Editorial - 01-10-2021

உலக அளவில் போடப்பட்டிருக்கும் ஏழு தடுப்பூசிகளில் ஒன்று இந்தியாவில் போடப்படும் கோவிஷீல்ட் தடுப்பூசி. கடுமையான எதிா்ப்புக்கும், விமா்சனத்துக்கும் பிறகு இந்தியாவின் கோவிஷீல்ட் தடுப்பூசியை அங்கீகரித்து ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது பிரிட்டன். ஒருவழியாக பிரச்னை முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது.

பிரிட்டனின் ஆக்ஸ்போா்டு பல்கலைக்கழகமும், ஆஸ்ட்ரா செனகா நிறுவனமும் இணைந்து நடத்திய ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையில், இந்தியாவின் சீரம் நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்பட்ட 50 லட்சம் கோவிஷீல்ட் தடுப்பூசிகள் மாா்ச் மாதம் பிரிட்டனுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் அவசரகால அனுமதி பெற்ற கோவிஷீல்ட், தனிப்பட்ட பல நிறுவனங்களால் தரப்பரிசோதனை செய்யப்பட்டு இந்தியாவிலிருந்து 95 நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அப்படி இருந்தும்கூட, இந்தியாவில் கோவிஷீல்ட் போட்டுக்கொண்டு பிரிட்டன் செல்பவா்களை தடுப்பூசி போட்டுக்கொண்டவா்களாக அங்கீகரிக்க மறுத்த பிரிட்டனின் நடவடிக்கையை என்னவென்று சொல்வது?

இது ஒருபுறம் இருக்க, இந்தியாவின் தடுப்பூசி போடும் வேகம் சராசரியாக நாளொன்றுக்கு ஒரு கோடியைக் கடக்கும் அளவில் அதிகரித்திருப்பது ஆறுதலாக இருக்கிறது. அக்டோபா் மாதம் முதல், தேவைக்கு அதிகமான தடுப்பூசி உற்பத்தியை இந்தியாவின் ‘தடுப்பூசி நட்புறவு’ (வேக்சைன் மைத்ரி) திட்டத்தின்கீழ் வளா்ச்சி அடையும் நட்புறவு நாடுகளுக்கு மீண்டும் ஏற்றுமதி செய்ய மத்திய அரசு முடிவெடுத்திருப்பதை வரவேற்க வேண்டும். இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட தடுப்பூசிகளால் 90-க்கும் அதிகமான நாடுகள் பயனடைந்திருக்கின்றன.

கொள்ளை நோய்த்தொற்றின் இரண்டாவது பரவத்தொடங்கியபோது பல மாநிலங்களில் தடுப்பூசிக்கு தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. உள்நாட்டுத் தேவைக்கே போதுமான அளவு தடுப்பூசி இல்லாத நிலையில், வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்து உதவ முன்வந்த மத்திய அரசு கடும் கண்டனத்துக்கு உள்ளானது. அதைத் தொடா்ந்து ஏப்ரல் மாதம், தடைசெய்யப்பட்ட தடுப்பூசி ஏற்றுமதி மீண்டும் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

உலகிலுள்ள பல நாடுகளின் முன்களப் பணியாளா்களுக்குக்கூட தடுப்பூசி போடப்படாத அவலம் தொடா்கிறது. செப்டம்பா் 15-ஆம் தேதி அளவில் உலகின் அதிக வருவாய் நாடுகளின் மக்கள்தொகையில் 60.1% -க்கு மேற்பட்டவா்களுக்கு குறைந்தது ஒரு தடுப்பூசியாவது போடப்பட்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில், குறைந்த வருவாய் ஏழை நாடுகளில் 3% பேருக்கு மட்டுமே தடுப்பூசி போடப்பட்டிருக்கிறது. 20-க்கும் அதிகமான நாடுகளில் இன்னும்கூட எல்லா மருத்துவா்களுக்கும், செவிலியா்களுக்கும் தடுப்பூசி போடப்படாத நிலைமையே காணப்படுகிறது.

செப்டம்பா் மாத இறுதிக்குள் உலகிலுள்ள அனைத்து நாடுகளிலும் குறைந்தது 10% மக்களுக்கு தடுப்பூசி போடவும், ஆண்டு இறுதிக்குள் 40% பேருக்குப் போடவும் இலக்கு நிா்ணயிக்கப்பட்டது. ஆப்பிரிகாவிலுள்ள 10 நாடுகளில் 8 நாடுகள் உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் இலக்கை எட்டப்போவதில்லை. இந்த வேகத்தில் செல்வதாக இருந்தால் ஆப்பிரிக்காவின் 54 நாடுகளில் 42 நாடுகளில், அதாவது, ஆப்பிரிக்காவின் மொத்த மக்கள்தொகையில் 80% போ் இலக்கை நெருங்கவே முடியாது.

இன்னொரு புறம், உயா் வருவாய் நாடுகளில் 90% நாடுகள் குறைந்தபட்சம் தங்கள் மக்கள்தொகையில் 10% போ் தடுப்பூசி போட்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்தி இருக்கின்றன. உலக அளவில் போடப்பட்டிருக்கும் 600 கோடி தடுப்பூசிகளில் 80% தடுப்பூசிகள் உயா் வருவாய் அல்லது ஓரளவு வளா்ச்சி அடைந்த நாடுகளிலுள்ள மக்களைத்தான் சென்றடைந்திருக்கின்றன.

கோவேக்ஸ் என்பது ஐ.நா. சபை உருவாக்கி இருக்கும் தடுப்பூசிகளுக்கான நன்கொடை அமைப்பு. வளா்ச்சி அடைந்த ஜி 7 நாடுகள், கோவேக்ஸுக்கு 87 கோடி தடுப்பூசிகள் நன்கொடையாக வழங்குவதாக ஜூன் மாதம் ஏற்றுக்கொண்டன. ஆனால், இதுவரை 10 கோடி தடுப்பூசிகள்தான் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. உலகில் தயாரிக்கப்பட்ட மொத்த தடுப்பூசிகளில் வெறும் 4% மட்டும்தான் வளா்ச்சி அடையாத ஏழை நாடுகளுக்கு உதவுவதற்காக கோவேக்ஸுக்கு நன்கொடையாக வழங்கப்பட்ட தடுப்பூசிகள்.

செப்டம்பா் 15 நிலவரப்படி கோவேக்ஸ் மூலம் 149 நாடுகளுக்கு 27.2 கோடி தடுப்பூசிகள் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. அதிக வருவாய் நாடுகள் 100 கோடி தடுப்பூசிகள் தருவதாக வாக்களித்திருந்தாலும், இதுவரை 15% மட்டுமே வழங்கியிருக்கின்றன. மீதமுள்ளவை ஐ.நா. சபையால் வாங்கி வழங்கப்பட்டவை.

ஹைதராபாத்திலுள்ள பயலாஜிக்கல்-இ நிறுவனத்தின் மூலம் மாதந்தோறும் உற்பத்தி செய்ய இருக்கும் நான்கு கோடி தடுப்பூசிகளையும், ஐரோப்பாவுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் ஏற்றுமதி செய்ய இருக்கிறது ஜான்சன் அண்டு ஜான்சன் நிறுவனம்.

மாா்ச் மாதம், பணம் கொடுத்து 22 கோடி ஜான்சன் அண்டு ஜான்சன் தடுப்பூசிகளை வாங்க ஆப்பிரிக்க யூனியன் அந்த நிறுவனத்தை அணுகியது. ஜான்சன் அண்டு ஜான்சன் நிறுவனம் தனது உற்பத்தியை ஐரோப்பாவுக்கு ஏற்றுமதி செய்து, ஆப்பிரிக்காவுக்கு அனுப்பாமல் கோரிக்கையைக் கிடப்பில் போட்டது. சா்வதேச அளவில் கண்டனங்கள் எழுந்ததைத் தொடா்ந்து பெயருக்கு சில லட்சம் தடுப்பூசிகளை அனுப்பித்தர முன்வந்தது அந்த நிறுவனம்.

தடுப்பூசி சமச்சீரின்மை நிலவும் வரை தீநுண்மித் தொற்று சுற்றிச் சுற்றி வருமே தவிர, விடிவு பிறக்காது. புதிய உருமாற்றங்கள் உருவாகி, கண்டுபிடித்திருக்கும் தடுப்பூசிகளும் செயலற்றவை ஆகக்கூடும். அந்தப் பின்னணியில் பாா்க்கும்போது, இந்தியாவின் மனிதாபிமான முகம் வரவேற்புக்குரியது; மேலை நாடுகளின் சுயநலம் கண்டனத்துக்குரியது!

இரவு உணவு முடித்துவிட்டு, சாலையோரத் தள்ளுவண்டிக் கடையில் வாழைப்பழம் வாங்கப் போனேன். தள்ளுவண்டிக்காரர் 'இரண்டு வாழைப்பழங்கள் எட்டு ரூபாய்' என்றார். நான் பத்து ரூபாய் நோட்டை நீட்டினேன். 'சில்லறை இல்லைங்களா தம்பி' என்றார். 'இல்லைங்கய்யா, பரவாயில்லை, இருக்கட்டும்' என்றேன். 

உடனே அந்த தள்ளுவண்டிக் கடைக்காரர், மேலும் ஒரு வாழைப்பழத்தை எடுத்துக் கொடுத்து, 'உங்கள் காசு எனக்கெதுக்கு? நீங்கள் எப்போதாவது இந்த வழியில் வந்தால் மீதி இரண்டு ரூபாய் கொடுங்கள்' என்றார். இப்போது நான் கடன்காரன் ஆகியிருந்தேன். இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது தருமபுரியில்.

இதற்கு நேரெதிரான சம்பவம், சேலம் மத்திய பேருந்து நிலையத்தில் மறுவாரம் நடந்தது. 

சேலம் பேருந்து நிலையத்திலிருந்த கடை ஒன்றில் பொட்டலமிடப்பட்ட கேக் வாங்கினேன். அதில் அதிகபட்ச சில்லறை விலை ரூ. 35 என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால், கடைக்காரப் பையன் விலை 40 ரூபாய் என்றான்.  அவனிடம் 'எம்ஆர்பி விலை ரூ. 35 என்று உள்ளதே' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன் 'சார், 40 ரூபாய் தான். எம்ஆர்பி விலை எங்களுக்குத் தெரியாதா? பஸ் ஸ்டாண்டில் கடை நடத்திப் பார்த்தால்தான் எங்கள் கஷ்டம் தெரியும்' என்றான்.

நான் அந்தக் கடையிலிருந்து நகர்ந்து அருகிலிருந்த மற்றொரு கடைக்குச் சென்றேன். அங்கும் விலை 40 ரூபாய்தான். பேருந்து நிலையத்திலிருந்த கடைகள் அனைத்தும் சொல்லி வைத்தாற்போல, எந்தப் பொருளானாலும் அதிக விலைக்கே விற்கின்றன. தவிர, தரமான பொருள்களும் கிடைப்பதில்லை.

அந்த பேருந்துநிலையக் கடைப்பையன் சொன்னதிலும் அர்த்தம் இருக்கிறது. பேருந்து நிலையத்தில் கடை வைப்பவருக்கு  தனியே புஜபல பராக்கிரமம் தேவையாக இருக்கிறது. 

முதலில் அவருக்கு அரசியல் தொடர்பு குறிப்பாக ஆளுங்கட்சியினருடன் நல்லுறவு இருந்தாக வேண்டும். இரண்டாவதாக, யாரோ வாடகைக்கு எடுத்த கடையில் கூடுதல் உள்வாடகை கொடுத்து வியாபாரம் செய்யும் தந்திரம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். மூன்றாவதாக, அவ்வப்போது கடைக்கு வந்து மிரட்டும் மாநகராட்சி, காவல்துறை, உணவு பாதுகாப்புத்துறை, வருவாய்த்துறை, சுகாதாரத்துறை அதிகாரிகளுக்கு சேவகம் செய்யத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இத்தனையும் செய்த பிறகு கிடைக்கும் வருவாயில் கடையை நடத்த வேண்டும். 

மக்கள் குவியும் இடம் பேருந்து நிலையம் என்பதால், இந்த அட்சய பாத்திரத்தை எவ்விலை கொடுத்தும் கைப்பற்ற பலர் போட்டியிடுகின்றனர். இந்தப் போட்டியில் பல லட்சங்கள் யார் யாருக்கோ கைமாறுகின்றன. மாநகராட்சிக்கு வாடகையாகக் கிடைக்கும் சொற்பத்தொகையில், மாநகர வளர்ச்சிப் பணிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். 

இவ்வளவு தொகை செலவு செய்து கடை நடத்துபவரிடம் ஐந்து ரூபாய்க்கு நியாயம் பேசுவதில் பலனில்லை. பேருந்து நிலையம் வரும் மக்களோ, காலில் சக்கரத்தைக் கட்டிக்கொண்டு ஓடும் நிலையில் இருப்பவர்கள். அவசரத் தேவைக்குக் கிடைக்கும் பொருளின் குறைந்த தரம் குறித்தோ, அதிக விலை குறித்தோ கவலைப்பட அவர்களுக்கு நேரமில்லை. இந்தக் கடைகளைக் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அரசுத் துறையினரோ கண்டுகொள்வதில்லை.

தருமபுரியில் தள்ளுவண்டியில் வியாபாரம் செய்யும் அந்தப் பெரியவருக்கும் இதுபோன்ற சிக்கல் இருக்காதா? இதனை விசாரிப்பதற்காகவே அவரது கடைக்கு அண்மையில் சென்றேன். எனது இரண்டு ரூபாய் கடனையும் திருப்பி அடைத்தேன். சேலம் பேருந்து நிலையக் கதையைச் சொல்லி, 'உங்களுக்கு இப்படி சிரமம் வருவதில்லையா' என்று கேட்டேன்.

'இங்கேயும் சிரமம் இருக்குது தம்பி. போலீஸ்காரங்களும், நகராட்சிக்காரங்களும் எப்போதாவது வந்து பழம் வாங்குவாங்க. சிலர் காசு தராமப் போயிடுவாங்க. அதனாலென்ன, ஒரு சீப்பு பழம் அழுகிப்போச்சுன்னு விட்டிடுவேன். நமக்கு எது கிடைக்கணுமோ அது கிடைக்கும்' என்று அவர் சொன்னார்.

பல்லாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து இந்தியா வந்த ஆங்கிலேய வியாபாரிகள் இந்த நாட்டை காலனி ஆதிக்க நாடாக மாற்றியதுடன், இந்நாட்டுச் செல்வங்களைச் சுரண்டி பிரிட்டனுக்குக் கொண்டுசென்றனர். அதை எதிர்த்து பல்லாயிரம் தேசபக்தர்கள் போராடி இருக்கின்றனர். அதனால்தான் நமக்கு அடிமைத்தளையிலிருந்து விடுதலை கிடைத்தது. 

அவ்வாறு போராடிய தலைவர்களில் இரு மகான்களின் நினைவு இப்போது வருகிறது. அவர்கள் மகாத்மா காந்தியும் மகாகவி பாரதியும்.

'ஒழுக்கம் இல்லாத கல்வி, கொள்கை இல்லாத அரசியல்,  உழைப்பு இல்லாத ஊதியம், நேர்மை இல்லாத வணிகம், மனசாட்சி இல்லாத மகிழ்ச்சி, மனிதாபிமானம் இல்லாத விஞ்ஞானம், தியாகம் இல்லாத வழிபாடு ஆகியவை ஏழு பாவங்கள்' என்று சொன்னார் மகாத்மா காந்தி.

உண்மைதானே? நேர்மை இல்லாத வணிகமும், உழைப்புக்கு மிஞ்சிய ஊதியமும், மனசாட்சி இல்லாத மகிழ்ச்சியும்தானே சேலம் பேருந்து நிலையக் கடையில் நாம் காண்பது? இதற்கு காரணம் ஒழுக்கமில்லாத கல்வியா, கொள்கையில்லாத அரசியலா? 

இதுதானே தருமமில்லாத வாழ்க்கை? இதையேதான் மகாகவி பாரதியும் எளிய  வரிகளில் கவிதையாகக் கூறி அரசியல் விழிப்புணர்வூட்டுகிறார்.

'வையகம் காப்பவரேனும் சிறு வாழைப்பழக் கடை வைப்பவரேனும் - பொய்யகலத் தொழில் செய்வோர் பூமியில் எங்கணும் மேலோர்' என்ற பாடல் வரிகளில் வையகம் காப்பவரையும் சிறு வாழைப்பழக் கடைக்காரரையும் சமமான தட்டில் நிறுத்துகிறார் பாரதியார். ஏனெனில் அவருக்கு நாட்டை ஆள்வது சட்டமல்ல, தருமம் என்பது  தெரிந்திருந்தது. சட்டம் கண்களை மூடிக்கொண்டு நீதித் தராசை நிறுத்தும். அதனாலேயே பல நிகழ்வுகள் அதன் கண்களுக்குப் புலப்படாது போய்விடும்.

மாறாக, தனக்கு எது கிடைக்க வேண்டுமோ அது கிடைக்கும் என்ற மனநிறைவுடன், பிறருடைய இரண்டு ரூபாய் கூட தனக்கு வேண்டாம் என்று மறுக்கும் சாதாரண வாழைப்பழ தள்ளுவண்டிக் கடைக்காரரிடம்தான் நீதி நிலைத்திருக்கிறது. ஏனெனில் இங்கே தருமம் வாழ்கிறது. இத்தகையோரால்தான் மழை பொழிகிறது.

நம்முடைய ஒற்றை விரல் நகா்த்தலில் இன்றைய உலகத்தின் அத்தனை செய்திகளையும் இருந்த இடத்திலிருந்தே அறிந்து கொள்கிறோம். அதிலும் கரோனா தீநுண்மி தாக்கத்துக்குப் பிறகு நாம் பயன்படுத்தும் தகவல் தொழில் நுட்ப சாதனங்களின் பயன்பாடு பன்மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.

நம் நேரத்தை மிச்சப்படுத்தவும் பணிகளை துரிதமாகச் செய்து முடிக்கவும் நாம் அனைவரும் தகவல் தொழில் நுட்ப சாதனங்களுடனே பயணிக்கிறோம். நம்முடைய முன்னோா்களுக்கு நம்மைக் காட்டிலும் வசதி வாய்ப்புகள் குறைவாகவே இருந்தன. ஆனாலும் அவா்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாா்கள்; வாழ்வைக் கொண்டாடினாா்கள்.

நாம் வாழும் வாழ்வு கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்று அறிஞா்கள் பலரும் மொழிந்திருக்கிறாா்கள். வாழ்வை ரசிப்பதும் அனுபவிப்பதும் அவரவா் எண்ணங்களில் உள்ளது. வாழ்வை ஒருவித சலிப்புடன் வெறுப்புடன் அணுகுபவா்கள் பலா் இருக்க, வாழ்வை ரசிக்கவும் அனுபவிக்கவும் சிலா் இருக்கத்தான் செய்கிறாா்கள். இவா்களே வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுபவா்கள்.

நிகழ்வுகளையும் நினைவுகளையும் கொண்டாடுங்கள். அப்படிக் கொண்டாடப்படாவிடில் அது உங்களைக் கடந்து போய்விடும்” என்றாா் அலெக்ஸ்வெக் என்கிற அறிஞா். வாழ்வு எப்போது கொண்டாட்டமாக உருவெடுக்கிறது? ஒவ்வொருவரும் தம் ஆற்றலை உணரும்போதுதான். அதனால்தான், பெற்றோா்களிடமும் ஆசிரியா்களிடமும் ஒவ்வொரு மாணவரிடமும் உள்ள தனித்திறனைக் கண்டெடுக்கச் சொல்கிறாா்கள்.

ஆற்றல் மிக்க சிறப்பான வாழ்க்கை என்பது எது? நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இந்த வாழ்க்கை தான் என்று சொன்னால் நாம் வாழ்வது சிறந்த வாழ்க்கைதானா என்ற சந்தேகம் ஏற்படுகிறதல்லவா? அதற்கான பதிலும் அவரவரிடத்தில் உள்ளது. மனமகிழ்ச்சி என்பது நம் சூழலைக் கையாளும் திறனில் இருக்கிறது.

அதனால் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் மகத்தான வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியுடன் வாழப் பழகுவோம். சிலா் வாழ்வின் அருமை தெரியாமல் பல நேரங்களில் ஒருவித இறுக்க மனநிலையோடு இருக்கிறாா்கள். தம்முடைய சுயத்தை தொலைத்து, பிறரை அடியொற்றியே வாழ நினைத்து மகிழ்ச்சியை இழந்து தவிக்கின்றனா்.

ஆசிரியா்கள், கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரா்கள், நம்பிக்கை மனிதா்கள் என வாழ்வில் பலரை நாம் முன்மாதிரியாகக் கொள்கிறோம். அதில் தவறில்லை. ஆனால் நம்மால் அவ்வாறு வாழ இயலவில்லையே என மனதுக்குள் மருகிக் கொண்டே இருப்பதுதான் தவறு. அது நம்மை பலவீனப்படுத்தும்.

சிலருக்கு தம் மீதே உயா்ந்த மதிப்பு இருக்காது. தங்களை சிறந்தவா்கள் என அவா்கள் கருதவே மாட்டாா்கள். தாழ்வு மனப்பான்மையால் கட்டுண்டு கிடப்பாா்கள். இப்படியான சுயமதிப்பின்மை மிகத் தாழ்ந்த சுயமதிப்பீட்டை அளிப்பதோடு அவா்களை எந்த பயனுள்ள பணியையும் செய்யவிடாது முடக்கிப் போட்டுவிடும்.

உங்களுடைய திறமையை நம்புங்கள். சரியான நேரத்தில், சரியான விதத்தில் அதனை வெளிப்படுத்துங்கள். அப்படி சுயமதிப்புடன், சுயகௌரவத்துடன் வாழக் கற்றுக் கொள்ளும்போது நீங்கள் விரும்பும் ஒரு வாழ்க்கையை அதிவிரைவில் அடைய முடியும். எல்லோருக்கும் எல்லாம் தெரியாதுதான். ஈடுபடும் துறையில், பணியில் நிபுணத்துவம் பெறுதல் நலம்.

கிரிக்கெட் வீரா்கள் சிலா் அவா்கள் ஈடுபட்ட விளையாட்டுத் துறையில் சிறந்து விளங்குகிறாா்கள். திரைப்பட இயக்குநா்கள் சிலா் திரைப்படத் துறையில் சிறந்து விளங்குகிறாா். எல்லோரும் எல்லாவற்றிலும் நிபுணத்துவம் பெற இயலாது. நமக்கு இந்தப் புரிதல் இருந்தாலே போதும்.

அதே போல் வாழ்வில் முடிவுகள் எடுப்பதென்பது கொஞ்சம் கடினம்தான். நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் சாதகமாகவோ பாதகமாகவோ நம்மை பாதிக்கும். இன்றைய உடையின் நிறம் என்ன என்பதிலிருந்து, நமக்குத் தேவையான பொருள்கள் வாங்குவது வரை முன்முடிவுகளுடனே பயணிக்கிறோம். முடிவுகள் குறித்த நம்பிக்கையின்மையே மனித ஆளுமையை பெரிதும் பாதிக்கிறது.

இதிலிருந்து வெளிவர ஒவ்வொரு மனிதரும் தம் சுயஆற்றலை உணர வேண்டும். அப்படி உணரும்போதுதான் வாய்ப்புகளைத் தேடவும் உருவாக்கவுமான திறன் பிறக்கும். வாய்ப்புகளால் ஆனதே வாழ்க்கை. ஒன்று இல்லையெனில் மற்றொன்று. சரியான முறையில் அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

அதுமட்டுமல்ல, எப்பொழுதும் போலியான முகமூடியை அணிந்து கொண்டு சிலா் வாழ்கிறாா்கள். அவா்கள் எப்பொழுதும் அவா்களின் சுயத்தை வெளிப்படுத்துவதே இல்லை. மற்றவா்களின் ஆலோசனைகள் சரியெனப்பட்டால் ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

பிறருக்குத் தேவைப்படும் சமயத்தில் ஆலோசனைகளை வழங்குங்கள். ஆனால் அவை நிச்சயம் பின்பற்றப்படும் என எதிா்பாா்க்காதீா்கள். எதிா்பாா்த்து ஏமாந்தால்தான் கோபம் வரும். அதனால் நம்மால் கொடுக்க முடிந்தததைக் கொடுத்துவிட்டு மகிழ்ச்சியாக பயணிப்போம்.

‘ஆா்ட்டிபிஷியல் இன்டலிஜென்ஸ்’ எனப்படும் செயற்கை நுண்ணறிவு பேசுபொருளாகி இருக்கும் இக்காலத்தில் உணா்வுசாா் நுண்ணறிவு (எமோஷனல் இன்டலிஜென்ஸ்) பற்றியும் கவனம் கொள்வது முக்கியம். நம் உணா்வுகளையும் மற்றவா் உணா்வுகளையும் அடையாளம் கண்டு மதிப்பீடு செய்து அவற்றைத் திறம்பட கையாளும் ஆற்றலும் திறனும் பெற்றவா்களே எக்காலத்திலும் சாதிக்க முடியும்.

இத்தகைய உணா்வுசாா் நுண்ணறிவை நமக்கு ஊட்டக்கூடிய வல்லமை பெற்றவா்கள் நமக்கு முந்தைய தலைமுறையினரே. அவா்களுக்கு செயற்கை நுண்ணறிவு பற்றி அதிகம் தெரியாது. எப்பொழுதும் இயற்கையுடன் உழன்று கொண்டிருந்தவா்கள். தொலைகாட்சித் தொடா்கள் பாா்க்காது தொலைவிலிருக்கும் உறவினா்களை நினைவுகூா்ந்தவா்கள்.

செயலிகளைக் கையாள்வதைக் காட்டிலும் எடுத்த செயல்களில் உத்வேகம் கூட்டியவா்கள். சமூக வலைத்தளங்கள் பற்றி அறியாது போனாலும் சமூகக் கட்டமைப்புடன் வாழ்ந்து நிலைத்தவா்கள்.

நாம் நவீன உலகில் பயணம் செய்தாலும் நம் முன்னோரே நமக்கான வோ்; நமக்கான அடையாளம்; நமக்கான பெருமை. நம்முடைய முன்னோா் உணா்வுசாா் நுண்ணறிவைத் திறம்படக் கையாண்டனா். இன்றைய இளம் தலைமுறையினா் உணா்வுகளைக் கையாள்வதில்தான் மிகவும் தடுமாறுகின்றனா். அதன் பொருட்டே இடையில் தடம் புரள்கின்றனா்.

நம்முடைய வோ்களின் வழிகாட்டல் நமக்கு அவசியம்; அதை பின்பற்றுவது நம் கடமை. உறுதியான நம்பிக்கை, உயா்வான எண்ணங்கள், செம்மையாக வேலை செய்யும் பாங்கு, கடின, காலத்திற்கேற்ற சாமா்த்தியமான உழைப்பு ஆகியவற்றை அவா்களிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்வோம்.

‘நோக்கரிய நோக்கே நுணுக்கரிய நுண்ணுணா்வே’ என்று மாணிக்கவாசகா் குறிப்பிடுவதை மனதில் இருத்திப் பாா்க்கும்போது, வாழ்வில் எது சரி, எது தவறு என்று பிரித்தறிந்து செயல்பட முடியும். இப்படிப்பட்ட நுண்ணுணா்வையே நுண்ணறிவாக்கி எவ்வித சூழலையும் எதிா்கொள்ளும் ஆற்றலை நாம் பெறலாம். நம்முடைய ஆற்றலை நாம் உணரும் தருணத்தில் நமது இயலாமை எண்ணம் முற்றுப்பெறுகிறது.

கரோனா தீநுண்மி தாக்கத்திற்குப் பிறகு பலருக்கும் உழைக்கும் ஆா்வமே நீா்த்துவிட்டது. மாணவ, மாணவியரின் நிலையோ இன்னும் கொடுமை. தங்கள் பிள்ளைகள் படிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைத் துறந்து சோம்பேறிகளாகிவிட்டனா் என்பதே அநேக பெற்றோா்களின் புலம்பல்.

பள்ளி விட்டு வந்ததும் கடந்த காலப் பழக்கத்தின் அடிமையாய் அலைபேசிகளைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கி விடுகின்றனா். போதைக்கு அடிமையானவா்களை அதிலிருந்து விடுவிப்பது போல இது அத்துணைக் கடினமாக இருக்கிறது. ஊரடங்கிற்குப் பிறகான இந்த கடினமான காலத்தில் சில நல்ல நம்பிக்கைகளை புதிதாக உரம் ஏற்றிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளோம்.

மகாகவி பாரதியாரின் நினைவு நூற்றாண்டைக் கொண்டாடும் இந்தத் தருணத்தில் அவருடைய கவிதை வரிகளில் இருக்கும் மந்திரச் சொற்களை நினைவுகூா்வோம்.

தேடிச்சோறு நிதம் தின்று - பல

சின்னஞ்சிறுகதைகள் பேசி - மனம்

வாடித் துன்பமிக உழன்று - பிறா்

வாடப் பலசெயல்கள் செய்து - நரை

கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி - கொடுங்

கூற்றுக் கிரையானப்பின் மாயும் - பல

வேடிக்கை மனிதரைப் போலே - நான்

வீழ்வே னென்று நினைத்தாயோ?

எனும் பாரதியின் வரிகள் வழி வாழ்வோம். வீழ்ந்தாலும் பின் எழுவோம். வீழும் போதெல்லாம் இவ்வளவு தான் வாழ்க்கை என்று நாம் மகிழ்ச்சியை தொலைத்து விட வேண்டாம்.

நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கைப் பயணமும் அற்புதமானது. நமக்கான மகிழ்ச்சியை நாம்தான் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி வாழ்ந்தால் நம்மை யாரும் வீழ்த்த முடியாது. வாழ்க்கையே ஒரு கவிதைதான், ரசனை உள்ளவா்களுக்கு. வாழ்க்கை ஒரு பட்டாம்பூச்சி போல, சமயத்தில் நாம் நின்று ரசிப்பதற்குள் பறந்துவிடும்.

இதுவரை வாழாத வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்குவோம் புதிய வேகத்தோடு. அற்புதமான வாழ்க்கையை மேலும் மேலும் அழகாக்குவோம்!

கட்டுரையாளா்:

எழுத்தாளா்.

 

பொம்மை அன்றைக்குப் புகழ்பெற்ற சினிமா மாத இதழ். அதன் ஆசிரியராக இருந்த வீரபத்திரன் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனின் நெருங்கிய நண்பர். 

பொங்கலுக்கு இரண்டு நாள் இருக்கும் போது  வீரபத்திரனை அழைத்த சிவாஜி, “நாளை எந்த வேலையும் வச்சுக்காதீங்க... நாம் ஓர் இடத்திற்குப் போக வேண்டும்” எனக் கூறியுள்ளார். 

வீரபத்திரனும் மறுநாள் காலையிலேயே சிவாஜி வீட்டிற்குச் சென்றுள்ளார். சிவாஜி வீட்டில் காலை உணவை முடித்துவிட்டு இருவரும் காரில் ஏறி அமர்ந்தனர். 

நாம் ஓர் இடத்திற்குப் போக வேண்டும் என்றுதான் சிவாஜி கூறினாரேயொழிய எந்த இடத்திற்குப் போகிறோம் எனக் கூறவில்லை. வீரபத்திரனுக்கும் அவரிடம் கேட்கத் தயக்கம். அதனால் எதுவும் கேட்காமல் காரில் ஏறிவிட்டார். 

கார் சென்னையைத் தாண்டுகிறது... காஞ்சிபுரத்தைத் தாண்டுகிறது... வீரபத்திரன் அப்போதும் கேட்கவில்லை. கடைசியாகக் கார் வேலூருக்குச் சென்று, அங்கு ஒரு வீட்டின் முன்னால் போய் நிற்கிறது. 

அந்த வீடு சிவாஜி கணேசனை வைத்துப் படம் எடுத்த பி.ஏ.பெருமாள் முதலியார் உடையது. அவர் முன்னரே 1978-இலேயே மரணமடைந்துவிட்டார். 

அவர் குடும்பம் மட்டும் அங்கே வசித்து வருகிறது. பொங்கல் வருவதால் அந்தக் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் புத்தாடைகள் எடுத்துக்கொண்டு சிவாஜி கணேசன் சந்திக்க வந்துள்ளார். 

அந்த வருடம் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு வருடமும் சிவாஜி கணேசன் இதேபோல நேரடியாகச் சென்று சந்திப்பாராம். அப்போது, பெருமாள் முதலியார் மனைவி காலில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கிவிட்டுத்தான் சிவாஜி கணேசன் கிளம்புவாராம். தன்னுடைய 60 வயதிலும் அவருடைய காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கி உள்ளார்.

நடிகர் திலகம் எனும் பிறவிக் கலைஞனைத் தமிழ்நாட்டுக்குக் கொடுத்தது வேலூர்தான். வேலூர் மண்ணின் மைந்தரான பி.ஏ. பெருமாள் முதலியார், திரைப்பட விநியோகத் தொழிலில் இருந்து, அதன் அடுத்த கட்டமான திரைப்படத் தயாரிப்பில் கால் பதித்தபோது அவரைக் கவர்ந்தது பராசக்தி நாடகம். இந்த நாடகத்தைத் தனது ‘நேஷனல் பிக்ஸர்ஸ்’ மூலம் திரைப்படமாகத் தயாரித்து, நடிகர் திலகத்தைத் தமிழ்நாட்டுக்கு அளித்தார். 

 

புராணப் படங்களின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, சமூகச் சீர்திருத்தம் என்னும் புதிய பாதையில் தமிழ் சினிமாவில் புதுயுகமொன்றைத் தொடங்கி வைத்தது பராசக்தி திரைப்படம் . சிவாஜியைப் பராசக்தி படத்துக்கு நாயகனாகத் தேர்ந்தெடுத்த பிறகு, பலரும் அவரை நீக்க வேண்டும், வேறு நாயகன் அமர்த்திக்கொள்ளலாம் என வற்புறுத்தியபோதும், பிடிவாதமாக இருந்து சிவாஜியையே நடிக்க வைத்தார் பெருமாள் முதலியார்.

இந்த நன்றியைக் கடைசிவரை மறக்காத சிவாஜி, ஒவ்வொரு பொங்கல் பண்டிகையின்போதும் இரண்டு நாட்கள் முன்பு, பொங்கல் சீரூடன் வேலூர் சென்று பெருமாள் முதலியார் வீட்டில் கொடுத்துவிட்டு அவரிடம் வாழ்த்துப் பெற்றுத் திரும்புவதை வழக்கமாக வைத்திருந்தார். 

பெருமாள் முதலியார் இறந்த பிறகும் இதை நிறுத்தவில்லை சிவாஜி. அதேபோல “நான் இறந்தாலும் சீர் நீற்கக் கூடாது” என்று சிவாஜி தனது வாரிசுகளுக்கு உத்தரவிட்டதால், சிவாஜியின் மறைவுக்குப் பிறகும் தற்போதும் பொங்கல் சீர் வழக்கத்தை, சிவாஜியின் வாரிசுகள் பிரபுவும், ராம்குமாரும் தொடர்கிறார்கள்.

அன்றைய வடக்கு வட ஆற்காடு மாவட்டம் வேலூர் வட்டம் சத்துவாச்சாரி அருகிலுள்ள பூட்டுத்தாக்கு என்ற கிராமத்தில் ஜவுளித் தொழில் அதிபர் அருணாசல முதலியார் - சிந்தாமணி அம்மாள் தம்பதியருக்கு ஒரே மகனாக மே 10,1919 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார்  பெருமாள் முதலியார்.

தனது பள்ளிப்படிப்பை வேலூரில் முடித்தார். பின் லுங்கி ஏற்றுமதியாளராக தொழில் செய்தார். மீனாட்சி அம்மாள் என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

சிறுவயதிலேயே பெரியார், அண்ணா ஆகியோரிடம் ஈர்ப்புக் கொண்டு அவர்களுடன் நெருக்கமாகப் பழகி வந்தார்.

அக்காலத்தில் மூட நம்பிக்கைகளை எதிர்த்துப் பிரச்சாரம் செய்து வந்த தந்தை பெரியார் ரயில் மூலம் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்ட போது அவருக்கு முதன்முதலில் கார் வாங்கிக் கொடுத்தவர் பெருமாள் முதலியார்.

மிகுந்த கலை ஆர்வம் கொண்டவர். வேலூரில் சக்தி நாடக சபாவில் ரோஜா நாடகம் நடைபெற்றபோது அதில் நடித்த நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் அறிமுகம் ஏற்பட்டது. 

பின்னர் தேவி நாடக மன்றம் நடத்திய பராசக்தி நாடகத்தைப் பார்த்து, அதை திரைப்படமாகத் தயாரிக்கும் எண்ணம் கொண்டார் பெருமாள் முதலியார். 

வசனம் கருணாநிதி, இயக்கம் கிருஷ்ணன் பஞ்சு என முடிவானது. சிவாஜி கணேசனுக்கு மேக்கப் டெஸ்ட் எடுத்துள்ளார்கள். சிவாஜி கணேசன்  சக்சஸ் என்று பேசிய வசனம் சரியாக வரவில்லை என்று  சவுண்ட் என்ஜினியர் கூறியுள்ளார். முகம் சரியில்லை எனவும் சிலர் கூறியுள்ளனர். வேறு யாரையாவது வைத்துப் படத்தை முடியுங்கள் என்றும் பலர் ஆலோசனை வழங்கியுள்ளனர். 

மனம் தளராத பெருமாள் முதலியார் சிவாஜியை வேறு ஒரு ஊருக்கு அழைத்துச் சென்று நன்றாக சாப்பிட வைத்து, உடல் தேற்றி, சிலம்பம் போன்ற பயிற்சிகளையும் அளித்து மீண்டும் சென்னை அழைத்துவந்து உத்வேகத்துடன் படத்தைத் தயாரித்தார். 1952 'பராசக்தி' திரைப்படம் வெளியாகி மாபெரும் வெற்றி பெற்றது.

பிறகு பெற்ற மனம், ரத்தக்கண்ணீர் போன்ற படத்தையும் தயாரித்து வெளியிட்டார்.

பெருமாள் முதலியாரின் 9 ஏக்கர் நிலத்தை அன்றைய தமிழக அரசு எடுத்துக் கொண்டது. அதையும் அவர் மனப்பூர்வமாக எழுதிக் கொடுத்தார். பூட்டுத்தாக்கு கிராமத்தில் பள்ளிக்கூடம் அமைக்க அந்த இடம் பயன்பட்டது. அவரை அய்யா என்றுதான் பூட்டுத்தாக்கு கிராமத்தவர் அழைப்பர்.  

ஏழைப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு நிறைய உதவிகள் செய்வார். அவரால் அன்று படித்த மாணவர்கள் பலர் அரசு வேலையில் பணியாற்றி சிறப்பு சேர்த்திருக்கிறார்கள்.

1948-இலேயே வேலூரில் ரசிகர்கள் படம் பார்த்து மகிழ, நேஷனல் தியேட்டர் கட்டியவர். வரி ஏய்ப்பு செய்யாமல் தொழில் நடத்த வேண்டும் என்று பெருமாள் முதலியார் கண்டிப்பாக இருப்பார். 60% விநியோகஸ்தர்க்குக் கொடுத்து விடுவார். 40 சதவீதம் தான் தியேட்டருக்கு வந்து சேரும். 

அவர் தியேட்டரில் தொழிலாளர்கள் வேலையை விட்டு நின்றது கிடையாது. 20 வருஷம், 30 வருஷம் வேலை செய்த தொழிலாளர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். 

தனது பால்ய பருவத்திலேயே பெரியாரின் அணுக்கத் தொண்டரான பி.ஏ.பி. 'கடவுள் இல்லை' என்ற பெரியாரின் சித்தாந்தத்தின் அடியொற்றி நடைபயின்றவர். 

தனது இல்லத்திலும் அலுவலகத்திலும் காலண்டரில் கூட சாமி படங்கள் இருந்தால் மாட்ட மாட்டார். பேச்சிலும், செயலிலும் அதனைக் கடைப்பிடித்தார். 

தூய கதராடை பக்தரான இவர், வாழ்நாள்
முழுவதும் கதராடையையே அணிந்தவர்.
உணவில் சைவம் தான் உண்பார். 

பெருஞ்செல்வந்தராய் மிளிர்ந்த போதிலும் தனது ஆரம்பக்கால நெசவுத் துறையில், கைலி வியாபாரத்தில் பணியாற்றும் ஊழியர்களிடத்தில் அன்பு பாராட்டி பல உதவிகள் புரிந்தார். 

தனது குடும்பத் தொழிலான நெசவுத் தொழிலில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்ளாமல் பால்ய பருவத்திலேயே கலையின் மீது நாட்டம் கொண்டு தன்னை முழுநேரக் கலைஞனாகவே ஆக்கிக் கொண்டவர்.

'நாம் இருவர்' விநியோகஸ்தர் உரிமையைப் பெற்று தமிழ்நாடெங்கும் திரையரங்குகளில் வெளியிட்டு அக்கால சினிமா ரசிகர்களுக்கு விருந்தளித்தார்.

இவரது இந்த முயற்சி ஜெமினி ஸ்டுடியோ அதிபர் வாசனுக்கு வியப்பைத் தந்தது. தொடர்ந்து வெளிவந்த, 'வேதாள உலகம்', தொடங்கி 200-க்கும் மேற்பட்ட திரைப்பட விநியோக உரிமைகளைப் பெற்று வெளியிட்டதோடு அத்திரைப்படங்களின் இயக்குநர்களோடும், தயாரிப்பாளர்களோடும், கலைஞர்களோடும் நட்பு பாராட்டினார்.

பெரியாருடன் கொண்ட தோழமையால் அக்காலத்து திரைப்படத்தில் கோலோச்சிய என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், அண்ணா, கலைஞர், திருவாரூர் தங்கராசு ஆகியோர்களுடன் நட்பு கொண்டதுடன் திரை உலகின் அனைத்து தொழில் நுட்பங்களையும் கற்று அறிந்திருந்தாலும் தன்னை ஒரு தயாரிப்பாளராகவும் விநியோகஸ்தராகவும் மட்டுமே அடையாளம் காட்டிக் கொண்டார்.

இவரது முதல் தயாரிப்பான, 'பராசக்தி' தமிழகத்தின் பட்டி தொட்டி எங்கும் சினிமா ரசிகர்களால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டு சுதந்திரத்துக்குப் பின் 50 ஆண்டு கால திராவிட சித்தாந்தங்கள் தமிழ்நாட்டில் வேரூன்றக் காரணமாயின.  

இந்த வெற்றியின் அடையாளமாய் தந்தை பெரியாருக்கு பிரசார வேன் ஒன்றும் வாங்கித் தந்தார். 

மேலும் இவரது குணாதிசயங்களில் ஒன்று, ஆங்கிலேயர்கள் சொல்லாடலான "ஸார்" என்ற வார்த்தையை ஓர் அடிமைத்தனத்தின் வெளிப்பாட்டுச் சொல்லாகவே கருதினார்.

அதனால் யாரையும் "ஸார்" என்று அவர் அழைத்ததில்லை. "ஐயா" என்னும் உரிமையுடனும் , "வாடா" என்று செல்லமாகவும் அழைப்பார். என்.எஸ்.கே., எம்.ஆர்.ராதா முதல் தனது ஊழியர்கள்  மற்றும் ‌அனைத்துத் திரை உலகத்தினரையும் அவ்வாறே அழைப்பாராம்!
 

வீட்டிற்காகவும் சமூகத்திற்காகவும் நாட்டிற்காகவும் வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்து ஓய்ந்துபோன முதியோரின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்த ஒவ்வோர் ஆண்டும் அக்டோபர் 1 ஆம் தேதி முதியோர் நாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

வியன்னா சர்வதேச முதியோருக்கான செயல் திட்டம் உள்ளிட்ட அமைப்புகளின் முயற்சியால் 1982 ஆம் ஆண்டு உலக அரங்கில் முதல்முறையாக 'முதியோர் நலன்' குறித்து பேசப்பட்டது. அதை ஏற்றுகொண்ட ஐ.நா. அவை முதியோர் நலனை வலியுறுத்தும்விதமாக, டிசம்பர் 14, 1990 அன்று, (தீர்மானம் 45/106 மூலமாக) அக்டோபர் 1 ஆம் தேதியை சர்வதேச முதியோர் நாளாக அறிவித்தது. 

இதன்படி, உலகம் முழுவதும் உள்ள முதியோர்களை மதிக்கும் விதமாகவும், அவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தும் விதமாகவும், ஐ.நா. அவையின் அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து 1991 ஆம் ஆண்டு முதல் இந்த நாள் கொண்டாடப்படுகிறது. 2021 ஆம் ஆண்டு முதியோர் நாளின் கருப்பொருள்: 'எண்மமயமாக்கலில் முதியோர் அனைவருக்கும் சமபங்கு'. எண்ம உலகில் முதியோர் அனைவரும் பங்கேற்க வேண்டும். எண்மமயமாக்கலில் அவர்கள் பங்கெடுக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. 

வழக்கம்போல அன்னையர் தினம், தந்தையர் தினம் போன்று, முதியோர் தினத்தன்றும், தங்கள் வீட்டில் உள்ள முதியோர்களுடன் எடுத்த புகைப்படங்களை வாட்ஸ்ஆப், பேஸ்புக்கில் பதிவிடுவதோடு இன்றைய தலைமுறையினரின் கடமை நின்றுவிடுகிறது என்பதுதான் இன்றைய வருத்தத்திற்குரிய செய்தி. 

தாய்-தந்தை ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்து வளர்த்து இந்த சமூகத்தில் ஒருவராக அடையாளப்படுத்துவது என்பது சாதாரண விஷயம் அல்ல. அதற்கு அவர்கள் பல சமூக, பொருளாதாரத் தடைகளைத் தாண்டி வந்திருக்க வேண்டும். தங்களுக்குக் கிடைக்காத சந்தர்ப்பங்கள், மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று எண்ணி தங்கள் ஆசைகளைச் தியாகம் செய்த/செய்துகொண்டிருக்கும் பெற்றோர்கள்தான் ஏராளம். 

தற்போதைய காலகட்டத்தில் பெற்றோர்கள் படிக்கவில்லை என்றாலும் நம் அடுத்த தலைமுறையாவது உலகத்தின் அனைத்து அறிவையும் பெற வேண்டும் என்று தங்கள் உழைப்பை ஈடுகொடுத்து, குழந்தைகளுக்குக் கல்வியறிவைக் கொடுக்கின்றனர் பெற்றோர்கள். அவ்வாறு அனைத்து இன்னல்களையும் தாண்டி, சமூகத்தில் அடையாளப்படுத்திய பெற்றோர்களை, அவர்களது கடைசி காலத்தில் பிள்ளைகள், உதவாதவர்களாகப் பார்ப்பது வேதனைக்குரியது. 

பொருளாதாரம் சீராக இருந்தாலும் குழந்தைகளை வளர்த்து அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றை சரியான நேரத்தில் செய்து, சரியான வழியில் பாதை வகுத்துக் கொடுத்து கடைசிவரை உடன் செல்வது பெற்றோர்கள் மட்டுமே. 

ஆனால், பெரும்பாலான வீடுகளில் முதியவர்களை விலக்குகின்றனர். இது உடல் ரீதியாகவும், உளவியல் ரீதியாகவும் அவர்களைப் பெருமளவில் பாதிப்படையச் செய்கிறது. எந்தவோர் ஆதரவுமின்றி, தனிமையில் மன உளைச்சலில் இருக்கும் சில முதியோர் தற்கொலை முடிவுக்குக்கூட செல்கின்றனர்.

சொத்து, பணம் இருந்தாலும் தொந்தரவாக எண்ணி முதியோர்களைக் காப்பகங்களில் சேர்ப்பது கடந்த 10 ஆண்டுகளில் பெருமளவு அதிகரித்துள்ளதாக புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதிலும், காப்பங்களில் இருக்கும்போது உயிரிழந்த சில முதியவர்களின் உடல்களை வாங்க யாரும் வருவதில்லை என்றும் காப்பகத்தில் உள்ளவர்களே இறுதிச்சடங்கு செய்யும் அவலநிலையும் அரங்கேறிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. 

முதியவர்கள் துன்புறுத்தப்படுதலைத் தடுக்கவும், அவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டும் ஜூன் 15 ஆம் தேதி முதியோர் வன்கொடுமைத் தடுப்பு விழிப்புணர்வு தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. இதன் நோக்கம் முதியவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைக் கிடைக்கச் செய்வது. 

முதியோர்களுக்குத் தேவையான உணவு, உடை, இருப்பிடம் மற்றும் சுகாதார வசதிகள் கிடைக்கச் செய்வது, வாழ்வதற்கான ஒரு நல்ல சூழலை உருவாக்கிக் கொடுப்பது, முதியோர்களின் கருத்துகளுக்கு அரசுகள் மதிப்பளிப்பது, அவர்களுக்கு சமூகப் பாதுகாப்பு மட்டுமின்றி சட்டப் பாதுகாப்பும் வழங்க வழிவகை செய்வது உள்ளிட்டவை இதன் கொள்கைகளாக இடம்பெற்றுள்ளன. 

ஆனால், வெறும் சட்டத்தினால் மட்டும் முதியவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய முடியுமா? என்றால் இல்லை. முதியோர்களுக்கு பொருளாதார ரீதியாக அரசு ஆதரவளித்தாலும் பிள்ளைகள் காட்டும் அன்புக்கும் ஆதரவுக்கும் ஈடாகாது. 

ஒரு குடும்பத்தில் மூத்தவர்கள் இருப்பது அந்த குடும்பத்திற்கே ஒரு வெளிச்சம் போன்றது என்பதை இன்றைய தலைமுறையினர் உணர வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறார்கள்.

ஐ. நா. அறிக்கையின்படி, உலகளவில், 2020- ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி, 65 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட 72 கோடி முதியவர்கள் இருந்துள்ளனர். அடுத்த 30 ஆண்டுகளில் உலகளவில் இந்த எண்ணிக்கை இரு மடங்காக அதிகரிக்கும் என்றும் ஐ. நா. கூறியுள்ளது. 

வாழ்க்கையில் கல்வியறிவு, பொருளாதார வசதி என அனைத்தையும் பெற்றிருந்தாலும் சில இக்கட்டான சூழ்நிலைகளில் நம்மை வழிநடத்த முதியவர்கள் தேவை. அவர்களது வாழ்க்கை அனுபவங்களை எதனுடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியாது. அதையும் தாண்டி நம்மை உருவாக்கிய பெற்றோர்களை அவரது இறுதிநாள் வரை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியது பிள்ளைகளின் அத்தியாவசியக் கடமை. பெற்றோர்களைப் புறக்கணிக்கும் நாமும் ஒருநாள் முதுமை நிலையை அடையத்தான் போகிறோம் என்பதை நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று என்று கூறுவார்கள்; அதேபோன்று முதியோர்களும் குழந்தைகளும்கூட ஒன்றுதான். சிறுவயதில் நாம் செய்யும் சேட்டைகளைக்கூட ரசிக்கும் பெற்றோர்களைப் பிற்காலத்தில் தொந்தரவாக நினைப்பது இந்த உலகத்தை விட்டுச் செல்லும் தருணத்தில் அவர்களுக்கு எவ்வளவு மன வலியைத் தரும் என்பதை பிள்ளைகள் இந்நாளிலாவது உணர வேண்டும். 

'கடந்த காலமோ திரும்புவதில்லை; நிகழ்காலமோ விரும்புவதில்லை; எதிர்காலமோ அரும்புவதில்லை' என்ற கவிஞர் வாலியின் வரிகள்தான் இன்றைய 60, 70களின் நிலை! அவர்களின் அதிகபட்ச எதிர்பார்ப்பு, பிள்ளைகளின் அன்பும் ஆதரவும்தான். முதியவர்களைக் கண்ணியதோடு, மனசாட்சியோடு நடத்தினாலே போதுமானது. 

குழந்தைப் பருவம் போல முதுமைப் பருவமும் கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதை உணர்ந்து, முதுமை எனும் சவாலான காலகட்டத்தை நாமும் ஒருநாள் எதிர்கொள்ளத்தான் போகிறோம் என்பதையும் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு,

முதியோர்களை மதிப்போம்! கொண்டாடுவோம்!

இன்றிலிருந்து சரியாக 300 நாள்கள் கழித்து தொடங்குகிறது 22-ஆவது காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகள். காமன்வெல்த் கூட்டமைப்பில் இருக்கும் நாடுகள் பங்கேற்கும் இந்த விளையாட்டுப் போட்டிகளும் ஒலிம்பிக் போலவே 4 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நடைபெறுகிறது.

இம்முறை இங்கிலாந்தின் பிா்மிங்ஹாம் நகரில் 2022 ஜூலை 28-இல் தொடங்கி ஆகஸ்ட் 8-ஆம் தேதி நிறைவடைகிறது. ஒலிம்பிக் போட்டி தொடங்கும் முன் ஜோதி ஓட்டம் நடைபெறுவதுபோல, காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டி தொடங்கும் முன் ‘குயின்’ஸ் பேட்டன் ரிலே’ (ராணியின் தண்ட ஓட்டம்) நிகழ்வது வழக்கம்.

அந்த வகையில் எதிா்வரும் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிக்கான பேட்டன் ரிலே வரும் 7-ஆம் தேதி தொடங்குகிறது. அதன் பயணம், வடிவமைப்பு, பேட்டனின் சிறப்பம்சங்கள் குறித்து சற்று பாா்ப்போம்.

அக்டோபா் 7 - பக்கிங்ஹாம் பேலஸ்

காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகள் பிரிட்டீஷ் பேரரசில் இருந்து உருவானதால், எப்போதுமே அதன் தொடக்கத்தில் காமன்வெல்த்தின் தலைமைக்கு, அதாவது இங்கிலாந்து ராணிக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு. ‘குயின்ஸ் பேட்டன் ரிலே’ என்ற பெயரிலேயே அது தெளிவாகத் தெரியும். அந்த வகையில் லண்டனில் உள்ள பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் வைத்து காமன்வெல்த்துக்கான தனது செய்தியை ராணி 2-ஆம் எலிசபெத் வழங்கிய பிறகு குயின்ஸ் பேட்டன் ரிலே அங்கிருந்து தொடங்கும்.

இந்தியாவுக்கு எப்போது?

குயின்ஸ் பேட்டன் ரிலே இந்தியாவில், வரும் 2022 ஜனவரி 12 முதல் 15 வரை நான்கு நாள்களுக்கு முக்கிய நகரங்களில் வலம் வரவுள்ளது.

ஜூலை 4 - மீண்டும் இங்கிலாந்து

காமன்வெல்த் நாடுகளுக்கான பயணத்தை நிறைவு செய்து இறுதியாக 2022 ஜூலை 4-இல் இங்கிலாந்து வரும் குயின்ஸ் பேட்டன் ரிலே, அங்கு நாடு முழுவதுமாக 2,000 போ் மூலம் ஏந்திச் செல்லப்பட இருக்கிறது.

காா்பனும்... தூரமும்...

பேட்டன் ரிலேவை ஒட்டி இருக்கும் வாகன போக்குவரத்தால் ஏற்படும் காா்பன் வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கும் வகையில், இதுவரை ரிலே மேற்கொள்ளப்பட்ட தூரத்தில் பாதியளவுக்கே இந்த முறை ரிலேவை மேற்கொள்ள போட்டி ஏற்பாட்டாளா்கள் முடிவு செய்துள்ளனா்.

269 - பேட்டன் ரிலே நடைபெற இருக்கும் நாள்கள்

1,40,000 - லட்சம் கிலோ மீட்டா் தூரத்தை ரிலே கடக்க இருக்கிறது

7,500 - ரிலேவின் போது பேட்டனை ஏந்திச் செல்ல இருக்கும் நபா்கள்

72 - பேட்டன் ரிலே கடந்த செல்ல இருக்கும் நாடுகள் மற்றும் காமன்வெல்த் பிரதேசங்கள்

2 - 4 - ஒவ்வொரு நாடு, பிரதேசங்களில் பேட்டன் ரிலே நடைபெறும் நாளின் எண்ணிக்கை

நவீன வடிவமைப்பு...

கடந்த 2018-இல் ஆஸ்திரேலியாவின் கோல்டு கோஸ்டில் நடைபெற்ற காமன்வெல்த் போட்டிக்காக பயன்படுத்தப்பட்ட பேட்டனிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றாக பிா்மிங்ஹாம் காமன்வெல்த் போட்டிக்கான பேட்டன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதை ரேமன்ட் - ஆஸ்மேன் புராடக்ட் டிசைன் என்ற நிறுவனம் வடிவமைத்து உருவாக்கியுள்ளது.

1. ராணியின் செய்திக்கான பாகம்...

பேட்டன் ரிலே தொடங்கும்போது ராணி தனது அரண்மனையில் வைத்து அந்த பேட்டனில் காமன்வெல்த்துக்கான தனது செய்தியை வைப்பாா். ரிலே நிறைவடைந்த பிறகு, போட்டியின் தொடக்க நாளில் நிகழ்ச்சி நடைபெறும்போதும் பேட்டனில் வைக்கப்பட்டுள்ள ராணியின் செய்தி அதிலிருந்து வெளியே எடுத்து வாசிக்கப்படும். ராணியின் அந்த செய்தியை வைப்பதற்காகவே இந்த பேட்டன் உள்ளாக நவீன முறையில் ஒரு இடம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

2. 360 டிகிரி கேமரா...

ரிலேவின்போது நடைபெறும் நிகழ்வுகளை பதிவு செய்யும் வகையில் இந்த பேட்டனில் 360 டிகிரி கோணத்தில் படம் பிடிக்கக் கூடிய நுண்ணிய கேமராவும், அதன் பதிவுகளை சேகரிக்கும் அமைப்பும் உள்ளாகவே பொருத்தப்பட்டுள்ளன.

3. உலோகங்கள்...

பிா்மிங்ஹாம் நகரில் விலை உயா்ந்த உலோக மற்றும் கற்கள் விற்பனைக்கு பெயா் பெற்ற ‘ஜுவெல்லரி குவாா்டா்’ என்ற இடத்திலிருந்து இந்த பேட்டன் வடிவமைப்புக்கான அன்றாட பயன்பாட்டு உலோகங்களான செம்பு, அலுமினியம், பித்தளை ஆகிய உலோகங்கள் பெறப்பட்டுள்ளன.

4. பிளாட்டினம்...

ராணி 2-ஆம் எலிசபெத் முடிசூட்டிக் கொண்டதன் 75-ஆம் ஆண்டை (பிளாட்டினம் ஜூப்ளி) கொண்டாடும் வகையில் இந்த பேட்டனில் வரக் கூடிய வளைவு விளிம்புகள் பிளாட்டினத்தால் செய்யப்பட்டுள்ளன.

5. எல்இடி விளக்குகள்...

இந்த பேட்டனில் பல வண்ணங்களில் ஒளிரக் கூடிய எல்இடி விளக்குகள் ஊடாகப் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. ரிலேவின்போது ஒரு நபரின் கைகளில் இருந்து இன்னொருவரின் கைக்கு மாற்றப்படும்போது அவை ஒளிரும்.

6. சென்சாா்கள்...

பேட்டனில் கேமராவுக்கு மேலாக 3 அடையாளக் குறிகள் கொண்ட இடத்தில் ‘லங்ஸ்’ என்ற தொழில்நுட்பம் பொருத்தப்பட்டுள்ளது. இதில் இருக்கும் உணரிகள் (சென்சாா்ஸ்), லேசா் தொழில்நுட்பத்தின் அடிப்படையில் பேட்டன் இருக்கும் இடத்தின் சுற்றுச்சூழல் தன்மை, காற்றின் தரம் போன்றவற்றை கண்டறிந்து பதிவு செய்துகொள்ளும். அத்துடன் பேட்டனை ஏந்திச் செல்லும் நபா்களின் இதயத் துடிப்பை அறிந்து அதைக் காட்டும் சென்சாா்களும் இதில் உள்ளன.

முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் சேலத்தில் அரசு நிகழ்ச்சிகளை முடித்துக்கொண்டு தருமபுரி செல்லும் வழியில், அதியமான்கோட்டை காவல் நிலையத்தில் மேற்கொண்ட திடீர் ஆய்வு, பெருங்கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது. முதல்வராகப் பதவியேற்ற சில நாட்களில், சேலத்தில் கரோனா சிறப்பு சிகிச்சை மையத்தைத் திறந்துவைத்துவிட்டு, திருப்பூர் செல்லும் வழியில் மகுடஞ்சாவடியில் உள்ள ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திலும் இதே போல அவர் திடீர் ஆய்வு மேற்கொண்டது, அப்போது முக்கியப் பேசுபொருளானது. முதல்வரின் திட்டமிட்ட பயணங்களுக்கு நடுவே அவ்வப்போது மேற்கொள்ளப்படும் இத்தகைய எதிர்பாராத ஆய்வுகள் ஒவ்வொரு அரசு அலுவலகத்தையும் எப்போதும் ஆய்வுக்குத் தயார் நிலையில் வைத்திருக்கத் தூண்டும். பொதுமக்கள் அளிக்கும் புகார்களுக்கு அரசு அலுவலகங்களிலிருந்து விரைவில் தீர்வுகள் கிடைக்கவும் இது உதவும். முதல்வரின் இத்தகைய திடீர் ஆய்வு உத்திகளை அவரது அமைச்சரவை சகாக்களும் பின்பற்றலாம்.

கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் முதல்வர் அவ்வப்போது மிதிவண்டிப் பயிற்சி செல்லும் காட்சிகளும் அப்போது அவர் பொதுமக்களுடன் உரையாடும் காட்சிகளும் இணையவெளியில் பெருமளவில் பகிரப்பட்டுவருகின்றன. மக்களுடனான எதிர்பாராத இந்தச் சந்திப்புகளும் உரையாடல்களும்கூட அரசு நிர்வாகத்தில் பெரும் மாற்றங்களுக்கு வித்திடக்கூடும். காமராஜர் தனது பயணத்தில் காரை நிறுத்தி, வயல்வெளியில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த சிறுவர்களுடன் பேசியதுதான் மதிய உணவுத் திட்டத்துக்குக் காரணமானது என்பது என்றென்றும் வழிகாட்டும் ஒரு வரலாற்று முன்னுதாரணம். கனிமங்கள் தோண்டப்படும் இடங்கள், கல்குவாரிகள், போக்குவரத்து ஆக்கிரமிப்புகள் போன்ற இடங்களுக்கும் முதல்வர் சென்று திடீர் ஆய்வு நடத்த வேண்டும். அப்போது ஆளுங்கட்சியினர், அதிகாரிகள் தவறிழைத்திருப்பது தெரியவந்தாலும் அவர்கள் மீது தயங்காமல் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

தேர்தல் நேரத்தில் மக்களைத் தேடித் தேடி வாக்குகள் சேகரிக்கிற அரசியல் தலைவர்களை, ஆட்சியில் அமர்ந்த பிறகு பார்க்கவே முடிவதில்லை என்ற பொது அபிப்பிராயத்தை முதல்வரின் எதிர்பாராத மக்கள் சந்திப்புகள் மாற்றக்கூடும். ஒரு அரசியல் கட்சியின் தலைவர் ஆட்சிப் பொறுப்பில் அமர்ந்த பிறகு, கட்சித் தொண்டர்களும்கூட முன்பு போல அவரை எளிதில் அணுக முடியாது. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்கள்தொகையைக் கொண்ட இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டில், மத்திய - மாநில அளவில் ஆட்சிப் பொறுப்பு என்பது ஒவ்வொரு நாளையும் பொழுதையும் ஓய்வின்றிச் செலவிட வேண்டிய கடமையையும் உள்ளடக்கியது. அதன் காரணமாக மக்களுக்கும் தலைவர்களுக்கும் இடையில் எழும் தவிர்க்க முடியாத இடைவெளியை அரசு நிகழ்ச்சிகளும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகளும் ஓரளவு இட்டுநிரப்புகின்றன. என்றபோதும், தலைவர்களின் இயல்பானதும் எதிர்பாராததுமான சந்திப்புகளே மக்களுடனான நெருக்கத்தை வளர்த்தெடுக்க உதவும். ஜனநாயக ஆட்சிமுறை என்பது மக்கள் அதன்மீது கொண்ட நம்பிக்கையையே அடித்தளமாகக் கொண்டது என்ற நோக்கில் பார்த்தால், தலைவர்கள் மக்களுடன் உரையாடுவதற்கான ஒவ்வொரு வாய்ப்பும் இந்த அரசமைப்பை இன்னும் வலுப்படுத்துகிறது.

நேருவின் அழைப்பை ஏற்று தேசிய அரசியலில் நுழைந்தவர் காமராஜர். அவர் 1964-ல் அகில இந்திய காங்கிரஸ் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றார். இப்பொறுப்பில் 1967 வரை பதவி வகித்து, மூன்று முறை பிரதமர்களைத் தேர்வுசெய்த பெருமை இவருக்கு உண்டு. சோதனையான சூழலில் நேருவின் மறைவுக்குப் பிறகு, லால்பகதூர் சாஸ்திரியையும், அவரது மறைவுக்குப் பிறகு இந்திரா காந்தியை இருமுறையும் பிரதமராகத் தேர்வுசெய்து, தேசிய அரசியலில் செல்வாக்கு மிக்க தலைவராக விளங்கினார்.

1967 தேர்தல் தோல்வி காரணமாகத் தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சியை இழந்தது. புதிதாகத் தேர்வுசெய்யப்பட்ட திமுக ஆட்சியை ஆறு மாதங்களுக்கு விமர்சனம் செய்ய மாட்டேன் என்று பெருந்தன்மையோடு அரசியல் நாகரிகத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். 1969-ல் காங்கிரஸ் கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டது. அந்தப் பிளவில் காமராஜர் ஒரு பக்கமும், இந்திரா காந்தி மற்றொரு பக்கமும் இருக்க வேண்டிய துரதிர்ஷ்டவசமான நிலை ஏற்பட்டது. அந்தப் பிளவின் காரணமாக தேசிய சக்திகளின் வலிமைக்குத் தமிழகத்தில் பின்னடைவு ஏற்பட்டது.

காமராஜர் 1967-க்குப் பிறகு கடைசியாகச் சந்தித்தது 1971-ம் ஆண்டு நடந்த தேர்தலை. அந்தத் தேர்தலில் எதிர்பார்த்த வெற்றி கிடைக்காத நிலையில், தொடர்ந்து ஸ்தாபன காங்கிரஸ் கட்சியை வலிமைப்படுத்தும் முயற்சியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். இந்தச் சூழலில், திமுகவில் பிளவு ஏற்பட்டு, அதிமுகவை எம்ஜிஆர் தொடங்கியதால் ஸ்தாபன காங்கிரஸ் கட்சியின் முக்கியத்துவம் குறைகிற நிலை ஏற்பட்டது. திமுக எதிர்ப்பு வாக்கு வங்கியின் பெரும் பகுதியை எம்ஜிஆர் கைப்பற்றுகிற சூழல் உருவானது. அந்தப் பின்னணியில்தான் திண்டுக்கல் இடைத்தேர்தலில் அதிமுக மிகப் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றது. திமுகவை ஓர் அரசியல் கட்சியாக எதிர்கொண்ட காமராஜரால், அதிமுகவுக்குத் தமிழ்நாட்டு மக்கள் அளித்த ஆதரவை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

தமிழ்நாட்டு நலன் கருதி அதிமுகவின் வளர்ச்சியை எப்படியும் தடுக்க வேண்டுமென்ற நோக்கத்தில்தான் இரண்டு காங்கிரஸும் இணைந்து புதுச்சேரி, கோவை மக்களவை, சட்டமன்ற இடைத்தேர்தலை எதிர்கொள்ளும் வியூகத்தை காமராஜர் வகுத்தார். அதற்கு புதுச்சேரியில் வெற்றியும், கோவையில் மிகச் சொற்ப வாக்கு வித்தியாசத்தில் தோல்வி அடைகிற நிலையும், காமராஜருக்கு சற்று ஆறுதலைத் தந்தது. அந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் இரண்டு காங்கிரஸ்களும் இணைய வேண்டுமென்ற முயற்சியில் சிலர் ஈடுபட்டபோது, அதற்கு காமராஜர் மனதளவில் இசைவுடன் செயல்பட்டார்.

இத்தகைய அரசியல் சூழலில் (1975-ல்), காமராஜர் கடுமையான காய்ச்சலுக்கு உள்ளானார். தனது 73-ஆவது பிறந்தநாள் விழாவை எளிமையாகக் கொண்டாடினார். சில காலமாகவே உடல்நலம் குன்றிய நிலையில் காமராஜர் காணப்பட்டார். பொது நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்வதைத் தவிர்த்துவந்தார். எனினும், அக்டோபர் 1, சிவாஜியின் பிறந்தநாள் அன்று அருகில் உள்ள அவரது வீட்டுக்கு நேரில் சென்று பிறந்தநாள் வாழ்த்து கூறிவிட்டுத் திரும்பினார்.

மறுநாள் அக்டோபர் 2, காந்தி பிறந்தநாளன்று இயல்பாகவே இருந்தார். அன்று காலை தன்னைச் சந்திக்க வந்தவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். பிற்பகல் 1.30 மணிக்கு அவர் வழக்கம்போல் சாப்பிட்டுவிட்டுத் தூங்கப் போனார். மாலை சுமார் 3.05 மணி அளவில் உடம்பு முழுவதும் வியர்த்துவிட்டது. அந்த அறையில் குளிர்சாதனப் பெட்டி இயங்கிக்கொண்டிருந்த நிலையிலும் அவரது உடம்பு வியர்த்திருந்தது. காமராஜர் தமது உதவியாளர் வைரவனை அழைத்து, மருத்துவர்களைக் கூப்பிடும்படி கூறினார். உடனே, மருத்துவர் சவுரிராஜனுக்கும் மருத்துவர் ஜெயராமனுக்கும் தொலைபேசியில் விவரம் தெரிவிக்கப்பட்டது. பிறகு, காமராஜரின் உடம்பு சில்லிட்டிருந்ததால் உடம்பைத் துடைத்து, போர்வையால் போர்த்திவிட்டு, அறையிலிருந்து வைரவன் வெளியேறியபோது, டாக்டர்கள் வந்தால் தன்னை எழுப்பும்படி கூறிய காமராஜர், “விளக்கை அணைத்துவிட்டுப் போ” என்று கூறினார்.

3.15 மணிக்கு வந்த மருத்துவர் சவுரிராஜன் காமராஜரின் உடல்நிலையை அவசர அவசரமாகப் பரிசோதித்துக்கொண்டே, “ஐயோ... பெரியவர், நம்மை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டாரே” என்று வீறிட்டு அழுதார். தொடர்ந்து வந்த மருத்துவர்கள் ஏ.எல்.அண்ணாமலையும் ஜெயராமனும் உடலைப் பரிசோதித்துப் பார்த்து, உயிர் பிரிந்ததை உறுதிப்படுத்தினார்கள். உடனே, ஆளுநர் கே.கே.ஷாவுக்கும், அப்போதைய முதல்வர் மு.கருணாநிதிக்கும் தொலைபேசி மூலம் செய்தி தெரிவித்தார் மருத்துவர் அண்ணாமலை. காமராஜர் மறைவுச் செய்தியைக் கேட்டவுடனே முதல்வர் மு.கருணாநிதி விரைந்து வந்தார். அப்போது வீட்டுக்குள் நுழைந்த சிவாஜி கணேசன் துக்கம் பெருகி, “போச்சே... போச்சே...” என்று கதறியபோது, அவரை மு.கருணாநிதி அணைத்துக்கொண்டு தேற்றினார்.

மருத்துவர்கள் வந்து தெரிவிக்கும் வரையில், காமராஜரின் உயிர் பிரிந்தது யாருக்கும் தெரியாது. காரணம், அவர் படுத்திருந்த தோற்றத்திலோ முகத்திலோ ஒரு வித்தியாசத்தையும் காண முடியவில்லை. சுகமாகத் தூங்குவதுபோலவே அவரது முகம் காணப்பட்டது.

காமராஜரின் உடல், மாலை 5.30 மணிக்கு ஒரு சிறப்பு வாகனத்தில் ராஜாஜி மண்டபத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, மறுநாள் பிற்பகல் 3.00 மணிக்கு ராஜாஜி மண்டபத்திலிருந்து அன்றைய மவுண்ட் ரோடு, மர்மலாங் பாலம் வழியாக காந்தி மண்டபத்துக்கு ஊர்வலமாகக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, அதற்கு இடது பக்கத்தில் தகனம் செய்வதென முடிவெடுக்கப்பட்டது. இந்த இடத்தைத் தேர்வுசெய்து தகனத்துக்கான ஏற்பாடுகளை, காங்கிரஸ் தலைவர்களோடு கலந்து மு.கருணாநிதி செய்திருந்தார்.

ராஜாஜி மண்டபத்துக்கு வெளியே, மறைந்த மாபெரும் தலைவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தக் கடல்போல் பெரிய கூட்டம் திரண்டது. ஜன சமுத்திரத்தைச் சமாளிக்க முடியாமல் போலீஸார் திணறினார்கள். மூவர்ண தேசியக் கொடியால் காமராஜர் உடல் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. பீரங்கி வண்டியில் காமராஜர் உடல் சென்றதைக் கண்ட ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மார்பிலும் தலையிலும் அடித்துக்கொண்டு கதறினார்கள். ராஜாஜி மண்டபத்திலிருந்து புறப்பட்ட இறுதி ஊர்வலம் காந்தி மண்டபத்தை அடைவதற்கு மூன்று மணி நேரம் பிடித்தது. அக்டோபர் 3, மாலை 6.35 மணிக்கு காமராஜரின் உடல் தகனம் முழு ராணுவ மரியாதையுடன் நடைபெற்றது. சிதைக்குத் தீ மூட்டும் முன்பு பீரங்கிகள் மூன்று தடவை முழங்கின. காமராஜரின் தங்கை நாகம்மாளின் பேரன் கனகவேல் சிதைக்கு எரியூட்டியபோது, அருகே இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியினர் கதறி அழுதனர். “அமரர் காமராஜர் வாழ்க!” என்ற முழக்கம் விண்ணைப் பிளந்தது. இறுதி நிகழ்வில், அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி கலங்கிய கண்களோடு பங்கேற்றார்.

தமிழக அரசியலிலும், தேசிய அரசியலிலும் செல்வாக்கு மிக்க அரசியல் தலைவராக விளங்கிய காமராஜர் நேர்மை, எளிமை, தூய்மை ஆகியவற்றைத் தாரக மந்திரமாகப் பின்பற்றினார். இவற்றையெல்லாம் வலியுறுத்திய காந்தியின் கொள்கைகளைப் பின்பற்றி, அவர் பிறந்தநாளில் மறைந்து அவரோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்டார். காந்தியத்தின் கடைசித் தூண்களுள் ஒன்று சாய்ந்துவிட்டது என்று கூறுவது மிகவும் பொருத்தமாகும். வாழ்நாளில் தனக்கென்று எந்த சொத்தையும் அவர் சேர்த்ததில்லை. ஆனால், நவீனத் தமிழ்நாட்டின் வளர்ச்சிக்காகப் பொற்கால ஆட்சி நடத்தி, அடித்தளம் அமைத்த பெருமை காமராஜருக்கு உண்டு. அதன்மூலம் தமிழ்ச் சமுதாயம் அடைந்த பயன்கள் ஏராளம். அதனால்தான், இன்றைக்கும் பெருந்தலைவர் காமராஜர் போற்றப்படுகிறார்; நினைவுகூரப்படுகிறார்.

- ஆ.கோபண்ணா, ஆசிரியர், தேசிய முரசு. தொடர்புக்கு: desiyamurasu@gmail.com

அக்டோபர் 2: காமராஜர் நினைவு நாள்

கரோனா பெருந்தொற்றால் கல்வி, பொருளாதாரம், சமூகம், அரசியல், வேலைவாய்ப்பு, உடல்நலம், மனநலம் என அனைத்திலும் பல்வேறு பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, ஏழை மற்றும் நடுத்தரக் குடும்பங்களின் வேலைவாய்ப்பு, ஊதியத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களால் அவர்களின் பொருளாதாரத்திலும் மனநலத்திலும் பல்வேறு பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இது நேரடியாகக் குழந்தைகளின் கல்வி முன்னேற்றத்தைப் பாதிக்கும் என்றே தோன்றுகிறது.

இப்போதுள்ள சூழ்நிலையில் பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை நல்ல பள்ளிகளில் படிக்க வைக்க முடியுமா என்பதே பெரும் கேள்விக்குறியாகிவிட்டது. பல கல்வி நிறுவனங்கள் கல்விக் கட்டணத்தைச் செலுத்தினால் மட்டுமே பாடநூல்களைத் தர முடியும், இணையவழி வகுப்புகளும் நடத்த முடியும் எனக் கூறிய நிலையில், நீதிமன்றங்களின் அறிவுறுத்தல் காரணமாக, சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. இருப்பினும் ஏழை, கிராமப்புற மாணவர்களின் கல்வி நிலை கவலை கொள்ளும் விதத்திலேயே உள்ளது.

இணையவழிக் கல்வியும் மாணவர்களும்

இந்த கரோனா பேரிடர்க் காலத்தில் இணையவழிக் கல்வி முறையே தவிர்க்க இயலாத கற்கும் முறை என்றும் அரசுகளும், சில கல்வியாளர்களும், தனியார் பள்ளிகளும் முடிவெடுத்து அதனை நடைமுறைப்படுத்திவருகின்றன. ஆனால், இது கற்றல் மற்றும் கற்பித்தலுக்கான அடிப்படையையே மாற்றிவிடுகிறது. தொடக்கப் பள்ளிக் குழந்தைகள் இணையத்தின் மூலம் கற்பதால் பாடங்களின் பொருளை அவர்களால் தெளிவாக விளங்கிக்கொள்ள முடியும் என்பதற்கான அறிவியல் சார்ந்த ஆய்வுகள் நடத்தப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. கல்வி என்பது மாணவர்களின் எதிர்காலம் சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல; மாறாக, ஒரு சமூகத்தின் முன்னேற்றமும் அதன் அறிவு வளர்ச்சியும் அதில் அடங்கியுள்ளது.

இணையவழிக் கற்றலில் பெரும்பாலும் ஆரம்பப் பள்ளி மாணவர்களிடம் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்படுகிறது. ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை நேரடியாகப் பார்க்க முடிவதில்லை, சில மாணவர்கள் வெறும் குரல்களை மட்டும் கேட்கும்படியாகச் செய்துகொள்கிறார்கள். மேலும், சிலர் தங்களது இணையவழிக் கற்றலில் வருகையை மட்டுமே பதிவுசெய்துவிட்டுத் திரையில் ஆசிரியர்கள் நடத்தும் பாடங்களைக் கவனிப்பது இல்லை. வீட்டில் பெற்றோர்கள் இருக்கும்போது பெயர் குறிப்பிட்டு ஆசிரியர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியவில்லை என்றால், அச்ச உணர்வுடன் பெற்றோரைப் பார்க்கின்றனர். அதே நேரம், மற்ற மாணவர்கள் பதிலைக் கூறும்போது, பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகள்மீது கோபப்படுகின்றனர். அல்லது குழந்தைகளுக்குக் கேள்விக்கான பதிலைச் சொல்லிக்கொடுக்கின்றனர். இதனால், மாணவர்களின் சிந்திக்கும் திறனும் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வமும் குறைந்துவிடுகிறது.

மாணவர்கள் வீட்டுப்பாடங்களை முடித்துவிட்டு வாட்ஸப் மூலம் அனுப்புகின்றனர். அதேவேளை, இந்தப் பதில்கள் அக்குழுவில் உள்ள அனைத்து மாணவர்களுக்கும் தெரியவருகிறது. இதை மற்ற மாணவர்கள் நகல்செய்து தாங்களும் வாட்ஸப்பில் அனுப்பிவிடுகின்றனர். இதனால், வீட்டுப்பாடம் என்ற முறையே மாறிவிடுகிறது. இன்றைய நிலையில், இணையவழிக் கல்வி என்பது மாணவர்களும் பெற்றோர்களும் இணைந்து செயல்படும் ஒரு கூட்டு முயற்சியாகவே உள்ளது. அதிலும் குறிப்பாக 1 முதல் 3-ம் வகுப்பு வரை படிக்கும் மாணவர்கள் தினமும் இரண்டு மணி நேரம் இணையத்தில் படிப்பது சவாலாக உள்ளது. அதேவேளை, கைபேசியில் மாணவர்கள் அதிக நேரம் கதைகளையும் படங்களையும் விதவிதமான செயலிகளையும் பதிவிறக்கம் செய்துபார்க்கின்றனர். இது ஒரு பக்கம் என்றால், திறன்பேசி வசதியற்ற குடும்பத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் இன்னொரு பக்கம். அவர்களைப் பொறுத்தவரை இந்த கரோனா பெருந்தொற்றுக் காலத்தில், இந்தக் கல்வி முறை தோற்றுவிட்டது.

இன்று குழந்தைகள் அதிக அளவு கைபேசியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். மேலும், வீட்டில் இருக்கும் நேரம் தற்போது அதிகமாகிவிட்டதால், தொலைக்காட்சியில் வரும் கார்ட்டூன் படங்களை மிகவும் விரும்பிப் பார்க்கின்றனர். இதனால், ஓடியாடி விளையாடும் நேரம் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. கண்களுக்குப் பாதிப்பு, கண் எரிச்சல், மனஅழுத்தம், மனச்சோர்வு, பசியின்மை, தூக்கமின்மை, நரம்புகள் தொடர்பான இடர்ப்பாடுகள், மற்ற குழந்தைகளுடன் தொடர்பின்மை ஆகிய நெருக்கடிகளைக் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இணையவழியில் பயிற்றுவிக்கும் ஆசிரியர்கள் அதற்கான சிறப்புப் பயிற்சியைப் பெற்றிருக்கிறார்களா என்றால் ‘அநேகமாக இல்லை’ என்றே கூற முடியும். ஆகவே, அவர்களும் பெரும்பாலும் தங்களது வேலையை முடித்துவிட வேண்டும் என்று வேகமாகப் பாடங்களை நடத்திவிடுகிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுகிறது. ஒருசில மாணவர்களாலேயே ஆசிரியர்களின் வேகத்துக்கு ஈடுகொடுத்துப் படிக்க முடிகிறது. பெரும்பான்மையான மாணவர்கள் பின்தங்கிவிடுகிறார்கள். இதனால், பாடங்களைப் படிப்பதில் தொடர்பற்ற நிலை ஏற்படுகிறது. மேலும் சில பள்ளிகளில் இணையவழிச் செயலி மூலமாகப் பாடங்களை அனுப்பிவிட்டு, மாணவர்களையே விடைகளைக் கண்டுபிடித்து எழுதச்சொல்லிவிடுகிறார்கள். இதில் பெற்றோர்களின் பங்கு பெரிதாக உள்ளது. எத்தனை பெற்றோர்களால் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு ஒரு ஆசிரியரைப் போலப் பாடங்கள் சொல்லிக்கொடுக்க முடியும்? மேலும் பெற்றோர்கள் இருவருமே பணிபுரியும்போது, மாணவர்களின் நிலைமை மிகவும் பரிதாபத்துக்குரியதாகிவிடுகிறது. அதிலும், அடித்தட்டுக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெற்றோர்கள் பலரும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கும் அளவுக்குக் கல்வியறிவோ வாழ்க்கைப்பாட்டுக்கான போராட்டத்துக்கு இடையில் அதற்கான நேரமோ கொண்டிருப்பதில்லை. இதனால் பெரும்பாலும் ஆரம்பப் பள்ளி வகுப்பு மாணவர்களே பெரிதும் பாதிப்படைகிறார்கள். மேலும், இணையவழிக் கல்விச் செயலிகளை மாணவர்கள் ஆன் செய்துவிட்டு, தங்களுக்கு விருப்பமான செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்றனர். இதனால் இணையவழிக் கல்வியின் அடிப்படைக் கோட்பாடு மாறிவிடுகிறது.

ஏற்கெனவே, 9-ம் வகுப்பு முதல் 12-ம் வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களுக்குப் பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டுவிட்டன. நவம்பர் 1-ம் தேதி முதல் 1-ம் வகுப்பிலிருந்து 8-ம் வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களுக்கும் பள்ளிகள் திறக்கப்படவிருக்கின்றன. கரோனா பெருந்தொற்றின் போக்கு எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாத சூழலில் இணையவழிக் கல்வியும் கல்வி முறையின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டது. அதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும்போது, அதனால் ஏற்படும் கல்விநிலை மாற்றங்கள், மாணவர்களின் மனநிலை, குடும்பப் பொருளாதார நிலை, பெற்றோர்களின் பங்கு, கல்வியறிவு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். நாட்டின் கடைக் கோடி மாணவர்களுக்கும் இணையவழிக் கல்வியும் அதன் நன்மைகளும் சென்று சேரும் வகையில், என்று இணையப் பயன்பாடு வருகிறதோ அன்றுதான் இணையக் கல்வியில் தன்னிறைவு பெற முடியும். ஆகவே, இணையவழிக் கல்வியில் பெற்றோர், மாணவர்கள், அரசு, பள்ளி நிர்வாகம் போன்ற அனைவரின் ஒருங்கிணைந்த பங்கேற்பு மிக அவசியமான ஒன்றாகும்.

- மா.அறிவானந்தன், சமூக அறிவியல் உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்.

தாலிபான்களால் தான் பாப்பி அறுவடை கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அமெரிக்காவுடனான அவர்களின் யுத்தத்தின் போது அவர்களுக்கு வருவாய் ஈட்டித் தந்த மிக முக்கியமான வாழ்வாதாரம் இதுவே.

காந்தகாரில் இருந்து புறப்பட்ட கப்பல் ஒன்றில் 3000 கிலோ மதிப்பிலான ஹெராயின் போதைப் பொருட்கள் முந்த்ரா துறைமுகத்தில் கைப்பற்றப்பட்டது. ஆப்கானிஸ்தானை தாலிபான்கள் கைப்பற்றிய பிறகு இப்படியாக அரபிக் கடல் பகுதிகளில் செல்லும் கப்பல்களில் இருந்து கிலோ கணக்கில் ஹெராயின்கள் கைப்பற்றப்படுகிறது.

டெல்லி மற்றும் நொய்டா

ஜனவரி 24 : ரூ. 68 கோடி மதிப்பிலான 8 கிலோ ஹெராயின் இந்திரா காந்தி சர்வதேச விமான நிலையத்திற்கு வந்த உகண்டா வாலிபர்கள் இருவரிடம் இருந்து சுங்கத் துறையால் கைப்பற்றப்பட்டது.

மே 9: டெல்லியில் வசிக்கும் ஆப்கானிய தம்பதியிடமிருந்து 125 கிலோ ஹெராயின் கைப்பற்றப்பட்டது

செப்டம்பர் 28: முந்த்ரா துறைமுகத்தில் இருந்து கைப்பற்றப்பட்ட ஹெராயின் தொடர்பான விசாரணை மூலம் டெல்லியில் உள்ள குடோனில் இருந்து 16.1 கிலோ ஹெராயின் கைப்பற்றப்பட்டது. ஹெராயின் என சந்தேகிக்கப்படும் 11 கிலோ பொருள் மற்றும் கொயின் என சந்தேகிக்கப்படும் 10.2 கிலோ தூள், நொய்டாவில் உள்ள ஒரு வீட்டில் இருந்து கைப்பற்றப்பட்டது.

கேரள கடற்கரை

மார்ச் 20 மற்றும் ஏப்ரல் 19 தேதிகளில் போதைப்பொருள் தடுப்பு பிரிவு இலங்கையில் இருந்து வந்த மீன்பிடி படகில் இருந்து கைப்பற்றியது. மற்றொரு இலங்கை படகில் 340 கிலோ ஹெராயின் கைப்பற்ற பிறகு இந்த சம்பவம் அரங்கேறியது. இந்த இரண்டு பெரிய அளவிலான போதைப் பொருட்கள் இரானிய கப்பலில் இருந்து பெறப்பட்டது என நம்பப்படுகிறது.

ஓமன் கடற்கரை

ஏப்ரல் 23 மற்றும் 24 தேதிகளில் கனட போர் கப்பல் ஒன்று 23 மில்லியன் டாலர்கள் மதிப்பிலான 1,286 கிலோ ஹெராயின் மற்றும் 360 கிலோ மெதம்பெடாமைன் போதைப் பொருட்களை இரண்டு மீன்பிடி கப்பல்களில் இருந்து கைப்பற்றினர்.

சென்னை

மே 7 : தன்ஸானியா நாட்டை சேர்ந்தவர்களிடம் இருந்து சென்னை சர்வதேச விமான நிலையத்தில் 15.6 கிலோ ஹெராயின் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது.

புது மும்பை

ஜூலை 1 : நவி மும்பையில் அமைந்திருக்கும் நவ சேவா துறைமுகத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இரண்டு கண்டெய்னர்களில் இருந்து 300 கிலோ ஹெராயின் கைப்பற்றப்பட்டது.

ஈரானிலிருந்து வந்ததாக கருதப்படும் கப்பல், ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்து இந்தியாவிற்கு கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. ரூ. 2000 கோடி மதிப்பிலான போதைப் பொருட்கள் இதில் இருந்து கைப்பற்றப்பட்டது.

இலங்கை கடற்கரை

ஆகஸ்ட் 30 – செப்டம்பர் 10 : இலங்கை கப்பற்ப்டை மூன்று மீன்பிடி கப்பல்களில் இருந்து 7 பில்லியன் இலங்கை ரூபாய் மதிப்பிலான போதைப் பொருட்கள் கைப்பற்றியது.

குஜராத்

செப்டம்பர் 11 : முந்த்ராவில் 3000 கிலோ ஹெராயின் இரண்டு கண்டெய்னர்களில் இருந்து பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளது. டாக் கற்களை ஏற்றிக் கொண்டு காந்தகாரில் இருந்து புறப்பட்ட இந்த கப்பல் ஈரானின் பந்தர் அப்பாஸ் துறைமுகம் நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது.

செப்டம்பர் 18 : போர்பந்தர் துறைமுகத்தில் இருந்து ஈரானின் கோனார்க் துறைமுகம் நோக்கி சென்று கொண்டிருந்த மீன்பிடி கப்பலில் இருந்து 30 கிலோ ஹெராயின் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது.

ஹெராயின், ஆப்கானிஸ்தான், தாலிபான்

கோவிட் மற்றும் பறிமுதல்கள்

2019ம் ஆண்டைக் காட்டிலும் 2020ம் ஆண்டு கொரோனா பெருந்தொற்றால் உருவான ஊரடங்கு மற்றும் விமான, கடல்வழி போக்குவரத்துக்கு விதிக்கப்பட்ட தடைகள் காரணமாக போதைப் பொருட்கள் பறிமுதல்கள் மிகவும் குறைவாகவே பதிவானது. ஆனால் பாப்பி சாகுபடி, அறுவடை மற்றும் ஹெராயின் உற்பத்தி தொற்றுநோயால் பாதிக்கப்படவில்லை.

பெரிய அளவிலான கடத்தல்கள்

2021ம் ஆண்டு முதல், குறிப்பாக ஏப்ரலில் இருந்து பறிமுதல்கள் மற்றும் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட போதைப் பொருட்களின் அளவு அதிகரித்தது. ஆகஸ்ட் 31 க்குள் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜோ பிடன் துருப்புக்களை வெளியேறுவதாக அறிவித்ததிலிருந்து ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள நிச்சயமற்ற விளைவை பெரிய ஏற்றுமதிகள் பிரதிபலித்தன.

தாலிபான் கட்டுப்பாடு

தாலிபான்களால் தான் பாப்பி அறுவடை கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அமெரிக்காவுடனான அவர்களின் யுத்தத்தின் போது அவர்களுக்கு வருவாய் ஈட்டித் தந்த மிக முக்கியமான வாழ்வாதாரம் இதுவே. சமீபத்தில் கைப்பற்றப்படும் பெரிய அளவிலான போதைப் பொருட்கள் அனைத்தையும் வெளியேற்றும் தாலிபான்களின் முயற்சியைக் குறிக்கலாம். தாலிபான் ஆட்சியில் பாப்பி சாகுபடிக்கு என்ன இடம் இருக்கும் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

முந்த்ராவில் கைப்பற்றப்பட்ட போதைப் பொருள் விவகாரம் குறித்து நமக்கு இதுவரை தெரிந்தது என்ன?

40,940 கிலோ செமி ப்ரோசஸ் செய்யப்பட்ட டால்க் ஸ்டோன்களை இறக்குதி செய்ய விரும்பிய உண்மையான இறக்குமதியாளர்கள் விஜயவாடாவை சேர்ந்த மச்சாவரம் சுதாகர் மற்றும் அவருடைய மனைவி வைஷாலி. இந்த இறக்குமதி கண்டெய்னர்களில் தான் ஹெராயின் கைப்பற்றப்பட்டது. விஜயவாடாவில் இவர்கள் ஆஷி ஏற்றுமதி நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தி வருகின்றனர் இது Import Export Code AOTPG6030R என்ற எண்ணில் வர்த்தக அமைச்சகத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்டு இயnங்கி வருகிறது, இந்த தம்பதிகளிடம் விசாரணை நடத்தப்பட்டு 9 பேர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

டிஆர்ஐ இந்த ஜோடி ஆப்கானிஸ்தானில் அதே சப்ளையர் ஹசன் ஹுசைனிடமிருந்து ஜூன் மாதத்தில் இதேபோன்ற சரக்குகளை இறக்குமதி செய்தது என்று கூறுகிறது. பிறகு இந்த சரக்குகள் சுங்கத்துறை மூலமாக டெல்லியில் உள்ள குல்தீப் சிங் என்பவருக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளது.

இரண்டு சரக்குகளும் நாட்டின் மிகப்பெரிய வணிக துறைமுகமான முந்த்ராவிற்கு வந்தது, அதனுடன் இணைக்கப்பட்ட SEZ, அதானி குழுமத்தால் நடத்தப்படுகிறது. துறைமுகத்திற்கு வந்த கொள்கலன்களை ஆய்வு செய்வதில் தங்களுக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை என்று அதானி குழுமம் கூறியுள்ளது.

இந்த விவகாரத்தில் நமக்கு தெரியாதது என்ன?

இந்த 3000 கிலோ ஹெராயின் எங்கே கொண்டு செல்லப்பட்டது?

ஏற்றுமதி இறக்குமதி நிறுவனம் ஆந்திராவில் இருக்கும் போது, அங்கே நான்கு துறைமுகங்கள் இருக்கின்ற போது பந்தர் அப்பாஸ் துறைமுகத்தில் இருந்து கொண்டு வரப்பட்ட பொருட்கள் ஏன் முந்த்ராவில் இறக்கப்பட்டது?

போர்ட் ஆபரேட்டர் APSEZ க்கு பங்கு இருக்கிறதா? இந்த இறக்குமதியால் அதானி ஆதாயமடைந்தாரா என்பதை விசாரிக்க புஜில் உள்ள சிறப்பு NDPS நீதிமன்றம் கோரியுள்ளது.

ஜூன் மாதம் இதே போன்று இறக்குமதி செய்யப்பட்ட டால்க் கற்களிலும் போதைப் பொருட்கள் கொண்டுவரப்பட்டதா? என்பன போன்ற பல கேள்விகளுக்கு நம்மிடம் பதில்கள் இல்லை.

Why this may be the right time to buy a home Tamil News மேலும் புதிய விநியோகம் குறைந்த வேகத்தில் இருப்பதாலும் விலைகள் விரைவாக உயராது என்று வல்லுநர்கள் மற்றும் தொழில் சார்ந்தோர் இருவரும் கூறுகின்றனர்.

Why this may be the right time to buy a home Tamil News : கடந்த ஒரு மாதமாக, பல வங்கிகள் மற்றும் வீட்டு நிதி நிறுவனங்கள் தங்கள் வீட்டுக் கடன் விகிதங்களைக் குறைப்பதாக அறிவித்துள்ளன. இது அதிக பணப்புழக்கம் மற்றும் பொருளாதாரத்தில் குறைந்த வட்டி விகிதத்தின் பிரதிபலிப்பாக இருந்தாலும், புதிய வீட்டுக் கடன்களுக்கான தேவை அதிகரித்து வருவதாகவும், எந்த வங்கியும் அல்லது எச்எஃப்சியும் அதை இழக்க விரும்பவில்லை என்பதே இதன் முழுமையான அர்த்தம். பில்டர்களால் வழங்கப்படும் தள்ளுபடிகள் மற்றும் பொருளாதாரத்தில் குறைந்த வட்டி விகிதங்கள் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு தொழில்துறை வல்லுநர்கள் மற்றும் வருங்கால வீடு வாங்குபவர்கள் இந்த நேரத்தைப் பொருத்தமானதாகக் கருதுகின்றனர்.

ஏன் தேவை அதிகரித்து வருகிறது?

கோவிட் -19-ன் முதல் அலையைத் தொடர்ந்து அக்டோபர் 2020 மற்றும் மார்ச் 2021-க்கு இடையில் இரு காலாண்டுகளில் வீட்டுக்கான தேவை கடுமையாக உயர்ந்தது. பல மாநில அரசுகளால் முத்திரைத்தாள் குறைப்பு, டெவலப்பர்களால் வழங்கப்படும் தள்ளுபடிகள் மற்றும் குறைந்த வட்டி விகிதங்கள் போன்ற காரணிகள் இதற்கு உதவின. கோவிட் இரண்டாவது அலைக்குப் பிறகு, ஜூன் 2021-ல் முடிந்த காலாண்டில் அதன் வேகம் குறைந்தது. ஆனால், பொருளாதாரம் விரிவடைவு, தடுப்பூசியின் வேகத்தில் முன்னேற்றம் மற்றும் பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் உயர்வு ஆகியவை கடந்த இரண்டு மாதங்களில் மீண்டும் அதிகரித்துள்ளன.

ஒரு முன்னணி வீட்டு நிதி நிறுவனத்தின் மூத்த அதிகாரி ஒருவர், கோவிட் -19 வீட்டின் தேவைக்கு ஒரு பெரிய உந்துசக்தியாக இருந்தது. ஏனெனில் மக்கள் வீட்டிலிருந்து வேலை, கல்வி, தனிமைப்படுத்தல் போன்றவற்றிற்கு வீட்டில் அதிக இடம் தேவை என்பதை உணர்ந்துள்ளனர் என்றார். மேலும், “வாடகைக்கு வசதியாக இருந்த பலர், இப்போது கோவிட்டைத் தொடர்ந்து தங்கள் சொந்த வீட்டின் தேவையை உணர்கிறார்கள். வீட்டிலிருந்து வேலைக்கான இடத் தேவைகளைப் பின்பற்றி இப்போது ஒரு பெரிய வீட்டைத் தேடும் பல வீடுகளும், வீட்டிலிருந்து தங்கள் வகுப்புகளைத் தொடரும் குழந்தைகளும் உள்ளனர். நகர்ப்புறங்களில், ஒரு பெரிய வீட்டின் தேவையை அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். முடிந்தவர்கள் இன்னும் கொஞ்சம் இடவசதியுடன் கூடிய வீட்டிற்குச் செல்கிறார்கள்” என்றும் அவர் கூறினார்.

ஐடி மற்றும் பிற சேவைத் துறைகளில் உள்ள பல ஊழியர்களுக்கு வீட்டிலிருந்து வேலை செய்வது வழக்கமாகிவிட்டதாக தொழில்துறையினர் கூறுகின்றனர். பல தனிநபர்கள் இப்போது தங்கள் பணியிடத்திலிருந்தோ அல்லது மத்திய மாவட்டப் பகுதியிலிருந்தோ ஒரு பெரிய வீட்டை வாங்கத் தேடுகிறார்கள்.

கடந்த ஒரு வருடத்தில் அதன் தேவை அதிகரிப்பு, சில நகரங்களில் விலை உயர்வை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ரெசிடெக்ஸ் எனும் தேசிய வீடமைப்பு வங்கியால் ஒவ்வொரு காலாண்டிலும் புதுப்பிக்கப்படும் வீட்டு விலைக் குறியீடு, டெல்லியில் டிசம்பர் 2020-ல் 91-லிருந்து மார்ச் 2021-ல் 95 ஆகவும், நொய்டாவில் 104-லிருந்து 108-ஆகவும், பெங்களூரில் 116-லிருந்து 118-ஆகவும் உயர்ந்தது. மேலும், மும்பையில் 106-லிருந்து 105-ஆக குறைந்துவிட்டாலும், நவி மும்பையில் 107-ல் இருந்து 118-ஆக உயர்ந்தது.

விலைகள் உயருமா?

டெவலப்பர்கள் தங்கள் பணப்புழக்கத்தை மேம்படுத்துவதற்காக விற்பனையை முன்னெடுத்துச் செல்வதாலும், சரக்கு நிலைகள் அதிகமாக உள்ளதாலும், மேலும் புதிய விநியோகம் குறைந்த வேகத்தில் இருப்பதாலும் விலைகள் விரைவாக உயராது என்று வல்லுநர்கள் மற்றும் தொழில் சார்ந்தோர் இருவரும் கூறுகின்றனர்.

“மார்ச் 2021 இறுதியில் அகில இந்திய சராசரி இருப்பு 42 மாதங்களாகக் குறைந்துவிட்ட நிலையில், அது இப்போது 48 மாதங்களாக உயர்ந்துள்ளது (கோவிட் இரண்டாவது அலைக்குப் பிறகு விற்பனை சரிவைத் தொடர்ந்து) மற்றும் 60 நகரங்களில் சுமார் 12.5 லட்சம் விற்கப்படாத அலகுகள் உள்ளன”என்று லையசெஸ் ஃபோரஸ் ரியல் எஸ்டேட் மதிப்பீடு மற்றும் ஆராய்ச்சி பிரைவேட் லிமிடெட் நிறுவனர் மற்றும் எம்.டி பங்கஜ் கபூர் கூறினார்.

சந்தையில் போதுமான அளவு சப்ளை இருப்பதால் எச்எப்சி அதிகாரி ஒருவர், “சொத்து விலை உயரும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை” என்றார். தேவை இருந்தாலும்கூட, சப்ளை ஒரு பிரச்சினையாக இருக்காது. ஏனெனில் “புதிய தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவதால் பொருட்களை விரைவாகக் கொண்டு வர முடியும்” என்றார். இருப்பினும், பொருட்களின் விலைகள் அதிகரித்து வருவதால் 10-15% விலைகள் உயரக்கூடும் என்றும் தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்த மாநிலங்களுக்குத் திரும்புவதைத் தொடர்ந்து தொழிலாளர் செலவும் உயர்ந்துள்ளது என்றும் அவர் கூறினார்.

நீங்கள் இப்போது உங்களுக்கான சொந்த வீட்டை வாங்க வேண்டுமா?

உங்களிடம் ஒரு வீடு வாங்க சேமிப்பு இருந்தால், இது நல்ல நேரம். இது “வாங்குபவர்களின் சந்தை” என்று கபூர் கூறினார். ஏனெனில் போதுமான சப்ளை உள்ளது மற்றும் டெவலப்பர் கூட பணப்புழக்கத்தை அதிகரிக்க விற்பனையை அதிகரிக்கப் பார்க்கிறார். அதே நேரத்தில், வட்டி விகிதங்கள் ஏற்புடையதாக இருக்கிறது. குறைந்த EMI தவிர, ஒரு பெரிய நன்மை என்னவென்றால், குறைந்த வட்டி விகிதம் வாடிக்கையாளரின் தகுதியை அதிகரிக்கிறது. உதாரணமாக, EMI ரூ.50,000 வரை இருக்க வேண்டிய கடனுக்கு நீங்கள் தகுதியுடையவராக இருந்தால், 8% வட்டி விகிதத்தில் நீங்கள் ரூ.60 லட்சம் கடன் பெறலாம். குறைந்த விகிதத்தில் 6.7% தொகை ரூ.66 லட்சம் வரை போகலாம்.

கோவிட் காரணமாகக் கட்டுமான செயல்பாடு சுமார் 40% குறைந்துவிட்டதால் டெவலப்பர்கள் மன அழுத்தத்தில் இருப்பதாக தொழில்துறை வல்லுநர்கள் கூறுகின்றனர். “வாங்குவதற்கு இது ஒரு நல்ல நேரம். ஆனால், வீடு வாங்குபவர்கள் தயாராகத் திட்டங்களுக்குச் செல்ல வேண்டும். பில்டர்கள் அழுத்தத்தில் இருந்தால், அவர்கள் தொகுதிகளை அதிகரிக்கத் தள்ளுபடிகள் கொடுக்க வேண்டும். பிறகு என்ன? இப்போது இது வாங்குபவர்களின் சந்தையாக இருக்கும்” என்றார் கபூர்.

உங்கள் சொந்த உபயோகத்திற்காக ஒரு வீட்டை வாங்குவது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். ஆனால், முதலீட்டிற்காக ஒரு வீட்டை வாங்குவது போல் இருக்காது. அதிக இருப்பு நிலைகள் மற்றும் புதிய சரக்குகளும் வருவதால் விலைகள் உடனடியாக உயராது.

நீங்கள் ரியல் எஸ்டேட் பங்குகளிலும் முதலீடு செய்ய வேண்டுமா?

பங்குச் சந்தை ஏற்றத்திற்கு மத்தியில், ரியல் எஸ்டேட் பங்குகளிலும் கூர்மையான உயர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. பெருநகரங்களில் உள்ள ப்ளூ சிப் ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனங்களின் வலுவான விற்பனை, நிஃப்டி ரியால்டி குறியீட்டை மே 2020-ல் 160-லிருந்து (மாதாந்திர நிறைவு அடிப்படையில்) செப்டம்பர் 2021-ல் 525 ஆக அதிகரித்துள்ளது.

எப்படி இருந்தாலும், ரியல் எஸ்டேட்டில் புல் மார்க்கெட் குறைந்த வட்டி விகிதங்கள், பொருளாதாரத்தில் மீட்பு, முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் முதல் முறையாக வாங்குபவர்களின் நம்பிக்கையை மேம்படுத்திய சமீபத்திய சீர்திருத்தங்களால் ஆதரிக்கப்படுகிறது என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். சந்தையில் பங்கேற்பாளர்களின் கூட்டு நம்பிக்கை இல்லாமல் இது சாத்தியமில்லை. 2008-க்கு முன்பு ரியல் எஸ்டேட் புல் சந்தையில் காணப்பட்ட வளர்ச்சி சுழற்சிக்கு இந்தத் துறை திரும்பும் என்பதையும் இது குறிக்கிறது” என்று ஒரு நிதிச் சந்தை பங்கேற்பாளர் கூறினார்.

ரியல் எஸ்டேட் பங்குகளில் முதலீடு செய்ய பரஸ்பர நிதி வழியைப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர, முதலீட்டாளர்கள் ரியல் எஸ்டேட் முதலீட்டு அறக்கட்டளைகளில் வாங்கும் அலகுகள் அல்லது ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனப் பங்குகளில் முறையான முதலீட்டுத் திட்டங்களைப் பார்க்க முடியும்.

ஒரு பிளாட் அல்லது ஒரு துண்டு நிலத்தில் ஒரு முறை முதலீடு செய்வது போலல்லாமல், ரியல் எஸ்டேட்டில் முதலீடு செய்வது சொத்துக்களை நிர்வகிக்கும் தொந்தரவுகள் இல்லாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக செய்ய முடியும். இந்த முதலீடுகளும் அதிக திரவத்தன்மை கொண்டவை. மேலும், இடைப்பட்ட காலங்களில் விலைகள் வீழ்ச்சியடைந்தால் உங்கள் செலவுகளை சராசரியாக மாற்றுவதற்கான விருப்பத்தை வழங்குகிறது.

Doing so would violate academic autonomy, critical pedagogy and freedom of expression

Kannur University has decided to retain lessons on the works of V.D. Savarkar and M.S. Golwalkar — ‘Hindutva: Who is a Hindu?’ by Savarkar and ‘A Bunch of Thoughts’ by Golwalkar — in the post-graduate course, Governance and Politics, after a controversy erupted over the texts in the syllabus. In a conversation moderated byAnuradha Raman, Kuldeep Kumar and Yogendra Yadav discuss the larger implications of regulating academic texts. Edited excerpts:

Would it have been justified if Kannur University dropped the writings of Hindutva ideologues?

Kuldeep Kumar:Ideas should be fought with ideas; ideas cannot be banned. Second, students at the postgraduate level are mature enough to understand and decide which idea to support and which idea to oppose. So, nothing should be excluded from the curriculum. If a curriculum is being structured for school students, who are of an impressionable age, educationists can decide on the manner of presenting the subject to the students. But at the postgraduate level, the original writings of these thinkers must be made available for discussions. We might like them or dislike them, but nobody can deny that these are important thinkers, especially in today’s India where the ideology they espoused is ruling the country — at the Centre and in some States. Students have to understand what this ideology is, what its implications are, and then decide for themselves.

We have witnessed several instances where school and college curricula have succumbed to an ideology. Yogendra, you have faced this when you edited the NCERT textbooks. How important is it to counter ideas with ideas?

Yogendra Yadav:To my mind, what happened there violates three fundamental principles. One, it violates the principle of academic autonomy. It is the university’s business to decide what it wishes to teach, not the business of the government of the day [In this case, there was pressure from political parties to drop these writings]. The second is critical pedagogy — students should be introduced to all kinds of ideas and be invited to critically examine them. I think we take a very poor opinion of students’ minds — and these are postgraduate students. But I would apply the same even to Class 12 students. Lastly, it violates the fundamental democratic principle of freedom of expression.

In today’s context, it is also imprudent, because it gives ammunition to the current regime, which believes in stifling all sorts of ideas of freedom of expression. The regime can have ammunition to do something similar in some other university and say, ‘Look what the LDF did in Kannur’.

You mentioned the earlier episode about the NCERT textbooks. Those were for Classes 9, 10, and 12. Professor Suhas Palshikar and I were the chief editors of those books. A vicious controversy erupted, sparked off by a cartoon that was seen as anti-Ambedkar. It went on to include all other cartoons, which were seen as anti-politician, anti-establishment. The Congress was in power then. Then too, similar principles were violated. There was no respect for the autonomy of NCERT as an institution, for the fact that there were several layers of scrutiny before these textbooks were written. Parliament took a sovereign view of it. The minister decided what he wanted thrown out and got a rather pliable committee to simply enforce his will. In the entire debate, there was little attention to critical pedagogy. Everyone believed that students are empty vessels. Everyone believed that by simply looking at those cartoons, their minds would be vitiated; no one was interested in examining what the textbook actually had to say about Ambedkar’s contribution, and the overall tenor of those books. There was no serious argument on freedom of expression.

Kuldeep, you wrote in an article about the Indian tradition of debate and bemoaned the loss of this tradition.

KK:I will just add one or two sentences to what Yogendra just said. This cartoon appeared when both Nehru and Ambedkar were alive. Neither of them had any problems with the cartoon. There is a famous quote of Nehru’s where he tells Shankar, the cartoonist, not to spare him. This is the kind of democratic spirit with which India began its journey as an independent nation. Almost all our political parties have laid the ground for the kind of impunity with which Hindutva stifles dissent. Second, this tradition of intellectual debate, popularly known asShastrarth, was not confined to the hoary past. Intense debates took place between the proponents and opponents of widow remarriage. Even in the 20th century, when the marriageable age of young girls was raised and debated, there were discussions between the orthodox sections of society and the reformists. In the much-maligned courts of Moguls, regular philosophical discussions took place among scholars of various religions. My point is, why should one shy away from debate? But for the past several decades, we have been witnessing a tradition of complaints being filed on the pretext of religious sentiments. It is regrettable that in independent India, we are facing this kind of a situation which is blatantly anti-democratic in spirit.

Virtually every government in independent India seems to have taken offence to something or the other. Is it time to look at freedom of expression in the Indian context now?

YY:It’s not just the Left Front regime in Kerala or the BJP at the Centre today. The record of Congress regimes on all these principles has been somewhat mixed. The record of the Left Front governments, especially in West Bengal, has been rather embarrassing. So, when we say today that the BJP is doing this, the party can always turn around and say, ‘well, you started it’.

I think the real problem is that in our public culture, we don’t have any space for any of the three principles I stated. I suspect no one believes in the principle of academic autonomy. We don’t have procedural ethics at all; we believe in substantive ethics: this needed to be done, it has been done, forget the procedure. Curriculum has always been seen as a political battleground. The idea is to stuff children’s heads with material that can be partisan in the foolish belief that once you paste something onto a textbook, it automatically enters the minds, hearts and souls of the students. And on the freedom of expression, I really suspect that we as a country don’t value it. Political liberalism does not exist.

So, when you speak about freedom of expression and say, ‘well I dislike this film, but there is no reason for it to be banned or censored’, you appear to be generous to a fault and needing some correction. Sadly, unlike in western democracies, I think we are weaker and poorer. We have been unable to develop this fundamental tenet of democracy. The tradition ofShastrarthwas made famous by Amartya Sen in hisThe Argumentative Indian. However, in the last more than 100 years, we have been unable to cultivate this as a value. Our Constitution mentions it. But it does not enjoy great popular support. And this is only one more instance of a deeper rupture that we see between constitutional values on the one hand and popular values on the other. We’re looking at something that goes beyond regimes, beyond one university, beyond one vice chancellor, and beyond one episode.

Are we looking at a structural malaise now?

KK:Yes. On the issue of the Ambedkar cartoon, almost all the political parties ganged up in Parliament. We as a society tend to idolise people. We put them on such a high pedestal that they become demigods. Nobody these days can freely criticise Ambedkar for fear of being dubbed anti-Dalit. Ambedkarites do not tolerate any criticism of Ambedkar. This is bhakti. Ambedkar himself wrote that bhakti is okay in religion, but in politics it leads to dictatorship. This tendency militates against democracy. When you do not counter ideas with ideas and you effectively ban writings, whose loss is it? In many ways, it also helps those whose ideologies you need to engage with to make sense of the present. If you withhold discussions on such contentious issues, the consequences are far-reaching.

YY:Clearly, it is society’s loss. And this goes back to the classic argument for freedom of expression given by John Stuart Mill inOn Liberty. His argument was that bad arguments should be allowed to flourish; false things should be allowed to be said. Because it’s only by countering falsehood that you establish the truth. By pushing falsehood under the carpet, you only encourage the suspicion that the falsehood was something valuable which has suddenly been taken away. And I suspect that this actually happened during the dominance of secular academia in our country. Although this is not germane to the debate today, I do think that in our anxiety and over-enthusiasm, we played with certain aspects of our history in the belief that if our students get to know it, they might become communal. This tendency to brush under the carpet aspects of our history which were unpleasant actually helped the BJP in the long run. Because it could always say, ‘see, you were never told about it’. The BJP will blow it up as if this was the only thing in history. So, in the long run, society, democracy and good ideas suffer because bad ideas are not being allowed to be stated.

To what extent do you think bans help those with contentious ideologies to hold on to them when those ideologies are not introduced in public spheres?

KK:Whether it is a university curriculum or the free market where books can be bought, I don’t think banning any book is going to help anybody. Look at the whole debate on the National Register of Citizens. Or the new public distribution rules being changed by the Uttar Pradesh government. If you do not read Golwalkar’s book or Balraj Madhok’s book on so-called Indianisation, you will not understand that these decisions directly flow from the writings and ideas of these thinkers.

YY:To my mind, the story is not just saffronisation. I think what the BJP has done and what Kannur University has done should not make us forget the larger context. Because what is happening today is that in universities, colleges and schools, the tinkering with syllabi curricula is not only partisan. One, there is absolute degradation of academic exercise. You have people who have no business to sit in committees sitting in them. Two, what is being dished out in many of these textbooks now is just factually wrong. This is a fanciful history. And three, this is against constitutional values. Now, that’s more serious than the partisan games that parties play when they are in power. No regime should be allowed to do things which go against constitutional values, and this is what is being perpetuated right now. And sadly, this episode of Kannur University will only go on to provide ammunition to the BJP and to those who are acting on behalf of the party in the educational sector to perpetuate crimes which are much worse than what has been done by Kannur University.

We might like or dislike certain thinkers, but nobody can deny that they are important, especially in today’s India where the ideology they espoused is ruling the country.

KULDEEP KUMAR

The institutionalisation of the organisation has begun and it is a chance for India to work with the advanced economies

The first in-person summit of the Quad powers — Australia, Japan, India and the United States — has clearly advanced the work begun by the virtual summit in March. The September 24 meeting, hosted by U.S. President Joseph Biden, drew global attention both for its symbolism and substance. The photograph showing the four leaders sitting behind separate desks imaginatively placed in a circular format in the elegant East Room of the White House, conveyed a signal of mutual warmth, purpose and resolve. It is necessary to critically analyse the summit’s outcome in order to appreciate the development and formalisation of a new plurilateral and its direction in the coming years.

Self-perceptions

The opening remarks by the Quad leaders were remarkably succinct. Mr. Biden portrayed the Quad as a group of democratic partners “who share a worldview and have a common vision for the future”. Prime Minister Narendra Modi was confident that the Quad would “play the role of a force for global good”.

Australian Prime Minister Scott Morrison blended a preview of upcoming agreements with a dose of sharp Aussie candour by laying stress on the point that the grouping wanted the Indo-Pacific region to “be always free from coercion”. It was a thinly-veiled criticism of China’s policy. Japanese Prime Minister Yoshihide Suga was the only participant who addressed the U.S. President as “Joe”. He projected the Quad as “an extremely significant initiative”, designed to promote “a free and open international order based on the rule of law in the Indo-Pacific”. Another dig at Beijing.

Practical cooperation

The joint statement issued following the summit, began with the compromise formulation crafted last March, to emphasise the leaders’ commitment to “a free and open Indo-Pacific, which is also inclusive and resilient”. Promoting security and prosperity in this region is theraison d’êtreof the Quad, a goal to be achieved through practical cooperation among the four powers.

The Washington summit added new areas of collaboration: infrastructure; cybersecurity and space; education and people-to-people relations. On the first, the plan is to promote “sustainable infrastructure”, with a stress on aligning the Quad with the G7’s Build Back Better World (B3W) Partnership, based on the G20’s quality infrastructure investment principles. Here, the Quad can focus on four key B3W elements: digital connectivity, climate, health security and gender equality infrastructure. There was no mention of any specific projects or countries where they are envisaged. However, the formation of an infrastructure coordination group composed of senior officials was announced. It will map and coordinate infrastructure needs and catalyse private-sector investment.

On cybersecurity, the Quad will cooperate on combating cyber threats and securing critical infrastructure. On the space front, the plan is to identify new collaboration opportunities, especially sharing of data to monitor climate change, disaster response and preparedness, and sustainable uses of ocean and marine resources. A senior cyber group and a new working group on space will be established. On education, the Quad fellowship programme will award 100 graduates — 25 scholars from each Quad country — opportunities in leading STEM (Science, technology, engineering, and mathematics) programmes in the U.S. This is not a government programme but a philanthropic initiative.

The three working groups on vaccines, climate and emerging technologies established last March, have reported progress. On vaccines, the Quad stands committed to donate over 1.2 billion doses globally, although only 79 million doses have been delivered so far. The production of vaccines in India — with the target of “at least 1 billion doses” of COVID-19 vaccines by the end of 2022 — is on track. Vaccines are slated for free distribution in the Indo-Pacific region, beginning next February. Ample funding has been assured by Japan and Australia. Besides, new measures are contemplated to conduct research and step-up preparedness to handle future pandemics.

The Quad working group on climate change has focused on three thematic areas: climate ambition, clean-energy innovation, and climate adaptation and resilience. The Quad leaders emphasised enhanced action for achieving global net-zero emissions preferably by 2050, with an important caveat — “taking into account national circumstances” — added at India’s instance. A Quad shipping task force has now been launched to build a green-shipping network and green port infrastructure. As regards critical and emerging technologies, a slew of steps is under consideration relating to 5G and beyond 5G networks; supply chains of critical minerals including semiconductors; and emerging advances in biotechnology. To be successful, building the supply chains will need expert resources and coordination from each country. A contact group on Advanced Communications and Artificial Intelligence will focus on standards-development and foundational research.

Political facets

Cooperation among the Quad members in the six areas mentioned will help the grouping to address the economic and technological challenges posed by China.

But what of the pressing strategic, defence and maritime security aspects of the challenge? Those will stay outside the formal framework of the Quad for now. Maritime security will continue to be strengthened through bilateral 2+2 Ministerial tracks; the four-powers Malabar Exercise; and other bilateral or trilateral arrangements such as AUKUS (the new trilateral security pact between Australia, the United Kingdom and the U.S.). Defence cooperation will not be lowered in priority; it will just be handled differently. The Quad wants a positive orientation, rather than be seen as an ‘Asian NATO’.

Regionally, the Quad sees the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) as “the heart of the Indo-Pacific region”. Together with the small island States in the South Pacific, ASEAN countries will stand to benefit from growing cooperation within the Quad. So will the European Union (EU), whose new EU Strategy for Cooperation in the Indo-Pacific was welcomed by the four leaders. On Afghanistan, the decision to “closely coordinate” policies and next steps will be watched as the U.S. comes under strong pressure to show flexibility towards the interim Taliban government.

The institutionalisation of the Quad has begun to gather speed. For India, this grouping is critical. It is the first major plurilateral organisation in years where India is on the ground floor, an equal partner of the new P4. It has much to contribute and leverage, beyond its market. This is an opportunity for India to work with the advanced economies to “build habits of cooperation”, while confronting the 21st century challenges in its Indo-Pacific neighbourhood

Rajiv Bhatia is Distinguished Fellow, Gateway House. He served as India’s envoy to Myanmar, Mexico, Kenya and South Africa

The citizens of Madhya Pradesh and the State machinery have enabled a transformation, down to the grassroots

It was on October 2, 2014 that Prime Minister Narendra Modi, newly elected, launched a nationwide cleanliness campaign on the occasion of Mahatma Gandhi’s birth anniversary. Coupled with tackling open defecation through behavioural change, the now famous Swachh Bharat Abhiyan, or Clean India Mission, aimed to provide every family with sanitation facilities, including toilets, solid and liquid waste disposal systems.

For social reformation

His call to achieve the goal by October 2, 2019 and make this an appropriate tribute to Mahatma Gandhi, the Father of the Nation, on his 150th birth anniversary was well-received by all Indian citizens and the international community, too. Indeed, this was a historic moment in the development story of India, as this campaign was to become the largest cleanliness drive by any country.

This path-breaking idea initiated by the Prime Minister was beyond partisanship and politics. It lit up the spirit of a patriot and became known as a masterstroke to unify a nation that had suffered much at the hands of some divisive forces.

This visionary and courageous idea for social reformation inspired me to rally the people of Madhya Pradesh and make open defecation, truly, a thing of the past.

Before launching the programme in the State, it was important for me to understand the ground realities. We initiated a comprehensive exercise to identify the sanitation issues people faced through a series of interactions with all identified stakeholders. This was an opportunity for us to initiate social change that the world had never seen before, all the while contributing to the story of an Atmanirbhar India.

Driven by the individual

Through a succession of such stakeholder interactions, we gathered insights that would go on to inform our strategy to make Madhya Pradesh 100% Open Defecation Free (ODF) by 2019. We understood that while people,as individuals, abhor unclean environments and attempt to keep their homes clean, nobody takes the responsibility when it comes to the collective whole. Instead, people believe it is the responsibility of the government to keep their surroundings clean. What the Prime Minister’s idea did was to make Swachhta an individual’s responsibility, both at a personal and public level. We wanted to ride this wave of a renewed public understanding towards cleanliness and ensure thatjanbhagidari(people’s participation) was the driving force behind the success of Swachh Bharat Abhiyan in Madhya Pradesh.

As the Chief Minister of the State, it would have been much easier for me to issue a directive to only construct toilets, guarantee the provision of piped water supply, and levy fines to offenders to ensure that the goal was achieved. But a lesson I have learnt is not to go in for short-term solutions, but, instead, to address all issues with a long-term view in sight. Hence, I decided upon a multi-pronged strategy involving the construction of toilets, implementing tough regulatory steps such as levying fines for open defecation, and encouraging behavioural change through innovation — both communication-based and engineering solutions. This approach guaranteed the sustenance of changed behaviours and the longevity of the impact of our efforts.

The power of simple solutions

We capitalised on the age-old understanding that good leadership encourages a sustained change of behaviour. Consequently, we ensured that right — from a Collector to a local level leader at the gram panchayat level — took the message of cleanliness to the people within their precincts. This catapulted the pace of the movement. The more the leaders engaged with the people, the better they were able to open fresh lines of communication and build deeper bonds of trust.

What followed was a remarkable change in the attitudes of the people as they began to own the movement at the grassroots and began to evangelise their peers and community members with the message of Swachhta.

We encouraged and recognised simple yet path-breaking engineering innovations at the local level. I remember one of our Collectors from Sehore district devised an innovation called ‘Tippy-Tap.’ This is a simple foot-operated device, which uses a can with a hole to dispense water for handwashing. We implemented this ‘tippy-tap’ solution across all anganwadis and schools in Sehore district, and this easy-to-operate solution was welcomed by all. Another simple solution was the installation of a small hook in the toilet to enable seniors and those with disabilities to rise with ease from a squatting position. Following the success of these simple solutions, my belief that simple solutions can bring about lasting change has been strengthened.

The record so far

As a result of this comprehensive and scientific approach, Urban Madhya Pradesh received its ODF certification on October 2, 2017 — much ahead of time; rural Madhya Pradesh received its ODF certification the following year on October 2, 2018. As of today, it is, therefore, no surprise that Madhya Pradesh ranks third in the country in the cleanliness survey, 2020. Not only this, several of our cities have been consistently spearheading the list of clean and green cities in India.

Take Indore, for instance, which has been ranked the cleanest city in the country in Swachh Survekshan (Cleanliness Survey) since 2017. Leading from the front lines, Indore has become India’s first ‘Water Plus’ city in Swachh Survekshan 2021. It achieved this feat by treating its wastewater to a satisfactory level, before releasing it into rivers, thus maintaining cleanliness in rivers and drains under its administration.

The capital city of Bhopal, which has been known as the ‘city of lakes’, has also shown the way for other State capitals by bagging the title of the cleanest and the greenest capital of the country in the cleanliness survey of 2020. The result is clear: the steps taken by the State government towards realising the Prime Minister’s call to enable cleanliness have become lifesavers during the novel coronavirus pandemic by ensuring reduced interaction during the lockdown, and preventing the transfer of infection.

The formula

My approach to providing holistic sanitation facilities to the people of Madhya Pradesh emanates from my understanding of travelling and interacting with numerous people and observing and learning from their struggles. Without our “all-hands-on-the-deck” approach and the ‘provision of an integrated sanitation approach that includes water supply, water connections, and waste management’, our efforts to construct toilets and implement regulatory measures alone would have not brought about a tangible behavioural change at the grassroots. The status of ODF Plus received by 355 urban bodies of the State, and the status of ODF double plus received by 71 urban bodies in the past year alone are a reverberating testament to the effectiveness of our strategy.

I experience unbridled joy when I see that the collective efforts of the citizens of Madhya Pradesh and the State machinery have brought about an irreversible positive transformation in sanitation, right down to the grassroots, giving credence to Gandhiji’s words — that “sanitation is more important than Independence”.

Shivraj Singh Chouhan is Chief Minister, Government of Madhya Pradesh

This will ensure in-party democracy, make them transparent, and de-communalise them

A political party is an organised group of citizens who hold common views on governance and act as a political unit that seeks to obtain control of government with a view to further the agenda and policy they profess. They are indispensable links between the people and the representative machinery of government. Political parties maintain a continuous connection between the people and those who represent them either in government or in the opposition.

Political parties have extralegal growth in almost every democratic country. The American Constitution does not presume the existence of political parties. In Britain too, political parties are still unknown to the law. Nonetheless, Sir Ivor Jennings, inThe British Constitution,opined that “a realistic survey of the British Constitution today must begin and end with parties and discuss them at length in the middle”. Similarly, political parties in India are extra-constitutional, but they are the breathing air of the political system.

The German model

The Basic Law of the Federal Republic of Germany (1949) gives constitutional status to political parties. Article 21 of the Basic Law deals with their status, rights, duties and functions. It provides: “(1) Political parties shall participate in the formation of the political will of the people. They may be freely established. Their internal organisation must conform to democratic principles. They must publicly account for their assets and for the sources and use of their funds. (2) Parties that, by reason of their aims or the behaviour of their adherents, seek to undermine or abolish the free democratic basic order or to endanger the existence of the Federal Republic of Germany shall be unconstitutional... (4) The Federal Constitutional Court shall rule on the question of unconstitutionality... (5) Details shall be regulated by federal laws.” The German model of constitutionalising political parties is more desirable for India than the U.S. and the U.K. models. Section 29A(5) of the Representation of the People Act, 1951 is the only major statutory provision dealing with political parties in India. It orders that a political party shall bear true faith and allegiance to the Constitution of India as by law established, and to the principles of socialism, secularism and democracy, and would uphold the sovereignty, unity and integrity of India.

Political parties in developed nations maintain high levels of internal democracy. In the U.K., the Conservative Party has the National Conservative Convention as its top body. It has a Central Council and an Executive Committee. The Central Council elects its President, a Chairman and Vice Chairmen at its annual meeting. It also elects an Executive Committee which meets once a month. In the U.S., both the Democratic and the Republican Party have the National Committee as their top decision-making body. The National Committee plays an important role in the presidential election and agenda setting.

The Indian Constitution is the one of the longest Constitutions in the world. It even elaborately deals with the co-operative societies. The right to form co-operative societies is a fundamental right under Article 19 (1)(c), but the right to form political parties is not. It is astonishing that such a meticulous Constitution overlooked political parties, the vital players in the political system, for constitutional regulation. Most of the parties are openly caste- or religious-based. Their finances are dubious and opaque. Almost all the parties — the Rashtriya Janata Dal, the Samajwadi Party, the All India Majlis-e-Ittehadul Muslimeen, the Indian Union Muslim League, etc. — are family fiefdoms. The Congress high command is only a euphemism for the Gandhi family. There are no periodical in-party elections in Indian parties except in a few like the CPI(M).

Political parties are the agents of democracy and safety valves in the political system. They desperately need reform. Hence, it is high time to constitutionalise political parties to ensure in-party democracy, to impart transparency in their finances, and to de-communalise them.

Faisal C.K is an Under Secretary (Law) to the Government of Kerala

No outside talent can help the Congress unless it nurtures its roots and respects its workers

The Congress party is gripped by a crisis after its Punjab strategy to unseat Captain Amarinder Singh as Chief Minister went haywire. The reformist group within the party has questioned the authority of the family triumvirate comprising Sonia Gandhi, Rahul Gandhi and Priyanka Gandhi Vadra, in a manner it had avoided until now. While the Gandhis were resolute about ejecting Captain Amarinder, they were clueless about what would come afterwards. As it happened, Charanjit Singh Channi emerged as Chief Minister out of a factional scramble, and the party sought to find virtue in his accidental elevation by highlighting his Dalit identity. The Dalits in Punjab are largely with the Congress. Whether the party will accrue additional votes owing to Mr. Channi’s identity remains an open question. Meanwhile, resentment is streaming forth. Navjot Singh Sidhu, who never deserved to be the president of a Congress state unit to begin with, resigned in a huff, embarrassing the Gandhi siblings. Captain Amarinder, now bruised and humiliated, is vengeful and appears willing to do anything to derail the Congress’s prospects in next year’s Assembly election. He could join hands with the BJP or explore other options. Many social fault lines in Punjab may have resurfaced now. Mr. Sidhu has been playing the Sikh communal card, which could have dangerous ramifications.

Mr. Gandhi’s impatience with the party old guard is understandable and even justified to a great extent. What he lacks is a coherent strategy and transparent plan to revamp the party. He owned up to the party’s debacle in the 2019 general election and resigned as party president, but continued to retain ultimate authority. He appoints and removes office bearers and Chief Ministers, while posturing that he is above the fray. This is untenable as his authority without accountability is far too evident. If he wants to be the leader of the Congress, it cannot be in the informal and whimsical manner as it is now. It needs to be formal and consultative, for which he needs to return as the party president. Reviving the Congress will require the leadership’s constant engagement with workers, and the management of the egos and ambitions of individual leaders. The Congress cannot be revived by stealth and subterfuge, or by recruiting boastful charlatans. The burden of revitalising it cannot be shifted to the shoulders of random, untested new recruits, as Punjab shows. Mr. Gandhi is taken in by the self-defeatist notion that the Congress as it exists cannot be revved up until there is a purge and parallel induction of outside talent. No knight in shining armour can help the Congress unless it nurtures its roots and respects its workers. The disastrous Punjab experiment underscores that elementary fact.

Recent data on child malnutrition underscore the value of good school meals

The approval of the PM POSHAN scheme by the Cabinet Committee on Economic Affairs until 2025-26 comes at a critical time when real income declines and the economic impact of the COVID-19 pandemic have affected the ability of families to ensure good nutrition. The findings in Phase I of the NFHS-5 for 22 States and Union Territories in December 2020 were shocking: childhood stunting rose in 13 States, there was high prevalence of anaemia among children and women, and wasting was a serious concern in 12 States. The slippage over the previous survey period exposes the worsening scourge of malnutrition, threatening to deprive millions of children of a fully productive adult life. It will take a serious effort to address this hidden crisis, backed by strong budgetary commitment. The centrally supported hot meal programme in Government and Government-aided schools, covering 11.8 crore children, will be supplemented with nutritional elements in identified aspirational districts and areas with high anaemia. The scheme, which is proposed to be extended to pre-primary children, provides for social audit, creation of school nutritional gardens to source fresh produce, involvement of farmer-producer organisations as providers, and lays emphasis on local food traditions. While these are positive features, momentum towards eradicating malnutrition hinges crucially on annual budgetary outlays and proof of POSHAN’s working will lie in measurable outcomes.

Support for the PM POSHAN, which the Government says has been approved over the five-year period at Rs. 1,30,794 crore, including Rs. 31,733 crore from States and UTs, must remain elastic. While some child growth metrics such as stunting require a longer window to measure, problems such as anaemia and low weight lend themselves to speedy amelioration. The Government must demonstrate that Saksham Anganwadi-Mission POSHAN 2.0, which amalgamates the POSHAN Abhiyan and schemes covering anganwadis, crèches and adolescent girls, is fiscally stronger than its erstwhile component parts. There must be a meaningful increase in the current Budget estimate over the combined past outlay for the subsumed individual schemes. On nutritional planning, the renewed plan should introduce a greater diversity of diets that compensates for micronutrient and protein deficiency. Strong supplementation of nutrition at school, in the community, and at childcare centres is critical at a time when criticism of food inflation has met with a tone-deaf response, and pandemic-induced income declines have depressed essential consumption. The lower offtake of foodgrains for the noon meal scheme during the pandemic over the previous year and patchy food distribution mechanisms in many States should set alarm bells ringing. The future of a generation of Indians is at stake.

Ahmedabad, Sept. 30: An order of the Gujarat Government forfeiting a Gujarati book captioned “Quotations from Mao Tse Tung” on the ground that some of the passages in the book constituted seditious matter, was set aside on Tuesday by a special Bench of the Gujarat High Court consisting of the Chief Justice, Mr. P.N. Bhagwati, Mr. Justice B.J. Diwan and Mr. Justice D.A. Desai. The court held that the passages in question did not constitute seditious matter and as the publishers of the book had made it clear, the thoughts of Mao Tse Tung as expressed in these passages were presented to the public with a view to enable them to study the principles and practice of Communism. “To condemn them as seditious would be to close the doors of knowledge, to ostracise a philosophy, because it challenged the most cherished values of society and held up for acceptance a new way of life vastly different from that to which our people were presently accustomed. It is not for the Government of the day nor for the Judges presiding over the courts to decide what doctrine or philosophy is good for our people. It is for the people to choose what is best for them and to help them to make a wise and intelligent choice, free propagation of ideas is an essential requisite,” the court observed.

If only people hadn’t been seduced by Monson Mavunkal stories and blinded by their desire to believe in them. But it’s not as if they are the first to have fallen for a tall tale.

Once upon a time, in the lush, coastal state of Kerala lived a man named Monson Mavunkal, who claimed to have many wondrous treasures in his house: Among them, the Staff of Moses, two of the 30 pieces of silver for which Judas betrayed Jesus, the Prophet’s prayer mat, paintings by Raja Ravi Varma and Leonardo da Vinci. The highest of the land visited his house in Kochi to marvel at these riches. Quite a few of them were impressed enough to loan Mavunkal the large sums of money he asked for.

But Mavunkal had a secret: There was no treasure. His only asset was a great talent for storytelling which, according to the police, who arrested him this week, he used for cheating six people out of a sum amounting to Rs 10 crore. This was a twist in the tale that many who met Mavunkal should have seen coming, given how spectacular his claims were. If only they hadn’t been seduced by his stories and blinded by their desire to believe in them. But it’s not as if they are the first to have fallen for a tall tale.

Stories fill many needs — the teller may get money, attention or power, while the listener is entertained, moved or gets to imagine mysteries and marvels that are hard to find amidst the drudgery of daily life. Scammers through the ages have relied on this to spin yarns that range from the petty bread-for-my-starving-children grifts to the more ambitious I’m-a-Romanov-princess kind of swindles. The most talented of them — the con artists, if you will — know that the only market that never collapses is the one for the cock and bull story, whether it’s a clearly defined work of fiction or hazy promises of better days. Whether we want to admit it or not, everyone’s a sucker for a well told tale.

The UP government must reaffirm the rule of law — not ensure, or be seen to ensure, that the police force is above the law.

Who will police the Uttar Pradesh police? This question comes up with an increasing and alarming frequency in the state. It is being asked again after a late-night knock on a hotel room in Gorakhpur, during what the police claimed was a routine raid, ended up in the death of a 38-year-old businessman. The man’s family and two of his friends, who were with him in the room, have accused the policemen of assaulting Manish Gupta, resulting in his death. The police first said he died of a fall. Six policemen have now been suspended and an FIR under IPC Section 302 has been filed against six cops, three identified and three unnamed, after sustained pressure. This is not the first instance of UP police officials being accused of grave misdemeanour: In this year alone, as this newspaper has reported, there have been five custodial deaths in which their role is under a cloud.

This banality of violence is a part of official record in UP — since 2017, 146 people have been killed in 8,472 “police encounters”, and 3,302 alleged criminals injured in such shootouts. Unfortunately, this is not something that Chief Minister Yogi Adityanath appears to be embarrassed by. Early in his term, he had laid out the terms of his “thoki raj”, where trigger-happy punishment would be given more importance, the message was, than patient investigation or due process. In serving this agenda, the UP police have crossed several red lines, leading to a culture in which extra-judicial killings are celebrated as justice, the National Security Act is slapped on cases of cow slaughter as a way to reinforce an anti-minority political agenda and anti-CAA/NRC protestors named and shamed through public posters. It leads to the spectacle of indignity against a Dalit victim of gang-rape that was seen in Hathras a year ago. Empowering the police with a licence for overreach diminishes the rights of citizens; and codes a rhythm of violence into the everyday — so much so that a routine trip to a hotel in another city can end in tragedy.

The BJP government prides itself on ending the alleged jungle raj of bahubalis in UP. But that must not be achieved by creating a cadre of all-powerful cops armed with impunity. Truth must out in the case of the death of the businessman. The UP government must reaffirm the rule of law — not ensure, or be seen to ensure, that the police force is above the law.

The health ministry’s data, collected during the first seven weeks of the second wave, testifies to the mitigating role of vaccines when the contagion was at its virulent worst.

India’s Covid vaccination drive enters a crucial phase today. Close to 100 crore vaccinations, an average of more than one crore shots every day, need to be administered in the next three months to attain the government’s target of inoculating every adult Indian by the end of this year. The country has been averaging 76 lakh doses daily for about a month now, an appreciable improvement from the July average of 45 lakh doses. The project requires another ramp up in the year’s last quarter. But the supply issue is nowhere as problematic as it was three months ago. The one-crore mark was, in fact, exceeded on four days in September — on September 17, more than 2.5 crore Indians received the jab. What might, however, push the project into the next year is that about 30 per cent of the adult population has not yet received a single shot. The 12-week gap between two doses of Covishield, the vaccine that has largely driven the drive, makes a spillover to early 2022 likely. The carryover was not unexpected given the scale of the project. The government must ensure that the target is not missed by much. It must undertake another equally significant task: It must find out what has kept about 30 crore Indians away from the most potent shield against the coronavirus. This could help provide crucial details about the project’s reach and plug gaps.

More than a quarter of the eligible population has now received both shots of the vaccine, and nearly 69 per cent have been administered one shot. These are reassuring figures at a time when epidemiologists are expressing concerns about a possible third wave, following the festive season. What is worrying, however, is that about 24 per cent of the population in the 60 plus age group — the most vulnerable — is still unvaccinated. The health ministry’s data, collected during the first seven weeks of the second wave, testifies to the mitigating role of vaccines when the contagion was at its virulent worst. It shows that fatalities amongst unvaccinated people over 60 years of age were almost 50 times more than those in this age group who had received at least one jab. This was also the period when the country was beset by acute vaccine shortage. With supplies going northwards since the last week of June — after the Supreme Court’s direction brought about a change in the Centre’s distribution strategy — and state governments equipped with prior knowledge of vaccine availability, there is a case for local administrations undertaking targeted drives to protect the most vulnerable and prevent a possible third wave from turning lethal.

In the past three months, local authorities have reported appreciable success in removing vaccine hesitancy. By all accounts, however, this bane of the vaccination project isn’t over. The government’s endeavours to collect vaccine-related data must not remain impervious to this conundrum. How many of those who haven’t received even one shot are vaccine hesitant, and why? The answer to this question will help join dots, resolve some vexing problems that remain.

The five hijackers were over-powered and arrested by Pakistani commandos and are now being detained in Lahore.

In a swift and efficient rescue operation, Pakistani security forces stormed the hijacked Indian Airlines Boeing 737 at Lahore airport early on Wednesday morning, two hours before the deadline, and freed 39 passengers and six members of the crew held hostage since Tuesday afternoon. The five hijackers were over-powered and arrested by Pakistani commandos and are now being detained in Lahore. No one was hurt in the commando operation. The entire operation took not more than 10 minutes leaving the hijackers nonplussed. Radio Pakistan said in its morning broadcast that this “daring action by the commandos was taken entirely at the initiative of the Pakistan government”.

Extradition Request

While the Indian government is highly appreciative of the assistance the Pakistan government has given in the release of the passengers and the crew of the hijacked Indian Airlines plane, New Delhi has asked for the extradition of the five the hijackers so that they can be according to Indian law. President N Sanjiva Reddy thanked President Zia-ul- Haq on the telephone for “all that has been done” to rescue the hijacked plane and its passengers. The Ministry of External Affairs spokesman said in a statement on Wednesday that the Pakistan government’s cooperation was positive and effective.

Dal Khalsa

Punjab wants the Centre to curb the activities of the Dal Khalsa who were operating mainly from the Union Territory of Chandigarh, Chief Minister, Mr Darbara Singh, told reporters. He said the state was taking steps to deal with the members of the organisation. The CM, however, declined to divulge details of the proposed steps but emphasised that stern action would be taken against communal elements.

Praveen Verma writes: The rise of Dalits to power should be seen as part of the historical processes that began in the colonial period.

A few days ago, Punjab got its first Dalit chief minister — Charanjit Singh Channi, who belongs to the Ramdasia Dalit community in Punjab. The three-time Congress MLA was hardly a CM contender, and his selection caught many by surprise.

Going by a flat electoral logic, the ruling party’s decision might be read as a safe choice between the Navjot Singh Sidhu and Captain Amarinder Singh camps, or a tactic to attract the Dalit population in Punjab, who might be feeling left behind in the farmers’ protests, largely dominated by Jat Sikhs. The latter presumption might not be entirely wrong, as according to the 2011 census, 31 per cent of the total population of Punjab is Dalit (Hindu and Sikh, both).

But historical developments give us a broader context to understand this phenomenon. Historically, Dalits were, and still are, on the margins of Indian society. Any Dalit assertion and their rise to power cannot and should not be reduced to a limited electoral logic. Doing so would be refusing to acknowledge the much larger historical canvas on which these processes come to fruition. The emergence of Channi did not happen in a vacuum, but is part of a long tradition of Dalit assertion and social reform movements in Punjab, starting from the colonial period.

After the British annexed Punjab in 1849, it went through tremendous changes. The British census solidified and freeze-dried the rather rigid hierarchy of caste, adding its own prejudices and value judgements to the mix, classifying entire communities as “criminals” or “warriors”. No wonder that most Dalits and “untouchable” communities fell into the former category and most of the landed communities into the latter. According to the Simon Commission, the “untouchables” numbered 44.5 million in 1930 and Punjab contributed the highest numbers.

With such large numbers of Dalits, Punjab became the epicentre of many social reform movements addressing the caste question. In 1875, Swami Dayanand Saraswati established Arya Samaj in Lahore, preached against idol worship and initiated the Shuddhi movement — “to purify the impure”. Many other reformist outfits appeared in Punjab, organisations such as Shradhanand Dalit-Uddhar Sabha, All-India Achhutodhar Committee, Punjab Achhut Udhar Mandal, and the famous Jat-Pat Todak Mandal (an offshoot of the Arya Samaj). All of these had different places on the political spectrum but played a significant role in keeping the question of caste, representation and social justice alive.

Another important movement was the Ad-Dharam movement, started by Babu Mangoo Ram in 1926. Babu Mangoo Ram was inspired by Bhakti Sant Ravidas and with his other followers declared themselves neither Hindus nor Sikh. Ad-dharamis later accounted as Ravidasis too, which became one of the influential sub-castes among Dalits in Punjab, to which Channi belongs.

The Dalit assertion went much beyond the political arena into the cultural sphere as well. When the Khalistan movement was at its peak in Punjab, Dalit voices were not quiet. Artists like Amar Singh Chamkila played a significant role in the cultural domain. In later years, Kanshi Ram, the DS4 (Dalit Shoshit Samaj Sangharsh Samiti) and the emergence of the BSP (Bahujan Samaj Party) also paved the way for a stronger and more visible Dalit presence in politics. Mayawati becoming the first Dalit CM of Uttar Pradesh became an important milestone.

Although Dalits are represented in almost every political party, most of the time they are confined to the “reserved” portfolios of SC/ST Morchas, Minority cell or social welfare divisions. Having a Dalit occupy the highest post in the state is an act that fulfils the struggle of the Dalit movement.

Anxiety over demography is persistent in Indian electoral politics and almost all the parliamentary parties more or less act accordingly. With that logic, a similar change was done in Gujarat, by making Bhupendra Patel the chief minister. Even so, that this anxiety was felt in favour of Dalit representation — and that too for the first time in Punjab — is significant.

Democracy might not have eradicated caste, but it has given an avenue, however bleak it might be, from where Dalits can and are claiming the share which has been denied historically to them. Channi’s succession should be looked at as an important milestone in the long tradition through which Dalits carved their space in active politics, one step at a time.

Blaise Fernandes writes: It can be a platform for India to showcase to the world a model for ethical capitalism, social entrepreneurship, de-urbanisation, and bringing women to the workforce, on the back of a robust digital system.

India’s global brand recall and attributes of multi-cultural ethos, authenticity, and ethnic diversity are potential turbochargers for the country’s economy. One channel through which these attributes are brought out are Geographical Indications or GI tags. These were either assigned to the dusty pages of history books or left to rural artisans to propagate and preserve. Today, with the emphasis on climate change and sustainability, these products can be ready revenue generators. A modern distribution system exists in India’s robust global e-commerce backbone and a newly-released domestic drone policy, which will propel the nascent GI industry onto the national and world stage.

There is traction already. Amazon’s local to global programme has taken Indian producers and their products such as Delta Leather Corporation’s leather and SVA Organics’s organic products to 18 global markets in over 200 countries, increasing demand and company size by as much as 300 times. In the two years ending March 2021, Amazon exported such Made in India goods worth $2 billion.

GI products need the support of governments. The Europeans are masters at it, as seen by products such as Brie cheese and sparkling wine from Champagne. The EU has an $87 billion GI economy. China has also done very well by GI, strengthening e-commerce in rural areas and actively promoting agricultural special product brands in lesser developed areas. China’s Ministry of Commerce has accelerated the growth of rural online retail sales by almost 20 per cent annually. Nationally, online retail sales of agricultural products in China hit $94.4 billion in 2020.

Why is this important? A 2017 UNCTAD report on inclusive growth and e-commerce deems China’s e-commerce-driven growth as inclusive. That means China has successfully empowered micro, small and medium enterprises (MSMEs) to compete with large companies on the same stage, with no geographic boundaries. This has increased China-EU agricultural trade volumes by 16 per cent to $19.4 billion in the first few months of 2021 alone. Likewise, despite a globally depressed market for wines, the produce from the Ningxia region of China saw exports surge 46.4 per cent in 2020, benefitting 211 wineries in Ningxia. The output value of GI producers in China totalled $92.771 billion as of 2020. Several studies show that the patents and copyright protection of products under GIs result in higher economic gains, fostering quality production and better distribution of profits.

GI protection has wider positive benefits, especially for local communities. In particular, it encourages the preservation of biodiversity, local know-how and natural resources. And this is where India can do well.

Multiple benefits flow from a strong GI ecosystem, which can be a wellspring of economic and soft power. It will automatically resolve the three fraught India issues of poor pay for talent, low female participation in the labour force, and urban migration.

First, it will convert talent into entrepreneurship with gig workers, and create a “passion” economy, that is, a new way for individuals to monetise their skills and scale their businesses exponentially. It removes the hurdles associated with freelance work to earn a regular income from a source other than an employer. Second, the labour-intensive nature of GI offers the best solution to boosting the employment-to-population ratio in India, an abysmal 43 per cent compared with the 55 per cent global average. Monetising artisanal work done at home will increase India’s low female labour force participation rate, which at 21 per cent in 2019 was half the 47 per cent global average.

The hyper-localised nature of GI offers solutions to reverse urban migration and conserve India’s ancient crafts, culture and food. A rejuvenation of MSMEs, which account for 31 per cent of India’s GDP and 45 per cent of exports, will follow. An estimated 55.80 million MSMEs employ close to 130 million people; of this, 14 per cent are women-led enterprises and 59.5 per cent are rural. Another revenue-earner, GI tourism, is typically a by-product of a strong GI ecosystem.

There are several hurdles to the creation of this new industry. Because GI businesses are micro, it is necessary to address the challenges of capacity-building, formal or easy access to credit, forming marketing linkages, research and development, product innovation and competitiveness in both domestic and international markets. The groundwork for MSME access to formal credit has already been done with the new Account Aggregator data-sharing framework.

There is the vexed issue of middlemen, who run system. With the shift to digital platforms, the distribution margins of these gate keepers or mandi agents must be competitive so they do not act as countervailing agents by getting into similar businesses or product lines which will erode GI producer incomes. As seen from the experience of the new farm laws, this will be a task for the central and state governments; they must ensure the transition without breaking down too many existing linkages. GI producers and distribution intermediaries are partners in grime and sweat, one bringing unique skills and techniques and the other ensuring that the product reaches the dining table or adorns homes. Guardrails like regular audits and consultations with the GI producers must be mandated.

Pulling it together will be local GI cooperative bodies or associations which can be nationally managed by a GI board under the auspices of the Department for the Promotion of Industry and Internal Trade (DPIIT), the Ministry of Commerce department which should be tasked with developing this new sector.

Finally, a required skill for GI producers is digital literacy. This should be a priority agenda item for NGOs and stakeholders like the DPIIT. It is an opportunity for India to redefine the future of work using automation, technology and artificial intelligence while simultaneously enhancing and adorning the country’s talented local work force.

The Indian GI economy can be a platform for India to showcase to the world a model for ethical capitalism, social entrepreneurship, de-urbanisation, and bringing women to the workforce, on the back of a robust digital system. It encompasses the concept of trusteeship, as advocated by Mahatma Gandhi and more recently, by Prime Minister Narendra Modi at the UN. It is truly Made in India.

Maansi Verma, Ria Singh Sawhney write: It would be detrimental to our privacy and democratic right to vote.

This week marks three years since a constitutional bench of the Supreme Court (SC), in Puttaswamy II,shrunk the Aadhaar project to contain its significant privacy risks. Justice D Y Chandrachud’s dissenting opinion was less sanguine about the possibility of containing the technological behemoth. His dissent, which found the Act and project unconstitutional, noted: “The Aadhaar project has failed to account for and remedy the flaws in its framework and design which lead to serious issues of exclusion… Constitutional guarantees cannot be subject to the vicissitudes of technology.”

The government, however, continues to violate the constitutional “red lines” drawn by the judgment. Within a year of the verdict, it amended the Aadhaar Act to permit the use of Aadhaar authentication for telecom and banking services, which the SC had categorically struck down. The government claimed that the Court’s only objection was the lack of a law — when, in fact, it held the expanded use of Aadhaar, especially by private entities, was a disproportional intrusion into the right to privacy. The 2019 amendment, which is pending challenge in the SC, permitted the government to expand the “purposes” that Aadhaar authentication can be used for. In 2020, the government notified the Aadhaar Authentication for Good Governance (Social Welfare, Innovation, Knowledge) Rules, 2020 (Good Governance Rules) to broaden the scope of Aadhaar authentication.

According to newspaper reports (IE, August 8), the law ministry has approached the UIDAI seeking Aadhaar authentication for voter verification, ostensibly under these Rules. This follows an earlier proposal by the Election Commission of India (ECI) to the law ministry, seeking permission to use Aadhaar numbers to de-duplicate the voter database, through proposed amendments to the Representation of People’s Act and the Aadhaar Act. The ECI claims that the SC permitted the voluntary use of Aadhaar for state services if there is a law authorising it, there is a clear state interest involved and if the test of proportionality is satisfied. Even if the ECI’s interpretation is accepted, its proposal is unlikely to stand up to the proportionality test.

The proportionality test, laid down in the seminal right to privacy case (Puttaswamy I), lays strict parameters for state action that infringes on the right to privacy: It must be backed by a law, and this law must be a suitable means in pursuance of a legitimate state aim. The ECI claims it needs to “purify” and de-duplicate the voter database by linking it with Aadhaar but hasn’t shown verifiable estimates of the extent of duplication in the voter ID database, nor an explanation for how Aadhaar linkage would help contain these duplicates. On the contrary, the government’s previous attempts to link voter ID and Aadhaar offer evidence of the exclusionary harms this would cause. In 2015, a SC order halted the National Election Roll Purification and Authentication Programme, which sought to link Aadhaar with voter IDs. (This order was upheld in the Court’s final judgment in Puttaswamy II.) Despite this order, the governments of Telangana and Andhra Pradesh went ahead and linked the two. The results of “purification” were disastrous. In 2018, at least 55 lakh voters found they had been arbitrarily deleted from the voter database. The likelihood of harm cannot be clearer.

A law can be considered proportional only if there are no other less restrictive and equally effective alternatives. As the world’s largest democracy, India has a process for frequent revisions of voter lists, over multiple and recurring election cycles. The ECI has not shown why these traditional verification mechanisms don’t work, or how they can be fixed through technology. The Constitutional Conduct Group, a nonpartisan group of former civil servants which has studied the issues related to verification of electoral rolls, suggests alternative measures — none of which include Aadhaar, which it outrightly rejects. The group stresses that the ECI urgently needs to focus on registering all eligible voters, especially migrants and marginalised groups. This is not going to be served by an Aadhaar-led purification process.

Finally, a law can be considered proportional only if it doesn’t have a disproportionate impact on the rights holder. The ECI doesn’t seem to have undertaken an analysis of the associated privacy harms, or the potential for exclusion through its proposal. Articles 325 and 326 of our Constitution promise universal adult suffrage. No one, who is not otherwise disqualified, can be excluded on the grounds of religion, race, caste, sex, or other protected categories. The Representation of People Act has a clear process for disqualification — those who are not citizens of India, who may be of “unsound mind”, or disqualified for election offences. Any disenfranchisement caused by the linking of Aadhaar and voter IDs would be legally impermissible, and particularly detrimental to those from marginalised communities and minority groups.

If there is one thing that we have learnt in the ensuing three years, it is that technological fixes cannot address socio-political issues, nor, as Justice Chandrachud argued, be allowed to imperil our constitutional rights. The ECI’s latest attempt to link Aadhaar with voter ID needs to be resisted as unconstitutional and unacceptably detrimental to our privacy and democratic right to vote.

Balbir Punj writes: British furthered Hindu-Muslim divide, but role of Islamic invaders must not be glossed over.

Faizan Mustafa’s article, “Why Mohan Bhagwat is right about the Raj”, (IE, September 25) is a mix of half truths, convoluted logic and twisted facts. The RSS chief was right when he blamed the British for the Hindu-Muslim divide. But does that absolve successive Islamic invaders of their crimes against the indigenous population?

How do we know what Muslim rulers did to Hindus during the 800 years of their reign? Memoirs of numerous Muslim marauders give us graphic details of atrocities committed by them. There are painful accounts of demolition and looting of temples, heart rending narrations of thousands of innocents being put to the sword for refusing to forsake the faith of their forefathers and embrace Islam.

Why did Islamic invaders demolish Hindu temples? According to the historian Abraham Eraly, “Mahmud Ghazni had, during the solemn ceremony of receiving the Caliphate honours on his accession to the throne of Ghazni, taken a vow to wage jihad, holy war, every year against the idolaters of India.”

In January 1025, Mahmud attacked Somnath and raised his mace to smash the idol. Eraly quotes an eyewitness account: “At that point some of his officers tried to dissuade him, saying that the temple priests were offering a fabulous ransom to save the idol. Mahmud scornfully rejected their plea, saying, ‘I desire that on the day of resurrection I should be summoned with the words, ‘Where is that Mahmud who broke the greatest of the heathen idols?’ rather than by these: ‘Where is that Mahmud who sold the greatest of the heathen idols?’”

Mustafa mentions Firoz Tuglaq’s contribution in building a Sun temple at Gaya. Unfortunately, this doesn’t tell the whole truth. During his 37-year rein, Tuglaq imposed jizya, persecuted a number of sects considered heretical by the Muslim theologists, desecrated the Jagannath temple at Puri (1360) and during his expedition to Nagarkot destroyed Jwalamukhi temple of Kangra.

Can we blame the present generation of Muslims in the Subcontinent for the sins of Islamic invaders? None should. The RSS chief was right when he said the Hindus and Muslims of India share the “same ancestry”. Most Hindus and Muslims of the Subcontinent would have had common forefathers not too long ago. Almost all Muslims in the Subcontinent are progenies of ex-Hindus who converted to Islam few generations ago, some willingly but most under duress.

The British sucked India bone-dry by manipulating trade policies and wringing farmers beyond redemption. They systematically destroyed Indian agriculture and industry, progressively leaving the Indians impoverished and destitute. However, the British were in shock. For once, Indians passed over their differences of caste, creed and faith and rose as one against East India Company rule. The trauma of the 1857 uprising forced the British to think of new devices to perpetuate their empire. They carefully zeroed in on the fault lines within Indian society. The easiest to manipulate were Hindu-Muslim relations marked by bloodshed spanning over a thousand years.

Sir Syed Ahmed Khan was picked by the British for the job of weaning Hindus and Muslims from each other. The pre-1857 unity between the two communities was fresh and fragile, too weak to stand against wily British machinations. During the 1857 uprising, Sir Syed remained loyal to the colonial masters and won their trust. He set up a string of Muslim educational institutions, including Aligarh Muslim University (AMU), which eventually emerged as a fountain head of Muslim separatism. Sir Syed was the father of the “two-nation” theory although he died almost half a century before the birth of Pakistan; he spoke about “our Mohammedan nation” and “Hindu nation”. Speaking at Meerut in 1888, he laid down the road map and ideological framework for the eventual creation of Pakistan. He said: “Suppose the whole English army were to leave, then who would be rulers of India? Is it possible that under these circumstances two nations — the Mohammedans and the Hindus — could sit on the same throne and remain equal in power? Most certainly not. It is necessary that one of them should conquer the other and thrust it down. To hope that both could remain equal is to desire the impossible and the inconceivable.”

Mustafa has faithfully recalled the mischievous role of the British in widening the Hindu-Muslim divide. However, why did Muslims of the Subcontinent listen to Sir Syed and not to Gandhiji?

Mustafa’s recall of Hindus and Muslims working and fighting for each other is a specious argument and doesn’t change the basic character of the relationship between the two communities. Stretch this convoluted argument further and then the British too were no invaders! Didn’t they also employ Indians in millions? Didn’t Indians fight for the British in the two World Wars?

There is one major difference between Islamic invaders and the British. While the British colonised our brains and looted and scooted, the Islamic invaders destroyed indigenous heritage, robbed the locals of their wealth and self-respect and stayed back as heartless masters. They have left behind a divisive mindset and a legacy represented by three Islamic nations, Pakistan, Bangladesh and Afghanistan.

No one can blame the present day Muslims in India for the atrocities committed by foreigners in the name of Islam in the past. But should one falsify history and distort facts to either cover up or justify the crimes of Islamic invaders?

K.P. Shankaran writes: The politically charged, non-violent and ethical style of philosophy propagated by Gandhi is intended to make one spiritual — a practitioner is encouraged to gravitate and work for the welfare of all other beings.

It is not often that Gandhi is portrayed as a philosopher. To me, Gandhi is as significant as the Buddha of the Nikayas and the Socrates of Plato’s early dialogues. These three men are unique because, like Confucius of China, they can be credited with inventing philosophical ways of life that were led by ethics as opposed to others led by metaphysics. The Buddha’s philosophical way of life, within a few centuries, got morphed into two different “religious” forms of life — Theravada and Mahayana. Socrates’ philosophy, however, did not suffer the same fate. Hellenistic philosophy, like Stoicism, is still capable of inspiring people the way Confucianism does in China. Unfortunately for Gandhi, the understanding that he was a philosopher is only slowly getting recognised. The credit for recognising Gandhi as a philosopher goes to two philosophers belonging to the Analytic tradition of philosophy — Akeel Bilgrami and Richard Sorabjee. The latter is a historian of Greek and Hellenistic philosophy.

My position is, however, slightly different from that of these two Analytic philosophers. Philosophy was initially practised only in three civilisations — Chinese, Greek and Indian. In these civilisations, philosophy functioned as a way of life distinct from other ways of life that were rooted in a belief in supernatural powers. But even the philosophical ways of life practised in those ancient times could be divided into two categories — a metaphysics-led philosophical way of life and an ethics-led philosophical way of life. Barring the philosophies enunciated by the Buddha, Socrates and Confucius all other philosophies propagated metaphysics-led ways of life.

The basic difference between these ways is that in ethics-led philosophy, the attempt is to transform the practitioner from his/her baser state of being to an ethically higher state of existence and in the process making him/her, at least in the case of Socrates and the Buddha, psychologically self-sufficient. The Buddha called such a condition “Nirvana”. Socrates articulated it by saying “a virtuous person cannot be harmed” to indicate the disappearance of selfishness-induced fears in the practitioner.

However, in the metaphysics-led philosophical way of life, instead of a higher ethical state of being, the philosopher tries to achieve a higher state of understanding (insight) as well as a communion with what is taken to be the “ultimate”. In the latter, ethics has only a secondary role to play.

In the 20th century, Gandhi reinvented a very original ethics-led philosophical way of life. But Gandhi’s philosophical significance has largely remained unrecognised. The reason, I think, is that once Christianity banned all non-Christian ways of life in Europe in 529CE, philosophy re-emerged in 17th century Europe as a purely theoretical discipline by shedding its life practices. With that, the idea of “philosophical ways of life” became extinct in Europe. This shift from philosophy as a way of life to philosophy as a theoretical discipline is celebrated as the birth of modern Western philosophy. By the end of the 18th century, philosophy had become an academic discipline, with only academics functioning in philosophy departments being treated as philosophers. With colonisation, these European ideas started influencing public discourse in the rest of the world. Viewed against these standards, Gandhi did not qualify as a philosopher. It was, therefore, not surprising that to the people at large, it was only Gandhi’s political dimensions that became visible. The ethical dimension and the associated way of life got subsumed under the category of “religion”. But Gandhi was not religious even though he constantly used the Vaishnava vocabulary. Nevertheless, he was spiritual, if spirituality means reduction of self-centredness. This is clear from his introduction to his translation of the Gita. His shift from “God is Truth” to “Truth is God” in 1929, was also aimed at making ethics the “first principle” of his philosophy. A precursor to this can be seen in his 1907 free translation of William Salter’s “Ethical religion” when he said, “morality should be observed as a religion”.

Gandhi, like the Buddha, was an ethical consequentialist in that the purpose of his ethical way was to reduce self-centredness and to promote a concern for the well-being of all (sarvodaya). Till the end of his life, he constantly tried to get rid of his own self-centred behaviours and thoughts. On numerous occasions he had said that he aspired to “reduce to zero”, that is, totally eliminate selfishness/self-centeredness. For the Buddha, too, the reduction of self-centeredness through the cultivation of virtues like satya, ahimsa, aparigraha, brahmacharya, etc., was crucial for fostering sarvodaya. According to the Buddha’s empirical theses, once the concern for the well-being of all (sarvodaya) is well stabilised, psychological self-sufficiency would ensue and this, in turn, would cause unsatisfactoriness (dukkha) and its concomitant fears to disappear. Gandhi named that state of being as “moksha” instead of “nirvana”.

What makes Gandhi different from the Buddha is that Gandhi, apart from individual moksha, wanted development of freedoms (Gandhi’s constructive programme, if correctly interpreted, aims at the attainment of a set of basic freedoms such as freedom from hunger, thirst, illiteracy, avoidable diseases, etc.) for humanity as a whole. Only through political action, according to Gandhian ethics, can we implement this constructive programme. Therefore, Gandhi’s philosophical way of life is an explicit desire for a socialist society — since an ethics based on the reduction of selfishness can only approve a socialist way of life, for logical reasons. Anything that enhances selfishness, like a capitalist economy, is anathema to Gandhi’s philosophical way of life. As a philosophical practitioner, a Gandhian philosopher can only live in a community based on the fundamental principles of socialism, such as equality and the absence of private property. Even though socialist themes like the idea of a “simple life” were part of all philosophical schools of the Subcontinent, it was only in Gandhi that they achieved an explicit political/ideological dimension — Gandhi’s ashrams were such socialist communes. Gandhi’s constructive programme sought to generate socialist enclaves within a capitalist social set up and he called that swaraj.

The politically charged, non-violent and ethical style of philosophy propagated by Gandhi is intended to make one spiritual — a practitioner is encouraged to gravitate and work for the welfare of all other beings. I hope the philosophical way of life enunciated by Gandhi does become a substitute for religion in a post-religious world.

The conduct of a cricket match is governed by a detailed set of rules that have evolved over time. In addition, there are some aspects during the course of a cricket match that are governed by conventions. These conventions are sometimes bunched together in a catchall phrase: “spirit of the game”.

An answer comes from the way in which the game’s governing body International Cricket Council (ICC) was formed. In a meeting in England in 1926, it was decided to limit ICC’s (then called Imperial Cricket Conference) to countries that were within the British Empire. This meant that some of the early participants in international matches like the U.S, which had been playing against England 1859, went out of the circuit. The spirit of the game thereby came to reflect what was deemed proper primarily by upper-class Englishmen. In other ICC countries, the spirit of the game percolated through an elite Anglophone layer that dominated the game.

Much has changed in the last century. ICC today has over 100 members, including Afghanistan, the so-called graveyard of empires. Even within the original constituents of the Empire, such as India, Anglophone dominance has given way to a new set of elites who are guided by a different set of conventions. The only thing holding the expanding cricket family together is the codified rules of the game.

Conventions vary and cricket’s original “spirit of the game” is often illogical and one-sided.

That’s the source of the problem that R. Ashwin’s actions have brought to the surface over two different IPL editions. The Anglophone world believes he has violated the “spirit of the game”. Ashwin defends himself by pointing out that he always plays within the boundaries set by the codified rules. He’s right.

Going forward, there will be more players who blow up the “spirit of the game”. The game’s spread across countries and social groups will ensure that. It won’t be a bad thing because the “spirit of the game” is often unfair. Surely, Eoin Morgan, captain of England’s 2019 World Cup winning team, knows how it played to his advantage in a nail-biting final.

Following Centre’s rejection of demands from some states to enumerate castes in the Census, Akhilesh Yadav has promised a “caste census” in UP if voted into office. BJP’s OBC wing has meanwhile turned the demand on its head remarking that states are free to do their own caste enumeration exercises. But states conducting their own caste counts is a sureshot recipe for trouble. Congress’s Siddaramaiah realised this after piloting a caste census as Karnataka CM, only to put it on the backburner when data leaks stoked off intense identity politics.

The current bickering too has politics written all over it. BJP was defensive after its failed attempt to subcategorise OBC reservation. But it sent out strong signals through other moves like OBC reservation in the all-India quota for medical admissions and increasing OBC representation in the Union Cabinet. BJP also appears confident that there’s no great groundswell for a caste census. Nevertheless, opposition parties are clutching to a caste census as a potential tool to upset BJP’s applecart.

Supreme Court’s delay in adjudicating on the 10% EWS quota, which has taken reservations past the Indra Sawhney judgment’s 50% cap, isn’t helping. Reinforcing the cap would have dampened all future reservation demands, which can only subdivide a shrinking pie for a swelling youth population facing slow job creation. A better course for governments, Centre and state, would be to tackle the paucity of data on many socio-economic indicators that makes policymaking akin to flying blind.

The last poverty estimates are a decade old. Though many parties now promise unemployment allowances, the lag in unemployment data is unhelpful. Household consumption expenditure surveys are needed more regularly. Recall that data from UPA-2’s socio-economic and caste census findings of 10.69 crore “deprived” households among 24.39 crore households merged with the JAM trinity had helped NDA government better target subsidies to the poor. This newspaper recently reported about the average height of Indians across caste groups declining from 2006 to 2016, in contrast to global trends. This signals malnutrition in some sections but contemporaneous data to guide effective remedial action is missing. In progressive democracies this would be a scandal. In India, it passes unnoticed. Whether or not SECC shows 46 lakh castes and is therefore unusable is less important than all political parties recognising the importance of data. GoI must expedite the 2021 Census and release its socio-economic data without the unhelpful delays many key 2011 Census findings suffered.

Prime Minister Narendra Modi on Tuesday launched 35 new crop varieties developed to possess traits that make them nutrient-rich or resilient to  climate change. They have been developed by the Indian Council of Agricultural Research (ICAR), an umbrella body that oversees more than 100 research institutions. R&D geared to boost productivity in Indian agriculture is a key element of the overall farm policy and receives significant public funding.

From around the early stage of the Green Revolution, ICAR has developed 5,334 improved field crop varieties, an important contributor to the development of food security. Since then technology hasn’t been static. The most important development was the advent of genetically modified (GM) crops in mid-1990s. India was an early adopter of GM crops when the regulatory body, Genetic Engineering Appraisal Committee (GEAC), cleared the cultivation of Bt cotton in 2002. However, subsequently GM crop technology has run into two obstacles. Opposition to the technology itself, which is often rooted in fear mongering. And the diffidence of governments, both GoI and states. But this hasn’t either kept GM out of the food market in India or prevented the spread of other GM crops.

India is the world’s largest importer of soybean oil, about 3.3 million tonnes a year. As GM dominates soybean cultivation, that’s where the oil imports come from. Beleaguered farmers are also no longer willing to wait for regulatory clearance and there are media reports of illegal cultivation of Bt brinjal in Haryana. This is highly troublesome as GM crops need regulatory supervision. Another victim of GM hesitancy is Indian science. ICAR and other institutions have funded research in GM and delivered. Applications for Bt brinjal and Bt mustard, developed by Delhi University, have been stuck in sarkari files for years. GM can massively benefit India. GoI should act.

Once the memes are made and done, and the gobbledygook of Navjot Singh Sidhu’s aphorisms chuckled over, the singular truth to emerge from the freefall in Punjab is this — the authority of the Gandhi family stands eroded like never before. This is true not just for how the family, especially the siblings Rahul and Priyanka Gandhi Vadra, are perceived by the general voter; it is even truer for what is being murmured about them within their party.

This week, the Congress cauldron boiled over. What used to be said off-the-record in whispers went on record, in stark, voluble assertions. Sidhu — the import from the Bharatiya Janata Party (BJP) who was propped up as the state chief by no less than Priyanka Gandhi, in what was grandly described by pundits as her crafty Ahmed Patel moment — doubled down on his rebellion in a video message.

Captain Amarinder Singh, seething from the humiliation, is clearly positioning himself to mediate an agreement with the Centre on the farm laws and use that as his calling card in the polls, under a newly announced regional party. And Kapil Sibal has used the moment to ramp up the revolt on behalf of the mutinous group of 23.

It takes spectacular incompetence to take decisions in such a clumsy, unthinking way that neither the incumbent nor the interloper is happy with you. And even if the Congress emerges as the single-largest party after all this in the assembly elections, it will not take away from the fact that the Punjab crisis has triggered a churn. When Congress members use phrases like “high command”, unmindful of its antediluvian connotations, they seem to forget that their party still does not have a full-time president.

Congress loyalists argue that the appointment of Charanjit Singh Channi as chief minister (CM) may yet save the day. Sidhu is in a sulk, they say, because Channi did not prostrate himself at the feet of the “super CM” as was expected. The appointment of a Dalit CM who rose from abject poverty will blunt the ascent of Arvind Kejriwal, they say, because Channi is the real “aam aadmi”. And it will be interesting to see how caste politics plays out in a state where close to 32% of the population is Dalit, but Jat Sikhs at 25% have always been influential and wealthy.

But let’s not pretend that Channi’s appointment was to pay homage to Dalit aspirations. Nor was it an illustration of deft political instincts. The Congress went through three chief ministerial choices that we know of — Ambika Soni, Sunil Jakhar and Sukhjinder Singh Randhawa — before settling on Channi, as a non-threatening choice. The caste calculus is an afterthought and the credit to craftiness that never was is an ex-post facto compliment.

Similarly, there are those who argue that the objections raised by Sidhu are legitimate. The appointment of a law officer who represented Sumedh Singh Saini, a former top cop under investigation for the killing of two Sikh protesters in a case involving the desecration of the Guru Granth Sahib, is exactly the sort of hot potato appointment that a party would steer clear of. Likewise for the induction of a leader like Rana Gurjit who is embroiled in corruption cases. But why blame the new CM alone for these contentious decisions? Not one could have been taken had the Gandhis not signed off on them in Delhi.

The ruthless humiliation of Captain Amarinder Singh — one of two Congressmen who enjoys popularity even among BJP supporters (Shashi Tharoor is the other) — is a manifestation of the denialism and delusion that continues to define the Gandhis. This does not mean that the Captain had not made mistakes or was not diminishing in popularity; but surely there could have been more finesse in how he was treated.

Yes, the BJP, under Narendra Modi and Amit Shah has displayed ruthlessness as well in how it has changed CMs in Uttarakhand, Gujarat and Karnataka. But the absolute authority they command within the cadres means that there is no danger of a public spectacle. The Congress can call it inner-party democracy, but the fact is that there was also a time when no one dared to question the Gandhi family. Punjab has upended that.

In any case, the protests and name-calling outside the house of Kapil Sibal calls out the bluff of this so-called democratic culture.

And one can’t help notice the alacrity with which the party took to the streets to challenge a colleague’s criticism. Where was this enthusiasm and staying power shown with street mobilisations during 16 months of the pandemic?

Sonia Gandhi joined politics to preserve the legacy of her husband and his family. The best thing she can do to keep that legacy alive now is, in fact, for the family to get out of the way.

Barkha Dutt is an award-winning journalist and authorThe views expressed are personal

Prime Minister (PM) Narendra Modi’s visit to Washington, and his first in-person meeting with United States (US) President Joe Biden, marks a historic milestone. His seven-year mission to construct a mutually reinforcing strategic partnership between India — the world’s largest democracy, the “mother of all democracies” and an emerging power — and the US — the world’s oldest democracy, and reigning economic and military superpower — has been successful. The PM has demonstrated his flair for winning the confidence of successive US presidents, from Barack Obama and Donald Trump to Biden now , on a bipartisan basis.

PM Modi’s extraordinarily warm meeting with Biden — including a “Mo-Jo” hug — evoked affinity. It was preceded by a remarkable “connect” and meeting with vice-president Kamala Harris, in which PM Modi described the US and India as “natural partners”. Harris, suo moto, expressed concern about Pakistan’s support for terrorist groups on its soil, and asked Islamabad to take action against these groups so that they don’t threaten the security of India and the US , thus making common cause.

Both sides have described the outcomes as a “landmark”, “opening a new chapter”, “outstanding”, and “the demonstration of political will and intent” at all levels — bilateral, regional, and global. They set an upward trajectory for a future-oriented and transformative Indo-US strategic partnership.

As the joint statement proclaims, this partnership is to be a force for global good — of sustainable development, peace, security, and democracy. The outcomes encompass a strong mix of vision and practical action, covering areas critical to realising India’s destiny of becoming a developed, great power by 2030.

Significantly, India and the US celebrated their special bond positing themselves as role models, and encouraged other countries to embrace their shared values of democracy, universal human rights, tolerance, and pluralism. By extension, Quad became a “cordon sanitaire” of democracies, implicitly confronting the forces of terrorism, the climate crisis, cyberattacks, violations of territorial integrity, sovereignty, and international law.

Five drivers of the Indo-US strategic partnership — tradition, technology, trade, trusteeship, and talent — with the Indian-American community as an umbilical cord, were identified. The visit was as important in recouping ground as in making significant gains. Earlier Trump-Modi bonhomie, along with the Biden-Harris campaign pronouncements on Kashmir and Article 370, false human rights narratives by the Left-liberal and pro-Pakistan elements in both countries had caused concern.

The visit also came on the heels of great peril for India, as it waged a war against the Covid-19 pandemic, and fended off Pakistan-backed terrorist attacks in Kashmir, and Chinese aggression in Ladakh. The Taliban takeover of Afghanistan preceded the visit, posing new threats to India’s security, and raising questions about the US’s commitment to the region, to counterterrorism, and to democracy.

PM Modi’s visit, therefore, has special salience in putting Indo-US relations on a sound new footing. It is now better equipped to respond to fast developing security threats, along with paving the way for a post-Covid-19 recovery in its efforts to build a $5-trillion economy.

The joint statement signalled an enduring Indo-US symbiosis to government, academia, the corporate world, and the people of both countries, as well as to neighbours and the larger international community.

The US reaffirmed the “strength of US-India defence relationship”, its “unwavering commitment to India as a major defence partner”, its military and technological cooperation , co-production and co-development.

On counterterrorism, ticking all the boxes, the US committed “to standing together with India in a shared fight against global and cross-border terrorism” to “concerted action against all terrorist groups”, including the Mumbai terrorist attackers and states abetting terrorism. Intelligence-sharing, law enforcement, and cybersecurity cooperation were also pledged.

On Afghanistan, both countries demanded that the region should never be used to threaten or attack any country again, shelter and train terrorists, and plan or finance terrorist attacks. The Taliban was asked to comply with United Nations Security Council Resolution (UNSC)’s 2593 injunctions.

Biden lauded India’s strong leadership during the UNSC presidency and reiterated its support for India’s permanent membership in a reformed UNSC, and its entry into the Nuclear Suppliers Group. Modi and Biden pledged the development of an “ambitious shared vision for the future of the trade relationship”, renewed negotiations on the Investment Agreement along with building resilient and secure Indo-US supply chains.

The India-US High Technology Cooperation Group was revived to work on “new domains of critical and emerging technologies — space, cyber, health security, semiconductors AI [Artificial Intelligence], 5G, 6G and future generations of telecom tech and Blockchain defining innovation, economic and security landscape of the next century”. The Space -related agreement is to be finalised.

There was reciprocal support for Biden’s leadership on climate action and PM Modi’s renewable energy goal-setting. Mobilising finance for universal energy access in India and deploying critical technologies under the “India-US Climate and Clean Energy Agenda 2030 Partnership” were highlighted.

PM Modi’s participation in the second Quad summit also built convergences with Japan and Australia. Belying concerns about the AUKUS security alliance overshadowing it, Quad advanced India’s vital interests in a free, open, and inclusive Indo-Pacific and rule-based order, in its becoming a production and export base for one billion Covid-19 vaccines and on leveraging complementarities to enhance supply chain resilience eg in semiconductors.

Despite Biden’s disavowal of the US seeking a “new Cold War, or a world divided into rigid blocs”the evolving US-China binary is changing the game for emerging powers such as India in a volatile neighbourhood. Amid these geopolitical shifts , India’s mission is to seek strategic convergence with like-minded partners and “multipolarity” within the bipolarity.

India’s strategic convergence and security partnership with the US and Quad provides an essential strategic space for India. India will no doubt demonstrate that it has also retained the strategic autonomy to calibrate its other important partnerships — with Russia, the European Union, the United Kingdom, the Association of South East Asian Nations, Central and West Asia, among others — and manage perceptions accordingly.

Lakshmi Puri is former ambassador of India, former assistant secretary-general, United Nations, deputy executive director, UN WOMEN, and distinguished fellow, Indian Association of International Studies. She is also a recipient of the Eleanor Roosevelt Award for Human RightsThe views expressed are personal

It’s tempting to look back in pessimism at India’s extraordinary MeToo movement that kicked off early in October three years ago. What did women gain? An editor, accused of sexual harassment by 22 women filed a criminal defamation case against one, lost in court and has exercised his legal right to appeal the decision in a higher court. His career prospects are bright.

A junior court assistant, whose accusations against the sitting Chief Justice of India (CJI), led to an in-house enquiry and speedy exoneration by his peers has been reinstated in her job. The former CJI finds himself in Parliament’s Upper House.

A Mumbai sessions court dismissed charges of rape against a so-called sanskari (cultured) film actor, saying that the possibility that he had been “falsely accused” could not be ruled out.

Who would have thought breaking the silence would come at such a high cost?

“Not every accusation has led to justice or even closure,” Justice Sujata V Manohar, one of the three Supreme Court judges who wrote the landmark Vishaka judgment that led to our laws against workplace sexual harassment, told me in an interview in 2019. But, the movement showed, she said, that it is “at least possible for women to complain of what they could not in the past”.

Was the movement flawed? Indeed, it was. In a country where over 90% of employed women work in the informal sector, where were the voices of the factory workers, caregivers, farm labour, women on construction sites and brick kilns? Where were the LGBTQ+ voices? The Dalit voices? Moreover, despite #BelieveAllWomen, not every accusation fell under the rubric of workplace harassment.

But the movement’s success lay not so much in calling out individual male bosses, but in its most basic demand of a new deal at work. By speaking up, women, albeit women of privilege, were signaling that it could no longer be business as usual. A male-designed workplace where women must “lean in” and never complain lest they are branded “whiny”, not show ambition for fear of being called “aggressive” (and worse), not ask for a raise without being labelled “pushy” was untenable. For me, this is the MeToo movement’s most radical idea.

Smarter workplaces recognised this and embarked on a course correction. Some scrambled to ensure legal compliance (maternity leave, internal complaints committees). Others went a step further, conducting gender sensitisation trainings and ensuring greater representation. It still leaves the vast majority of employed women out, but it’s a start.

MeToo has a powerful message for women too, that of solidarity and a continuum. Feminist organising goes back to the reform movements of the 19th century. It has not always been united but we have seen its effectiveness through the anti-rape and anti-dowry movements of the 1970s and 1980s to the anti-rape upsurge in 2012. We know that we are linked with the past. We know that we are not alone.

Namita Bhandare writes on genderThe views expressed are personal

This year’s monsoon was a normal one — that is, if one were to measure it purely in terms of aggregate. That’s how the monsoons, the lifeline of India’s agriculture (a lot of it, some say almost half, is rain-fed), and the weathervane of the country’s large rural economy, are assessed. But this monsoon (like some before it) has shown the futility of evaluating it like this.

A quick summary of this year’s monsoon will read thus: Early onset; a wet June; a dry July; a drier August (usually the rainiest month); a very wet September; no depressions over the Bay of Bengal between June and August; three breaks in the monsoon; and more instances of heavy and extreme rainfall than in recent years. That makes it evident that this monsoon has been far from normal. There may be only a marginal impact on agriculture this year — assessments are still being made — although heavy late-September rains in Maharashtra are reported to have damaged crops. Recent years have indicated that the patchiness or unevenness of even a normal monsoon is now a trend, not an aberration. Climate science bears this out — the latest Intergovernmental Panel on Climate Change report specifically mentions erratic monsoons. The report also said that global warming will exceed 1.5 degrees over pre-industrial levels in the next two decades.

At one level, these data points indicate that managing risks will become even more critical in agriculture — all the more important given the huge social, economic, and political significance of the sector in India’s economy. At another, they highlight the central role science will play in agriculture — in terms of getting better at forecasts and developing climate crisis-mitigating technologies to developing crop varieties that can deal with droughts, wet weather and higher temperatures. The prime minister’s recent launch of 35 new crop varieties, including a drought-resistant variety of chickpea, is a step in this direction. But more is needed. And finally, these changes pose a significant challenge to agricultural planners and policymakers who will now have to answer tough questions: For instance, what happens to the cropping cycle if the monsoon rains are back-ended like this year? Or, what happens to crop patterns once temperatures increase in the grain belt? Or, will changing weather patterns boost the populations of pests that traditionally affect crops? At one time, these questions could have been dismissed as futuristic. Not any longer.