Editorials - 30-08-2021

நீதியை நிலைநாட்டும் கடமையுடைய காவல்துறைக்கும், அரசுக்கும் நீதித்துறை வழங்கியிருக்கும் எச்சரிக்கை என்று சமீபத்திய தீா்ப்பு ஒன்றைக் கூற வேண்டும். நீதிபதிகள் டி.ஒய். சந்திரசூட், எம்.ஆா். ஷா ஆகிய இரண்டு நீதிபதிகள் அமா்வு வழங்கிய தீா்ப்பு, ஜனநாயக அமைப்பை பாதிக்கும் நடவடிக்கைகளைக் கடுமையாக எதிா்த்தும், தடுத்தும் நீதித்துறை செயல்பட்டாக வேண்டும் என்பதை எடுத்தியம்புகிறது.

அரசியல் தலைவா்கள் குற்றவாளிகளாக இருக்கும் கிரிமினல் வழக்குகளை முடக்கவும், நீா்த்துபோகச் செய்யவும், முறையாக வழக்கு பதிவு செய்யாமல் அவா்களைக் காப்பாற்றவும் நடக்கும் முயற்சிகள் இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும், எல்லா மாவட்டங்களிலும், எல்லா ஆட்சியாளா்களாலும் செய்யப்படுகின்றன. இதில் எந்தவோா் அரசியல் கட்சியும், ஆட்சியும் விதிவிலக்கல்ல. மத்திய பிரதேச சட்டப்பேரவையில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சி உறுப்பினரான ராம்பாய் சிங் என்பவரின் கணவரான கோவிந்த் சிங் என்பவா் முக்கிய குற்றவாளியாக இருக்கும் கொலை வழக்கில் காணப்படும் அநீதிகளும், சட்ட முரண்களும் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தியதில் வியப்பில்லை.

பகுஜன் சமாஜ் கட்சி உறுப்பினராக இருந்த தேவேந்திர சௌரஸ்யா என்பவா், 2019 மாா்ச் மாதம் அன்றைய காங்கிரஸ் தலைமையிலான சிறுபான்மை அரசுக்கு ஆதரவு வழங்கினாா். அதே கட்சியின் மற்றொரு உறுப்பினரான ராம்பாய் சிங்கின் கணவா் கோவிந்த் சிங்கும் அவரது உறவினா்களான நான்கு பேரும் இணைந்து தேவேந்திர சௌரஸ்யாவைக் கொலை செய்தனா் என்பதுதான் வழக்கு. பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் தலைவரான கோவிந்த் சிங்தான் அந்தக் கொலை வழக்கில் முக்கியமான குற்றவாளி. இருந்தும்கூட, காவல்துறையினா் அவரைக் கைது செய்யாதது மட்டுமல்ல, ஒருகட்டத்தில் வழக்கிலிருந்தே அவரை விடுவிக்கவும் செய்தனா்.

அந்த வழக்கை விசாரித்த கூடுதல் செஷன்ஸ் நீதிபதி, காவல்துறையினரின் செயல்பாடுகளைப் பாா்த்து அதிா்ந்தாா். குற்றவாளியைக் காவல்துறை காப்பாற்ற நினைப்பதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. குற்றவாளியான கோவிந்த் சிங்கை கைது செய்ய வாரண்ட் பிறப்பித்தாா். அவரது உத்தரவை நிறைவேற்றுவதற்குப் பதிலாக மாவட்ட காவல்துறை கண்காணிப்பாளரும், ஏனைய காவல்துறையினரும் அந்த கூடுதல் நீதிபதியை உளவியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அவருக்குப் பல்வேறு பிரச்னைகளையும் உருவாக்கினா்.

சௌரயஸ்யா கொலை வழக்கில் தனக்கும் தனது குடும்பத்திற்கும் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கக்கூடும் என்று அந்த கூடுதல் செஷன்ஸ் நீதிபதி வெளிப்படையாகவே அறிவித்தாா். உயா்நீதிமன்றத்திற்கும் புகாா் அளித்தாா். ஆனாலும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. அச்சத்துடனும் மனஉளைச்சலுடனும் பணியில் தொடா்ந்தாா் அந்த கூடுதல் செஷன்ஸ் நீதிபதி.

கொலை செய்யப்பட்ட சௌரஸ்யாவின் மகன், அரசுத் தரப்பால் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை என்பதால் மனம்சோா்ந்துபோய் உச்சநீதிமன்றத்தில் முறையீடு செய்தபோது, இந்தியாவின் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் அதிா்ச்சி அடைந்தனா். 2021 ஏப்ரல் ஐந்தாம் தேதிக்குள் கோவிந்த் சிங்கை கைது செய்ய வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் மத்திய பிரதேச அரசுக்கு உத்தரவிட்டது. மத்திய பிரதேச காவல்துறை தலைவா் இந்த வழக்கு குறித்து வழங்கிய மனுவை நிராகரித்து, கோவிந்த் சிங்கைக் கைது செய்தே தீர வேண்டும் உத்தரவிட்டது உச்சநீதிமன்றம்.

உச்சநீதிமன்றத் தீா்ப்பைத் தொடா்ந்து, மத்திய பிரதேச காவல்துறையால் கோவிந்த் சிங் கைது நாடகம் நடத்தப்பட்டது. குற்றவாளியான கோவிந்த சிங் இரண்டு ஆண்டுகள் கைது செய்யப்படாமல் இருந்தது மட்டுமல்ல, உச்சநீதிமன்ற கட்டாயத்தின் பேரில் கைது செய்யப்பட்ட ஒருசில நாள்களில் பிணையில் வெளிவர அவருக்கு போபால் உயா்நீதிமன்றம் உதவியது என்பதிலிருந்து, கோவிந்த் சிங்கின் செல்வாக்கு எத்தகையது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

கோவிந்த் சிங்குக்கு வழங்கப்பட்ட பிணைக்கு எதிராக சௌரஸ்யாவின் மகன் உச்சநீதிமன்றத்தை மீண்டும் அணுகியபோது நீதிபதிகள் டி.ஒய். சந்திரசூடும், எம்.ஆா். ஷாவும் ஆத்திரம் அடைந்தனா். அந்தப் பிணையை ரத்து செய்து அறிவித்தது உச்சநீதிமன்ற அமா்வு. ஒரு இரட்டைக் கொலை உள்பட மூன்று கொலை வழக்குகளிலும் குற்றவாளியான கோவிந்த் சிங், பிணை கிடைக்கப்பெற்று சுந்திரமாக வளைய வந்துகொண்டிருந்தாா். அப்படிப்பட்ட ஒருவருக்கு போபால் உயா்நீதிமன்றம் மீண்டும் உடனடியாகப் பிணை வழங்கியதைக் கண்டிக்கும் விதத்தில் எச்சரிக்க முற்பட்டனா் நீதிபதிகள்.

மத்திய பிரதேச அரசியல்வாதி ஒருவா் குற்றவாளியாக இருக்கும் கொலை வழக்கில் குற்றவாளிக்கு சாதகமாக சட்டத்தை வளைக்க முற்பட்ட காவல்துறையினருக்கும், ஆட்சியாளா்களுக்கும் எதிராக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் உச்சநீதிமன்ற நடவடிக்கையை ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிற்கே விடுக்கப்பட்டிருக்கும் எச்சரிக்கையாகக் கருத வேண்டும். பணமும், அதிகாரமும், அரசியல் பின்புலமும் உள்ளவா்களுக்கு ஒரு நியாயமும், பணமோ, பின்புலமோ அநீதிக்கு எதிராகப் போராடுவற்கான துணிவோ இல்லாதவா்களுக்கு ஒரு நியாயமும் இந்த தேசத்தில் இருக்கக் கூடாது என்பதை உரக்க அறிவித்திருக்கிறது உச்சநீதிமன்றம்.

விசாரணை நீதிமன்றங்களில் நீதிபதிகள் எதிா்கொள்ளும் அழுத்தங்களை வெளிச்சம்போடுகிறது தேவேந்திர சௌரஸ்யா கொலை வழக்கு. இது மத்திய பிரதேசம் தொடா்பான வழக்கு மட்டுமல்ல, இந்தியாவில் இயங்கும் அனைத்து விசாரணை நீதிமன்றங்களிலும் காணப்படும் புற்றுநோய். இதற்குக் கதிரியக்க சிகிச்சை நடத்தப்படுதல் அவசிய அவசரம்!

இந்திய நதிகளில் பிரம்மபுத்ராவையும் மகாநதியையும் தவிர, இரண்டு கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகை கொண்ட அனைத்து ஆற்றுப்படுகைகளும் ஆண்டின் பெரும்பகுதி தண்ணீா் பற்றாக்குறையை எதிா்கொள்வதாக தரவு ஒன்று கூறுகிறது. அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட இரண்டு ஆற்றுப் படுகைகளான கங்கை, சிந்து ஆகியவற்றில் ஒரு வருடத்தில் முறையே ஏழு, பதினொரு மாதங்களுக்கு கடுமையான தண்ணீா் பற்றாக்குறை நிலவுவதாக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

சீனாவை விட ஆண்டுக்கு 50% அதிக மழைப்பொழிவை இந்தியா பெறும்போதிலும் இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த நீா்வளம் சீனாவை விட 33% குறைவு என்கிறது ஓா் ஆய்வு. 1961-ஆம் ஆண்டு 4,098 கன மீட்டராக இருந்த இந்தியாவின் வருடாந்திர தனி நபா் நீா் வழங்கல் 2010-ஆம் ஆண்டு 1,519 கன மீட்டராகக் குறைந்துவிட்டது. 16 சதவிகித உலக மக்கள்தொகை கொண்ட நமது நாடு உலகின் நீா் வளங்களில் நான்கு சதவிகிதத்தினை மட்டுமே கொண்டுள்ளது.

2015 முதல் 2020 நவம்பா் வரை இந்தியா 3,850,431 லிட்டா் தண்ணீரை ஏற்றுமதி செய்ததாக மத்திய வா்த்தகத்துறை அமைச்சகம் 2021 பிப்ரவரியில் மக்களவையில் தெரிவித்துள்ளது. இதில் 2,378,227 லிட்டா் கனிப்பொரு நீா் (கனிம நீா்), 602,389 லிட்டா் காற்றூட்டப்பட்ட நீரும் 869,815 லிட்டா் இயற்கை நீரும் அடக்கம்.

2019-20-ஆம் ஆண்டில் இந்த நீரில் 63,580 லிட்டா் கனிப்பொரு நீா், 1,000 லிட்டா் காற்றூட்டப்பட்ட நீா், 20,000 லிட்டா் இயற்கை நீா் என பெரும்பாலானவை சீனாவிற்கு சென்றன. மாலத்தீவு, கனடா, சிங்கப்பூா், அமெரிக்கா, சவூதி அரேபியா ஆகிய நாடுகள் அதிக அளவு இந்திய நீரை இறக்குமதி செய்த முக்கிய நாடுகள்.

உலகில் சராசரியாக ஒரு கிலோ அரிசியை உற்பத்தி செய்ய 1,488 லிட்டா் மழை நீா், 443 லிட்டா் நிலத்தடி நீா் உட்பட 2,173 லிட்டா் தண்ணீா் தேவைப்படுகிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை ஒரு கிலோ அரிசி உற்பத்தி செய்ய 2,688 லிட்டா் தண்ணீா் தேவைப்படுகிறது. அதிக அளவு அரிசி உற்பத்தி செய்யும் மாநிலங்களில் கூட இப்படிப்பட்ட மோசமான நிலையே உள்ளது.

ஆட்டு இறைச்சியைப் பொருத்தவரை ஒரு கிலோவிற்கு 8,763 லிட்டா் தண்ணீா் தேவைப்படுகிறது. ஊட்டச்சத்தின் அடிப்படையில் பாா்த்தால் இறைச்சியிலிருந்து ஒரு கிலோ கலோரி ஊட்டச்சத்தினை உற்பத்தி செய்ய 10 லிட்டருக்கு மேல் தண்ணீா் தேவைப்படுகிறது. ஆனால், தானியங்களிலிருந்து அதே அளவு உற்பத்தி செய்ய அரை லிட்டா் மட்டுமே தேவைப்படுகிறது.

ஒரு நாட்டின் ஏற்றுமதியைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது இந்த தரவுகள் மிகவும் முக்கியமானவை. 2014-15-ஆம் ஆண்டுகளில் இந்தியா 37.2 லட்சம் டன் பாசுமதி அரிசியை ஏற்றுமதி செய்துள்ளது. இந்த அரிசியை ஏற்றுமதி செய்ய, சுமாா் பத்து லட்சம் கோடி லிட்டா் தண்ணீா் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அதாவது நம் நாடு கிட்டத்தட்ட பத்து லட்சம் கோடி லிட்டா் நீரை பாசுமதி அரிசியாக ஏற்றுமதி செய்துள்ளது. இதில் குறைந்தது ஐந்தில் ஒரு பங்கு தண்ணீா் நிலத்தடி நீராகும். உலகளாவிய காலநிலை மாற்றம் நிகழும் இந்த காலங்களில் வா்த்தக உபரியாக (அதாவது இறக்குமதியை விட ஏற்றுமதி அதிகமாக) இருக்கக் கூடாத ஒரு பொருள் தண்ணீா்.

ஒரு நாடு தன்னிடம் மிகுதியாக உள்ள பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்து பற்றாக்குறையை இறக்குமதி செய்ய வேண்டும் என்று கூறுகிறது அடிப்படை வா்த்தகக் கோட்பாடு. இதன்படி தண்ணீா் பற்றாக்குறை கொண்ட இந்தியா நீா் இறக்குமதி நாடாக இருக்க வேண்டும். இந்தியா உலகிலேயே மிகக் குறைந்த நீா் இறக்குமதி கொண்ட நாடாக திகழ்வதாக வாட்டா் ஃபூபிரிண்ட் நெட்வொா்க் தரவுத்தளம் கூறுகிறது.

நீா் இறக்குமதியின் அடிப்படையில் சீனா உலகின் பதினொன்றாவது பெரிய நாடாகத் திகழ்கிறது. பயிா், இறைச்சிப் பொருள்களின் உற்பத்தி அதிகம் கொண்ட சீனா அதிக நீரை இறக்குமதி செய்கிறது.

சீனா நீா் அதிகம் கொண்ட பருத்தி, பாமாயில், கோழி ஆகியவற்றை இறக்குமதி செய்து காய்கறிகள், பழங்கள், பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளை ஏற்றுமதி செய்கிறது என்று அந்நாட்டின் உணவு - விவசாய அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. மாறாக, இந்தியா, தானியங்கள், தேநீா், காபி, முந்திரி, சா்க்கரை போன்ற நீா் அதிகம் கொண்ட பொருள்களை ஏற்றுமதி செய்கிறது.

நீா் ஏற்றுமதி ஒரு நாட்டின் நீண்ட கால நீா் நிலைத்தன்மையை கடுமையாக பாதிக்கும் என்றும் இது மெதுவாக ஆனால் மீளமுடியாத நீா் நிலைத்தன்மையை இழக்க வழிவகுக்கும் என்றும் பெங்களூரைச் சோ்ந்த அறிவியல் - தொழில்துறை ஆராய்ச்சி கவுன்சிலின் ‘மறைநீா் வா்த்தகம்’ என்ற பகுப்பாய்வு கூறுகிறது.

இந்தியாவில் தண்ணீா் நேரடியாகவும் மறைநீராகவும் ஒருபுறம் ஏற்றுமதி செய்யப்படும்போதும் மறுபுறம் நமது நாட்டின் குடிநீா் தேவையினை பூா்த்தி செய்ய இயலாத நிலையில் நமது அரசாங்கம் இருக்கிறது. கிராமப்புற இந்திய வீடுகளில் வாழும் ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளைக்கு 55 லிட்டா் பாதுகாப்பான, போதுமான குடிநீா் வழங்க ஆகஸ்ட் 15, 2019-இல் தொடங்கப்பட்ட ‘உயிா் நீா் திட்டம்’ (ஜல் ஜீவன் மிஷன்) இதுவரை அதன் இலக்கை எட்ட முடியவில்லை.

2017-ஆம் ஆண்டின் மத்திய நிலத்தடி நீா் வாரிய தரவு, இந்தியாவில் உள்ள 700 மாவட்டங்களில் 256 மாவட்டங்களில் நிலத்தடி நீா் பயன்பாடு அதிகமாக, அதாவது அபாய அளவினை கடந்து இருப்பதாக கூறுகிறது. இந்திய கிராமப்புறங்களில் வசிக்கும் நான்கில் மூன்று குடும்பங்கள் குழாய்வழி குடிநீரின்றி பாதுகாப்பற்ற குடிநீா் ஆதாரங்களையே நம்பியுள்ளனா்.

தற்போதைய உணவு ஏற்றுமதிக் கொள்கை தொடா்ந்தால் 500 ஆண்டுகளுக்குள் இந்தியா தனது மொத்த நீா் விநியோகத்தையும் இழக்க நேரிடும் என்று மறைநீா் வா்த்தகம் பற்றிய தரவு கூறுகிறது. நீரினை சேமித்து மறைநீா் பயன்பாட்டில் மாற்றம் செய்து, வரும் சந்ததியினருக்கு வளமான வாழ்வினை விட்டுச் செல்வோம்.

 

தமிழ் நாட்டில் பள்ளிகள் திறக்கும் நேரம். மாணவா்கள் இரு கல்வி ஆண்டுகளை இழந்திருக்கின்றனா். பெருந்தொற்று காலத்தின் கற்றல் திறன் இழப்பு குறித்த ஆய்வுகள் வயிற்றைக் கலக்குகின்றன. ஈடு செய்யவியலா இழப்பாக மாறிவிடாமல் தடுக்க வேண்டுமென்றால், அரசும், சமுதாயமும், ஆழ்ந்த புரிதலுடன் போா்க்கால அடிப்படையில் திட்டமிட்டுக் களமிறங்க வேண்டும்.

அஜிம் பிரேம்ஜி பல்கலைக்கழகத்தின் ஆய்வு ‘இரண்டாம் வகுப்பிலிருந்து ஆறாம் வகுப்பு வரையான மாணவா்களில் 67% லிருந்து, 89% வரை, முந்தைய ஆண்டுடன் ஒப்பிடும் போது, ஒரு கணிதத் திறனையாவது இழந்திருக்கின்றனா்.

மொழித் திறனைப் பொருத்தவரை இதே வகுப்பு மாணவா்கள், 92%, லிருந்து, 95% வரை ஒரு திறனையாவது இழந்திருக்கின்றனா்’ என்று கூறுகிறது. இந்த ஆய்வு தமிழ்நாட்டில் செய்யப்பட்டதல்ல என்றாலும், தமிழ்நாடு இதிலிருந்து பெருமளவு வேறுபட்டிருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. ஆக்ஸ்ஃபாம் ஆய்வும் இதே நிலையைத்தான் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறது.

தமிழக அரசு அபாயத்தை உணா்ந்திருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. சில நாள்களுக்கு முன் தமிழக நிதி அமைச்சா் ‘அரசுப் பள்ளி மாணவருக்கான தீவிர தீா்க்கத் திட்டம் (மிஷன் மோட் புராஜக்ட்) ஒன்று மேற்கொள்ளப்படும் என்று அறிவித்திருக்கிறாா். கரோனா காலத்தில் கையாளப்பட்ட ஆன்லைன், கல்வி டிவி போன்ற பல வகைக் கற்பித்தல் முறைகளினால், 65% அரசுப் பள்ளி மாணவா்கள் பயனடையவில்லை என்று ஒப்புக் கொண்டுள்ளாா்.

இந்த இழப்பை ஈடு செய்வதற்கு வகுப்பறைக்கு அப்பால் கூடுதல் கற்பித்தல் நடைபெறும். அதற்கு ரூ. 200 கோடி ஒதுக்கப்படும் என்று அறிவித்திருக்கிறாா். பள்ளிக்கல்வி துறையும் கரோனா கால இழப்பை ஈடுசெய்ய வேண்டுமென்று சுற்றக்கை அனுப்பி இருக்கிறது. பிரச்னையின் பிரம்மாண்டத்தை எதிா்கொள்ள அதன் பல பரிமாணங்களையும் இணைத்த திட்டமிடுதல் தேவை.

முதலாவதாக, மாணவா்கள் அனைவரும் பள்ளிக்குத் திரும்பியுள்ளாா்களா என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும். ஏராளமான தனியாா் பள்ளி மாணவா் அரசுப் பள்ளிகளில் சேருகின்றனா் என்பது மகிழ்ச்சிகர செய்தி. அதே சமயம், அரசுப் பள்ளி மாணவா்கள் அனைவரும் பள்ளிகளுக்குத் திரும்பி இருக்கின்றனரா என்பதையும் கண்டறிய வேண்டும்.

தில்லி அரசின் செய்தி ஒன்று 15% மாணவா்கள் பள்ளிக்குத் திரும்பவில்லை என்று கூறுகிறது. ஏராளமான மாணவா்கள் குழந்தைத் தொழிலாளா்களாக மாறியுள்ளனா் என்பதை ஆய்வாளா்கள் சுட்டிக் காட்டுகின்றனா்.

முதலில் பள்ளிக்குத் திரும்பும் 9 முதல் 12 வகுப்பு வரையான மாணவா்களில்தான் இந்தப் பேரிழப்பு அதிகம். பழங்குடி, தலித் மாணவா், ஏற்கெனவே விளிம்பில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தோா் பெருந்தொற்றின் தாக்கத்தால் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து கீழே தள்ளப்பட்டிருக்கிறாா்கள். குறை கூலிக்கு உழைக்கும் குழந்தைகள் குடும்பங்களைத் தங்கள் பிஞ்சுத் தோள்களில் சுமந்து கொண்டிருக்கின்றனா்.

முதல் பொறுப்பு கரோனாவுக்கு முன் இருந்த மாணவா்கள் பள்ளி திரும்பி இருக்கின்றனரா என்று கண்டறிதல். வருகைப் பதிவேட்டை மட்டும் பாா்த்துக் கணக்குக் கொடுப்பதல்ல. திரும்பாதவா்களை கண்டுபிடிப்பதல்ல. ஒவ்வொரு பள்ளியிலும், ஒவ்வொரு ஆசிரியரும், தலைமை ஆசிரியரும் தங்கள் முதல் பொறுப்பாக ஏற்க வேண்டியது.

இன்று ஒன்பதாம் வகுப்பில் உள்ள மாணவா் கரோனாவுக்கு முன் ஏழாம் வகுப்பில் இருந்திருப்பாா். ஒவ்வொரு பள்ளியின் ஏழாம் வகுப்பு ஆசிரியரும், தலைமை ஆசிரியரும் திரும்பாத ஒவ்வொரு மாணவரும் எங்கே மறைந்து விட்டாா் என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும். அவா் குடும்பத்தைத் தொடா்பு கொண்டு, எவ்வாறேனும் மாணவரை மீண்டும் பள்ளிக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். அனைத்து வகுப்புகளுக்கும் இதை செய்ய வேண்டும். தமிழக அரசு இதனைக் கண்டிப்புடன் செயல்படுத்த வேண்டும்.

அத்துடன், பெண் குழந்தைகள் சிலா் 18 வயதிற்கு முன்பே திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டுவிட்டனா் என்று தெரிய வருகிறது. குறிப்பாக, குழந்தைத் திருமணங்கள் ஏற்கெனவே நடக்கும் இடங்களில் அவை தற்போது அதிகரித்துள்ளன. இந்தக் குழந்தைகளின் குடும்பங்களையும் ஆசிரியா்கள் சந்தித்து, திருமணம் ஆகி இருந்தாலும், படிப்பைத் தொடர வேண்டும் என்று வேண்டி, பள்ளிகளுக்கு அழைத்துவர வேண்டும்.

பள்ளிகளுக்கு அருகே வேலை செய்து கொண்டிருந்த பலா் கரோனாவினால் வாழ்விழந்து, சொந்த ஊருக்குச் சென்று விட்டனா். அவா்களது குழந்தைகள் தாங்கள் முன்பு படித்த பள்ளிகளுக்குத் திரும்ப இயலாத நிலையில், சென்ற இடத்திலாவது பள்ளியில் சோ்ந்திருக்கின்றனரா என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்.

பெரும்பாலானோா் கைப்பேசி வைத்திருப்போா் என்பதால் இது கடினமல்ல. அந்த மாணவா் முன்பு வசித்த தெருவில் விசாரித்து, அவா் இன்று வசிக்கும் இடத்தைக் கண்டறிந்து, அப்பகுதிப் பள்ளியைத் தொடா்பு கொண்டு, அந்த மாணவரை சோ்க்க வலியுறுத்த வேண்டும். மாவட்டக் கல்வி அதிகாரிகளையும் தொடா்பு கொள்ள வேண்டும்.

இம் முயற்சிகளுக்கெல்லாம் ஆசிரியா், தலைமை ஆசிரியா், கல்வித் துறை அதிகாரிகள் மெனக்கெட வேண்டும் என்பது உண்மை. மாணவரிடம் அக்கறையும், பாசமும் கொண்ட ஆசிரியா் தாமாகவே இயற்கையாக எடுக்க வேண்டிய முயற்சிதான் இது. தொற்றுக்குப் பின்னான உலகம் பழைய உலகமல்ல. முன்பு போலவே தொடரலாம் என்ற அலட்சியம் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது.

அடுத்து, அனைத்து மாணவருமே கற்றல் திறன்களை இழந்திருக்கின்றனா். அதை மீட்டெடுக்கும் பணியை எவ்வாறு திட்டமிடுவது? பாடத்திட்ட சுமையைக் குறைப்பது, சில வாரங்கள் இணைப்புப் பாடத்திட்டம் (பிரிட்ஜ் கோா்ஸ்) உருவாக்குவது என்பவை ஓரளவுதான் பயனளிக்கும்.

ஆன்லைனில் ஓரளவு கற்க முடிந்தோா், கொஞ்சம் வசதி படைத்தோா் மற்றவரைக் காட்டிலும் குறைவாக இழந்திருக்கலாம். ஒருவா் கூட்டல் திறனை இழந்து, கழித்தல் திறனைத் தக்க வைத்துள்ளாா். ஒருவா் வாசிக்கும் திறனைத் தக்க வைத்து, எழுதும் திறனை இழந்துள்ளாா். இவா்கள் அனைவருக்கும் அனைவருக்கும் ஒரே அளவு (ஒன் சைஸ் ஃபிட் ஆல்) என்ற அணுகுமுறை பொருந்தாது. ஒரே மாதிரியான ஈடு செய்யும் திட்டம் பயனளிக்காது.

ஒவ்வொரு மாணவரும் இழந்தது எது, பெற வேண்டியது எது என்பதை ஆசிரியா் கண்டறிந்து ஈடு செய்ய வேண்டும். அனைவரையும் ஒன்றாக அமர வைத்து, மனப்பாடம் செய்து சொல்லச் செய்வது பயனளிக்காது. இதற்கு, இன்று பள்ளியில் வந்து சேரும் மாணவா் குறித்த தொடக்க நிலை ஆய்வு (பேஸ்லைன் சா்வே) செய்ய வேண்டும். அங்கிருந்து தொடங்கி, விரைவில் இழப்பை ஈடு செய்ய வேண்டும்.

ஒரு வகுப்பு மாணவரின் கற்றல் திறனை பொதுவாக கணிக்கும்போது, வகுப்பில் முன்னணி மாணவரை அளவுகோலாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. இன்று தனியாா் பள்ளிகளில் இருந்து அரசுப் பள்ளிகளில் சேரும் மாணவா், சில வசதிகள் காரணமாக, ஓரளவு முன்னணியில் இருக்கலாம்.

அவா்களை அளவுகோலாக வைத்து, முழு வகுப்பின் நிலையை கணித்துவிடக் கூடாது. மற்ற மாணவருக்கு இது அநீதி இழைப்பதாகிவிடும். திறன்களை அளிப்பது மட்டுமல்ல, மாணவா் இழந்துவிட்ட தன்னம்பிக்கையை அவா்களுக்கு ஊட்டும் கல்வியாகவும் இது இருக்க வேண்டும்.

மாணவா் திறன் மீட்கும் இப்பணி பெற்றோா் பங்கேற்புடன், அவா்கள் முன்னிலையில் நடக்க வேண்டும். தங்கள் குழந்தை பெற்றிருக்கும் திறன்கள் எவை, பெற வேண்டியவை எவை என்பதை ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். தொடக்கப் புள்ளியிலிருந்து, மாணவரின் பயணம் எவ்வாறு செல்கிறது என்பதை குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் பெற்றோா் முன் எடுத்துக் காட்டி, நம்பிக்கை அளிக்க வேண்டும்.

பள்ளி மேலாண்மைக் குழுக்களுக்கு இதில் பெரும் பங்கு அளிக்க வேண்டும். பள்ளி மேலாண்மைக் குழு என்பது இந்தியாவில் பள்ளிக் கல்வியை வரையறுக்கும் கல்வி உரிமைச் சட்டம், 2009, ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் நிறுவ வேண்டுமென்று வலியுறுத்தி இருக்கும் அதிகார அமைப்பு. தமிழ் நாட்டில் கேலிக்கூத்தாக, செயலற்றுக் கிடக்கும் அமைப்பு. 75% பெற்றோா்களும், 50% பெண்களும் கொண்ட இந்த அமைப்பிற்கு உயிரூட்டி, கல்வி மீட்பு மேற்பாா்வைக்கான பொறுப்பை அவா்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

இன்று பள்ளி திரும்பும் மாணவா் இழந்தது கல்வியை மட்டுமல்ல. பரிதாபகரமான ஊட்டச் சத்து குறைபாடு அவா்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. உடல் நலிந்து, எலும்பும், தோலுமாகத்தான் பெரும்பாலான மாணவா் திரும்புவா். பள்ளிகள் மாா்ச் 2020 இல் மூடப்பட்ட பின், சில மாதங்கள் அரசுப் பள்ளிக் குழந்தைகள் பெரும்பாலானோா் பட்டினியில்தான் கிடந்தனா். அதற்குப் பின்தான் தமிழக அரசு விழித்தெழுந்து, உலா் உணவு மாணவருக்கு அளிக்கத் தொடங்கிற்று.

உலா் உணவு மதிய உணவிற்கு ஈடாகாது. மாணவருக்கு அளிக்கப்படும் உலா் உணவு பசித்திருக்கும் குடும்பத்தினா் அனைவருடன் பகிா்ந்து உண்ணப்படுகிறது. ஒரு சிறு பகுதிதான் மாணவருக்குக் கிடைக்கிறது. பல மாதங்கள் இழந்த ஊட்டச் சத்தை மீட்கும் வகையில் இன்று மதிய உணவில் ஊட்டச்சத்து கூட்டப்பட வேண்டும்.

அத்துடன், காலை உணவும் அளிக்கப்பட வேண்டும். வாழ்விழந்த குடும்பங்களின் மாணவா் வெறும் வயிற்றுடன்தான் இன்று பள்ளிக்கு வருவா். அவா்கள் பசி மயக்கத்தில் எதைக் கற்றுக் கொள்வா்?

இது ஒரு தலைமுறையின் சோகம். தமிழக அரசு அசையா உறுதியுடன், வருங்காலத் தலைமுறையைக் காக்கும் என்று நம்புவோம்.

கட்டுரையாளா்:

முன்னாள் துணைவேந்தா்,

மனோன்மணீயம் சுந்தரனாா் பல்கலைக்கழகம்.

 

தமிழ்நாட்டில் உள்ள மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள் வாங்கும் ரூ. 3 லட்சம் வரையிலான கடன்களுக்கான வட்டி வீதத்தை 12%-லிருந்து 7%ஆகக் குறைக்கத் தமிழ்நாடு அரசு முடிவெடுத்திருப்பது வரவேற்புக்குரியது. இந்த வட்டி வீதக் குறைப்பால், 3,63,881 குழுக்களைச் சேர்ந்த 43,39,780 பெண்கள் பயனடைவார்கள் என்று கூறப்பட்டாலும், அனைத்து மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்களுமே கூட்டுறவுக் கடன் நிறுவனங்களுடன் இணைக்கப்படவில்லை என்பதும் பெரும்பாலான குழுக்கள் தேசிய வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்களுடன்தான் இணைந்துள்ளன என்பதும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியவை. அனைத்து சுய உதவிக் குழுக்களையும் கூட்டுறவு நிறுவனங்களில் உறுப்பினராகச் சேர்ப்பதற்கு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்போவதாக அரசு கூறினாலும் தற்போதுள்ள நிதிநிலையில் அது அவ்வளவு எளிதில் சாத்தியமில்லை.

நடந்து முடிந்த சட்டமன்றத் தேர்தலின்போது திமுக வெளியிட்டிருந்த தேர்தல் அறிக்கையில், சுய உதவிக் குழுக்கள் குறித்துத் தனி அத்தியாயமே இடம்பெற்றிருந்தது. மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள் பெற்றிருந்த கடன்கள் தள்ளுபடி செய்யப்படும் என்று திமுக சொன்னதன் பிறகே, அதிமுக ஆட்சியில் அவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டதாகக் கூறிய அந்த அறிக்கை, சுய உதவிக் குழுக்கள் பெற்றிருந்த கடன்கள் திமுக ஆட்சியில் முழுமையாகத் தள்ளுபடி செய்யப்படும் என்ற உறுதியை அளித்திருந்தது. நடப்பு நிதியாண்டுக்கான திருத்தப்பட்ட வரவுசெலவுத் திட்டத்தில், கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் மூலமாக மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள் பெற்ற ரூ.2,756 கோடி கடன் தள்ளுபடி செய்யப்படும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், கரோனா காலச் சிறப்புக் கடனாக ரூ.5,500 கோடி உட்பட ரூ.20,000 கோடி வரையில் சிறப்புக் கடன் வழங்கப்படும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

சுய உதவிக் குழுக்களின் வாயிலாகப் பெண்களுக்கு வழங்கப்படும் நுண்கடன்களில் வாராக் கடன் விகிதம் மிகவும் குறைவு. சுயதொழில்களுக்கான வாய்ப்புகளையும் இந்தக் கடன்கள் ஊக்குவிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன. ஆனால், பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் இந்தக் கடன் தவணைகளைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் பெண்கள் எதிர்கொண்ட துயரங்கள் ஏராளம். இயற்கைப் பேரிடர், பெருந்தொற்று போன்ற அசாதாரணச் சூழல்கள் ஏற்படும்போது கடன் தவணைகளைத் தள்ளிவைப்பதற்கான நெகிழ்வோடு நுண்கடன் விதிமுறைகளைத் திருத்தியமைக்க வேண்டியது அவசியம். மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள் சீர்திருத்தப்பட்டு, அவற்றை நிர்வகிக்கத் தனித் துறை ஆரம்பிக்கப்படும் என்று தேர்தல் பிரச்சாரக் காலத்தில் மு.க.ஸ்டாலின் கூறினார். மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்களைப் போல வேலைவாய்ப்பற்ற இளைஞர்களுக்கும் சுய உதவிக் குழுக்கள் புதிதாகத் தொடங்கப்படும் என்றொரு அறிவிப்பையும் திமுக தனது தேர்தல் அறிக்கையில் தெரிவித்திருந்தது. கரோனா காரணமாக வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்து, வேலையிழப்புகள் அதிகரித்துவரும் இந்நாட்களில் பெண்களைப் போல இளைஞர்களுக்கும் சுய தொழில்களுக்கான நுண்கடன் வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

நான் சென்னையில் உள்ள கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி ஒன்றில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிவருகிறேன். 27.08.21 அன்று ‘இந்து தமிழ்’ நாளிதழில் முகம்மது ரியாஸ் எழுதிய ‘தனியார் கல்லூரி உதவிப் பேராசிரியர்களின் துயரக் கதை’ என்ற கட்டுரை, கடந்த 15 மாதங்களாகத் துயரில் இருக்கும் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு ஒரு சிறு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஏனெனில், பொதுச் சமூகத்துக்கு நாங்கள் படும் துயரம் தெரியவில்லை. எங்களுக்கு ஆதரவாக எந்தக் கட்சியும், எந்த அமைப்பும் இதுவரை ஒரு அறிக்கைகூட வெளியிடவில்லை. நாங்கள் அமைப்பாகத் திரள இயலாத குரலற்றவர்கள். எங்களுக்காக உங்கள் பத்திரிகையின் கட்டுரை கண்ணீர் சிந்தியுள்ளது. மிக்க நன்றி. உயர் கல்வித் துறை சார்ந்து எங்களிடம் சில கோரிக்கைகள் உள்ளன.

தமிழ்நாட்டில் சுமார் 150 அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகள் செயல்பட்டுவந்தாலும் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் 2013-ல் மட்டும்தான் ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் மூலம் பேராசிரியர்கள் நியமனம் செய்யப்பட்டனர். கடந்த 2019-ல் ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் பேராசிரியர் பணியிடங்களை நிரப்புவதற்கான அறிவிப்பாணை வெளியிட்டாலும் அதன் பிறகு, எந்தவொரு நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. என்னைப் போன்ற பலர், பல ஆண்டுகளாக அரசுப் பணிக்காகக் காத்திருக்கிறோம். கிட்டத்தட்ட எட்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அரசு கலை, அறிவியல் கல்லூரிகளில் கௌரவ விரிவுரையாளர்கள் எனப்படும் தற்காலிக ஆசிரியர்களைக் குறைந்த சம்பளத்தில் வைத்துக்கொண்டு அரசு காலம் தாழ்த்திவருகிறது.

அரசுக் கல்லூரிகளில் பணியாற்றிவரும் கௌரவ விரிவுரையாளர்களைப் பணி நிரந்தரப்படுத்தவிருப்பதாகக் கடந்த அதிமுக அரசு அறிவித்தது. கடந்த அதிமுக ஆட்சியில் எவ்வித வெளிப்படையான பத்திரிகை அறிவிப்பும் இன்றி அமைச்சர்கள், கல்லூரி முதல்வர்களின் சிபாரிசின் பேரில் இடஒதுக்கீடு எதுவும் பின்பற்றாமல் லட்சக்கணக்கில் பணம் பெற்றுக்கொண்டு கௌரவ விரிவுரையாளர்களுக்குத் தற்காலிகப் பணிவாய்ப்பு வழங்கப்பட்டதாக நிறைய குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்துள்ளன. கௌரவ விரிவுரையாளர்களை மட்டுமே பணி நிரந்தரப்படுத்த முனைவது முறைகேடுகளுக்கும் ஊழலுக்குமே வழிவகுக்கும். அனைவருக்கும் பொதுவான தெரிவு முறையே சரியாக இருக்கும்.

அரசு இந்தக் கோரிக்கைகளுக்குச் செவிசாய்த்து கௌரவ விரிவுரையாளர்கள், தனியார் கல்லூரி உதவிப் பேராசிரியர்கள் ஆகியோரின் வாழ்வில் ஒளி ஏற்ற வேண்டும்.

- பெயர் தெரிவிக்க விரும்பாத உதவிப் பேராசிரியர், சென்னை.

தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் அளித்த வரலாறு மற்றும் தொல்லியல் என்ற முதுகலைப் பட்டப்படிப்பு, முதுகலை வரலாற்றுக்கு இணை இல்லை என்று 2013-ல் தமிழ்நாடு அரசு வெளியிட்ட அரசாணையின் வாயிலாக முடிவெடுக்கப்பட்டது. இதனால், இங்கு படித்த மாணவர்கள் பல விதத்தில் அல்லலுற்றும், அரசுக்குப் பல முறையீடுகளை வைத்தபோதும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. பின்னர், 2020-ல் தமிழ்நாடு அரசு தேர்வாணையத்தால் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறைக்குத் தேர்வுசெய்யப்பட்ட தொல்லியல் அலுவலர்கள் பதவிக்கு தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தில் வரலாறு மற்றும் தொல்லியல் படித்த மாணவர்களுக்கு, தேர்வு எழுதி மதிப்பெண் பெற்றும், வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டது. தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தவர்கள், இந்திய அரசுத் தொல்லியல் துறையில் பணிபுரியும்போது, ஏன் தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறையில் பணிபுரிய இயலாது என்பது விளங்கவில்லை. இத்தகைய சூழலுக்கு அறிவுப் புலங்களுக்கிடையேயான அரசியலும் ஒரு காரணமாகும். சில சூழல்களில் வரலாற்றுப் பாடத்தில் தொல்லியலுக்கு உரிய இடம் அளிப்பதில்லை. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தொல்லியல் படிப்பு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, அங்கு பட்டம் பெற்ற மாணவர்களும் பல நிறுவனங்களில் பணிக்குச் சேர இயலாமல் அல்லலுற்றார்கள்.

தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள், மாணவர்கள் புலிமான்கோம்பை நடுகற் கல்வெட்டைக் கண்டுபிடித்ததன் வாயிலாகவும், கொடுமணல் அகழாய்வின் வாயிலாகவும் பல தமிழி எழுத்துக்கான சான்றுகள் வெளிவந்துள்ளன. தமிழுக்குச் செம்மொழித் தகுதி வருவதற்கும் இத்தகைய கண்டுபிடிப்புகள் உதவியுள்ளன. தொல்லியலை முறையான பாடமாக இளங்கலையில் கற்பிக்கும்போதுதான் திறன்மிக்க ஆய்வாளர்களை உருவாக்க இயலும்.

தமிழ்நாட்டுக் கல்லூரிகளில் பல வரலாற்றுத் துறைகள் உள்ளன. இவற்றில் பல இடங்களில் தொல்லியல், கல்வெட்டியல், நாணயவியல் பாடங்கள் நடத்தப்படுவதில்லை. தொல்லியல் படித்தவர்கள் உதவிப் பேராசிரியராக நியமிக்கப்படுவதில்லை. சிலர் நவீன கால, அமெரிக்க வரலாறுதான் வேண்டும் என்பார்கள். உலக வரலாறு, அமெரிக்க வரலாற்றுடன் இந்திய, தமிழ்நாடு வரலாறும், தொல்லியலும், கல்வெட்டியலும் மாணவர்களுக்குப் பாடங்களாக நடத்தப்பட வேண்டும். மாணவர்கள் உலக வரலாற்றுடன், தமிழ்நாட்டுத் தொல்லியலையும், கல்வெட்டியலையும், நாணயவியலையும் படிப்பது மிகவும் அவசியமாகும்.

இதற்காகத் தொல்லியல் பாடத்தைப் படித்தவர்களுக்கு தமிழ்நாட்டுக் கல்லூரிகளில் உள்ள வரலாற்றுத் துறைகளில் சில பணியிடங்களை ஒதுக்க வேண்டும். தொல்லியல் வேறு, வரலாறு வேறு என்ற குறுகிய மனப்பான்மை ஆய்வாளர்களிடையே வரக் கூடாது. வரலாறும் தொல்லியலும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்போல. முறையாகப் பயிற்சிபெற்ற தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் தொல்லியல் பாடங்களை நடத்துவது மிகவும் அவசியமாகும். தமிழக அரசு இதற்கான நடவடிக்கையை உடனே எடுக்க வேண்டும்.

தொல்லியல் என்றால், ஒருசில தொல்பொருள்களைக் கண்டுபிடித்து வெளியிடுவது மட்டும் அல்ல. முறையான கோட்பாடுகளின் அடிப்படையிலும், அறிவியல் அணுகுமுறைகளின் அடிப்படையிலும் ஆய்வுகள் நடத்தப்பெற வேண்டும். தற்காலத் தொல்லியல் ஆய்வுகள் டி.என்.ஏ. ஆய்வுகள், அறிவியல் பகுப்பாய்வுகள் என வளர்ந்துவருகின்றன. எனவே, முறையான தொல்லியல் ஆய்வுகளை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

தொல்லியல் ஆய்வுக்கென ஆய்வுத் துறைகள் புதியதாக உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், தமிழ்நாட்டின் பண்பாட்டு வளர்ச்சிகளை முழுமையாக ஆய்வுசெய்ய ஒருசில தொல்லியல் துறைகளால் மட்டும் இயலாது. பல தொல்லியல் இடங்கள் வேகமாக அழிந்துவருகின்றன. தொல்லியல் அகழாய்வு செய்து அறிக்கைகளை வெளியிடுவது என்பது சாதாரணப் பணியல்ல. இத்தகைய ஆய்வுகளைத் தொடர, தமிழ்நாட்டின் மேலும் இரு பல்கலைக்கழகங்களில் (மேற்கு, தென்தமிழ்நாட்டுப் பகுதிகளில்) தொல்லியல் துறை தொடங்குவது அவசியமாகும். மேலும், வளர்ச்சித் திட்டங்களினால் அழியும் தொல்லியல் சின்னங்களைப் பதிவுசெய்யக் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அறிவியல் ஆய்வுகளை ஊக்குவிக்கும் வகையில் பல்கலைக்கழகத் தொல்லியல் துறைகள் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும். தற்போதுள்ள தொல்லியல் துறைகளில் ஓரிரு ஆசிரியர்கள் மட்டுமே பணியாற்றுகிறார்கள். ஒருகாலத்தில் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் தொல்லியல் துறையில் ஏழு பேராசிரியர்கள் பணிபுரிந்தனர். எனவே, காலியாக உள்ள ஆசிரியர் பணியிடங்களை முறையாக நிரப்புவதும் அவசியமாகும்.

சமூக ஊடகங்களின் வழி தவறான செய்திகளும், கட்டுக்கதைகளும் பரவும் சூழலில், முறையாகப் பயிற்சி பெற்ற தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் வழியாகப் பல துறை ஆய்வுகளை (தொல்விலங்கியல், தொல்தாவரவியல்) ஊக்கப்படுத்துவது அவசியமாகும். புனேவில் உள்ள தக்காணக் கல்லூரியில் 20-ம் நூற்றாண்டில் பேராசிரியர் எச்.டி.சங்காலியாவால் பல்துறை சார் ஆய்வுக்கூடங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதுபோலத் தமிழ்நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் பல்துறைசார் ஆய்வுக்கூடங்கள் அமைத்து, முறையான தொல்லியல் ஆய்வுகளை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். செம்மொழித் தமிழாய்வு நிறுவனத்தின் நல்கைகள் தமிழ்ப் பாடத்தில் படித்தவர்களுக்கு மட்டுமே அளிக்கப்படுகின்றன. தொல்லியல், கல்வெட்டியல் சார்ந்த ஆய்வாளர்களை இத்தகைய நிறுவனங்களில் நியமிக்க வேண்டும். தொல்லியல் வரலாறு, பண்பாட்டு ஆய்வுசெய்யும் பலர் தமிழில் ஆய்வுசெய்கின்றனர். இவர்களுக்கும் குறிப்பிட்ட அளவில் செம்மொழித் தமிழாய்வு நிறுவனத்தில் முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கான நல்கைகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

தொல்லியலுக்கும், தொல்லியல் படித்தவர்களுக்கும் பல கல்வி நிலையங்களில் உரிய மதிப்பு கிடைப்பதில்லை. தொல்லியல் பாடம் விளிம்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதையும், ஏனைய அறிவுப்புலங்களையும் பிணைத்துள்ள தளைகளை அவிழ்ப்பதும், கட்டுக்கதை உருவாக்கும் அணுகுமுறைகளை விடுத்து, அறிவியல்பூர்வமான ஆய்வை மேற்கொள்வதும், தமிழ்ச் சமூகத்தின் வேரைத் தேடும் முயற்சியை முடுக்கிவிடுவதும் சமூகக் கடமைகளாகும்.

- வீ.செல்வகுமார், தலைவர், கடல்சார் வரலாறு & தொல்லியல் தூறை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம், தஞ்சாவூர், தொடர்புக்கு: selvakumarodi@gmail.com

தமிழ்நாட்டில் உவர்நீர் இறால் பண்ணைப் பூங்காக்கள் அமைக்க தமிழ்நாடு அரசு 2020-ல் திட்டமிட்டது. மாநில அரசின் ஏற்பாட்டில், மைய உவர்நீர்ப் பண்ணை நிறுவனம் (CIBA, சென்னை) 2017-ல் தொலையுணரி-புவி தரவுத் தொகுப்பு (Remote sensing - Geographical Information System) தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன், தமிழ்நாட்டுக் கடற்கரைகளில் இறால் பண்ணை அமைப்பதற்குப் பொருத்தமான நிலங்களைப் பட்டியலிட்டது. விழுப்புரம், கடலூர், திருவாரூர், தஞ்சை, புதுக்கோட்டை, தூத்துக்குடி, ராமநாதபுரம் உள்ளிட்ட கடலோரப் பகுதிகளில் உள்ள மாநிலக் கடலோரங்களின் கழிமுகங்கள், காயல்கள், ஓடைகள் உள்ளிட்ட 56,000 ஹெக்டேர் உவர்நீர்ப் பரப்புகளில் 10%-தான் இறால் பண்ணைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதாகவும் மேலும் அதிகமான பரப்புகளில் இறால் வளர்ப்புக்கு வாய்ப்புள்ளதாகவும் அந்த அறிக்கை குறிப்பிட்டிருந்தது.

இந்த ஆய்வின் பின்னணியில், மக்கள் இறால் பண்ணைகளில் மிகுதியாக முதலீடு செய்வதற்கு இசைவாக அடிப்படை வசதிகளை வழங்கும் வகையில் ‘சிப்காட்- மாதிரி’ இறால் பண்ணைப் பூங்காக்களை நிறுவ முந்தைய அரசு திட்டமிட்டது. மையப்படுத்திய நீர்வழங்கல் கட்டமைவு, கழிவுக் குட்டைகள், குஞ்சு பொரிப்பகம், சினை இருப்பு மேலாண்மை வசதிகளை உட்படுத்தி அமைக்கப்படும் என்று மாநில மீன்வளத் துறை அறிவித்தது. வெந்த புண்ணில் வேல்பாய்ச்சும் முயற்சி இது.

1980-களின் இறுதியில் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியக் கடற்கரைகளில் உவர்நீர் இறால் வளர்ப்பில் ஈடுபடத் தொடங்கின. ஐந்தாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தின்கீழ் அதற்குச் சாதகமாகக் கொள்கைகள் வகுக்கப்பட்டன. ஒன்றிய அரசு மீன் வளர்ப்போர் வளர்ச்சி முகமை, அதைத் தொடர்ந்து உருவான உவர்நீர் மீன் வளர்ப்போர் வளர்ச்சி முகமை ஆகிய இரண்டு அமைப்புகளுக்கும் ஆதரவாகச் செயல்பட்டது. 80,000 ஹெக்டேர் நிலங்கள் இறால் பண்ணைகளாக மாற்றப்பட்டிருந்தன. 1993-ல் ஆண்டுக்கு 70,000 டன்னாக இருந்த கடலுணவு ஏற்றுமதியை கி.பி.2000-த்துக்குள் 2,00,000 டன்னாக உயர்த்த இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ‘நீலப் புரட்சித் திட்டம்’ மீனவர் வளர்ச்சித் திட்டங்களை உட்படுத்துவதாக ஒன்றிய அரசு குறிப்பிட்டது எனினும் பெருநிறுவனங்கள் லாபம் ஈட்டுவதற்கே அத்திட்டம் உதவியது. 1993-94-ல் ஆறு இறால் வளர்ப்பு நிறுவனங்கள் ஈட்டிய சராசரி நிகர லாபம் 300%.

1990-களில் பெரும் வளர்ச்சி கண்ட உவர்நீர் இறால் வளர்ப்பு 2004 சுனாமிக்குப் பிறகு வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தது. இடைக்காலத்தில் மிகுதியான நச்சு அளவின் காரணமாக இறக்குமதியாளர்கள் இந்திய இறாலை ஏற்கவில்லை. 2009-ல் லிடொபெனேயஸ் வானமி (Litopenaeus vannamei) என்னும் அயல் இன இறாலின் அறிமுகத்தோடு கடற்கரைகளில் இறால் பண்ணைகள் மீண்டும் விஸ்வரூபம் எடுத்தன. இந்தியாவின் உவர்நீர்/ கடல் இறால் ஏற்றுமதியில் வானமி இறாலின் பங்கு 80% (கடலுணவு ஏற்றுமதியில் 50%).

1,350 ஹெக்டேர் பரப்பில் அமைந்த பிச்சாவரம் கண்டல் வனம் 17 கிராமங்களிலுள்ள மக்களுக்குப் பகுதி/ முழுமையான வாழ்வாதாரமாக இருந்துவந்தது (மீன் அறுவடை ஆண்டுக்கு 245 டன்). கிள்ளைச் சதுப்புநிலம் ஆண்டுக்கு 100 டன்களுக்குக் குறையாத இறால் அறுவடை தந்துகொண்டிருந்தது. இறால் பண்ணைகள் கண்டல் வனங்கள், சதுப்புகளிலிருந்து இடையறாது நீரைக் கணக்கின்றி உறிஞ்சியெடுத்ததன் விளைவாகப் பிச்சாவரம்-கிள்ளை உவர்நீர்ப் பரப்புகள் சுருங்கிப்போயின; இறால் பண்ணைக் கழிவுகளை இந்நீர்நிலைகளிலும் கடலிலும் கலக்கவிட்டதால் மீன்வளம் வீழ்ச்சியடைந்தது. அங்கு வலைவீசும் மீனவர்கள் தோல் நோய்ப் பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாயினர். கடற்கரைச் சமூகங்கள் கடலுக்குச் செல்லும் பொதுப்பாதைகள் மறிக்கப்பட்டதால் பாரம்பரிய மீனவர்களின் மீன்பிடித் தொழிலைத் தொடர்வதிலும் சிரமம் ஏற்பட்டது.

கிள்ளை இறால் பண்ணைகள் ஐந்து வருவாய்க் கிராமங்களைச் சார்ந்த விவசாயிகளுக்குக் கொடுங்கனவானது. நெல்லோ நிலக்கடலையோ எதுவும் இந்த மண்ணில் முளைக்கவில்லை. அருமையான விளைச்சல் தந்துவந்த நிலங்கள் மேல்மண் உவர்ப்பாகி விவசாயத்துக்குத் தகுதியற்றுப் போய்விட்டன. குடிநீர்ப் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. வேளாண் நிலங்களில் உவர்நீர் ஏற்றத்தினால் விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்பட்டது. அவர்கள் அகதிகளாகி நகர்ப்புறங்களுக்கு இடம்பெயரத் தொடங்கினர்.

பாக் நீரிணைப் பகுதி ஆழம் குறைவான இடம். ஆனால் மீன் உற்பத்தியாகுமிடம். காவிரியாற்று நன்னீரைக் கடலில் கொண்டுசேர்க்கும் முத்துப்பேட்டை அலையாத்திக் காடுகளும் சதுப்பு நிலங்களும் மீன்கள் இனப்பெருக்கம் செய்வதற்கும் குஞ்சுகள் வளர்வதற்கும் பொருத்தமான இடங்கள். தஞ்சாவூர், புதுக்கோட்டை உள்ளிட்ட பாக் நீரிணைக் கடற்கரைகளில் இறால் பண்ணைகளால் வேளாண் நிலங்களும் கரைக்கடல் மீன்வளமும் பாதிப் படைந்துள்ளதாக விவசாயிகளும் மீனவர்களும் தெரிவிக்கின்றனர். விழுப்புரம் மாவட்டத்தின் 19 கடற்கரைக் கிராமங்களிலும் இறால் பண்ணைகள் இயங்கிவருகின்றன.

இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு மீன் உற்பத்தியில் ஆந்திரத்தின் பங்கு 37% (36.1 லட்சம் டன்); இதில் பெரும்பகுதி கடலோர இறால் பண்ணைகளின் பங்களிப்பு. ஆனால், மேற்கு கோதாவரி உள்ளிட்ட கடற்கரைகளில் பண்ணைக் கழிவுகளின் வெளியேற்றத்தால் நிலத்தடிநீர் முழுமையாக மாசடைந்துள்ளது. வங்கதேசக் கடற்கரைகளில் வாழும் பெண்களுக்குக் கருப்பை நீக்கு சிகிச்சைகள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் நிகழ்வதாக ஒரு ஊடகர் தனது ஆய்வில் கண்டுபிடித்திருக்கிறார். கடலோர உவர்நீர் இறால் பண்ணைகளில் பணிபுரியும் பெண்களுக்கு ஏற்படும் தோல் நோய்தான் கருப்பைக் கோளாறுகளுக்குக் காரணம் எனக் கண்டறிந்துள்ளனர். தமிழ்நாட்டுக் கடலோரத்தில் இயங்கிவரும் 1,892 (பதிவுபெற்ற) இறால் பண்ணைகளில் பெண்களே மிகுதியாக வேலைபார்க்கின்றனர். பருவநிலை மாற்றத்தால் கடல் மட்டம் உயர்ந்து, கடலோர நிலத்தடி நீர்வளம் உவர்ப்பாகிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், இறால் பண்ணைகளின் சூழல், சுகாதாரத் தாக்கம் குறித்து துறைசார் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கிராம சுயராஜ்ய இயக்கத் தலைவர் ஜெகநாதன் உச்ச நீதிமன்றத்தில் தொடுத்த பொதுநல வழக்கில் அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு (1995) கடற்கரையில் இறால் பண்ணைகளைத் தடை செய்ததோடு வழிகாட்டு நெறிமுறைகளையும் வழங்கியது. அவற்றில் ‘விவசாய நிலங்களை இறால் பண்ணைகளாக மாற்றுவதற்கு எதிரான தடை உடனடியாக நடைமுறைப் படுத்தப்பட வேண்டும், இறால் வளர்ப்புக்காக இறால் குஞ்சுகளைக் கழிமுகங்கள், ஓடைகள், கடலிலிருந்து சேகரிப்பதை உடனடியாகத் தடை செய்ய வேண்டும்’ என்பவை முக்கியமானவை.

தமிழ்நாட்டுக் கடலோர விவசாயிகள், மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை இறால் பண்ணைகளிடமிருந்து மீட்டெடுப்பது அரசின் கடமையாகும்.

- வறீதையா கான்ஸ்தந்தின், பேராசிரியர், கடல் சூழலியல் - வள அரசியல் ஆய்வாளர், vareeth2021@gmail.com

The Government’s decision to pull out all staff from the Indian Embassy in Kabul, Afghanistan, including the Ambassador, has come in for much adverse comment among analysts and experts. It is argued that all major powers, including China, Russia and Iran, have maintained their missions. We would have been of much better help to our citizens and others had we remained there instead of packing our bags and leaving in such haste. At the least, it is said, we ought to have had a consular office at the airport, such as the one said to have been kept by the Americans. Some have even stated that the Taliban had requested India to maintain its embassy, meaning thereby that they had assured us of safety. This is a brief summary of the views of those critical of the Government.

Where India stands

This writer has no means of verifying whether or not the Taliban had made such an approach to the Government and would not like to second-guess its decision. But it seems to me, that on balance, the Government was justified in taking the decision that it did.

First, India is not a major power, particularly when it comes to Afghanistan. We have not followed an independent or national interest-based policy towards the events in that country. This is true also of the previous Government. We have let the Americans decide our actions. To reiterate, we have never been a major player in Afghanistan. All we did was to support whatever government was installed in Kabul by the United States, first that of Hamid Karzai, and then Ashraf Ghani.

Putting all the eggs in the Ghani basket was wrong. He might have been a good academic and authority on developing countries, but he was not a statesman or a good administrator, besides being corrupt and tolerating corruption on a massive scale. Also, he was not a free agent, having to do America’s bidding all the time. We poured money — $3 billion worth — in small and medium projects across the country, which has undoubtedly earned us goodwill among the people of Afghanistan. But that did not earn us any role in the political consultations or so-called reconciliation negotiations among the stakeholders.

Feelers to the Taliban

In other words, India has not been a relevant player in whatever mattered most in relation to Afghanistan.

Criticism of the Government for not engaging the Taliban, not establishing contacts with them, is fully justified. It is reported in the media that the Government did engage the Taliban of late; the Government has not denied this claim. However, if it did begin talking to the Taliban, it was too little, too late.

We should have been open about it and established contacts at the senior level of the Taliban. Other powers did — China, Russia and even Iran, a Shia-majority country openly talking to a Shia-hating Sunni terror group. Even America started talking, openly, without feeling in the least embarrassed, to the Taliban at the senior level; this is the terrorist group which is estimated to have killed 2,500 American military personnel since 2001.

We were obviously not wanting to upset Ashraf Ghani. We could not talk to the Taliban because they refused to talk to the Government. As Ambassador Vivek Katju has argued, engaging does not imply endorsing. This was a serious lapse. We have to talk to people whom we may find distasteful to talk to, whether it is Pakistan, China or the Taliban.

Even if we had had skeleton staff for consular work, how would those needing consular help have approached them? Nobody wanted to risk going out, everybody was afraid of gun-toting Taliban fighters. Online help? That could be extended from anywhere. Now, the Government has even cancelled all the visas issued so far; not a convincing way to render consular assistance.

If the Taliban did give an assurance of safety and requested us not to close the embassy, how could we rely on their word? Did we, do we, have the means to force them to keep their word? The Americans have; they can still cause a huge amount of harm to the Taliban; they have assets on the ground to do so, and which they are not able to deploy fully to protect their people.

The other groups

And it is not just the Taliban. There are other groups in Afghanistan that are inimical to India — the Lashkar-e-Taiba, the Jaish-e-Mohammed, as well as the Islamic State in Khorasan (ISK, or ISIS K). The Government had possibly intelligence about the threats posed by these groups. It is reported that they provided thousands of fighters to the Taliban in their jihad against foreign forces. They are a potent threat to us now, also perhaps to the Taliban as demonstrated by the horrific suicide bombing on August 26 which took the lives of at least 13 American military personnel and many more Afghans. Even if one of our citizens had been killed, there would have been an outcry.

Foreign policy approach

One can criticise the Government for some approaches it has followed in foreign policy, for example aligning so closely with America which has, in turn, has caused the Russians to be unhappy with us and which has led them to move closer to our enemy, China. Giving such huge importance to the Quad (composed of the U.S., Australia, India, and Japan) is also a questionable decision; the Quad is an American manoeuvre to contain China; it is an unabashedly anti-China arrangement which perhaps we ought not to have embraced so enthusiastically. But closing the embassy in Kabul does not fall among the questionable decisions.

Chinmaya R. Gharekhan, Indian Foreign Service (retired)

Earlier this month, Chief Justice of India N.V. Ramana expressed concern at the degree of human rights violations in police stations in the country. He said that “the threat to human rights and bodily integrity is the highest in police stations”. He also said that “in spite of constitutional declarations and guarantees, lack of effective legal representation at the police stations is a huge detriment to detained persons”. However, a reality check shows that the picture is not so bleak and efforts are being made to improve the human rights protection regime in police stations.

Deaths in police custody

Deaths in police custody are indeed a matter of grave concern. Each such death must be seriously inquired into, to unravel the truth. National Crime Records Bureau (NCRB) data reveal that though the number of custodial deaths varies year to year, on average of about 100 custodial deaths have taken place every year between 2010 and 2019. Of them, about 3.5 persons allegedly died due to injuries caused by policemen, 8.6 while escaping from custody, 28.1 due to suicide, and the rest due to various reasons like illness and injuries caused in road accidents. A judicial inquiry, which is mandatory for every suspicious custodial death, was conducted in 26.4 cases. Though every death in custody needs to be prevented, suspicious deaths which bring disrepute to the police system must be rooted out completely.

The foremost measure to reduce instances of custodial violence is to reduce the number of arrests. The law on arrest says that arrest for offences punishable up to seven years of imprisonment should be made only when the police officer is satisfied that such arrest is necessary to prevent the person from tampering with evidence, to prevent the person from committing any further offence, etc. The Supreme Court held that each arrest must be necessary and justified; having the authority to arrest is alone not sufficient. InArnesh Kumar v. State of Bihar(2014), it was held that despite the offence being non-bailable under Section 498A of the Indian Penal Code (IPC), which relates to torture for dowry, arrest is not mandatory as per Section 41 of the Code of Criminal Procedure (CrPC). InSpecial Action Forum v. Union of India(2018), the Court further held that the police officer shall furnish to the magistrate the reasons and materials which necessitated the arrest for further detention of the accused. The purpose of these checks is to ensure that the police does not abuse the power of arrest.

NCRB data show that the ratio of the number of arrests to the number of IPC offences has decreased from 1.33 in 2010 to 0.96 in 2019 and despite an increase in total IPC offences, the actual number of arrests has reduced by more than five lakh in the last five years. Though the arrests in the previous years’ cases may increase to some extent, it is hoped that violence in custody will be checked if the amended law is implemented in letter and spirit.

The National Police Commission (1977-81), the Law Commission in its 154th report (1996) and the Malimath Committee Report (2003), among others, and the Supreme Court inPrakash Singh v. Union of India(2006), have recommended that the investigating police should be separated from the law-and-order police to ensure better expertise in investigation. It was suggested that the separation start in towns which have more than 10 lakh population. It is believed that a separate wing will do more professional investigation and will not use unwarranted methods to extract confession from the accused. The Central Bureau of Investigation and the National Investigation Agency have already earned the reputation of the country’s premier investigation agencies. Though efforts have been made by some States in this direction, more resources are required in policing to implement the Court’s directions.

One of the alleged reasons for using extreme methods is to extract a quick confession from the suspect. Though the total police force has increased in the last five years, the civil police mostly remains over-stretched. Therefore, unless investigating officers are increased in proportion to the number of serious offences, the quality of investigation may suffer, and the Malimath Committee’s recommendation that an investigating officer should preferably investigate no more than 10 cases every year will continue to remain a dream. Similarly, with the increase of newer types of crime like white collar crime and cybercrime, subject experts are needed to assist the police in the investigation.

It cannot be denied that much has changed in the police consequent to the judgment inD.K. Basu v. State of West Bengal(1996). In that case, the Supreme Court laid down guidelines to check custodial torture and increase transparency and responsibility of the police officer effecting arrest. Most of these guidelines such as providing information to a friend or relative about the arrest, medical examination, and permission to meet a lawyer have now been incorporated in the CrPC. Investigating officers mostly comply with them.

Further, in order to check the violation of human rights, CCTV cameras have been installed in police stations. InParamvir Singh v. Baljit Singh(2020), the Supreme Court has directed States to cover more area of each police station under CCTV cameras and have storage facility of audio-video recording for 18 months. An independent committee shall study the footage and periodically publish reports of its observations. Thus, sufficient steps are being taken to ensure that the abuse of human rights is minimised.

Custodial death is perhaps one of the worst crimes in a civilised society governed by the rule of law. The guilty, therefore, must be punished severely for his misconduct and criminal act. NCRB data show that on average about 47.2 criminal cases were registered annually against policemen in last 10 years. Departmental action against errant officers is a rule in the police force, rather than an exception. The National Human Rights Commission also oversees deaths in custody due to human rights violations and recommends compensation in appropriate cases.

Protecting human rights

The police officers must know that their mandate is to protect human rights and not violate them. They need to be sensitised regularly and encouraged to employ scientific tools of interrogation and investigation like the lie detection test, narco test and brainfingerprinting test.

The Home Ministry has recently linked the ‘police modernisation scheme’ with police reforms. Unless sufficient action is taken by the State governments and the police authorities, incentives in the form of additional funds will not be released.

The CJI’s suggestion to install display boards on human rights to disseminate information about the constitutional right to legal aid and availability of free legal aid services may deter police excesses. Our commitment to the protection of human rights is unconditional and total. Many steps have been taken so far to check custodial violence and no stone shall be left unturned to eliminate such violence in toto.

R.K. Vij is a senior IPS officer in Chhattisgarh. Views are personal

The Drugs Controller General of India granted Emergency Use Authorisation (EUA) to the COVID-19 vaccines manufactured by Moderna and by Johnson & Johnson, in end June and early August 2021, respectively. In addition, India has an opportunity to receive 5 crore to 10 crore doses of Pfizer-BioNTech’s mRNA-based vaccine, including through the COVAX mechanism co-led by the Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI), Gavi and the World Health Organization, before the end of 2021.

What it covers

Despite granting EUA for two vaccines and a third (that of Pfizer-BioNTech) being eligible for approval, uncertainty on supply and availability remains. One of the primary reasons for this is the Indian government’s indecision on requests for indemnity from these manufacturers. Indemnity translates to protection from legal proceedings and liabilities, against claims from people who may experience rare and serious Adverse Events Following Immunisation (AEFI).

COVID-19 vaccines are given EUA by the regulatory authorities after a thorough review of their safety and efficacy. However, even though vaccines meet safety parameters, as an immuno-biological substance, a vaccine can be associated with rare and serious AEFIs, some of which — such as vaccine-induced immune thrombotic thrombocytopenia (VITT) and Myocarditis — are known. Other long-term impacts can only be known over a period of time.

There is a need for increased and sustained vaccine supply in India. The country’s COVID-19 vaccination drive has been underperforming, and in the seven-and-a-half months since the drive was initiated, only 11% of the total population has been fully vaccinated, and 35.5% has received a single dose. A reason for this is the insufficient supply, which has consistently been less than the projected vaccine availability. The situation persists in spite of the certain regulatory modifications enacted by the Government to increase availability, including: fast track authorisation of COVID-19 vaccines approved by regulatory authorities in the United States, the United Kingdom, Japan and Europe, and those included in the World Health Organization (WHO) emergency use listing; waiving off requirements for bridging trials; and doing away with mandatory batch testing for vaccines manufactured abroad. Though these steps have led to the EUA of two additional vaccines, there is a lack of clarity on the definitive timeline on their availability in India. A key bottleneck is demand from manufacturers to grant indemnity. The core argument of the manufacturers is that they have been granted indemnity in their country of origin and have supplied vaccines to other countries only when granted indemnity. Vaccines under COVAX programme, further have an effective waiver of indemnity, through a separate mechanism that has been established.

The existing provisions

The idea of not granting indemnity is to hold vaccine manufacturers accountable. The manufacturers of the three vaccines currently being administered in India (Covishield, Covaxin, and Sputnik V) have not been granted indemnity. There seem to be two key thoughts that are delaying the Government’s decision on indemnity. First, the supply from these manufacturers is likely to be a very small proportion of total vaccine availability in the country. Second, it is likely that once foreign manufacturers are granted indemnity, manufacturers currently supplying vaccines might make similar demands citing the fair play rule.

What do the existing rules and regulations suggest? The rules governing clinical trials in India specify that compensation must be granted in case of injury or death of a trial subject. However, though a similar compensation mechanism does not exist for AEFIs reported under the Government’s routine immunisation programme in the country or for any other vaccine-related injury; the legal responsibility for any vaccine-related injury, in the existing Indian regulations, lies with the manufacturers. Therefore, if manufacturers are granted indemnity for any COVID-19 vaccine, there has to be an alternative mechanism for people to make a legal claim for compensation. That essentially would mean the Government has to accept responsibility to provide compensation for any such proven injury or harm. Second, indemnity must not be construed as blanket protection for deliberate acts, fraud or instances of negligence. Third, if foreign vaccine manufacturers are granted indemnity, then manufacturers of the vaccines currently in use are likely to demand similar protections.

Though at a broader level, the stand and unwillingness of these manufacturers to supply COVID-19 vaccines to any country unless granted indemnity is too rigid. However, beyond indemnity, India does have mechanisms in the current legal framework to ensure safety and legal remedy for any harm. First, the Drugs Controller General of India while granting registration certificates is empowered to take action against companies found to be in violation of the Drugs and Cosmetics Act, 1940. Second, any individual seeking compensation after experiencing AEFI may directly file petitions before consumer courts and the High Courts. Third, recent amendments to the Consumer Protection Act, 1986 disallow individuals but permit the regulatory bodies to initiate class action suits (cases representing groups of people who have suffered from the same loss) based on individual complaints.

Opportunity in the crisis

Requests for indemnity must be contextualised within the larger public interest. For citizens, as long as mechanisms to tackle and compensate for a potential harm are effective, it makes a marginal difference if they come from the Government or a manufacturer. Moreover, even in cases where manufacturers hold legal liability, the Government and regulators cannot wash their hands of their responsibility to protect public health.

Therefore, India should examine safeguards instituted by countries which have granted indemnity to manufacturers, such as America’s Countermeasures Injury Compensation Program (CICP) and similar schemes in the U.K., Canada, the European Union, and Singapore. The COVAX has underwritten the compensation burden to protect vaccine manufacturers and distributors.

This discourse clearly needs a recalibration and provides the Indian government a valuable opportunity to institutionalise legal safeguards from vaccine injuries and possibly, at a larger level, improve overall patient and health-care safety in the country. Such institutional mechanisms need to be supplemented with dedicated funding from the Government. Such systems can then be applicable to any licensed vaccines in India.

One of the characteristics of India’s response to the COVID-19 pandemic has been delaying decisions till a point of crisis has emerged. Situations such as the novel coronavirus pandemic demand proactive and decisive problem-solving instead of burying our heads in the sand, hoping the problem will disappear. However, the debate on indemnity has far-reaching consequences. It must be seen as an opportunity far beyond the quantum of vaccines, to review legal provisions and create long-term mechanisms for protection from vaccine harm and making health services safer and accountable. It is a high time that a decision on granting (or not) indemnity to COVID-19 vaccines manufacturers is taken, before the situation morphs into another crisis and then a decision is rushed. The approach has to be to safeguard the interest of the citizen and convert this as an opportunity to reduce vaccine ‘licensing to availability gap’, increase vaccine availability, and establish institutional mechanisms.

Virag Gupta is a practising advocate in the Supreme Court of India. Dr. Chandrakant Lahariya, a physician-epidemiologist, is also a public policy and health systems expert and co-author of ‘Till We Win: India’s Fight Against The COVID-19 Pandemic’. The views expressed are personal

Readers’ Editor proposes; reader disposes. Or so it seems. When I started this countdown series, the idea was to focus on journalism and its multiple challenges including the erosion of public trust, the elusive business model and a polarised polity. I also wanted to make the readers realise the differences in approach between audience-oriented editors and a news ombudsman.

I have always been concerned about the vulnerability of journalists. In light of the Pegasus spyware scandal, I was looking at the digital surveillance industry. It is a broad and largely opaque network of companies that produce technology to monitor and track individuals. A recent report by the Center for International Media Assistance (CIMA), ‘Spyware: An Unregulated and Escalating Threat to Independent Media’, documented how the privatisation of digital repression is hurting free and independent media. I was also intrigued by the averment of Solicitor General Tushar Mehta that the two-member commission of inquiry headed by retired justice Madan Lokur set up by the West Bengal was unconstitutional.

Intrinsic element of good journalism

However, I was forced to pause my study of the spyware’s debilitating impact on journalism following a mail from a contributor-reader, K. Balakesari, former Member of the Railway Board. He raised questions about the report “Industry’s practices are against national interest, says Piyush Goyal” (August 14) in which the Union Minister targeted the Tata group. Mr. Balakesari wrote: “I would have expected that such a strong tirade by a senior Minister in the Union Cabinet against industry in general and particularly against a business house that is held up as a bellwether of corporate rectitude and sound business practices would have merited at least an editorial inThe Hindu. I can understand industry wanting to downplay the incident because of various considerations but what prevented the media from taking the issue further in the public domain? Censorship or ‘voluntary’ self-regulation.”

Mr. Balakesari is right; as follow-up is an essential and intrinsic element of good journalism. News manuals say that “follow-ups are needed because one story on its own may not cover all aspects of an event or controversy properly.” Mr. Balakesari said that the silence of industry leaders means that they either endorse what the Minister alleged or they are collectively spineless. His question to news organisations in general, and this newspaper in particular, was how this episode made a disappearing act.

Shifting focus

The lack of follow-up to the Minister’s uncharacteristic observation against a conglomerate was neither the result of censorship nor self-regulation. Off-the-cuff remarks by those in power have become commonplace. The news cycle has become relentless and many significant developments — including the fall of Kabul and the Finance Minister’s announcement of the Rs. 6 lakh crore national monetisation plan for infrastructure assets — took place in the days following the strange observation of the Commerce and Industry Minister. The media was forced to focus on these emerging issues.

While I can give any number of reasons for the media not following up on Mr. Goyal’s attack on the Tatas, including the factors that forced the Confederation of Indian Industry to pull down the video from its YouTube channel, I value the idea of follow-up. It helps to beat the compulsions imposed by the relentless news cycle and tries to keep the focus on holding those in power accountable.

One of the biggest successes in journalism in recent times is the ‘Spotlight’ investigation by the Boston Globe reporters. The meticulous documentation by the reporters of sexual abuse by Catholic priests won them a Pulitzer Prize. This investigation highlighted the importance of follow-up stories as part of the news agenda and helped to circumvent the tyranny of the news cycle.

The International Journalists’ Network has a section dedicated to follow-ups in its journalism basics section. It argues that the partial decline in follow-up stories is due to slashed newsroom budgets and the warp speed of the Internet age. It says that a structured follow-up mechanism helps a newsroom make the competition follow it. If holding power accountable is the central tenet of journalism, and if newsrooms are not going to be swept by the power of algorithmic decision-making and Big Data, follow-ups are the best journalistic tool.

readerseditor@thehindu.co.in

Delhi University recently dropped Mahasweta Devi’s renowned short story, ‘Draupadi’, and two Dalit writers — Bama and Sukirtharani — from the BA English (Hons) syllabus. Several writers, academics and media outlets have reacted adversely to this news. Devi’s short story details the plight of tribals and remains relevant to this day. Bama’sKarukkuwill forever be remembered for its searing account of her life of subjugation and perennial ostracism. Sukirtharani’s poems lay bare her Dalit feminist politics. These are important voices that any student of literature or the Humanities ought to engage with in contemporary India. And it is often through university syllabi that young minds are introduced to such writing which may not feature in the usual bestseller lists or other traps laid out by corporate publishing intended to endear readers to certain types of books – lifestyle, self-help and ‘how to do’ guides – which don’t encourage critical questioning and thinking.

An introduction to who we are

At this point, we must ask: what is the purpose of literature in a classroom really? Literary studies have moved far beyond merely imparting tools of literary analysis to students in the classroom. Studying literature no longer means analysing plot, character and setting, and writing long prosaic answers in exams alone. These are important elements to understand a text in its entirety but literature is also an introduction to where and how we live and the challenges that face our time and society. In many ways, literature is an introduction to who we are, or ought to be, as people. All over the world, literature syllabi are being redrawn to ensure inclusion and diversity.

The writings of the authors who have been dropped from the course could be subjected to traditional literary analysis. At the same time, they also identify and highlight concerns that aid a socio-cultural understanding of the issues that plague Indian society. These texts, however, are not to be read as sociology camouflaging as literature. We must discuss their artistic and literary merits too. I have encountered several realities of this nation through these writings with little or no experience of the terrain the writers have written about or the caste atrocities they have faced. Their writing has been a great education to say the least. At the same time, history is archived in the life story of the individual and other characters in their fiction. The decision-makers at Delhi University could argue that all syllabi should be regularly updated. While that cannot be contested, the texts that replace the above writers should invite further scrutiny. Also, it should be asked why only these texts were chosen to be axed while others were left untouched.

This act of elimination will hopefully motivate several to read these writers and explore their work with greater interest. The same happened in the past when texts such as A.K. Ramanujan’sThree Hundred Ramayanasand Rohinton Mistry’sA Fine Balancewere dropped from university syllabi under political pressure. Needless to say, banned books have always aroused great curiosity amongst readers.

Reading Indian writing

It was a welcome move by Delhi University to teach the writings of Mahasweta Devi and Bama as part of the English syllabus and wean such courses away from their excessive Eurocentrism. To read Indian literature in translation is one of the best introductions to the country and its enormous literary wealth. Through such a practice, students are also taught to read and appreciate literature in the comfort of a familiar context and become informed citizens. While world literature has its own merits, an introduction to Indian writing and especially those that help us to be ‘critical insiders’ (a term that the writer U.R. Ananthamurthy used) will go a long way in creating passionate learners. Isn’t that the purpose of education after all?

Kunal Ray teaches literary and cultural studies at FLAME University, Pune

The need for infrastructure development in the Himalayan region rubs up against the environmental and ecological challenges that they pose. The Uttarakhand government has for decades envisaged hydroelectric projects as the way forward to power the State, premised on the region’s undulating topography. However, the rising frequency of intense rains has been contributing to landslips, avalanches, and the loss of lives and property. All of this has a bearing on hydroelectric projects being situated in terrain prone to environmental shocks. In the aftermath of the devastating Kedarnath floods of 2013, the Supreme Court ordered a halt to hydroprojects in the Alaknanda and Bhagirathi river basins pending a review on whether they exacerbated the damage. The last few years have seen considerable friction on this issue, especially because the future of hydroprojects is closely linked to the National Mission for Clean Ganga (NMCG) programme. For the health of the river, it must be allowed to flow unimpeded, and hydropower projects are an obstacle. A committee of experts recommended to the Court that almost all hydropower projects, cleared by the Government for construction, be scrapped. Proponents of six of these projects approached the Court on the grounds that they had obtained prior clearances and scrapping projects would entail significant losses. Since then, the Centre has been trying to walk a fine line between salvaging some of them while acknowledging, at least on paper, the environmental costs.

There have been divisions even within various Central ministries: the Water Resources Ministry, which manages the NMCG, is opposed to hydropower projects while the Ministry of Power roots for them. Through the years, whenever a group of experts has recommended a cessation of infrastructure development, there is always another group of experts, usually affiliated to government institutions, that differ and recommend the opposite. The avalanche in Chamoli this February, that destroyed two power projects and killed at least 200, was only the latest reminder of the fraught risks that committees and their tussles inadequately account for. The Centre has been saying that it is not too keen on new hydropower projects and is only permitting those that are at least 50% complete to go ahead given the sunk costs. While such statements have been made in Parliament, they do not appear in the latest affidavit to the Court; so there are concerns on whether this is indeed a lasting policy commitment. Uttarakhand, like all other States, is not immune from the demands for reliable power and infrastructure from its people. Along with better dialogue, power companies and the Centre must inspire greater trust in the residents of the region: infrastructure development will have to necessarily account for the region’s constraints.

The narrative of violence against women in India continues unhindered. On August 24, an MBA student was gangraped near Chamundi Hills in Mysuru, sending shock waves around the country. Four men and a juvenile have been arrested from Tiruppur in Tamil Nadu in connection with the rape. The men tried to rob the girl and her friend but on finding no valuables, they raped her and assaulted him. Earlier this month, a minor Dalit girl was raped, murdered and hurriedly cremated in Delhi while the parents were kept away. In July, two minor girls were raped in Goa. Despite stringent laws in place, especially after the 2012 Nirbhaya case in Delhi, a rape occurs every 16 minutes in India, according to the latest records available with the National Crime Records Bureau. To make matters worse, sexist, misogynist, survivor-blaming remarks and inept measures invariably follow a heinous crime against women. Girls are pulled up for wearing ripped jeans, and staying out late. Sections of society, in their warped thinking, often argue the survivor could have evaded the assailants by adhering to conservative norms: wearing traditional attire, skipping parties, returning home by sunset. Parents are blamed for not bringing up their girl children with ‘Indian values’. After the Mysuru rape, a similar pattern ensued. The Karnataka Home Minister, Araga Jnanendra, ‘joked’ about rape while accusing the Congress of ‘politicising’ it. He subsequently retracted his insensitive remarks after State Chief Minister Basavaraj Bommai stepped in.

Mysore University did a flip-flop too, first announcing that girls would not be allowed to step off the Manasagangotri campus after 6.30 p.m., and then withdrawing the missive. Activists cried foul because the action showed the intent to blame everything on the girl. To do right by women, courts too should play a role, but despite some soul-searching as inAparna Bhat & Ors vs. State of Madhya Pradesh & Anr., where the Supreme Court admitted to the “entrenched paternalistic and misogynistic attitudes that are regrettably reflected at times in judicial orders and judgments,” other verdicts have fallen short. Recent rulings by the Chhattisgarh High Court and the Kerala High Court, reiterating that any sexual act by a man against his wife, even if it involved force, is not rape, may be correct in law, but served to highlight the lacuna in the penal code, which does not recognise marital rape. In June, the Supreme Court had to order police protection to a couple in a live-in relationship who were denied relief by the Punjab and Haryana High Court. Women have come a long way, fighting for their rights against patriarchal mindsets and other social ills. Instead of curbing their freedom, society and the state must ensure protection of women both in public and private places.

Though Prohibition will remain suspended in Tamil Nadu from to-morrow, bars will not be allowed in hotels and restaurants, according to a decision taken by the State Government [Madras, Aug. 29]. Social clubs will, however, be permitted to serve liquor to its members as hitherto. But the license fee in their case will be doubled from Rs. 1,000 to Rs. 2,000. In addition, these organisations will be required to pay a club fee of Rs. 2 (instead of Rs. 1.60) for every 50 bottles of liquor served to its members. An official spokesperson explained there were at present 22 social clubs in the State holding two kinds of licences, F.L.2 and F.L.2-A. The former authorised them to serve drinks to its members, both Indian and foreign, while the latter restricted it to foreigners alone. This discrimination would be removed from to-morrow and there would be a single licence for all clubs. Western-style hotels holding F.L.-3 licences are now permitted to supply liquor to foreign tourists and foreign residents for consumption within their private rooms at the hotels.

The government wants half the additional dearness allowance for its employees impounded for a period of one year.

The government wants half the additional dearness allowance for its employees impounded for a period of one year. This is believed to have been spelt out by the government at a meeting of the representatives of the national council of the joint consultative committee held on August 29. Cabinet Secretary, Krishnaswamy Rao Saheb, who presided, is believed to have said that the impounding should apply to the two instalments of DA already due — April and June. The reasons assigned were runaway inflation and the need to check money circulation and the difficult ways and means position of the government. It is believed that employees are ready for a portion of the additional DA to be impounded if they are adequately compensated in house rent allowance and city compensation allowance.

Cong (I) Rout

The rout of the Congress (I) in the crucial elections to the Visakhapatnam and Vijayawada municipal corporations in Andhra Pradesh has shocked the party high command. The Chief Minister T Anjiah is expected in Delhi on August 30 when he will explain the reasons for the party’s bad showing to the high command. It is likely that the high command will depute one of the general secretaries to Andhra Pradesh for on-the-spot assessment of the party’s image in the light of the poll results.

Mizoram Pact

The Centre has decided to conclude most of the demands made by the Mizo National Front (MNF) leader Laldenga. The underground MNF and the Centre had reached a pact about two years ago under which the MNF had given an undertaking to stop all hostile activities to pave the way for negotiations for solving the Mizo problem. Despite this, the MNF continued to participate in illegitimate activities.

M O Mathai Dead

M O Mathai, special assistant to first PM Jawaharlal Nehru, whose books on the Nehru Gandhi family set off a public debate has died. He was 72 and a bachelor.

Scholars and students of literature must not be distracted from their work – the critical study of all texts, whether nationalistic or not — by such censorious instincts.

Literature, by instinct and in practice, is against the oppression of the single story. It is interested, not in dogma, but in textures and voices, chronicles and records that confound easy truths. By pushing us into zones of discomfort and disquiet, it allows us a clearer view of human life. In doing so, it also offers a powerful way to speak back to power. It’s an understanding that appears to have escaped Delhi University authorities, who have struck off the works of Tamil writers Bama and Sukirtharani, as well as the short story ‘Draupadi’ by Mahasweta Devi, from a paper of the undergraduate English literature syllabus. No reasoned argument has been offered by the DU’s Oversight Committee for the decisions that several members of the university’s academic council have described, in a note of dissent, as “vandalism”. The Delhi University registrar defended the changes by stating a preference for “literary content … that does not hurt the sentiments of any individual”. He also objected to the language of Mahasweta Devi’s ‘Draupadi’ — the story of Dopdi Mejhen, a Santhal woman gang-raped in police custody — as going against “culture and ethics”, and the fear that it would make “students hate the military.”

It appears that behind such decisions is the idea of the classroom as a sanitised encounter — to be measured by the deference of students to all kinds of authority, especially the state. The summary dismissal, too, of the works of Bama and Sukirtharani, who powerfully represent the experience of living in an oppressive caste society, confirms this narrow vision and its anxieties. In the name of “culture” and “ethics”, it undoes decades of scholarship and debate that have pushed literature departments to a more expansive understanding of literary experience and merit — as gendered, as influenced by caste, and race and empire. Anything but the single wholesome story. That such a decision has been taken by a committee which does not include members from the English Literature department, among other disciplines, also leads to worrying questions of the way syllabi are being vetted. According to the DU registrar, however, “I can read English, you can read English. If something offensive is written somewhere, we don’t need a PhD in literature to understand that.”

Scholars and students of literature must not be distracted from their work – the critical study of all texts, whether nationalistic or not — by such censorious instincts. Nor should the classroom be held hostage to the “sentiments” of those who take offence at any challenge to the “consensus”. Delhi University must rethink its decision to shrink the syllabus.

Fifty per cent Indians getting at least one shot of Covid vaccine is a significant milestone. There is still need to unlock carefully.

Last week as the country crossed 60-crore cumulative vaccinations, it reached a significant milestone in its Covid inoculation drive. More than 50 per cent adult Indians have received at least one shot of the vaccine. Official data show that 99 per cent healthcare workers have received the first jab and 83 per cent are fully vaccinated. Nearly 80 per cent frontline workers have received both the shots. In conjunction with the serosurvey results that indicated two-thirds of people in the country have antibodies against the coronavirus, the vaccination data is cause for optimism at a time when medical experts are warning of a possible third wave. These developments are likely to give a fillip to the post-second wave opening-up underway in several parts of the country and inform plans of state governments to resume physical classes in educational institutions. There can be scarcely any doubt on the need for people to emerge from the pandemic-imposed shells. At the same time, however, there is also abundant reason to suggest that necessary caveats be built into the un-lockdown measures. The temptation to assume pre-Covid normalcy should be stoutly resisted.

The government has asked states to speed up the administration of the second shots — a salient advisory given the well-established fact that two shots provide the maximum protection against the virus. The first shot prepares the immune system to build antibodies. But these antibodies are known to wane after a few months. After the second jab, the body produces a stronger immune response because it now has substantial T cells that identify the pathogen. However, there is much that is unknown about the virus’s behaviour and the recent spurt in breakthrough infections in different parts of the world suggests that even two doses of the current crop of vaccines may not provide the protection they were earlier believed to offer. The ICMR has, in fact, been alive to this exigency. It has repeatedly underlined that the vaccines are “disease modifying” — they reduce the severity of Covid – but not always “disease preventing”. The premier medical research agency’s counsel — and that of other experts — on observing Covid-appropriate behaviour is even more prescient at a time when masks are making a comeback in the public health discourse of countries that dispensed with this anti-Covid measure earlier this year. The US Centers for Disease Control, for instance, has reversed its earlier advisory and asked people to wear masks in public indoor spaces in areas where the virus is surging.

Several countries are now planning to administer booster shots to people in 2022 to enhance their immunity against the virus. Policymakers in India are not impervious to this discourse. In keeping the virus at bay, the priority should be to nudge people to remain vigilant — not waver from Covid-appropriate behaviour — as well as complete this year’s vaccination targets.

Criticism of the government’s plans to lease out assets to private players, raise resources for public investment, is baseless

“A lie can travel halfway around the world, while the truth is tying its shoelaces.” This famous quote aptly summarises the methodology of using lies, half-truths and misinformation to create anxiety and fear amongst the people. It is regularly used by our principal opposition party in their desperation to salvage their political relevance.

In an article (‘The grand closing down sale’, IE, August 29) former finance Minister P Chidambaram says “The big lie has been exposed.” Indeed, it has been. His own. It has also laid bare his own party’s hypocrisy — what is good for the country when the Congress was in government is bad for the country if the government is led by Prime Minister Narendra Modi and the BJP. His article is littered with false assertions and half-truths. It is a pity that a senior MP and a former Union minister has to do this to score a political point. And he fails.

The claim that the Modi government by the stroke of a pen has threatened to reduce India’s public assets to zero shows that he either does not understand what the National Monetisation Pipeline (NMP) proposes to do or that he understands but wishes to twist logic. He obfuscates by deliberately mixing up strategic disinvestment with asset monetisation. The fact is that none of the assets in the NMP are up for sale. They are going to be leased out to private partners through an open and transparent bidding process on terms which more than safeguard the public interest. The entire process must satisfy the law and the courts of the land. The private partner will operate and maintain the assets and return them to the government on completion of the lease.

https://images.indianexpress.com/2020/08/1x1.png

The former FM wishes to appear ignorant about the use of innovative new instruments that the government has permitted in the monetisation of assets. The use of Infrastructure Investment Trusts (InvIT) and Real Estate Investment Trusts (REIT), which, like mutual funds, pool investments, which then flow to infrastructure and real estate, will allow the people of India and prominent financial investors to invest in our national assets. Some InvITs and REITs are already listed on stock markets.

What the former FM disparagingly calls a “rent” of Rs 1.5 lakh crore a year from asset monetisation will actually lead to more churn, and use of financial leverage to fuel higher government investment in building new infrastructure. That is the real logic of asset monetisation. Unfortunately, through scams like 2G, Coalgate, CWG and Adarsh, the UPA appeared focused on monetisation of a different kind.

The government needs financial resources to upgrade India’s infrastructure to world-class levels without over-burdening the honest taxpayers of this country. In the past seven years, the total length of highways has gone up one-and-a-half times the length created over 70 years. Total investment in the urban sector in the past seven years is over seven times the investment made in the 10 years between 2004-14.

Ironically, in his effort to distort the narrative, Chidambaram has disowned even the few progressive baby steps that the UPA Government had taken to monetise public assets. The privatisation of Delhi and Mumbai airports happened under the UPA Government when Chidambaram was Finance Minister and Chairman of the Group of Ministers which was responsible for decision making on the matter. Chidambaram writes that the Railways is a strategic sector and should not be opened to private participation. Why did he not put his foot down when, in 2008, the UPA Government invited Requests for Qualification for the redevelopment of the New Delhi Railway Station? Even after the UPA, the Congress has been in state governments which have taken policy decisions to monetise public assets. In February 2020, the Mumbai-Pune Expressway was monetised for Rs 8,262 crore by the government of Maharashtra. Chidambaram and his party could have stopped the Chief Minister Uddhav Thackeray’s “stroke of the pen.”

The former FM then raises the bogey of a possible creation of monopolies in certain sectors. He cites the examples of the US cracking down on tech companies, South Korea taking on Chaebols and China’s purge of some of its internet giants, all for anti-competitive practices. India also has institutions that deal with issues related to uncompetitive practices. There are sector specific regulators. There is the Competition Commission of India. There are consumer courts. All of these have the authority, quite independent of the Government of India, to come down heavily on any anti-competitive practice. The government is also committed to market competition and will design processes in a way that minimise the probability of any concentration of market power. In some areas, like Railway tracks, where there is a natural monopoly, there will be no asset monetisation.

The former FM raises other bogeys like the matter of jobs. The case studies of the privatisations undertaken by the Atal Bihari Vajpayee government show that jobs actually grow when an operation is more efficiently managed. In addition to jobs increasing in the assets being monetised, an entire new set of jobs will be created when the government reinvests its revenue proceeds. There is a positive multiplier effect, which someone who has been Finance Minister ought to appreciate.

Finally, Chidambaram accuses the government of secrecy in the way it has gone about the NMP. Nothing could be further from the truth. The asset monetisation was announced several months ago in the Union Budget in February 2021. Several rounds of webinars and national-level consultations were organised. What was announced last week was a roadmap. Earlier, the government had announced a strategic disinvestment policy in 2016.

Our government is committed to forward looking, pro-people reform. We are acting out of conviction. Stealth and secrecy are companions to Congress-style subterfuge. This government makes no compromise with transparency and national interest.

The author is Union Minister for Petroleum & Natural Gas and Housing & Urban Affairs

Ashok Gulati, Ritika Juneja write: Access to nutritious food is only one of the determinants of nutrition. Other factors like access to safe drinking water and sanitation, immunisation and education, especially of women, are also important

On August 15, Prime Minister Narendra Modi addressed the nation from the ramparts of the Red Fort to mark India’s 75th Independence Day. Besides other big announcements, he emphasised the need to ensure “poshan” (nutrition) to the country’s women and children. PM Modi announced that, by 2024, rice provided to the poor under any government scheme — PDS, mid-day-meal, anganwadi — will be fortified. It is a bold decision. Leveraging science to attack the complex challenge of malnutrition, particularly for low-income and vulnerable sections of the society, who cannot afford balanced diversified diets, can be a good intervention. We presume that the nutrition experts of the Indian Council of Medical Research (ICMR) have been consulted in arriving at the decision.

Scientists at the Indian Council of Agricultural Research (ICAR) have been developing biofortified crops in India with a view to eradicating malnutrition amongst the poor sections of the society. As per the ICAR website, they had developed 21 varieties of biofortified staples including wheat, rice, maize, millets, mustard, groundnut by 2019-20. These biofortified crops have 1.5 to 3 times higher levels of protein, vitamins, minerals and amino acids compared to the traditional varieties. It is worth noting that these varieties are not genetically modified — they have been developed through conventional crop breeding techniques by our own scientists. A research team led by Monika Garg at the National Agri-Food Biotechnology Institute in Mohali has also developed biofortified coloured wheat (black, blue, purple) that is rich in zinc and anthocyanins. Farmers from Punjab and Haryana have been roped in to multiply the production of this wheat variety. This points towards the beginning of a new journey, from food security to nutritional security.

The HarvestPlus programme of the Consultative Group for International Agricultural Research (CGIAR) also deserves special mention here as they have been working closely with ICAR, state agricultural universities (SAUs), the international centres of CGIAR, seed companies and farmer organisations to accelerate production and improve the access of the poor in India to iron-rich pearl millet and zinc-rich wheat. Globally, more than 40 countries have released biofortified crops, benefitting over 48 million people.

https://images.indianexpress.com/2020/08/1x1.png

The PM’s strong commitment towards a malnutrition-free India — Kuposhan Mukt Bharat – is crucial as 15.3 per cent of the country’s population is undernourished, and India has the highest proportion of “stunted” (30 per cent) and “wasted” children (17.3 per cent) below five years of age, as per the FAO’s recent publication, ‘The State of Food Security and Nutrition in the World, 2021’. These figures indicate that India is at a critical juncture with respect to nutritional security and will not be able to achieve the UN’s Sustainable Development Goal (SDG) of eliminating all forms of malnutrition by 2030 in the business-as-usual scenario.

However, access to nutritious food is only one of the determinants of nutrition. Other factors like poor access to safe drinking water and sanitation (especially toilets), low levels of immunisation and education, especially of women, contribute equally to this dismal situation. In a country where about 50 per cent of the rural population does not have safe and adequate drinking water within premises, where about 15 per cent of schools still lack access to basic infrastructure (electricity, drinking water and sanitation) and where the average annual school dropout rate at the secondary level (Class 9-10) is still 18 percent (as per the Niti Aayog’s SDG Index for the year 2020), one cannot tackle the multi-dimensional problem of malnutrition just by biofortification. It must be recognised that in the long run, India needs a multi-pronged approach to eliminate the root cause of this complex problem. That approach should include the following initiatives.

First, there is a direct correlation between mothers’ education and the wellbeing of children. Children with mothers who have no education have the least diversified diets and suffer from stunting and wasting and are anaemic. Notwithstanding considerable efforts by the government to improve female literacy, only 12.5 per cent women (in age group 15-49 years) were found to have completed school education (Class 12) in 2018 according to the Sample Registration System Survey. Hence, targeted programmes for improving the educational status of girls and reducing the school dropout rates, particularly at the secondary and higher educational levels, need to be promoted. Also, childcare knowledge and information on holistic nourishment should be compulsorily included in the school curriculum. This will improve mothers’ knowledge regarding colostrum, continued breastfeeding, diarrhoea prevention and treatment using oral rehydration solution, child immunisation, and family planning. Innovative strategies that integrate education and nutrition programmes hold great importance in combating the malnutrition problem. The Global Nutrition Report (2014) estimates that every dollar invested in a proven nutrition programme offers benefits worth 16 dollars.

Second, innovations in biofortified food can alleviate malnutrition only when they are scaled up with supporting policies. This would require increasing expenditure on agri-R&D and incentivising farmers by linking their produce to lucrative markets through sustainable value chains and distribution channels. This will generate remunerative income for farmers and fuel the scaling-up of the unfolding technology. The government can also rope in the private sector to create a market segment for premium-quality biofortified foods to cater to high-end consumers. For instance, trusts run by the TATA group are supporting different states to initiate fortification of milk with Vitamin A and D. Other private dairies should also be encouraged to scale up milk fortification across the country.

Third, a national awareness drive on the lines of the “Salt Iodisation Programme” launched by the government in 1962 to replace ordinary salt with iodised salt, can play an important role at the individual and community levels to achieve the desired goals of poshan for all. Branding, awareness campaigns, social and behavioural change initiatives, such as community-level counselling, dialogue, media engagement and advocacy, especially amongst marginalised communities, can promote consumption of locally-available, nutrient-dense affordable foods among the poor and children. But equally important is grandma’s recipe of diversified diets — we should always keep that in mind.

Shah Alam Khan writes: The memories should serve as handbook on how not to divide the nation communally

On the eve of Pakistan’s Independence Day on August 14, Sayema, a famous radio jockey with a private radio station, tweeted Independence Day wishes to friends across the border. For the next few hours, her timeline was inundated with abuse, hate and bigotry of the most repulsive nature. Unfortunately, most of those abusing her were not trolls or from the IT cells of political parties. They were common people like you and me. Sayema’s message of friendship was interpreted as hate against India and most labelled her an anti-national — the commonest hole to fit a peg of any shape. Sayema is a peg with the oddest shape in this new India — she’s a Muslim.

The Prime Minister of the world’s largest democracy has asked us to commemorate August 14 as a “Partition Horrors Remembrance Day”. The horrors of Partition are undoubtedly among the most painful memories of any society. The blood lines which were drawn over the land mass of the subcontinent in 1947 still continue to bleed for many from that generation. August 14 is the Independence Day of Pakistan, the byproduct of that very Partition. No wonder it now becomes an anti-national act to wish Independence Day greetings to a neighbouring country.

As identity begins to take over nations and national identity becomes a tool for manipulating the masses, we need to have a clear understanding of the ideological debate on nationalism, patriotism and national identity. In the 75th year of its Independence, India is at the threshold of a Partition of a different kind. The binary which has come to rule us is ugly in its ideological posturing. The identity politics which drives the PM into announcing a Partition Horrors Remembrance Day is dangerous and illogical.

The horrors of Partition are not for remembrance. They are for deriving lessons. They shouldn’t haunt us but rather help us in coming out of the trauma of communalism and bigotry, which had besieged the subcontinent at that time. To remember them as a means of horror is to pollute the memory pool of coming generations. To remember them as lessons would be the best way to provide them with a handbook on “how not to communally divide a country.”

History, memory and cultural identity are the most sinister tools of manipulating masses. Nothing is more productive politically than a cohort manipulated with hate. The Prime Minister could have been more careful and correct in the choice of his words. Frantz Fanon, the West Indian philosopher and writer, believed that cultural identity is a socially generated neurosis. He used it in the context of colonial cultural influences but it could be equally correct for religious influences as was seen at the time of Partition. One of the greatest writer-philosophers, Albert Camus, believed that history is not just a possible site of violence, but history coincides with violence. He debunked the theory of “history as necessity.” Camus’s questioning of the dialectical idea of history is so relevant in this new India, where the highest executive of the democracy requests its citizenry to remember the trauma of Partition.

The hopeless sadness which such memories can generate in the people of that era can have a disastrous outcome not only on them but on their heirs too. In countries with existing wounds like those of the Partition, identity and culture has to be reimagined in a secular, rational perspective, away from political benefits and free from ideological bonhomie. In the words of the American philosopher, Martha Nussbaum, “as we tell stories about the lives of others, we learn how to imagine what another creature might feel in response to various events. At the same time, we identify with the other creature and learn something about ourselves.” Nussbaum’s words mark the epitome of what should be remembered about the Partition. We should remember that our horrors are also someone else’s stories.

We need healers, not the hurt, to reduce the pain of Partition. The patriotism we embrace shouldn’t be at the expense of hatred of the other. The PM has a penchant for catchy phrases and words. But playing with collective memories is tricky. Collective memories are the most precious treasure of any civilisation. They should be handled with care because if they break, they can release demons of all kinds.

Abhishek Singh, Varad Pande writes: Constraints in public procurement processes have kept the potential from being fully realised. This must change

The journey of Free and Open Source Software (FOSS) in India has been long and vibrant. What began with a few Linux user groups in the 1980s has grown into a movement through collaboration among a diverse community of innovators. FOSS today presents an alternative model to build digital technologies for population scale. Unlike proprietary software, everyone has the freedom to edit, modify and reuse open-source code. This results in many benefits — reduced costs, no vendor lock-in, the ability to customise for local context, and greater innovation through wider collaboration. We have seen some great examples of public services being delivered through systems that use FOSS building blocks, including Aadhaar, GSTN, and the DigiLocker. While the trend is promising, much more can be done.

Recognising its potential, in 2015, the Indian government announced a policy to encourage open source instead of proprietary technology for government applications. However, the true potential of this policy is yet to be realised, largely due to constraints in public procurement processes.

Several misconceptions remain in the understanding of FOSS, especially for GovTech, and it is important to clarify these points to help increase the adoption of FOSS.

https://images.indianexpress.com/2020/08/1x1.png

“Free” in FOSS is perceived to be “free of cost” and hence many think that the solutions based on FOSS are not good enough. For example, FOSS is often mistaken to be less trustworthy and more vulnerable, whereas FOSS can actually create more trust between the government and citizens. FOSS communities can examine the open-source code for adherence to data privacy principles, help find bugs, and ensure transparency and accountability. Many solutions launched by the government including Digilocker, Diksha, Aarogya Setu, the Covid-19 vaccination platform CoWIN — built on top of open-source digital platforms — have benefited from valuable inputs provided by volunteer open-source developers. Such inputs have immensely helped in improving solutions and making them more robust.

Another important issue is that it can feel easier to deal with a proprietary software vendor who builds a bespoke software and can be held accountable for any failures. In the case of FOSS, there appears to be an absence of one clear “owner”, which makes it harder to identify who is responsible. While this concern is legitimate, there are ways to mitigate it, for example, by having the government’s in-house technical staff understand available documentation and getting key personnel to join relevant developer communities. This has been tried out in several projects successfully but needs to be strengthened further.

India is at an inflection point in its journey towards greater adoption of FOSS in GovTech — it has already demonstrated the potential of FOSS deployment through its use in critical, population-scale projects. With an IT workforce of more than four million employees and a software industry that is the envy of the world, we already have the required talent. What we need is a concerted push to harness the biggest promise that FOSS holds — the possibility of collaborative technological innovation.

Here is a four-step path to make this vision a reality.

The first step is to incentivise the uptake of FOSS in government. The government’s policy on the adoption of open-source software requires all tech suppliers to submit bids with open source options. Suppliers also need to justify in case they do not offer an open-source option, and sourcing departments are asked to weigh the lifetime costs and benefits of both alternatives before making a decision. While this serves as a good nudge, policy can perhaps go a step further by formally giving greater weightage to FOSS-specific metrics in the evaluation criteria in RFPs, and offering recognition to departments that deploy FOSS initiatives, such as, a special category under the Digital India Awards.

The second step could be to curate a repository of “GovTech ready” building blocks that are certified for use in government and audited for security compliances. Off-the-shelf FOSS software is often not ready for direct deployment by government. Creating a repository of ready-to-use “GovTech-ised” building blocks, can help departments quickly identify and deploy FOSS solutions in their applications.

Third, FOSS innovations can be encouraged through “GovTech hackathons and challenges”, bringing together the open-source community to design solutions for specific problem statements identified by government departments. The best innovations emerging from these challenges can get a leg up by listing them on government procurement platforms such as GeM. One such challenge — a #FOSS4Gov Innovation Challenge — was recently launched to accelerate the adoption of Free and Open Source Software (FOSS) in government by harnessing innovation from the FOSS ecosystem.

Finally, a credible institutional anchor is needed to be a home for FOSS led innovation in India. Such an institution can bring together FOSS champions and communities that are scattered across India around a shared agenda for collective impact. Kerala’s International Centre for Free & Open Source Software (ICFOSS) is a great example of such an institution that led to Kerala being a pioneering state in the adoption of FOSS. A national “FOSS Centre of Excellence” can convene capital, resources and capacity-building support, creating the much-needed momentum to build world-class “made in India” FOSS products.

Somnath Waghmare writes: Gail Omvedt's kindness, accessibility and academic stridency led to her acceptance.

Almost all social movements in India, whether left or right, feminist or Adivasi, are led by people from historically dominant castes. The only exception is India’s Dalit-Ambedkarite movement, which has never accepted our oppressors as our leaders or heroes. And yet, our movement wholeheartedly embraced Gail Omvedt, a white American woman who came to India in the 1970s for her PhD. In the last few days, since Omvedt passed away, all the messages that I have seen on Bahujan social media and WhatsApp statuses have been in tribute to her. We are all grieving. I feel as if my mother has died.

I began to shoot a documentary film on her and her husband Bharat Patankar in 2017, just after my first film on Bhima Koregaon (The Battle of Bhima Koregaon: An Unending Journey) had released. My family’s village is 15 km from theirs and I have known them and their daughter Prachi for almost a decade. After three years of closely following them for the film, it hurt to shoot Omvedt’s last rites on Thursday.

I had the privilege to meet her in my first year of BA, when I attended a cadre camp organised by Patankar. It was the first time I had seen a white woman, that too speaking fluent Marathi. A friend told me that she was Patankar’s wife and a professor and activist who worked for our cause. I was curious about why I had never heard of her before. The next day, I went to my college library and asked for books she had written. The librarian gave me her book on Babasaheb Ambedkar. That book, Ambedkar: Towards an Enlightened India, transformed my life. I knew then that I would always work for social justice.

https://images.indianexpress.com/2020/08/1x1.png

From then on, I saw her regularly at protests, rallies and meetings for the rights of Dalit-Bahujans. I went to Pune for a Master of Arts in Communication Studies and began to work with the camera. I wanted to make films on our issues and document our Bahujan people. I saw that the so-called mainstream media and cinema purposely ignored Dalit-Bahujan icons and we did not have any documentation of our leaders, writers and activists. My first idea was to make a biopic on Omvedt and her work, but I felt it was not yet the time, so I made the Bhima Koregaon film instead.

It was this, along with her academic stridency, that led to her complete acceptance by the Dalit-Bahujan communities. In 2018, the Delhi-based Dalit rights NGO had organised a conference called Dalit Women Speak Out at the Savitribai Phule Pune University. The group invited Dalit women from across the country to speak. Omvedt was the only non-Dalit woman to be invited as a special guest.

In the last few years, as her health declined, I saw Patankar patiently care for her like a child. They were devoted to each other. I recorded five interviews with her, as well as many more with Patankar about their life and work. I knew, as I shot footage for almost three years, travelling with her and sitting by her side, recording the two of them singing progressive songs together and trying to capture every movement, that her time was running out. My film is in post-production and will be released in six months. It is painful to know that she will never see this visual tribute to her incredible work for India’s Dalit-Bahujans.

Pratiksha Baxi writes: Protests by victims and litigants highlight a culture of impunity and a legal system in urgent need of reform.

In the 1980s, women’s groups protested at the gates of the Supreme Court against the acquittal of policemen who raped a tribal girl, after four law professors wrote an open letter critiquing the judgment. On December 20, 1979, the then Chief Justice of India, Y V Chandrachud, wrote a letter to the Gujarat women’s groups led by Jyoti Sangh assuring them that he fully shared their view “that life and justice must be made safe and acceptable to unprotected women”. Without romanticising the past, it would be fair to note that such courtesy to women’s groups has not been emulated within the judiciary since.

Protests by women against sexual impunity in law and society at the gates of the apex court have continued. For the gates of the Supreme Court have occupied a symbolic significance in the geography of lived constitutionalism through different kinds of people’s movements. Today, the gates of the Supreme Court mark the contemporary geography of desperation, its destination.

On August 16, 2021, the 24-year-old rape survivor who had accused Bahujan Samaj Party MP in 2019 of rape, set herself ablaze along with her friend, a 27-year-old man, in front of the Supreme Court of India. Both are now dead. The victims thought of the Facebook live as a “dying declaration” or the final complaint against the legal system and the culture of state impunity, as they called out the names of those officers who they held accountable. After this public roll call of impunity and a powerful appeal to the public to record their testimony, the two friends set themselves ablaze. The victim indicted the police and the judiciary for stripping her of dignity.

https://images.indianexpress.com/2020/08/1x1.png

We are left numb with grief as we consume their words, their cries and images of their burning bodies at Gate D. The singed hands of the security guards of an empty apex court, without the usual bustle of lawyers and litigants, bear witness in flesh to the crisis in the legal system today.

For, as per some media reports, the victim had filed a petition in the Supreme Court pleading for a transfer of the rape case from Allahabad to Delhi in March. The brother of the accused MP filed a case of forgery against her, in which a non-bailable warrant had been issued by a Varanasi court in August 2021. And the Delhi police allegedly now suspect that they killed themselves after being framed in a fraud case. An enquiry has been announced, and an officer sent to judicial custody, as we despondently wait for more information on this tragic case.

It is devastating that we have a dark legal history that mutely records that rape survivors are routinely killed or kill themselves in protest in front of police stations, courts and government buildings. Outrage, if any, is pushed towards the convenient demand for death penalty, deflecting public attention from a serious review of state impunity.

While the media discourse on rape is mostly spectacularised and sensationalised, state response also pathologises or criminalises anti-rape protest that challenges state impunity. The dominant response to demand death penalty does not challenge cultures of state impunity. For it is not sensational enough to demand accountability and strict action against those who bring false charges against vulnerable victims and complainants. There is no sober and serious reflection on how to abolish those practices of policing that target and victimise unprotected people based on their identity or status as the first step towards addressing the social problem of violence.

Transfers and suspensions are the first response of governance to impunity. Practices of policing within a security state framework also do not actually challenge sexual impunity. The increased use of the National Security Act in rape cases indicates a breakdown in routine policing, rather than assure us of gender sensitive policing. More and more rape survivors, especially from marginalised communities, have been re-victimised. The imprisonment of victims of violence is on the increase in lockdown prisons. There is no judicial enquiry on why victims of violence are imprisoned on false counter cases. There was no change in judicial policy declaring that no rape victim would be arrested and imprisoned despite the outrage that followed the imprisonment of a rape survivor on a contempt charge at the height of the pandemic.

It is a social fact that the criminal legal system often merely re-arranges a system of illegalities. For example, rape survivors are routinely pressurised to “compromise” illegally and turn hostile in trials, failing which they may be threatened or even killed. Noting this, the Supreme Court in Ramesh v. State of Haryana, has noted that this technique of terror under the guise of compromise is part of our socio-legal culture. The apex court here gives voice to the desperation when victims and witnesses are at the mercy of police. In the lockdown, this terror was amplified as trials got postponed. During the lockdown, victims could not escape intimidation, and transfer petitions were not always heard during this time. No moratorium was declared against arbitrary arrests of women and victims of violence, despite repeated petitions and advisories. Guidelines on how to treat rape survivors during the lockdown were not announced to ensure their safety, as trials could not be held.

Their abject story is aligned to another unspoken history of our courts. While this history is unfortunately not of interest to students of law, there are many cases of suicides from court buildings by accused persons or litigants. It is not the tradition of courts to mourn the death of litigants or victims, who kill themselves from court buildings or immolate themselves in front of a court. For judicial “reference” is only passed to mourn the passing of judicial lives — not when victims and litigants give up on life because of law’s violence.

Victims and litigants are usually added to the design and procedure of courts, while judicial doctrine is built on their stories of social suffering. We often forget that there is no constitutional glory without a brief. Will the judiciary mourn these deaths? Or will the victims whose hope is broken by the promise of justice be blamed rather than be honoured for reminding law and society of the forgotten quest for humanity?

Subsidies to electric vehicles are necessary for an environment-friendly technology that has several other benefits.

Written by Akhilesh Mangal

A recent opinion piece by a senior journalist criticises India’s electric vehicle subsidies (‘Wrong way to clean up’, IE, August 5) calling it an inefficient use of taxpayer money. The piece argues that ethanol and methanol are much better alternatives to petrol and diesel since their raw material is abundantly available. It goes on to argue that gasification is the technology which holds promise for India and that it can be used to power even cold storage facilities.

However, the piece is riddled with omissions. Biofuels — ethanol and methanol — have failed to take off in India because of inadequate feedstock availability, less than anticipated commercial production and numerous problems with the planting and care of oilseed plantations. For instance, millions of saplings of Jatropha curcas — an inedible but popular oilseed plant for biodiesel — were planted around food crops in central India in the 2000s, but their ownership and upkeep ran into issues between rural communities and state governments. As a result, their seed output was well below projections.

https://images.indianexpress.com/2020/08/1x1.png

This was despite the Ministry of New and Renewable Energy announcing the first version of the National Policy on Biofuels back in 2009 to create enabling conditions for the industry. The quantities of crop needed to power all of India’s road transport with biofuels are just too large for the option to be practical, and the country’s biodiesel fiasco has been written about before. India would thus have to keep importing oil, which goes against its goal of energy independence. In contrast, EVs can be powered by renewable energy alone and India’s growing share of solar and wind capacities will make that a reality. Also, biofuels in their pure form, or when blended with gasoline do burn cleaner. Unlike EVs, though, they cannot offer zero tailpipe emissions.

The author does not touch upon the roughly Rs 70,000 crore ($10 billion) in fossil fuel subsidies that India shelled out in FY2020 to make coal power, petrol, diesel and LPG cylinders affordable for the masses. Their public health impacts are well documented and yet they are subsidised, partly because they support millions of jobs. As a matter of fact, India spent seven times more on subsidising fossil fuels in 2019 than it did on renewable energy.

In referencing motor races from the 1960s and 70s, the author fails to acknowledge that the electric powertrain was not a serious contender at the time. It is today, which is why the world’s foremost motor racing championship, Formula 1, has Formula E — its 100 per cent electric counterpart. Its popularity with race car drivers, engineering teams and big-ticket sponsors has multiplied every year since its inaugural race in 2014. Incidentally, the franchise’s next race will be held in Germany — the homeland of the IC engine. And for major automakers like Ford, GM, VW, Volvo, Mercedes-Benz and even Rolls Royce (the brand most associated with tradition) to announce a complete shift to the EV powertrain by 2035 shows that staying invested in the IC engine will hurt their bottom lines.

The article then touches upon the new facility being commissioned outside Reno, Nevada to convert refuse-derived fuel to aviation turbine fuel (ATF). The metric that matters most to aircraft and other heavy transport, like container ships, is the fuel’s energy density. If a li-ion battery pack with an output of ~150 Wh/kg could cheaply and adequately power an aircraft that currently gets around 45 MJ/kg of energy (~12,500 Wh/kg) from ATF to haul its payload over thousands of kilo meters, the hyper cost-conscious industry would need no encouragement to make the switch. There is nothing to say that battery packs will never power long-haul airliners — they’re already being used for short haul flights up to 500km — but ATF or similar alternatives are necessary till that time.

So to subsidise the electric vehicle shows foresight, not “moral blindness”. The subsidies are to encourage market adoption, which after a critical mass will lower the prices of all EVs enough to obviate the subsidy itself. Solar and wind power went through a similar growth curve and are now cheaper than coal power and the preferred choice for investors. The Rs 10,000 crore subsidy package under FAME-II is not limited to a few thousand electric cars either. Two-wheelers account for around 80 per cent of India’s auto sales every year, so the biggest beneficiary is the common man who cannot afford to buy an e4W, and an e2W would also protect him against the recurrent price hikes in petrol. The recent 50 per cent hike in subsidies for e2Ws by the Centre, and for every state government to target more sales of e2Ws than e4Ws again shows that the subsidies will primarily be availed by the lower rung of customers. Their sales have shot up by as much as 200 per cent since before the lockdown, not because the taxpayer thinks it’s a waste of money, but because they are smart enough to understand what makes sense going forward.

The writer is Head Renewable Advisory, GERMI

The Indian government has finally begun to get serious about enforcing its contractual rights with foreign armament suppliers. According to a report in the Times of India, an American firm has been threatened with a ban and 11 other firms, including French, Israeli and Russian firms, are on the watch list for imposition of penalties.

One of the reasons that efforts towards indigenisation of defence equipment manufacturing have met with unsatisfactory results is that India has not been able to enforce its contractual rights in defence offsets.

Defence offsets represent the part of a purchase contract where the foreign supplier undertakes to manufacture a certain proportion of the order in India. The aim of the offset is to use the size of India’s purchase order to develop local industry and also ensure technology transfer.

In September 2020, a CAG performance audit of defence offsets concluded the result was below par. To illustrate, between 2005 and March 2018, 46 offset contracts were signed. By December 2018, it should have translated into at least Rs 19,223 crore of offset contracts. However, only Rs 5,457 crore of contracts had come through.

Offset is an important mechanism to develop India’s defence industry. Unless the government enforces its contractual rights, an offset will represent a wasted opportunity.

The essence of democracy is in the participation of decisions in public policy by citizens, regardless of their means. That presupposes they are adequately informed. In a speech last week, Supreme Court judge DY Chandrachud framed the issue in terms of what citizens can do, but it also points to how much they are allowed to do. The speech dwells on the relationship between truth and democracy. At one level the health of any democracy rests on the foundation of governments being truthful about current state of affairs.

Chandrachud posits that the relationship between truth and democracy is both a sword and shield. In effect, a democracy depends on how effectively citizens can exercise their rights to ensure that there is a systemic effort to place the truth in front of them. In a practical sense, as the judge observed, citizens need to do their bit to ensure that the media is free. More so, in the context of strengthening public institutions. A recent development that does not further this goal is the Information Technology Rules introduced in February this year. It imposes draconian restrictions on a responsible medium that is fast growing. A consequence will be that fake news, which undermines the health of a democracy, will proliferate through other digital platforms.

Education is a key to strengthening the intrinsic strength of democracy and keeping it vibrant. Both the education system and democracy work well when children are allowed to develop a temperament that allows them to pose questions to power. This is rightly highlighted as a duty where citizens have a role and responsibility in strengthening democracy. Another area where India’s growing middle class can do more is in elections. Voting is a right in India, something that people in many other countries cannot take for granted. However, this right needs more involvement from India’s more privileged citizens.

Truth is inextricably intertwined with India’s national motto and emblem. The speech serves as a reminder to what the political class and citizens can do to realise these ideals. Framing it in the discourse of aspirations, the judge observed that the commitment to search for truth is a key aspiration of our society. The best way to realise this goal is to allow the plurality that characterises Indian society free expression. Democracy produces the best results when it creates a platform for multiple opinions. The most effective decisions come out considering multiple points of view.

Bhavinaben Patel’s winning silver in the women’s singles Class 4 table tennis event at the Tokyo Paralympic Games is the stuff of history. She won India’s first medal at Tokyo Games, and also India’s first table tennis medal at Paralympics. The 34-year-old wheelchair-bound athlete was followed by Nishad Kumar clinching another silver in the men’s high jump T47 event. Both are inspirational examples of what differently-abled people can achieve when given right opportunities.

Unfortunately, those opportunities are often shut out in India due to lack of supporting infrastructure. Something as basic as accessing public spaces or transport can present huge challenges for people with disabilities. As per Census 2011, India had 2.68 crore people enumerated as differently-abled out of which 20% had disabilities related to movement and 19% had disabilities related to sight. Yet government’s flagship Accessible India Campaign launched in 2015 to make transport, public spaces and IT infrastructure differently-abled friendly has moved at an excruciatingly slow pace. A parliamentary standing committee report tabled recently pointed out that just 494 or 29.7% of the total buildings identified have been made accessible by nine states and Union territories till date.

Add to this hurdles people with disabilities face in education and employment. Again as per the last Census, around 45% of differently-abled people are illiterate and only 36% are part of the workforce. Clearly, policies directed at empowering differently-abled people lack impetus – India is far from adopting a cross-sectional approach as mandated by the UN Sustainable Development Goals. An attitudinal sea change that puts disability at the centre of policy planning is the first step. Penal provisions under the Rights of Persons with Disabilities Act must be enforced on states and ministries that fail to meet accessibility targets. That’s the only way the huge potential of differently-abled people can be unfettered. Bhavina and Nishad’s silvers should tell their country to do much more.