Editorials - 25-08-2021

 உலகில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு வெள்ளத்தால் ஆனது என்பதும், மனித இனம் வாழும் மண்ணால் ஆன பகுதிகள் தண்ணீரால் சூழப்பட்டவை என்பதும் எல்லோரும் அறிந்த உண்மை. ஆனால், ஊர்களுக்கு இடையிலும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலும் நாடுகளுக்கு இடையிலும் தண்ணீருக்கான போராட்டம் அதிகரித்து வருகிறது என்கிற உண்மையையும் எல்லோரும் உணராமல் இல்லை. இந்தியாவில் அடுத்த கால் நூற்றாண்டு காலத்தில் தண்ணீருக்கான தட்டுப்பாடு பெரிய அளவில் உருவாகும் என்கிற எச்சரிக்கையை பல்வேறு ஆய்வுகள் விடுத்தவண்ணம் இருக்கின்றன.
 அதை உணர்ந்துதான் முன்னெச்சரிக்கை உணர்வுடன் மத்திய அரசு "உயிர் நீர் திட்டம்' (ஜல் ஜீவன் மிஷன்) என்கிற திட்டத்தை அறிவித்து நடைமுறைப்படுத்துகிறது. எல்லா வீடுகளிலும் 2024-க்குள் குழாய் மூலம் தண்ணீர் வழங்குவது என்பதுதான் இந்தத் திட்டத்தின் இலக்கு. அனைவருக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வழங்குவதுதான் இதன் நோக்கம். தண்ணீர் தட்டுப்பாடு, மாசுபட்ட தண்ணீர் பயன்பாடு காரணமாக ஆண்டுதோறும் இந்தியாவில் ஏறத்தாழ இரண்டு லட்சம் பேர் உயிரிழக்கிறார்கள் என்பதையும் கருத்தில்கொண்டு அறிவிக்கப்பட்டிருப்பதுதான் இந்தத் திட்டம்.
 ஒடிஸா மாநிலத்தின் கோயில் நகரமான புரி, இந்தியாவின் முன்னோடி நகரமாக அனைத்து வீடுகளுக்கும் குழாய் மூலம் குடிநீர் வழங்குவதை உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் புரி நகரத்தில் அனைத்து வீடுகளுக்கும் வழங்கப்படுவதை நவீன் பட்நாயக் தலைமையிலான ஒடிஸாவின் பிஜு ஜனதாதள அரசு பெருமிதத்துடன் அறிவித்திருக்கிறது.
 அடுத்த கட்டமாக இந்தத் திட்டத்தை கட்டாக், ரூர்கேலா, பெஹ்ரான்பூர் உள்ளிட்ட ஏனைய 14 நகரங்களுக்கும் விரிவுபடுத்தி ஏறத்தாழ 40 லட்சம் பேருக்கு பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வழங்குவதை இலக்காக்கி இருக்கிறது அந்த அரசு. மார்ச் 2022-ஐ அதற்கான இலக்காக நிர்ணயித்திருக்கிறது.
 2019-இல் மத்திய அரசு "உயிர் நீர் திட்ட'த்தை அறிமுகப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து, இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களிலுள்ள 41% வீடுகளுக்கு இதுவரை குழாய் மூலம் குடிநீர் வழங்கப்படுகிறது. ரூ.3.6 லட்சம் கோடி ஒதுக்கீட்டில் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் அனைத்து கிராமப்புற வீடுகளுக்கும் குழாய் மூலம் குடிநீர் என்கிற "உயிர் நீர் திட்டம்' 2024 மக்களவைத் தேர்தலுக்குள் முழுமையாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்கிற முனைப்பில் இருக்கிறது மத்திய அரசு. பல மாநிலங்கள் அதற்கு முன்பேகூட அந்த இலக்கை எட்டிவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றன.
 2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் 19 கோடிக்கும் அதிகமான குடும்பங்கள் கிராமங்களில் வாழுகின்றன. 2019-இல் "உயிர் நீர் திட்டம்' அறிவிக்கப்பட்டபோது, அதில் மூன்று கோடி வீடுகளுக்குத்தான் குழாய் மூலம் தண்ணீர் வழங்குவது என்கிற முறை காணப்பட்டது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் புதிதாக நான்கு கோடி வீடுகளுக்கு குடிநீர் குழாய் இணைப்புகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன.
 ஏற்கெனவே தெலங்கானா, கோவா, அந்தமான் நிகோபார் தீவுகள், புதுச்சேரி ஆகிய பகுதிகளில் உயிர் நீர் திட்டம் வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் திட்டத்தை ஏனைய மாநிலங்களும் விரைவுபடுத்துவதன் மூலம் மேலும் ஐந்து கோடி குடும்பங்களுக்கு குடிநீர் குழாய் இணைப்பு என்பதை சாத்தியமாக்க முடியும்.
 மத்திய அரசின் நடப்பு நிதியாண்டுக்கான பட்ஜெட்டில் கிராமப்புறங்கள் மட்டுமல்லாமல், நகரங்களும் உயிர் நீர் திட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்காக ரூ.2.87 லட்சம் கோடி ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன்மூலம் 4,378 நகராட்சிகள், மாநகராட்சிகள், பெருநகராட்சிகளில் அனைத்துக் குடும்பங்களுக்கும் குழாய் மூலம் குடிநீர் வழங்குவது உறுதிப்படுத்தப்படும். ஏறத்தாழ 2.68 கோடி தண்ணீர் குழாய் இணைப்புகள் இதன்மூலம் வழங்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
 குழாய் மூலம் பாதுகாக்கப்பட்ட தண்ணீர் வழங்கப்படாததால் இந்தியா பல பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறது. உலக வங்கியின் அறிக்கை ஒன்றின்படி, சுத்தமான தண்ணீர் கிடைக்காமல் இருப்பதால் குழந்தைகளின் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சி தடைப்படுவது மட்டுமல்லாமல், பல்வேறு நோய்த்தொற்றால் குழந்தைகள் உயிரிழப்பதும் தெரியவந்திருக்கிறது. சீனாவைவிட இந்தியாவில் முறையான பாதுகாக்கப்பட்ட தண்ணீரும் கழிவுநீர் வசதிகளும் இல்லாததால் நோய்த்தொற்று பாதிப்பு 40% அதிகம் என்கிறது நீதிஆயோக்கின் அறிக்கை ஒன்று.
 உலக மக்கள்தொகையில் 17% இருக்கும் இந்தியாவில், உலகின் மொத்த நல்ல தண்ணீரில் 4% மட்டுமே காணப்படுகிறது. பல மாநிலங்கள் கடுமையான தண்ணீர்த் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்கின்றன. பல நதிநீர் படுகைகளிலும், நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளிலும்கூட கடுமையான தண்ணீர் தட்டுப்பாடு காணப்படுகிறது.
 தமிழகத்தின் 1.26 கோடி கிராமப்புற குடும்பங்களில் 27 லட்சம் வீடுகளுக்குத்தான் (21%) குழாய் மூலம் தண்ணீர் வழங்கப்படுகிறது. கிராமப்புற குடும்பங்களில் 80% தண்ணீர் குழாய் இணைப்புப் பெற்றிருப்பதாக 2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பில் கூறப்பட்டாலும், அவற்றில் பெரும்பாலானவை பயன்பாட்டில் இல்லை, கணக்கில்தான் இருக்கின்றன.
 கடந்த ஆட்சியில் குடிமராமத்து திட்டத்தின் மூலம் நீர்நிலைகள் கண்டறியப்பட்டு தூர்வாரப்பட்டன என்றாலும்கூட, தமிழ்நாடு தண்ணீர் மிகை மாநிலம் அல்ல. அனைவருக்கும் வீடு, அனைவருக்கும் கல்வி, அனைவருக்கும் மருத்துவம், அனைவருக்கும் உணவு - இவையெல்லாம் கிடைப்பதற்குக்கூட சற்றுப் பொறுக்கலாம். அனைவருக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் என்பது உயிர் நாடி. ஒடிஸாவை அடுத்து தமிழகத்தின் முதல் இலக்கு பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீராகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

 ஒற்றாடல் என்னும் உளவாய்தல் இன்று நேற்று வந்ததன்று; தொன்று தொட்டுவந்ததொன்றாகும். முடியாட்சியாக இருந்தாலும் குடியாட்சியாக இருந்தாலும் ஒற்றாடல் ஆட்சித்தலைவனுடைய கடமைகளில் ஒன்றாகும். கெளடில்யர் அர்த்த சாஸ்திரத்தில் ஒற்று குறித்துப் பதிவு செய்கிறார். திருவள்ளுவர் "ஒற்றாடல்' குறித்துச் சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால், அத்துறை இரண்டு பக்கமும் கூர்மையுள்ள கத்தி போன்றது. சிறிது கவனம் சிதறினாலும், ஏந்திய கையிலேயே ரத்தம் கொட்ட வைத்துவிடும்.
 மெளரிய அரசர்கள் (கி.மு. 321 - 296) உளவு ஆய்வாளர்களுக்கு சகல வசதிகளையும் தந்து ஆதரித்திருக்கின்றனர். உழவர்கள், வணிகர்கள், சந்நியாசிகள் இவர்களில் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்கட்கு ஆடை அணிகலன் ஊதியம் அனைத்தையும் வழங்கியிருக்கின்றனர். மெளரியஅரசர் முதலாம் சந்திரகுப்தரின் அமைச்சர் "எந்த இடத்தில் எவரிடத்தில் சூது சூழ்ச்சி இருந்தாலும்அவற்றை மன்னருக்கும் எனக்கும் உடனடியாகத் தெரிவித்தாக வேண்டும்' எனக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.
 புறநானூற்றுக் காலத்தில் ஒற்றர்களை ஆட்சியாளர்கள் பயன்படுத்தியதை கோவூர் கிழாரின் 47-ஆவது பாடல் மூலம் அறிய முடிகிறது. சகோதரர்களான நலங்கிள்ளிக்கும் நெடுங்கிள்ளிக்கும் நெடும்பகை இருந்தது. இளந்தத்தனார் எனும் புலவர் நலங்கிள்ளியைப் பாடிப் பரிசில் பெற்றுவிட்டு அடுத்து நெடுங்கிள்ளியிடம் வருகிறார்.
 நலங்கிள்ளியிடமிருந்து புலவர் வருவதால் அவரை நலங்கிள்ளியின் ஒற்றர் எனக் கருதி நெடுங்கிள்ளி காத்திருப்புப் பட்டியலில் வைக்கிறார். இந்த விபரீதத்தை அறிந்த கோவூர் கிழார், நெடுங்கிள்ளியிடம் சென்று "பழமிருக்கும் மரங்களை நாடி வரும் பறவைகளைப் போல் வள்ளல்களை நோக்கி நடப்பவர்கள் நாங்கள். பாலைவனம் பலவற்றைக் கடந்து வள்ளல்களைப் பாடிப் பரிசில் பெற்று அந்தப் பரிசிலை நாங்கள் மட்டும் உண்ணாமல் மற்றவர்களுக்கும் கொடுத்துப் பகிர்ந்துண்டு வாழும் ஒப்பற்ற வாழ்க்கை எங்களுடையது. யாருக்கும் தீங்கு நினைக்காத வாழ்க்கை.
 இங்கு வள்ளல் எனும் பெயரில் நீர் ஒருவர் மட்டுமில்லை; இன்னும் எத்தனையோ வள்ளல்கள் இருக்கிறார்கள்' எனக் கடிந்து பாடியதைக் கேட்டு நெடுங்கிள்ளி தன் தவற்றுக்கு நாணி, புலவர் இளந்தத்தனாருக்குப் பரிசில் கொடுத்து வழியனுப்புகின்றான். இதன் மூலம் ஒற்றர்களை நியமித்த அரசர்கள் சங்க காலத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பது தெரிகின்றது.
 உளவாய்தலுக்கு திருவள்ளுவர் ஒரு பேரகராதியே வகுத்திருக்கிறார். "ஒற்றும் உரைசான்றநூலும்' எனும் குறட்பா (581) மூலம் ஒற்றுக்கலையைப் பற்றிய நூல்கள் நிறைய இருந்ததாகக் கூறுகிறார். "ஒற்றர்கள் சொன்னதை உரைசார்ந்த நூல்களோடு ஒப்பிட்டுச் சரிபார் என மன்னர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார் தெய்வப்புலவர்.
 எல்லாரிடத்திலும் நிகழ்கின்றவை எல்லாவற்றையும் எக்காலத்திலும் ஒற்றர்களைக் கொண்டு விரைந்து அறிதல் வேந்தனுக்குக் கடமை என குறட்பா 582 மூலம் புலப்படுத்துகின்றார். ஒற்றர் வாய் கேட்டு ஆளாத மன்னன் விரைந்துகெட்டுப் போவான் எனவும் வள்ளுவர் எச்சரிக்கிறார்.
 மேலும் ஒற்றர்களுக்குரிய வேடத்தையும் திருவள்ளுவர் சுட்டுகிறார். யாரும் சந்தேகப்படாத உருவத்தோடு பார்த்தவர்களுடைய கண்பார்வைக்கு அஞ்சாமல் அமைச்சகம் ஆயுதசாலை அந்தப்புரம் ஆகிய எல்லாவிடங்களிலும் புகுந்து புறப்படுகின்றவர்களாய் சந்தேகப்படுபவர்கள் என்ன தண்டனை கொடுத்தாலும் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தாதவர்களாய் இருக்க வேண்டும். துறவிகள் வேடம் பூணவும் ஒற்றர்கள் தயங்கக்கூடாது (குறள்: 585, 586).
 மேலும், ஓர் ஒற்றர் தரும் தகவலை மூன்று ஒற்றர்கள் தரும் செய்திகளோடு ஒப்பிட்டு ஆய்ந்து ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர். கோவலன் சிலம்பைத் திருடியவன் எனப் பொற்கொல்லன் சொல்லிய தகவலை மற்ற ஒற்றர்களோடு உற்றறிந்து பாண்டியன் முடிவெடுத்திருப்பானேயானால் அவன் ஆட்சி வீழ்ந்திருக்காது.
 சேரன் செங்குட்டுவன் ஆட்சிக்காலத்தில் ஒற்றர்கள் நடமாட்டம் இருந்ததை "சிலப்பதிகார' காட்சிக்காதை மூலம் அறிய முடிகிறது. கண்ணகி சிலைக்கு இமயத்தில் கல் எடுக்க விரும்பிய செங்குட்டுவன் கயல் வில் புலி சின்னங்கள் பொறித்த ஓலைகளை வடநாட்டு மன்னர்களுக்கு அனுப்பும்படியாக அமைச்சர்களுக்குக் கட்டளையிடுகின்றான்.
 அப்பொழுது அருகிலிருந்த சிற்றரசனாகிய அழும்பில்வேள் "வேண்டாம் மன்னா! வடபுலத்து மன்னர்களால் அனுப்பி வைக்கப்பட்ட ஒற்றர்கள் நம் வஞ்சிமாநகரத்தைச் சுற்றி மறைந்து வாழ்கிறார்கள். அவர்களே தங்களுடைய மன்னர்களுக்கு அறிவித்து விடுவார்கள்; நாம் யானைமேல் முரசு அறைந்து அறிவித்தால் போதும்' என்பான் (கட்டுரைக் காதை: 173 - 174). எனவே சங்கம் மருவிய காலத்திலும் மன்னர்களால் ஒற்றர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்கள் என்பதை அறிய முடிகிறது.
 திருவள்ளுவர் உளவாய்தலுக்கு "ஒற்றாடல்' எனவோர் அதிகாரம் வைத்தது போல் கம்பர் "ஒற்றுக்கேள்விப்படலம்' எனவொரு படலமே வகுத்திருக்கிறார். இராவணனுடைய ஆட்சியிலும் ஒற்றர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். வீடணன் இராமபிரானை வந்தடைந்ததும் வானரப்படையின் அளவைப் பார்க்க இராவணன் ஒற்றர்களை கடற்கரைக்கு அனுப்பி வைக்கின்றான். அரக்கர்களாகிய ஒற்றர்கள் தம் உருவில் வராமல் குரங்கு வடிவில் வந்து குரங்குச் சேனையில் கலக்கின்றனர்.
 ஆனால் தவவலிமையுடைய வீடணன் குரங்கு வடிவத்தில் இருக்கும் அரக்கர்களைக் கண்டுபிடித்து அவர்களை இராமபிரான் முன் நிறுத்துகிறான். ஒற்றர்கள் சுய வடிவத்திற்கு வந்து மன்னிப்பு கேட்டவுடன் இராமபிரானும் மன்னித்து அருள்கிறான். இதனால் அரக்கர்களுடைய ஆட்சியில்கூட "ஒற்றாடல்' எனும் ஆட்சிக்கலை பின்பற்றப்பட்டிருப்பதை அறியலாம்.
 விடுதலைப் போராட்ட காலத்தில் ஆங்கிலேயர்கள் சுதேசி இயக்கத்தாரின் திட்டங்களைக் கண்டறிவதற்காக ஓர் ஒற்றர் படையை வைத்திருந்தனர். அதில் ஆங்கிலேயர்களைக் காட்டிலும் நம்மவர்களே அவர்களுக்குப் பெரிதும் பயன்பட்டார்கள். பால கங்காதர திலகர் ஆங்கில அரசுக்கு பயங்கரமான போராளியாகத் தென்பட்டார். எனவே அவருடைய நடவடிக்கைகளைக் கண்காணிக்க ஓர் இந்தியரையே ஒற்றராக்கி திலகருடைய வீட்டுக்கு வேலையாளாக நியமித்தனர். ஒரு மாதம் கழித்து அந்த வேலையாள் ஒற்றன் என்பது திலகருக்குத் தெரிந்துவிட்டது. என்றாலும் திலகர் அதனை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
 இரண்டு மாதங்கள் கழித்து அந்த வேலையாள் தான் உண்மையான வேலைக்காரன் எனத் திலகரை நம்ப வைப்பதற்காக, "ஐயா, நான் பார்க்கின்ற வேலைகளுக்கு நீங்கள் கொடுக்கின்ற சம்பளம் போதவில்லை. இந்த மாதம் கொஞ்சம் உயர்த்திக் கொடுங்கள்' என்றான். அதற்கு திலகர், "ஏம்பா, உனக்கு வெள்ளைக்காரன் கொடுத்த வேலைக்கு இவ்வளவு சம்பளம் தருகின்றான். மேற்கொண்டு எனக்குப் பார்க்கின்ற வேலைக்காக நான் முப்பது ரூபாய் தருகிறேன், இது போதாதா' என்று கேட்டார். அன்றைக்கே சொல்லிக் கொள்ளாமல் போய்விட்டான் அந்த ஒற்றன்.
 "வெள்ளையனே வெளியேறு' இயக்கத்தின்போது ஆங்கில அரசின் ஒற்றர்கள் வெகுசாமர்த்தியமாக வேலை பார்த்தனர். ஆகஸ்டு ஒன்பதாம் தேதி அனைத்துத் தலைவர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். ஆகஸ்ட் பத்தாம் தேதி விக்டோரியா ஹாலில் கொடியேற்ற வேண்டிய பண்டித நேருவும் கைது செய்யப்பட்டார்.
 அதனால் நேரு பெருமான் இடத்தில் நின்று அந்த இடத்தில் கொடியேற்றுவதற்காக அருணா ஆசப் அலி மாறுவேடத்தில் பல வீடுகளில் பணிப்பெண்ணாக வேலை செய்தார். மூன்று ஆண்டுகளாகக் கைது செய்ய முடியாத அருணாவைக் கைது செய்வதற்கு ஒற்றர்கள் ஒரு தந்திரத்தைக் கையாண்டனர்.
 "ஓர் ஆங்கில மாது வீட்டில் நல்ல சம்பளத்தில் வேலை செய்வதற்கு ஒரு வேலையாள் தேவை' என்று விளம்பரம் தந்தனர். அந்த விளம்பரத்தைப் பார்த்த அருணா அங்கு வேலைக்குச் சேர்ந்தார். அதற்காகவே காத்திருந்த ஒற்றர்கள் அருணா ஆசப் அலியை கைது செய்தனர்.
 ஒற்றர்களை வளர்ப்பதை ஒரு கலையாகக் கொண்டிருந்தவர்கள் ஆங்கிலேயர்கள். இறையாண்மையைக் காப்பதற்குப் பயன்படுத்த வேண்டிய அக்கலையை சிற்றின்பம் போன்ற சுய லாபத்திற்குப் பயன்படுத்தினால் ஏவியவர்களையே அது அழித்துவிடும் என்பதற்கு இங்கிலாந்தே ஒரு சாட்சியாகும்.
 1963-இல் இங்கிலாந்தை ஆண்ட பிரதமர் ஹெரால்டு மாக்மில்லனுடைய ஆட்சி கவிழ்ந்ததற்கே கீலர் என்ற உளவாளிதான் காரணம். மற்ற நாட்டு போர் ரகசியங்களைக் கண்டறிவதற்காக ஹெரால்டு மாக்மில்லனுடைய அமைச்சரவையில் இருந்த புரோபியூமா எனும் பாதுகாப்பு மந்திரி கீலரைப் பயன்படுத்த முயன்றார். ஆனால் உலகப் பேரழகியாகிய கீலர் இங்கிலாந்தினுடைய போர் ரகசியங்களை மற்ற நாடுளுக்கு ஓதிவிட்டாள். எனவே இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்தில் அமைச்சர் புரோபியூமா மீது எழுந்த புகார் பிரதமர் மாக்மில்லனுடைய ஆட்சியையே கவிழ்த்தது.
 நம் நாட்டிலும் கர்நாடகத்தில் 1988-இல் செல்வாக்கான முதலமைச்சராக இருந்த இராமகிருஷ்ண ஹெக்டே 51 முக்கிய புள்ளிகளுடைய தொலைபேசிகளை ஒட்டுக்கேட்டு ஒலிப்பதிவுக் கருவியில் பதிவு செய்தார் என நாடாளுமன்றத்தில் புகார் எழுந்ததால் ஹெக்டே தம் பதவியை ராஜிநாமா செய்தார்.
 1938-இல் ராஜாஜி அமைச்சரவையிலும் பின்னர் ஓமந்தூரார் அமைச்சரவையிலும் அமைச்சராக இருந்தவர் பி. சுப்பராயன். அவருடைய குடும்ப உறுப்பினர்கள் பொதுவுடமை இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருந்த காரணத்தால் அவர் இல்லமே அப்போதைய முதலமைச்சர்களின் ஆணைப்படி உளவுத்துறையின் கண்காணிப்பில் இருந்தது. இறையாண்மையைக் காப்பதற்காக உளவுத்துறையைப் பன்படுத்துவதில் தவறில்லை.
 இந்தியா விடுதலை பெற்ற நாளிலிருந்து மத்திய அரசும் மாநில அரசுகளும் உளவுத்துறையைப் பயன்படுத்தியே வருகின்றன. நாட்டின் இறையாண்மைக்குக் கேடு செய்பவர்களையும் நாட்டின் பாதுகாப்பு ரகசியங்களைக் காட்டிக் கொடுப்பவர்களையும் கண்டறிந்து தக்க நடவடிக்கை எடுப்பதற்காக உளவுத் துறையைப் பயன்படுத்தியே ஆக வேண்டும். ஆனால் எதிர்க்கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் அடுத்துப் பதவிக்கு வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக உளவுத்துறையைப் பயன்படுத்துவது ஆரோக்கியமான அரசியலுக்கு அழகன்று.
 
 கட்டுரையாளர்:
 பேராசிரியர் (ஓய்வு).

நூறு நாட்கள் வேலைத் திட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தில், வெளிப்படைத் தன்மையை நடைமுறைப்படுத்திய முன்னோடி மாநிலம், பெண்கள் அதிக அளவில் இந்தத் திட்டத்தில் பங்கேற்ற மாநிலம் என்ற பெருமைகளைப் பெற்றிருந்த தமிழ்நாடு, இதே திட்டத்தில் கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் நடந்த முறைகேடுகளில் முதலிடம் பிடித்திருக்கிறது என்பது தலைக்குனிவு. மத்திய அரசின் ஊரக மேம்பாட்டுத் துறையின் கீழ் சமூகத் தணிக்கைக் குழுக்களால் நாடு முழுவதும் 2.65 லட்சம் கிராமங்களில் கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் ஒரு முறையேனும் நடத்தப்பட்ட தணிக்கைகளிலிருந்து குறைந்தபட்சம் ரூ.935 கோடி முறைகேடு நடந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. முறைகேட்டின் உண்மையான அளவு இன்னும் மூன்று அல்லது நான்கு மடங்காக இருக்கலாம் என்றும் வல்லுநர்கள் சந்தேகிக்கின்றனர்.

2017-18 முதல் 2020-21 வரையிலான நான்கு நிதியாண்டுகளைப் பற்றிய விவரங்களிலிருந்தே இத்திட்டத்தில் நடந்த முறைகேடுகள் வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ளன. லஞ்சம், வேலை செய்யாத நபர்களின் பெயர்களில் பணம் செலுத்துதல், அதிக விலை கொடுத்துப் பொருட்களை வாங்குதல் ஆகியவற்றின் வழியாகவே பெரும் பகுதி முறைகேடுகள் நடந்துள்ளன. முறைகேடுகள் நடந்திருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்ட தொகையில் ரூ.12.5 கோடி, அதாவது 1.34% மட்டுமே இதுவரையில் மீட்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ்நாடு முழுவதும் 12,525 கிராமப் பஞ்சாயத்துகளில் நடத்தப்பட்ட 37,527 தணிக்கை அறிக்கைகளிலிருந்து ரூ.245 கோடி முறைகேடு நடந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. மீட்கப்பட்ட தொகை ரூ.2.07 கோடி. முறைகேடு செய்யப்பட்ட தொகையில் இது வெறும் 0.85% மட்டுமே. இரண்டு ஊழியர்கள் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். ஒருவர் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார். எனினும், முறைகேட்டில் ஈடுபட்டவர்கள் ஒருவர் மீதுகூட முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவுசெய்யப்படவில்லை.

ஆந்திரத்தில், முறைகேட்டில் ஈடுபட்ட 180 ஊழியர்கள் பணிநீக்கமும் 551 ஊழியர்கள் இடைநீக்கமும் செய்யப்பட்டுள்ளனர். குஜராத்தில் முறைகேடுகள் நடந்திருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ள தொகை ரூ.6,749 மட்டுமே. சமூகத் தணிக்கைக் குழுக்களின் அறிக்கைகளிலிருந்தே இந்த விவரங்கள் திரட்டப்பட்டுள்ளன என்பது அதற்கான அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.

நூறு நாட்கள் வேலைத் திட்டம்தான் கரோனா காலகட்டத்தில் கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்தை வீழ்ந்துவிடாமல் பாதுகாத்து, கோடிக்கணக்கானவர்களைப் பட்டினிக் கொடுமையிலிருந்து காப்பாற்றியுள்ளது. அதன் காரணமாகத்தான், மத்திய அரசு 2017-18 நிதியாண்டில் இத்திட்டத்துக்கு ரூ.48,000 கோடியாக இருந்த நிதி ஒதுக்கீட்டை 2021-22ல் ரூ.73,000 கோடியாக உயர்த்தியுள்ளது. வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தில் முறைகேடு நடந்திருப்பது கண்டறியப்படும்பட்சத்தில், உடனடியாக வழக்கு பதிவுசெய்வதும் அத்தொகையை மீட்பதற்கான நடவடிக்கைகளைச் செய்வதுமே முறைகேடுகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும்.

இத்திட்டத்தில் முறைகேடுகளைத் தவிர்க்கவே பயனாளிகளின் வங்கிக் கணக்கில் ஊதியம் நேரடியாக அளிக்கும் முறை நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. அந்த முறையையும் தற்போது முறைகேட்டுக்கு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதைத் தவிர்க்க வேண்டுமெனில் கிராம ஊராட்சித் தலைவர்கள் மற்றும் அலுவலர்களின் முழுமையான செல்வாக்கிலிருந்து இத்திட்டத்தை விடுவித்து சமூகத் தணிக்கையை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

கடந்த மே மாத இறுதியில் நடைபெற்ற ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலின் 43-வது கூட்டத்துக்குப் பிறகு, தமிழ்நாடு நிதியமைச்சர் பழனிவேல் தியாகராஜன் உறுப்பு மாநிலங்களுக்குச் சமமான வாக்கு என்ற தற்போதைய கொள்கைக்கு எதிராகக் கடுமையாக வாதிட்டார். மாநிலங்களின் மக்கள்தொகை அல்லது வருவாய் அளவின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விகிதாச்சார வாக்குரிமையை அவர் கோரினார்.

43-வது கூட்டத்தில், தமிழ்நாடு உட்பட சில மாநிலங்கள், கோவிட் -19 மருந்துகள் உள்ளிட்ட அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கு வரிச்சலுகையை விரும்பின. சில சிறிய மாநிலங்கள் அதற்கு ஆதரவாக இல்லை. அதற்குக் காரணம் அந்தச் சிறிய மாநிலங்களில் கோவிட்-19 பாதிப்பு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக உள்ளது, மிக முக்கியமாக, எந்த ஒரு வரிச் சலுகையும் ஒன்றிய அரசின் வரிப் பகிர்வு மூலம் வரும் அவர்களின் வருவாயைப் பெருமளவு பாதிக்கிறது. இந்தக் கருத்து வேறுபாடு கவுன்சிலில் பெரிய மற்றும் சிறிய மாநிலங்களுக்கு இடையேயான மோதலை வெளிப்படையாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலில் வாக்களிக்கும் முறை

இந்த கவுன்சிலில் மொத்தம் 33 உறுப்பினர்கள், ஒன்றிய அரசின் இரண்டு உறுப்பினர்களாக நிதியமைச்சரும் துணை நிதியமைச்சரும் உள்ளனர். அவர்களோடு 31 மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களின் பிரதிநிதிகளும் உள்ளனர். இவர்களில் 17 உறுப்பினர்கள் கூட்டத்தின் கோரத்தை (Quorum) உருவாக்குகிறார்கள். எந்த ஒரு முடிவும் அதிகபட்சமாக 75% வாக்குகளைப் பெற்றால் மட்டுமே வெற்றிபெற முடியும். இரண்டு உறுப்பினர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒன்றிய அரசாங்கத்திற்கான மதிப்பு, மொத்த வாக்குகளில் மூன்றில் ஒரு பங்கு (33%) ஆகும். மீதமுள்ள மூன்றில் இரண்டு பங்கு அனைத்து மாநிலங்களும் சேர்ந்து பகிர்ந்துகொள்கின்றன. ஒன்றிய அரசுக்கு மூன்றில் ஒரு பங்கு விகிதாச்சாரத்தை ஒதுக்குவதற்கான காரணங்கள் ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலின் சட்ட அமைப்பில் விளக்கப்படவில்லை. பெரும்பான்மைக்கு 75% தேவைப்படுகிறது. ஆனால், அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சேர்த்து 67% வாக்குகள் மட்டுமே உள்ளதால், இந்த வாக்களிப்பு விகிதம் கவுன்சிலில் ஒன்றிய அரசை அதிக சக்திவாய்ந்ததாக ஆக்குகிறது. எனவே, ஒன்றிய அரசின் இந்த மூன்றில் ஒரு பங்கு விகிதாச்சாரத்தை மாற்றாமல், மாநிலங்களுக்கு எந்த முறையில் விகிதாச்சாரப் பிரதிநிதித்துவம் பரிந்துரைக்கப்பட்டாலும் பயனில்லை.

தற்போதுள்ள அமைப்பு மாநிலங்களுக்கு ஓரளவு பலத்தை அளிக்கிறது. ஏனெனில், இது ஒன்றிய அரசுக்கும் பொருந்தும்; 33% வாக்குகள் மட்டுமே உள்ளதால், சில மாநிலங்களின் ஆதரவு இல்லாமல் அவர்களால் தனியாக எந்தத் தீர்மானத்தையும் நிறைவேற்ற முடியாது. தற்போதைய வாக்களிப்பு முறை உறுப்பினர்கள் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டாலும் வாக்களிக்காமல் இருக்க அனுமதிக்கிறது. எனவே, இது வாக்களிப்பில் பங்கேற்கும் உறுப்பினர்களின் அடிப்படையில் வாக்கு மதிப்பு மாறும் கட்டமைப்பாகும். இது ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையேயான அரசியல் சமன்பாடுகளுக்கு ஏற்றவாறு மாறலாம். இந்தச் சூழ்நிலையில், இரண்டு வழிகளில் மாநில அரசுகள் ஒன்றிய அரசின் முடிவுகள் கவுன்சிலால் நிறைவேற்றப்படுவதைத் தடுக்கலாம். முதலில், கோரம் 17 ஆக இருப்பதால், அதே எண்ணிக்கையிலான மாநிலங்கள் கவுன்சில் கூட்டத்தைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் தடுக்கலாம். இரண்டாவதாக, அதைத் தடுக்க அவர்களுக்குச் சில மாநிலங்களின் ஆதரவு தேவை.

இரண்டு மாறுபட்ட சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொள்வோம், குறைந்தபட்சம் 17 உறுப்பினர்கள் கலந்துகொண்டு அனைவரும் வாக்களிக்கும் கவுன்சில் கூட்டம். மற்றொன்று, அனைத்து (33) உறுப்பினர்களும் கலந்துகொண்டு அனைவரும் வாக்களிக்கும் கவுன்சில் கூட்டம். முதல் சூழ்நிலையில், ஒன்றிய அரசின் இரண்டு பிரதிநிதிகள், மாநிலங்களிலிருந்து 15 பிரதிநிதிகள் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டு வாக்களிப்பார்கள். தற்போதைய திட்டத்தின்படி, ஒன்றிய அரசு 33% வாக்குகளையும், 15 மாநிலங்கள் மீதமுள்ள 67% வாக்குகளைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றன. ஒவ்வொரு மாநிலமும் தோராயமாக 4.5% வாக்குகளைப் பெறும். எனவே, ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற அல்லது தடுக்க, குறைந்தபட்சம் பத்து மாநிலங்கள் ஆதரவாகவோ அல்லது எதிராகவோ வாக்களிக்க வேண்டும், இது கலந்துகொள்ளும் மாநிலங்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆகும். இரண்டாவது சூழ்நிலையில், இரண்டு ஒன்றிய அரசுப் பிரதிநிதிகள் மற்றும் 31 மாநிலங்கள் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டு வாக்களித்தாலும் இதே நிலைதான். இங்கே ஒவ்வொரு மாநிலமும் தோராயமாக 2.2% வாக்குகளைப் பெறுகிறது, எனவே, ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற அல்லது தடுக்க, அதற்கு ஆதரவாகவோ அல்லது எதிராகவோ வாக்களிக்க 20 மாநிலங்கள் தேவை. ஆக, இதுவும் கலந்துகொள்ளும் மாநிலங்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆகும். எனவே, கோரத்தின் எண்ணிக்கை எதுவாக இருந்தாலும், கவுன்சிலில் எந்தவொரு முடிவையும் தடுக்க அல்லது நிறைவேற்றுவதற்குக் கலந்துகொள்ளும் மாநிலங்களின் வாக்குகளில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு தேவைப்படுகிறது. ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலின் தற்போதைய வாக்களிப்பு முறை ஒன்றிய அரசுக்கு வீட்டோ அதிகாரத்தை வழங்குவதால், எந்தச் சீர்திருத்தமும் கவுன்சிலில் மாநிலங்களுக்கான வாக்கு மதிப்பை மாற்றாது.

விகிதாச்சாரப் பிரதிநிதித்துவம்

மக்கள்தொகை அல்லது வரி வருவாய் போன்ற அளவுகளுக்கு ஏற்ப வாக்கு மதிப்புக் கொடுப்பது பற்றிய எந்த விவாதமும், வரி இணக்கத்தின் அடிப்படைக் கொள்கையை மட்டுமே பாதிக்கும். மக்கள்தொகைக்கு ஏற்ப விகிதாச்சார பிரதிநிதித்துவத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; இந்தியாவின் ஆதார் அடையாள ஆணையத்தால் (UIDAI) வழங்கப்பட்ட சமீபத்திய தரவுகளின்படி ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலில் உள்ள 31 உறுப்பு மாநிலங்களில், இந்தியாவின் மொத்த மக்கள்தொகையில் மிகப் பெரிய மாநிலமான உத்தர பிரதேசம் 17.35%-மும், மிகச் சிறிய மாநிலமான சிக்கிம் 0.05%-மும், இடைப்பட்ட இடத்தில் இருக்கும் பஞ்சாப் 2.2%மும் மக்கள்தொகையைக் கொண்டுள்ளது. இந்த விகிதாச்சார மதிப்பை ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலில் மாநிலங்களின் வாக்கு சதவீதமான 67%-க்குச் சமன்செய்தால், மிகப் பெரிய மாநிலத்துக்கு 12%-மும், சிறிய மாநிலத்துக்கு 0.04%-மும், இடைப்பட்ட மாநிலத்துக்கு 1.5%-மும் கிடைக்கும். ஆனால், தற்போதைய திட்டத்தில் ஒவ்வொரு மாநிலத்துக்கும் மிகக் குறைந்த வாக்கு மதிப்பாக 2.2% கிடைப்பதால், 50%-க்கும் அதிகமான மாநிலங்கள் தங்கள் வாக்கு மதிப்பை இழக்க நேரிடுகிறது. எனவே, இந்த மாற்றம் எளிய, பெரும்பான்மைப் பார்வையில் சாத்தியமில்லை.

அதேபோல், மாநிலத்தின் வரி வருவாயை விகிதாச்சார அளவுகோலாகக் கருதுவோம். வரி வருவாய் அந்தந்த மாநிலத்தின் உற்பத்தி அளவை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது முக்கியமாக, மாநிலத்தின் புவியியல், நிலஅளவு, மக்கள்தொகை போன்ற பண்புகளுடன் தொடர்புடையது. வரவிருக்கும் ஆண்டுகளில் இது மாறப்போவது இல்லை. எனவே, இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாக்குரிமை விகிதாச்சாரத்தை மாற்றுவது முற்றிலும் நியாயமற்றது.

தற்போதைய அமைப்பை மாற்றுவதற்கான எந்தவொரு பரிந்துரைக்கும் முன், நேர்மையான பதில் தேவைப்படும் ஓர் அடிப்படைக் கேள்வி என்னவென்றால், ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற 75% பெரும்பான்மை தேவைப்படும் ஒரு கவுன்சிலில், ஒரு உறுப்பினர் 25%-க்கும் அதிகமான மதிப்பைக் கொண்டிருப்பது நியாயமா? கவுன்சிலின் எந்தவொரு உறுப்பினருக்கும் வீட்டோ அதிகாரம் கொடுப்பது கூட்டாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரானது. அனைத்து மாநிலங்களும் ஒரு தீர்மானத்தில் உடன்பட்டாலும், அதை ஒன்றிய அரசு ஏற்கவில்லை என்றால், அதைச் செயல்படுத்த முடியாது என்ற அளவுக்கு அது மாநிலங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஒரு நியாயமான வாக்குப்பதிவு நெறிமுறை என்பது அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்பை அளிக்கும் முறையேயாகும், தற்போது அது ஜிஎஸ்டி கவுன்சில் வாக்களிப்பு முறையில் இல்லை.

- ச.ராஜா சேது துரை, பொருளியல் பேராசிரியர், ஹைதராபாத் பல்கலைக்கழகம். தொடர்புக்கு: rajasethudurai.s@gmail.com

புகழ்பெற்ற ஐஸ்கிரீம் நிறுவனமான பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ், இஸ்ரேல் ஆக்கிரமித்துள்ள பாலஸ்தீனப் பகுதிகளில் தனது வர்த்தகத்தை நிறுத்திக் கொள்வதாகச் சமீபத்தில் அறிவித்தது. அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த, யூதர்கள் நடத்தும் நிறுவனமான பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸின் இந்த அறிவிப்பு இஸ்ரேலிய ஆட்சியாளர்களின் கடும் கண்டனத்தையும் சர்வதேச அளவில் விவாதத்தையும் உருவாக்கியுள்ளது. யூதர்களாக இருப்பதில் பெருமைப்படும் அதே நேரத்தில், இஸ்ரேல் அரசுக்கு ஆதரவாளர்களாக இருந்தாலும் அந்நாட்டின் சட்டவிரோத ஆக்கிரமிப்புக் கொள்கையை எதிர்க்கிறோம் என்ற தங்கள் நிலைப்பாட்டை அவர்கள் அறிவித்துள்ளனர். ஆக்கிரமிப்புப் பகுதிகளில் வர்த்தகத்தை நிறுத்திக்கொள்ளும் தங்கள் நிலைப்பாடு ஜனநாயகத்தையும் மனித உரிமைகளையும் வலுப்படுத்துவது என்றும் கூறியுள்ளனர்.

பேரிடர் சூழல்களிலும்கூட மக்களின் துயரங்களிலும் லாபத்தை ஈட்டும் பெருநிறுவனங்களையே கண்டுவரும் சூழலில், பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ் ஐஸ்கிரீம் நிறுவனத்தின் நிறுவனர்களான கோஹனும் கிரீன்பீல்டும் தங்கள் வர்த்தகத்துக்கும் லாபத்துக்கும் எதிரான முடிவொன்றை எடுத்துள்ளது அபூர்வமானது. தங்கள் நிலைப்பாடு குறித்து ‘தி நியூயார்க் டைம்ஸ்’ இதழில் எழுதிய குறிப்பில், பரந்த பொது நலனை முன்னிட்டு, தங்கள் சக்தியையும் செல்வாக்கையும் பயன்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு நிறுவனங்களுக்கு உள்ளது என்று குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

“சமூகத்தில் வர்த்தகம் என்பது மிக சக்திவாய்ந்த உறுப்புகளில் ஒன்று என்பதை நாங்கள் நம்புகிறோம். பரந்த பொது நன்மைக்காகத் தங்கள் சக்தியையும் செல்வாக்கையும் நிறுவனங்கள் பயன்படுத்த வேண்டியது அவற்றின் பொறுப்பு என்றும் கருதுகிறோம். தனிநபர்களின் வாழ்வில் உள்ளதைப் போலவே வர்த்தகத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆன்மிக அம்சமும் இருக்கிறது என்பதை எங்கள் அனுபவத்தில் கண்டுணர்ந்துள்ளோம். கொடுக்கும்போதுதான் பெறவும் முடியும்.”

பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸின் இந்த நடவடிக்கை புதிதொன்றும் அல்ல. உலக அமைதியை முன்னிட்டு அமெரிக்கா தனது ராணுவ நிதி ஒதுக்கீட்டைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வரும் நிறுவனம் இது. 1991-ல் தொடங்கிய வளைகுடா போரையும் எதிர்த்த நிறுவனம் இது. தேசியப் பாதுகாப்பு நிதி ஒதுக்கீட்டில் ஒரு சதவீதம் பணத்தை உலகம் முழுக்க நடக்கும் சமாதான நடவடிக்கைகளுக்கு ஒதுக்கும்படி வலியுறுத்தும் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக ‘பீஸ் பாப்’ என்ற ஐஸ்கிரீம் குச்சியை அறிமுகப்படுத்தி, அதன் விற்பனையில் ஒரு சதவீதத்தைக் கொடுத்த நிறுவனம் இது.

பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ் அளித்திருக்கும் அறிக்கையில், இஸ்ரேலின் ஜனநாயகப் பிராந்தியத்தையும் இஸ்ரேல் ஆக்கிரமித்த பகுதியையும் பிரித்துக் காட்டியுள்ளது. இஸ்ரேலின் ஜனநாயகரீதியான எல்லைகளுக்கு வெளியே தங்கள் வர்த்தகத்தை நிறுத்துவது இஸ்ரேலைப் புறக்கணிக்கும் செயல் அல்ல என்றும் கூறியுள்ளது.

இரண்டாயிரமாவது ஆண்டில் பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ் நிறுவனத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை யுனிலிவர் வாங்கியது. ஆனாலும், பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ் என்னும் பிராண்டின் கொள்கைகளையும் சமூகரீதியான பொறுப்பையும் விட்டுக்கொடுக்காத நிலையிலேயே யுனிலிவருடனான ஒப்பந்தம் இன்னும் நீடிக்கிறது என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. லட்சியமும் சமூகப் பொறுப்பும்தான் பென் அண்ட் ஜெர்ரியின் இதயம் என்று அதன் நிறுவனர்கள் தங்கள் கடப்பாட்டை உறுதிசெய்துள்ளனர்.

அமெரிக்க மாகாணமான வெர்மாண்டில் செயல்படாத நிலையில் இருந்த பழைய எரிவாயு நிரப்பும் நிலையத்தில் 43 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிறிய கடையாகத் தொடங்கப்பட்ட நிறுவனம், பெரிய பிராண்டாக நீடித்திருப்பதற்குத் தாங்கள் பகிர்ந்துகொள்ளும் மதிப்பீடுகள்தான் காரணம் என்று கூறியுள்ளனர். தாராளவாத எண்ணமுடைய இரண்டு நண்பர்களான பென் கோஹனும் ஜெர்ரி கிரீன்பீல்டும் சேர்ந்து புதிய வகை ஐஸ்கிரீம்களோடு தங்கள் முற்போக்கு எண்ணங்களையும் அமெரிக்கா முழுவதும் பரப்ப உருவாக்கிய நிறுவனம்தான் பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ்.

அமெரிக்காவில் இஸ்ரேலின் நடவடிக்கை களுக்கு எதிராகத் திரளும் மக்களின் மனநிலையையும் பிரதிபலிப்பதாகவே பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸின் நடவடிக்கை பார்க்கப்படுகிறது. நிறவெறிக்கு எதிரான இயக்கம் நடக்கும்போதும் அமெரிக்காவில் உள்ள பெரிய நிறுவனங்கள் தங்களை அந்த இயக்கத்துடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. நிறவெறிக்கு எதிராக அடித்தளத்திலிருந்து சாதாரண மக்களும் குரல்கொடுக்கத் தொடங்கிய போதுதான் அங்குள்ள நிறுவனங்களும் நிறவெறி எதிர்ப்பு இயக்கத்துக்கு ஆதரவாகக் களம் இறங்கின. சமீபத்தில் அமெரிக்காவை உலுக்கிய ‘ப்ளாக் லைவ்ஸ் மேட்டர்’ இயக்கத்துக்கும் நைக் போன்ற ஷூ நிறுவனங்கள் தங்கள் ஆதரவை வெளிப்படையாக அறிவித்தன.

கடந்த மே மாதம் காஸாவில் இஸ்ரேல் நடத்திய தாக்குதலில் 253 பாலஸ்தீனிய மக்களும் ஹமாஸ் நடத்திய தாக்குதலில் 12 இஸ்ரேலியர்களும் பலியானதைத் தொடர்ந்து, பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ் சமூக ஊடகங்களில் இருபது நாள் மௌனம் அனுஷ்டித்தது. அமெரிக்க வாக்காளர்களிடம், குறிப்பாக அமெரிக்காவில் வசிக்கும் யூத மக்களில் ஒரு பகுதியினர், இஸ்ரேலின் நடவடிக்கைகளைக் கண்டிக்கத் தொடங்கியுள்ளதைச் சமீபத்தில் வந்துள்ள கருத்துக் கணிப்புகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால், வழக்கம்போல, இஸ்ரேலின் அரசியல்வாதிகள் பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ் நிறுவனத்தை யூத எதிர்ப்பாளர்கள், தீவிரவாதிகள் என்று வசைபாடத் தொடங்கியுள்ளனர்.

லாபமும் தனிநலனும் ஆளும் தரப்புகளின் முகம் கோணாமல் நடந்துகொள்வதுமே வர்த்தகம் என்று கருதப்படும் காலகட்டம் இது. இந்தப் பின்னணியில் பென் அண்ட் ஜெர்ரிஸ் போன்ற அபூர்வமான நிறுவனங்கள், குறுகிய தனிநலனைத் தாண்டி, பரந்த பொது நலன்தான் முக்கியமானது என்ற விழுமியத்துடன் தனது நலனுக்கு எதிராகவே முன்னுதாரணமான முடிவொன்றை எடுத்துள்ளது.

In the monsoon session of Parliament, no meaningful debate could take place due to the controversy over Pegasus, the spyware. Some Indian journalists, civil society activists and political leaders, and a top election strategist were possibly under surveillance. There has been no categorical denial by the Government and that the Israeli software was not purchased. But above this, there is a much bigger issue of the privacy of the entire citizenry which has not received much public attention. On June 23, 2021, the Joint Committee examining the Personal Data Protection Bill (2019) was granted a fifth extension by Parliament (https://bit.ly/388uk4Z). While informational privacy is not the Government’s priority, it has been simultaneously exploring the potential of facial recognition technology.

A prying technology

To empower the Indian police with information technology, India approved implementation of the National Automated Facial Recognition System (NAFRS) to “facilitate investigation of crime and detection of criminals” in a quick and timely manner. On its implementation, it will function as a national-level search platform that will use facial recognition technology: to facilitate investigation of crime or for identifying a person of interest (e.g., a criminal) regardless of face mask, makeup, plastic surgery, beard or hair extension.

The technology is absolutely intrusive: computer algorithms map unique facial-landmarks (biometric data) such as shape of the cheekbones, contours of the lips, distance from forehead to chin, and convert these into a numerical code — termed a faceprint. Thus, for the purposes of ‘verification’ or ‘identification’, the system compares the faceprint generated with a large existing database of faceprints (typically available to law enforcement agencies) through a database on driver’s licence or police mugshots). But the real problem is that facial recognition does not return a definitive result — it ‘identifies’ or ‘verifies’ only in probabilities (e.g., a 70% likelihood that the person shown on an image is the same person on a watch list). Though the accuracy of facial recognition has improved over the years due to modern machine-learning algorithms, the risk of error and bias still exists. For instance, there is a possibility of producing ‘false positives’ — a situation where the algorithm finds an incorrect match, even when there is none — resulting in wrongful arrest. Moreover, much research suggests facial recognition software is based on pre-trained models. Therefore, if certain types of faces (such as female, children, ethnic minorities) are under-represented in training datasets, then this bias will negatively impact its performance.

As NAFRS will collect, process, and store sensitive private information: facial biometrics for long periods; if not permanently — it will impact the right to privacy. Accordingly, it is crucial to examine whether its implementation is arbitrary and thus unconstitutional, i.e., is it ‘legitimate’, ‘proportionate to its need’ and ‘least restrictive’? What is its potential for abuse and misuse with the pending-status of the Personal Data Protection Bill (PDPB), and the absence of clear guidelines for its deployment? How does it impact other fundamental rights such as the right to dissent? Should NAFRS be banned or simply regulated?

The Federal Bureau of Investigation in the United States uses facial recognition technology for potential investigative leads; police forces in England use facial recognition to tackle serious violence. In other cases, countries such as China use facial recognition for racial profiling and mass surveillance — to track Uighur Muslims. Policing and law and order being State subjects, some Indian States have started the use of new technologies without fully appreciating the dangers involved.

Test of ‘proportionality’

Facial recognition being an intrusive technology has an impact on the right to privacy. The Constitution of India does not explicitly mention the right to privacy. However, a nine-judge Bench of the Supreme Court, inJustice K.S. Puttaswamy vs Union of India(2017) recognised it as a precious fundamental right. Since no fundamental right can be absolute and thus even in respect of privacy, the state may impose reasonable restrictions on the grounds of national integrity, security of the state, public order, etc.

The Supreme Court, in the K.S. Puttaswamy judgment provided a three-fold requirement (which was reiterated inAnuradha Bhasinwhile examining denial of the ‘right to Internet’ to the people of Kashmir) to safeguard against any arbitrary state action. Accordingly, any encroachment on the right to privacy requires the existence of ‘law’ (to satisfy legality of action); there must exist a ‘need’, in terms of a ‘legitimate state interest’; and, the measure adopted must be ‘proportionate’ (there should be a rational nexus between the means adopted and the objective pursued) and it should be ‘least intrusive.’ Unfortunately, NAFRS fails each one of these tests.

First, NAFRS lacks ‘legitimacy’. It does not stem from any statutory enactment (such as the DNA Technology (Use and Application) Regulation Bill 2018 proposed to identify offenders or an executive order of the Central Government. Rather, it was merely approved by the Cabinet Committee on Economic Affairs in 2009 during United Progressive Alliance rule. Second, and more importantly, even if we assume that there exists a need for NAFRS to tackle modern day crimes, this measure is grossly disproportionate. This is because to satisfy the test of ‘proportionality’, benefits for the deployment of this technology have to be sufficiently great, and must outweigh the harm. For NAFRS to achieve the objective of ‘crime prevention’ or ‘identification’ will require the system to track people on a mass scale — avoiding a CCTV in a public place is fiendishly difficult — resulting in everyone becoming a subject of surveillance: a disproportionate measure. In the absence of a strong data protection law or clear guidelines on where this technology can be used or who can be put on a watch list? And, how long the system will retain sensitive personal data of those the surveilled people, NAFRS will indeed do more harm than good.

Impact on rights

From a technical angle, facial recognition technology can be tasked to ‘identify’, among other uses, cases. In doing so, one faceprint is compared to many other faceprints stored in a database (known as 1:N matching). In some cases, it is known that the person to be identified exists in the database, whereas, in other scenarios, it is not (for e.g., when persons are checked against watch lists). This is where its deployment becomes hugely worrisome. With the element of error and bias, facial recognition can result in profiling of some overrepresented groups (such as Dalits and minorities) in the criminal justice system.

Further, as anonymity is key to functioning of a liberal democracy, unregulated use of facial recognition technology will dis-incentivise independent journalism or the right to assemble peaceably without arms, or any other form of civic society activism. Due to its adverse impact on civil liberties, some countries have been cautious with the use of facial recognition technology. The Court of Appeal in the United Kingdom ruled the use of facial recognition technology by South Wales as unlawful in the absence of clear guidelines. In the United States, the Facial Recognition and Biometric Technology Moratorium Act of 2020 was introduced in the Senate to prohibit biometric surveillance without statutory authorisation. Similarly, privacy watchdogs in the European Union have called for a ban on facial recognition.

Unchecked pathway

At present, the Information Technology Act 2000, and the Rules framed thereunder offer broad powers to the Central government to infringe privacy in the name of the sovereignty, integrity or the security of the state. The Personal Data Protection Bill 2019 is not much different. It gives the central government unchecked power for the purposes of surveillance — it can exempt any agency of the Government from the application of the proposed law in the name of legitimate state interest.

Without adequate safeguards such as penalties that are dissuasive and sufficiently deterrent, police personnel may routinely use facial recognition technology. In sum, even if facial recognition technology is needed to tackle modern-day criminality in India, without accountability and oversight, facial recognition technology has strong potential for misuse and abuse. In the interest of civil liberties and to save democracy from turning authoritarian, it is important to impose a moratorium on the use of facial recognition technology till we enact a strong and meaningful data protection law, in addition to statutory authorisation of NAFRS and guidelines for deployment. If the Government has the will, it can get any law passed with god speed just like the recently passed 20 Bills including the OBC Bill or three Farm Bills.

Faizan Mustafa is Vice-Chancellor, National Academy of Legal Studies and Research (NALSAR) University of Law, Hyderabad. Utkarsh Leo is Assistant Professor at NALSAR, Hyderabad. The views expressed are personal

It is tempting to view the current geopolitics of the Arctic through the lenses of the ‘great power competition’ and inevitable conflict of interests. Interestingly, the current geopolitical scenario is, to a certain extent, mirrored in the Arctic region as well. This is mainly about the growing tensions between North Atlantic Treaty Organization (NATO) allies and Russia.

There are eight countries that have direct access to the Arctic resources, i.e., Canada, Denmark, Finland, Iceland, Norway, the Russian Federation, Sweden and the United States. In 2013, six Observers joined the Council, including China, Japan, India, Italy, South Korea, and Singapore, bringing their total number to 13.

Security concerns

By the end of the Cold War, the geopolitical tensions and security concerns in the Arctic were almost forgotten. In October 1987, during a visit to the Kola Peninsula, Mikhail Gorbachev, then Secretary-General of the Soviet Communist Party, acknowledged the end of the Cold War era and promoted a ‘zone of peace’ in the Arctic.

The perceived ‘harmony’ was broken in 2007, when the Russian explorers planted their flag on the seabed 4,200m (13,779ft) below the North Pole to articulate Moscow’s claims in the Arctic. This move was certainly viewed as provocative by other Arctic States, and the Canadian Foreign Minister, Peter MacKay, said “this is not the 15th century”, and “countries cannot just go around, plant their flags, and claim the territories”.

The regional tension increased after the Russia-Ukraine conflict in 2014. Consequently, relations between the U.S. and Russia reached their lowest point again. The rhetoric of the bilateral mistrust was transferred ‘up to the North’ and created anxiety among other stakeholders in the Arctic.

After the events in Ukraine in 2014, Russia has been increasingly viewed as a ‘rule-breaker’, ‘revisionist power’ and an ‘untrustworthy player’. Besides, Russia’s intention to re-establish the military might of its Northern Fleet also creates the security concerns and features prominently in the Norwegian foreign policy. On the other hand, some Russian military experts believe that the Barents Sea can serve as the launching area for a western seaborne attack; therefore, the Russian Navy should ensure the readiness of its anti-submarine forces in the Arctic Ocean.

The eco-dimension

In the last decades, we have been confronted with the multiple ‘wake-up calls’ that are related to climate change; and these calls are getting louder. The summer of 2021 would be recorded in history as one of the most devastating seasons of our times, when ferocious floods and wildfires were destroying communities in many parts of the world. Due to the environmental transformations, natural catastrophes occur unexpectedly — on an unprecedented scale, and in unusual geographic locations. For example, the extreme heat in North America or wildfires in Russian Siberia (Yakutia), where the winter temperature can be below minus 40°. The Arctic region also bears the brunt of climate change. At the same time, it provides a platform for scientific research that can help to get to the bottom of natural calamities around the world.

Keeping in mind the existential threats, the environmental challenges should be an absolute priority for all players in the Arctic region. These considerations should outweigh military and economic issues and unite countries for the sake of eliminating the potential (and real) dangers attributed to climate change.

According to The World Climate and Security Report 2020 (https://bit.ly/3mrTmo5; the first report of the Expert Group of the International Military Council on Climate and Security, or the IMCCS), ‘the Arctic is warming nearly twice as fast as the rest of the planet with consecutive record-breaking warm years since 2014... The Arctic is likely to begin experiencing ice-free summers within the next decade, with summers likely to be completely free of sea ice by mid-century’.

There should be concerted efforts to minimise the adverse effects on the fragile Arctic ecosystem. A good example to be highlighted is the recent case of a Norwegian drilling project; it was taken to the European court by the group of environmentalists. Their main argument is that the negative impact of mining activities can spread beyond the continental shelf of Norway.

The geopolitical vs strategic

The environmental transformation and rapid ice melting have also opened up new opportunities in the region, which includes trans-Arctic shipping routes. These opportunities have inevitably attracted all stakeholders in the region, both the Arctic and non-Arctic states. China, for example, with its self-proclaimed status of a ‘near Arctic state’, has been actively engaged in various projects across the region.

The importance of the Arctic region for China mostly stems from its energy security issues and the need to diversify shipping lanes. Transport routes from China to Europe through the Arctic are not only much shorter but also free from the challenges associated with the Malacca Strait and South China Sea. In the latter case, China will continue facing a backlash from many Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) members, supported by U.S. forces.

Given the significance of the region, the Arctic will continue to draw increased attention. Apart from pursuing national interests, participating nations should also be concerned about the future developments in the region and their larger implications for humanity.

Hence, they should refrain from mutual provocations, excessive militarisation, andquid pro quotactics. All the Arctic actors should have a long-term vision and strategic goals as compared to immediate short-term gains. Instead of creating a potential battleground that is reminiscent of the Cold War, the parties concerned should utilise their expertise and create the required synergy to achieve shared goals. Climate change and its dramatic consequences must be a catalyst for Arctic cooperation.

Tatiana Belousova is Assistant Professor, Jindal School of International Affairs (JSIA), O.P. Jindal Global University, Sonipat, Haryana

The Taliban’s horrific takeover of Afghanistan has triggered a new debate in international law on the issue of recognising an entity that claims to be the new government of a state. This debate assumes significance because China and Russia, two of the five permanent United Nations Security Council members, have seemingly shown readiness to recognise a Taliban-led government whereas countries like Canada have opposed it. Questions of recognition do not arise when change of government within a state occurs when political power is transferred through legal means. However, things are different when the change of government happens through extra-legal methods like ousting the sitting government using unconstitutional means. The Taliban’s takeover of Afghanistan squarely falls in this category.

Recognition of governments under international law is vital for several reasons. It is important to know who the governing authority of the state is, who has the responsibility for effectually carrying out domestic and international legal obligations ranging from pursuing diplomatic relations to the protection of human rights, and so on.

Government versus state

A salient point to remember is that recognition of the government should not be confused with recognition of the state under international law. As Malcolm Shaw, the celebrated international lawyer, writes, “a change in government, however accomplished, does not affect the identity of the State itself.” Thus, in the current debate, the issue is not about the recognition of Afghanistan, whose legal personality remains intact. Whether countries recognise the Taliban regime or not will depend on their political considerations and geo-strategic interests, as evident from the Chinese and Russian overtures. However, certain criteria have evolved in international law on deciding the issue of recognition of governments and these need to be prudently looked at.

Tests in international law

Traditionally, the test used in international law to make a decision about the recognition of a new government is that of ‘effectiveness’. According to this principle, to recognise a government means to determine whether it effectively controls the state it claims to govern. In other words, it means to determine whether the government has effective control over the state’s territory (or a part of it), a majority of the population, national institutions, the banking and monetary system, etc. with a reasonable possibility of permanence. The inherent assumption is that effective control means the people of the country accept, or at least acquiesce to, the new regime; if they did not, they would overthrow it. Under this doctrine, it is immaterial how the new government occupied office (whether through civil war, revolution, or a military coup). Since there is hardly any doubt that the Taliban now effectively controls Afghanistan, as per this test, it would be recognised as Afghanistan’s government for international law and thus, international relations.

A doctrine competing with the effective control theory is that of democratic legitimacy. According to this doctrine, recognition of a government also depends on whether it is the legitimate representative of the people it claims to govern. So, governments that capture power through non-democratic means — notwithstanding their exercising de facto control over the country — should not be recognised by states. The end of the Cold War, the subsequent spread of democracy in the world, and the growing demand for universal respect for human rights gave an impetus to this doctrine in the last three decades.

This doctrine has led many countries to bestow de jure recognition (legal recognition) on governments in exile in place of governments exercising effective control. Two recent examples can be offered. First, many countries recognised Yemen’s Abdrabbuh Mansur Hadi government in exile since 2015 on the ground that the rebellious separatists acquired power in Yemen through illegal means. Second, the Nicolás Maduro government in Venezuela is not recognised by several countries due to the alleged lack of democratic legitimacy.

The Taliban regime, despite exercising effective control over Afghanistan, lacks democratic legitimacy. Thus, it would fail to be recognised as the legitimate representative of Afghanistan if the doctrine of democratic legitimacy is applied. Things would become even more complicated if the Afghan President, Ashraf Ghani, who fled the country when the Taliban entered Kabul, were to announce a government in exile.

However, some international lawyers like Erika de Wet doubt whether the doctrine of democratic legitimacy, notwithstanding its worth and instinctive appeal to the champions of liberal democracy, has become a binding part of customary international law when it comes to the recognition of governments. In other words, governments may rely on the doctrine of democratic legitimacy to refuse de jure recognition of the Taliban. Nevertheless, there is no binding legal obligation on countries to withhold recognition of the Taliban on the ground that it does not enjoy democratic legitimacy. Thus, if Russia and China were to formally recognise the Taliban regime due to its effective control of Afghanistan, it would be consistent with international law.

Options for India

Given the Taliban’s brutal past, its extremist ideology, and profound absence of democratic legitimacy, India is within its right to withhold de jure recognition of the Taliban regime. Nonetheless, it will have to find a way to engage with the Taliban given India’s huge investments in Afghanistan and stakes in the South Asian region. India should adopt a clear policy that it will deal with the Taliban simply because it is the de facto government, not because it is a legitimate one. This principle should be followed for bilateral relations and also for multilateral dealings such as within the South Asian Association for Regional Cooperation.

Prabhash Ranjan will soon join Jindal Global Law School, O.P. Jindal Global University, as Professor and Vice Dean. Views are personal

A sero surveillance survey ascertains the prevalence of a past infectious disease in a population. In the case of COVID-19, it helps to detect whether antibodies to SARS-CoV-2 are present in a population. The antibodies are like evidence in a crime scene and the virus is like a criminal. But to prevent the criminal from repeating the crime, we need to conduct RT-PCR and Rapid Antigen Tests (RAT). With this information, we can isolate the individual and prevent further infection and also manage complications of the infection if they arise.

Benefits of sero surveys

If anyone has had a severe case of COVID-19, can they walk around freely believing that they won’t get the infection again as they have developed adequate natural antibodies? No. They can still be asymptomatic carriers of the virus. They cannot be exempted from COVID-19-appropriate behaviour. And they must get vaccinated too. In other words, all sero positive individuals have to observe COVID-19-appropriate behaviour and get fully vaccinated. This means that sero surveys don’t personally benefit individuals.

For public health authorities, sero surveys are of varying use at different phases of the pandemic. Such surveys are widely used by the media and by epidemiologists to show under-reporting of cases and deaths due to COVID-19. Independent sero surveillance data can expose the level of data suppression.

After releasing the fourth sero survey results, the ICMR recommended acceleration of vaccination of the vulnerable population, especially yet-to-be-vaccinated health staff; tracking COVID-19 infection in SARI cases in hospitals; and identifying clusters of current cases and cases of clinical severity for genome sequencing which would help track mutations of the virus. But these are valid irrespective of the sero conversion levels.

The second use of sero surveys is to find out whether community transmission has taken place or not. The ICMR was right in refuting some accounts by the media in mid-2020 that community transmission had taken place without the system knowing about it. Many demanded RAT or RT-PCR tests on a large scale. That would have been a wrong public health action. The first sero prevalence survey in May-June 2020 showed that overall infection was 0.73%. The relevant public health actions to be taken then were rapid case detection, isolation and containment measures as vaccines were not ready then. In August 2020, the second survey showed that sero prevalence had increased to 7.1%. Even after the first wave, when evidence of rapid transmission was emerging, we needed an additional weapon to fight the virus apart from observing COVID-19-appropriate behaviour and that was vaccination.

The third use of sero surveys is to assess how far or close we are to herd immunity. Many virologists said that 60% of the population should be immune to COVID-19 for us to reach herd immunity. We were nowhere near a herd immunity level at that time. Though there were claims that parts of the urban poor population in Mumbai and Pune had 70% developing antibodies, the third survey found that after the first wave, only 21.4% Indians had SARS-CoV-2 antibodies. The degree of change was highest in rural areas at 19.1%. In non-slum urban areas, it was 26.2%, while in urban slums the prevalence had increased to 31.7%. The fourth survey showed that 67.6% of the population had developed antibodies against SARS-CoV-2 meeting the earlier prophesied threshold for herd immunity. Now, we have to change the goalpost to 80-90%. There are breakthrough infections everywhere. The Ahmedabad Municipal Corporation has reported that over 81% have developed antibodies against SARS-CoV-2 in Ahmedabad, but there continue to be cases.

Cost-benefit analysis

Under these circumstances, it is not rational for public health experts to advise governments to embark upon city-wise seroprevalence surveys to detect the presence of COVID-19 antibodies. Those surveys are no more useful than our COVID-19-appropriate behaviour and vaccinations to control the pandemic. For an academic documentation of the trend of the pandemic spread and penetration among communities, one national-level ICMR survey is good enough.

A survey of 5,000 people per city costs around Rs. 25 lakh. This is not a good investment for a country still grappling with the pandemic. If we do a cost-benefit analysis, frequent sero surveys are a poor use of staff time, technology and funds and divert attention from the core activities of screening, testing and other containment measures. The genome analysis of breakthrough cases in spite of vaccination is more beneficial for evidence-based policy changes.

K.R. Antony is a pediatrician and public health consultant based in Kochi. Views are personal

After winning seven medals at the Tokyo Olympics, the Indian contingent was felicitated by the sports federations, the Sports Ministry and even the Prime Minister. They were invited as special guests to the Independence Day function at the Red Fort in New Delhi.

They were also given monetary awards by various State governments, sports bodies and others. Neeraj Chopra, a junior commissioned officer in the Army who won a gold medal in javelin, received Rs. 6 crore from the Haryana government, a Class-I government job, and a plot of land at a concessional rate. He was also offered Rs. 2 crore by the Punjab government, Rs. 1 crore by the BCCI, Rs. 1 crore by the Chennai Super Kings, Rs. 2 crore by BYJU’S and Rs. 1 crore by the JSW Group. Ravi Dahiya and Mirabai Chanu, both silver medallists, were also richer by crores after their performance. The bronze winners were awarded in lakhs.

Jobs and promotions

In addition to cash incentives, States also offer government jobs. The Railways is the biggest employer of sportspersons. It provides a secure job for athletes. Chanu was working in the Railways. In a departure from the usual mode of appointment, she was appointed as Additional Superintendent of Police, a rank above that of Deputy Superintendent of Police, after winning the silver medal. Chopra is expected to get a promotion in the Army.

The problem begins when sportspersons are appointed to a certain rank after which the floodgates are thrown open for further promotions. It may not really be deleterious to an organisation if sportspersons are promoted in non-gazetted ranks. But promotion to gazetted ranks have a malefic impact not just on the organisation but also on the sportspersons. Even after they are promoted to gazetted ranks, they naturally continue to play sports and participate in tournaments up to a certain age and have no exposure whatsoever to their professional requirements. On attaining higher ranks like Superintendent of Police, they come back to their jobs without any training, exposure or experience. They prove to be misfits. Nobody other than the system stands to be blamed for this sad state of affairs. While others slog to get into government jobs as gazetted officers, these posts are offered to sportspersons on a silver platter. Going by the monetary incentives offered to eminent sportspersons, there is a definite need to reconsider whether promotions need to be doled out to them irrespective of their professional competence to hold higher posts and ranks. This is especially the case in the security forces, where competence of a high order is called for.

Contributing to their sport

Alternatively, with crores of rupees in their accounts, such eminent sportspersons can venture into business and employ more sportspersons and do a world of good to their respective sports. They can set up academies to train sportspersons in their field of specialisation and thus promote their sport. The Sports Ministry and the Sports Authority of India could recruit them in various capacities and utilise their experience not only at the Central level but also in the States. Universities, colleges and schools could better utilise their services. Many of them could turn out to be good coaches.

For gazetted posts, the only channel should be competitive examinations. Recent reports stated that the number of employment offers given through job fairs organised by the Labour and Employment Ministry has fallen but applicants have increased. In these days of acute unemployment, it would be better if the needy got into government service on merit.

M.P. Nathanael is Inspector General of Police (Retd), CRPF

The clamour for a fresh caste census is getting louder in the country. Bihar Chief Minister Nitish Kumar led a delegation of 10 political parties of the State to meet Prime Minister Narendra Modi on Monday. No political party in the country has publicly opposed the demand as yet, and most have supported the call. Mr. Modi listened to the delegation but did not open his mind on the topic. Predictably, there will be more political mobilisation on the issue. The Bharatiya Janata Party has the advantage of being in the saddle and could time an announcement best suited for itself. The last time India’s population was enumerated on the basis of caste was in 1931, when it was under colonial rule. There is a strong argument that the colonial census was about creating and reinforcing caste and religious categories in India rather than recording them in a benign manner. Effective governance requires robust data on the governed. The creation of categories is itself a political act. Indian politics and the governance structure are all premised on categories that were firmed up during colonialism. But the salience of caste as the fundamental marker of identity for an Indian has only grown since Independence.

As the democratisation of society deepens, questions are being raised regarding the status of Dalits, tribal communities and a large section of the population that is characterised in the Constitution as Socially and Educationally Backward Classes. Political representation of these communities has increased and their participation in government jobs has risen. It is assumed that particular groups within each category have benefited disproportionately from political and job reservations, and there are demands for sub-quotas. Many communities are demanding inclusion in one category or the other. Some communities are feeling short-changed by the affirmative action steps of the state. With the role of the Government as a big employer diminishing, there is a demand for affirmative action in the private sector. All these questions are being debated without adequate and reliable data, leading to conflicting and often misleading claims. Supporters of a caste census cite these reasons, while sceptics fear it will only widen social rifts. They also point to the multitude of practical problems such an exercise will encounter. What is not debatable, however, is the fact that inequitable distribution of power and wealth endangers the stability of any society. Partisan political gains should not be the motivation for a fresh census. A renewed vision for a just and united India, where all divides are reduced must guide the discussion on a caste census.

Lebanon, which has been battling multiple crises for the last couple of years, is on the brink of an economic collapse. The meltdown that forced the country to default on its bonds in 2019 for the first time since its independence in 1943 was aggravated by last year’s Beirut port blast. The explosion that killed over 200 people and wounded about 7,000 others on August 4, 2020 is estimated to have caused damage worth $15 billion. The blast has also deepened the country’s political crisis as Lebanon has been ruled by a caretaker government ever since. The Mediterranean country is now reeling under a severe economic downturn, medicine, food and fuel shortages and rising crimes. Recently, its central bank stated that it could no longer finance fuel imports at subsidised rates citing depleted reserves. Fuel shortages have led to chaotic scenes across the country. Last week, at least 28 people were killed in the country’s north when a fuel tank exploded while locals were scrambling for its fuel. UNICEF has warned that millions of Lebanese are facing a severe water shortage. The economic crisis has pushed more than half the population into poverty, while the currency value has fallen by 90%. According to the World Bank, Lebanon’s GDP per capita fell by 40% in dollar terms between 2018 and 2020, while real GDP contracted by 20.3% in 2020. The Bank assesses that even with quick reforms, it will take years before the economy gets back to its pre-crisis size.

Since the Beirut blast, President Michel Aoun appointed three Prime Minister-designates. Two of them stepped down after having failed to form a government. According to Lebanon’s Constitution, the President should be a Maronite Christian, the Prime Minister a Sunni, and the Parliament Speaker a Shia. Political parties are divided largely along sectarian lines. The PM-designates, who were Sunni politicians or technocrats, often failed to bring together the country’s different political factions, including that of President Aoun. In late July, former Prime Minister Najib Mikati was tasked with forming the next government. He is yet to conclude talks with other political blocs. With the country facing a severe fuel shortage, Hezbollah, the powerful Shia militia-cum-political party, has moved to import fuel directly from Iran. Hezbollah says it is trying to ease the country’s fuel situation while its opponents say the move is aimed at drawing Lebanon further into the Iranian orbit and could be counterproductive as oil deals with Iran could attract sanctions from the U.S. Lebanon’s politicians have sought fresh loans from the IMF, but the fund will release money only if the government commits itself to reforms. For that, Lebanon has to form a government first. Lebanon’s political elites should realise that the country is facing a once-in-a-century crisis, set aside their sectarian politics, and come together to form a stable government. If not, nothing can stop the country’s free fall.

Madras, Aug. 25: India’s victory over England in the final test at the Oval on Tuesday which was heard over radio by enthusiastic lovers of the game all over the country brought to an end England’s grand unbeaten record in the 28 Tests since 1968. With one Test won and the other two drawn, India has won the series to reach a mile-stone in its cricket history. It was the first ever win for India against England on English soil. It was India’s superb fielding as typified by Solkar’s spectacular catch that sent back Knott and splendid spin-bowling exemplified by Chandrasekhar’s match-winning spell (six for 38) which sent England crashing to a paltry total of 101 in the second innings, England’s lowest against India, which tilted the scales in India’s favour. The series proved most exciting with fortunes fluctuating from one side to the other. At Lord’s India let slip a golden opportunity of getting off to a flying start and eventually struggling for a draw, rain after tea helping in no small measure. The second Test at Old Trafford belonged to England and it was the weather that definitely came to India’s rescue. At the Oval the game was unpredictable till the end. England, which appeared to hold the initiative with a first innings lead of 71 runs, was skittled out for 101. India made the requisite runs for the loss of six wickets shortly after lunch on the final day with Abid Ali making the winning stroke with a four when it required three runs for a victory.

Congress (U) president Devraj Urs bowed to the wishes of a powerful section of the party leadership when he offered his resignation at a meeting of the working committee.

Congress (U) president Devraj Urs bowed to the wishes of a powerful section of the party leadership when he offered his resignation at a meeting of the working committee. The committee has, however, put off a decision on Urs’s offer for a day. Though the anti-Urs lobby in the working committee is in favour of electing an acting president, a section of the party leadership would want Urs to continue until the next AICC(U) meet in October. Urs, who had sensed the mood of many members, took them by surprise by his offer. He read out a statement in which he said that there was a feeling in the party that he should step down.

Mail tampering

Several Opposition members both in the Lok Sabha and Rajya Sabha expressed concern at the tampering of their mail. In the Lok Sabha, they wanted to know the Speaker’s decision on the privilege motion on the question. The Speaker Balram Jakhar told Subramaniam Swamy (Janata) that he has got some facts about the charges made in the motion. If these charges came under the purview of breach of privilege, he would admit the motion, he said.

US arms to Pak

India has conveyed its concerns to America about Washington’s decision to supply sophisticated arms to Pakistan and the dangers of the great powers’ rivalry being brought to the neighbourhood. The Indian concern was conveyed to the US representative to the United Nations, Jeane Kirkpatrick, at the meetings she had with Prime Minister Indira Gandhi and External Affairs Minister P V Narasimha Rao.

Boeing sued

The Boeing Company is being sued for $100 million in a suit filed as a result of the 1978 New Years’ Day air crash off Bombay. 213 people died in the crash.

The idea of “nowhere people” is a cynical fabrication. Humans belong — to each other, to expanding circles of family, community, country — unless structures of power and money decide to cast them away.

The main facts in human life are five: birth, food, sleep, love and death,” said the novelist E M Forster. Isn’t it a wonder, then, that the fictions of humankind so easily make us forget such primal realities? It is a question that follows, not just from bloody imperial wars and the fratricide of nations — but the birth of a child. A baby was born in the cargo bay of an US aircraft carrying out evacuations from Afghanistan, a country bled by a thousand cuts of the American “war on terror”. The mother, an Afghan woman, went into labour mid-flight and delivered a girl after landing at a German air base.

The bureaucracy of nationalism promptly busted a fuse. Is the little girl a German citizen since she was born on German soil? Is she a citizen of the “land of the free”, since her mother went into labour on an American flight? But what if she is born outside US airspace? Does the fact that her mother is a refugee of a torn land catapult her into the community of the stateless? The ideology of nationalism is about two centuries old, but its apparatus of borders and belongings continues to produce the exhausting tangles that led Manto’s character in Toba Tek Singh to lie down between India and Pakistan “on a piece of land with no name”. Worse, it continues to push humans into peril, whether it is the potential “non-citizens” cast out of Assam’s NRC or the three-year-old Aylan Kurdi, fleeing from Syria, who drowned while crossing from Turkey to Greece.

The idea of “nowhere people” is a cynical fabrication. Humans belong — to each other, to expanding circles of family, community, country — unless structures of power and money decide to cast them away. The little baby girl, cast out of her homeland by such a great game of geopolitical cynicism, has scraped past death. May she find food, sleep and a land — and, above all, a love to which she belongs.

EUA for Zydus Cadila vaccine opens up possibilities. Centre must carefully address challenges of expanding programme.

The Indian drug regulator’s emergency-use authorisation (EUA) to Zydus Cadila’s Covid-19 vaccine, ZyCoV-D, is a welcome development. The second homegrown vaccine to receive an EUA can be administered to children above 12 years, raising the possibility of extending the vaccination project to the country’s adolescent population. For children waiting for classrooms to be unlocked, the company’s announcement that it can provide the jabs to schools by mid-September is heartening news. Union Health Minister Mansukh Mandaviya has spoken of the Centre’s eagerness to begin vaccination for children at the earliest. The Centre’s talks with the Ahmedabad-based company slated for later this week will, therefore, be keenly watched. They are likely to be centred on vaccine pricing and supplies. The decision to extend the inoculation project beyond the adult population must, however, factor in other imperatives, especially logistical challenges.

According to the government’s projections, the country’s vaccination drive is set to undergo a massive ramp-up from September onwards. More than 120-crore shots must be administered in the last four months of the year to attain the target of inoculating the country’s adult population by December. Independent studies — including the Fitch Group’s India Rating last week — have expressed doubts about the feasibility of this target. The government, however, maintains that vaccine supply will be increased from next month. If its claim is to hold up, an average of one crore shots will be administered every day till the end of the year — currently, the country averages less than 50-lakh shots daily. The spurt in inoculation could tax the energies of vaccinators and will require state governments to increase the number of vaccination centres. It is not yet known if the plan to increase vaccine supplies has a chapter on augmenting the teams of vaccinators. Inoculating children will, in any case, demand a further upscaling in the logistics of vaccine delivery. The government will, therefore, do well to conduct a thorough audit of the resources at its disposal before deciding to use the three-dose ZyCov-D to expand its inoculation drive.

Trial results show the new vaccine’s efficacy against the variants driving the pandemic currently. The DNA-based jab does not require ultra-cold storage facilities and is reported to be cost-effective. A spring-powered device delivers the shot as a narrow streak of liquid that penetrates the skin — a big positive given that the fear of needles is known to be a major cause of vaccine hesitancy. But is the government better off, for now, harnessing these advantages for the adult vaccination project? Or does it have the wherewithal to do more? Its decision should be a carefully calibrated one.

On its part, the Centre has come up with financial incentives to encourage states to follow its lead. But in the current atmosphere of strained Centre-state relations, fructification of such plans would require deft political management.

On Monday, Union Finance Minister Nirmala Sitharaman unveiled the broad contours of an ambitious asset monetisation programme. The National Monetisation Pipeline involves leasing out central government assets valued at around Rs 6 lakh crore over a four-year period ending in 2024-25, with the government looking to mop up Rs 88,000 crore in the ongoing financial year. At its core, the idea is to lease out brownfield projects, proceeds from which can be used to finance greenfield projects. The ownership of the assets monetised, though, will remain with the government, with the private players taking on the operational risk. While roads, railways and power account for around 65 per cent of the proceeds of the programme, the list of assets detailed is spread across sectors such as telecom, aviation, mining and warehousing, suggesting a more wide-ranging programme. While the targets are aggressive, a four-year roadmap, providing in detail the assets the government intends to lease, should provide clarity to investors and generate interest. However, considering the regular shortfalls in the government’s disinvestment collections, the programme’s success will require careful and continuous monitoring, and addressing of concerns raised by private players.

The transactions are likely to be structured through either public private partnerships, concessions or instruments such as infrastructure investment trusts (InvITs). However, considering the experience of private players with PPPs, their comfort level in participating in these transactions is likely to depend on a host of factors, such as operational flexibility, regulatory framework, dispute resolution mechanism, etc. To ensure a smooth rollout, some experts have suggested that the government should look at addressing the concerns raised around PPPs. The recent experience of the Indian Railways when it invited private players to run passenger trains has not been encouraging — reportedly, only two players participated in the process, one of which is a government entity. Thus, how these agreements are structured will be central to their success as that will determine the extent of private sector participation. It will require institutional capacity to draft such attractive agreements across multiple sectors and settings.

The central government is also incentivising states to participate in this programme. After all, states, like the Centre, have assets that can be monetised, creating a lucrative revenue stream for them. And considering that states drive general government capital expenditure, this channel could provide them with the additional resources needed to sustain public investment during this period of stressed public finances. On its part, the Centre has come up with financial incentives to encourage states to follow its lead. But in the current atmosphere of strained Centre-state relations, fructification of such plans would require deft political management.

Swati Narayan writes: Even after the pandemic, the Indian government continues to budget less than 1 per cent of GDP for healthcare, one of the lowest in the world.

Early this month, the Uttar Pradesh government informed the Allahabad High Court that the order for a re-inquiry against Dr Kafeel Khan had been withdrawn. But the doctor remains under suspension due to disciplinary proceedings in another case instituted by the state health department.

On the night of the tragedy in August 2017, the good doctor had moved mountains to procure oxygen cylinders for his encephalitis patients, whose lives hung by a thread. But 63 innocent toddlers suffocated when the government hospital in Gorakhpur ran out of oxygen. If only the government had carefully listened to, instead of arresting, Dr Khan, maybe, the chronic oxygen crisis plaguing Indian hospitals would have been resolved before the pandemic.

Now the health ministry has claimed in Parliament that only Punjab has reported four “suspected” deaths during the second Covid-19 wave due to lack of oxygen. This contradicts every news report. Patients gasping for breath on stretchers, testimonies of relatives running from pillar to post for oxygen refills, gurdwaras installing oxygen langars, televised SOS pleas of hospitals, appeals from state governments, overcrowded crematoriums and bodies floating on the Ganges. But in Delhi, the Lieutenant Governor has twice rejected proposals by the state government to commission committees to investigate oxygen deaths. Instead, the volunteer-run “Oxygen Shortage Deaths” group has documented at least 629 oxygen-related deaths since May 2021 nationwide.

Even before the pandemic, similarly horrific healthcare tragedies occurred every single year. In 2017, 800 children died in Jharkhand of suspected encephalitis. In 2015, 18 patients died in a Chennai hospital, due to power failure after the floods. In 2014, 13 women died after illegal sterilisation at an overcrowded government health camp in Chhattisgarh. These tragedies recur, but the sorry state of healthcare persists.

On a personal note, across the oceans, my sister has been battling encephalitis for the last two years. But though she is on a delicate road to recovery, there is no doubt that Britain’s National Health Service (NHS) government hospitals have saved her life repeatedly.

Every year, Britain’s legendary health network cures 15 million patients with chronic ailments, at a fraction of the cost spent by the US. The NHS funded by direct taxes is also the fifth largest employer in the world, after McDonalds and Walmart. One of every 20 British workers is employed as doctor, nurse, catering and technical personnel. As true successors of Florence Nightingale, the compassionate nurses after the pandemic have been hailed as superheroes by graffiti artist Banksy. After all, in a rapidly ageing society, for Britons, “the NHS is the closest thing to religion”.

On the other hand, in India, hospitals are beleaguered with absentee staff. As per a Niti Aayog database, in the worst state of Bihar in 2017-18, positions for 60 per cent of midwives, 50 per cent of staff nurses, 34 per cent of medical officers and 60 per cent of specialist doctors were vacant. Those on the job, despite being handsomely paid, are chronically overworked.

Even after the pandemic, the Indian government continues to budget less than 1 per cent of GDP for healthcare, one of the lowest in the world. In contrast, China invests around 3 per cent, Britain 7 per cent and the United States 17 per cent of GDP. So, 62 per cent of health expenses in India are paid for by patients themselves — one of the main reasons for families falling into poverty especially during the pandemic.

The Covid-19 oxygen crisis could certainly have been prevented. But the central government delayed by eight months a Rs 200-crore tender to build oxygen plants across 150 district hospitals. In contrast, prescient district collector Dr Rajendra Bharud set up multiple oxygen units in Maharashtra’s Nandurbar before the second wave. Kerala, the only oxygen-surplus state, also increased production capacity in 2020 in anticipation of a demand surge.

Before the NHS was established, George Orwell in his stinging 1946 essay How the Poor Die painted a tragic portrait of state-run hospitals with, “a seeming lack of any perception that the patients were human beings”.

In the 21st century, not much has improved in India’s public hospitals. Still, in India doctors are often equated with gods. But, without basic medicines, equipment and oxygen, can even Dr Khan be expected to perform miracles?

Sharat Sabharwal writes: Going forward, if the Taliban build an inclusive and stable system, they maybe able to win international recognition. If they stick to their old ways, they may end up generating opposition, violence and instability in the country.

The US withdrawal from Afghanistan under their one-sided deal with the Taliban looked in the end like a rout, evoking the Saigon moment and seriously denting its credibility. Dogged by reports of corruption and desertions, the Afghan army proved no match for the religiously motivated Taliban, folding up in 10 days without much of a fight. The Taliban victory, underpinned by religious extremism and terror, could be a shot in the arm for terrorists across the region. The Americans — and even more the region —continue to pay the price for their imprudence in using religious zealots through Pakistan to dislodge the Soviet Union from Afghanistan. Pockets of protests and resistance, including in the Panjshir valley, have been reported, but there’s nothing that looks like a viable challenge to the Taliban for now.

The Taliban had inherited a country in ruins the last time and ruled it with an iron hand, financing it through smuggling and the drug trade. They have now inherited a functional state and economy, with reasonably good infrastructure and an aspirational class. They need qualified persons, wider international recognition and assistance to keep it running. Blocking Afghanistan’s access to its assets/emergency reserves by the US and IMF is a sign of the problems that an isolated Afghanistan can face. The Taliban are, therefore, trying to project a softer image by, inter alia, announcing an amnesty for their opponents and protection of women’s rights in keeping with Islamic values. However, serious doubts persist about their real intentions because of their track record and reports of reprisals, targeted killings and severe restrictions on human rights.

They have spoken of an Emirate, application of shariah law and an inclusive government in the same breath. Regardless of the gloss of inclusivity that they put on their political set-up by taking on board non-Taliban faces, it will essentially be a Taliban-dominated government with a heavy dose of their brand of the shariah. It is also to be seen how they balance the interests of the various factions in the government.

Concerns have been expressed in India about a shift in the geopolitical balance in the region in favour of the China, Russia, Pakistan and Iran axis, with China using the opportunity to draw Afghanistan into its Belt and Road Initiative and Pakistan replicating the 1990s scenario of diverting jihadis from Afghanistan to destabilise Kashmir. Though not entirely unfounded, overreading such possibilities ought to be avoided. The Chinese may be averse to bankrolling an isolated Afghanistan. China has called upon the Taliban to adopt moderate and prudent domestic and foreign policies, adding that it will consider recognition only after an open, inclusive and broadly representative government is installed. It has also expressed hope that the Taliban will firmly fight terrorist forces, including the East Turkestan Islamic Movement (ETIM). The Taliban have all along existed with an ecosystem of extremism and terrorism. Warriors of al Qaeda, ETIM, Central Asian and Pakistani terror groups have fought alongside them. Islamic State terrorists are also present in Afghanistan. Concerns will, therefore, persist in China and Russia about the security and stability of Xinjiang and the Central Asian Republics respectively. Iran, too, will have concerns about the safety of the Hazara Shias in Afghanistan.

Notwithstanding the triumphalism at the Taliban victory, the national discourse in Pakistan recognises the attendant risks of fresh refugee flows, emboldening of the Tehreek-i-Taliban Pakistan (TTP) and extremism in general and the problems associated with the Taliban tendency to regard the Pashtun belt on both sides of the Durand Line as a continuum (Mullah Mohammad Omar had declined the Pakistani proposal to recognise this line). However, Pakistan is blinded by the urge to see India out of Afghanistan. Further, faced with threats from the TTP and other groups in its west, broader international consensus against terrorism and the ongoing scrutiny of the Financial Action Task Force, Pakistan may have to think twice before coming out of its current restraint mode on Kashmir.

There is criticism that India did not build bridges with the Taliban even after the US deal with them. There are reports of behind the scenes contacts with them and the official position is that India is in touch with all stakeholders. Could India have done better? The hand-wringing at our current dilemma ignores certain ground realities. First, the obvious difficulty in building bridges with the Taliban, an outfit dependent on Pakistan for diplomatic support, sanctuaries and their war effort. Second, India has no direct access to Afghanistan. Third, putting Indian boots on the ground in any appreciable number will pit them against Pakistan and its proxies, who have a considerable logistical advantage. Therefore, India has to count on others for security — the American security cover in the last 20 years, which is now gone.

Can India count on the Taliban, whose Haqqani faction is known as a virtual wing of the ISI, for security and do business with them? We will have to look for answers to these questions through quiet contact with the Taliban, because we care for the people of Afghanistan and should not abandon this strategically important space in our neighbourhood indefinitely. Friendly countries such as Russia and Qatar can help. While counselling moderation and promising continued development partnership, we should judge the Taliban primarily by their security guarantees, including not allowing the use of their territory by anti-India terrorists and the ability to deal with us independently of Pakistan.

For now, it is wait and watch for India, as indeed for other countries. The first priority is to get all Indian nationals out of Afghanistan. India should also join any international effort to address the humanitarian crisis that is reportedly brewing in Afghanistan. Going forward, if the Taliban act wisely and build an inclusive and stable system, they may be able to win international recognition and reduce their dependence on Pakistan. If, on the other hand, they stick to their old ways, they may end up generating opposition, violence and instability in the country, heightening concerns among Afghanistan’s neighbours. Each scenario will hold openings for India.

Vijay Chauthaiwale writes: Pratap Bhanu Mehta's argument that a remembrance of the horrors of Partition is somehow against building a modern, just India, is not only baseless but also a skilful 'whitewash project'.

Imagine a situation: In a joint family, a baby is born and on the same day, the eldest and most respected person in the family is brutally murdered. While everyone will still celebrate the arrival of the newborn, will do everything to nurture him/her in the best possible way, will anyone argue that in this celebration, everyone should simply forget the murder — not even mourn, forget about wiping the tears, of close ones in the family?

This is precisely what Pratap Bhanu Mehta is trying to argue in his column, ‘At 75, will India embrace the logic of freedom or Partition?’ (IE, August 15). He doesn’t want us to shed a tear for the deceased. The primary fallacy of his argument is the choice between freedom and Partition, which essentially means denying history. The operative word in the subtitle “or” means, somehow, we Indians were given a choice between freedom and one side opted for Partition while the other opted for freedom. On the contrary, history states that freedom and Partition were offered to India as a “package deal”. There would not have been freedom without accepting Partition. Partition was the pre-condition for India’s freedom, the condition which India’s top leadership in that critical period accepted for one reason or another. Therefore, Mehta starts his argument on the wrong foot from the very first sentence and continues to do so till the end.

He continues “mission whitewash” with his skilled vocabulary and selective, convenient historical references. He also has selective amnesia when he doesn’t mention “Direct Action” by M A Jinnah on August 16, 1946, which resulted in the genocide of Hindus, culminating in the greatest migration of population in modern history, that can be compared only with the ISIS-induced migration a few years back. Unfortunately, there was no live TV coverage in 1946, but images and first-hand accounts of those affected by the violence and migration are vivid enough to understand the gravity of the situation. However, Mehta conveniently ignored this.

The core of his argument is that India has chosen a path of freedom, democracy and progress, forgetting Partition. He would like India to forget the deaths of millions of innocent Hindus and Sikhs, the uprooting of more than 15 million people, caravans of walking migrants that stretched hundreds of miles, trains arriving in Delhi filled with dead bodies, not to mention the rape and molestation of thousands of women.

But Mehta doesn’t stop here. He concludes that remembering the tragedy of Partition is somehow antagonistic to the development of a modern, progressive, all-encompassing India. Going back to the hypothetical point at the beginning of this article, he would like to say that if we mourn the tragic murder in the family, we would forget nurturing a newly-born infant. This is convoluted logic.

Post-Independence history shows that liberals like Mehta repeatedly tried to use this trick. On the one hand, they ignored the massive human tragedy during Partition, opposed any reasonable inquiry into the reasons for it and errors committed during that period. On the other hand, the same cartel played vote-bank politics by creating a fear psychosis in the minds of minorities, especially Muslims. By opposing the elimination of repressive customs like triple talaq, they further hindered social transformation among Muslims.

Therefore, Mehta’s argument that a remembrance of the horrors of Partition is somehow against building a modern, just India, is not only baseless but also a skilful “whitewash project”. He doesn’t want to face an inconvenient truth and would like to shrug it off under the guise of progress and development. As if, once we forget Partition, India would instantly overcome all her socio-economic issues. But history gives us precisely opposite lessons. Repeated attempts to wipe out these memories by liberals have resulted in vote-bank politics, corruption, dynastic loyalties, a denial of inconvenient chapters of our history, and converting India into a soft state, devoid of self-confidence and a nation with a confused identity.

In the last few years, India has been making concerted efforts to overcome this defeatist mindset. Today’s India is not shy of accepting past errors and that too without playing a blame game. Horrific scenarios created by the same defeatists at other instances such as the elimination of Article 370 or building the Ram temple in Ayodhya were proven wrong, reflecting the new and positive mood in today’s India. While doing so, India has also embarked on a long journey of progress — Atmanirbhar Bharat, social justice, lending a helping hand to those who need it most, systemic reforms in every sector — resulting in it becoming a resilient and self-confident nation.

Indian values teach us to be grateful to every animate and inanimate object that has contributed to our personal and social lives. Once a year, we offer few drops of water to all our ancestors, worship rivers and trees, salute the martyrs of our country on Republic Day. The declaration of August 14 as “Partition Horrors Remembrance Day” follows the same tradition.

Today’s India is confident enough to recognise past errors, not whitewash them. It is willing to remember the victims, pay tribute to them and move on to build a modern, progressive and resurgent India. These two are not contradictory as Mehta would like us to believe.

Mohd Shahid, Manoj Kumar Jha write: Fertility rates are reflective of the progress in respective states on schooling, income levels, decline in neonatal and infant mortality rates and increase in the contraceptive prevalence rate.

The old slogan, “Hum do hamare do, woh panch unke pachchees (We are two, we have two; they are five and have 25)” is probably still potent enough to appeal to popular perceptions of “uncontrolled” Muslim population growth — despite scientific evidence to the contrary.

At a critical juncture, when the states and Union territories in India are experiencing a sharp decline in fertility rates, population laws are back in the conversation. Though there is nothing on “record” that these are specifically for Muslims, the writing on the wall is clear. And it is a travesty, given the facts and figures available from government agencies.

The recently released empirical data from the National Family Health Survey 2019-20 (NFHS-5) for 22 states and Union territories provides that except for three states — Bihar, Manipur and Meghalaya —the fertility rates have gone below the replacement level of 2.1 children per woman.

The total fertility rates (TFR) in the Union territories of Lakshwadeep and Jammu & Kashmir, which have sizeable Muslim populations, have gone substantially below the replacement level with 1.4 children per woman. In Jammu & Kashmir, this is on account of a modest percentage of women with 10 or more years of schooling (51.3 per cent), fewer women marrying before the age of 18 years (4.5 per cent), declining infant mortality (20 per 1,000 live births) and more current users of family planning methods (59.8 per cent).

In all the seven Northeastern states, the fertility rates range from 1.1 in Sikkim to 1.9 in Assam, except Manipur (2.2) and Meghalaya (2.9). In nine out of 10 states, fertility rates range from as low as 1.3 in Goa to as high as 1.9 in Gujarat. Among populous states, the TFR has gone down to 1.6 children in West Bengal. It is only 1.7 each in Maharashtra, Karnataka, Himachal Pradesh and Andhra Pradesh. In Telangana and Kerala, the fertility rate is getting stabilised at 1.8 children per woman. Even in Bihar, where the TFR is 3, there is a relative decline in fertility from 3.4 in NFHS-4 (2015-16). In NFHS-4 itself, as many as 23 states and Union Territories, including all the states in the south region, showed fertility below the replacement level. In Uttar Pradesh, too, there is a declining trend in TFR from 3.8 in NFHS-3 (2005-06) to 2.7 in NFHS-4 (2015-16).

In West Bengal, the figures for women with 10 or more years of schooling (32.9per cent) and women marrying before age 18 years (41.6 per cent) are almost similar to Bihar and worse than Uttar Pradesh. But it seems that West Bengal reached a TFR of 1.6 on account of sharply declining neonatal mortality rate (15.5 per cent), infant mortality rate (22.0 per cent) and high contraceptive prevalence rate (74.4 per cent). In brief, the probable fruit of better health facilities and wider contraceptive choices.

If an alarm bell is to be pressed, then it is not for population laws but for declining fertility. Replacement level fertility demands heavy investment in education, health and employment opportunities so that the “limited working population” in the near future is robust and skilled enough. What is needed is a comprehensive policy ensuring dignified living — easy access to quality education, better health services and sound livelihood opportunities.

Let the data speak on the “need” for population laws. The NFHS-4 (2015-16) shows interesting linkages of fertility with education and economic well-being. For example, women with no schooling have an average of 3.1 children, compared with 1.7 children for women with 12 or more years of schooling. Among Hindus, TFR was 2.1 and among Muslims it was 2.6, that is a difference of 0.5 children. For the same period, the most populous state, Uttar Pradesh, had a TFR of 2.7; in the case of Muslims, it was 0.6 points more than that of Hindus. In some states with high Muslim populations, the TFR of Muslims was little more than that of Hindus — 0.6 in West Bengal, 0.8 in Assam and 1.0 in Bihar (NFHS-5). For sure, this difference in TFR does not support the charade that Muslim population will overtake Hindus.

Lest there be any doubt left, one must understand that there is a steep decline in the fertility of Muslims from NFHS-1 (1992-93) to NFHS-4 (2015-16) (by 1.78 in comparison to 1.17 for Hindus). There is also a continuous decline in the population growth rate over decades. The decline in decadal growth rate was sharp in Census 2011 and sharper for Muslims. The decadal growth rate (2001-2011) for Muslims was 24.6 per cent in Census 2011. Though high, it marked a sharp decline from 29.5 per cent, which was registered in Census 2001. This decline of 4.9 per cent among the Muslims is higher than the corresponding 3.1 per cent decline for the Hindu community, whose decadal growth percentage declined from 19.9 (1991-2001) to 16.8 (2001-2011).

Before we forget the propaganda of Muslims “having more wives”, last available figures from Census 1971 provide that the incidence of polygyny (two or more wives) is highest among Adivasis (15.25 per cent) followed by Buddhists (7.9 per cent), Jains (6.27 per cent), Hindus (5.80 per cent) and Muslims (5.70 per cent).

Fertility rates are reflective of the progress in respective states on schooling, income levels, decline in neonatal and infant mortality rates and increase in the contraceptive prevalence rate. States with relatively higher TFR like Bihar and Uttar Pradesh need to work on these fronts. Hence, any talk of population laws in India at this juncture would at best be like putting the cart before the horse.

Thomas Weber, Charles DiSalvo, Dennis Dalton write: Sabarmati Ashram has a large role to play as one of India’s most historical sites, as a museum and as a pilgrimage place that inspires the quest for truth and teaches the observant visitor about the value of nonviolence and simplicity.

During the previous several decades, as scholars interested in the life and thought of Mahatma Gandhi, we have had the privilege to work in the archives of the Sabarmati Ashram in Ahmedabad — the most important repository of the correspondence to and from Gandhi — and to walk around the hallowed ground of the Ashram, the residence of the Mahatma and his wife Kasturba, from 1917 until he departed from there on the historical Salt March to Dandi in 1930.

We have wondered what direction the Ashram could take in the 21st century. Over the years we have imagined, in particular, what the Sabarmati Ashram might become and how it could play its role in spreading the message of Gandhi, how it could be ensured that the most effective use is made of this unique world-significant location. Of course, it has a large role to play as one of India’s most historical sites, as a museum and as a pilgrimage place that inspires the quest for truth and teaches the observant visitor about the value of nonviolence and simplicity in a period of threatening environmental collapse and very present economic inequality. For these reasons, the lessons taught by Gandhi, and embodied in the Ashram, are just as important now as ever before.

The ethos of the Ashram is conducive to the higher-level ways of thinking and being that Gandhi modelled. So powerful are the present simplicity and orderliness of the surroundings that they cannot but affect the thoughtful visitor. In the late 1970s, the revolutionary thinker Ivan Illich, talking of Gandhi’s hut at Sevagram, noted, “This hut of Gandhi demonstrates to the world how the dignity of the common man can be brought up. It is also a symbol of happiness which we can derive from practising the principle of simplicity, service and truthfulness.” Of course, he could just as easily have been talking about Hriday Kunj, the basic but inspiring home of Gandhi and Kasturba at the Ashram. But such happiness requires time, a slower than usual pace, and quiet reflection — something impossible among huge crowds.

It seems to us that there are two possible ways to make sure that the Ashram remains relevant into the future. One of them seems obvious, but we feel would create more loss than gain. If the press reports of the proposal to redevelop the precinct are accurate, the Ashram could become a mass tourist hub, with a large car park, food court, shops, a VIP lounge, that could reclaim the “visual wholesomeness, tranquillity and uncluttered environment of 1949,” while becoming a “world-class” tourist destination. This would generate money for the state and, perhaps, make the Mahatma known to a far greater number of people.

One must ask, however, whether there is not a higher purpose in preserving the Ashram in its striking simplicity and as a relatively hard-to-access place without food outlets on the grounds, and without lounges for “important” visitors (what would Gandhi say about this!).

A potential Disneyesque Gandhi theme park (and what would Gandhi say if he could re-visit Dandi?) may be popular among those wanting to take a selfie and tick a bucket-list box. However, there may be another approach, one that allows the Ashram to become (or, indeed, remain) something harder to envisage but where one can feel the Gandhian ethos. It was here that Gandhi conducted his experiments to observe and infer ethical action, where communal living and dining meant that caste divisions were done away with, where ashramites learned that they could take on the might of an empire.

Would the proposed makeover not end up obliterating Gandhi’s ideas and message? Would one still be able to feel Gandhi’s spirit? The loss would be intangible, but huge. When Gandhi was asked why he did not visit America, he expressed the fear that people would come to see him out of idle curiosity: “Let’s see this animal in the Indian zoo”. He wanted those who had an interest in him to really understand what he was trying to do and invited them to come to the Ashram and make a detailed study of his teachings.

Instead of a tourist hub where Gandhi could become a mere tourist attraction, here is a chance for India to ensure that the Ashram where the Mahatma walked and worked, and where one can still feel his spirit in the gardens, homes, and prayer ground, remains a living, breathing means for the world to understand Gandhi and his message.

Of course, as scholars of Gandhi, we may have a narrow perspective. In addition to attracting true seekers, could the Ashram also be positioned so that it ensures that its outstanding collection of Gandhiana is shared by scholars and peace workers in a way that helps to promote first-class Gandhi scholarship and considered Gandhian praxis, and possibly to help create a worldwide community of like-minded Gandhi inspirees? While the Gandhi Heritage Portal of Gandhi-related documents and information is provided electronically by the Ashram, could the Ashram be the site of an international Gandhi research hub in India? It could become the most important place in the world for scholars and seekers to come and work, to meet other scholars and seekers, to share information and discuss ideas. It could foster greater contact among Gandhi experts and ensure that Gandhi scholarship is carried out at the highest level and that an understanding of a Gandhian ethos is not lost. Could it be a place where Gandhi scholars and sincere seekers from around the world come and work with the best of local scholars and activists who could inspire each other?

Having access to documents, whether in hard copy or digital form, is not the same as having a group of like-minded people working in one place. And if the place had a Gandhian atmosphere (such as the Ashram could provide, but simple academic libraries and archives, no matter how good they are, cannot) it would be a wonderfully unique atmosphere and, through the Sabarmati Harijan Ashram, India could serve the entire world as a beacon for the seeker of truth and nonviolence.

Cases of the Delta-plus variant have now crossed 100 in Maharashtra even as the early days of the festive season have already sent infections north in Kerala. It is against this worrying backdrop that we are reading the alert from the committee of experts constituted under the National Institute of Disaster Management (NIDM), in their report, ‘Third Wave Preparedness: Children Vulnerability and Recovery’. The biggest vulnerability for children is that they are unvaccinated.

But the report also refers to specific general projections, such as the one that India can witness 6 lakh cases per day in the next wave. Compare this to the peak of around 1 lakh in the first wave and around 4 lakh in the second wave.

Read: Covid third wave looms, may peak in October, hit kids, says MHA panel to PMO

The report reminds us the second wave that blew up into massive shortages of hospital beds, oxygen cylinders and therapeutic drugs in many parts of the country originated not just in the sudden spike of a highly-infectious variant but also in poorly followed safety precautions and lack of preparedness in terms of healthcare infrastructure.

Not repeating these mistakes is critical. The report points out that Tamil Nadu for example has begun building up infrastructure in pediatric wards and sensitising pediatricians to Covid treatment protocols. Such advance preparation on multiple fronts, from masking to oxygen and medicines, will make all the difference when infections surge again.

‘Those who do not learn from history are doomed to repeat it,’ the report rightly reminds. If we do things right its direst warnings for October will not come to pass. Let’s do things right.

Sustainable financing of infrastructure projects in India has triggered much debate over the last two decades. Over time and across governments, there are two strands that have endured. Getting private money with a long-term horizon is essential as governments don’t have the fiscal space to do it on their own. And, the quantum of private money that may come in is influenced by the extent to which infrastructure financing is insulated from political risks.

GoI has launched the National Monetisation Pipeline (NMP), which aims to monetise assets without transferring ownership. The goal is to raise Rs 6 lakh crore over four years. To put it in context, it’s a little less than the Rs 6.45 lakh crore PSUs contributed towards capital expenditure in GoI’s budget for 2020-21. Perhaps, to mitigate political risks, NMP classifies land and buildings as non-core assets. That leaves mainly roads, railways, airports and pipelines that are already built as the core assets that will be monetised. NMP resource mobilisation rests mainly on roads (27%) and railways (25%) to mop up resources.

The key to success lies in the way the deals are structured. Basic models here are not new. The main model envisages a contract between GoI and a private entity to operate an asset for a specified period. Among the better known examples are the PPPs in 2006 of New Delhi and Mumbai airports under an operate, maintain and develop model. Another successful model is the one used in 2018 for national highways called operate, maintain and transfer. The alternative model, which is also in use, mimics a mutual fund. Power Grid Corporation, for example, raised funds this year for earmarked projects through an Infrastructure Investment Trust IPO.

Going forward, the success of NMP depends on how it navigates two crucial issues. As ownership is not being transferred, GoI will retain oversight through the contract period. The contract, however, needs to be flexible enough to make it attractive for a private entity. Finding the balance within a government framework has been challenging in the past. Another challenge is creating a regulatory framework to deal with a monopoly, which is something that will happen in the railway projects under NMP. Other than these two main challenges, contracts for entirely new areas such as India’s iconic JLN Stadium in New Delhi will enter uncharted territory. NMP represents an alternative to outright sale of assets. Its success will depend on execution.

At least 1.6 crore people who received their first vaccine dose before May 2 haven’t been jabbed with the second, despite the maximum permissible gap of 16 weeks for Covishield elapsing – 7 months after India’s vaccination programme began and weeks after lofty promises of accelerating supply this is both a cause for concern and a continuing sign of systemic stress. Note here that a large study in a Delhi hospital recently demonstrated limited efficacy of a single dose. Even if one accounts for vaccine hesitancy, plain ignorance or a delayed second shot because of a post-first jab Covid infection, the gap is not good news. More so because over a crore of those waiting are vulnerable senior citizens.

Plus, the bad news can get worse. In coming weeks the number of people first-dosed in May and June and whose second doses will be due is poised to rise sharply. While 4.3 crore people received first jabs in May, 5 crore recipients got theirs between June 1-14. With India averaging around 50 lakh inoculations a day, indicating 7 crore jabs a fortnight, soon a situation could come where those thronging for second doses outnumber those queueing up for first shots.

The longer gap between Covishield doses announced in May gave a cushion to focus on single-dosing the population. Now that leeway is ending. The equivocation on booster doses is another growing pressure point. Scientific conversations mustn’t be influenced by supply constraints. Cyrus Poonawalla has disclosed that SII employees received a third dose in view of waning immunity over a long duration. Medical professionals, the first set to get vaccinated earlier this year, are keen on booster doses too. With social distancing measures quite erratic, vaccination is our only line of defence. And then there’s the question of vaccinating children. Supply remains the great big question.

Many companies go beyond and tackle problems of the environment and of social underdevelopment. They become a draw for ethical investors.

A Crisil study finds that India Inc’s cumulative corporate social responsibility (CSR) spending since 2014 has crossed the ₹1 lakh crore milestone. This is not a mean achievement, although 40% of the spending over the last two years has been on account of companies counting Covid relief measures as CSR. Companies are mandated to spend 2% of average net profit over the past three years on CSR and non-compliance attracts a penalty (thankfully, the offence has been decriminalised). When multiple entities attempt the same task in discrete efforts, there are multiple inefficiencies, ranging from absent economies of scale to diversion of funds to publicity, administration and duplication. The larger the spending on CSR, the greater the wastage. To avoid this, the government must scrap mandated CSR and let companies go back to voluntary CSR.

Companies that are good at carrying out CSR would do it by themselves. Already, investment that takes into consideration environmental, social and governance (ESG) practices creates an incentive for many companies to carry out voluntary CSR. It would be less wasteful than mandatory CSR, making the case for the government to scrap mandated CSR compelling. Soap makers promoting handwashing and manufacturers spending good money on developing shop floor skills are good examples of CSR that add to, rather than taking away from, the bottomline and benefiting society at large. Profitable companies contribute a lot to society, just by being what they are. They generate jobs and incomes, meet social needs, pay taxes and allow people’s savings to be converted into capital that generates returns for capital providers. These firms also nurture the common good by advancing the frontiers of creativity and innovation.

Many companies go beyond and tackle problems of the environment and of social underdevelopment. They become a draw for ethical investors. It helps improve their valuations. Finally, mandating CSR is akin to levying an additional tax and asking the companies to spend the proceeds themselves.

It’s time our political class learnt the virtues of making a molehill out to be what it is: an unfortunate molehill.

As a parliamentarian, Union MSME Minister Narayan Rane should have known better than to use ‘unparliamentary language’, that too targeted at a chief minister. But what condemnation would have done effectively snowballed into his arrest. This is making too much ado about something that isn’t significant. Rane’s outburst — in the form of rhetorical bluster about ‘slapping’ Uddhav Thackeray for the latter reportedly asking around at a function on Monday about what the correct anniversary year of India’s Independence was — itself was hyperbolic. But the reaction of the Maharashtra government went even a step further in exaggerated reaction.

Politics, and, indeed, society, in India have been witnessing hypercompetitive outrage for some time now. The slightest of slights are detected and blown out of proportion, with no one daring or bothering to suggest, in today’s jargon, ‘Chill’. With the envelope of outrage being pushed more and more vigorously, we run the risk of becoming a hair-trigger nation. In such an unfortunate scenario, not to take offence means an opportunity lost, a bad ball left, instead of sent to the boundary to score points. Rane’s comment was unfortunate, undignified. But arresting him for a rhetorical outburst makes genuine causes for arrest — defamation (Section 500 of the Indian Penal Code), statement creating or promoting enmity (Section 505(2)), making assertions prejudicial to national integration (Section 153(b)(1)) — seem at par with simply being rude.

Such abuse of the law, as this case underlines, cuts all ways. It’s time our political class learnt the virtues of making a molehill out to be what it is: an unfortunate molehill. It will lead to more mature, ‘parliamentary’ behaviour all around.