has put two spacecraft in lunar orbit (Chang’e 1 and 2) and landed two rovers on the moon (Chang’e 3 and 4). Chang’e 4 had the distinction of being the first to land on the far side of the moon that can’t be seen from the earth. The Chang’e 5 launched last year brought lunar material back to the earth. The last time a mission returned with lunar rock was the Soviet Luna 24 in 1976.

China’s ambitions are much larger. The next moon missions — Chang’e 6,7, and 8 — could contribute to the construction of an International Lunar Research Station in the south pole of the moon. The ILRS will have a space station orbiting the Moon, a base on the surface that will have several intelligent robots performing a variety of jobs. To support the ILRS, Beijing hopes to build a super-heavy rocket Long March CZ-9 before the end of this decade. It is expected to carry at least 50 tonnes to the moon. For a comparison of the scale, the payload of the Chandrayaan-2 launched by India’s PSLV rocket in July 2019 was about four tonnes.

China has also added an international dimension to its moon plans by inviting other countries to participate in the ILRS project. Russia, once a leading space actor, has now joined hands with China on the ILRS. Russia is reviving its Luna series of probes to the moon to complement the Chinese efforts.

The launch of Luna-25, set for last month, has now been postponed to May 2022. Luna 25, 26 and 27 will work in tandem with Chang’e 6,7 and 8 to undertake expansive reconnaissance and develop techniques for ultra-precise landings on the moon. Together, these missions will lay the basis for the second stage of ILRS — a joint construction of the lunar base — starting from 2026.

As geopolitical considerations drive Russia towards China, space cooperation has become an extension of their strategic partnership against America. Russia is also threatening to cut off space cooperation with the US. It is a cooperation that emerged during the Cold War and has expanded since then.

The US, which raced to the moon in the 1960s, shut down the Apollo programme in the early 1970s. The broad advance of Beijing’s space programme, across the civilian and military domains, and its deepening collaboration with Moscow has shaken America out of its prolonged neglect of the moon. The Trump administration announced plans to put astronauts back on the moon by 2024. The new project was named Artemis, after the Greek goddess and twin sister of Apollo.

The structure of the Artemis programme is similar to China’s ILRS. It involves the construction of a permanent space station orbiting the moon, called Lunar Gateway, and a surface presence at the south pole of the moon that is supposed to have ice and could sustain future human activity. There is no doubt about the urgency in Washington about restoring America’s leadership in lunar exploration in the face of the Chinese challenge. Like China, the US too decided that it cannot go alone and is looking for partners for its Artemis programme.

One of the consequences of the growing lunar activity is the pressure on the current international legal regime — centred around the 1967 Outer Space Treaty. The OST says outer space, including the moon and other celestial bodies, “is not subject to “national appropriation by claim of sovereignty, by means of use or occupation, or by any other means”. It declares that outer space shall be the “province of all mankind” and its use “be carried out for the benefit and in the interests of all countries”.

The sweeping universalism of the OST remains very inspiring; but it was easy to celebrate it when there were no capabilities on the earth to exploit outer space for commercial and military gain. That situation is changing, thanks to the advances in space technologies and the expansive investment of resources by major powers.

Many provisions of the OST are increasingly subject to competing interpretations and vulnerable to new facts on the moon created by the first movers. The breakdown of the post-Cold War harmony among the major powers has added fuel to the fire on the moon and set the stage for a prolonged geopolitical contestation for the moon.

That is the context in which the US is promoting the Artemis Accords to preserve the OST regime in relation to the moon and promote transparency, interoperability, emergency assistance, and peaceful international cooperation. But Russia and China don’t look enthusiastic about working with the US. That leaves other space- faring nations like India to make choices.

The Artemis Accords would hopefully nudge Delhi to initiate a comprehensive review of India’s interests on the moon and develop strategies to pursue them through a stronger national lunar mission and deeper partnerships with like-minded countries. Delhi must also legislate a strong regulatory framework to promote India’s space activity and protect its international interests. India should take a hard look at the emerging challenges to the current space order, review some of its past political assumptions about the nature of outer space and contribute to the development of new global norms that will strengthen the essence of the Outer Space Treaty.

Uttar Pradesh’s Lakhimpur Kheri tragedy, which saw death of both farmers and BJP workers, came amid escalation of provocative rhetoric in recent weeks. Farm unions’ strategy of agitating in Delhi and UP and social boycott of BJP lawmakers leaves GoI two options: politically isolating protesters or repealing farm laws. The second option is a terrible one, and is to be avoided. But the first approach must eschew inflammatory statements like those from Haryana chief minister ML Khattar and junior home minister Ajay Mishra Teni. Antagonistic rhetoric from BJP allows farm union leaders to don the mantle of victims. Everyone should remember that a festering standoff is dangerous. Now is the time to pull back and show political maturity, recognising the agitation can go out of hand, especially with Punjab and UP heading for polls.

GoI had worked under the presumption that Union laws to reform farm trade would insulate state governments, typically more vulnerable to political pressures. In hindsight, lack of public consultation and disinclination to hear opposition views were a mistake. As GoI’s deliberations with farm unions have failed and are unlikely to succeed, Supreme Court must expedite long-delayed hearings on farm legislations. SC’s indefinite stay on their implementation isn’t helping nor has its exercise of forming a consultative committee to examine the laws. Acceleration of the judicial process may cool political tempers.

The untenability of agriculture in its present form is the crux of the political argument for farm reforms. BJP should sell the idea to voters.But so far BJP is lacking the fine messaging skill needed here. Big farmers benefiting from MSP and procurement support in rice, wheat and sugarcane in three states are not thinking of small farmers, who don’t benefit from the current system. Neither do growers of crops that don’t attract high support prices. Also, farm workers, a huge constituency, are not part of the spoils system engendered by the MSP regime. BJP needs to go out and explain why a small group of rich farmers can’t dictate agriculture. It should consider hiking the level of quarterly income support given to small farmers. And on a broader scale, BJP must recognise that industrial jobs are the only answer to underemployed rural economic actors. All of this means the standard of BJP’s popular rhetoric on farm reforms must rise, especially as the high-voltage UP campaign gathers pace.

In a clear threat to peace and stability in the Indo-Pacific, China sent more than 100 warplanes into Taiwan’s air defence identification zone over the weekend. The latest round of provocative manoeuvres began last Friday with China celebrating its 73rd national day. The incursions are clearly meant to intimidate Taiwan, which Beijing sees as a renegade Chinese province. Since 1949 Taiwan – officially Republic of China – has maintained a separate identity and evolved into a successful multiparty democracy. But ever since the current Democratic Progressive Party came to power in Taiwan in 2016 and refused to accept Beijing’s ‘One China’ formulation, the island state has been at the receiving end of sustained Chinese military, diplomatic and economic pressure.

In that sense, Taiwan, much like India, is a frontline democratic state facing China’s aggression. Both New Delhi and Taipei have been targeted by Beijing’s grey-zone tactics that are meant to provoke and intimidate short of all-out conflict. This should actually bring India and Taiwan closer as Asian democracies. In fact, Taiwan’s New Southbound Policy seeks to boost ties with South and Southeast Asian nations, including India. Progress has been relatively slow with the Indian side still cautious about boosting ties with Taiwan given Chinese sensitivities.

But after the Galwan valley clashes last year and repeated Chinese intrusions across the LAC, India should review its strict adherence to the ‘One China’ policy. Boosting ties with Taiwan also has standalone benefits. It is a semiconductor powerhouse and reportedly bilateral talks are underway to bring chip manufacturing – a key strategic sector – to India. Much cooperation can also be achieved in green technology, IT, digital healthcare and telecom with Taiwanese companies looking to relocate operations from China. Thus, India would do well to abandon its cautious approach and elevate ties with Taiwan both for strategic and economic reasons.

The influx of refugees from Myanmar into Mizoram has created a dilemma for authorities. On the one hand, the refugees may be behind a late surge in Covid cases in the state, forcing village leaders in Champhai district to temporarily seal the entry points along the international border. On the other hand, the status of the refugees themselves remains unclear with the Mizoram government writing to the Centre to provide asylum to the Myanmar nationals, but New Delhi hasn’t taken a call thus far.

Mizoram has witnessed a steady stream of refugees from Myanmar since the February military coup in the neighbouring country. Many of these refugees are from Myanmar’s Chin state who share ties with ethnic Mizos. In fact, Mizoram’s Champhai and Hnahthial districts currently have 6,000 displaced persons from Myanmar.
But in stark contrast to the issue of Rohingya refugees or illegal migration from Bangladesh, Myanmar refugees in Mizoram are hardly receiving national attention. This clearly highlights the perils of India’s ad hoc approach to refugees in the absence of a definitive refugee policy. This helps no one and leads to further complications down the road.

Unfortunately, politics has prevented the evolution of a rational refugee policy as the Citizenship Amendment Act shows. The law simply covers non-Muslim minorities from Pakistan, Bangladesh and Afghanistan without any clear logic. After all, India has hosted and continues to host millions of other refugees, large numbers of whom live in pitiable conditions. The nearly 60,000 Sri Lankan Tamil refugees living in camps exemplify this point.
The lack of a domestic refugee law means that accepting or rejecting refugees is left to the whims of the government of the day. This clearly can’t provide an answer to a humanitarian crisis. As a responsible nation with deep interests in South Asia, India needs a rational refugee policy. Shrill political rhetoric and dog whistle communalism won’t help here.

The trials show that the pill halved the chances of hospitalisation in Covid-19 patients with mild or moderate form of the disease.

Pharmaceutical major Merck and Ridgeback Biotherapeutics' anti-viral drug molnupiravir is a major development in the effort to counter the Covid-19 pandemic. It can serve as the critical fallback for populations that are yet to receive the vaccine, and for dealing with breakthrough infections post-vaccination. Merck (MSD in India, Merck being reserved in this market for the German namesake) has licensed five Indian companies to manufacture the drug. This should ensure its accessibility and affordability particularly for low- and middle-income countries.

With Covid-19 becoming endemic, it is important that therapies to deal with the disease are available. This will supplement, not replace, vaccines. Merck expects to make 10 million treatment courses by the end of 2021. It already has a deal to supply the US government with 1.7 million courses of treatment, once the drug is granted Emergency Use Authorisation (EUA) by the US FDA. Other countries, such as Australia, have also placed orders for 300,000 courses. In India, Merck has entered into voluntary licensing agreements with generic drug manufacturers Sun Pharma, Aurobindo, DRL, Torrent, Cipla, Emcure and Hetero. A course comprising 10 pills will cost $700 in the US. As soon as it receives the US FDA's EUA, India could follow suit and the government should place bulk orders on Indian makers of the drug to lower costs and ensure availability in the health system.

The trials show that the pill halved the chances of hospitalisation in Covid-19 patients with mild or moderate form of the disease. More treatments are required and Indian research outfits must focus on therapeutics. The Merck pill is an important development, India must do its part to ensure global access.

India needs a separate framework for resolving financial intermediaries, and not use IBC meant for resolving the bad loans of non-financial debtors for that purpose.

The RBI has done the right thing by superseding the boards of two Srei non-banking financial companies (NBFCs) and putting them under an administrator. However, it should not rush to the companies' resolution under the Insolvency and Bankruptcy Code (IBC). After the IL&FS default created a major systemic problem, it makes sense to proactively pre-empt any such blow-up. The integrity of the financial system is paramount. If protecting that integrity entails truncating some deemed rights of the promoters of financial firms, that is part of the game. It will not do to let large financial firms with major exposure to banks and retail investors to be seen to be at risk.

India needs a separate framework for resolving financial intermediaries, and not use IBC meant for resolving the bad loans of non-financial debtors for that purpose. The resolution of Dewan Housing Finance Ltd (DHFL) is being touted by many as a success. It is hardly that. Assets worth ₹61,000 crore were handed over to the new promoter, the Piramal group, for upfront payment of ₹14,700 crore and non-convertible debentures offering a coupon of 6.75% and a tenor of 10 years, issued by DHFL under Piramal control. In which world would a company like DHFL be able to raise ₹19,500 crore at a premium of mere 50 basis points over the yield on 10-year government bonds? And, retail investors who had invested more than ₹2 lakh were left feeling betrayed. If and when the NBFC receives interest and repayment on its outstanding loans, why should the retail investors and lenders be content with steep haircuts and not receive a share of those proceeds?

The government has not mustered the will to come up with a replacement for the Financial Resolution and Deposit Insurance Bill that was introduced in the last Lok Sabha, only to stumble in the face of public apprehensions. So, the RBI could give Srei promoters a finite window of time to find the capital to repay loans and allay creditor concerns, or, failing that, hand over the NBFCs to the newly minted National Asset Reconstruction Co Ltd.

For a little over six hours on Monday, Facebook’s family of products virtually ceased to exist. Its eponymous social media platform, WhatsApp, and Instagram stopped working in what has been described as the worst outage of an internet service in terms of duration and impact. Estimates, based on the company’s reported second quarter earnings, suggest Facebook lost roughly $100 million in those hours. But that is likely to be a fraction of the damage globally. The company’s three products together have 3.5 billion active users, influencing communication and commerce at scale. When the services went down, people were left unable to communicate with colleagues and businesses lost contact with clients. Companies that use Facebook’s networks to underpin some of their own services were left in the lurch, and one of the world’s most effective advertisement machineries ground to a halt.

The company attributed the problem to a bad technical configuration of some of its servers, which set off a domino effect that eventually knocked all its platforms entirely off the internet. Reports said the outage was so sweeping that it locked Facebook’s employees out of their company mails, the office messaging applications and even from the office building as their key cards stopped working. Naturally, in terms of internet culture, people on other social media poked fun at Facebook’s predicament. At one point, Twitter’s Jack Dorsey tweeted to ask how much it would cost to buy facebook.com as website registry services automatically determined it to be free for sale.

But Monday’s outage was more than the loss and the schadenfreude it led to. It underscores the degree to which large parts of the world have come to depend on a company that is already under intense scrutiny. Facebook has faced fines and investigations for monopolistic practices and its employees have on multiple occasions blown the whistle on internal company practices that harm users and society at large. It also highlights the supranational power of Big Tech. A similarly widespread outage of, say, Google – which serves as the gateway for millions of people looking for websites every second — or Amazon Web Services — which is the world’s largest cloud computing service provider – will likely have a comparable, if not worse, impact on global commerce and communications. The Facebook outage is a reminder of the fragility of the digital ecosystem, which in past decades has seen power increasingly concentrated in the hands of a few.

United States (US) president Joe Biden has two flagship initiatives — a $1.5 trillion infrastructure bill, with a focus on new roads, bridges and broadband connectivity, among other hard asset creation and maintenance plans; and a welfare bill, with a focus on health care, elderly and child care, social safety and climate crisis. The first is aimed at creating jobs, the second is aimed at both improving the quality of everyday American life and preparing the country for the future. The first has bipartisan support (it has already been passed in the Senate), but is higher up in the priority list of centrist Democrats. The second has the support of only the Democrats, but is higher up in the priority list of progressive Democrats. The centrist camp is keen to get the infra bill through, and has objections to provisions of the welfare and climate bill; the progressive camp has made the passage of the first bill contingent on the passage of the second bill.

Mr Biden believes that coupled with his exit from Afghanistan, a strong domestic reform agenda will help counter the working class disenchantment with Washington and prevent the return of the Republicans in next year’s mid-term polls for the Congress, and of Donald Trump (or a leader representing Trump’s worldview) in 2024. He has, more or less, accepted the position of the progressive camp — and made a renewed push last week for the passage of both bills.

This game of brinkmanship within the Democrats has a certain relevance for the rest of the world. Besides showing the stark divisions in the US, and the power of the progressive camp in determining Mr Biden’s agenda, success or failure on the bills can well determine the composition of the next Congress and nature of the next presidency in the US. Mr Biden’s biggest battle clearly is at home.

As India marked Mahatma Gandhi’s birth anniversary on October 2, we used the occasion to have ritual celebrations, and many made anodyne speeches. A better tribute to the father of our nation would be to go back and examine his ideas in different spheres.

Foreigners generally focus on Gandhi’s civil disobedience campaigns and his non-violent political tactics. They also focus on Martin Luther King, Nelson Mandela and Lech Walesa and the Gandhian imprint in their work. For academics, Gandhi is invariably featured in some course or other connected with the discipline of political science.

Indian observers indulge in paroxysms of hypothetical counterfactuals and project current judgements on past events. Should Gandhi have stopped the non-cooperation campaign after Chauri Chaura? Was he right or wrong in supporting the Khilafat movement? Was Gandhi’s emphasis on handloom reactionary? Did Gandhi exploit women? Was Gandhi a supporter or a secret oppressor of the Dalits?

While the approaches of foreign and Indian observers are valid, they also impose limitations with their excessive focus on political matters. We miss out on several incandescent and useful insights of a seminal thinker of the 20th century. Gandhi’s encounter with economics, or more correctly with the larger field of political economy, is largely left under-studied. We all lose out as a result.

The common quasi-caricature approach is to think of the sparsely-clad Gandhi obsessing over his spinning wheel and actually advocating backwardness and poverty. This is a completely incorrect position, and at variance with many of the Mahatma’s writings and speeches. In his brilliant speech in 1916 to the Economics Society at Muir College in Allahabad, Gandhi comes out emphatically against “grinding pauperism” in his own words. He was not a lover of poverty. In fact, he sought a decent standard of living for Indians at a time when poverty seemed their inescapable fate.

Gandhi was not an opponent of wealth creators. He repeatedly emphasised the importance of talented persons who created wealth and prosperity. He was totally against any system that smothered individual initiative or entrepreneurial spirits. He railed against an intrusive and rapacious State. He attacked ideas involving the forcible expropriation of wealth from their creators and owners.

At the same time, Gandhi was opposed to a tawdry worship of wealth. To him, wealth was not an end in itself, but an instrumental tool in the human armoury. Gandhi derived his ideas of trusteeship from different sources: The Isavasya Upanishad, English Common Law and Snell’s Equity, Gujarati Vaishnava and Jain traditions, the Gospels of Mark and Matthew, his association with the Quakers and his own unusual interpretation of the Bhagavad Gita. In the aftermath of the 2008 crisis, those who wish to revisit the moral basis of market capitalism may find it worthwhile to read up on their Gandhi. They may find an unlikely guru there.

Many also assume that Gandhi was completely opposed to Western civilisation and that his ideas had an overlap only with Western dissenters such as Leo Tolstoy, Henry David Thoreau and John Ruskin. In my book, Economist Gandhi: The Roots and the Relevance of the Political Economy of the Mahatma, I have attempted to discredit this argument. Indeed, there are significant parallels between Gandhi and Adam Smith, the quintessential Scottish Enlightenment thinker and the father of modern economics.

Smith, in his role as a distinguished moral philosopher, had coined the expression “impartial spectator”, an imaginary being that each of us creates in order to judge the moral position of our own actions. The resemblance of Smith’s impartial spectator to Gandhi’s “still small” inner voice of conscience is uncanny. Starting with different priors, Adam Smith and the Mahatma independently concluded that the pursuit of wealth, while desirable, needed to be informed with a moral purpose.

Gandhi was among the earliest thinkers, if not the first one, to argue that the economic sphere was not only about the relations between capital and labour. He introduced the consumer/customer as the third element of a tripod and argued for the three parties supporting and constraining each other. He was way ahead of current thinkers who talk about stakeholder capitalism. Gandhi’s thoughts can also be linked to modern ideas in behavioural economics and the discipline of identity economics.

Those who criticise Gandhi for his so-called soft approach to caste may find Gandhi’s experiments in identity economics an eye-opener. While Gandhi’s personal actions, in association with young women late in life, are completely indefensible and deserve condemnation, it must be noted that in the social and economic spheres, his feminist positions were prescient and forward-thinking.

Free India has ignored Gandhi’s Nai Talim. I have argued that this is a mistake. Nai Talim — with its emphasis on eye-hand coordination, development of motor skills (as explored by Maria Montessori, a friend of Gandhi’s) and implied left brain-right brain balance — actually can set right the excessive focus on rote learning and examinations that we suffer from. We might be able to establish a “tinkering” tradition in education reminiscent of James Watt, another Scottish Enlightenment figure. Our government’s recent successful introduction of Atal Tinkering Laboratories in select schools shows that this approach has great promise. Once more, we may need to acknowledge the Mahatma as a guru in the field of the economics of human capital development.

In conclusion, in the contemporary context, Indians as well as economists around the world may benefit from re-reading not just Adam Smith but the work of our own Mahatma as well.

What comes after Atmanirbhar Bharat, or self-reliant India? A Bharat that can utilise its self-reliance to help others around the world become self-sufficient. With light-emitting diode (LED) lighting, India can lead the global transition to energy-efficient lighting.

LED lighting can also help rid the world of a large source of mercury pollution — a toxic pollutant that can lead to long-term neurological deficiencies and other health hazards.

The Minamata Convention on Mercury, a global treaty, aims to eliminate the use of mercury in products and processes worldwide. It came into force in 2017. So far, 132 countries have ratified the treaty. India did so in 2018. In its original form, the convention sought to phase out the manufacture, import or export of mercury-based fluorescent lighting products by 2020.

In 2018, India exercised a provision in the Convention and extended the phase-out date for several mercury-based fluorescent lighting products through 2025. Compact Fluorescent Lamps (CFLs) and Fluorescent Tube Lights (FTLs) accounted for 2% and 9% respectively of the 1.4 billion lamps produced in 2018-2019. However, India itself has achieved far more since then, revolutionising the promotion and adoption of LED and emerging as the second largest producer of LED in the world.

In 2015, India launched its domestic efficient lighting programme, the Unnat Jyoti by Affordable LEDs for All (UJALA), the world’s largest zero-subsidy LED bulb programme with a target of replacing 770 million incandescent lamps with LED bulbs. That same year, the Street Lighting National Programme (SLNP), which aims to replace conventional streetlights with smart and energy-efficient LED streetlights, was launched. SNLP is the largest LED street-lighting programme in the world: 12 million have been installed so far with a target for another 30 million by 2024.

In January this year, power minister RK Singh described these programmes as driving “large-scale socio-economic transformation”.

Indeed, the domestic LED market has exploded since the start of the programmes. Over 1.15 billion LEDs, far more than UJALA’s target of 700 million, have been sold. The share of LED in the lighting market registered a 135% increase, and by 2018-2019, accounted for approximately 80% of the total value. Domestic production increased exponentially from 4.8 million in 2014-2015 to 661 million in 2018-19.

India’s transformative growth on LED has demonstrated a cleaner, efficient future pathway. The UJALA and SLNP programmes, for example, have helped avoid 44 million tonnes of CO2 emissions, reduced 10,911 MW of peak demand, and saved consumers approximately 19,000 crore annually.

Today, LED is more than just a cost-efficient, energy-efficient and cleaner lighting option for India. It is also the driver of exports, employment, and economic growth, an illustration of what India could do with its focus on self-reliance. It is increasingly a global hub for LED with exports in 2018-19 growing 86% over the previous year to touch five million units.

In May 2021, parties from the Africa region proposed an amendment to withdraw exemptions for fluorescent lighting under the Minamata Convention. If adopted, the global phase-out of inefficient and toxic fluorescent lighting could reduce 232 metric tonnes of mercury pollution and avoid 3.5 billion tonnes of CO2 emissions cumulatively by 2050, while simultaneously enabling consumers to achieve significant financial savings. This would further stimulate the demand for LED lighting.

As the world prepares to convene in November to discuss the Minamata Convention, a self-reliant India has the opportunity to rally global stakeholders and lead in the endeavour to phase out mercury in lighting.

Mukund G Rajan is chair, FICCI Environment Committee and chairman, ECube Investment Advisors

Bishal Thapa is CLASP, India director

The views expressed are personal

The low and declining labour force participation rate (LFPR) of women constitutes one of the biggest challenges facing the Indian economy. International Labour Organization (ILO) data for 2019 estimated LFPR of women aged 25 and over in rural India at 25.6%, a rate that contrasts starkly with that of 43.1% for this same demographic group in Bangladesh. Data from the National Sample Survey Office (NSSO) revealed that female LFPRs declined by 8-10% points between 1999-00 and 2011-12. Despite reports of a slight improvement, will these rates decline even further in the years to come as the economy struggles to recover from the pandemic?

Conventional academic wisdom relates declining female LFPRs in the early stages of a country’s growth to a lack of “suitable” non-agricultural jobs for the rapidly growing numbers of educated women. This suggests that the problem is not a failure of education but, on the contrary, a consequence of improvements in female schooling that have outpaced the growth of the non-agricultural economy.

An alternative explanation comes from economic theories of the importance of market size for economic growth. These theories note that households purchase non-agricultural goods only after their incomes exceed a certain threshold. Consequently, the growth of this sector requires markets that are sufficiently large, not in numbers, but in income.

For tradeable goods produced by the agricultural and manufacturing sectors, the market is global. However, for the service sector, the sector of overwhelming importance to the economy, it is the purchasing power of the local market that matters. The growth of food outlets, retail stores, and the services of tailors and beauticians require a sufficiently large concentration of rural consumers within commuting distance. It is only in large markets that women’s wages are high enough to shift the balance between domestic tasks and market work.

From this perspective, India’s economic geography — the distribution of population size and schooling over space — is an important determinant of LFPRs. Two features of this geography stand out.

The first is the very small size of villages in north India. Confining our attention to Uttar Pradesh, Bihar, Jharkhand, Chhattisgarh, Odisha, Madhya Pradesh, West Bengal, Maharashtra and Rajasthan, 59% of villages have a population size of less than 1,000 (Census 2011). This small size — just 200 households — suggests the impossibility of developing viable non-agricultural businesses if transactions occur only within village boundaries.

But high population density and significantly improved road infrastructure imply that villages are frequently within commuting distance of each other, with markets extending beyond village boundaries to neighbouring villages. Indeed, geo-spatial data reveals that 83% of villages in these nine states are within 25 kms of a village with a population of 5,000 or more.

There is a second distinguishing feature of India’s economic geography, which likely holds the answer to low LFPRs — low schooling attainment in rural areas and the lack of correlation between schooling attainment and village size.

For the states listed above, data on the average schooling of every village from the 2011 socio-economic caste census (SECC) reveals average schooling years to be just 3.7 years. A 2019 survey designed to evaluate India’s National Rural Livelihoods Programme, a programme implemented in the poorest blocks of these states, estimates that the average adult has just four years of schooling.

Even more striking than these low levels is their lack of correlation with village size. The SECC data for these nine states disclose that average years of schooling in villages with a population of 10,000 to 20,000 is the same as in villages with a population of 500-1,000. India’s large villages differ from small ones primarily in population size, not in mean levels of schooling. In contrast, in most developed economies, the correlation between population concentration and schooling attainment is positive and strong.

These differences help explain patterns of correlation between population concentration and LFPRs. Thomas Malthus, in his influential work, predicted a negative correlation between population and income growth in agrarian economies, arguing that population growth reduces agricultural productivity and, hence, employment opportunities. The reversal of this hypothesis, evident in the positive correlation between population concentration and LFPRs in today’s developed economies, reflects higher schooling in population-dense areas. These increases improve productivity and, equally importantly, increase the demand for services through their impact on incomes, fuelling the growth of the non-agricultural sector and the diversification of the economy and propelling women into the labour force.

In contrast, the lack of a positive correlation between schooling attainment and village size in rural India is more consistent with a Malthusian world than a modern economy, with high concentrations of population differing from smaller villages only in numbers, not in schooling. Without increases in schooling, the market for non-agricultural products remains low, even in large villages.

Thus, rather than declining LFPRs in rural India being a consequence of achievements in women’s education, they reflect, in part, past failures to achieve universal elementary schooling. The costs of neglecting public schooling and health, costs that are all too apparent, all too often fall on women. India’s new National Education Policy rightly stresses the importance of improving schooling facilities and reducing dropout rates. Ensuring these objectives holds the key to higher LFPRs for women.

Anjini Kochar is a senior research scholar, Stanford University and International Initiative for Impact Evaluation The views expressed are personal