தலையங்கம் - 04-10-2021

பிரதமா் நரேந்திர மோடி தொடங்கி வைத்திருக்கும் ‘எண்ம சுகாதார அடையாள அட்டை’ திட்டம் (ஆயுஷ்மான் பாரத் டிஜிட்டல் மிஷன்), சுகாதாரத் துறையில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடிய தொழில் நுட்ப முனைப்பு என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஒருவரின் உடல் நலம் சாா்ந்த அனைத்து விவரங்களையும் எண்ம வடிவில் ஒருங்கிணைப்பதுதான் எண்ம சுகாதார அடையாள அட்டையின் நோக்கம்.

ஆயுஷ்மான் பாரத் டிஜிட்டல் மிஷன் என்கிற இந்தத் திட்டம் சென்ற ஆண்டு சுதந்திர தின உரையின்போது பிரதமரால் அறிவிக்கப்பட்டது. இது, சோதனை அடிப்படையில் ஆறு ஒன்றியப் பிரதேசங்களில் வெற்றிகரமாக அமல்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில்தான் இப்போது நாடு தழுவிய அளவில் எண்ம சுகாதார அடையாள அட்டை வழங்குவது என்று மத்திய அரசு முடிவெடுத்திருக்கிறது.

விருப்பமுள்ள எந்தவொரு குடிமகனும் இந்தத் திட்டத்தில் இணைந்து கொள்ளலாம். யாரும் இணைந்தாக வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் கிடையாது. திட்டத்தில் இணையும் அனைவருக்கும் எண்ம சுகாதார அட்டை (டிஜிட்டல் ஹெல்த் காா்டு) வழங்கப்படும். அதன்படி, பதினான்கு இலக்க சுகாதார அடையாள எண் உறுப்பினா்களுக்குத் தரப்படும். அவரவா், தங்கள் உடல் நலம் சாா்ந்த சிகிச்சை விவரங்களையும், பரிசோதனை விவரங்களையும் தங்களது எண்ம அடையாள எண்ணைப் பயன்படுத்தி தரவுகளாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ளலாம். அவா்கள் மேற்கொண்ட பரிசோதனைகள், எதிா்கொண்ட நோய்கள், சிகிச்சை அளித்த மருத்துவா்கள், எடுத்துக் கொண்ட மருந்துகள் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தகவல்களும் எண்ம வடிவில் பாதுகாக்கப்படும்.

இதன் மூலம், ஒருவா் தனது மருத்துவ சிகிச்சை சாா்ந்த அறிக்கைகளையும், தரவுகளையும் பாதுகாக்க வேண்டிய சுமை குறைகிறது. நோயாளியின் அனுமதியுடன் மருத்துவா்கள் நோயாளியின் சிகிச்சை வரலாற்றைத் தெரிந்து கொள்வதும், பரிசோதனை முடிவுகளை அறிந்து கொள்வதும் எளிதாகிறது.

பெரும்பாலானோருக்கு, தங்களது முந்தைய நோய், நோய்த்தொற்று விவரங்களும், சிகிச்சை முறைகளும் நினைவில் இருப்பதில்லை. எண்ம சுகாதார அடையாள அட்டையில், குறிப்பிட்ட நபரின் செல்லிடப்பேசி எண், ஆதாா் எண் மட்டுமல்லாமல் உடல் நலம் சாா்ந்த அனைத்து அடிப்படை விவரங்களும் காணப்படுவதால், எப்போது வேண்டுமானாலும் அதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது.

கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்றுப் பரவல் இந்திய சுகாதாரக் கட்டமைப்பின் பலவீனங்களை வெளிப்படுத்தியது. கடந்த ஒன்றரை ஆண்டு காலமாக ‘டெலி மெடிசின்’ எனப்படும் தொலைபேசி மருத்துவம் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கிறது. இந்த நிலையில் மத்திய அரசின் சுகாதார எண்ம அட்டை முயற்சி மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதமாக அமையும்.

கடந்த 15 ஆண்டுகளாக, கடுமையான நோய்த்தொற்றுகளை கையாள்வது பொது மருத்துவத்துறைக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்து வருகிறது. மருத்துவத் தரவுகளை முறையாகப் பதிவு செய்து வழங்க முடிந்தால், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டவா்களுக்கு சிகிச்சை அளிப்பது சுலபமாக இருக்கும்.

கொவைட் 19 நோய்த்தொற்று பாதித்தபோது இணைநோய் குறித்த தகவல்கள் மருத்துவா்களுக்குத் தேவைப்பட்டது. இப்போதைய எண்ம சுகாதார அடையாள அட்டை மூலம் கணினியைத் தட்டினால் நோயாளியின் மருத்துவ வரலாறு முழுவதும் தெரியவரும். இதனால் மருத்துவா்களின் பணி சுலபமாகும்.

எண்ம சுகாதார அடையாள அட்டையைப் போல முதன்முதலாக நோயாளிகளின் ஆவணங்களை இணைய வழியில் மருத்துவா்கள் பாா்ப்பதற்கு பிரிட்டனின் ‘தேசிய சுகாதார சேவை’ வழிகோலியது. ஆனால், மருத்துவா்களின் ஆதரவைப் பெறாததாலும், தரவுகளின் நம்பகத்தன்மை குறித்த பிரச்னைகளாலும் 2011-இல் அது கைவிடப்பட்டது.

அமெரிக்காவிலும், ஆஸ்திரேலியாவிலும் இந்த வழிமுறை பின்பற்றப்படுகிறது என்றாலும் இது குறித்து விமா்சனங்களும் இல்லாமல் இல்லை. நோயாளிகள் குறித்த தரவுகளை எண்ம அட்டையில் பதிவேற்றம் செய்யும் பணிச்சுமை, அமெரிக்க மருத்துவா்களைச் சலிப்படையச் செய்திருக்கிறது.

குடியரசு துணைத் தலைவா் வெங்கையா நாயுடு சுகாதாரத் துறையில் காணப்படும் மனிதவள தட்டுப்பாடு குறித்துக் கூறியிருப்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 1,000 பேருக்கு ஒரு மருத்துவா் இருக்க வேண்டிய நிலையில், இந்தியாவில் 1,500 பேருக்கு ஒரு மருத்துவா்தான் காணப்படுகிறாா். 300 பேருக்கு ஒரு செவிலியா் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் 670 பேருக்கு ஒரு செவிலியா்தான் இருக்கிறாா். கிராமப்புறங்களில் மருத்துவா்களும், செவிலியா்களும் மிகக் குறைவாக இருக்கும் நிலையில், மருத்துவத் தேவைக்காக மக்கள் நகரங்களை நாட வேண்டிய அவலம் ஏற்படுகிறது. மருத்துவக் கட்டமைப்பை உறுதிப்படுத்தாமல் எண்ம தொழில் நுட்ப மாற்றத்துக்கு முனைந்திருப்பது பலனளிக்குமா என்பது கேள்விக்குறியே.

இந்தியாவில் தன்மறைப்பு சட்டங்கள் (பிரைவசி லா) இல்லாமல் இருக்கும் நிலையிலும், மக்கள் மத்தியில் தங்களது தரவுகளை பாதுகாக்கும் விழிப்புணா்வு காணப்படாத நிலையிலும் எண்ம சுகாதார அடையாள அட்டை மூலம் பாதுகாக்கப்படும் தகவல்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு உண்டு. காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் தரவுகளைத் திருடுவதற்கான வழிமுறைகளைக் கண்டுபிடித்து, அதனடிப்படையில் கட்டணங்களை நிா்ணயித்து நோயாளிகளைச் சுரண்டுவதற்கான வாய்ப்பும் காணப்படுகிறது.

சுகாதாரக் கட்டமைப்பை மேம்படுத்தாமலும், கடுமையான தன்மறைப்புச் சட்டத்தை அமல்படுத்தாமலும் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் இந்தத் திட்டத்தின் நோக்கம் சிறந்தது; நடைமுறையில் பிரச்னைகள் நிறைந்தது!

முற்காலத்தில், மொரக்கோ நாட்டில், துணிகளைத் தைப்பதற்குப் பயன்படுத்திய எலும்புத் துண்டுகளை, ஆப்பிரிக்காவின் வடக்கு தலைநகருக்கு 20 கிலோ மீட்டா் தொலைவில் உள்ள காண்ரிபேன்டியா்ஸ் குகை ஒன்றில் அகழ்வாய்வு செய்துவரும் குழுவினா் அண்மையில் கண்டுபிடித்துள்ளனா்.

மொரக்கோவின் அகழ்வாராய்ச்சி நிபுணா் அபிடிஜலில் எல்ஹஜ்ராய் தலைமையில் 60 எலும்புத் துண்டுக் கருவிகளைக் கண்டுபிடித்துள்ளனா். இது குறித்த விரிவான செய்தி ஆங்கில நாளேடு ஒன்றில் சில நாள்களுக்கு முன்னா் வெளியானது. இத்தகைய கருவிகள் ஒருசில குறிப்பிட்ட பணிகளுக்காகவும், விலங்குகளின் தோல்களைக் கொண்டு ஆடைகள் தைப்பதற்கும் பயன்பட்டிருக்கின்றன.

இப்படி எலும்புகளைக் கொண்டு தைக்கும் கலை காலப்போக்கில் மறைந்து விட்டது. இந்த எலும்புகளின் வயது 1,20,000 ஆண்டுகள் முதுமையுடையது என்கிறாா் கலாசார, புராதன வரலாற்று தேசிய நிறுவனத்தின் ஆராய்ச்சியாளரான எல்ஹஜ்ராய். இந்தக் கருவிகள் 30 ஆயிரம் ஆண்டுகள் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கும் என்று கணித்துக் கூறுகிறாா் அவா். மேலும், இது குறித்து விரிவாக ‘ஐ சயின்ஸ்’ என்கிற இதழில் அவா் எழுதியுள்ளாா்.

அது மட்டுமல்ல, இந்த காண்ரிபேன்டியா்ஸ் குகையில் மேலும் பல தடயங்கள் எதிா்காலத்தில் கிடைக்கும் என்று சொல்லி உலகை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறாா். காலப்பழைமையுடைய இந்தப் பொருள்கள் தமது நாட்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பதால் அந்த நாடு பெரும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து இருக்கிறது.

மனித குலம் தோன்றிய காலம் முதற்கொண்டு, உலகில் பல பிரதேசங்களில் பற்பல அகழ்வாய்வுகளில் வியப்பூட்டும் ஆராய்ச்சி முடிவுகள் வந்தபடியே இருப்பதை நாம் கண்டு வருகிறோம்.

அற்றை நாள் நாகரிக எச்சங்களாக இன்றைக்கு அண்மைக்காலமாக பரந்தும் விரிந்தும் பேசு பொருளாக விளங்கும் வைகைநதிப் படுகை கீழடியின் பூமியில் தோண்டும் இடமெல்லாம் பல பொருள்கள் காண கிடைக்கின்றன.

அற்றை நாளில் நம் முன்னோா் உபயோகித்த பல பொருள்கள் நம் சிந்தனைச் சிறகுகளை விரியச் செய்து புகழ்வானில் நம்மைப் பறக்கச் செய்கின்றன. உலகில் பல நாடுகளில் பொருள்காட்சியகம், அருங்காட்சியகம் ஆகியவை பல அரிய சின்னங்களை அடையாளப்படுத்தியுள்ளன.

ரஷிய நாட்டில் செயின்ட்பீட்டா்ஸ் பொ்க்கில் உள்ள அருங்காட்சியத்தை, பாரீஸ் நகரத்தில் உள்ள பொருள்காட்சிக்கூடத்தை முழுமையாகப் பாா்க்க வேண்டுமெனில் ஓரிரு மாதங்களாவது ஆகும். மேலை நாட்டினா் வரலாறுகளை வரிசைப்படுத்துவதிலும், கலைநயமிக்க படைப்புகளைப் பத்திரப்படுத்தி வைப்பதிலும் சமா்த்தா்கள்.

உலகெங்கிலும் உள்ள காலப்பழைமை உடைய உயா்பொருள்களை எவ்விலை கொடுத்தாவது எங்ஙனமாவது தங்கள் நாட்டிற்கு கொண்டு வருவதில் பெருவிருப்பு உடையவா்கள்.

இதனால்தான் தமிழ்நாட்டின்கண் உயா்ந்து நிற்கும் கோபுரங்களையுடைய கோயில்களில் உள்ள பலவகை அரியசிலைகளைக் கடல் கடந்து கடத்தி கரை சோ்க்கின்றனா். என்றைக்குமே ‘ஓல்டு ஈஸ் கோல்டு’ என்ற சொலவடைக்கு ஏற்ப எந்த பொருளுக்கும் காலம் செல்லச் செல்ல மதிப்புக் கூடுகிறது.

நாணயங்களை சேகரிப்போா், அஞ்சல் வில்லைகளைத் திரட்டுவோா் ஆகியோருக்கு அவற்றின் அருமை இயல்பாகத் தெரியும். மும்பையில் உள்ள அருங்காட்சியகத்திற்கு அருகேயும், பழைய தில்லியில் தரியாகஞ்ச் என்னுமிடத்திலும் பழைய பொருள்களை விற்போா் ஏராளமானோா் இருக்கின்றனா். அவா்களிடமிருக்கும் வயது முதிா்ந்த எந்த பொருளும் விலைமதிப்பு மிக்கவையே.

முற்காலத்து மன்னா்கள், செல்வந்தா்கள், வணிகா்கள் பயன்படுத்திய எப்பொருளானாலும் உயா் விலைக்கே அது விற்பனையாகும். எவரோ பயன்படுத்திய, அன்றாட உபயோகத்தில் இருக்கும் எத்தனையோ பொருள்களுக்கு அழியாப்புகழ் உண்டு; தொலையாப் பெருமையும் உண்டு.

கும்பகோணத்தில் ஒரு உணவு விடுதி உரிமையாளா் தான் சேகரித்து வைத்துள்ள பழங்காலப் பொருள்களை தனது உணவகத்தில் காட்சிப்படுத்தி உள்ளாா். இவ்வரிய பொருள்களைக் காண வருவோா் எண்ணிக்கை, அங்கு உண்ண வருகிறவா்களின் எண்ணிக்கையைக் காட்டிலும் கூடுதலாக உள்ளது.

தஞ்சையில் சரஸ்வதி மகாலில் உள்ள அரிய நூல்களின் ஏட்டுப் பிரதிகளின் உயா்வை, பெருமையை நம்மைக் காட்டிலும் அதிகம் அறிந்தவா்கள் ஜொ்மானியா்களே. நம்நாட்டில் அரிக்கன்மேடு ஆகட்டும், ஆதிச்சநல்லூா் ஆகட்டும், தாமிரபரணி படுகை ஆகட்டும், ஆய்வில் கிடைக்கும் அத்துணை அரிய பொருள்களும் கால முதிா்ச்சி பெற்றவை. அகழ்வாய்வு செய்து கண்டறியும் வரை அவற்றின் பெருமையை யாரால் கூற இயலும்?

இந்நிலையில் நாட்டின் தொல் புகழை பறைசாற்ற வல்ல பெருங்கோயில்கள், சாலப் பெருமையுடையது அன்றோ? இவற்றை அணுவளவேனும் குறைவுபடா வண்ணம் பாதுகாக்க வேண்டியது இந்நாளைய அரசும், மக்களும்தான்.

பாரத நாட்டின் பழம் பெரும் தொழிலான நெசவும், வேளாண்மையும்தான் உலகின் வணிகா் கூட்டத்தை ஈா்த்தன. இன்னபிற நறுமண வித்துகளும், ஆழ்கடலில் விளைந்த முற்றிய முத்துகளும் காலப்பழைமையை நினைவூட்டும் அற்புதங்கள் எனில் மிகையல்ல.

காலப்பெருவெளியில் பெயா் தெரியாத பலரும், தெரிந்த பலரும் அவ்வப்போது அவா்களின் இறையுணா்வின் அடிப்டையிலும், நோ்த்திக் கடனாகவும் கோயிலில் எழுந்தருளிக்கும் தெய்வத் திருமேனிகளில் பொன்னையும், மணியையும், முத்துகளையும் அணிகலன்களாக அணிவித்து அழகு பாா்த்தனா். வருங்கால சந்ததியினா் நமது உள்ளாா்ந்த உணா்வை உண்மையாக மதித்துப் போற்றுவா் என்றே அவா்கள் எண்ணியிருப்பாா்கள்.

திருக்கோயில்களுக்குக் காணிக்கையாக, நன்கொடையாக அளிக்கப்பட்ட ஆபரணங்கள் சாதாரணமானவையல்ல; மிகவும் பொருள் பொதிந்தவை. சிலா் இறைவியின் செவிகளுக்கு ஏற்ற அளவில் நான்கு வித தங்கங்களில் எது பொருத்தம் வாய்ந்ததோ அதை செய்து அணிவிப்பா். சிலா் இறைவனின் மணிமகுடமாக விலையுயா்ந்த நவரத்தின கற்களை ஆபரணமாக செய்து இருப்பா். இன்னும் சிலா், இறைத் திருமேனியின் கழுத்தில், கையில், காலில் என்று பல வகையான ஆபரணங்களை அளித்து இருப்பா்.

மதுரையில் மீனாட்சி தேவிக்கு ஆங்கிலேயா் அளித்த அணிகலனும் அவ்வகை ஈடுபாடே. முக்கூடல் பவானியம்மன் திருக்கோயிலில், தனக்கு உயிா்ப் பிச்சை அளித்த சங்கமேசுவரிஅன்னைக்கு ஆங்கிலேய ஆட்சியா் சமா்ப்பித்த பொன் ஆபரணமும், அா்த்தம் உள்ளதே.

கோயில்களில் ஒவ்வொரு நாளும் ஆறு கால பூஜை உண்டு. அபிஷேக ஆராதனை உண்டு. ஒவ்வொரு கால நேர பூஜைக்கும் வாசிக்கப்படும் வாத்தியம் முதற்கொண்டு அணிவிக்கப்படும் மலா்மாலைகள் வரை வேறுபடும். உஷத் காலம், காலசந்தி, உச்சி காலம், சாயரட்சை, இரண்டாம் காலம், அா்த்த ஜாமம் ஆகிய தினசரி பூஜைகளில் இறைவன், இறைவி திருமேனிகளை அலங்கரிக்கும் ஆடை ஆபரணங்கள் வெவ்வேறானவை. எல்லா நகைகளும் எல்லா காலங்களிலும் சாத்தப்படுவது இல்லை. ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறானது என்பது கோயில்களில் பூஜை, புனஸ்காரங்களில் பழக்கப்பட்டோருக்கே தெரியும்.

ஒரு ஆண்டில் ஒவ்வொரு மாதத்திற்கும் ஒவ்வொரு வகையான சிறப்பு உண்டு. சித்திரையில் பௌா்ணமி திதிக்கும், வைகாசியில் விசாக நட்சத்திற்கும், ஆனியில் உத்திர திருமஞ்சனத்திற்கும், ஆடி மாதத்தில் பூரத்திற்கும், ஆவணியில் அவிட்டத்திற்கும், புரட்டாசியில் விஜயதசமியும், ஐப்பசியில் சஷ்டி திதிக்கும், காா்த்திகை மாதத்தில் திங்கட்கிழமையும், பரணி, காா்த்திகை நட்சத்திரத்திற்கும், குளிா் மாா்கழியில் முப்பது தினங்களுக்கும், திருவாதிரை நட்சத்திரத்திற்கும் தை மாத நன்னாளில் பொங்கல் விழாவிற்கும், பூச நட்சத்திரத்திற்கும், மாசி மாத மகம், கடல் நீராடலுக்கும், பங்குனி உத்திர நட்சத்திரத்திற்கும் நடைபெறும் கோயில் விழாக்களில் உற்சவமூா்த்திகளுக்கென தனித்தனி ஆடை, ஆபரணங்கள், மலா் வகைகள் வேறுபடும்.

அதனால் அப்போதைக்கு வேண்டிய அணிகலன்கள் தவிர ஏனையவை பயன்பாட்டில் இருக்காது. ஒவ்வொரு கோயில் வளாகத்திலேயும் ஒரு அருங்காட்சியகம் அமைத்து கோயில் கட்டட அமைப்பு, சிற்பக்கலை, தல வரலாறு, கட்டுவித்த மாமன்னா்கள் வரலாறு, கல்வெட்டுச் செய்திகள், தெய்வங்கள் பல காலங்களில் பல நிலைகளில் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள், இது குறித்து பாடிப் பரவிய அருளாளா்கள் போன்ற செய்திகளை உள்ளடக்கிய நூல் களஞ்சியத்தை பாா்வைக்கும், விற்பனைக்கும் ஏற்பாடு செய்யலாம்.

அக்கோயில்களின் பழங்கால அணிகலன்களை வரிசைப்படுத்திப் பாதுகாக்கலாம். மேலைநாடுகளில் மிகவும் சிறிய இடமாக இருந்தாலும், சிறிய பொருளாக இருந்தாலும் அதன் பெருமைகளை பன்மடங்காக்கி சுற்றுலாத் தலமாக்கி பணம் சோ்க்கிறாா்கள்.

நாளாக நாளாக கோயில் நகைகளின் மதிப்பு பன்மடங்கு பெருகும். காலப் பழைமையும் சாலப் பெருமையும் உடைய நகைகளை உருக்கி தங்கமாக்க எவராலும் முடியும். பழங்கால ஆபரணங்களை மீட்ருவாக்கம் செய்ய மனிதா்களில் எவராலேனும் இயலுமா? ஆகவே, கோயில்களில் உள்ள பழங்கால நகைகளைப் பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டு வாருங்கள்!

கட்டுரையாளா்:

தலைவா், திருக்கோவலூா் பண்பாட்டுக் கழகம்.

2019 சுதந்திர தினத்தன்று தொடங்கப்பட்ட ஜல் ஜீவன் திட்டத்தின் கீழ் இதுவரை 5 கோடி வீடுகளுக்குக் குடிநீர் இணைப்புகள் அளிக்கப்பட்டிருப்பது இந்தியாவின் பொது சுகாதாரக் கட்டமைப்பின் முக்கியமான முன்னகர்வு. மாநில அரசுகளுடன் இணைந்து 2024-க்குள் இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து வீடுகளுக்கும் குழாய்கள் மூலமாகக் குடிநீர் வழங்குவதுதான் இந்தத் திட்டத்தின் இலக்கு. அடுத்த மூன்றாண்டுகளுக்குள் இந்த இலக்கு எட்டப்படாவிட்டாலும்கூட வெகுவிரைவில் அது சாத்தியமாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை எழுந்துள்ளது.

காந்தியின் பிறந்த நாளையொட்டி பிரதமர் நரேந்திர மோடி ஊரகக் குடிநீர் மற்றும் சுகாதாரக் குழுக்களுடன் காணொளியில் உரையாடும்போது ஜல் ஜீவன் திட்டத்தின் வாயிலாகப் பெண்களின் அதிகாரம் பரவலாக்கப்பட்டுள்ளது என்று தெரிவித்துள்ளார். இத்திட்டத்தின் பயனாகப் பெண்கள் குடிநீருக்காகக் குடங்களோடு வெகுதூரம் அலைய வேண்டிய நேரம் மிச்சப்படுத்தப்பட்டு, அந்நேரத்தில் அவர்கள் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கவும் வருமானம் ஈட்டக்கூடிய வேலைகளைச் செய்யவும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளதாகக் கூறியுள்ளார்.

குழாய்களின் வழியாக வீடுகளுக்கு நேரடியாகக் குடிநீர் வழங்குவது என்பது பெண்களின் பணிச் சுமையை மட்டும் குறைக்கவில்லை. ஊரகங்களில் நிலவும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளின் காரணமாக இன்னமும்கூட பொது நீர்நிலைகளைப் பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் இருக்கும் விளிம்புநிலை மக்களுக்குச் சமத்துவத்துக்கான வாய்ப்புகளையும் அது வழங்குகிறது. இயற்கை வளங்களில் ஒன்றான நீராதாரங்களைப் பயன்படுத்தும் முறையானது இந்தியாவில் பிராந்தியங்களுக்கு ஏற்றபடி வேறுபடுகிறது. ஊரகப் பகுதிகளில் குடியிருப்புகள் ஒரே பகுதியில் அமைந்திருப்பதில்லை. ஒரு குடியிருப்பில் வசிப்பவர்கள் குடிநீருக்காக மற்ற குடியிருப்புகளுக்குச் செல்வது பொதுவாக அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இன்னமும்கூட பொதுக் கிணறு அல்லது கை பம்ப் வசதியில்லாத ஊரகப் பகுதிகளும் இருக்கவே செய்கின்றன. அத்தகைய பகுதிகளில் வசிக்கும் பட்டியலினத்தவர்கள் பாதுகாப்பான குடிநீரைப் பெறுவதில் பாகுபாட்டுடன் நடத்தப்பட்டுவருகின்றனர் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை நிலை.

2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில், ஊரகப் பகுதியில் உள்ள பட்டியலினத்தவர் வீடுகளில் 28% மட்டுமே வீட்டிலேயே குடிநீர் கிடைக்கப்பெறும் வசதி கொண்டவை என்பது தெரியவந்தது. அதிலும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீர் இணைப்பைப் பெற்றவை 19% மட்டுமே. சுத்தமான குடிநீர் வசதியானது உடல்நலப் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்கிறது. ஆனால், அவ்வசதி அனைவருக்கும் பாரபட்சமின்றிக் கிடைக்க வேண்டும் என்றால், வீடுகளுக்கு நேரடி இணைப்பு அளிப்பதன் மூலமாக மட்டுமே சாத்தியம். அந்த வகையில், ஜல் ஜீவன் திட்டம் கிராமப்புறங்களில் சத்தமின்றி ஒரு மௌனப் புரட்சியை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது. இத்திட்டத்தின் கீழ், தவறான நீர்ப் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்தவும் நீர்க் கசிவு மற்றும் அடைப்புகளை எளிதாகக் கண்டறிந்து, உடனடியாக அவற்றைச் சரிசெய்யவும் குடிநீர்க் குழாய்களில் ஸ்மார்ட் மீட்டர்கள் பொருத்தப்பட்டுவருகின்றன. குடிநீருக்காக விதிக்கப்படும் கட்டணம், ஏழை எளியவர்களால் இயலக் கூடிய தொகையாக இருப்பதும் முக்கியம்.

தமிழகத்தை ஆளும் திமுக அரசு, பெரியார் ஈ.வெ.ராமசாமி, சி.என்.அண்ணாதுரை, மு.கருணாநிதி போன்ற திராவிட இயக்கத் திருவுருவங்களைப் புத்தூக்கத்துடன் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்நிலையில், தமிழ்நாடு மாநிலத்தையே மாற்றத்துக்குள்ளாக்கிய திராவிட இயக்கக் கொள்கைகளைத் திரும்பச் சென்று பார்க்கும் தேவையும் உள்ளது. ஆற்றல் மிக்க உற்பத்தித்திறன் கொண்ட பொருளாதாரமாக முன்னிறுத்துவதோடு, குடிமக்களுக்கு அருமையான நலத்திட்டங்களையும் சேர்த்துத் தமிழ்நாடு மிக முன்னேறிய நவீன மாநிலமாக இன்று திகழ்கிறது. அமைப்புரீதியாக அது அடைந்த மாறுதல் கணிசமானது. உழைப்பு ஆற்றல் சார்ந்து 30%-க்குக் குறைவானவர்களே விவசாயத்தில் இருக்க, உச்சபட்சமாக நகர்மயமான, மிகப் பெரிய தொழில்துறை உழைப்பு ஆற்றலைக் கொண்டிருக்கும் மாநிலம் இது. இந்த மாறுதல் நிச்சயமாக புதிய வாய்ப்புகளையும், குறிப்பாக அடிநிலை சாதிகள், பட்டியலினத்தோர் மற்றும் பெண்களையும் உள்ளடக்கும் விதமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த மாற்றங்கள் புதியதொரு சவால்களையும் உருவாக்கியுள்ளன. இது ‘இரண்டாம் தலைமுறை’ சந்திக்கும் சவால்கள்.

முதல் தலைமுறை திராவிடக் கொள்கைகள், அனைவருக்குமான நீதியை உறுதிப்படுத்தும் செயல்பாட்டில் காட்டிய புதுமையான அணுகுமுறையின் மூலம் அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் கல்வி மற்றும் ஆரோக்கிய சேவைகள் சென்று சேரும் வண்ணம் அளவீட்டுரீதியான அணுகுமுறைகளைக் கையாண்டது. அத்துடன் சாதிரீதியான உழைப்பாளர்களைக் கூலிரீதியான உழைப்பாளர்களாக மாற்றியது. இரண்டாம் தலைமுறை திராவிடக் கொள்கையாளர்கள் கல்வி, ஆரோக்கியம், சாதி மற்றும் பாலினப் பிரச்சினைகள் தொடர்பில் தரம் தொடர்பான அணுகுமுறைகளைக் கையாள வேண்டியிருக்கிறது. அத்துடன் அதிகாரப்பரவலாக்கம் கொண்ட நிர்வாகத்தையும் அவர்கள் கைக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு சாதியினர் இந்தத் தொழில்தான் செய்யவேண்டுமென்ற அடிப்படையை, தொழில்துறை சார்ந்து உருவான, பரவலான மாற்றம் உடைத்துவிட்டது. ஆனால், இந்த மாற்றத்தினால் தரமான வேலைகள் போதுமான அளவு உருவாகவில்லை. விவசாயத்துக்கு வெளியே நிலையில்லாத, உத்தரவாதமற்ற வேலைகள்தான் இருக்கின்றன. சமீபத்தில் வெளிவந்த பீரியாடிக் லேபர் ஃபோர்ஸ் சர்வேஸ் (2018-2019) ஆய்வு விவரங்களின் அடிப்படையில் பார்த்தால், அமைப்புசாரா துறைகளில் 62% பணியாளர்கள் இருப்பதாகவும் 82% உழைப்பாளர்கள் எந்தச் சமூகப் பாதுகாப்பும் இல்லாமல் இருப்பதாகவும் தெரிகிறது. நிலையான வேலை, நிலைத்த வருவாயில் உள்ளவர்களிலும் 75.2% பேரிடம் எழுத்துரீதியான பணி ஒப்பந்தம் இல்லை. தமிழ்நாடு கடந்த மூன்று தசாப்தங்களில் உருவாக்கிய மோசமான கல்விச்சூழலின் விளைவுதான், இந்த முறையில்லாத நிலையும் அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட கூலி சமனின்மையும் என்றே சொல்லலாம்.

இந்தியக் கல்வி முறையில் இருந்த உயர் வர்க்கத்தினரின் ஆதிக்க நிலைமைக்குச் சவால்விடுத்து, அனைவருக்குமான பள்ளிக்கல்வியில் தமிழ்நாடு முன்னோடியாக விளங்கினாலும், அதிலும் பிரச்சினைகள் இல்லாமல் இல்லை. ஒன்றியக் கல்வி அமைச்சகம் வெளியிட்ட சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, கற்றல்ரீதியான பலன் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்தபோது, தென்மாநிலங்களில் கடைசி நிலையில் தமிழகம் உள்ளது. செயல்திறன் மதிப்பீட்டுக் குறியீடு - 2019-20 அறிக்கை இது. எட்டாம் வகுப்பு படிப்பவர்களில் நான்கில் ஒரு மாணாக்கருக்கு இரண்டாம் வகுப்புப் பாடப் புத்தகத்தை வாசிக்கத் தெரியவில்லை. சாதாரண வகுத்தல் கணக்கு போட 50% மாணவர்களால் இயலவில்லை. கற்றலின் தாக்கத்தின் அடிப்படையில் கல்லூரிக்குச் செல்வது நிர்ணயிக்கப்படும் நிலையில், அது வேலைச் சந்தையிலும் பிரதிபலிக்கிறது. மொத்த சேர்க்கை விகிதத்தில் உயர் கல்விக்குச் செல்லும் தமிழ்நாட்டின் சாதனை 51.4% ஆகும். அகில இந்திய சராசரி 27.1%-தான். ஆனாலும், வேலைச் சந்தையில் தரத்தை எட்டுவதற்குத் தமிழ்நாட்டின் இந்தச் சாதனை உதவவில்லை.

சமூகரீதியாக அனைத்து மக்கள் பிரிவினரையும் உள்ளடக்கிய மக்கள் பணியாளர்களைக் கொண்டதாக அறியப்பட்ட மாநிலம் தமிழ்நாடு ஆகும். தனியார் மருத்துவ சேவைகளில் தமிழ்நாடு முன்னணியில் இருப்பது பேசப்படாதது ஆகும். பெருநிறுவனமயமாக்கப்பட்ட மருத்துவ சேவைகள் சார்ந்த வரைபடத்தை இந்தியாவுக்கு வழங்கிய மாநிலம் இது. மாநிலத்தின் கணிசமான மக்கள்தொகையினர் செலவுபிடிக்கும் மருத்துவக் கவனிப்பையே நம்பியிருக்கின்றனர். தேசிய மாதிரிக் கணக்கெடுப்பு அலுவலகத்தின் 75-வது சுற்றுக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில், தமிழகத்தில் மருத்துவமனையில் ஒரு நோயாளியைச் சேர்த்துச் செலவழிக்கும் சராசரித் தொகை ரூ. 35,581 ஆகும். குஜராத், மஹாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களைவிட அதிகமான தொகை இது. அகில இந்திய சராசரியோ 31,845 ரூபாய் ஆகும்.

இதுபோன்ற சிக்கல்கள் கரோனா பெருந்தொற்று வந்தபோது அதை எதிர்கொண்ட மாநில அரசின் செயல்பாடுகளில் பிரதிபலித்தது. சரியாகச் செயல்படும் பொது மருத்துவ அமைப்பு இருந்தும், கரோனா வைரஸ் பரவலையும் மரணங்களையும் குறைப்பதிலும் பொதுமக்களுக்கு வேகமாகத் தடுப்பூசி செலுத்துவதிலும் அரசின் திறன் போதுமானதாக இல்லை. நோயாளி - மரண விகிதம் ஆந்திரம், கேரள மாநிலங்களைவிட அதிகம். இந்தத் தோல்விக்குக் காரணம் அதிகாரப் பரவலாக்கத்தை அரசு புறக்கணித்ததுதான். ஆனால், கேரளம் மற்றும் மஹாராஷ்டிரம் அதிகாரப் பரவலாக்கத்தின் மூலம் கூடுதலான செயல்திறனுடன் இந்த நிலைமைகளைச் சந்தித்தன. 2016-லிருந்து தமிழ்நாடு உள்ளாட்சித் தேர்தல்களைக் காணவேயில்லை.

பொருளாதாரத்தில் சாதிய சமத்துவமின்மை நீடிக்கும் நிலையில், அனைத்துச் சாதியிலிருந்தும் அர்ச்சகர்களைப் பணியமர்த்தும் தமிழக அரசின் சமீபத்திய திட்டம் ஆதரிக்க வேண்டியது. கிராமப்புறப் பகுதிகளில் சமத்துவமின்மை மங்கிவரும் வேளையில், நகர்புறப் பகுதிகளுக்கு சாதி அடிப்படையிலான சமத்துவமின்மை ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டுள்ளது. உயர் கல்வியைப் பெறுவதில் ஏற்ற இறக்கம் இருப்பதோடு, உயர் வர்க்கத்தினர் வாய்ப்புகளைத் தங்களுக்கென்று பதுக்கும் புதிய செயல்முறையைத் தங்களது சாதி வலைப்பின்னல்கள் வழியாகச் செயல்படுத்தி, சாதிய சமத்துவமின்மையை நிலைநிறுத்தி வருகின்றனர். ஒப்பிடத்தக்க அளவில் சமூகப் பொருளாதார நிலையிலும் அரசியல்ரீதியாகவும் பட்டியலினத்தோர் எழுச்சியடைந்திருந்தாலும் அதன் விளைவாக வன்முறையையும் அவர்கள் எதிர்கொள்கின்றனர்.

அத்துடன் பெண்களின் தன்னிறைவென்று வரும்போது தமிழ்நாடு வித்தியாசமான வரலாற்றைக் கொண்டிருக்கிறது. 15 முதல் 59 வயதிலான பெண்கள் உழைப்பு சக்தியில் 42% பங்கெடுக்கும் வகையில் வேலையில் பெண்களின் பரவலான பங்கேற்பு தமிழ்நாட்டில் அதிகரித்துள்ளது. இது குஜராத்தில் 34%, மஹாராஷ்டிரத்தில் 31% ஆக உள்ளது. வேளாண்மை அல்லாத துறைகளிலும் பெண்களின் சதவீதம் தமிழ்நாட்டில் 61% ஆகும். இது குஜராத்தில் 34% ஆகவும், மஹாராஷ்டிரத்தில் 35% ஆகவும் உள்ளது. அதே நேரத்தில், பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையும் தமிழ்நாட்டில் அதிகமாக உள்ளது. பெண் விடுதலையில் திராவிட இயக்கத்தின் பங்கைப் பற்றி பெருமைகொள்ளும் தமிழ்நாடு, சமீபத்தில் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் வெறுமனே 12 உறுப்பினர்களையே சட்டமன்றத்துக்கு அனுப்பியுள்ளது.

தாமஸ் பிக்கெட்டி பயன்படுத்தும் பதத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் ‘நிதிரீதியான நீதி’யிலும் தமிழ்நாடு சரியாகச் செயல்படவில்லை. வரி - ஜிடிபி விகிதத்தில் நாட்டிலேயே - 8.7% இல் இருப்பது மட்டுமல்லாமல், டாஸ்மாக் தொடர்ந்து கணிசமான வருவாய் மூலமாக இருந்துவருகிறது. தமிழ்நாட்டின் அரசியல் எந்திரம் ஊழலுக்கும், தனியார் நிறுவனங்கள் அதிகப்படியான மானியங்கள், சலுகைகளைக் கோருவதற்கும் பெயர்பெற்றது. ‘நெருங்கியவர்களுக்கு ஆதாயம் காட்டும் பாப்புலிசம்’ என்பதற்குச் சரியான உதாரணமாக மைக்கேல் வால்டனும் ஜேம்ஸ் க்ராப்ட்ரீயும் இதைச் சொல்கிறார்கள். திராவிடக் கட்சிகள் இந்தச் சலுகைகளைக் கொடுத்து, தேர்தல் நிதி இயந்திரத்தை வளப்படுத்திக்கொள்ளும் நடைமுறையை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

பாஜக ஆளும் மாநிலங்களை எண்ணிக்கை, அளவீடுரீதியாக ஒப்பிட்டுத் தமிழ்நாட்டின் வெற்றியை ஆராதிக்கும் புகழ்ச்சியிலிருந்து விலகி, சமூகக் கொள்கை மற்றும் நிர்வாகத்தில் தரத்தின் அடிப்படையிலான அம்சங்களில் மாநில அரசு புதுப்பிக்கப்பட்ட அணுகுமுறையைக் கையாள வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. திராவிட இயக்கத்தின் முன்னோடித் தலைவர்கள் அவர்கள் காலத்தின் சவால்களை அடையாளம் கண்டு, புரிந்துகொண்டு, எதிர்கொண்டதைப் போல, புதியதொரு நம்பிக்கையைக் கொடுத்திருக்கும் தமிழ்நாட்டின் புதிய அரசு, இங்கே இப்போது இருக்கும் புதிய சவால்கள் குறித்து முழுமையாகக் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

அண்மையில், ‘ஆயுஷ்மான் பாரத் எண்ணிம இயக்க’த்தைப் பிரதமர் மோடி தொடங்கிவைத்தார். இதன்படி, இந்தியக் குடிமக்கள் அனைவருக்கும் ‘எண்ணிம சுகாதார அட்டை’ இலவசமாக வழங்கப்பட இருக்கிறது. நாட்டில் சுகாதார வசதிகளை வலுப்படுத்தும் இயக்கத்தின் நீட்சி இது. ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனின் சுகாதாரப் பதிவை எண்ணிம முறையில் பாதுகாக்கும் இந்தப் புதுக் கருவியை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

‘எண்ணிம சுகாதார அட்டை’யானது ஆதார் அட்டை போலவே தனித்தன்மை உடையது. பயனாளி இந்த அட்டையில் 14 இலக்க எண்ணைப் பெறுவார். இந்த எண், சுகாதாரத் துறையினருக்கு அவரை அடையாளம் காட்டும். இதில் அவருடைய உடல்நலம் தொடர்பான, உண்மையான தகவல்கள் பதிவுசெய்யப்படும். எந்த நோய்க்கு, எப்போது, எந்த மருத்துவமனையில், என்ன சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது, என்னென்ன பரிசோதனைகள் செய்யப்பட்டன, என்னென்ன மருந்துகள் வழங்கப்பட்டன, பிற உடல்நலப் பிரச்சினைகள் உண்டா என்பது போன்ற தகவல்கள் இதில் இருக்கும். இதன் மூலம், அவருடைய மருத்துவ வரலாற்றை முழுமையாக அறிய முடியும்.

இந்த அட்டையைக் கைபேசி எண் அல்லது ஆதார் எண் மூலம் உருவாக்கலாம். ndhm.gov.in எனும் இணையதளத்துக்குச் சென்று இதைப் பெற முடியும். இந்த அட்டையைச் சுயமாக உருவாக்க இயலாதவர்கள் அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவமனை, ஆரம்ப சுகாதார மையம், சுகாதாரம் மற்றும் குடும்பநல மையம் அல்லது பதிவுபெற்ற சுகாதார அதிகாரி மூலமும் உருவாக்கிக்கொள்ளலாம்.

தகவல்களை உள்ளிடும் முறை

எண்ணிம சுகாதார அட்டையில், பயனாளியின் மருத்துவத் தகவல்களை உள்ளிடுவதற்கு, முதலில் இந்தியாவில் உள்ள அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகள், மருத்துவகங்கள், மருத்துவர்கள் ஆகியோர் பதிவுசெய்யப்படுவார்கள். இதைத் தொடர்ந்து, பயனாளி ‘NDHM ஹெல்த் ரெக்கார்ட்ஸ் செயலியை’ப் பதிவிறக்கம் செய்ய வேண்டும். பயனாளியின் 14 இலக்க எண் மற்றும் கடவுச்சொல் மூலம் இதனுள் நுழையலாம். இந்தச் செயலியில் பயனாளி சிகிச்சை பெற்ற மருத்துவமனையை இணைத்தால், அங்குள்ள பயனாளியின் உடல்நலம் தொடர்பான தகவல்கள், அவரது கைபேசி செயலிக்கு வந்துவிடும். மருத்துவமனைக்கான ‘க்யூஆர்’ குறியீட்டை ஸ்கேன் செய்தும் அந்தந்த மருத்துவமனையை இணைக்க முடியும். பயனாளி அடுத்தடுத்துப் பெறும் சிகிச்சை, நோயறிதல், சோதனை விவரங்கள், பிற தகவல்கள் ஆகியவற்றையும் இந்தச் செயலியில் உள்ளிடலாம். நாடெங்கிலும் உள்ள மருத்துவர்கள், சுகாதாரப் பணியாளர்கள் மற்றும் எந்தவொரு மருத்துவமனையும் பயனாளியின் சுகாதார அட்டை மூலம், அவரது உடல்நலத் தகவல்களைப் பார்க்க முடியும். இதற்குப் பயனாளியின் ஒப்புதல் பெறுவது அவசியம். பயனாளி எப்போது வேண்டுமானாலும் சுகாதாரப் பதிவை நிறுத்தவோ நீக்கவோ முடியும். அவரது தகவல்கள் பகிரப்பட்ட விவரத்தையும் அறிய முடியும்.

என்னென்ன நன்மைகள்?

எண்ணிம சுகாதார அட்டையில் மிகப் பெரிய நன்மை என்னவென்றால், இதுவரை தனியொரு மருத்துவமனையில் அல்லது மருத்துவமனைக் குழுவில் மட்டுமே பதிவுசெய்யப்பட்ட பயனாளியின் சுகாதாரத் தகவல்களை இனிமேல் நாட்டின் எல்லா மருத்துவக் கட்டமைப்புகளிலும் ஒரே நேரத்தில் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும். பயனாளி முதல்முறையாக அதைப் பயன்படுத்திய பிறகு, மறுமுறை அதே மருத்துவரிடம் வந்தாலும், வேறு மருத்துவரிடம் சென்றாலும், முந்தைய சிகிச்சைகள், மருந்துச் சீட்டுகள் மற்றும் சோதனை விவரங்களை அவருடன் எடுத்துச் செல்லத் தேவையில்லை. இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல், வெளிநாடுகளுக்குச் சிகிச்சைக்குச் சென்றாலும், பயனாளியின் கடந்த கால சுகாதாரத் தகவல்களை இந்தத் தனித்துவமான அட்டை மூலம் தெரிந்துகொண்டு சிகிச்சை அளிப்பது எளிதாகும். மேலும், மருத்துவ ஆவணம் தொலைந்துவிட்டால் கவலையில்லை. பழைய சோதனை அறிக்கைகள் இல்லையென்றால், எல்லாச் சோதனைகளையும் மறுபடியும் மேற்கொள்ள வேண்டியதில்லை. பிற நோயாளிகளின் ஒப்புதலுடன் பயனாளிக்குத் தெரிந்த ஒருவரின் உடல்நலப் பதிவுகளையும் அவருடைய அட்டையில் நிர்வகிக்கலாம். இது நேரத்தையும் பணத்தையும் மிச்சப்படுத்தும். காகிதத் தேவையைக் குறைக்கும். கோப்புகள் வைக்கும் இடம் சுருங்கிவிடும். போலி மருத்துவர்களை இனம்கண்டுவிடும். எதிர்காலத்தில் பொதுச் சுகாதார முன்னேற்றத்துக்குத் தேவையான முன்திட்ட வரைவைத் தயாரித்து, நிதி ஒதுக்கீடு செய்வதும் அத்திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதும் மேம்படும்.

பிரச்சினைகள் இல்லையா?

இந்த அட்டையின் தகவல் பாதுகாப்பு தொடர்பில் பயனாளிகளுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அச்சம்தான் முதல் பிரச்சினை. கடந்த காலத்தில் ஆதார் அட்டைத் தகவல்கள் திருடப்பட்ட நிகழ்வுகளை முன்வைத்து, நாட்டில் சைபர் பாதுகாப்பு கேள்விக்குறியாக உள்ளது என்றே வல்லுநர்கள் கவலைப்படுகின்றனர். மேலும், ‘சர்வதேச ஆராய்ச்சியாளர்கள், காப்பீட்டு நிறுவனங்கள், மருந்துத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் போன்றவற்றுக்குத் திருடப்பட்ட சுகாதாரத் தகவல்கள் உதவலாம். தகவல்களைப் பதிவிடும்போது, மனிதத் தவறுகள் ஏற்படலாம்; தகவல்கள் விட்டுப்போகலாம்; வேண்டுமென்றே மாற்றப்படலாம். இவற்றைக் கண்காணிப்பது யார் என்ற கேள்விக்கு இதில் விடையில்லை. நோய் குறித்த இந்தப் பின்னணிகள், அந்த நபரின் நோயையும் சிகிச்சையையும் மாற்றிவிடலாம். இது அவரது உடல்நலனுக்கு ஆபத்தை வரவழைக்கலாம்’ என்றும் அவர்கள் எச்சரித்துள்ளனர். சமீபத்தில், ‘இந்தியாவில் தகவல் பாதுகாப்புக்கெனத் தனிச் சட்டம் இல்லை. ‘தகவல் பாதுகாப்பு மசோதா - 2019’ மட்டுமே உள்ளது. தனிச் சட்டம் இயற்றினால் மட்டுமே தகவல் தொடர்பில் தவறிழைப்பவர்களுக்கு அபராதம் அல்லது தண்டனை வழங்க முடியும்’ என்கிறார் பிரபல இணையப் பாதுகாப்பு நிபுணர் பவன் துக்கல்.

அடுத்து, நாட்டில் கிராமப்புறம், கடலோரம் மற்றும் மலைவாழிடங்களில் திறன்பேசி மற்றும் இணைய வசதிகள் குறைவாகவே இருக்கும். அங்குள்ளவர்களுக்கு இந்த அட்டையின் தொழில்நுட்பத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலும் குறைவு. மொழி ஒரு தடையாக இருக்கும். இவை இந்தத் திட்டத்துக்குப் பெரிய சவாலாக இருக்கும். எனவே, எண்ணிம சுகாதார அட்டையை அனைவரும் பயன்படுத்த வேண்டுமென்றால், கிராமம் தொடங்கி எல்லா அரசு மருத்துவமனைகளிலும் இணையம் சார்ந்த மருத்துவக் கட்டமைப்புகளை வலுப்படுத்த வேண்டும். தகவல்களை உள்ளிடுபவர்கள் மற்றும் அவற்றைச் சரிபார்த்துக் கையாளும் மருத்துவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்த வேண்டும். முன்திட்டமிடுதல் மூலம் சுகாதாரத் துறைக்குத் தேவையான நிதி ஒதுக்கி, மாநிலங்களுக்குப் பகிர்வது முக்கியம். இந்த அட்டை, இந்திய சுகாதாரத் துறையை மேம்படுத்தும் புரட்சிகர இயக்க சக்தியாக இருக்கும் என்ற பிரதமரின் அறைகூவல் உண்மையாக வேண்டுமானால், இவை அனைத்தும் அவசியமான அடிப்படைகள்.

How did drugs end up on a goa bound cruise ship Tamil News கோர்டெலியாவுக்கு சொந்தமான வாட்டர்வேஸ் லீஷர் டூரிஸத்தின் நிர்வாகிகள், பயணிகளுக்கான பொறுப்பல்ல.

How did drugs end up on a goa bound cruise ship Tamil News : மும்பை கடற்கரையில் கோவா செல்லும் கப்பலில் என்சிபி அதிகாரிகள் கடந்த சனிக்கிழமை இரவு சோதனை நடத்தி போதைப்பொருட்களைக் கைப்பற்றினர். இது தொடர்பாக, ஷாருக்கானின் மகன் ஆர்யன் கான் உட்பட எட்டு பேர் விசாரணைக்காகக் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

க்ரூஸ் கப்பலை என்சிபி ஏன் சோதனை செய்தது?

சில போதைப்பொருள் விற்பனையாளர்களை விசாரித்ததில், சிலர் கோவாவிற்கு கப்பல் பயணம் மேற்கொள்ளும் போது அவர்களுடன் போதைப்பொருட்களையும் கொண்டு செல்வது தெரிய வந்தது என்று NCB அதிகாரிகள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

இந்த குறிப்பின் அடிப்படையில், சுமார் 20 என்சிபி அதிகாரிகள் டிக்கெட்டுகளை முன்பதிவு செய்து பயணிகளாக மாறு வேடமிட்டு, கோர்டெலியா கப்பலில் பயணம் செய்தனர். கப்பலில் இருந்தவர்கள் போதைப்பொருளைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கும் நேரம் வரை அவர்கள் காத்திருந்தனர். பிறகு அவர்களை கையும் களவுமாகப் பிடித்தனர். கப்பலின் கேப்டன் தெற்கு மும்பையில் உள்ள பல்லார்ட் பியரில் உள்ள சர்வதேச கப்பல் பயண முனையத்திற்கு மீண்டும் தங்களின் பயணத்தைத் திரும்பும்படி கூறினர். பிடிபட்டவர்கள் அருகில் உள்ள என்சிபி அலுவலகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.

வழக்கின் நிலை என்ன?

தற்போது, ​​பாலிவுட் நடிகர் ஷாருக்கான் மகன் ஆர்யன் கான் உட்பட எட்டு பேரை என்சிபி அதிகாரிகள் கைது செய்துள்ளனர். இந்த வழக்கில் எஃப்.ஐ.ஆர் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது மற்றும் என்சிபி அதிகாரிகள் இரத்த பரிசோதனைகள் செய்து, அங்குள்ள சிலரின் பொருள்களைப் பரிசோதிப்பதாகக் கூறியுள்ளனர்.

கப்பலில் என்ன மருந்துகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன?

NCB படி, அவர்கள் கப்பலில் இருந்து கோகோயின், மெஃபெட்ரோன், MDMA மற்றும் ecstasy ஆகியவற்றைப் பறிமுதல் செய்துள்ளனர். கைப்பற்றப்பட்ட போதைப்பொருட்களின் அளவை அவர்கள் இன்னும் கூறவில்லை. இது, அவர்கள் வழக்கில் எந்த பிரிவுகளைத் தீர்மானிக்கும் என்பதைக் குறிப்பிடும்.

போர்டில் போதைப்பொருள் கடத்தப்பட்டது எப்படி?

இதுவரை நடந்த விசாரணையின் அடிப்படையில், சில பயணிகள் பாதுகாப்பு சோதனைகளைத் தவிர்ப்பதற்காகவும், போதைப்பொருட்களை கடத்திச் செல்வதற்காகவும் தங்கள் ஆடைகளில் சிறப்பு பாக்கெட்டுகளை தைத்துள்ளனர். கைது செய்யப்பட்டவர்களில் ஒருவர் தனது காலணியின் குதிகாலில் போதைப்பொருட்களை மறைத்து வைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

பாதுகாப்புக்கு யார் பொறுப்பு?

சொகுசு கப்பல்களுக்கான பயணிகள் நுழைவு, பல்லார்ட் பியரில் உள்ள கிரீன் கேட்டில் உள்ளது. வாயில்களில் பாதுகாப்பு சிஐஎஸ்எஃப் மற்றும் மும்பை துறைமுக அறக்கட்டளையால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.

கோர்டெலியாவுக்கு சொந்தமான வாட்டர்வேஸ் லீஷர் டூரிஸத்தின் நிர்வாகிகள், பயணிகளுக்கான பொறுப்பல்ல. கப்பலில் அனுமதிக்கப்படுவதற்கு முன்பு பயணிகளைச் சோதிப்பது பாதுகாப்புப் படையினரின் பொறுப்புதான்.

கப்பலில் உள்ள நிகழ்ச்சி விவரங்கள் மற்றும் செய்ய வேண்டியவை மற்றும் செய்யக்கூடாதவை ஆகியவற்றை விவரித்து பயணிகளுக்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு “வரவேற்பு” குறிப்பிலும், போதைப்பொருட்களைக் கப்பலில் அனுமதிக்க முடியாது என்று கூறுகிறது.

கப்பலில் நிகழ்வுகள் மற்றும் விருந்துகளை நடத்தக் கப்பல்கள் உரிமம் பெற்றதா?

குரூஸ் கப்பல்கள் தங்கள் செயல்பாடுகளுக்கு உரிமம் பெற வேண்டும்.

கப்பல் இயக்குநர் ஜெனரல் அமிதாப் குமார் கார்டெலியாவுக்கு உரிமம் இல்லை என்று இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸிடம் கூறினார். மேலும், “இந்த கார்டெலியா கப்பல் வணிகக் கப்பல் சட்டத்தின் கீழ் உரிமம் பெறவில்லை. உரிமம் பெற ஆபரேட்டர்கள் விண்ணப்பித்திருந்தனர். ஆனால், அதில் சில குறைபாடுகள் இருந்தன மற்றும் உரிமம் வழங்கப்படவில்லை” என்று அவர் கூறினார்.

கப்பல் உரிமம் இல்லாமல் இயங்குகிறதா என்று கேட்டதற்கு, கார்டெலியாவின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி மற்றும் வாட்டர்வேஸ் லீஷர் டூரிஸம் பிரைவேட் லிமிடெட் தலைவர் ஜுர்கன் பைலோம், “இந்த அறிக்கையின் மூலம், கார்டெலியா குரூஸ் எந்த வகையிலும் இந்த சம்பவத்துடன் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ இணைக்கப்படவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறேன். கார்டெலியா குரூஸ் டெல்லியைச் சேர்ந்த நிகழ்வு மேலாண்மை நிறுவனத்திற்கு ஒரு தனியார் நிகழ்விற்காகத் தனது கப்பலை பட்டயப்படுத்தியிருந்தது.

எங்களுடன் பயணிக்க விரும்பும் குடும்பங்களுக்கு ஆரோக்கியமான பொழுதுபோக்குகளை வழங்குவதில் கார்டெலியா குரூஸ் மிகவும் கவனத்துடன் இருக்கிறது. இந்த சம்பவம் முரண்பாடானது மற்றும் கார்டெலியா குரூஸ் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கலாச்சாரத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. கார்டெலியா குரூஸில், இதுபோன்ற அனைத்து செயல்களையும் நாங்கள் கண்டிக்கிறோம். எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளுக்கு எங்கள் கப்பலை வெளியேற்றுவதைக் கண்டிப்பாகத் தவிர்ப்போம். ஆயினும்கூட, கார்டெலியா குரூஸ் எங்கள் முழு ஆதரவை வழங்கி அதிகாரிகளுடன் ஒத்துழைக்கிறது” என்கிறார்.

பண்டோரா ஆவணங்கள் என்பது 14 உலகளாவிய பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் சேவை நிறுவனங்களிலிருந்து கசிந்த 11.9 மில்லியன் கோப்புகள் ஆகும். இந்த ஆவணங்கள் சுமார் 29,000 சட்ட விரோதமான (off-the-shelf company) நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் அறக்கட்டளைகளை மட்டும் தெளிவான வரி அதிகார வரம்புகளில் அமைக்கவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.

பண்டோரா ஆவணங்கள் என்பது 14 உலகளாவிய பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் சேவை நிறுவனங்களிலிருந்து கசிந்த 11.9 மில்லியன் கோப்புகள் ஆகும். இந்த ஆவணங்கள் சுமார் 29,000 சட்ட விரோதமான (off-the-shelf company) நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் அறக்கட்டளைகளை மட்டும் தெளிவான வரி அதிகார வரம்புகளில் அமைக்கவில்லை. ஆனால், சிங்கப்பூர், நியூஸிலாந்து, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் உலகம் முழுவதும் வாடிக்கையாளர்களைக் கொண்டுள்ளன.

பண்டோரா ஆவணங்களில் குறைந்தபட்சம் 380 இந்தியர்கள் உள்ளனர். இதில், இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் இதுவரை சுமார் 60 முக்கிய நபர்கள் மற்றும் நிறுவனங்கள் தொடர்பான ஆவணங்களை சரிபார்த்து உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. பண்டோரா ஆவணங்கள் இந்த நிறுவனங்களைப் பற்றி என்ன சொல்கின்றன? மேலும், அறக்கட்டளைகள் சட்டவிரோதமானவை அல்ல என்றால், இந்த விசாரணை எதைப் பற்றியது? என்பதை அலசுகிறது.

பண்டோரா ஆவணங்கள் என்றால் என்ன?

பண்டோரா ஆவணங்கள் 14 உலகளாவிய கார்ப்பரேட் சேவை நிறுவனங்களிலிருந்து கசிந்த 11.9 மில்லியன் கோப்புகள் ஆகும். அவை சுமார் 29,000 சட்ட விரோதமான நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் அறக்கட்டளைகளை மட்டும் தெளிவான வரி அதிகார வரம்புகளில் அமைக்கவில்லை. ஆனால், சிங்கப்பூர், நியூசிலாந்து, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் உலகம் முழுவதும் வாடிக்கையாளர்களைக் கொண்டுள்ளன.

இந்த ஆவணங்கள் தனியார் அந்நிய முதலீட்டு சொத்து வரிகளைக் கொண்ட அறக்கட்டளைகளில் (அல்லது வைக்கப்பட்ட) முதலீடு செய்யப்பட்ட சொத்துகளின் இறுதி உரிமை மற்றும் பணம், பங்குதாரர் மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் சொத்துக்கள், முதலான முதலீடுகள், அந்நிய நிறுவனங்களால் நடத்தப்படுவது ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது. பண்டோரா ஆவணங்களில் குறைந்தது 380 இந்தியர்கள் உள்ளனர். இதில், இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் இதுவரை சுமார் 60 முக்கிய நபர்கள் மற்றும் நிறுவனங்கள் தொடர்பான ஆவணங்களை சரிபார்த்து உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. இது ஒரு தொடர் விசாரணை நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

பண்டோரா ஆவணங்கள் காட்டுவது என்ன?

பண்டோரா ஆவணங்கள் பணக்காரர்கள், புகழ்பெற்றவர்கள் மற்றும் மோசடி பேர்வழிகள் பலர் ஏற்கனவே புலனாய்வு நிறுவனங்களின் கண்காணிப்பு விசாரணையில் இருந்தனர் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. வரி திட்டங்களுக்காக தளர்வாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட, ஆனால் இறுக்கமான இரகசிய சட்டங்களால் வகைப்படுத்தப்படும் அதிகார வரம்புகளில், எஸ்டேட் திட்டமிடலுக்காக சிக்கலான பல அடுக்கு நம்பிக்கை கட்டமைப்புகளை உருவாக்கியதை வெளிப்ப்படுத்துகின்றன.

அறக்கட்டளைகள் அமைக்கப்படும் நோக்கங்களில் பல உண்மையானவை. ஆனால் பலரின் குறிக்கோள் எப்படி மறைமுகமாக இருக்கிறது என்பதையும் ஆவணங்களின் ஆய்வு காட்டுகிறது: i) அவர்களின் உண்மையான அடையாளங்களை மறைத்து, அந்நிய நிறுவனங்களிலிருந்து தங்களை விலக்கிக்கொள்வது. அதனால், வரி அதிகாரிகள் அவர்களை அணுகுவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது ii) முதலீட்டாளர்களைப் பாதுகாத்தல் – பணம், பங்கு, ரியல் எஸ்டேட், கலை, விமானம் மற்றும் கப்பல் – ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்பவர்களை கடன் வழங்குபவர்களிடமிருந்தும் சட்ட அமலாக்கத் துறையிடம் இருந்து பாதுகாக்கிறது.

பனாமா ஆவணங்கள் – பாரடைஸ் ஆவணங்களில் இருந்து பண்டோரா ஆவணங்கள் எவ்வாறு மாற்றுபட்டது?

பனாமா மற்றும் பாரடைஸ் ஆவணங்கள் முறையே தனிநபர்கள் மற்றும் கார்ப்பரேட்டுகளால் அமைக்கப்பட்ட அந்நிய நிறுவனங்களைக் கையாளுகின்றன. பண்டோரா ஆவணங்களின் விசாரணையில், பணமோசடி, பயங்கரவாத நிதி மற்றும் வரி ஏய்ப்பு போன்ற கவலைகள் அதிகரித்து வருவதால், இதுபோன்ற வெளிநாடுகளில் உள்ள நிறுவனங்கள் இறுக்கமாக கட்டாயப்படுத்திய பிறகு வணிகங்கள் எவ்வாறு ஒரு புதிய இயல்பை உருவாக்கியுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது.

பண்டோரா ஆவணங்கள் பெருநிறுவனங்களின் போர்வையைத் துளைத்து, வணிகக் குடும்பங்கள் மற்றும் பெரும்-பணக்கார தனிநபர்களின் முதலீடுகளையும் பிற சொத்துக்களை வைத்திருக்கும் ஒரே நோக்கத்திற்காக அமைக்கப்பட்ட வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுடன் இணைந்து எப்படி அறக்கட்டளைகள் ஒரு வாகனமாக பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. அறக்கட்டளைகள் சமோவா, பெலிஸ், பனாமா, மற்றும் பிரிட்டிஷ் விர்ஜின் தீவுகள் அல்லது சிங்கப்பூர் அல்லது நியூசிலாந்தில், அல்லது வரிசலுகை நன்மைகளை வழங்கும் அல்லது அமெரிக்காவின் தெற்கு டகோட்டாவில் உள்ள மிகப் பெரிய பொருளாதாரம் என அறியப்பட்ட வரி புகலிடங்களில் அமைக்கப்படலாம்.

அறைக்கட்டளை என்றால் என்ன?

அறக்கட்டளை என்பது ஒரு நம்பகமான ஏற்பாடு என்று கூறலாம். அங்கே அறங்காவலர் என்று குறிப்பிடப்படும் மூன்றாம் தரப்பினர் தனிநபர்கள் அல்லது நிறுவனங்களின் சார்பாக சொத்துக்களை வைத்திருக்கிறார்கள். இது பொதுவாக எஸ்டேட் திட்டமிடல் மற்றும் வாரிசு திட்டமிடலுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது பெரிய வணிகக் குடும்பங்களுக்கு அவர்களின் சொத்துக்களை ஒருங்கிணைக்க உதவுகிறது – நிதி முதலீடுகள், பங்கு, மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் சொத்து ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்து வைக்க உதவுகிறது.

ஒரு அறக்கட்டளை மூன்று முக்கிய தரப்புகளை உள்ளடக்கியது: ‘குடியேறுபவர்’ – ஒரு அறக்கட்டளையை அமைப்பவர், உருவாக்கியவர் அல்லது ஆசிரியர்கள்; ‘அறங்காவலர்’ – ‘குடியேறியவர்’ பெயரில் தொகுப்பிற்காக சொத்துக்களை வைத்திருப்பவர்; மற்றும் ‘பயனாளிகள்’ – சொத்துக்களின் நன்மைகள் யாருக்கு வழங்கப்படுகின்றன.

அறக்கட்டளை என்பது தனி சட்ட நிறுவனம் அல்ல. ஆனால், அதன் சட்ட இயல்பு ‘அறங்காவலர்’ என்பதிலிருந்து வருகிறது. சில நேரங்களில், ‘குடியேறியவர்’ ஒரு ‘பாதுகாவலரை’ நியமிக்கிறார். அவர் அறங்காவலரை மேற்பார்வையிடும் அதிகாரம் கொண்டவர். மேலும், அறங்காவலரை நீக்கிவிட்டு புதியவரை நியமிப்பார்.

இந்தியாவில் ஒரு அறக்கட்டளையை அமைப்பது அல்லது வெளிநாடுகளில்/ நாட்டிற்கு வெளியே அமைப்பது சட்டவிரோதமா?

சட்டவிரோதமானது இல்லை. ஆனால், இந்திய அறக்கட்டளை சட்டம் 1882 அறக்கட்டளை முறைக்கு சட்ட அடிப்படையை வழங்குகிறது. இந்திய சட்டங்கள் அறக்கட்டளைகளை ஒரு சட்டப்பூர்வ நபர்/ நிறுவனமாக பார்க்கவில்லை என்றாலும், அறக்கட்டளையில் பதிவு செய்யப்பட்ட சொத்துக்களை ‘பயனாளிகளின்’ நலனுக்காக நிர்வகிக்கவும் பயன்படுத்தவும் அறங்காவலரின் கடமையாக அவர்கள் அறக்கட்டளையை அங்கீகரிக்கின்றனர். இந்தியாவும் வெளிநாடு அறக்கட்டளைகளை அங்கீகரிக்கிறது. அதாவது, மற்ற வரி அதிகார வரம்புகளில் நிறுவப்பட்ட அறக்கட்டளைகளை அங்கீகரிக்கிறது.

அறக்கட்டளைகள் சட்டப்பூர்வமானது என்றால் இந்த விசாரணை எதைப் பற்றியது?

இது மிகவும் சரியான கேள்வி. உண்மையில் அறக்கட்டளைகளை அமைப்பதற்கு நியாயமான காரணங்கள் உள்ளன – மேலும் பலர் அவற்றை உண்மையான தொழிற்பேட்டை திட்டத்திற்காக அமைத்துள்ளனர். ஒரு தொழிலதிபர் ‘பயனாளிகளுக்கு’ அறங்காவலரால் விநியோகிக்கப்படும் வருமானத்தை ஈட்டுவதற்கான நிபந்தனைகளை அமைக்கலாம் அல்லது அவரது மறைவுக்குப் பிறகு சொத்துக்களைப் பெறலாம்.

உதாரணமாக, நான்கு உடன்பிறந்தவர்கள் நிறுவனத்தில் பங்குகளை ஒதுக்கும் போது, ​​தந்தை ஊக்குவிப்பாளர் ஒரு உடன்பிறப்பு பங்குகளிலிருந்து ஈவுத்தொகையைப் பெறலாம். பங்குகளின் உரிமையை கோரலாம் என்று நிபந்தனைகளை விதித்தார். ஆனால், மற்ற உடன்பிறப்புகளுக்கு முதல் உரிமையை வழங்காமல் அதை விற்க வேண்டாம் என மறுக்கும். இது குடும்பத்திற்குள் நிறுவனத்தின் உரிமையை உறுதி செய்வதாக இருக்கலாம்.

ஆனால், அறக்கட்டளைகளை சிலர் ரகசிய வாகனங்களாகப் பயன்படுத்தி, பணம் சம்பாதிப்பதற்காக அமைக்கின்றன. வரிகளைத் தவிர்ப்பதற்காக வருமானத்தை மறைக்கிறார்கள். சட்டத்தை அமல்படுத்துபவர்களிடமிருந்து செல்வத்தைப் பாதுகாக்கிறார்கள். கடன் வழங்குபவர்களிடம் இருந்து காப்புறுதி செய்கிறார்கள். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் விசாரணை இதை வெளிப்படுத்துகிறது.

அறக்கட்டளைகள் ஏன் அமைக்கப்படுகின்றன? ஏன் வெளிநாடுகளில் அறக்கட்டளைகள் அமைக்கப்படுகின்றன? இதில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது என்ன?

வெளிநாட்டு அறக்கட்டளைகள் அவர்கள் செயல்படும் அதிகார வரம்பில் கடுமையான தனியுரிமைச் சட்டங்கள் இருப்பதால் குறிப்பிடத்தக்க இரகசியத்தை வழங்குகின்றன. அது ஒரு வெளிநாட்டு அறக்கட்டளையை நிறுவுவதற்குப் பின்னால் உள்ள நோக்கத்தைப் பொறுத்தது . அறக்கட்டளையின் தவறான நம்பிக்கையை தெரிவிக்கும் ஆதாரங்களை வரிப்பணியாளர் வழங்க முடியும் என்றால், வரிகளை மீட்கும் முயற்சியில் வரித்துறையை ஆதரிக்க நீதிமன்றங்கள் முனைகின்றன.

விசாரணையில் இருந்து, அறக்கட்டளைகளை அமைப்பதற்கான சில முக்கிய மறைமுக காரணங்கள்:

i) பங்கு பிரிப்பு அளவைப் பராமரித்தல்: வணிகர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட சொத்துக்களிலிருந்து பிரிப்பதற்கான அளவை முன்வைக்க தனியார் வெளிநாட்டு அறக்கட்டளைகளை அமைத்தனர். ஒரு அறக்கட்டளையின் ஒரு அமைப்பாளர் (அமைப்பவர்/ உருவாக்கியவர்/ ஆசிரியர்கள்) இனி அவர் வைக்கும் சொத்துக்களை சொந்தமாக வைத்திருக்க மாட்டார் அல்லது அறக்கட்டளையில் வைப்பார். இந்த வழியில், அவர் இந்த சொத்துக்களை கடன் வழங்குபவர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்துகிறார்.

இது ஒரு உதாரணத்தின் மூலம் சிறப்பாக விளக்கப்பட்டுள்ளது: ஒரு ரியல் எஸ்டேட் புரொமோட்டர் ஒரு வெளிநாட்டு அறக்கட்டளையை அமைக்கிறார். இது சில சொத்துக்களை வைத்திருக்கும் நான்கு வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் மேல் அமர்ந்திருக்கிறது. இப்போது, ​​தனியார் பங்கு முதலீட்டாளர்கள் திவால் சட்டத்தின் கீழ் ரியல் எஸ்டேட் குழுவின் பல்வேறு நிறுவனங்களை தேசிய நிறுவன சட்ட தீர்ப்பாயத்திற்கு இழுத்துச் செல்கின்றனர். எனவே இந்த நிறுவனத்தால் குடியிருப்பு சொத்துக்களில் முதலீடு செய்த வீட்டு வாங்குபவர்களையும் அப்படி செய்யலாம். ஆனால் பண்டோரா ஆவணங்கள் புரொமோட்டர் தனது வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களால் டெல்லியில் காவல்துறையின் புகார்களுக்கு மத்தியில் பல மில்லியன் டாலர் சொத்துக்களை அறக்கட்டளைக்கு மாற்றியதைக் காட்டுகிறது. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மில்லியன் டாலர்கள் நிதியை ஒதுக்கியதாகக் குற்றம் சாட்டினார். அவரது செல்வம் வெளிநாட்டு அறக்கட்டளைக்கு மாற்றப்பட்டது. அது கடன் வழங்குபவர்களிடமிருந்து பாதுகாப்பாக உள்ளது.

ii) அதிக இரகசியத்திற்கான தேடுதல்: வெளிநாட்டு அறக்கட்டளைகள் வணிக நிறுவனங்களுக்கு மேம்பட்ட இரகசியத்தை வழங்குகின்றன. இந்தியாவில் உள்ள வருமான வரித் துறை, இறுதி விசாரணை அதிகாரம் உள்ள நிதி விசாரணை நிறுவனம் அல்லது சர்வதேச வரி அதிகாரத்துடன் தகவல் கோருவதன் மூலம் மட்டுமே இறுதி நன்மை பயக்கும் உரிமையாளர்களைப் பெற முடியும். இதன் மூலம் தகவல் பெறுவதற்கு பல மாதங்கள் ஆகலாம்.

iii) இந்த திட்டம் சொத்துகளின் உரிமை அறக்கட்டளையில் உள்ளது. மேலும் மகன்/ மகள் ஒரு ‘பயனாளியாக’ மட்டுமே இருப்பதால், அறக்கட்டளையின் வருமானத்திற்கு எந்த வரியும் விதிக்கப்படாது.

பல வணிகக் குடும்பங்களில், குழந்தைகளுக்கு வெளிநாடுகளில் ஒரு இடம் உள்ளது. எனவே குடும்பத் தலைவர்கள் அதிகளவில் அறக்கட்டளைகளை தங்கள் குழந்தைகளின் கைகளில் தொந்தரவு இல்லாத சொத்துக்களை மாற்றுவதை உறுதி செய்துள்ளனர்.

iv) தொழிற்பேட்டை பணி நிகழ்ச்சிகளுக்கு தயாராகுதல்: ராஜீவ் காந்தி பிரதமராக இருந்தபோது 1985ல் ரத்து செய்யப்பட்ட எஸ்டேட் வரி விரைவில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்படும் என்ற அச்சம் பரவலாக உள்ளது. முன்கூட்டியே அறக்கட்டளைகளை அமைப்பது, வணிகக் குடும்பங்களுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. அடுத்த தலைமுறையை இறப்பு / வாரிசு வரி செலுத்துவதிலிருந்து பாதுகாக்கும். இந்த சட்டம் இயற்றப்பட்ட 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக 85 சதவீதம் இருந்தது (எஸ்டேட் சட்டம், 1953) . இந்தியாவில் இப்போது செல்வம் வரி இல்லை என்றாலும், அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், கனடா மற்றும் ஜப்பான் உள்ளிட்ட பெரும்பாலான வளர்ந்த நாடுகள் அத்தகைய பரம்பரை வரியை கொண்டுள்ளன.

v) மூலதன கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பொருளாதாரத்தில் நெகிழ்வுத்தன்மை: இந்தியா ஒரு மூலதன கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பொருளாதாரம். இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் தாராளமயமாக்கப்பட்ட பணம் அனுப்பும் திட்டத்தின் (LRS) கீழ் தனிநபர்கள் வருடத்திற்கு $ 250,000 மட்டுமே முதலீடு செய்ய முடியும். இதைச் சமாளிக்க, வணிகர்கள் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களை (NRI)மாற்றியுள்ளனர். மேலும் FEMA இன் கீழ், NRI-க்கள் இந்தியாவிற்கு வெளியே அவர்களின் தற்போதைய வருடாந்திர வருமானத்திற்கு கூடுதலாக வருடத்திற்கு $ 1 மில்லியன் அனுப்பலாம். மேலும், வெளிநாட்டு அதிகார வரம்புகளில் உள்ள வரி விகிதங்கள் இந்தியாவில் 30% தனிநபர் ஐடி விகிதத்தையும் பெரும் பணக்காரர்களின் (ஆண்டு வருமானம் 1 கோடிக்கு மேல் உள்ளவர்கள்) கூடுதல் கட்டணங்களையும் விட மிகக் குறைவு.

vi) வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் பார்வை: வெளிநாட்டு அறக்கட்டளைகள் முன்பு குறிப்பிட்டபடி, இந்திய சட்டங்களின் கீழ் அங்கீகரிக்கப்பட்டவை. ஆனால், சட்டரீதியாக, அறங்காவலர்கள் – குடியேறியவர் அல்லாதவர் அல்லது ‘பயனாளிகள்’ அல்லாதவர் – அறக்கட்டளையின் சொத்துக்கள் மற்றும் வருமானத்தின் உரிமையாளர்கள். ஒரு வெளிநாடு வாழ் இந்தியர் அறங்காவலர் அல்லது வெளிநாட்டு அறங்காவலர் மற்றொரு வெளிநாட்டு ‘பாதுகாவலரிடமிருந்து’ அறிவுறுத்தல்களைப் பெறுகிறார். இந்தியாவில் இருந்து அவர்களின் மொத்த வருமானத்திற்கு மட்டுமே இந்தியாவில் வரி விதிக்கப்படுவதை உறுதிசெய்கிறார்.

வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் தாமதமாக வருமான வரித் துறையின் அதிக ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்; அவர்கள் வழக்கமாக இந்தியாவில் வசித்த ஆண்டுகளில், ‘வெளிநாட்டு சொத்துக்கள்’ குறித்த தேவையான வெளிப்பாட்டைச் செய்தார்களா என்பதைச் சரிபார்க்க, கடந்த வருடங்களின் தங்கள் குடியுரிமை இல்லாத நிலையை நிரூபிக்க அவர்கள் நோட்டீஸ்களைப் பெற்று வருகின்றனர்.

வரி நோக்கங்களுக்காக வெளிநாட்டு அறக்கட்டளைகள் இந்தியாவில் இருக்கும் அறக்கட்டளைகளாக கருத முடியுமா?

வரி விதிப்பில் சில விளக்கப்படாத பகுதிகள் உள்ளன. அந்த இடத்தில் வருமான வரித் துறை வெளிநாட்டு அறக்கட்டளைகளுடன் போட்டியிடுகிறது.

கறுப்பு பணம் (வெளிப்படுத்தப்படாத வெளிநாட்டு வருமானம் மற்றும் சொத்துக்கள்) மற்றும் வரி விதிப்பு சட்டம், 2015, நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு, இந்தியாவில் வசிப்பவர்கள் – அவர்கள் ‘குடியேறுபவர்கள்’, ‘அறங்காவலர்கள்’ அல்லது ‘பயனாளிகள்’ ஆக இருந்தார்கள் என்றால் – தங்கள் வெளிநாட்டு நிதி நலன்கள் மற்றும் சொத்துக்களைத் தெரிவிக்க வேண்டும். NRI-க்கள் அவ்வாறு செய்யத் தேவையில்லை. மேலே குறிப்பிட்டபடி, வருமான வரித் துறை சில சந்தர்ப்பங்களில் NRI-களுக்கு நோட்டீஸ் அனுப்புகிறது.

அறங்காவலர் வரி விதிப்பு நோக்கங்களுக்காக ஒரு இந்தியாவில் வசிப்பவராக இருந்தால் வருமான வரித் துறை ஒரு வெளிநாட்டு அறக்கட்டளை இந்தியாவில் வசிப்பவராக கருதலாம். அறங்காவலர் ஒரு வெளிநாடு நிறுவனம் அல்லது ஒரு NRI-ஆக இருக்கும் சந்தர்ப்பங்களில், அறங்காவலர் இந்தியாவில் வசிப்பருக்கான அறிவுறுத்தல்களைப் பெறுகிறார். எனில், அறக்கட்டளை வரிவிதிப்பு நோக்கங்களுக்காக இந்தியாவில் வசிப்பவராக கருதப்படலாம். உதாரணமாக, ஒரு வழக்கில், ஒரு இந்திய செல்வ மேலாளர் ஒரு ‘பாதுகாவலராக’ (அறங்காவலரை மேற்பார்வையிட அதிகாரங்களுடன்) ஒரு வெளிநாட்டு அறக்கட்டளையால் நியமிக்கப்பட்டு, வரிசெலுத்துபவருக்கு ஒரு சாளரத்தைத் திறந்துவிடுகிறார் என்றால் அவர் இந்தியாவில் வசிப்பவராக கருதப்படலாம்.

While it is undeniable that the Taliban subscribe to an ideology, they are also playing cynical politics

A realistic assessment of the circumstances in which it has to operate should have induced the Taliban regime in Afghanistan to follow a moderate course. Instead, it has sent out unmistakable signs of a preference for extremism. A peculiar state of mind is almost certainly in play, but to ascribe the dissonance solely to this factor would be a mistake.

The Taliban’s obduracy

Afghanistan desperately needs financial assistance from the international community. This is not only because of the looming food crisis, which could push lakhs of people to the brink of starvation within weeks. Donors will probably provide food aid in time. But the government has no money to pay salaries or get the machinery moving.

Before the U.S. shut shop in mid-August, it is estimated to have taken care of 80% of public expenditure in Afghanistan. Several billion dollars worth of Afghan government funds have now been frozen by the U.S. Federal Reserve. Other donor countries and the International Monetary Fund have also cut off the flow of finance. Russia, Iran and the Central Asian republics cannot pick up the slack; China believes in loans, not grants; and Pakistan is a near basket case. The only source of revenue that the authorities in Kabul can hope to tap is customs payments and a good part of those could be siphoned off by the militias that control border check posts.

Western countries are not likely to recognise the Taliban regime as the legitimate government — a necessary condition for the loosening of purse strings — unless it fulfils three conditions: Kabul will have to ensure that terrorist groups do not find sanctuary in Afghanistan; the rights of women and minorities must be protected; and the government must be inclusive. But judging by the first steps they took after taking over, the Taliban seem untroubled by these demands or the consequences of non-compliance. In forming a cabinet, the Taliban defiantly signalled that they were inclined to lead their country back to the despotism they had imposed during their earlier stint in power. Hardline Pakhtoons control most ministries, other ethnicities have only token representation, and women have been excluded. Indications about how this lot would rule soon followed. The Education Ministry ordered male teachers and students back to secondary school but made no mention of women educators or girl students. Working women were told they must stay at home until proper systems are in place to ensure their safety. There is no longer a Women’s Ministry; the Taliban have brought back the Ministry for the Propagation of Virtue and the Prevention of Vice. They have banned protests that do not have their approval.

Minor concessions on the demand for inclusiveness of non-Pakhtoons are not likely to satisfy the world or the other ethnic groups in Afghanistan. Ministry formation has added another hindrance to the flow of funds. Many in the cabinet figure in the UN’s sanctions list and the U.S.’s terrorism list. The U.S. may even impose sanctions on other countries who provide aid to this Cabinet.

Given these apparently insurmountable hurdles, why have the Taliban displayed such obduracy? A sensible course would have been to show compliance, obtain recognition in order to establish diplomatic ties and get the funds flowing. Revival of the hardline could have been postponed until the regime’s position as a legitimate entity had been secured. Other governments would have found the rupturing of ties more difficult than withholding recognition from the outset.

A hotchpotch of militias

The general belief is that the Taliban are fanatically devoted to a pre-modern world view. This narrative is designed to embed in the world’s consciousness the idea that the young Talibs form the core of this enterprise and are such strong believers in whatever they have been taught that they will turn against their political leaders if there is any deviation from the world view and policies they espouse. The story goes that any compromise by the elders or nominal superiors will drive these young Talibs to join the Islamic State-Khorasan Province (IS-KP).

It is time to call this bluff. Young Talibs, whether drawn from the villages or the refugee camps, are probably all true Muslims and most might have some respect for their mullahs. But they are not as unexposed to the world as the generation preceding them. According to reports, they have had no inhibitions in posing for photographs or listening to music, activities frowned upon by the strictly conservative. The earlier generation of Talibs might have respected Osama bin Laden for sacrificing a life of luxury to join the jihad. But that did not motivate them to join al Qaeda even though bin Laden made an oath of allegiance to their revered leader, Mullah Omar. After all, there were no Afghans among the 19 militants associated with 9/11. If that was the case in the heyday of jihadism, there seems to be little reason to think that these young men will now drift towards the IS-KP. Are the extremists who have cornered the plum posts in the cabinet likely to make common cause with the IS-KP if they are thwarted from implementing their policies? They do subscribe to an ideology that is a mix of Pakhtoonwali (the old tribal code) and a paternalistic interpretation of the Shariah. Devotion to the cause did not prevent them from diverting aid meant for refugees to investments in the Gulf and luxury housing in Quetta. They are certainly conservative and ruthless. But their proclamation of intent to establish a system based on their own interpretation of selected Islamic texts appears nothing more than cynical politics.

Overall, the impression sought to be created is that the Taliban movement is an extremist-controlled monolith and unstoppable. Actually, the Taliban are a hotchpotch of militias, which are constantly repositioning themselves in relation to one another. Designations such as Defence Minister have little meaning when the army no longer exists, and Mullah Yaqoob has full control only over the men raised from his locality. Other militias co-opted to serve with his men could drift away over time. Sirajuddin Haqqani, who has gained possession of the intelligence dossiers in his Interior Ministry, and who has the power to appoint governors, might be the only real winner here. Resistance to his appointment might have been a factor that led Inter-Services Intelligence chief Lt. Gen. Faiz Hameed to intervene directly in Afghan’s ministry formation. Haqqani’s ascendancy certainly advances Pakistan’s agenda. But the road ahead is fraught in Afghanistan where fault lines run every which way. Pakistan knows that it faces a tough task inside the territory of its western neighbour. Meanwhile, it seems intent on garnering what benefits it can. In prompting its protégés to be intransigent, Pakistan can present itself before the world as the only entity capable of controlling the crazies.

Kesava Menon is a senior journalist whose other articles can be read on kesavamenon@wordpress.org

With an alarming escalation in global hunger unfolding, reaching the goal of an equitable livelihood is a necessity

The first and historic United Nations Food Systems Summit (UNFSS) 2021 which was held in September this year, concluded after an intense ‘bottom-up’ process conceived in 2019 by UN Secretary-General António Guterres to find solutions and ‘catalyse momentum’ to transform the way the world produces, consumes, and thinks about food and help address rising hunger.

In terms of larger goals, the food system transformation is considered essential in achieving the sustainable development agenda 2030. This makes strong sense as 11 Sustainable Development Goals (SDGs) out of 17 are directly related to the food system.

The summit involved several activities before the run-up to the meeting of the Head of States on September 23. While the dialogues on the five tracks identified have been under way for the past 18 months, the world has seen the fragility and vulnerability of food systems, highlighted by the disruptive impact of the COVID-19 pandemic that is projected to double the global hunger figure.

Why the Food Systems Summit and what is the expectation from its outcome? Global food systems — the networks that are needed to produce and transform food, and ensure it reaches consumers, or the paths that food travels from production to plate — are in a state of crisis in many countries affecting the poor and the vulnerable. The flaws in food systems affect us all, but most of all they are affecting 811 million people in the world who go to bed hungry each night.

The summit created a mechanism for serious debates involving UN member states, civil society, non-governmental organisations, academics, researchers, individuals, and the private sector, which is to evolve transformative themes and ideas for reimagining food systems to enhance satisfaction of all stakeholders including future generations. The debate and response focused on five identified action tracks namely: Ensure access to safe and nutritious food for all; Shift to sustainable consumption patterns; Boost nature-positive production; Advance equitable livelihoods, and Build resilience to vulnerabilities, shocks, and stress.

The summit provided a historic opportunity to empower all people to leverage the power of food systems to drive our recovery from the COVID-19 pandemic and get us back on track to achieve all 17 SDGs by 2030.

The Statement of Action emerging from the summit offers a concise set of ambitious, high-level principles and areas for action to support the global call to “Build back better” after the COVID-19 pandemic.

India constituted an inter-departmental group under the Chairmanship of one of us , with representatives from the Ministries of Agriculture and Farmers’ Welfare, Rural Development, and others. Delhi-based U.N. agencies namely the Food and Agriculture Organization (FAO), the World Food Programme (WFP), and the International Fund for Agricultural Development (IFAD) were also actively involved in the dialogue process. The group conducted national dialogues with various stakeholders of agri-food systems to explore national pathways towards creating sustainable and equitable food systems in India. Several individuals and civil society organisations contributed ideas to the portal which was created for this purpose.

Helping the developing world

There are lessons from India’s tryst with food insecurity. Several themes that have emerged in the discussions and dialogues leading up to the summit find resonance with India’s past and ongoing journey towards creating and improving food and livelihood security. The long journey from chronic food shortage to surplus food producer offers several interesting lessons for other developing countries in Asia, Africa, and Latin America in the area of land reforms, public investments, institutional infrastructure, new regulatory systems, public support, and intervention in agri markets and prices and agri research and extension.

The period between 1991 to 2015, saw the diversification of agriculture beyond field crops and brought greater focus on the horticulture, dairy, animal husbandry, and fishery sectors. The learnings encompassed elements of nutritional health, food safety and standards, sustainability, deployment of space technology, and the like.

Safety nets, challenges

One of India's greatest contributions to equity in food is its National Food Security Act 2013 that anchors the Targeted Public Distribution System (TPDS), the Mid-Day meals (MDM), and the Integrated Child Development Services (ICDS). Today, India’s food safety nets collectively reach over a billion people.

Food safety nets and inclusion are linked with public procurement and buffer stock policy. This was visible during the global food crises 2008-2012 and more recently during the COVID-19 pandemic fallout, whereby vulnerable and marginalised families in India continued to be buffered against the food crisis by its robust TPDS and buffer stock of food grains.

A look at the challenges and the way forward towards 2050. Climate change and unsustainable use of land and water resources are the most formidable challenges food systems face today. The latest Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) report has set the alarm bells ringing, highlighting the urgency to act now.

Dietary diversity, nutrition, and related health outcomes are another area of concern as a focus on rice and wheat has created nutritional challenges of its own. India has taken a bold decision to fortify rice supplied through the Public Distribution System with iron. Agricultural research institutes are about to release varieties of many crops having much higher nutrition as a long-term solution for undernutrition and malnutrition.

Surplus and low nutrition

It is ironic that despite being a net exporter and food surplus country at the aggregate level, India has a 50% higher prevalence of undernutrition compared to the world average. But the proportion of the undernourished population declined from 21.6% during 2004-06 to 15.4% during 2018-20. The high prevalence of undernutrition in the country does not seem to be due to food shortage or the low availability of food. The Government of India and States are seriously concerned about this paradoxical situation of being food surplus and at the same time, having 15% of the population undernourished. They are trying to address other possible reasons for low nutrition through several nutritional interventions. As announced recently, the supply of fortified rice in PDS and Poshan Abhiyan are the two steps among many to address the challenge of undernutrition and malnutrition.

Reducing food wastage or loss of food is a mammoth challenge and is linked to the efficiency of the food supply chain. Food wastage in India exceeds Rs. 1-lakh crore.

Why the world must eliminate hunger is the next point. An alarming escalation in global hunger is unfolding, with the ‘dramatic worsening’ of world hunger in 2020, much of it likely related to the fallout of COVID-19. While the pandemic’s impact has yet to be fully mapped, ‘The State of Food Security and Nutrition in the World’ report, estimates that around a tenth of the global population was undernourished last year.

It is important to reiterate that hunger and food insecurity are key drivers of conflict and instability across the world. ‘Food is peace’, is a catchphrase often used to highlight how hunger and conflict feed on each other. The Nobel Peace Prize 2020 conferred on the United Nations WFP highlighted the importance of addressing hunger to prevent conflicts and create stability. The citation communiqué articulated this well by quoting the line: “Until the day we have a medical vaccine, food is the best vaccine against chaos.”

For equity, sustainability

We are on the cusp of a transformation to make the world free of hunger by 2030 and deliver promises for SDGs, with strong cooperation and partnership between governments, citizens, civil society organisations, and the private sector. We must collaborate to invest, innovate, and create lasting solutions in sustainable agriculture contribution to equitable livelihood, food security, and nutrition. India has so much to offer from its successes, and learning also, to prepare itself for the next 20 to 30 years. This surely requires reimagining the food system towards the goal of balancing growth and sustainability, mitigating climate change, ensuring healthy, safe, quality, and affordable food, maintaining biodiversity, improving resilience, and offering an attractive income and work environment to smallholders and youth. Achieving the goal of “Advancing equitable livelihood” requires that the food systems transformation is anchored around small- and medium-scale production, family farmers, indigenous peoples, women, and workers in food value chains.

Bishow Parajuli is United Nations World Food Programme India Representative and Country Director. Ramesh Chand is Member, NITI Aayog and India’s Convenor of the National Dialogue on Food Systems Summit

The Tatas could face turbulence in the event of the business conglomerate emerging successful in the bid for Air India

Over the last few days, there has been much speculation over who will win the privatisation bid for Air India. Under the plan, the Government of India is to sell its 100% stake each, in Air India and Air India Express, and a 50% shareholding in the joint venture, AI-SATS (between Air India and Singapore Airport Terminal Services). Though the Government of India has clarified that “media reports indicating approval of financial bids by the Government... are incorrect”, there are signs that the winning bid will be that of the Tatas.

It could be a difficult merger

When the Tatas, with their joint venture with Singapore Airlines, launched an airline in 2015 under the brand name Vistara, it marked the culmination of a long battle, overcoming obstacles placed in their path by all other airlines including Air India. While the group has still to wade out of the red in this aviation venture, they have now been cornered to take over Air India and Air India Express, in spite of the anti-national barb being bandied about.

The other venture of the Tatas, Air Asia India, is also weighing them down. We have witnessed how Air India and Indian Airlines, which were in the black before their ill-conceived formal merger in 2007, plunged into a bottomless pit draining tax-payers’ funds. In the eventuality of the Tatas winning the Air India bid, merging the four airlines (Air India, Air India Express, Vistara and Air Asia India) will require large doses of the magic potion of Getafix of Asterix fame.

Many speed bumps

Vistara has just begun spreading its wings on long haul routes and also set service standards in general, with a Singapore touch. Under a Tata-owned Air India, will it concede that path to Air India or will there be a duplication of routes? Can people forget the multiple duplication of routes, offices, staff, etc. on international routes of the merged entity? If, as rumoured, staff are to be retained for a period of a year or so, with certain categories who cannot be given the golden handshake, being rehabilitated in other Tata ventures, it is going to demotivate existing efficient staff.

Why did the Air India-Indian Airlines merger fail? The umbilical cord that each of these airlines had with Rajiv Gandhi Bhavan (the headquarters of the Ministry of Civil Aviation) was never cut. The kickback culture, with inflated costs, ensured that the venture only sank deeper into debt. What the Tatas would be getting now is a hydra-headed monster — the Air India-Indian Airlines entity and Air India Express . All of them work on the Peter Principle, with multiple types of aircraft. If one digs deep, the aircraft lease charges will be found to be several notches higher than what a professional outfit would have negotiated.

Vistara, a very professionally managed organisation, is now going to be buffeted by indisciplined, inefficient and corrupt personnel and the shockwaves are, without doubt, going to hurt. Have the Tatas foreseen the damage it can cause to their culture? Will the Tatas run the multi-airline system independent of interference by the Ministry of Civil Aviation? Only time will tell.

The Tatas may have the finances to bear the brunt of a forced buy. But do they have the means to bring in a safety and training culture of the highest standards that J.R.D. Tata, Air India’s founder, envisaged? Air India’s training standards are known to be entwined in fudged records, and on substandard simulators that lack mandatory equipment for want of spares. Trainers have been promoted not for their professional standards or competence but for their proximity to the powers-that-be. Documents have been fudged to show safety compliance, with the authority, the Directorate General of Civil Aviation (DGCA), turning a blind eye. Dangerous waivers and dispensations have been granted by the DGCA as they all come under a single umbrella, the Ministry of Civil Aviation!

At a time when the aviation scene worldwide is in the doldrums, the Tatas would need to fork out an estimated Rs. 24,000 crore for just the airline business and the share in the SATS venture. A Rs. 40,000 crore-plus or more of Air India’s debt goes into a special purpose vehicle that will monetise Air India’s assets such as property and land banks. Air India’s training centres are also located in those land banks. So, does the deal include these, or are these hidden costs as someone else may bid higher for those and the Tatas may end up forking out a huge sum for the use of these banks of land? The training centres that the current Vistara and Air India group use will be grossly inadequate for use by the new combine.

Staff issues, lax safety culture

One of the major problems that Air India has is its Delhi-centric operations and staff approach. For the Tatas to bring in efficiency, many staff would need to be relocated to various parts of the country for optimum use of manpower. In this, the Tatas could face huge resistance, backed by the political clout of the deadwood in Air India. The manpower absorption issue is going to hurt the new venture in a big way. If Vistara is to be merged with Air India, the dilution in standards is going to hurt the Tatas and result in a huge motivation problem for those who helped build Vistara and Air Asia India.

Another major issue is the safety culture. Except for an incident in 2019 — a case of low fuel and an emergency landing in Lucknow — (the report was covered up by the DGCA), Vistara has generally had a clean record. What the Tatas could be getting now is an ‘airline combo’ with abysmal safety standards and culture. Air India Express can be called an ‘accident/incident-a month-prone’ entity. Its failures have resulted in nearly 180 lives being lost. In addition there are cases of several close shaves at various airports and severe damage to aircraft on record. Air India too has had its share of accidents and serious incidents, fostered by the low safety culture of the DGCA. All this is going to fall into the lap of the Tatas. In the event of Tatas winning the bid, any such safety incident will be referred to as a Tata airline accident/incident. Do the Tatas want such a tag? They need to crack the whip and correct this aberration and culture, which is not going to be popular in Delhi.

Maintenance is another major issue with Air India. The culture of hidden snags and verbal reporting has to end. A mindset has to emerge that every passenger life is precious and a flight cannot be cleared unless an aircraft is 100% safe. This is going to be the most difficult task for the Tatas.

The flight path

Finally, Air India and Vistara will be the only two full service carriers in India and need to focus on yield rather than load factor. They need to take lessons on how British Airways handled the invasion of the load factor mindset propagated by Laker Airways. They need to focus on service, safety and high training standards. They need to axe the non-performers in Air India. They must desist from filling up the airline board with cadre from the Indian Administrative Service as they have proved to be the most disastrous minds for aviation in India. The collapse of so many airlines in India and the huge debt Air India is saddled with is a living example of this.

The novel coronavirus pandemic has hit several airlines worldwide. Many have been downsized. And Tatas could be acquiring a white elephant! It could be 2025 when aviation regains its glory after COVID-19. Are the Tatas prepared for the long wait?

Captain A. (Mohan) Ranganathan is a former airline instructor pilot and aviation safety adviser, with over 20,000 hours of flying. He is also a former member of the Civil Aviation Safety Advisory Council (CASAC)

A consensus on the Nord Stream 2 could benefit Germany, Russia and Ukraine, but many hurdles remain

While the Iran-Pakistan-India gas pipeline, the Iran-India undersea pipeline, and the Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan-India pipeline remain pipe dreams, the Nord Stream 2 (NS2) running from Russia to Germany across the Baltic Sea is now complete despite controversy. NS2’s manufacture began in 2016 and construction in 2018. The 1,224 km, $11-billion underwater link is the shortest, most economical and environment-friendly route to double Russia’s gas export to Germany. The pipeline offers stability to the strategically important energy trade because Russia’s dependence on the European Union and vice-versa are increased and this should promote realism.

Ukraine’s concerns

Energy is never removed from politics. Russian authorities say NS2 can transport 55 billion cubic meters of gas each year, cover the needs of about 26 million households, and restock storage inventories, but both Germany and Russia are subject to conditions arising from a compromise between the U.S. and Germany, and EU regulations.

European gas prices have broken records this year, edging close to an unprecedented $1,000 per thousand cubic meters which places many industries and food supply chains under stress. This is due to lack of viable alternatives to gas, low storage levels because of a severe winter and the post-COVID-19 economic surge. Ukraine offered extra transit capacity for Russian gas to Europe at 15 million cubic meters per day for October but Russia booked only 4.3% of this, citing domestic demand. Some European politicians accuse Russia of pressure to expedite the start of NS2, but the project needs European certification, which could take up to four more months. Germany has yet to issue an operating licence, blandly stating that it would rule on this next January.

German Chancellor Angela Merkel is accused, mainly by Poland and Ukraine, of weakening the EU’s political unity and strategic coherence by giving Russia greater leverage through NS2. Ukraine’s leadership is unhappy as it believes the pipeline is a Russian geopolitical weapon aimed at depriving Ukraine of political traction and crucial revenue. These concerns have been largely disregarded by the EU, which has refused to yield to the demands of a third party. What Ukraine’s President Volodymyr Zelensky has secured are assurances from the U.S. that it will impose more sanctions if Russia abuses the advantages of its new pipeline and Germany’s undertakings to help Ukraine develop its energy sector and exert pressure on Moscow to keep its gas transiting through Ukraine even after the current contract ends in 2024. Russian President Vladimir Putin has made it clear that this is acceptable but would depend on purchase contracts from European customers.

Behind the argument of protecting Western interests against Russia, the Ukraine case is that if Russia cuts its transportation of gas through Ukraine, Kiev would lose billions of dollars in transit fees, and fears that Russia could reduce energy supplies by cutting those needed for Ukraine’s own consumption. Ukraine has not diversified its economic fundamentals, whose viability is dependent on Russia moving fossil fuels through its territory. But the loss of cheap money gained through transit fees could in the long run benefit its economy.

The completion of NS2 suggests that no third party can affect the project’s outcome. Any flagrant violation of the commercial rationale of NS2 by Russia would enable Ukraine to invoke the assurances it has been given; it is accordingly in Moscow’s interest to proceed in a manner that avoids friction.

Assistance to Ukraine

To enable a consensus on NS2, Germany has promised assistance to Ukraine for development of hydrogen energy, but such commitments are less robust in their detail; Berlin seems to offer a modest €206 million as seed money to attract a potential corporate investment envisaged to be €1 billion. President Zelensky considers this proposal inadequate, and his Foreign Minister Dmytro Kuleba has been forthright saying, “This country has learnt a number of bitter lessons that Western promises are possibly unfulfilled. We do not believe in promises.”

Despite the lack of certitudes in Germany’s financial promise, there is reason to take it seriously. The German elections could result in a coalition including the Greens, in which case the Greens might drop their opposition to NS2 in return for more substantial compensation for Ukraine. Since the hydrogen option is environmentally friendly, this presents scope for accommodating the requirements of German coalition politics and support for the Ukrainian budget and turning NS2 into a win-win proposition. It’s an ill wind that blows nobody any good.

Krishnan Srinivasan is a former foreign secretary

Education can impart the skills and values needed to prevent potential conflicts

On October 2 every year, everyone gathers to celebrate the ideals of peace by marking the birthday of Mahatma Gandhi and the International Day of Non-Violence. The day presents an opportunity to explore the causes of violence and reassert a commitment to building a culture of dialogue through education.

The COVID-19 pandemic has introduced new forces of division globally. Levels of hate speech and fear of the ‘other’ have grown, as people have assigned blame for the virus. Forms of structural violence – the economic, racial and gendered forms of injustice built into social systems – have been exacerbated as marginalised groups, including displaced persons and racialised groups, have been disproportionately affected. Around the world, the consequential surge in inequality is driving instability and tension, fuelling potential social unrest.

In order to rebuild in solidarity, we must understand the root causes of human animosity and make peace with one another. We must think about the structures, attitudes and skills that create and sustain peace.

In ‘Pathways for peace’, a flagship 2018 report by the World Bank and the United Nations, it was shown that many of the world’s conflicts arise from exclusion and feelings of injustice. The question therefore is: how can ignorance and fear of the unknown be overcome through understanding and dialogue?

A policy to strengthen equity

For UNESCO, education is a significant part of the answer because it can impart the skills and values necessary to recognise and prevent potential conflicts and promote tolerance. As the educator Maria Montessori put it: “Preventing war is the work of politicians, establishing peace is the work of educationists”.

Education for peace has a rich history in India. The philosophies of various religions, cultures and of Gandhi have non-violence, syncretism and tolerance at their core.

The National Education Policy (NEP) of 2020 also presents a unique opportunity to contribute to strengthening equity, justice and social cohesion. The policy has a broad focus on value-based and experiential education, including promoting critical thinking, cultural exchanges, teaching in regional languages, and a commitment to education for all.

This landmark document also advocates for reforms in curricula and pedagogy. As schools reopen, we believe that peace education can be even more integrated within national curricula and the broader learning environment to promote non-violence, conflict resolution and compassion. Equipping children from a young age with the skills to respect the dignity of others is key to building resilient and peaceful societies. Teachers and educators also need to be equipped with skills to promote peace through experiential and interactive methods. Intercultural competencies, like empathy and critical thinking, are best learned through intercultural exchanges and scenario-based learning and not rote learning.

A way forward

Global best practices, promoted through UNESCO, can offer a way forward. Our organisation’s approaches to global citizenship, education and intercultural dialogue reinforce the idea that peaceful societies are those that embrace diversity and difference. UNESCO’s work to promote media and information literacy and sports for peace equips youth with skills to eradicate harmful stereotypes and stand up against injustice.

Focusing on inclusion, UNESCO highlights the need to recognise and improve opportunities for disadvantaged groups, like women and girls and persons with disabilities. UNESCO also promotes schools as safe and non-violent spaces.

One year into the NEP 2020 and almost two years into the COVID-19 pandemic, it is important to assess priorities in education. Beyond discussions around innovation, technology and smart future schools, we need to understand the potential of education systems and schools in building peaceful societies. In times of crisis, education has the ability to provide hope and confidence.

Eric Falt is the Director and Representative of the UNESCO New Delhi cluster office

India, China need to restore normalcy along the border before cooperation on other issues

In the coming week, military commanders from India and China are expected to hold the 13th round of talks to continue the effort to find a way out of the LAC crisis. Sharp exchanges between Beijing and New Delhi have served as a reminder that relations are undoubtedly at their lowest since 1988. On September 24, the Chinese Foreign Ministry, while responding to a question about new border management protocols, laid the blame for last year’s border crisis entirely on India’s doorstep, saying India’s “illegal trespass” caused the dispute. The Foreign Ministry repeated this charge in even stronger language, describing, on September 29, India’s actions last year as a “forward policy”, implicitly invoking the 1962 war. New Delhi in turn reminded Beijing that it was its “provocative behaviour”, and amassing of troops in April 2020 following annual military exercises, that led to the flashpoints. The envoys of both countries have also made statements, at a virtual dialogue, that suggest a gulf in the state of relations. The Chinese envoy to India, Sun Weidong, called on both countries to “place the border issue in an appropriate position” and said “it is not the whole story of bilateral relations”. His Indian counterpart, Vikram Misri, said the Chinese side was “shifting goalposts” in how both countries have, for three decades, managed the border areas peacefully. This, he said, was predicated on “a well-understood distinction” between managing the border areas and resolving the boundary question.

It is clear that this understanding, along with the four border agreements, has now broken down on account of China’s actions last year to unilaterally re-draw the LAC in Ladakh in the Western Sector. This week’s military commanders talks will take up disputes in Hot Springs, while disputes in Demchok and Depsang remain unresolved. Since the crisis last year, both sides have set up buffer zones in Galwan Valley and on the north bank of Pangong Lake, and have disengaged on the south bank and in Gogra. This temporary arrangement has helped prevent the recurrence of clashes, but with past agreements in disarray, a longer term understanding to keep the peace still eludes both sides. Recent incidents in Uttarakhand, and a continued military build-up in the Eastern Sector, underline the pressing need for reaching one. Mr. Misri suggested a way out of this stalemate, saying “it cannot be that only one side’s concerns are of relevance...” and acknowledging that “safeguarding territorial integrity and national security holds equal value for both sides.” He maintained both sides still had the space to cooperate on issues including tackling the pandemic, concerns about terrorism in the region and the situation in Afghanistan. Doing so will certainly build trust. Finding that space, however, will hinge on first restoring normalcy along the border.

Current quarter holds the key to determining the durability of economic recovery

Two separate sets of macro-economic data, one from the Government on output at eight core industries in August, and the other, IHS Markit’s survey-based Purchasing Managers’ Index (PMI) for the manufacturing sector from September, collectively point to a recovery in industrial activity. The provisional figures based on the Index of Eight Core Industries spanning coal to fertilizers show overall output grew 11.6% year-on-year in August, helped substantially by expansions in electricity and steel production of 15.3% and 5.1%, respectively. With weights of almost 20% and 18% in the index, respectively, the two industries were also among the only three sectors that posted month-on-month expansions from July, with natural gas being the third. Electricity output was likely buoyed by the lull in monsoon activity in August, as well as an uptick in broader industrial power consumption. And improved Government spending on infrastructure projects ought to have undergirded demand for steel. Refinery products, the largest constituent of the index, recorded 9.1% growth over August 2020 with the gradual easing of the pandemic-related restrictions. However, an almost 9% slump in diesel consumption from the preceding month saw the sector post a 5.5% sequential contraction. Reports on fuel consumption trends from September point to a significant slowdown last month, a less-than-encouraging sign especially when one considers the renewed uptrend in the pump prices of automobile fuels. Also, with rains in September exceeding the long-period average for the month by a sizeable margin, power demand too was hit last month.

The more contemporary September PMI data show factory orders and output expanded faster than in the preceding month, with the PMI reading of 53.7 outpacing August’s 52.3. Manufacturers reported favourable market conditions and improvements in sales volumes, with makers of consumer goods leading the pack. While some of the increase in orders at manufacturing companies is clearly linked to improved demand for Indian products in the international markets, a trend reflected in the more than 21% jump in merchandise exports last month, a substantial part is tied to an inventory build-up in view of the festival season. IHS Markit’s survey of manufacturing firms, however, also reveals a lack of fresh hiring for the second straight month as well as price pressures from high fuel and transport costs. With the formal manufacturing industry seemingly wary of adding more employees, and the MSME sector still struggling to recover from the COVID-19 hit, the lack of employment and reduced household incomes are bound to constrain consumer spending. The current quarter holds the key to determining how durable the recovery could turn out to be.

The Lunar Roving Vehicle (LRV) left on the moon by the Apollo-15 astronauts has not yet been announced for sale, an official of the National Aeronautics and Space Administration (NASA) informed a prospective buyer. The $8 millions (Rs. 6 crores) — Lunar Rover “is still in the United States Government inventory and has not yet been declared surplus equipment,” Apollo Spacecraft Manager, Mr. James McDivitt, wrote to Mr. Don Lloyd, a security man in the Boeing Company, who had offered NASA $100 (Rs. 750) for the buggy in last August. The Boeing Company had designed the Moon Rover. “My bid was as where is,” Mr. Lloyd said yesterday adding “may be if the Russians get there, I could sell it to them.” Mr. Lloyd said although his offer was made in fun, he would have gone through with the deal if NASA were willing. Mr. McDivitt replied that the vehicle, even if sold, would be hard to physically acquire since it was still on the moon. However, “you will certainly be contacted if it is ever for sale to an individual,” he wrote.

Commonwealth leaders succeeded in hammering out a consensus on key economic issues particularly on aid to developing nations like India hit hard by oil imports.

Commonwealth leaders succeeded in hammering out a consensus on key economic issues particularly on aid to developing nations like India hit hard by oil imports. Indications were that the 43 Commonwealth countries were in sight of a collective stand on bridging the gap between the rich and developing nations. The views of Prime Minister Indira Gandhi on the immediate economic problems of oil-importing countries received wide support during the informal discussions between the leaders. She pleaded for urgent financial assistance by international agencies for development of energy resources in the country. She drew the attention of other leaders to the burden imposed because of oil imports. A collective Commonwealth stand on North South issues is considered important in view of the Cancun summit which is less than three weeks away.

Cabinet Reshuffle

In a major reshuffle of portfolios of ministers in UP, Chief Minister Vishwanath Pratap Singh designated Swarup Kumari Bakshi, a relative of Prime Minister Indira Gandhi, as home minister in place of Naunihal Singh. Singh was allocated the education portfolio held by Bakshi. Some other ministers were stripped of additional portfolios which were allocated to ministers of state. The changes are believed to have been made under pressure from Delhi.

Highway Blocked

Traffic was blocked on the Chandigarh-Ambala highway for more than five hours because a group was protesting the refusal of the police to register a case against some protagonists of Khalistan who tried to disrupt the Ramlila at Dera Bassi. It is believed that three persons asked the stage secretary to announce a donation of Rs 2 for Khalistan.

Zail Singh’s Threat

The Union Home Minister Giani Zail Singh has said that the government might consider a ban on parties instigating communalism in the country. He, however, clarified that this would be done as a last resort after talks fail.

Delhi needs a sensible regulatory framework for India to catch up with rapidly changing commercial dynamic in outer space.

Although India started early in launching a space programme and built impressive capabilities against great odds over the decades, it remains a laggard in realising its full potential. At the heart of the problem is the fact that the programme remains a governmental enterprise. Meanwhile, the rest of the world has moved on letting the private sector run ever larger parts of the space programme. India was not an exception to state monopolies in the space sector in the 20th century. The sophisticated nature of technologies involved, the military implications, and the international prestige associated with them meant that the state led the space sector around the world. In India, the developmental imperative added another justification for state control. But continuing with that framework in the 21st century is a losing proposition.

As space technologies find a growing number of commercial uses, the size of the global space economy has grown rapidly. It is estimated to be around $450 billion and is expected to grow to $1.4 trillion by the end of this decade. India has barely 2 per cent share of the global space commerce today. The only way Delhi can boost India’s weight in the global economy is by ending the monopoly of the Department of Space. Although the NDA government did announce some reforms in encouraging private sector activity in 2020, the Department of Space and its agencies continue to exercise paternalistic control. India needs space legislation that will provide a sustainable framework for space commerce, even though critics say a space bill under consideration by the government does not go far enough.

The longer Delhi takes to come up with a sensible regulatory framework, the harder it will be for India to catch up with the rapidly changing commercial dynamic in outer space. Consider, for example, telecommunication, an area that saw the early deployment of space technologies for commercial purposes. A number of western companies are planning to launch hundreds of low-earth satellites to provide broadband internet around the world. Beijing has plans for a Space Silk Road. New economic activities are emerging — from innovative uses of space-based earth observation to manufacturing specialised products in gravity-free environments, space tourism, and possible mining of Moon and other celestial bodies. The expanding commercial use of outer space has been marked by deeper involvement of private actors. The long-standing state monopoly on rocket launches has finally been broken by Elon Musk’s SpaceX company. The time is now apt for Delhi to mandate government space agencies to focus on basic research, while allowing the private sector to take the lead in the full range of activities relating to the space business.

Tax collections have been robust so far. Meeting disinvestment and non-tax revenue targets could provide additional fiscal space.

Data released by the Controller General of Accounts points towards a sustained improvement in central government finances. At the end of the first five months (April-August) of the current financial year, the Centre’s gross tax collections touched almost 40 per cent of the budgeted target — this is far in excess of what has been the trend so far. However, government spending has been restrained so far. The situation is likely to change in the second half of the year with the lifting of restrictions imposed on spending by various ministries.

On the revenue side, while both direct and indirect tax collections have witnessed robust growth, indirect tax collections continue to account for a larger share of total tax collections, as revenue through GST, customs and excise continues to register healthy growth. However, there is cause for concern. For one, disinvestment proceeds continue to lag. As against a target of Rs 1.75 lakh crore, collections so far are a mere Rs 8,369 crore. The sale of Air India, and successful fructification of other big ticket items such as BPCL, the listing of LIC, could boost government coffers dramatically. Two, the government’s recent moves to provide relief to the telecom sector are likely to have an adverse effect. Giving telecom operators a moratorium on their dues, while in the financial interest of the sector, will affect the government’s non-tax revenues. Inflows are likely to be much lower than the Rs 54,000 crore the government had hoped to garner from other communication services. On the expenditure side, at the end of the first five months, central government spending remained relatively muted — spending was only two per cent higher than last year. In fact, non-interest revenue expenditure was only 0.8 per cent higher than in 2019-20. Encouragingly, however, in August, government spending was up around 40 per cent, driven by both revenue and capital expenditure.

High tax collections notwithstanding, the fiscal math is not that straightforward. First, the distribution of free foodgrain for eight months is likely to cost around Rs 1 lakh crore. Second, an additional Rs 15,000 crore is to be spent on the fertiliser subsidy. And third, arrears of Rs 56,000 crore of export incentives have to be cleared. However, the government’s borrowing programme for the second half of the year suggests that it expects the fiscal deficit to be lower than the budgeted amount — an indication of its comfort with revenue collections in the second half of the year. Much will depend on disinvestment and non-tax revenues. Healthy collections will create the fiscal space for the government to ramp up spending, to provide support to the economy during the second half of the year.

It points towards a continuing divergence in the fortunes of the formal and informal parts of the economy.

Economic data released over the past few weeks suggests that the Indian economy has emerged from the second wave of the pandemic better than most expected. Two broad points emerge. First, although the second wave was far more virulent, the impact of the localised restrictions imposed during this period on economic activity was less damaging than observed last year. And second, in the weeks and months thereafter, large parts of the economy are almost back to pre-Covid levels. However, these data points mask the distress lingering in large parts of the informal economy.

The informal/unorganised sector in India accounts for roughly half of the total value added in the economy (52.4 per cent in 2017-18), and employs around 90 per cent of the labour force. The extent of distress that continues to persist in this part of the economy — at least in rural areas — can be gauged from the state of the informal labour force. This can be gleaned from the MGNREGA data.

In the first quarter (April-June) of the ongoing financial year, the number of households demanding work under MGNREGA, while higher than pre-Covid levels, was lower than last year. There could be two possible explanations for this. One, that the extent of distress in the labour market last year was of a much higher magnitude. Or two, that the spread of the pandemic in rural areas this year curtailed the registration of households demanding work under MGNREGA.

In the second quarter (July-September), however, the number of households demanding work this year was not only around the same level as last year, but was also significantly higher than the pre-Covid level (2019-20). This signals two possibilities.

First, that sections of the informal labour force in rural areas and the migrant households who have not returned to urban areas, were unable to find non-farm employment, and had to rely on MGNREGA. This implies that large parts of the informal economy — sectors like manufacturing, construction, trade and transport, where those currently demanding work under MGNREGA would have normally found jobs — were operating well below their pre-Covid levels in the second quarter as well.

Second, it is also plausible that to the extent that employment opportunities were available, a section of the informal labour force simply opted for whatever work was available at depressed wage rates, supplementing its income by seeking work under MGNREGA. After all, in the absence of safety nets, at current per capita income levels, few can afford to stay unemployed for long and look for remunerative employment. (MGNREGA also provides an avenue for these households to rebuild their buffers, which would have been depleted while dealing with the fallout of the second wave.)

The situation is unlikely to be materially different for the urban informal labour force considering that even formal employment in some of these sectors (trade, accommodation and restaurants) has been badly hit, as revealed by the latest Quarterly Employment Survey. This implies that even a downward trending unemployment rate will not be an accurate gauge of labour market distress.

This level of sustained distress in the informal labour market points towards a continuing divergence in the fortunes of the formal and informal parts of the economy. For, if both formal and informal segments were rebounding at an equal pace, then surely, the labour market distress in both these segments should also have been dissipating, even if with a lag, at similar momentum. After all, the value added per worker is unlikely to rise dramatically in the informal economy. It is more likely to rise in the case of the relatively larger firms in the formal sector. This is in line with the first quarter results of the listed companies which show that while the bigger companies flourished, the smaller ones (those in the range of Rs 0-25 crore) continued to be mired in distress.

This also suggests that in sectors with a large informal presence — construction (where three-fourths of the overall value-added was by the informal segment in 2017-18), trade, transport and communication (value added by the informal segment ranges from 47.7 per cent to 86.6 per cent), real estate and professional services (roughly half the value-added is by the unorganised segment) and manufacturing (where between 20-25 per cent of the value-added is by the unorganised segment) — the relatively larger firms in the formal sector would have gained at the expense of the unorganised.

Thus high-frequency indicators, which indicate that the economy is operating at more than 90 per cent of its pre-Covid level — even surpassing it in many sectors — do not reflect the distress in the informal economy or among the smaller firms in the formal economy. Simply extrapolating the performance of the organised sector to that of the unorganised, as may be the case with some estimates, would thus present an inaccurate picture of the Indian economy.

One outcome of this sustained divergence between the formal and the informal labour force is the worsening of the income distribution. To the extent that it endures — even when the economy had recovered to pre-Covid levels during the second half of last year, the number of households demanding work under MGNREGA remained significantly higher than pre-Covid levels — this loss in purchasing power of the lower half of the distribution chain would translate to the aggregate household consumption basket shifting towards that of the relatively affluent households. This would raise demand for the less labour-intensive services and high-end/imported manufactured products and reinforce the current labour market trends.

How quickly, and to what extent, the informal economy can return to its pre-Covid level of value-added and employment is debatable. While during demonetisation, a badly bruised informal sector clawed its way back, the disruption this time is of a much higher magnitude. This labour market scarring has broader implications for aggregate consumption and investment, and indicates subdued medium-term growth prospects.

ishan.bakshi@expressindia.com

It may be closer to 40 million than the consensus range of 100-150 million. This has great implications for agricultural policy.

The last Agriculture Census for 2015-16 placed the total “operational holdings” in India at 146.45 million. The Pradhan Mantri-Kisan Samman Nidhi (PM-Kisan) scheme has 110.94 million beneficiaries who got their Rs 2,000 income support installment for April-July 2021. And now, we have the National Statistical Office’s Situation Assessment of Agricultural Households (SAAH) report for 2018-19. It pegs the country’s “agricultural households” at 93.09 million. In short, India officially has anywhere from 90 million-plus to almost 150 million farmers.

This wide variation has largely to do with methodology. The Agriculture Census looks at any land used even partly for agricultural production and operated/managed by one person alone or with others. The land does not have to be owned by that person (“cultivator”), who needn’t also belong to an “agricultural household”. The SAAH report, on the other hand, considers only the operational holdings of agricultural households. Members of a household may farm different lands. While the Census treats each of them as separate holdings, the SAAH takes all these lands as a single production unit. It does not count multiple holdings if operated by individuals living together and sharing a common kitchen.

Accounting for only “agricultural households”, while not distinguishing multiple operating holdings within them, brings down India’s official farmer numbers to just over 93 million. But even this figure is an exaggeration, given the SAAH’s own rather expansive definition of “agricultural households”. The latter covers households having at least one member self-employed in agriculture and whose annual value of produce exceeds Rs 4,000. Such self-employment needs to be for only 30 days or more during the survey reference period of six months (in this case, the two halves of the July 2018-June 2019 agricultural year).

The SAAH report gives data on agricultural household income from farm and non-farm sources, both state-wise and across different land-possessed/operational holding size classes. Non-farm income includes that from wages/salary, business, leasing out of land and pension/remittances. For farm income, we have factored in net receipts from crop production as well as animal husbandry (dairying, poultry, goat/sheep rearing, piggery, beekeeping, aquaculture, sericulture, etc).

We would categorise “full-time/regular” farmers as those households whose net receipts from farming are at least 50 per cent of their total income from all sources. The farm income dependence ratios have, accordingly, been worked out for all states and across holding sizes (from below 0.01 to 10 hectares and above). The SAAH report also has state-wise estimates of agricultural households for each land-possessed size class. By taking only those size classes in which the dependence ratios are higher than (or close to) 50 per cent, and adding up the corresponding estimated number of agricultural households, we are able to arrive at the total “full-time/regular” farmers for each state.

Using the above methodology, the number of “full-time/regular” farmers has been calculated for all states (see table; a more detailed note with charts is available at the CPR website). Andhra Pradesh, for instance, has 31.59 lakh agricultural households. But the 50 per cent farm income threshold is crossed only for households possessing more than two hectares of land. They number just 7.46 lakh, or 23.6 per cent of the state’s total agricultural households. India’s “serious” farmer population, in turn, adds up to 36.1 million, which is hardly 39 per cent of the SAAH estimate. The 36 million-plus number — or, say, 40 million — is also close to a previous 47-50 million estimate of “serious full-time farmers” made by one of us (https://bit.ly/3CLmc7S).

If the actual number of farmers deriving a significant share of their income from agriculture per se is only 40 million — as against the official, also popular, consensus range of 100-150 million — a host of policy implications follow. To start with, one must recognise that farming is a specialised profession like any other. Not everyone can or needs to be a farmer. “Agriculture policy” should, then, target those who can and genuinely depend on farming as a means of livelihood.

Minimum support prices, government procurement, agricultural market reforms, fertiliser and other input subsidies, Kisan Credit Card loans, crop insurance or export-import policy on farm commodities will matter mainly to “full-time/regular” farmers. Even PM-Kisan would be more effective if directed at these farmers, whose quantum of income support can be enhanced to encourage them to remain in or expand their agriculture business.

Secondly, land size matters. The SAAH report reveals that the 50 per cent farm income dependence threshold is crossed at an all-India level only when the holding size exceeds one hectare or 2.5 acres. This is clearly the minimum land required for farming to be viable, which about 70 per cent of agricultural households in the country do not possess.

It links up with the final point: What should be done for this 70 per cent, who are effectively labourers and not farmers? Their problems cannot be addressed through “agriculture policy”. A more sustainable solution lies in reimagining agriculture beyond the farm. Crops may be produced in fields, but not everyone needs to engage in cultivation. The scope for value-addition and employment can be more outside than on the farm — be it in aggregation, grading, packaging, transporting, processing, warehousing and retailing of produce or supply of inputs and services to farmers. All these activities legitimately fall within the realm of agriculture, even if outside the farm. Agriculture policy should aim not only at increasing farm incomes, but also adding value to produce outside and closer to the farms.

Damodaran is National Rural Affairs & Agriculture Editor, The Indian Express and is currently on sabbatical as Senior Fellow with the Centre for Policy Research. Agarwal is Research Associate with CPR.

There is a growing tendency among Muslim elites to sacrifice truth at the altar of unwarranted self-criticism and express righteous indignation at acts their community did not commit.

“Narcotic jihad” is the latest social offensive Indian Muslims are supposedly plotting against non-Muslims. This accusation came out of the blue as a holy bill of indictment from a Catholic bishop in Kerala who warned, without an iota of evidence, that “hardcore jihadis” are using drugs “as a weapon to spoil non-Muslims”. The Kerala Catholic Bishops Council endorsed the bishop.

The outlandish “holy wars” Muslims in India have been accused of waging include “love jihad”, “corona jihad” and “land jihad”, not to mention the propaganda that they may also be pursuing a “demographic jihad” by intentionally producing more children to outnumber the Hindus.

But what is more worrying is the growing tendency among the Muslim elite to sacrifice truth at the altar of unwarranted self-criticism and express righteous indignation at acts their community did not commit. Last month, a Mumbai-based Muslim outfit ended up fueling Islamophobic suspicions about the ideological moderateness of Indian Muslims when it claimed without evidence that “a section” of them (neither defined nor identified) was in a state of euphoria over the Taliban’s capture of power in Afghanistan. Javed Akhtar and Naseeruddin Shah were among the signatories to the outfit’s statement that contained this unsubstantiated allegation.

Shah, in fact, repeated the charge in a short video saying that “some sections” of Indian Muslims celebrating (jashn manaana) the Taliban’s return is as dangerous as the Taliban’s takeover of Afghanistan. Within days, he conceded in an interview that he should not have talked of jashn, for celebrations were not held anywhere in India. Akhtar too subsequently agreed that only a minuscule minority within the Muslim community supports the Taliban.

But the damage had been done; a new wave of Islamophobia hit the world’s second-largest and most diverse Muslim population. The carelessly used phrases “a section” and “some sections” were exploited to equate the community’s political quietism with a kind of dissimulated socio-theology that nurtures a yearning for the Talibani shariah. No attempt was made to muse on the fact that present-day Muslims are the proud descendants of those who in 1947 not just chose a secular democratic India over an “Islamic” Pakistan, but for the sake of national unity gave up the system of separate electorates they had been enjoying for nearly four decades since the passage of the Indian Councils Act in 1909. In The Widening Divide: An Insight into Hindu-Muslim Relations, Rafiq Zakaria writes that the loss of separate electorates “politically orphaned” Muslims by depriving them of adequate representation in legislatures and other elective bodies.

The situation has not changed since then. According to Christophe Jaffrelot, between 1980 and 2014, the representation of Muslim MPs in the Lok Sabha has diminished by nearly two-thirds even as the share of Muslims in the population rose during the same period. Yet, this has not provoked Indian Muslims to harbour pan-Islamic sentiments or extra-territorial loyalties — a fact endorsed by no less than two Indian Prime Ministers.

In a July 2005 interview to CNN, PM Manmohan Singh took pride in the fact that not one Indian Muslim out of 150 million had “joined the ranks of al Qaeda or participated in the activities of Taliban”. This, he explained, was due to the community’s firm belief in India’s secular democracy.

Nine years later, PM Narendra Modi told Fareed Zakaria of CNN that terror outfits such as al Qaeda will have no effect on Indian Muslims. “If anyone thinks Indian Muslims will dance to their tune, they are delusional. Indian Muslims will live for India. They will die for India. They will not want anything bad for India.” Home Minister Rajnath Singh expressed similar confidence in 2017.

A factual confirmation of India’s top leadership’s faith in the Muslim community came from The Soufan Center affiliated with The Soufan Group that provides strategic security intelligence services to governments and multinational organisations. Its January 2019 report revealed how Indian Muslims had managed to ignore the lure of jihadi narratives, despite being precariously close to the geographical centre of al Qaeda.

Yet, Shah wanted to know from “har Hindustani Musalmaan (every Indian Muslim)” if he/she wants reforms in Islam or “live with the wahshipan (barbarism) of the past few centuries.” Such inquisitorial cruelty can only be the result of a total lack of understanding of the Indian Muslims and their post-Independence history. If, as Shah concedes, Indian Islam had always been different from its international versions, then how can Indian Muslims who, like Shah, follow this Islam possess an inclination different from Shah’s own mystical (Sufi) outlook on life?

Truth be told, notwithstanding politically instigated acts of violence, Indian Muslims have lived in harmony with all communities. For instance, the people of the Sadhan village near Agra have shown that it is possible to be a born a Hindu and practice Islam, and to be a Muslim but retain a Hindu name.” Kerala Governor Arif Mohammad Khan explained in a recent interview why his state is free of “community consciousness”. Keralites don’t wear religion on their sleeves, he said, and there is no distinction between Muslims and Hindus insofar as language, culture or food is concerned which is common to all.

Given this reality, members of the Indian Muslim elite who believe that occasional Muslim-bashing will enhance their non-partisan image should realise that facts are sacred; but comment is not free if it goes against facts. Unwitting Islamophobia cannot become a secular cant.

His election as leader of the dominating Liberal Democratic Party shows that party favoured stability over radical change.

Fumio Kishida, 64, will be sworn in as the new prime minister of Japan today. After a close runoff with the popular vaccine minister Taro Kono, Kishida, a former foreign minister, won the race for the Liberal Democratic Party leadership — he secured 257 votes against Kono’s 170. He is expected to form a new cabinet and reshuffle the LDP executive this month. The first test of his leadership will be in November when Japan is slated to have general elections.

The LDP has been in office continuously since 1955 (except for brief intervals). The Japanese PM, then, is virtually the leader of the LDP as the party hardly ever loses elections. However, factional support that decides the leadership frequently switches from one leader to another — leading to prime ministers with short stints. A few like Junichiro Koizumi or Shinzo Abe have broken this barrier with the latter becoming the longest serving PM of Japan. The latest to fall before LDP factionalism is the outgoing Yoshihide Suga. Although Kishida has moderate support, it is his reputation as a consensus builder that has won him support across the factions. With this he has checked the rising momentum of the charismatic Kono. By favouring Kishida, the LDP power-brokers have proved that they favour structural stability, calm and consistency rather than out-of-the-box reformatory politics that Kono championed. It is expected that Kishida and his cabinet will distribute positions among the factions to maintain a balance. In an attempt to strike a chord with the younger legislators, he has pledged to reduce the term length for LDP executives to three years. This will allow younger people into the party leadership structure.

Kishida had previously served as LDP policy chief and was foreign minister between 2012-17, when he negotiated accords with Russia and South Korea, with whom Japan’s relations are often rocky. Most recently, while Kono favoured Japan acquiring nuclear submarines, Kishida remains much more cautious and traditional when it comes to controversial topics. He has a steadfast anti-nuclear stance. If he stays, this reputation might help him get away more easily with security add-ons in a country where the pacifist Article 9 guides the direction of Japanese constitutional discourse on security.

China’s assertiveness and a pandemic-hit economy remain the two most important challenges for Kishida. On the domestic front, he has proposed an income distribution plan by announcing a spending package of more than 30 trillion yen ($270 billion). If he also addresses the interests of the middle class, his tenure could turn out to be more stable than Suga.

In contrast to Abe’s “Abenomics” that boosted corporate profits in the hope that the benefits would trickle down to the lower-level wage earners, Kishida has stressed the need to distribute more wealth to households and thus maintain a stable middle-class in Japan. The Suga administration laid emphasis on decarbonisation and digital transformation, which is likely to be carried forward by the new administration.

Kishida will continue with Abe-Suga era policies in international politics. He will take a hard position on China. He shares the broad consensus on the need to boost Japan’s defences and strengthen security ties with allies, particularly the US. A free and open Indo-Pacific will remain a mainstay of Japan’s diplomatic outreach in the region and to other partners, including the Quad members, i.e. the US, Australia and India. With India, a continuation of Suga-era policies will be seen in ongoing projects like the Mumbai-Ahmedabad High Speed Rail (MAHSR) project. There will also be deepening of bilateral security and defence cooperation with India. Advancements will also be seen in the recently-launched Supply Chain Resilience Initiative (SCRI) between India, Japan and Australia. On the security front, Kishida wants to rev up Japan’s coast guard and has reiterated Taiwan’s security as crucial to Japan’s own. He has sharply criticised China’s treatment of the Uighur minority and favours passing a resolution condemning it. He also aims to appoint a prime ministerial aide, a first for Japan, to monitor the Uighur human rights situation.

Despite the above, he stands for preserving trade ties with China because of pandemic-linked supply chain disruptions in Southeast Asia. The good news is that the latest wave of coronavirus infections has decreased rapidly. Despite the global economic slowdown, Japan’s GDP is likely to grow in the fourth quarter centred on consumption due to pent-up demand.

The price surge must be leveraged to improve energy efficiency, intensify demand conservation and intervene to prevent the switch to coal, among other measures.

The world is familiar with the cycles of boom and bust in the energy market. It would be understandable, therefore, if the current surge in the price of natural gas in Europe and its rippled impact on the price of coal and oil is seen as just one more twist in the sector’s business trajectory. That would be a mistake. For, this time, there is the added dimension of its consequence on the pace, nature and course of the “green transition”. Were this dimension ignored, the price hike would incentivise an increase in the production of fossil fuels and that would run counter to not just public sentiment but also the efforts to shift to a clean non-fossil fuel energy system.

The nub of the dilemma for governments created by this latest price shock is to find a way to navigate the long-term imperatives of decarbonisation and also manage the political and social backlash from consumers impacted by high electricity and fuel costs. COP 26 should add the resolution of this dilemma to its agenda. It will be a recurring issue.

The price of natural gas in Europe has shot up by approximately 600 per cent over the past 12 months. A year back, it was trading at just under $4/mmbtu; today it is hovering around $25/mmbtu. And, in a reversal of the conventional feedback loop wherein the price of oil would lead to a change in the price of gas, this time it is the price of gas that has pushed up the prices of oil and coal. This is because as the former became increasingly unaffordable, consumers turned to the latter. The average price of Brent crude in 2020 was $42/bbl. Today, it is just under $80/bbl. Thermal coal has also moved to historic highs of above $200/tonne.

There are many reasons for this price surge, but they distil down to the perennial influencers of the energy market — the interplay of demand, supply and geopolitics.

On the demand side, the strongest driver has been the global economic recovery. Added to that are the micro factors of the drop in hydropower in Brazil and China because of drought, the reduction in wind power because of unfavourable wind conditions in the North Sea and the underperformance of nuclear reactors in Europe. The severe summer heat in the US, Europe and China has also been a factor.

On the supply side, there have been three economic blockers and one geopolitical bottleneck. The economic blockers were the cold wave in Texas in February this year, which froze gas wells and throttled the export of US LNG, the start-up of the maintenance work suspended since 2020 on account of Covid-19 and the declining production profile of the giant Groningen field in the Netherlands. This field is slated to close down in two years. Matters have been compounded by the diversion of US LNG cargoes destined for Europe to Asia and low inventories.

The geopolitical stumbling block is Russia. Historically, Russia has provided approximately 40 per cent of Europe’s gas requirements but it always had the capacity to supply more and could have come to Europe’s rescue this time. But it decided not to. Analysts have speculated on the reasons. Most believe it has to do with the 1,230 km long Nord Stream 2 gas pipeline from Russia to Germany. The US has been an opponent of this pipeline on the grounds it strengthens Russia’s leverage over Europe. In consequence, the EU has not yet approved its operationalisation. Russia has hinted it may relax its stance over gas supplies if the pipeline were approved. Who knows how this saga will play out but for the present it does compound the demand-supply imbalance.

A few years back, the impact of changes in the natural gas market would have been geographically limited. This is because its market would have been defined by inflexible, long-term contracts that set out the supply source, destination and pricing. The contracts were structured to allow for only limited deviation from these terms. Today, the gas market is different. It is global, integrated and liquid. What happens in one region does, therefore, quickly spill over into other geographies. The CIF price of spot LNG landed in Hazira, Gujarat averaged around $6/bbl a year back. Today, on account of the surge in Europe, Indian buyers would be fortunate to lay hands on a cargo for less than $25/bbl.

The political (populist) response to this latest energy shock would be to give markets free rein. The price increase would incentivise companies to jack up the production of natural gas, and consumers would switch to the cheaper alternatives of coal (and even oil) and conserve demand. Such a market-led response would, however, render hollow the commitments to phase out coal and limit the production of fossil fuel and call into question the targets for achieving net-zero carbon emissions.

The sustainable response would be to leverage this price shock to improve energy efficiency, intensify demand conservation, intervene to prevent the switch to coal and increase investments in battery and storage technology and transmission infrastructure to scale up solar and wind energy supplies. This would, however, leave unaddressed the hardships faced by consumers from power cuts and higher fuel costs.

World leaders will assemble in Glasgow next month for COP 26. On paper, at least, they are aligned on the nature of the climate crisis and the steps that must be taken to address it. The hope is they will convert this alignment into tangible action. The natural gas crisis has highlighted the bumps on the road to the green transition. Leaders will have to work together to smoothen these bumps especially those created by our continued dependence on fossil fuels. Time may need to be set aside to discuss how best governments can help each other stay on the “green” course and also manage shorter-term political compulsions.

India is entering another phase in the anti-Covid fight with daily aggregate second doses on the verge of outnumbering first doses nationally and already exceeding first doses in many states. Most states now have single-dosed at least 50% of adults; Himachal became the first state to cross 50% adult coverage on both doses. Cumulative vaccination doses have also crossed 90 crore, signalling a sort of a halfway mark in vaccinations given the total adult population of 94 crore. With daily vaccination in September averaging 79 lakh, the challenge of fully vaccinating adults looks possible by early 2022.

The same enthusiasm for enrolling recipients for the first dose must be sustained for the second dose too. Countries like Israel, the US and UK are already offering third doses despite criticism from experts. With India now planning to meet its Covax commitments, vaccine production and supply must keep scaling up. India has to simultaneously satisfy both the domestic and international constituencies going forward, given the Delta variant continuing to wreak huge damage abroad.

Covaxin remains the worry. Its average daily jabs rose to 9 lakh between September 20 and  October 3 compared to 7 lakh in the fortnight prior. Bharat Biotech has promised to supply 5.5 crore doses in October, which would make available 18 lakh jabs daily, allowing the company to meet around 20% of India’s vaccination burden. BB must also press hard on WHO approval. With international travel resuming, vaccine passports have become reality. Many Indians, 10.4 crore doses and counting, have opted for the atmanirbhar Covaxin, but their international travel prospects aren’t looking good. WHO approval would be a starting point for persuading all countries to accept Covaxin.

Alongside second-dosing adults, the next vaccination challenge will be to first-dose children. That a clutch of vaccines – Covaxin, Corbevax, Covovax – is undergoing trials on children is reassuring. ZyCov-D is set for rollout and children above 12 are expected to be its beneficiaries. But its limited production numbers and three-dose regimen will require all vaccines in trials presently to pull their weight together to ensure speedy child immunisation. Currently, authorities are lacking the confidence to fully reopen schools until the festival season is over. India has done well in vaccination but the general disregard for masking in public could end up robbing those gains. This is also the moment for intensive surveillance of breakthrough infections to study waning immunity, which triggered the booster shot debate in the West.

Diversity has acquired a new face in companies – some employees are working entirely on site, others entirely at home, and still others in hybrid mode, clocking in only select days or hours at the physical office. An air of provisionality hangs heavy around all of them, fingers crossed that the dip in cases will outlast the festival season. But either way, as more and more companies complete vaccination drives, white-collar employees are now asking if this is the beginning of the end of WFH.

What bears reminding is that the experiment that was forced upon us all early last year was one that select employees and managers had been pushing long before the pandemic. If the former were pursuing a better work-life balance the latter, cutting costs. The pandemic has allowed both these groups to win over untold numbers, but not unanimity by any means. Responding to diverse employees’ preferences will require companies to assess their job profiles and compensations in complex ways. Employees will also be asked to show matching flexibility, such as openness to retraining and adjusting to different work modes within a team.

If the future of work is hybrid, and the many unknowns make for anxiety, the upsides are equally notable. With a recent survey by a recruitment firm suggesting that the India Inc hiring from locations other than where it has offices has shot up to 35% from just about 5% pre-pandemic, folks from Tier II and III cities could see an expansion of good opportunities right where they are. The history of work shows that every age expresses sorrowful nostalgia for bygone conditions, yet this does not preclude job satisfaction levels from rising. If some of us are in office and some at home, we can happily continue hybrid meetings interlaced with, ‘Can you hear me?’

Mamata Banerjee’s emphatic victory in the Bhowanipore assembly bypoll not only confirms her dominance as Bengal CM but also firmly puts the Trinamool supremo in pole position among the challengers to BJP for the 2024 Lok Sabha polls. Despite BJP’s spirited campaign to repeat Nandigram and deny Mamata Bhowanipore — which would have created problems for her position as CM — Bengal’s Didi delivered a massive win margin of more than 58,000 votes, leading in all eight wards of the seat and picking up 71.9% of the vote share.

This meant that BJP candidate Priyanka Tibrewal was able to garner just 22.2% of the vote with CPM getting just 3.5% and losing its deposit. This result along with Trinamool’s assembly election victory earlier this year means that the party has successfully stopped the BJP electoral juggernaut in the state.

And with her position in her home state now rock solid, Mamata will surely intensify her focus on national politics. That Trinamool has already seen former Congress leaders from Assam and Goa join the party exemplifies the party’s national ambitions. That said, Trinamool is still largely seen as a Bengal party. And with no presence in the Hindi heartland, it is difficult to see Mamata dislodge the BJP.

Read also: ‘Bhowanipore’s befitting reply’: Mamata targets Centre after massive bypoll win’

She could very well emerge as the tallest opposition leader — some say she already has — but leading a coalition of regional opposition units will be difficult given their own contradictions and absence of a national vision. Besides, regional parties like Trinamool have only grown at the expense of Congress, which again dents the national opposition space.

Therefore, Mamata is likely to make the 2024 contest interesting and may even take on PM Narendra Modi directly during campaigning. This will surely create some space for Trinamool in some states other than Bengal. But Trinamool is unlikely to pose a serious threat to BJP’s position nationally or challenge Modi’s popularity in the Hindi heartland. Hence, the Bengal Tigress will largely be confined to her home state.

Many individuals (and companies) create and operate offshore entities for legitimate reasons, and any presumption that all foreign accounts and offshore registered trusts have illicit money would be unfair.

A globally coordinated media investigation, labelled Pandora Papers, reveals many powerful world leaders and elites, including Indians, have used offshore companies and trusts in tax havens to hold their wealth. Not every such action is mala fide or concealed from revenue authorities. But some definitely are. It is welcome that the government has proactively announced that it would investigate the veracity of the reports from Pandora Papers. What this brings out is the imperative for global cooperation to identify actual beneficial ownership of any company or trust, apart from adopting sensible tax policies.

Globally, the need is to have a listing of the actual beneficial owner of any trust or company, as in the UK. Every individual holder of financial securities, whether persons or juridical entities, must have a unique identifier, so that the ultimate beneficiary can be traced even if he or she stays beyond a web of companies/trusts. India's common Director Identification Number is a step in the right direction. As is the RBI Legal Entity Identifier for large-value transactions in centralised payment systems. But these will not help, if the trail leads to an opaque entity in some tax haven. The G20 must set a deadline for tax havens. They have to provide information on who the legal owners are as a corollary to the global minimum tax of 15%, a deal that is meant to break tax havens.

Reportedly, the records that consist of nearly 12 million confidential documents from 14 separate legal firms and banks also detail the hidden financial transactions of 300 Indians including former members of Parliament and businessmen accused of economic offences. Many individuals (and companies) create and operate offshore entities for legitimate reasons, and any presumption that all foreign accounts and offshore registered trusts have illicit money would be unfair. Investigations, once begun, must not drag on endlessly - that amounts to harassment. Investigations must lead to prosecution or closure of the case in a reasonable timeframe.

The way forward clearly is to broad-base and modernise taxation in general, and include petro-fuels and power in the goods and services tax regime, with tax setoff available along the value chain, for much-needed tax efficiency. It will not do to tax growth to death.

As oil and other energy prices rise, the government must pare its taxes on energy, or risk eating into the purchasing power that Indian consumers can bring to bear on the produce of industry. Depressed consumer demand is bound to affect recovery and stymie the growth momentum going forward. The point is that there is a definite trade-off between raising voluminous oil taxes amidst a pandemic, and stepping up ad valorem taxes on fuels as general policy. The tax is passed on as higher freight and other costs across the board to the consumer.

The oil tax burden can shore up cost-push inflation, adversely affect relative prices and generally misallocate resources economy-wide. Note that excise collection from petrol and diesel alone is up as much as 88% at ₹3 lakh crore, thanks to last year's ramp-up in oil taxes. The Centre did raise excise duty by ₹13 per litre of petrol and ₹16 per litre on diesel between March-end and May 2020, when global crude oil tanked due to Covid-19. The hike raised excise duty by 65% for petrol, from nearly ₹20 to almost ₹33, while that for diesel went up by 79%, from nearly ₹16 to over ₹28. Plus, ad valorem retail state taxes only add to the fuel tax burden.

And high and rising indirect taxes are regressive, affecting everyone, never mind the capacity to pay. The Centre clearly needs to have optimal tax design for the main oil products, so as not to overburden consumers with an inefficient cascading tax-on-tax policy for oil products. The way forward clearly is to broad-base and modernise taxation in general, and include petro-fuels and power in the goods and services tax regime, with tax setoff available along the value chain, for much-needed tax efficiency. It will not do to tax growth to death.

A key focus of discussion at both the recent Quad Summit, as well as the India- United States (US) bilateral meeting between Prime Minister Narendra Modi and President Joe Biden, was tech collaboration.

While the heads of the two states agreed to revive the US-India High Technology Cooperation Group from early 2022 for accelerating high tech commerce, Quad discussions had better defined outcomes. This included an agreement on tech principles and standards, and an understanding among the participating countries to build on the work of a critical and emerging technology working group, first conceived in March at Quad’s virtual summit.

The group is meant to facilitate technology standards development, and identify collaborations on critical and emerging technologies, including biotechnology, semiconductors and future communication technology. A key objective is the creation of resilient technological supply chains. Both the bilateral and quadrilateral meetings also focused on low-emissions technology solutions to tackle the climate crisis, and cybersecurity solutions.

At first glance, these are definitely positive developments for India. However, disruptive changes happening in China make the realisation of these goals challenging.

The Chinese economy has recently been going through a series of crises. Many of its woes are also self-inflicted, with almost $1.5 trillion wiped off Chinese tech stocks because of crackdowns across the entire platform economy, spanning e- commerce, e-learning, food delivery and ride-sharing apps.

These steps were initially just seen as self-destructive overreach by the Chinese Communist Party (CCP) to ensure that none of the emerging tech giants would ever reach the size or scale to challenge the party’s ironclad hold on the State. However, there could be some method to China’s recent madness. The clampdown has been restricted only to the consumer tech sector, even as State support to hard and manufacturing sectors, including 5G/6G, semiconductors, batteries, avionics and space tech, has accelerated.

This points to a State- supervised redirection of the tech sector into emerging strategically vital areas to optimise long-term geopolitical and geoeconomic gains. Li Chen, chief economist of China’s Soochow Securities, has commented on this trajectory, and claimed that China’s national policy has abandoned the American road for the German road.

Most market-driven economies have the bulk of their tech entrepreneurs working on consumer-centric ventures. As Jeff Hammerbacher, data scientist and co-founder of a Silicon Valley startup, lamented, “The best minds of my generation are thinking about how to make people click ads.”

Against this backdrop, in China, we can expect a plethora of State-owned enterprises (SOEs) such as ZTE, and State-supported and -controlled tech behemoths such as Huawei, that focus on strategic core technology, to emerge from the reorganised Chinese tech landscape. They would attempt to steer global markets. We have already seen a preview of this when Chinese tech giants pushed their 5G products into global markets. The world split into two blocs, with countries that deemed Chinese technology a national security threat forced between two hard options. They had to either delay their domestic installations as they attempted to catch up, or had to go with a more expensive, yet not-so-proficient, alternative. Even though India deferred its rollout, and had to incur opportunity costs, it has set a good precedent, with several carriers reportedly on track to develop indigenous technology concurring with our rescheduled launch timeline.

Quad’s success in high-tech cooperation depends on the ability of the four nations to draw on each other’s strengths, and identify collaborations that would boost the appetite of their domestic as well as global markets. They would also have to work with utmost urgency if they are to keep up with the singularly focused, State-guided competition from China. Falling behind in these strategic emerging technologies, the drivers of the digitally driven economies of our future, will be debilitating for democracies.

A petition has been filed in the Delhi High Court seeking its intervention in the matter of the election of the deputy speaker of the Lok Sabha. The Lok Sabha has not yet elected its deputy speaker. This appears to be the first such petition before a court of law on a matter exclusively within the domain of the Lok Sabha.

One can’t resist the temptation of taking the position that since the election of the deputy speaker is to be done exclusively by the members in the House, the court’s intervention is not permissible. But, on closer scrutiny, the election of the Speaker and the deputy speaker, though done by the House, is as per the mandate of the Constitution. It is not a routine government business of the House, decided by the Speaker in consultation with the leader of the House as indicated in Rule 25 of the House Rules.

Article 93 of the Constitution mandates that the House shall elect a Speaker and Deputy Speaker after the constitution of a new House, or after a vacancy arises in either of these offices. The above Article uses the words “As soon as may be”, which indicates that after the constitution of the House, whenever the new House meets, both the Speaker and deputy speaker are required to be elected.

The present Lok Sabha was constituted on May 24, 2019, and its first meeting was held on June 17. On June 19, the Speaker was elected. But even after two years and four months, a deputy speaker has not been elected. The normal practice has been to elect a deputy speaker the day after the Speaker’s election. This practice has been followed since 1952 with just one exception in 1998, when PM Sayeed was elected deputy speaker nine months after the election of the Speaker.

Thus, in the 70-year long history of independent India’s Parliament, the election of the deputy speaker has never been delayed for as long as 28 months.

The Speaker and the deputy speaker of the Lok Sabha and the deputy chairman of the Rajya Sabha are referred to as officers of Parliament in our Constitution. They are elected by the respective Houses. Their duties have been defined in the Constitution. The deputy speaker performs the duties of the Speaker when the office of the Speaker is vacant. He also acts as the speaker when the speaker is absent from any sitting of the House. When the deputy speaker performs the duties of the Speaker, he has all the powers and responsibilities of the latter. Similarly, when the deputy speaker acts as Speaker in the House, he assumes all the powers of the Speaker in the matter of regulating the proceedings of the House. His rulings in the House have the same status as those of the Speaker, and the Speaker cannot sit in appeal over his rulings.

The Constitution recognises the importance of the office of the deputy speaker. Therefore, the House cannot treat it as a post of no importance or redundant. The office of the deputy speaker had been an essential part of the central legislative assembly from 1921 onwards. Even in the constituent assembly, a deputy speaker (deputy president) was considered essential.

It is a moot point whether the issue of non-election of the deputy speaker can be judicially reviewed. If it is judicially reviewable, the court may have to issue a direction to the House to elect the deputy speaker. But the procedure laid down in Rule 8 of the Lok Sabha’s rules of procedure casts the entire responsibility for setting in motion the process for election of the deputy speaker on the Speaker. As per this rule, it is the Speaker who is to fix the date of election. In the case of election of Speaker, it is the President who fixes the date and, as is well know, the President does so on the advice of the Union council of ministers.

But the Speaker, constitutionally speaking, is not required to act on the advice of the council of ministers. He can independently fix the date of election of the deputy speaker. Thus, the whole question of election of deputy speaker hinges on whether the Speaker fixes date. When this is the case, if the court intervenes, it can issue a direction to the Speaker to fix the date of election.

As a matter of fact, the House is not absolutely helpless in the matter. It can adopt a resolution requesting the Speaker to fix the date for election of the deputy speaker. Such a resolution is admissible under the rules of the House (Rules 171 and 173). No party in the House can take a stand that the House does not need a deputy speaker because Article 93 mandates that the House shall elect a deputy speaker.

No one can also say that the House may postpone it further because the above article uses the words “as soon as may be”. It has already been delayed inordinately.

In any case, the Speaker can put an end to this controversy by fixing the date of election on his own. If he does so, the Constitution and the rules of the House will be on his side. That would be a graceful act rather than wait for the direction of the court.

China has swiftly but surely stepped into the vacuum created by the ignominious American withdrawal from Afghanistan. Utterly dependent on China for its survival, the Taliban regime has provided a ringing endorsement of the China-Pakistan Economic Corridor (CPEC) and wants to be a part of the Belt and Road (BRI) initiative; the first project expected to be taken up is the Peshawar-Kabul road. Added to this is the silence of the Taliban on the situation of the Uyghur Muslims in Xinjiang, while it has no similar hesitation when it comes to Jammu and Kashmir.

Though the China-Pakistan axis in Afghanistan has ominous overtones for India’s security and other vital interests as pointed out by several strategic experts, there is another regional dimension that also needs to be monitored.

Since July 2020, China has been hosting a meeting of a subgroup of South Asian Association of Regional Cooperation (SAARC) members — all supporters of the BRI — with varied participation, ostensibly to discuss the Covid-19 pandemic and its economic consequences. A set of four China-led meetings have been held so far with participation at the foreign minister/vice-minister level from Pakistan, Afghanistan, Nepal, Bangladesh and Sri Lanka. The last such meeting endorsed the establishment of a China-South Asian Countries Poverty Alleviation and Cooperative Development Centre in Chongqing.

Clearly, this mechanism is not only here to stay but is expanding its remit. Neither India nor Bhutan or the Maldives are participants in this initiative. In his recently published book, All Roads Lead North, Nepal’s Turn to China, journalist and analyst Amish Raj Mulmi refers to this new group as a “Trans- Himalayan Quad”. He draws attention to its emphasis on “exploring ways to synergise the China-Pakistan Economic Corridor and the China Nepal Trans-Himalayan Multi-Dimensional Connectivity Network”.

In my own book, Kathmandu Dilemma, Resetting India-Nepal Ties, I raise some issues relating to the synergy between these two distinct projects, and what it could imply for India. In particular, does China wish to model the Trans-Himalayan Network with Nepal on CPEC? Is China offering Nepal the use of CPEC as an alternative trade and transit route? Is China creating a Himalayan string of pearls to encircle India from the north, just as it is doing in the maritime domain? With Afghanistan securely ensconced in the Pakistan-China camp, future meetings of this China-led group could effectively imply recognition of the Taliban regime, or at the very least, cooperation with it, by some of our South Asian neighbours, irrespective of the Indian position.

That China’s clout has grown in South Asia is self-evident; that the clout of the other superpower, the United States (US) is in decline, less so. Some of our neighbours, in deference to China’s wishes, are rejecting massive grant projects under the US-sponsored Millennium Challenge Corporation (MCC) at great cost to themselves, whereas they have little compunction in accepting BRI projects that are largely financed through loans and have given rise to fears of a debt trap as evident in the Sri Lankan case.

The Sri Lanka MCC project valued at $480 million for improving transport infrastructure and land management has been scrapped following the election of the Gotabaya Rajapaksa government. The Nepal MCC project valued at $630 million, of which $500 million is an MCC grant, for constructing transmission lines to facilitate evacuation of power to India and maintenance of roads has not been ratified by Nepal’s parliament. Though, as prime minister, KP Oli was a votary of the project, his rivals, Prachanda and Madhav Kumar Nepal, within the then unified Communist party, were opposed to it on the grounds that it was part of the US Indo-Pacific strategy, which they view as anti-China. Prachanda has since parted ways with Oli and is now in the ruling coalition under PM Sher Bahadur Deuba, who wishes to see the project ratified but Prachanda continues to oppose it. Oli, now leader of the opposition, has done a volte face and is no longer supporting the project.

A similar reluctance to annoy the Chinese was seen in Nepal’s refusal to allow the Nepalese army (NA) to participate in the Bimstec military exercise hosted by India in Pune in September 2018, even though the NA was fully involved in the preparations.

The awkwardly named AUKUS, the Australia, United Kingdom and the US security alliance announced on September 16, under which Australia will receive nuclear-powered submarines will further confirm the perception in our neighbourhood that the Indo-Pacific strategy is primarily aimed at containing China. The smaller South Asian countries will be mindful of the Chinese response to AUKUS.

Given India’s support for the Indo-Pacific strategy, and participation in Quad (we have not yet formally commented on AUKUS), there is a growing divergence between how our neighbours and we view the evolving geopolitical situation in our region. This calls for stronger engagement and exchange of views with our neighbours and a stepping up of our connectivity projects both at bilateral and subregional levels.

With over 240,000 children born every year with a hole in their tiny hearts, congenital heart disease (CHD) is by far the most common birth defect in India. The disease, while treatable, still results in thousands of deaths across the country, with over 20% of the children afflicted with CHD dying in the first year of birth.

There are over 150 types and manifestations of CHD, and a hole in the heart is just one of them. An estimated 9 out of every 1,000 children are born in India with this disease.

Most pregnant mothers in rural India, and those belonging to financially poor families in cities, do not have access to quality antenatal scans which detect CHD during pregnancy.

And when the child is born, most primary health centres and government hospitals have few trained paediatricians to meet the caseload. In backward and rural districts, especially in populous northern states, the standard of pediatric cardiac care falls woefully short.

Unless the child develops severe symptoms such as recurring pneumonia, or failure to thrive, parents don’t visit a paediatrician who can identify the underlying cause and refer the child to a paediatric cardiologist for echocardiography — the test to determine CHD.

This gaping hole in medical resources and infrastructure — and highly expensive treatment — have led to an estimated two-plus crore people living with a “hole in their heart”.

While in a small proportion of cases, the structural defect like a hole in the heart closes on its own as the child grows. In others, the child needs an intervention which can be either an open heart surgery or a cath intervention such as device closure.

Paediatric cardiac surgery is a less practised speciality even in multi-speciality hospitals, and is overshadowed by adult cardiac surgical programmes in these hospitals. There are less than 200 dedicated surgeons, anaesthetists, and cardiologists, in the paediatric cardiac field who address this humongous national burden.

Government centres face a long waiting of 2-3 years, and poor patients are unable to afford to go to private hospitals where it can cost anywhere between 2-8 lakhs based on the complexity of the case. Moreover, congenital heart defects are not covered by insurance policies.

The government, through Health schemes such as Ayushman Bharat and Rashtriya Bal Swasthya Karyakram, has been trying to support the poor, but a lot more needs to be done. The problem of accessibility, availability, and affordability has led to a rise in CHD as a cause of child mortality in India.

Causes of CHD are multifactorial. They may emanate because of the genes of the parents or may be a reaction to the environment the mother is nurturing for the foetus during pregnancy. Factors usually are both genes and the environment. Malnutrition in pregnant mothers, folic acid deficiency, and viral infection during the first three months of pregnancy, medication such as antiseizure medicines or acne medicine (isotretinoin), alcohol consumption, and smoking are some of the environmental factors associated with the aetiology of CHD.

Common symptoms of CHD are rapid heartbeat, rapid breathing, swelling of the legs, failure to thrive, extreme tiredness and fatigue, a blue tinge to the skin, lips, nails (cyanosis), feeding difficulty, low birth weight, delayed growth, and chest pain.

A child suffering from CHD devastates the whole family. Recurring hospitalisations due to fever and pneumonia in the early years become a huge financial and emotional burden for the family. Treatment in a private hospital means taking on a huge debt that takes a lifetime to pay off or a distress sale of jewellery and in some cases as well.

Symptoms of CHD often lead to a child being unable to go to school, grow at par with their peers, and lead to low self-esteem. This also affects the finances available for the growth and education of other siblings. In many cases, the child’s mother is subjected to mental trauma by the family, as she is blamed for bearing a child with a heart defect. And the larger economic disadvantage is that society is robbed of a healthy productive population.

Early detection and intervention are key initiatives in reducing this national burden. A robust antenatal care programme and awareness of good maternal health and nutrition will go a long way in reducing the incidence of this problem.

Skill development programmes and capacity-building in paediatric cardiac care on a large scale can positively impact outcomes in CHD.

CHDs are treatable, and if diagnosed and rectified in time, the child can lead a normal life with a normal life expectancy. As we recently observed World Heart Day on September 29, we hope that every child born with heart disease is given access to timely medical care and an opportunity to grow in leaps and bounds.

Last week, in Coimbatore, a woman officer of the Indian Air Force (IAF) accused her colleague of rape, and alleged that she was subject to a two- finger test. On Sunday, the Tamil Nadu Police arrested the accused, 29-year-old flight-lieutenant Amitesh Harmukh. IAF moved a court in Coimbatore to allow a court martial against the accused because he is a serving officer, and succeeded. The case will now be tried by IAF, which has already been criticised for its conduct in the case and treatment of the woman officer.

This case is representative of the gross injustice meted out to victims of sexual assault for several reasons. One, in 2013, the Supreme Court held that the two- finger test violates a subject’s right to privacy and deemed it illegal. Two, the test involves a doctor inserting two fingers in the vagina to detect if the hymen is present, to test the vagina’s size and laxity, and the sexual history of the victim — all of which are completely irrelevant in a case of sexual assault. Three, it is unscientific and prejudicial towards the victim, who is forced to relive the trauma of rape. Four, it completely ignores the fundamental problem that defines sexual assault — the lack of consent.

Cases like this, especially in the armed forces, tend to be dealt with poorly. That the officer is now going to be court martialled is troubling, as the proceedings will be behind closed doors, with little to no transparency. The National Defence Academy has just made history by allowing the entry of women and giving permanent commission to them. IAF has been ahead of the other services in terms of representation. But it is time to re-evaluate what gender equality, at its core, even means. Safety (from sexual assault and intimidation of any kind) and equity (where women are treated on par with men) must lie at the very centre of this vision.

In the history of India’s farm protests, the tragic violence in Lakhimpur Kheri on Sunday is a potential turning point. A convoy of cars, associated with Bharatiya Janata Party (BJP) leader and Union minister of state for home, Ajay Mishra, allegedly ran over a group of protesting farmers, killing three farmers and a journalist. The angry farmers lynched four of those in the vehicles, including two drivers. There are conflicting versions of the event (one says the journalist wasn’t run over but lynched by the mob), but all those responsible for the deaths (of the farmers as well as the others), irrespective of political stature and connections, must be held accountable. And this needs to be done irrespective of the nature of provocation. But beyond the immediate event, Lakhimpur Kheri underlines the urgency of finding a resolution to the prolonged farm agitation. With farmers taking a maximalist position on the repeal of the farm laws, the government preferring to wait and watch (until now), the Supreme Court largely staying away from the matter, and political parties of all hues fishing in troubled waters, an incident such as the one at Lakhimpur Kheri was waiting to happen.

The state police have registered an FIR, which names the minister’s son (the minister was not at the site and claims nor was his son); and the Uttar Pradesh (UP) government has hammered out a deal with a leader of the farmers, promising a judicial enquiry, and compensation. But the state has also, as it has every time there is a politically sensitive crime or incident, sought to prevent politicians from opposition parties from reaching Lakhimpur Kheri, detaining some in the process, a clear indication of its coercive instincts.

The politics around the killings will only intensify as UP, India’s most populous, and electorally most significant, state heads for polls early next year. But the incident may well indicate that the status quo which marked the impasse between the government and farm unions since January is decisively over. From the Karnal protests (when farmers were enraged by a local official asking their heads be smashed) to Haryana chief minister Manohar Lal Khattar encouraging small vigilante groups to “use sticks” against protesting farmers to the violence at Lakhimpur Kheri, the cauldron is clearly boiling over, but the solution is not coercion but engagement. The BJP’s top leadership must step in. If there is a time for statesmanship to resolve this issue, it is now.