Editorials - 24-08-2021

தமிழகத்தின் மூத்த அரசியல் தலைவர்களில் ஒருவரான இல.கணேசன், மணிப்பூர் மாநிலத்தின் ஆளுநராக அறிவிக்கப்பட்டிருப்பது தமிழ்நாட்டுக்கு பாஜக அளித்திருக்கும் மேலும் ஒரு மரியாதை. தஞ்சையைப் பூர்விகமாகக் கொண்ட இல.கணேசன், தனது இளமைக் காலத்திலிருந்தே தனித்தமிழை வாழ்வியல் கொள்கையாக வரித்துக்கொண்டவர். நெருக்கடிநிலையை எதிர்த்து தலைமறைவு அரசியலில் ஈடுபட்டவர். தமிழ்நாடு அளவிலும் தேசிய அளவிலும் கட்சியில் முக்கியப் பொறுப்புகளை வகித்தவர். அனைத்துக்கும் மேலாக, இந்துத்துவ அரசியல் பெரிதும் விரும்பப்படாத தமிழ்நாட்டில் அனைத்துக் கட்சியினரின் அன்பையும் அபிமானத்தையும் பெற்றவர். தற்போது அவர் ஆளுநராக அறிவிக்கப்பட்டதற்கு திராவிடர் கழகத் தலைவர் கி.வீரமணியிடமிருந்து வாழ்த்துச் செய்தி வந்திருக்கிறது என்பதிலிருந்தே கொள்கைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட இல.கணேசனின் அரசியல் நட்புணர்வைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

பாஜகவின் முன்னாள் மாநிலத் தலைவர்களில் ஒருவரான மருத்துவர் தமிழிசை சௌந்தரராஜன் 2019 செப்டம்பரிலிருந்து தெலங்கானாவின் ஆளுநராகப் பொறுப்பில் இருக்கிறார். இல.கணேசனுக்கு அப்படியொரு வாய்ப்பு தாமதமாகத்தான் கிடைத்திருக்கிறது என்றாலும், அவரது அரசியல் பங்களிப்பையும் அர்ப்பணிப்பையும் பாஜக உரிய வகையில் கௌரவித்திருக்கிறது என்பது மறுக்க முடியாதது. மக்களவைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு, அவர் வெற்றிவாய்ப்பை இழந்தாலும்கூட, மாநிலங்களவை உறுப்பினராக அவரை அக்கட்சி தேர்வுசெய்தது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இத்தகைய வாய்ப்புகளை உருவாக்கி வழங்குவதில், மாநிலக் கட்சிகளைக் காட்டிலும் தேசியக் கட்சிகளுக்கு அதிக வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. ஆனால், தேர்தல் களத்தில் கணிசமான வெற்றியைப் பெற முடியாத நிலையிலும் தமிழ்நாடு தொடர்பில் பாஜக இத்தகைய வாய்ப்புகளை அளிப்பதிலிருந்து தவறவில்லை.

வருவாய் ஆய்வாளராகப் பணியாற்றிய இல.கணேசன், நிரந்தர மாத வருமானத்தைத் துறந்து, முழுநேர அரசியலில் அடியெடுத்துவைத்தார். இன்று அவர் ஆளுநராகியிருக்கிறார். காவல் பணித் துறை அதிகாரியாக இருந்த அண்ணாமலை, அரசியலில் இணைந்த பிறகு அவருக்கு மாநிலத் தலைவர் பதவியை வழங்கியிருக்கிறது பாஜக. மாநிலத் தலைவராக இருந்த எல்.முருகன் மத்திய இணை அமைச்சராகியிருக்கிறார். முழுநேர அரசியல் பணி என்பது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்க முடியாத பயணம். எனினும் ஒரு அரசியல் கட்சி, தனது முழுநேரத் தொண்டர்களை எவ்வாறு கௌரவிக்கிறது என்பதுதான் அக்கட்சியின் வலுவான அடித்தளத்தை உருவாக்குகிறது. பாஜகவின் இந்துத்துவ அரசியலுக்கு எதிராகத் தீவிரமாகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கும் தேசிய, மாநிலக் கட்சிகளின் முழுநேர ஊழியர்களுக்கு இத்தகைய வாய்ப்புகள் உருவாகுமா என்ற கேள்வியும் முன்னால் நிற்கிறது.

அரசியலுக்கு எதிர்பார்ப்புகளுடன் வரக் கூடாது என்பது பொது விருப்பமாக இருக்கலாம். ஜனநாயக அரசியல் களத்தில் ஒருவர் தனது வாழ்க்கையைப் பணயம்வைத்து விளையாட வேண்டியிருக்கிறது. எந்தக் கட்சிக்காக அவர் உழைக்கிறாரோ அவரை அந்தக் கட்சி எவ்விதம் நடத்துகிறது என்பது முக்கியம். தமிழ்நாட்டில் இயங்கும் தேசியக் கட்சிகளுக்கும் மாநிலக் கட்சிகளுக்கும் பாஜக ஒரு முன்னுதாரணத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது. தம்மோடு இணைந்தவர்கள் எந்த நிலையிலும் கைவிடப்பட மாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கையையும்.

இந்தியாவில் 12 பெரிய துறைமுகங்களும், சுமார் 200 சிறிய துறைமுகங்களும் உள்ளன. ஏறத்தாழ 95% அளவிலான அயல்நாட்டு வணிகத்தை இவை கையாளுகின்றன. பெரிய துறைமுகங்கள் அனைத்தும் மத்திய அரசின் அதிகார வரம்புக்குள்ளும், சிறிய துறைமுகங்கள் அந்தந்த மாநில அரசுகளின் அதிகார வரம்புக்குள்ளும் உள்ளன. ஆனால், சட்டம் மற்றும் நிர்வாக விஷயங்களில் மாநிலங்களை மீற மத்திய அரசுக்கு அதிகாரம் உள்ளது.

1908-ம் ஆண்டு இந்தியத் துறைமுகங்கள் சட்டம், அனைத்துத் துறைமுகங்களுக்கும் பொதுவானதாகும். அதை ரத்துசெய்யவும், சர்ச்சைக்குரிய முறையில் மாற்றவும் 2021-ம் ஆண்டு இந்தியத் துறைமுகங்கள் மசோதா முன்மொழிகிறது.

பிற நாடுகளுடன் ஒப்பீடு

சீனாவில் துறைமுகங்களின் நிர்வாகத்தில் மத்திய அரசு தலையிடாமல், நகராட்சிகளின் அளவில் விடப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்காவில் பெரும்பாலான துறைமுகங்கள் அந்தந்த உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்குச் சொந்தமானவை; அவற்றால் நிர்வகிக்கப்படுபவை ஆகும். ஸ்வீடனிலும், பின்லாந்திலும் துறைமுகங்கள் நகராட்சிக்குச் சொந்தமானவை; நகராட்சி நிலையிலேயே நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. ஜெர்மனி, டென்மார்க், பெல்ஜியம் நாடுகளில் உள்ள துறைமுகங்கள் நகராட்சிகள் மற்றும் பிராந்தியங்களுக்குச் சொந்தமானவை என்பதுடன், அவற்றால் நிர்வகிக்கப்பட்டும் வருகின்றன. எனவே, இந்தியாவிலும் துறைமுகப் பிரிவில் மையப்படுத்தலைக் குறைப்பதே காலத்தின் தேவையாகும். கடல்சார் மாநிலங்களும் துறைமுக நகரங்களும், முக்கியத் துறைமுகங்களின் மேம்பாடு, செயல்பாடு மற்றும் விரிவாக்கத்தில் ஒரு கணிசமான பங்குரிமையைப் பெற்றிருக்க வேண்டியது அவசியமாகும்.

பெரிய துறைமுகங்களை விஞ்சிய சிறிய துறைமுகங்கள்:

1993-94 முதல் 2020-21 வரை, சிறிய துறைமுகங்கள் கையாண்டுள்ள சரக்குப் போக்குவரத்தின் பங்கு 8%-லிருந்து 46%ஆக உயர்ந்தது. மூன்று மடங்கு வேகமாக வளர்ந்தது மட்டுமல்லாமல், துறைமுக உற்பத்திக்கான பல்வேறு பண்புக்கூறுகளைப் பொறுத்தவரையிலும் சிறிய துறைமுகங்கள் பெரிய துறைமுகங்களைவிடச் சிறந்து விளங்குகின்றன.

கடல்சார் மாநிலங்கள் இதை எவ்வாறு செய்துகாட்டின? குஜராத் மாநிலத்தின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, கடல்சார் மாநிலங்கள் வணிகத்துக்கு உகந்த கொள்கைகளைக் கொண்டும், தேவையற்ற ஒழுங்குமுறைகள் இல்லாமலும், முற்றிலும் அரசு – தனியார் பங்கேற்பு வாயிலாகச் சிறு துறைமுகங்களைச் சிறப்பாக மேம்படுத்திவருகின்றன. இதற்கு மாறாக, பெரிய துறைமுகங்கள் தமது பணியாளர்களுடனும் தளவாடங்களுடனும் பல்வேறு துறைமுகச் செயல்பாடுகளைத் தாமே நிகழ்த்திவந்தன. குறைந்த தொழில்திறன், புதுமைகளைத் தமதாக்கிக்கொள்வதில் மெத்தனப் போக்கு, தேவையற்ற ஒழுங்குமுறைகள் போன்றவை பாதகமாக அமைந்தன. 1996-லிருந்து பெரிய துறைமுகங்களிலும் புதிய துறைமுக வசதிகளை உருவாக்குவதில் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு, அரசு-தனியார் பங்கேற்பின் (PPP) அடிப்படையில் சலுகைகள் வழங்கப்படுகின்றன. ஆனால், இந்த மாற்றம் மிகுந்த தாமதத்துடன் நடைபெற்று வருகிறது. இதிலிருந்து, ‘குறைவான ஒழுங்கு நெறிமுறைக் கட்டுப்பாடுகள் அதிகப் பலனைத் தரும்’ என்பது தெளிவாகிறது.

2021-ல் இந்தியத் துறைமுகங்கள் மசோதா சர்ச்சைக்குரியதாக ஆனதற்கான காரணம், கடல்சார் மாநில மேம்பாட்டுக் குழுமம் (Maritime States Development Council) தொடர்பான அத்தியாயங்கள் II மற்றும் III-ன் விதிகளே ஆகும். இக்குழுமம், 1997-ல் ஒரு செயலாணை மூலம் உருவாக்கப்பட்டது. மத்தியக் கப்பல் போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சரைத் தலைவராகக் கொண்டும் கடல்சார் மாநிலங்கள் / மத்திய அரசின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதிகள் ஆகியவற்றின் துறைமுகங்களுக்கான பொறுப்பாளர்களான அமைச்சர்களை உறுப்பினர்களாகக் கொண்டும் இது உருவாக்கப்பட்டது. பெரிய மற்றும் சிறிய துறைமுகங்களின் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சிக்கான தலைமை ஆலோசனைக் குழுவாக இது செயல்பட்டது. கடந்த 24 ஆண்டுகளில் இக்குழுமம் 17 முறைகள் மட்டுமே கூடியுள்ளது.

இச்சட்ட முன்வரைவு, MSDC தனக்கெனச் சொந்த அலுவலகம், பணியாளர்கள், கணக்குகள் மற்றும் தணிக்கை போன்றவற்றைக் கொண்ட நிரந்தர அமைப்பை உருவாக்கி அதற்குப் பலதரப்பட்ட அதிகாரங்கள் மற்றும் செயல்பாடுகளை வழங்கலாம் எனக் கருதுகிறது. தற்போதுள்ள துறைமுகங்கள் மற்றும் புதிய துறைமுகங்கள் உட்பட பெரிய மற்றும் சிறிய துறைமுகங்களின் மேம்பாட்டுக்கான தேசிய அளவிலான திட்டம் ஒன்றை வகுத்து, அதனை அதிகாரபூர்வமான அரசிதழில் வெளியிடவும், அத்திட்டத்தை அவ்வப்போது திருத்திக்கொள்வதற்கும் இக்குழுமத்துக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. சிறிய துறைமுகங்கள் தேசிய அளவிலான திட்டத்துக்கேற்பப் பெரிய துறைமுகங்களுடன் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சியைக் கொண்டுள்ளனவா என்பதைக் கண்காணிக்கும் பணியை மேற்கொள்வதையும் அது உறுதிசெய்துள்ளது. தேசியத் திட்டத்தை எந்தவொரு துறைமுகம் மீறினாலும், உரிய விசாரணைக்கு MSDC ஆணையிடலாம். தேசியத் திட்டத்துடன் இணங்கிச் செயல்படாத துறைமுகத்தை முடக்கும் அதிகாரத்தை மத்திய அரசு பெற்றுள்ளது. சாதாரண நிர்வாகப் பிழைகளைக்கூடக் குற்றங்களாகக் கருதும் அச்சமூட்டும் சட்டவியல் கோட்பாட்டுக்கு முன்னோடியாக இச்சட்ட முன்வரைவு திகழ்கிறது. துறைமுக ஆணைக்குழு, துறைமுக அலுவலர்கள் மற்றும் ஏனையோர் MSDC-ன் ஆணைகளுக்கு இணங்கிச் செயல்படாத நேர்வுகளில், பிரிவு 83-ன்படி, அவர்களுக்குச் சிறைத்தண்டனை உள்ளிட்ட மிகக் கடுமையான தண்டனைகள் வழங்குவது பற்றி இச்சட்ட முன்வரைவு குறிப்பிடுகிறது.

இவ்வகையில், மத்திய திட்டமிடல் மற்றும் ஆய்வாளர் ஆட்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த சோஷலிசப் போக்கின் தவறுகள் மீண்டும் இழைக்கப்படுகின்றன. தற்போது புதிதாக அதிகக் கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ள போக்கானது, சிறிய துறைமுகங்களின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாக அமைந்திருப்பதால், இந்தியப் பொருளாதாரத்திலும் பாதிப்பை ஏற்படுத்த வழிகோலும். மசோதாவின் கூட்டாட்சி எதிர்ப்பு அம்சங்களைப் போலவே இதுவும் கவலை அளிக்கிறது.

எனவே, இச்சட்ட முன்வரைவில், கடல்சார் மாநிலங்கள் மேம்பாட்டுக் குழுமம் (MSDC) தொடர்பான அத்தியாயம் II மற்றும் III-ஐயும், இக்குழுவின் ஆணைகளுக்கு இணக்கமாகச் செயல்படாத நேர்வில், மிகக் கடுமையான தண்டனைக்கு வகைசெய்யும் 83-ம் பிரிவின் விதிகளையும் நீக்குமாறு பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. கடல்சார் மாநிலங்களின் மேம்பாட்டுக் குழுமம், வழக்கம்போல், தலைமை ஆலோசனை அமைப்பாக விளங்கிட வேண்டும்.

- க.அஷோக் வர்தன் ஷெட்டி, முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி மற்றும் இந்திய கடல்சார் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர்.

நடந்து முடிந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் வென்று, ஆட்சியில் அமர்ந்துள்ள திமுகவின் தேர்தல் வாக்குறுதிகளில் மாணவர்களின் கல்விக் கடன்கள் ரத்துசெய்யப்படும் என்பதும் ஒன்று. இதனைக் கேட்ட நடுத்தர மக்கள் நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட்டனர். ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்து நூறு நாட்களைத் தற்போதுதான் கடந்திருக்கும் நிலையில், அதற்கான சாத்தியப்பாடுகள் குறித்துப் பேச முடியாது. அதே வேளையில், கரோனா பெருந்தொற்றின் காரணமாகக் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக மாணவர்களின் கல்வி குறித்துப் பெற்றோர்களின் மத்தியில் பல்வேறு அச்சங்களும் பதற்றங்களும் எழுந்துள்ளன.

தனியார் நிறுவனங்களில் பணியாற்றிய பலருக்கு வேலை போய்விட்டது. வணிக நிறுவனங்களில் வேலை பார்த்தவர்களும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அரசு ஊழியர்களைத் தவிர, அனைத்துத் தரப்பு மக்களும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். கிடைக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள் நடுத்தர மற்றும் அடித்தட்டு மக்கள். அவர்களது குழந்தைகள் உயர்கல்விப் படிப்புகளில் சேர்வதில் மிகப் பெரும் சவாலைச் சந்தித்துவருகிறார்கள்.

அலைக்கழியும் பெற்றோர்கள்

தற்போது நோய்ப் பரவலின் தன்மைக்கேற்ப அரசு சில கட்டுப்பாடுகளையும், தளர்வுகளையும் அறிவித்துவருகிறது. அதில் ஒன்றாக கல்லூரி, பல்கலைக்கழகங்கள், உயர் கல்வி நிறுவனங்கள் இயங்கலாம் என்று அரசு சமீபத்தில் அறிவித்தது. இதனையடுத்துத் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் மாணவர்களின் பெற்றோர்களிடம் நடப்பு ஆண்டுக்கான கல்விக் கட்டணத்தை உடனடியாகக் கட்ட வேண்டும்... இல்லையென்றால், மாணவர்களை வகுப்பில் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று வெளிப்படையாகக் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டன என்று பெற்றோர்கள் தரப்பில் குமுறல் கேட்கிறது. கடந்த ஆண்டு நடைபெற்ற நீட் தேர்வில் வெற்றிபெற்று, மருத்துவப் படிப்பில் சேர்ந்துள்ள மாணவர்கள், பொறியியல் படிப்புகளைப் படிக்க விரும்பித் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்ந்து படித்துக்கொண்டிருக்கும் மாணவர்கள் ஆகியோருக்கு இந்த நெருக்கடியான நேரத்தில் பொதுத் துறை வங்கிகள் கல்விக் கடன்கள் வழங்குவதை முற்றிலுமாக நிறுத்தியிருப்பதாகவும் பெற்றோர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் வங்கிகளை அணுகினால் உரிய பதில் சொல்லாமல் அவர்களை அலைக்கழித்துவருவதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்துள்ளன.

உயர் கல்விக்கான கடன் என்பது பொருளாதாரரீதியாகப் பின்தங்கியவர் என்ற காரணத்தால், மாணவர்களின் உயர் கல்விக் கனவு கலைந்துவிடக் கூடாது, அவர்களுக்குக் கல்வி மறுக்கப்படக் கூடாது என்ற உயர்ந்த நோக்கத்துக்காகக் கொண்டுவரப்பட்டது. எந்த ஒரு திட்டமாக இருந்தாலும் அதை அரசு நேரடியாக மேற்கொள்ள முடியாது. எனவே, இந்தத் திட்டம் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பொதுத் துறை வங்கிகள் மூலம் செயல்படுத்தப்படுகிறது. “இந்தத் திட்டத்தைப் பொறுத்தவரை வங்கிகள் தாமாக நிபந்தனைகள் விதிக்கவோ அல்லது விருப்புவெறுப்புடன் செயல்படவோ முடியாது. மொத்தத்தில், கல்விக் கடனைப் பொறுத்தவரை அதனைச் செயல்படுத்தும் வெறும் முகவர்கள்தான் அரசு வங்கிகள் என்று மத்திய அரசின் வங்கிகளுக்கான கல்விக் கடன் வழிகாட்டும் நெறிமுறையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இன்று செயல்படுத்தப்படும் கல்விக் கடன் திட்டம் 2001-ல் இந்தியன் வங்கிச் சம்மேளனம் கொண்டுவந்த மாதிரிக் கல்விக் கடன் திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மத்திய அரசு மேலும் ஆய்வு மேற்கொண்டு, 2012 செப்டம்பரில் அதில் சில மாற்றங்களையும் திருத்தங்களையும் செய்து, இப்போது நடைமுறையில் இருக்கும் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது.

சொத்து ஆவணங்கள் எதற்கு?

2012-ம் ஆண்டு சட்டத்தின்படி, கல்விக் கடன் கோரும் மாணவரிடம் எந்தச் சொத்து ஆவணங்களும் கோரக் கூடாது. அவர் பங்குத் தொகை செலுத்த முடியவில்லை என்றால், அரசு வழங்கும் கல்வி ஊக்கத்தொகையைப் பங்குத் தொகையாக ஏற்றுக்கொள்ளலாம். குறிப்பாக, ரூ. 7.50 லட்சம் வரை கடனாகக் கொடுக்கும்போது, எந்தச் சொத்து ஆவணங்களையும் கோரக் கூடாது. 15 ஆண்டுகள் வரை கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த காலக்கெடு தர வேண்டும். கடன் பெற்ற மாணவர் படிப்பு முடிந்து, பணியில் சேர்ந்து ஆறு மாதங்கள் கழித்து கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டும். ஒரே குடும்பத்தில் எத்தனை பேர் வேண்டுமானாலும் கல்விக் கடன் பெறலாம். படிப்புக் கட்டணம், தேர்வுக் கட்டணம், விடுதிக் கட்டணம், கணினி போன்றவற்றுக்கும் கடன் கோரலாம். மேலும், கிளை மேலாளர் அந்தஸ்தில் உள்ள வங்கி அதிகாரிகளுக்கு விண்ணப்பித்ததை நிராகரிக்க அதிகாரமில்லை. மண்டல அளவில் உள்ள அதிகாரிகளே நிராகரிக்க முடியும் என்பது உள்ளிட்ட விதிகளை அடிப்படையாகக்கொண்டு, இந்தத் திட்டம் சிறப்பாகச் செயல்பட்டுவந்த நிலையில், கடந்த கல்வியாண்டுகளில் இத்திட்டத்தைக் கிடப்பில் போட்டுவிட்டன வங்கிகள்.

கல்விக் கடனைப் பொறுத்தவரை கலை தொடர்பான பட்டப் படிப்புகள் படிப்பவர்களுக்குக் கடன் கொடுப்பதில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டு நீண்ட காலமாகவே உண்டு. இந்தப் படிப்புகளுக்கான வேலை அத்தனை எளிதாகக் கிடைக்காது என்ற காரணத்தால் மருத்துவம் - பொறியியல் சார்ந்த படிப்புகளுக்கு மட்டுமே கடன் வழங்கிவருவதாகச் சொல்லப்பட்டது. தற்போது பொறியியல் பட்டதாரிகள் அதிகரித்து, அவர்களுக்கான வேலைவாய்ப்பும் மிகக் குறைவாக இருப்பதால், அவர்களுக்கும் கல்விக் கடன் வாய்ப்புகள் குறைந்துவருகின்றன. கரோனா காலத்தில் மருத்துவ மாணவர்களுக்கும்கூட கல்விக் கடன் கொடுக்க வங்கிகள் மறுக்கும் காரணம் புரியாமல் பெற்றோரும் - மாணவரும் குழப்பி நிற்கின்றனர்.

மறுக்கப்படும் கல்வி

கடந்த ஏப்ரல் மாதம், சென்னையில் தனியார் கல்லூரியில் படித்துவந்த மதுரையைச் சேர்ந்த தாரணி என்ற 19 வயது மாணவி, தந்தை இல்லாத நிலையில் கல்விக் கடன் கோரி விண்ணப்பித்துள்ளார். மதுரையில் உள்ள ஒரு வங்கியில் ரூ. 10 லட்சம் கடன் கோரியிருந்தார். வங்கி நிர்வாகம் பங்குத் தொகையாக ரூ. 1.27 லட்சம் கேட்டுள்ளது. தாயாரின் நகைகளை அடகுவைத்துப் பணத்தைச் செலுத்தியுள்ளார். ஆனால், வங்கி மேலாளர் சில தினங்கள் கழித்துக் கடன் தர மறுத்துவிட்டார். இதனால் அந்த மாணவி மனமுடைந்து தற்கொலை செய்துகொண்டதாகக் காவல் துறையின் விசாரணையில் தெரியவந்தது. இன்னும் கவனத்துக்கு வராமலேயே போன துயரங்கள் எத்தனையோ?

கல்விக் கடன் கோரி பிரதமரின் வித்யலெட்சுமி திட்டத்தின் வழியாக விண்ணப்பித்தாலும் பல வங்கிகள் அதனைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. தொடக்க நிலையிலேயே உப்புச்சப்பில்லாத காரணங்களைக் கூறித் தவிர்த்துவிடுகின்றன. கிராமப்புறங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் கடன் கோரி வந்தால், அவர்களிடம் சொத்து ஆவணங்கள் கேட்பதும் அரசு ஊழியர்கள் யாரேனும் ஜாமீன் கையெழுத்துப் போட வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவதும் நடக்கிறது. கல்விக் கடனைப் பொறுத்தவரை கிளை மேலாளர்கள் விருப்புவெறுப்பு அடிப்படையில் செயல்படுகிறார்களோ என்ற சந்தேகங்களும்கூட எழுகின்றன. கரோனா தாக்குதலால் நலிவடைந்துள்ள தொழில் நிறுவனங்களை மீட்டெடுக்க அரசு பல்வேறு கடன்களையும் சலுகைகளையும் அறிவித்துவரும் நிலையில், மாணவர்களின் கல்விக் கடன் விவகாரத்திலும் மத்திய, மாநில அரசுகள் உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

வெளிநாடுகளில் வேலை தேடும் வழிமுறைகளில் மாற்றமும், சீா்திருத்தமும் கொண்டுவர வேண்டியது நீண்டநாள் தேவை. விரைவில் தாக்கல் செய்யப்பட இருக்கும் ‘குடியேற்ற மசோதா 2021’ குறித்த பொதுமக்களின் கருத்துகளை வரவேற்பதாக மத்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சகம் கடந்த ஜூன் மாதம் அறிவித்தது.

‘வெளிநாடுகளில் வேலை’ என்கிற ஈா்ப்பில், பல்வேறு தனியாா் வேலைவாய்ப்பு நிறுவனங்களை அணுகுபவா்கள், தாங்கள் செல்லும் நாடுகளில் உள்ள பணியிடச்சூழல் குறித்த புரிதல் இல்லாமல்தான் அதற்கு முனைகிறாா்கள். பணிச்சோ்க்கைக் கட்டணமாக பெரும் தொகை வசூலிக்கப்படுகிறது. ஒப்பந்தங்களில் மாற்றம், பணி குறித்த பொய்யான நம்பிக்கை, கடவுச்சீட்டைக் கைப்பற்றி வைத்துக்கொள்ளுதல், கொடுப்பதாக ஒப்புக்கொண்ட ஊதியத்தை வழங்காமல் இருத்தல், ஊதியமே வழங்காத நிலைமை, மிக மோசமான வாழ்விடச் சூழல் உள்ளிட்ட எத்தனையோ சுரண்டல் நடவடிக்கைகளை அவா்கள் எதிா்கொள்ள நோ்கிறது.

பிற நாடுகளுக்கான தொழிலாளா்களின் குடியேற்றம், 1983 குடியேற்றச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் நிா்வகிக்கப்படுகிறது. மேற்கு ஆசிய நாடுகள், தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் உள்ளிட்ட 18 நாடுகளுக்கு பணி நிமித்தம் குடியேறுபவா்களின் விவரங்கள் அரசுக்குத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும் என்கிறது 1983 குடியேற்றச் சட்டம். அதன்படி, அரசின் சான்றிதழ் பெற்ற வேலைவாய்ப்பு முகவா்கள், தொழிலாளா்களுக்கும், அவா்களைப் பணிக்கு அமா்த்தும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் இடைத்தரகா்களாகச் செயல்பட வழிகோலுகிறது.

வேலைவாய்ப்பு நிறுவனங்கள் தனிநபா்களாகவோ, தனியாா் நிறுவனங்களாகவோ, அரசு நிறுவனங்களாகவோகூட இருக்கலாம். அந்த சட்டத்தின்படி, சேவைக் கட்டணத்துக்கு வரம்பு விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வெளிநாடுகளில் வேலை வழங்குபவா்கள் குறித்த முறையான தகவல்களைத் திரட்டி, வேலைவாய்ப்பு கோருபவா்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டியது முகவா்களின் கடமை என வலியுறுத்தப்படுகிறது.

கொண்டுவரப்பட இருக்கும் குடியேற்ற மசோதா 2021 என்பது, 1983 சட்டத்தில் பல மாற்றங்களையும், மேம்பாடுகளையும் உள்ளடக்கியது. அதன் மூலம் புதிய குடியேற்ற கொள்கைத்துறை உருவாக்கப்படும். அந்தத் துறை பணி நிமித்தம் குடியேறும் தொழிலாளா்களுக்கான உதவி மையங்களையும் நல்வாழ்வுக் குழுக்களையும் அமைக்கும் என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது.

வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் தொழிலாளா்களுக்கு, அந்த நாடுகளில் உள்ள நிலைமை குறித்தும், அவா்கள் பணியாற்ற இருக்கும் நிறுவனங்கள் குறித்தும், பணி குறித்தும், பனிச்சூழல் குறித்தும் புறப்படுவதற்கு முன்பு முழுமையான தகவல்களைத் தெரிவித்து புரிதலை ஏற்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பை வேலைவாய்ப்பு நிறுவனங்கள் மீது சுமத்துகிறது இம்மசோதா. அதனால் பணி ஒப்பந்தம் செய்யும் நிறுவனங்களும், இடைத்தரகா்களும் அந்தத் தொழிலாளா்கள் குறித்து பொறுப்பேற்றாக வேண்டிய கட்டாயம் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

அந்த மசோதாவின் மிகப் பெரிய குறைபாடாகத் தெரிவது, வேலைவாய்ப்பு நிறுவனங்கள் தங்களுக்கான சேவைக் கட்டணத்தை நிா்ணயிக்கும் உரிமை. சா்வதேச தொழிலாளா் நிறுவனம், தனியாா் வேலைவாய்ப்பு நிறுவன வழிமுறை எண்.181-இன்படி, பணி நியமனம், நுழைவு அனுமதி, விமானப் பயணம், மருத்துவப் பரிசோதனை, சேவை ஆகியவற்றுக்கான கட்டணத்தை, பணிக்கு அமா்த்தும் நிறுவனமோ, அவா்களுக்காக பணியாளா்களை தோ்ந்தெடுத்து வழங்கும் நிறுவனமோ ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமே தவிர, பணியமா்த்தப்படும் தொழிலாளா்களிடமிருந்து வசூலிக்கக் கூடாது.

சா்வதேச தொழிலாளா் நிறுவனமும் உலக வங்கியும் நடத்திய ஆய்வின்படி, வேலைவாய்ப்புக்காக இந்தியத் தொழிலாளா்கள் கடுமையான சேவைக் கட்டணங்களை தர வேண்டியிருக்கிறது. குறைந்த ஊதியத்தில் வெளிநாடுகளில் வேலைக்குப் போகும் தொழிலாளா்கள் அதிகமான சேவைக் கட்டணத்தால் சுரண்டப்படுவது மட்டுமல்லாமல், அவா்களின் குடும்பமும் இதனால் கடனாளியாகிறது. பலரும் அதிக வட்டிக்குக் கடன் வாங்குவதால் அந்தத் தொழிலாளா்கள் வேறுவழியில்லாமல் கட்டாயத் தொழிலாளா்களாகவும், ஒருவிதத்தில் கொத்தடிமைத் தொழிலாளா்களாகவும் மாற வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது.

மசோதாவின் இன்னொரு மிகப் பெரிய குறைபாடு, அதிலிருக்கும் அபராதப் பிரிவு. மசோதாவின் நிபந்தனைகளைக் கடைப்பிடிக்காத அல்லது மீறும் தொழிலாளா்களின் கடவுச்சீட்டை ரத்து செய்யவோ, முடக்கவோ, ரூ.50,000 வரை அபராதம் விதிக்கவோ வழிகோலுகிறது இந்த மசோதா. விவரமில்லாமல் வெளிநாடு போகும் ஆசையில் சிக்கிக்கொள்ளும் தொழிலாளா்களை மிகக் கடுமையாக இந்த நிபந்தனை பாதிக்கக்கூடும். இது தொழிலாளா்களையும் அவா்களது குடும்பங்களையும் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, சா்வதேச மனித உரிமை மீறலாகத் தோன்றுகிறது.

வெளிநாடுகளுக்கு பணிநிமித்தம் செல்லும் பெண்களின் நிலைமை, பல நிகழ்வுகளில் மிகவும் மோசமாகக் காணப்படுகிறது. மரபுசாரா துறைகளிலும், வீட்டு வேலைகளுக்காகவும் செல்லும் பெண்கள், உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும், பாலியல் ரீதியாகவும் பாதிக்கப்படுகிறாா்கள் என்பது பரவலாகக் காணப்படும் பிரச்னை. அது குறித்து 2021 மசோதா கவனம் செலுத்தவில்லை.

2021 குடியேற்ற மசோதா என்பது மிக மிக அத்தியாவசியமான தேவை. ஆனால், இப்போதைய பொதுமக்கள் கருத்துக் கேட்புக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் மாதிரி மசோதா, அந்தத் தேவையை ஈடுகட்டுவதாக இல்லை.

உலகில் அதிகரித்து வரும் பருவநிலை மாற்றம் மிகப்பெரிய பேரழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் என்று ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின் பருவ நிலை மாற்றம் பற்றிய ஐபிசிசி அறிக்கை உலக நாடுகளை எச்சரித்திருக்கிறது. தலைக்கு மேல் ஆபத்து காத்திருப்பது தெரிந்தும் உலக நாடுகள் அதுபற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை.

பருவநிலை மாறுபாடு என்பது உலகளாவிய பிரச்னையாக மாறி வருகிறது. இதனை எதிா்கொள்வதற்காக 2015-ஆம் ஆண்டு பாரீசில் நடந்த மாநாட்டில் இந்தியா, அமெரிக்கா உள்பட 195 நாடுகள் கையொப்பம் இட்டன. அதன்படி 2030-க்குள் வெப்ப நிலை உயா்வை 1.5 டிகிரி செல்ஷியஸ் குறைப்பதற்கு இலக்கு நிா்ணயிக்கப்பட்டது.

ஆனால், அதன்படி உலக நாடுகள் புவி வெப்பத்தைக் குறைக்க தீவிரம் காட்டவில்லை. அதன் காரணமாக புவி வெப்பத்தை 1.5 டிகிரி செல்ஷியஸ் ஆகக் குறைக்கும் இலக்கை எட்ட முடியவில்லை. மாறாக உலகின் வெப்பநிலை தொடா்ந்து உயா்ந்து வருவதாக ஐபிசிசி அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

புவி வெப்பமடையும் அளவு அதிகரிக்கும்போது வெள்ளம், கடும் மழை, நிலச்சரிவு, காட்டுத்தீயை ஏற்படுத்தும் வெப்ப அலைகள், கடல் புயல்கள், சூறாவளி, சுனாமி, பனிமலை உருகுதல் போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்கள் அதிகரிக்கும். புவி வெப்பமயமாதலால் ஏற்கெனவே பருவ நிலையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. அது மேலும் அதிகரித்து அடிக்கடி இயற்கைச் சீற்றங்களால் பேரழிவு ஏற்படும்.

கடந்த 3,000 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவில் கடல் மட்டம் உயா்ந்து வருகிறது. அடுத்த நூறு ஆண்டுகளுக்கு கடல் மட்ட உயா்வு தொடா்ந்து அதிகரித்தபடியே இருக்கும். இதனால் கடலோரப் பகுதிகள், துறைமுக நகரங்கள் மூழ்கிக் கொண்டே வரும். சிறிய தீவுகள் முற்றிலும் மூழ்கிப் போகும்.

கடந்த 40 ஆண்டுகளில் இல்லாத வகையில் கடல் வெப்பமாதல் 2 முதல் 3 மடங்கு வரை ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஏற்ப அதிகரித்துக் காணப்படும். கடந்த 1,000 ஆண்டுகளில் இல்லாத வகையில் ஆா்க்டிக் பனிப்பாறை அளவு கடந்த 20 ஆண்டுகளில் வேகமாகக் குறைந்து வருகிறது.

பசுங்குடில் வாயு வெளியீட்டை இப்போது கட்டுப்படுத்தினாலும்கூட அடுத்த ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு ஏற்படும் சில பாதிப்புகளைத் தடுத்து நிறுத்தவோ, மீட்டெடுக்கவோ முடியாது. அந்த வகையில் ஆா்க்டிக், அண்டாா்க்டிக், இமயமலை பனிச்சிகரங்கள் உள்ளிட்டவை தங்கள் பழைய நிலையை அடுத்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் கூட அடைவது சாத்தியமில்லை.

புவியை ஒருபோா்வை போல கரியமில வாயு, மீத்தேன், நைட்ரஸ் ஆக்ஸைடு போன்ற பசுங்குடில் வாயுக்கள் சூழ்ந்துள்ளன. இந்தப் போா்வையில் 76 விழுக்காடு இருப்பது கரியமில வாயு. கடந்த 20 லட்சம் ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்குப் புவியில் கரியமில வாயு அதிகரித்து வாயுவின் அளவு 400 பிபிஎம்-மை எட்டுவதே ஆபத்தாகக் கருதப்படும் நிலையில் அது 420-ஐ கடந்து விட்டது.

பருவநிலை மாற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதாகச் சொல்லி, அரசுகள் செய்திருப்பதெல்லாம் வெறும் கண்துடைப்புதான். என்ன செய்தாலும் அடுத்த இருபதாண்டுகளுக்குள் 1.5 டிகிரி செல்ஷியசாக வெப்ப நிலை அதிகரிப்பதைத் தடுக்க முடியாது என்று பன்னாட்டு ஆய்வுக்குழு கூறியுள்ளது.

கடந்த சில மாதங்களாக பல்வேறு நாடுகளில் வழக்கத்திற்கு மாறாக வெள்ளம், காட்டுத்தீ ஏற்பட்டு அச்சத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது. அண்மையில் சீனாவில் ஆயிரம் ஆண்டுகளில் இல்லாத மழை கொட்டித் தீா்த்தது. இதனால் கடுமையான வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்பட்டு மக்கள் திண்டாடினா்.

பருவ நிலை மாற்றத்தால் இந்தியாவில் குழந்தைகள் அதிக அளவில் பாதிக்கப்படுவா் என்று ஐ.நா. அமைப்பின் யுனிசெப் எச்சரிக்கை செய்துள்ளது. வறட்சி, வெள்ளம், காற்று மாசுபாடு போன்ற பேரிடா்கள் தெற்கு ஆசியாவில் உள்ள லட்சக்கணக்கான குழந்தைகளை வீடு இல்லாதவா்களாக மாற்றுவதோடு அவா்களின் பட்டினிக்கும் காரணமாக இருக்கும்.

புவி வெப்பமாதல், அதன் தொடா்ச்சியாக நிகழும் பருவநிலை மாற்றத்திற்கு மனிதா்களே முழு முதல் காரணம் எனக் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டுமானால் பாரீஸ் உடன்படிக்கையில் கையொப்பம் இட்டுள்ள அரசுகள் தம் கடமைகளை உணா்ந்து மனித குலத்தின் நன்மைக்காகச் செயல்பட வேண்டும்.

ஒவ்வோா் ஆண்டும் இரண்டு கோடி மக்கள் பேரழிவுகளால் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறுகின்றனா். கடந்த 30 ஆண்டுகளில் இயற்கைப் பேரழிவுகளின் எண்ணிக்கை மூன்று மடங்கு அதிகரித்திருப்பதாக ஆக்ஸ்ஃபோம் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.

கடந்த 20 ஆண்டுகளில் மட்டும் பருவநிலை தொடா்பான நிகழ்வுகளால் 12.3 லட்சம் போ் இறந்துள்ளனா். 420 கோடி போ் வெள்ளம், வறட்சி, காட்டுத்தீ ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனா் என்று ஐ.நா. மன்றம் மதிப்பிட்டுள்ளது.

காா்பன் வெளியேற்றுவதில் மூன்றாவது பெரிய நாடாக இருக்கும் இந்தியா பருவநிலை அபாயக் குறியீட்டில் ஏழாவது இடத்தில் உள்ளது.

2005-ஆம் ஆண்டு முதல் 2030-ஆம் ஆண்டுக்குள் 33 முதல் 35 விழுக்காடு வரை காா்பன் வெளியேறுவது குறைக்கப்படும் என இந்தியா அளித்த உறுதி மொழிக்கான முன்னெடுப்புகள் இதுவரை இல்லை. இப்போது இந்தியா மிகப்பெரிய ஆபத்தை நோக்கியே சென்று கொண்டிருக்கிறது.

இதனால் 2019 ஆய்வின்படி நீா் பற்றாக்குறை மிக அதிகமாக உள்ள 17 நாடுகளின் பட்டியலில் இந்தியாவும் இணைந்திருக்கிறது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவு என்றெல்லாம் இனி குறிப்பிட முடியாது. அந்த அளவுக்கு சுட்டெரிக்கும் வெப்பம், கடும் மழை, வறட்சி போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்கள் இனி அதிக அளவில் குறைந்த இடைவெளியில் ஏற்படும்.

அண்டாா்க்டிக் முதலிய பகுதிகளில் பனிமலை அவ்வப்போது உருகி வருவதால், கடந்த 50 ஆண்டுகளில் மட்டும் கடல்நீா் மட்டம் 15 முதல் 30 செ.மீ. வரை உயா்ந்துள்ளது. உலக அளவில் ஏற்படும் இந்த பருவநிலை மாற்றங்களால் காா்பன், மீத்தேன் வாயுக்கள் அதிக அளவில் வெளியேறி பூமி வெப்பமடைகிறது. சூரியன் உள்பட பிற கோள்களினால் அவ்வாறு வெப்பம் அடைவதில்லை.

உலக நாடுகளைச் சோ்ந்த 234 அறிவியலாளா்கள் இணைந்து கூட்டாகத் தயாரித்துள்ள இந்த ஆறாவது பருவநிலை அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளனா். அதில் கூறப்படும் ஒவ்வொரு செய்தியும் உலக நாடுகளுக்கு விடுக்கும் எச்சரிக்கையாகவே உள்ளது. உலக நாடுகள் இதனை அபாய அறிவிப்பாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இதுபற்றி ஐ.நா. பொதுச் செயலாளா் எச்சரிக்கை செய்துள்ளாா். அவா் ‘இந்த அறிக்கை மனித குலத்துக்கான சிவப்பு எச்சரிக்கை. இருப்பினும் உலக நாடுகளின் தலைவா்கள், 1.5 டிகிரி செல்ஷியஸ் அளவுக்கு வெப்பத்தை குறைப்பதற்கான கடும் இலக்கை எட்டுவா் என நம்புவோம்.

புவி வெப்பமடைதலைத் தடுக்க குறைந்தபட்ச நடவடிக்கைகளில் இருந்தாவது முயற்சியைத் தொடங்குவோம். ஒவ்வொரு சிறிய நடவடிக்கையும் குறைந்தபட்ச பலனையாவது அளிக்கும். முயற்சிகளை விட்டுவிடக் கூடாது’ என்று கூறியுள்ளாா்.

பருவநிலை மாற்றத்துக்கான பன்னாட்டு அரசுக்குழு (ஐபிசிசி) என்பது ஐ.நா.வின் பருவநிலை மாற்றத்துக்கான அமைப்பாகும். 1988-ஆம் ஆண்டு ஐ.நா.வின் 195 உறுப்பு நாடுகளால் உருவாக்கப்பட்டது.

ஏறக்குறைய ஏழு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பருவ நிலையின் அண்மை நிலை குறித்த அறிக்கைகளை உருவாக்கி, ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி, பருவநிலை மாற்றம் என்ன பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும், மனிதகுலம் எப்படி தம்மைக் காத்துக் கொள்வது, பாதிப்புகளை எப்படித் தடுப்பது என்று ஐபிசிசி மதிப்பீட்டு அறிக்கைகள் வழிகாட்டுகின்றன.

பருவநிலை மாற்றம் குறித்த அண்மைக்கால புரிதலைத் தருவது, எதிா்கால ஆபத்துகளைச் சுட்டிக் காட்டுவது, புவி வெப்பமாதலைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான சாத்தியம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய புரிதலை வழங்குவதே ஐபிசிசி மதிப்பீடு அறிக்கையின் நோக்கமாகும்.

ஐபிசிசி எந்த ஆராய்ச்சியையும், தானாக நடத்துவது இல்லை. உலக அளவில் நடத்தப்படும் ஆராய்ச்சிகளைத் தொகுத்து உலகத்தின் பாா்வைக்குத் தருகிறது. ஐபிசிசி ஆறாவது மதிப்பீடு அறிக்கையின் ஒரு பகுதியாக - பருவநிலை மாற்றம் 2021 - இயற்பியல் அறிவியல் ஆதாரங்கள் ஆகஸ்ட் 9 அன்று வெளியானது. இதற்கு முன்னா் ஐந்து அறிக்கைகள் வெளிவந்துள்ளன.

எல்லா நாடுகளும் ஏற்றுக்கொண்ட பிறகே ஐபிசிசி அறிக்கைகள் வெளியிடப்படுகின்றன. எதிா்கொள்ளும் ஆபத்துகளை அறிவியல் உறுதிபடத் தெரிவித்தாலும், அவற்றை கொள்கையளவில் ஏற்றுக் கொள்ளும் உலக நாடுகள், பருவநிலை மாற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு தேவையான நடைமுறை நடவடிக்கைகளை எடுப்பதற்குத் தயக்கம் காட்டுகின்றன.

ஆனால் இயற்கையோ, பருவநிலை மாற்றமோ யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை. அதைத் தாண்டிய மனிதகுலம் தன்னை மாற்றிக் கொண்டால் மட்டுமே இந்தத் தாக்கங்களில் இருந்து உலகம் தப்பிக்க முடியும். அமெரிக்கா, இந்தியா போன்ற பெரிய நாடுகள் எல்லாம் இதனை அலட்சியமாகவே நினைக்கின்றன.

இந்த மனப்பான்மை மாற வேண்டும். இதன்மூலம் மனித இனத்துக்கே சிவப்பு எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து தப்பித்து எங்கும் ஓடி, ஒளிய முடியாது. காா்பன் வெளியேற்றத்தை குறைப்பது மட்டுமே நம் முன் உள்ள நிந்தரத் தீா்வாகும்.

இப்போது நமக்கு இந்த பூமியை விட்டால் வேறு இடம் இல்லை. ஆராய்ச்சிகள் தொடா்கின்றனவே தவிர மனிதா்கள் குடியேறுவதற்கு வேறு கோள்கள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. அப்படியிருக்கும்போது இந்த பூமியை இழப்பதற்கு மனித இனம் துணியலாமா? பூமியைக் காக்கப் போராடுவோம், வாருங்கள்.

இந்தியா இந்த உலகுக்கு அளித்துள்ள கொடைகள் பற்றி நம்மில் பெரும்பாலோருக்குத் தெரியவே இல்லை. யாரேனும் வெளிநாட்டு ஆராய்ச்சியாளா் அவற்றைக் கண்டுபிடித்து வெளிப்படுத்தும் போதுதான் அவை பற்றி நமக்குத் தெரிய வருகிறது.

ஓசைகளுக்கு வடிவம் உண்டு என்பது சில ஆண்டுகளுக்கு முந்திய கண்டுபிடிப்பேயாகும். ஆனால், ஹிந்து ரிஷிகள் என்றோ அதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாய்ச் சொல்லப்படுகிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அரசு நிறுவனத்தில் பணி புரிந்துகொண்டிருந்த ஒருவரை சந்திக்க வாய்த்தது. அவா் ‘ஓசைக்கு வடிவம் உண்டு என்பது வேதகாலத்து ரிஷிகளுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அதன் அடிப்படையில்தான் சம்ஸ்கிருத மொழியை அவா்கள் அமைத்தாா்கள்’ என்றாா்.

இன்று ஆயுா்வேதமும் சித்த மருத்துவமும் அவற்றுக்குரிய முக்கியத்துவத்தைப் பெற்று வருகின்றன. இரண்டுமே சமகாலத்தவை என்று சொல்லப்படுகிறது. சில மேலை நாடுகளில் இவற்றைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளனா். சித்த மருத்துவம் தமிழ்நாட்டில்தான் தோன்றியது. நோய் வந்தபின் சரிசெய்வது அலோபதி என்றால், நோய் வராமலே தடுப்பது ஆயுா்வேதமும், சித்த மருத்துவமும் ஆகும்.

இவை தவிர இந்தியா உலகுக்கு அளித்துள்ள பிற கொடைகள் ஏராளம். அமெரிக்க நகைச்சுவை எழுத்தாளா் மாா்க் ட்வெய்ன் இந்தியாவின் தொன்மையான நாகரிகத்தைப் பெரிதும் சிலாகித்துள்ளாா். ‘மனித நாகரிகத்தின் தொட்டில்’ என்று இந்தியாவை அவா் புகழ்ந்துள்ளாா்.

வில் ட்யூரண்ட் எனும் அமெரிக்கா், வரலாற்று ஆசிரியா், மெய்ஞ்ஞானம் எனப்படும் தத்துவ அறிவாற்றல், கணிதம் இன்னபிற துறைகளில் இந்தியாவின் பங்களிப்பைப் பெரிதும் பாராட்டியுள்ளதோடு, பல்வேறு துறைகளில் இந்தியாவை உலக நாடுகளுக்கெல்லாம் தாய் (மதா் இண்டியா) என்று போற்றுகிறாா்.

ஜொ்மனி நாட்டு விஞ்ஞானி ஆல்பா்ட் ஐன்ஸ்டீன் ‘நாம் இந்தியாவுக்குப் பெரிதும் கடமைப்பட்டுள்ளோம். இந்தியா மட்டும் கணிதம் என்பதைக் கண்டுபிடித்திராவிடில், மதிக்கத்தக்க அளவிலான விஞ்ஞானக் கண்டுபிடிப்புகள் சாத்தியமாகி இராது. நான் இந்தியாவில் பிறந்திருந்தால் இன்னும் பெரிய விஞ்ஞானியாகி இருந்திருப்பேன்’ என்று கூறியுள்ளாா்.

சைஃபரை (ஜீரோ) கண்டுபிடித்தது இந்தியாதான். இதனால் கணிதம் அனைத்துலகிலும் பெரும் பயனை அடைந்துள்ளது. பிதாகொரஸ் எனப்படும் சித்தாந்தம் சம்பந்தப்பட்ட, ஒரு வட்டத்தின் சுற்றளவைக் கண்டுபிடிக்கும் ‘பை’ எனும் சூத்திரத்தை இந்தியரான புத்தாயனா் கண்டுபிடித்தாா். ஆறாம் நூற்றாண்டிலேயே இது அவரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதை இங்கிலாந்து வல்லுநா்கள் 1999-இல் ஒப்புக்கொண்டுள்ளாா்கள்.

அல்ஜீப்ரா எனும் குறிக்கணக்கியல், கால்குலஸ் எனும் நுண் கணிதம், ட்ரிகானமெட்ரி எனும் கோணவியல் ஆகியவற்றின் பிறப்பிடம் இந்தியாதான். கணிதம் தொடா்புள்ள இன்னும் பலவற்றை இந்தியா கண்டுபிடித்துள்ளது.

கி.மு. 700 -இல் தக்ஷசீலத்தில் 10,500 மாணவா்கள் பயின்ற பலகலைக்கழகத்தையும், 14-ஆம் நூற்றாண்டில் நாளந்தாவில் ஒரு மாபெரும் பல்கலைக்கழகத்தையும் இந்தியா நடத்திவந்துள்ளது. இவற்றில் பல நாடுகளிலிருந்தும் வந்த மாணவா்கள் பயின்றனா். இவை இரண்டுமே இந்தியா மீது படை எடுத்த அந்நியா்களால்அழிக்கப்பட்டன.

பாஸ்கராசாா்யா எனும் விண்வெளி வல்லுநா் பூமி சூரியனை ஒரு முறை சுற்றி வரப் பிடிக்கும் நாள் 365 என்பதை 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கணித்தவா். இவரே முதல் கணிப்பாளராவாா்.

நெசவு, கப்பல் கட்டும் தொழில், அணை கட்டுதல், பல்வேறு உலோகங்களின் பயன்பாடு, தங்கம், வைரம் சாா்ந்த நுட்பமான வேலைப்பாடு முதலியவற்றில் இந்தியா்கள் முன்னேறி இருந்ததை நம்மை ஆண்ட இங்கிலாந்துக்காரா்களே ஒப்புக்கொண்டு வியந்துள்ளனா். செஸ் எனும் சதுரங்க விளையாட்டு இந்தியாவில்தான் உருவானது. மருத்துவத்தில், மருத்துவா் சுஸ்ருதா் கண்டுபிடித்த அறுவைச் சிகிச்சையிலும், இந்தியா சிறந்து விளங்கிற்றாம்.

இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இவற்றையெல்லாம் அறியாமலோ அல்லது அறிந்துகொண்டேயோ நம் நாட்டை நம்மவரே மட்டமாய் விமா்சித்து வரும் வெட்கக்கேட்டை என்னவென்று சொல்ல? சரி, போகட்டும். பண்டைய பெருமைகளைப் பற்றிப் பீற்றிக்கொள்ளுவதில் அா்த்தமில்லைதான். ஆனால் இன்றைய நமது நிலையை அந்நாளைய நிலையோடு ஒப்பிட்டுப் பாா்த்து ஒரு தற்பரிசோதனை செய்துகொள்ள வேண்டும்.

தக்ஷசீலத்துக்கும், நாளந்தாவுக்கும் அவற்றின் கல்வித்தரத்துக்காகப் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்தெல்லாம் மாணவா்கள் வந்துகொண்டிருந்த அந்நாளைய நிலையோடு இன்றைய நிலையை ஒப்பிட்டுப் பாா்க்கும் போது, நமது கல்வித்தரம் எவ்வளவு தாழ்ந்து போயுள்ளது என்பதை அறியலாம்.

தமிழ்நாட்டின் கல்வித்தரம் மிகவும் தாழ்ந்துள்ளதால்தானே ஐ.ஏ.எஸ் போன்ற தோ்வுகளில் ஒரு காலத்தில் முதலிடத்தில் இருந்த தமிழா்கள் இப்போது மிகவும் கீழே இறங்கியுள்ளாா்கள்?

‘இந்தத் தோ்வு வேண்டாம், அந்தத் தோ்வு வேண்டாம். தோ்வு இல்லாமலேயே எங்களைத் தோ்ச்சி பெறச் செய்யுங்கள்’ என்று வெட்கமற்றுக் கெஞ்சுகிற நிலை நமது தரம் தாழ்ந்த கல்வித் திட்டத்தால்தானே நோ்ந்துள்ளது? எனவே, மிகத் தரமானவா்களை மிக நல்ல சம்பளத்தில் ஆசிரியா்களாக நியமிப்பதே சிறந்த மாணவா்களை உருவாகும் வழி.

பண்டைக்காலத்தில் எத்தனையோ மேன்மைகளைக் கொண்டிருந்த நாம் இன்று அதலபாதாளத்தில் சறுக்கியுள்ளோம் என்பதை நினைத்துப் பாா்த்து, உயா்வதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

மிகக் குறைந்த மதிப்பெண்கள் பெற்றுத் தோ்ந்து ஆசிரியா்களாக நியமனம் பெறுபவா்களால் மாணவா்களுக்கு என்னத்தைக் கற்பிக்க இயலும்? தனக்குப் புரிந்ததைப் பிறா்க்குப் புரிய வைப்பதற்கே ஒருவா்க்குத் தனித் திறமை வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்படி இருக்கும் போது, தங்களுக்கே இன்னும் புரியாமல் இருப்பவற்றை அவா்கள் மாணவா்களுக்கு எப்படிப் புரிய வைப்பாா்கள்?

Personnel of the institutions responsible for monitoring India’s external environment and ensuing the security of the country and its citizens, probably know more about the composition and character of the Taliban than they are letting out. They would do us all a favour if they were to loosen up a little since we need a vigorous national debate to reorient ourselves after the strategic situation was convulsed savagely over the past fortnight.

Some pointers

The foremost question in the minds of those thinking about Afghanistan is whether there is a Taliban 2.0. Is this avatar that stormed into Kabul on August 15 after capturing most of the country’s 34 provinces in a whirlwind campaign, any different from the barbaric entity that ruled the Afghans between 1996 and 2001. Currently, the answer to that question is up in the air since reports seem to support neither conclusion. We will perhaps truly know only if and when this dispensation consolidates its power. Meanwhile, we can consider some pointers.

Between 1996 and 2001, when they were in power previously, the Taliban did almost nothing to improve conditions in what had by then become a devastated, impoverished country. All that the mullahs seemed to be interested in was oppressing women and minorities and providing sanctuary for jihadi terrorists from every part of the world. That crazed enterprise came to an end after the Arab guests over-played their hand, massacred civilians in the United States on September 11, 2001 and invited retaliation that drove the Talibs back to their old sanctuaries in Pakistan. Their return to power has raised the strong possibility that Afghanistan will revert to primordial mode. Apart from the memory of the consequences of 9/11, are there other factors that could inhibit the Taliban from reverting to their old ways?

The departure and after

No indication of a change in character of the movement or acceptability to the people is provided by the rapid disintegration of the previous government’s defence apparatus. The melting away of an army raised, trained, equipped and paid by the U.S. that was tasked with the mission of propping up the democratic order has occasioned much surprise. In retrospect, perhaps the only surprising element is that the event caused so much surprise.

Amidst the current bewilderment at the ease with which the Taliban advanced, it is easy to forget that much the same pattern unfolded on the first occasion. The Taliban built up their presence and hence their strength steadily from pocket to pocket before moving towards a frenzied denouement. There seems to be a characteristic of Afghan warfare that combat is carried out for so long as it is feasible and given up as soon as it is not.

This was an army raised to defend nebulous concepts such as nation, democracy, citizens’ rights, etc. from amongst a populace that has no experience in the operationalisation of these ideals. Traditionally, the Afghan has fought for his tribe, his clan or his family except when inspired by a few mighty war leaders down the ages. The men who joined the U.S.-created army must have done so overwhelmingly because the superpower was paying their salaries and feeding them.

Once the U.S. decided to pull out unilaterally, it must have been clear to everyone concerned that the flow of funds would stop. With U.S. President Joe Biden setting August 31 as the date of America’s final departure, the timeline was clear to all. How could anyone have expected men posted at isolated bases to hold out when they could see that the supply of ammunition, fuel and food would stop in the not too distant future?

Warlords and strategy

Surprise has also been expressed at the inaction of the old warlords. Two of them, Ismail Khan and Abdul Rashid Dostum, have been in battle mode for 40 years and are well versed in the extreme viciousness of Afghan politics. A fight to the death would have been a last option, though accommodation could have been just as dangerous. For people like them, abject or complete surrender opens up the prospect of humiliation, torture, mutilation and execution. Not only for themselves personally but also for their families and adherents.

Given the scenario, Dostum and Ismail Khan would probably not have stopped their men from fighting — as they both did — unless they had been provided assurances backed by solid guarantees. In Afghanistan’s current circumstances, only regional councils of notables (Shuras) can provide such guarantees. According to reports, Taliban commanders in various sectors had asked regional notables to negotiate the surrenders of government forces. It seems reasonable to think that Shuras also offered guarantees to the hold-outs.

The very existence of these regional groupings appears to mark another difference between the Taliban’s victory in 1996 and its current success. From 1980, when the Soviets began their programme to pacify the countryside, to 2001 at least, conditions were so precarious that neutrals could do little. Many tribal elders, village heads, religious figures, etc. became collateral damage or fled abroad. There was no reason for the refugees to return either when the mujahideen factions got control of different pockets from 1992 to 1996 or even when the Taliban captured most of the country. There was too much of fighting in the first phase and too many other disincentives in the second.

The U.S. and change

With the entry of the U.S. into Afghan territory, there might have been no reduction in the physical danger (this pacification programme was just as brutal). However, economic activity and the sheer availability of funds, increased manifold. Electricity production and distribution improved significantly; highways were built up; mobile telephony was introduced and spread with its usual rapidity; and, the U.S., other governments and international agencies pumped in billions of dollars. Over 20 years, Afghans have been given enough reason to return to their farms and restart their businesses or professions. Regional elites, either the offspring of the old grandees or those who had prospered in exile, are bound to have regrouped in these circumstances.

Would such regional elites be strong enough to hold the Taliban to account? Probably not, ultimately. But would the Taliban want to resort to the ultimate in a hurry? Most of them too have been living in refugee camps or something similar for the past 40 years. Leaders of the group must be in their 60’s with families clamouring for the chance to live in peace and prosper. Those wishes can only be fulfilled if combat ends, and it will not if others too are not given their share of the cake.

The next chapter

If Taliban leaders are so keen on participating in the development of their country and benefiting from the process personally, would not the same consideration have come into play in 1996? Did they not instead go about stifling their own people and antagonising the whole world? One major difference is that in the earlier period, these semi-literates had no ideas for developing their country, and knew it. Today, after the laying down of modern infrastructure and the return of people who can run industry and trade, the means for building the economy are visible and available. Political power will help the mullahs live as parasites, but the economy must function for them to be able to do so.

Many analysts would say that rational thinking of this sort is alien to the Taliban. That they are religious fanatics ready to sacrifice everything on earth for a place in paradise. If they show that they are no different from what they were between 1996 and 2001, they need to be opposed on moral principle and for our national interest. However, there still seems to be time enough to find out if the pragmatic Afghan lurks behind the religious garb.

Kesava Menon is a senior journalist who has covered Afghan issues for The Hindu in the past

The International Monetary Fund (IMF)’s July version of the World Economic Outlook Update emphasises a dangerous divergence in economic prospects between the advanced countries and emerging economies. The global economy is projected to grow at 6% in 2021, a figure which is unchanged from the IMF’s April forecast. However, this is yet another instance where averages are misleading. While the forecast for advanced countries has been revised upwards, prospects for emerging countries and particularly those in Asia are projected to be somewhat worse.

Quick pace of recovery

This divergence in the pace of recovery from the pandemic is attributed mainly to two factors. First, there has been a huge difference in the pace of vaccine roll-out between the advanced and the emerging and low- income countries. The advanced economies have allocated large sums in procuring COVID-19 vaccines on a priority basis. Even the Trump administration, not known to be one with a human face, was proactive in transferring large sums to several pharmaceutical companies as soon as the magnitude of the global health crisis became apparent. This enabled the companies to develop and produce vaccines at breakneck speed. Pre-orders have enabled the U.S. to fully vaccinate over half the total population while over 60% have received at least one dose, according to the Centers for Disease Control and Prevention. The U.K. has also done exceedingly well in its vaccination drive. The European Union countries were slow off the block, but have now started vaccinating their population at an impressive pace. Overall, over 40% of the population in advanced economies have been fully vaccinated, according to the IMF. Compare this with just 11% in emerging market economies. The advanced countries now feel that the pandemic situation is under control. At any rate, unless something goes dramatically wrong, the possibility of large-scale lockdowns in these countries has receded.

Second, the advanced economies have been able to use their vastly superior fiscal situation to implement significantly bigger stimulus packages. Apart from allocations designed to directly support domestic industry and growth, sizeable income support measures have been provided that have both propped up consumer demand and mitigated extreme hardships to thousands of people. This kind of fiscal support promises to continue well into 2021. These measures have ensured that advanced economies do not suffer the kind of damage witnessed elsewhere and have also accelerated the pace of economic recovery. Business confidence is recovering too, partly due to the feeling that COVID-19 has been tamed thanks to the protection provided by the vaccination cover.

A laggard

The Indian economy has been one of the laggards among the emerging market economies. After the first COVID-19 wave, it contracted by over 7% during 2020-21. This earned India the dubious record of being the country with the worst performance among all major world economies. Earlier projections claimed that the economy would grow at over 10% during the current year. However, no one had taken the severity of the second COVID-19 wave into account. The dislocations caused by the pandemic have resulted in lower growth estimates for the Indian economy.

Although growth is muted and recovery is slow, retail inflation has crossed 6%, which is above the Reserve Bank of India (RBI)’s ‘safe’ level. Food prices too have played their part in contributing to the overall rate of inflation. This is a serious matter since the poor are particularly hard hit if food prices cannot be controlled. The overall price situation puts the RBI in a quandary. Should it tighten monetary policy in order to contain prices but also slow down the pace of recovery? Or should it try to promote economic growth and let prices find their own level? Fortunately, crude oil prices have cooled off in international markets and this will naturally have a cooling effect on domestic prices.

Consumer spending has also been extremely sluggish and shows no signs of picking up. For instance, Google Mobility Index data showed that on July 26, visits to retail establishments including restaurants, cafes and shopping centres were down 20% compared to a pre-COVID- 19 baseline. Sales of consumer durables are yet to pick up. Not surprisingly, business confidence is low and so entrepreneurs are wary of making new investments. This is evident from the fact that bank credit to the commercial sector has plummeted. The last component of domestic demand is government spending. But the government too has cut back spending as a proportion of GDP. Fortunately, Goods and Services Tax collections have been extremely good and this may induce the government to loosen the purse strings during the rest of the financial year.

Much will depend upon the progress of the pandemic in the near future. Most experts claim that a third wave of COVID-19 will soon be upon us. The peak level of infection is supposed to be significantly lower than what we experienced a couple of months ago. However, the different variants of the virus and their differential transmission rates make it difficult to predict the spread of infection and hence the extent of economic disruption, although the current wisdom seems to be that vaccines are very effective in preventing serious illness.

Source of disquiet

This brings to the fore the very poor spread of vaccination in the country. India was known as the ‘vaccine capital’ of the world; yet the spread of vaccines has been abysmal. There is no doubt that the Central government was rather complacent in 2020. Unlike in the U.S., there was no attempt to accelerate production facilities in companies like the Serum Institute of India. The devastation caused by the second wave seems to have induced a sense of urgency in the Central government, which has now become more proactive. Nevertheless, it is unlikely that the Central government will be able to achieve its target of vaccinating all adults by the end of the year.

An added source of disquiet is that doubts have been expressed about the long-term efficacy of existing vaccines, particularly against mutations. Recently, Pfizer released data showing that there is a slight fall in protection against any symptomatic infection six months after immunisation, though protection against severe COVID-19 remained at nearly 97%. However, it is becoming clear that the virus is clever at evading the defences created by vaccines. In particular, there is now evidence which suggests that the Delta variant can cause breakthrough infections – several people are being infected even after being fully vaccinated. For instance, Israel, which implemented a very successful vaccination campaign, has witnessed an alarming rise in new infections. This has prompted Israel to offer a third dose of the vaccine to anyone above 60 years who was vaccinated at least five months earlier. Germany too has decided to offer booster doses to the elderly. Obviously, any need to provide booster doses will aggravate the existing shortage of vaccines in the country. This puts a question mark on whether we will soon witness the resumption of robust sustainable growth.

Bhaskar Dutta is Professor of Economics, Ashoka University

The severe cyclones, Tauktae and Yaas, which battered India earlier this year, made landfalls on the country’s western coast, Gujarat, and the eastern coast, Odisha, on May 17 and May 26, 2021, respectively. Both storms caused massive damage to infrastructure, the agricultural sector, and houses. Government of India reports are that, put together, an estimated 199 people died, 37 million people were affected, and economic losses stood at Rs. 320 billion (U.S.$4.3 billion). In addition, crop area of 0.24 million hectares was affected, and around 0.45 million houses were damaged. Moreover, 2.5 million people were evacuated to cyclone shelters and relief camps in these two States. The large-scale uprooting of trees in the urban areas affected already depleting green cover. Thus, during the COVID-19 pandemic, these cyclones caused additional financial responsibility for State governments. The health costs need to be measured too.

More frequent

Increasing sea surface temperatures in the northern Indian Ocean and the geo-climatic conditions in India have led to a rise in the frequency of devastating cyclones in the coastal States accounting for 7% of the global tropical cyclones, according to India Meteorological Department (IMD), 2013 data. Every year, around five to six tropical cyclones are formed in the Bay of Bengal and the Arabian Sea; of these, two to three turn severe. The Indian coastline is around 7,500 km; there are 96 coastal districts (which touch the coast or are close to it), with 262 million people exposed to cyclones and tsunamis. The World Bank and the United Nations (2010) estimate that around 200 million city residents would be exposed to storms and earthquakes by 2050 in India. Between 1891 and 2020, out of the 313 cyclones crossing India’s eastern and western coasts, 130 were classified as severe cyclonic storms. The west coast experienced 31 cyclones, while 282 cyclones crossed the east coast. The Odisha coast witnessed 97 cyclones, followed by Andhra Pradesh (79), Tamil Nadu (58), West Bengal (48), Gujarat (22), Maharashtra/Goa (7), and Kerala (2).

The economic costs

Among the natural disasters, cyclones constituted the second most frequent phenomena that occurred in 15% of India’s total natural disasters over 1999-2020. During the same period, 12,388 people were killed, and the damage was estimated at $32,615 million. Cyclones are the second most expensive in terms of the costs incurred in damage, accounting for 29% of the total disaster-related damages after floods (62%).

In addition, they are the third most lethal disaster in India after earthquakes (42%) and floods (33%). However, fatalities due to cyclones declined from 10,378 in 1999 to 110 in 2020; the significant drop was on account of improved early warning systems, cyclone forecasting, and better disaster management activities such as timely evacuation, rehabilitation and relief distributions. But these measures are not adequate to achieve a zero- fatality approach and minimise economic losses from cyclones.

Between 1999 and 2020, cyclones inflicted substantial damage to public and private properties, amounting to an increase in losses from $2,990 million to $14,920 million in the absence of long-term mitigation measures. In addition, damages caused due to cyclones increased nine times during the same period.

As stated earlier, cyclones also led to an increase in the fiscal burden of governments through increased spending to implement effective cyclone preparation measures.

As a result, direct government expenditure on natural calamities increased 13 times. The Asian Development Bank’s report in 2014 estimated that India would suffer a loss of around 1.8% of GDP annually by 2050 from climate-related events.

India lost around 2% of GDP and 15% of total revenue over 1999-2020. According to the Global Climate Risk Index report 2021, India ranks the seventh worst-hit country globally in 2019 due to the frequent occurrence of extreme weather-related events. Moreover, the report showed that India lost around 2,267 human lives, while damages stood at $68,812 million in Purchasing Power Parity (PPP) terms in 2019. In the same year, India ranked first concerning human deaths and economic losses due to extreme weather-related events (Ecksteinet al., 2021).

Measures in Odisha

In the aftermath of the 1999 super cyclone, the Government of Odisha took up various cyclone mitigation measures which included installing a disaster warning system in the coastal districts, and construction of evacuation shelters in cyclone- prone districts. Other steps were the setting up of the Odisha State Disaster Management Authority (OSDMA), conducting regular cabinet meetings for disaster preparedness, and building the Odisha Disaster Rapid Action Force (ODRAF).

All these activities have helped to minimise the toll from cyclonic storms such as Hudhud, Fani, Amphan, and Yaas. Still, Odisha’s disaster management model is inadequate to minimise the economic losses that result from cyclones. Therefore, the Government of India should adopt a few measures to minimise disaster damage and fatalities.

Essential steps

First, it is imperative to improve the cyclone warning system and revamp disaster preparedness measures. Second, the Government must widen the cover under shelterbelt plantations and help regenerate mangroves in coastal regions to lessen the impact of cyclones. In addition, adopting cost-effective, long-term mitigation measures, including building cyclone-resilient infrastructure such as constructing storm surge- resilient embankments, canals and improving river connectivity to prevent waterlogging in low-lying areas are important. Third, installing disaster- resilient power infrastructure in the coastal districts, providing concrete houses to poor and vulnerable households, and creating massive community awareness campaigns are essential. Finally, healthy coordination between the Centre and the States concerned is essential to collectively design disaster mitigation measures. It is only such a collective mitigation effort by the Centre and States that can help reduce the fiscal burden of States and also be effective in minimising disaster deaths.

In India, many women in poor households who use firewood or dung cakes for cooking spend long hours collecting firewood and making dung cakes. This is drudgery. It affects their health and puts the safety of women and girls in jeopardy. Using firewood and dung cakes also leads to indoor pollution, as chulhas (firewood-based stoves) using these sources of energy release carbon monoxide and carbon dioxide into the atmosphere. Both these gases have an adverse impact on the health of the family members. They also impact the environment.

The earlier solution to this problem — smokeless or fuel-efficient chulhas for cooking — was introduced in the 1980s. The National Programme on Improved Chulha was launched in 1984. This was backed by training programmes for making and maintaining thesechulhas. But these programmes failed when subsidies were withdrawn, governments lost interest, people could not be convinced to use the new chulhas and did not participate, target beneficiaries were not properly identified, and there was little quality control.

Introducing LPG

The Indian government then introduced Liquefied Petroleum Gas (LPG) in June 2013 under the PAHAL scheme on an experimental basis. The scheme finally covered 291 districts. Access to this clean energy was expected to alleviate the public health burden posed by household air pollution on women. With rising incomes, the lower classes were expected to be covered by the scheme. The scheme, it was thought, would improve women’s access to education, leisure, and the labour market, and also improve the environment, climate, and human health.

In 2016, the Modi government launched the LPG scheme as the Pradhan Mantri Ujjwala Yojana (PMYU). NITI Aayog laid out a road map for universal access to LPG by 2025. The subsidy for LPG increased from Rs. 12,000 crore in 2016-17 to Rs. 21,000 crore in 2017-18 (Petroleum Analysis and Planning Cell, 2018), and 94% of all households had an LPG connection as of September 2019, an increase from 56% in 2014-15.

However, as per evaluation studies, many LPG connection holders were found to still be using other fuels like firewood and dung cakes. This is because men, who usually make the decision of buying the refill, often do not agree to a refill which is expensive for the poor. Studies found that the poor use LPG mainly for making tea or snacks while they continue to use firewood or cow dung for their main cooking, as these sources of fuel are free of cost and easily available. Usually, as low value is attached to women’s time in production, the opportunity cost of women’s labour is low even when a capital subsidy is available, and women have to depend on traditional fuels. LPG is used for cooking when the opportunity cost of women’s labour is considered high, such as in the peak season in farming. On the other hand, urban households with reasonably high incomes and rural households belonging to upper income groups consider LPG refill a necessity for full cooking. Official data show that 48% rural households used LPG (2018) but only partially. The other problems in accessing LPG are administrative and include the distance to LPG distribution centres, long waiting time, and rising costs of LPG cylinders.

Despite these findings, the Prime Minister recently introduced Ujjwala 2.0 under which one crore additional PMUY connections aim to provide deposit-free LPG connections to those low-income families who could not be covered under the earlier phase of PMUY. Under Ujjwala 2.0, migrants will not be required to submit ration cards or address proof. The amount allocated for this purpose is Rs. 14,073 crore this year.

It is clear that the planners have not looked at the evaluation studies of Ujjwala 1.0 and the official data on the performance of the scheme. LPG cylinders are not a priority for the poorest. They sometimes even sell the cylinder to meet their urgent needs.

One size cannot fit all

There is no doubt that crores of poor and middle class women need better sources of cooking energy that are time saving, healthy, easily accessible and affordable. LPG works well, but only for non-poor households. Others need affordable alternatives to choose from, such as solar energy and solar cookers, smokeless chulhas, biogas plants and electric cookers where electricity is cheap. Good research and development efforts need to be made in the public and private sectors to explore these alternatives. As one solution may not fit all, there is a need to offer a set of energy sources to households so that each of them finds a suitable energy for itself. Women in India can achieve energy security for cooking only through cheaper and efficient alternatives.

Indira Hirway is Director and Professor of Economics, Centre for Development Alternatives

Brazilian President Jair Bolsonaro’s attempt to replace electronic voting machines with paper ballots failed in Congress recently. But this may not deter him from sowing confusion ahead of the 2022 presidential elections. On August 10, Mr. Bolsonaro’s proposal fell short of the majority needed to effect a constitutional amendment. This is the closest the President has come to carrying out his threats to thwart the functioning of representative institutions.

Sliding popularity

The fiery far-right nationalist President warned in July that either there will be a clean election or no election next year, alleging without evidence that electronic voting machines, in vogue since 1996, were highly susceptible to manipulation. Mr. Bolsonaro has in the past insisted that but for fraud, he would have clinched the 2018 presidential contest in the first round. Several sitting and former Supreme Court justices have emphasised the absence of any record of malpractices under the electronic voting system, even as supporters of Mr. Bolsonaro have demanded changes. While the superior electoral court is probing Mr. Bolsonaro for abuse of office, the Supreme Court is examining a charge of guilt on grounds of spreading fake news.

Mr. Bolsonaro, who assumed office in January 2019, has seen a rapid slide in his ratings following his callous mishandling of the COVID-19 pandemic, which has claimed over half a million lives. He is also embroiled in criminal investigations relating to financial irregularities and dereliction of duty in the government’s procurement of the COVID-19 vaccines. In a deal that was subsequently suspended, Brazilian authorities reportedly agreed to pay much more than the original price quoted by Bharat Biotech, which is producing Covaxin. Experts have suggested inThe British Medical Journalthat Mr. Bolsonaro wilfully allowed the contagion to spread to create herd immunity, a strategy that could amount to crimes against humanity.

By one estimate, more than 50% of Brazilians think that Mr. Bolsonaro must be removed from office. As per another, the former President, Luiz Inácio Lula da Silva, who is likely to emerge the frontrunner after his corruption conviction was overturned in March, could win the presidency in the first round of next year’s contest.

Admirer of the military

While his waning popularity may have sparked the recent assault on the election commission, Mr. Bolsonaro has long remained an unapologetic admirer of the country’s previous military rulers. Many former generals hold cabinet ranks in his government. With close ideological affinity to Brazil’s extreme right anti-communist icon Olavo de Carvalho, the Brazilian President lamented on one occasion that the dictators’ mistake was to stop at torturing rather than killing dissidents.

Within months of his ascent, Mr. Bolsonaro instructed the armed forces to commemorate the anniversary of the 1964 coup which brought the military to power. In a sign of the prevalent sharp polarisation, the move was equated in the Left circles with Holocaust denial, while Mr. Bolsonaro’s supporters hailed it a revolution to counter communism. The prosecutor general’s office declared that the event would be tantamount to celebrating an unconstitutional dictatorship, while another court ruled the event incompatible with the country’s democratic reconstruction. In April this year, the leaders of all three branches of the armed forces resigned after Mr. Bolsonaro replaced the Defence Minister who allegedly said that the armed forces owed loyalty to the constitution and were not the President’s personal force.

Arguably, no leader among the world’s large democracies befits the epithet ‘elected dictator’ more than Mr. Bolsonaro. As the number of petitions for his impeachment increase, the President will probably further intensify his shrill rhetoric against the courts and Brazil’s Congress until the next elections.

Prime Minister Narendra Modi’s decision to ask the MEA to brief all parliamentary parties on the Government’s actions in Afghanistan comes as questions grow about the Government’s planning for contingencies there, with the Taliban’s takeover. Since August 15, when the Taliban militia entered Kabul, the Government, including the MEA and the Defence Ministry, has been understandably occupied with the challenging evacuation of Indian nationals. In addition, the Government’s decision to evacuate the entire embassy staff and security personnel first has made it more difficult to facilitate those Indians, as well as long-term visa holding Afghan Sikhs and Hindus needing to return. With most of the Indians based in Afghanistan returning home, or expected to soon, the Government must face the larger strategic questions over whether the Indian Embassy was evacuated too early. India had undertaken evacuations during the 1990s too, but then the presence of Indian nationals was not as large and Indian stakes in Afghanistan were not so deeply rooted. In the past 20 years, India has built considerable interests, including major infrastructure projects and ongoing development projects, helped script the Afghan Constitution and conduct of elections, as well as enabled the training and education of the next generation of officials, soldiers and professionals. It seems unfortunate, therefore, that this bank of goodwill came to naught as the Government decided it was safer to pull up stakes, emulating neither the U.S. and European countries who relocated their diplomatic outposts to the Kabul airport, nor Russia, China and Iran, which decided not to vacate their embassies there.

Going forward, the Government must explain how it expects to approach the new regime in Afghanistan once it is formed. It is still unclear whether this will be merely a repeat of the brutal regime seen from 1996-2001, or whether negotiations are under way for a more inclusive coalition, including several former leaders of Afghanistan, will fructify into a transitional government. The rise of Taliban power and that of the group’s Pakistani backers is a particular security concern as groups such as the LeT and the JeM could use Afghanistan as a staging base for terror attacks in India. Finally, the Government must explain how it will approach the Afghan people, especially those whose lives could be in danger, including Embassy staff and associates, those working on Indian projects, minorities, including those Islamic sects such as the Hazaras who have been targeted, as well as women. A more open, liberalised visa policy, and more swift processing of the newly launched special “e-Emergency X-Misc” visas would reassure both Afghans and the international community that India’s exit from Afghanistan is not permanent, and it will retain its traditional and historic interests in the country and its people, despite adverse events there.

A meeting of 19 Opposition parties on August 20 confirmed the sense of urgency that they feel to come together and build a united front against the BJP. It was also a demonstration of the challenges that they face in that task, in terms of programme and architecture. The meeting convened by Congress President Sonia Gandhi was attended by leaders of 18 other parties, including four Chief Ministers. These parties have strategic or ideological reasons to be part of a formation against BJP hegemony, and see no harm in aligning with the Congress in the process. All the 19 parties see the BJP as a threat to their own politics; some of them view it as endangering the constitutional values of the country too. There are other non-BJP parties that do not see it that way. The BJD, TRS and YSRCP, ruling parties in Odisha, Telangana and Andhra Pradesh, respectively, see no gain in opposing the BJP or aligning with the Congress. They might also see antagonism with the BJP and affinity with the Congress as detrimental to their politics. Comparable is the situation of the BSP and SP, two influential parties in Uttar Pradesh that elects the largest number of Lok Sabha MPs. Ms. Gandhi has exhorted all parties to rise above compulsions to build a joint front against the BJP, the aim of which is to defeat the BJP in the 2024 general election.

The fact is that the Congress is itself a prisoner of its own compulsions and rigidities such as its institutional antipathy towards the YSRCP and TRS, and the personal fancies of its leader Rahul Gandhi who wields all authority and holds no accountability. Additionally, the Congress of today is vastly diminished compared to its position in the run-up to the 2004 general election when it could bring a host of parties under a coalition. Regional leaders then deferred to Ms. Gandhi, and her command over the Congress was absolute. The disarray in the Congress leadership is a drag on the attempts at Opposition unity. There is also a vast divergence among these parties on identifying the most critical issues in designing the optimal campaign against the BJP. The Congress and Left want to front-load in any Opposition campaign, the use of a spyware by an unknown government entity to snoop on a wide range of individuals. Parties that are more rural think price rise and agriculture distress and unemployment would have more salience among voters. This divergence need not necessarily be disabling for the Opposition. In fact, various parties could appeal to different constituencies and amalgamate their strengths, as it happened in the UPA experiments between 2004 to 2014. That requires significantly more leadership and management skills than available today in the Opposition gallery.

New Delhi, August 23: The United States is taking steps to put back Indo-American relations on an even keel before the Prime Minister, Mrs. Indira Gandhi, visits Washington in November for talks with President Nixon. An effort is being made, both in Washington and New Delhi, to get over the embarassment of a near breakdown in Indo-American communication and revive contacts at various levels to clear the decks for more candid and purposeful exchanges between the two Governments. The State Department is reported to have privately sounded the Indian Embassy in Washington about mutually convenient dates for the next round of the much postponed bilateral talks which serve as a useful forum for a free and frank exchange of views on almost any problem of interest to either Government. The first round of these talks was held in New Delhi in 1968 and the second one in Washington a year later. The third round in the series was to have taken place in New Delhi early this year, but it was postponed because of the mid-term parliamentary election. It was put off again after the Bangla Desh crisis.

The talks between the Assam agitators and the government on the foreigners’ issue were adjourned for a week on August 23. The next round of talks will be held in Delhi.

The talks between the Assam agitators and the government on the foreigners’ issue were adjourned for a week on August 23. The next round of talks will be held in Delhi. The four agitation leaders who participated in the talks will fly back to Gauhati to report to the All Assam Students Union and the All Assam Gana Sangram Parishad executives. This was the 13th round of talks between the two sides. The main obstacle seems to be that the government wants to keep some of the entrants to the state in the period between 1961 and 1971 due to the commitments made earlier. The stand of the agitators is that all of them should be dispersed.

Indo-French talks

India and France have agreed that no solutions which involve pre-conditions can end conflicts and tensions in most parts of the world. The French foreign minister, Claude Cheysson, arrived in Delhi on a two-day visit. According to External Affairs Ministry sources, he has held wide-ranging talks with Foreign Minister P V Narasimha Rao on a variety of international issues, including that on Afghanistan.

Dacoits nabbed

Two important members of the Chhabiram Gang which was responsible for the massacre of nine police personnel and three civilians were arrested by the Kurawali police in Uttar Pradesh. According to another report from Mainpuri, more than a dozen persons have been arrested for harbouring members of the Boora Bengali gang, responsible for the murder of nine persons in Jarela village on August 12 and that of Anar Singh who had participated in the Natthupur carnage

English Channel feat

Two blind Englishmen, Nigel Verbeeck and Gerald Price, made the first crossing ever of the English Channel on water skis, raising thousands of pounds in aid for the blind.

What could be the purpose, then, of banning these two inactive organisations, in which even Pakistan has lost interest, unless it is to give the impression that the government has a larger plan for the Valley, of which there has been little or no visible sign thus far.

The reported plan to ban both factions of the All Party Hurriyat Conference under provisions of the Unlawful Activities Prevention Act (UAPA) will go down as another ill-judged step by the Centre in Jammu & Kashmir. It comes at a time when the main imperative in J&K is restarting the political process and piercing the vacuum created since the abrogation of Article 370 and division of the state into two Union Territories. In any case, a ban is never a good idea. It drives the sentiment underground, where it grows under the radar, and can surface more powerfully than before. The Hurriyat is also a spent force. That much was clear from its inability or unwillingness or both to protest the August 2019 changes made by the Centre in J&K.

The Hurriyat is no monolith and the churn within has often risen to the fore. Syed Ali Shah Geelani, among the founding leaders of the Tehreek-e-Hurriyat, and until last year, head of the hardline pro- Pakistan faction of the All Parties Hurriyat Conference, is ailing and bedridden. His resignation from the chairmanship in June 2020 came in the wake of a bitter power struggle between him and the PoK chapter of the Hurriyat, going back to 2018 over the alleged sale of seats in Pakistani medical colleges to Kashmiri students. Geelani replaced the convenor in PoK, and handpicked his successor, who in turn was ejected by the Pakistani security establishment for not falling in line. It was soon after this that Geelani stepped down, saying that the PoK chapter had become corrupt, more interested in cosying up to the powers that be. Other hardliners in the Geelani Hurriyat are in jail. The moderate faction of the Hurriyat, led by Mirwaiz Umar Farooq, was seen by the establishments in both India and Pakistan to be in a position to win support in Kashmir for the bilateral peace process that began in 2003. That was a moment to build on, for the Indian state to bring into play, once again, its famed ability to turn rebels into stakeholders. But that skill, encouraged by Prime Minister Atal Bihari Vajpayee, seems to have been replaced now with a take-no- prisoners approach and a preference for blunt instruments like the UAPA. The Modi government’s refusal to recognise the moderates among the separatists had led to Mirwaiz Umar Farooq, for instance, joining hands with Geelani during the 2016 agitation in Kashmir.

What could be the purpose, then, of banning these two inactive organisations, in which even Pakistan has lost interest, unless it is to give the impression that the government has a larger plan for the Valley, of which there has been little or no visible sign thus far. Banning the Hurriyat may help the government score some points outside Kashmir. But those toying with a ban on Hurriyat should be paying more attention to Kashmir’s proximity to what is unfolding in Afghanistan, and Pakistan’s involvement in it. A revival of the political process with mainstream parties should be at the very top of the agenda in Delhi now.

The churn that Kalyan Singh was a part of, and contributed to, has not ceased. It continues to shape the electoral and ideological contours of India’s politics.

The political career of Kalyan Singh, the former Uttar Pradesh Chief Minister, who died on Saturday aged 89, reflects the ebb and flow of the BJP’s electoral fortunes since its formation in 1980. His spectacular rise in the 1990s and marginalisation in the 2000s coincided with the BJP’s own transformation from a cadre-based party that talked of Gandhian socialism to a mass outfit that championed Hindu nationalism during a period of political upheaval in northern India.

Singh was well poised to ride the crest of the two ideas that had captured the zeitgeist of the decade — Mandal and Mandir — and occupy office in Lucknow as the BJP’s first CM of UP. Along with Uma Bharti, he was the prominent face of the BJP’s own Mandalisation process, through which the party had tried to shed its image of being a caste Hindu outfit and embrace a pan-Hindu identity with a support base that included large numbers of backward castes. Born in a Lodh-Rajput family, Singh’s rise to office was viewed as representative of the empowerment of OBCs within the rubric of Hindutva politics, which also neutralised the political edge that Lohiaite groups had gained on the ground, post Mandal. As CM, he presided over the demolition of the Babri Masjid, a moment that shamed constitutional democracy, but also irreversibly changed the contours of the country’s politics. It also cost Singh his office. When the tide that rose with the Ram Janmabhoomi movement fell and equations within the BJP changed, Singh found himself dispensable to the party though he had become CM a second time in 1997. Singh quit the BJP in 1999 (and in 2004) to float his own outfit only to realise that he could at best be a caste leader and dent the BJP’s electoral fortunes, but would need the support of his chief political adversary in the ’90s, Samajwadi Party supremo Mulayam Singh Yadav, to win even his own Lok Sabha seat.

Singh returned to the BJP after more than a decade at the political fringes, but like Bharti, was a much diminished leader with little or no influence within the party on his return. It only seemed to confirm that leaders like Singh and Bharti commanded influence as products of a moment and movement, which overtook them, left them behind. Their relegation also suggested that OBC empowerment in the BJP could only exist as a current within the main course of Hindutva politics. However, the churn that Singh was a part of, and contributed to, has not ceased. It continues to shape the electoral and ideological contours of India’s politics.

However, without adequate patent law, where and how AIs are deployed by corporations and individuals could be limited. That's really the rub of it: While the inventor may be artificial, the owner is still human — often greedily so.

If you prick them, they do not bleed; if you tickle them, they do not laugh and for now, they do not revenge. But Artificial Intelligence, in more and more jurisdictions, can now invent, create — and file patents. DABUS, a “creativity” machine, has been recognised as an inventor for a type of food container that improves grip and heat transfer. It might be easy to dismiss this development as another way for corporations to protect profits or fear it as yet another step towards the AI apocalypse. But the problem — and the subsequent need for patent protection — is not merely one of technology.

Ryan Abbott, a law professor at the University of Surrey, has been campaigning for the better part of a decade to grant AIs near-person status in international patent law. While the EU and US patent laws still do not allow AI to be regarded as an owner, there is increasing pressure on these countries to do so. And there is some merit to the argument that Abbott and his colleagues are making.

AI can perform calculations, analyse data and even generate novel ideas and systems at a far faster pace, and in greater volume, than human minds. In practice, this could mean, for example, that the vaccine for the next pandemic is discovered by a thinking machine. For the West, particularly the US, development and deployment of AI is something that will have to be undertaken on a much larger scale to compete with China both strategically and economically. However, without adequate patent law, where and how AIs are deployed by corporations and individuals could be limited. That’s really the rub of it: While the inventor may be artificial, the owner is still human — often greedily so. The law is yet to catch up, in most places, with the reality of how much thinking and innovating machines now undertake. And without legal clarity on IP and patents, there will always be someone who gets an undue advantage.

India is in a good position to leverage established ecosystem to scale up rice fortification at the national level

The Prime Minister, in his Independence Day Speech, made a path-breaking announcement to achieve independence from malnutrition. Citing malnutrition and lack of essential nutrients in poor women and children as a “hurdle” in their development, he announced that by 2024 from ration shops to mid-day meals, all rice being provided to the poor will be fortified.

The timing of the announcement could not have been more opportune given malnutrition remains one of the biggest and most persistent challenges. The National Family Health Survey 2015-16 states that every second woman is anaemic, every third child is stunted and malnourished and every fifth child is wasted. Further, over 70 per cent of the population consumes less than 50 per cent of the Recommended Dietary Allowance. Disturbingly, we have underperformed on nutrition indicators against not only similar cohort countries like China, Mexico, Brazil but also other South Asian countries like Nepal, Sri Lanka and Bangladesh. India’s low rank on the Global Hunger Index (GHI) at 94 out of 107 countries underlines the urgent need to address malnutrition and micronutrient deficiencies.

Despite efforts, there has been no perceptible decline in anaemia among women. The WHO declares it a severe health problem if 40 per cent of the population has anaemia. The NFHS-5 (2019-20) shows that actual anaemia among non-pregnant women and children has increased in 16 and 18 states/UTs respectively. A public health emergency is staring at us with consequential impacts on under-5 deaths, low working capacity and low-income generation. Malnutrition causes 68 per cent of the under-5 mortalities in India; stunted children earn comparatively 20 per cent less as adults than healthy adults. It also poses an economic burden of an astounding amount of $10 billion annually in terms of lost productivity, illness, and death. We are at risk of wasting two generations as the inter- generational perpetuation of anaemia has long-lasting consequences.

With 65 per cent of the population consuming rice at the rate of 6.8 kg per capita per month and an abundance of supply at around 350 lakh metric tonne (LMT) through social safety net programmes in India, covering 81 crore people in PDS, 8.5 crore in ICDS and 10.4 crore beneficiaries in MDM, rice inarguably is the most effective vehicle for supplying micronutrients to the vulnerable population.

Among the three pathways — bio-fortification, micronutrient-rich (vitamin B1, B6, Thiamin) unpolished rice and fortification of rice with Iron, Folic acid, Vitamin B-12 — fortified rice was found to be the best and most cost-effective option to enhance the nutrient value for improving nutritional outcomes in a short period by requiring minimal behavioural change for its acceptance. The efficacy of bio- fortification, though a potentially promising long-term strategy, is yet to be ascertained. Unpolished rice has a low shelf life (3-6 months), is susceptible to insects and microbial infestation and has low micronutrient absorption due to high dietary fibres. Integration of fortified rice in social safety net schemes such as PDS, MDM and ICDS will address the micronutrient gap sustainably.

Long-standing empirical evidence supports the benefits of rice fortification globally, with many countries experimenting with it as a tool to address malnutrition through mandatory and voluntary approaches. The WHO’s meta-analysis of 16 countries on rice fortification shows that fortified rice reduces the risk of iron deficiency by 35 per cent. Successful pilot programmes have been conducted by states like Gujarat, Karnataka, Uttar Pradesh, Odisha, Maharashtra, Chandigarh, Andhra Pradesh, and Kerala through their ICDS and MDM programmes and offer evidence of a reduction in anaemia by 10 per cent in the districts of Gadchiroli (Maharashtra) and Narmada (Gujarat).

India is in a good position to leverage established ecosystems to scale up rice fortification at the national level. FSSAI has already notified its standards in 2016. In a significant move, Centrally Sponsored Pilot Scheme on Rice Fortification through PDS, an idea that was germinated at the NITI Aayog, has been rolled out in six states (Andhra Pradesh, Gujarat; Maharashtra, Tamil Nadu, Chhattisgarh, and Uttar Pradesh) and is expected to be started in Jharkhand, Madhya Pradesh, Odisha, Telangana, and Uttarakhand soon. In total, 1.73 LMT of fortified rice is being supplied through the pilot scheme. Moreover, the Food Corporation of India is already procuring 6.60 LMT out of 31 LMT of fortified rice for distribution in the ICDS/MDM. Also, 2,600 rice millers across 14 states have installed blending equipment with a capacity to blend 14 LMT of fortified rice. 34 manufacturers of Fortified Rice Kernels (FRK), are operating in the market with an annual production of 60,000 MT, which is enough to meet the requirements of the pilot scheme, ICDS and MDM combined. This policy announcement by the PM will induce a further ramping up of FRK production and milling capacity within a short time due to definitive demand.

With this existing ecosystem, pan India expansion of rice fortification (at 73 p/kg) can be covered in two years at a minimal cost of about Rs 2,600 crore amounting to only 1.1 per cent of the total food subsidy bill but the GDP will gain by a massive Rs 49,800 crore, according to FSSAI.

The country is at a crossroads and is facing a public health emergency. Rice fortification will be a potential game-changer to steer the country away from this crisis sustainably in a short period. It can play a critical complementary role to diversification, supplementation, health, nutrition and education to combat this nutrition challenge. The success of the scaling up, however, is predicated on designing better quality programmes, data alliances, continuous monitoring and evaluation, robust quality control and assurance and gender integration to enable freedom from hunger and malnutrition for all.

Uma Mahadevan Dasgupta writes: The classroom must be centred around joyful and creative learning, join the dots between children’s lives and education.

How should schools reopen after the pandemic closure? In the midst of discussions about learning deficits, remediation, accelerated learning, and so forth, what is clear is that it should not be business as usual. Education is not a race. It is a child’s journey to fulfilling his potential. Reopening schools should be an opportunity to rethink the teaching and learning process itself.

Santiniketan, the experimental school started by Rabindranath Tagore, offers some lessons. Tagore once wrote a short story about the education system. A little bird was fluttering about happily — until a king noticed it. The king ordered that the bird needed to be taught properly. What followed was a long and painful Procrustean sequence of events: A golden cage, textbooks, batons. The education industry thrived; the bird did not. “Its throat was so completely choked with the leaves from the books that it could neither whistle nor whisper.” Eventually the bird fluttered to the floor of the cage and died.

Tagore became one of India’s foremost philosophers of education. As a child, he had dropped out from formal school and was taught at home. For him, education meant much more than rote learning: “The highest education is that which does not merely give us information but makes our life in harmony with all existence.” He dismissed any pedagogy that sought to cut children off from the world around them: “We are made to lose our world to find a bagful of information instead. We rob the child of their earth to teach them geography, of language to teach them grammar.” Tagore put his philosophy into practice at Santiniketan, or the “Abode of Peace”.

One of the students at this school in rural Bengal was Amartya Sen. In his memoir Home in the World (named after Tagore’s classic novel of the freedom movement, Ghare Baire or ‘Home and the World’), Sen writes about his years at Santiniketan. In the Dhaka school where he began his education, he had not at all been motivated to study. Contrary to the principal’s expectations that all his students should “shine”, he had ranked 33rd in a class of 37.

In 1941, due to fears of possible Japanese bombing of the cities, Amartya was sent to Santiniketan. Here, he discovered the freedom of learning at his own pace. There was no pressure to excel in terms of grades or exam performance. This was immediately liberating: “I became what would count as a good student only when no one cared whether I was a good student or not.” Indeed, there seemed to be an inverse relationship between grades and originality. A teacher remarked about another student that she was “quite original, even though her grades are very good”.

“Where the world has not been broken up into fragments by narrow domestic walls,” wrote Tagore in Gitanjali. He disliked barriers of every kind, believing that education should not be separated from everyday life. Classes at Santiniketan were held outdoors, under an assigned tree, unless it was raining, or if the lesson needed a laboratory. Carrying small mats, students sat on the ground; teachers sat on cement seats.

Santiniketan’s approach was to help the whole child to learn through exploration — art, music, curiosity, and the careful observation of nature. The environment was stimulating. There was no corporal punishment. “School was fun in a way I had never imagined school could be,” writes Sen. The atmosphere of freedom and thoughtful reasoning shaped his educational attitudes, including his response to inequities around him: For example, by running night classes for tribal children from neighbouring villages.

It was in this environment that the boy’s eyes were opened to the terrible Bengal Famine of 1943, which took three million lives. Sen recalls his grandmother reading out an analytical magazine piece about the food crisis. He estimates that about one lakh destitute people passed through Santiniketan on the way to the city during that time. “The continuous cries of help — from children and women and men — ring in my ears even today, 77 years later.”

The memory would later lead to Sen’s pathbreaking research on famines, in which he showed that famines do not occur in functioning democracies.

There are many lessons here for the Indian education system today. Joyful and creative learning should not be an indulgence meant only for privileged children. Every child should be able to learn in an atmosphere that is free, reflective and affirming. They should be able to relate new concepts to what they are already familiar with in their own lives.

Karnataka’s Vidyagama programme, which began with a group of committed teachers creating informal, outdoor learning circles or “vataara shaale” during the pandemic —where children gathered with a teacher for in- person teaching in small groups, in outdoor community spaces; not bound by blackboards and textbooks, but learning interactively, through stories and activities — has been acknowledged as an example of an alternate model of teaching and learning. If integrated into regular schooling, such learning environments can bring new life into our education system, not only during Covid but also beyond, in normal times.

The pandemic itself can be a starting point for inquiry-based learning: Children can be encouraged, within the safe space of the learning circles, to discuss what they saw, experienced and learned during the pandemic.

Rather than being cooped up inside small, cramped schoolrooms through the day, extending lessons into outdoor spaces, where feasible, will also improve ventilation, which is perhaps next in importance only to vaccination during the continuing pandemic.

Symbolically, too, an open classroom presents itself to fresh winds and ideas. In Gandhi’s words: “I do not want my house to be walled in on all sides and my windows to be stuffed. I want the cultures of all lands to be blown about my house as freely as possible. But I refuse to be blown off my feet by any.”

To reopen schools, we should really open up our education system.

Chakshu Roy writes: All bills should go through pre-legislative scrutiny to iron out issues and build broad consensus before being brought to Parliament.

The recent Monsoon Session of Parliament is proof that the speed of passing laws trumps their rigorous scrutiny in our legislative process. These pages have been replete with statistics about the two Houses passing laws in the din in a matter of minutes. Our national legislature has similarly enacted laws even during previous administrations. The repetition of such legislative functioning is appalling, especially as both government and Parliament continue making the same mistake. In our parliamentary system, a majority of laws originate from the government. Each ministry decides the path its legislative proposals will take from ideation to enactment. For example, last year, the Shipping Ministry requested public feedback on the two bills — Marine Aids and Inland Vessels— it piloted during this session. This mechanism enables the strengthening of the legal proposal through stakeholder inputs before being brought to Parliament. However, ministries expedite their bills by not putting them through a similar pre-legislative scrutiny process.

Another way for the government to fast track legislation is through the ordinance route. The Constitution empowers the government to make a law when Parliament is not in session, and the situation requires immediate action. Over the years, successive governments have exploited the spirit of this constitutional provision. Governments have promulgated an ordinance a few days before a parliamentary session, cut a session short to issue one, and pushed a law that is not urgent through the ordinance route. But the executive sometimes fails to follow through on the legislative urgency. For example, last October, it issued an ordinance to set up a commission for air quality management of the national capital region. But during this year’s Budget Session, it missed the deadline for getting parliamentary approval for the commission. The government had to re-promulgate the ordinance after the Budget Session. Parliament then passed the bill to replace the ordinance in the din during this monsoon session.

Bringing in law through the ordinance route also bypasses parliamentary scrutiny. Logic would suggest that the legislature rigorously examine a hurriedly-enacted law to ensure its intended purpose is not compromised. But parliamentary committees rarely scrutinise bills to replace ordinances because this may take time and defeat the issuing of the ordinance. But this does not always result in the desired outcomes. Over a year ago, the government promulgated the three farm ordinances. There was pandemonium in Rajya Sabha over the demand to get them examined by a parliamentary committee. Since then, disruption in Parliament on the farm laws continues, and the statutes have been kept in abeyance by the Supreme Court. Over the last few years, bills like GST, Consumer Protection, Insolvency and Bankruptcy, Labour Codes, Surrogacy, and DNA Technology have benefited from parliamentary committees’ scrutiny. Their closed-door technical deliberations, inputs from ministry officials, subject-matter experts, and ordinary citizens have strengthened government bills.

Unnecessary urgency in getting laws passed by Parliament does not result in their immediate implementation. For the law to work on the ground, the government is supposed to frame rules. Last year the Cabinet Secretary twice requested the personal intervention of secretaries heading the Union ministries to frame regulations for bringing into force the laws made by Parliament. He wrote, “delays in notifying subordinate rules/regulations adversely affect the timely implementation of Acts and defeat the purpose for which they were legislated.” Before the Monsoon Session, he wrote a follow-up letter on similar lines to his colleagues.

Our country needs a robust lawmaking process, one that does not bend to executive urgency or succumb to political expediency. The government must ensure that it identifies the gaps in our legal system proactively. All its bills should go through pre-legislative scrutiny before being brought to Parliament. The legislature, on its part, should conduct in-depth scrutiny of government bills. A simple debate on the floor of Parliament should not be enough for the legislative institution to stamp its approval. Mandatory scrutiny of bills by parliamentary committees should become the rule and not the exception. Hurriedly-made and inadequately- scrutinised laws hardly ever achieve their desired outcomes. Our statute books are full of examples of laws that have either failed or had unintended consequences. Enacting statutes without proper scrutiny also wastes the legislature’s time when the government approaches Parliament to amend such laws. But the unmeasurable cost of a poorly-made law is in the loss of opportunity to an entire nation that has to comply with it.

Arun Maira writes: Building a middle layer of institutions for democratic deliberations amongst citizens has become essential for democratic governance.

There is disenchantment with political parties and with institutions of electoral democracy in the US and Europe. There is hardly any open-minded deliberation in elected assemblies divided along party lines about urgent problems such as increasing inequality, environmental unsustainability, and invasions of citizens’ privacy by both private and government agencies. The monsoon session of the Indian Parliament ended with members standing on tables, throwing files around. Citizens who appealed to the Supreme Court were asked to desist from public discussions about matters placed before the court.

Democratic governance is “government of the people, for the people, and by the people”. Elections by citizens of representatives to assemblies provide governments of the people. Therefore, the right to vote, freedoms for citizens to stand for elections, and the conduct of fair elections are fundamental for democracy. But not enough for deep democracy.

All governments are expected to perform for the people. This is necessary for the survival of authoritarian governments also. Sadly, even elected assemblies can lose sight of their accountability to citizens in between elections. Therefore, citizens must have a right to information about their governments’ performance, and the Right to Information was a good step for strengthening democracy in India.

However, information must flow the other way too: Governments must listen to citizens. When they don’t, citizens must have the right to protest, albeit peacefully. Governments can crimp citizens’ rights by limiting protests to avoid public inconvenience to sites and methods which can be ignored or by curbing protests as threats to national security. This can be fatal for democracies.

While the right to information and protest may mitigate weaknesses, they do not reduce the fundamental weakness in the representative method of democracy. That is insufficient governance of the people by the people, which requires stronger institutions for participation by citizens themselves in democratic deliberations about matters of public policy.

The internet and social media have opened public spaces for people to raise issues. At the same time, members of elected assemblies are whipped and bound by anti-defection laws to vote along partisan lines. There is little inclination, either on social media or in elected assemblies, to listen to other points of view. The problem for governance is the “missing middle” — between spaces for public opinion below, and constitutional forums such as elected assemblies and courts at the top — to find democratic solutions to citizens’ problems. Therefore, building a middle layer of institutions for democratic deliberations amongst citizens has become essential for democratic governance.

Kalypso Nicolaidis, chair of global affairs at the School of Transnational Governance, European University Institute, says, “Consent of the governed is about more than periodic elections or referenda. The process of deepening the reach of democracy remains the same as it has been for the last 200 years: A struggle to expand the franchise. This time around, it’s a franchise that does not necessarily express itself through the right to vote in periodic elections, but rather through widespread inclusion in the political process in all its forms.”

A civil society movement, Citizens for Europe, has proposed a solution. They say, “To overcome mistrust towards the EU and address socio-economic and environmental challenges ahead, we need more inclusive and innovative instruments of participatory democracy. In that perspective, we are asking for the creation of a permanent transnational forum for deliberation and citizens’ participation: A European Citizens’ Assembly.”

Citizens for Europe also caution that: “Online consultations have proven to be powerful support instruments for agenda-setting and transnational deliberation — as shown, for instance, by WeEuropeans and WeMove. However, we also find drawbacks to purely online methods, such as the risk of accentuating ideological cleavages and excluding groups affected by the digital divide.” The framers of the US Constitution were worried in the 18th century, long before the internet, about the quality of discussions in citizens assemblies. In the Federalist paper No.55, James Madison wrote, “had every Athenian citizen been a Socrates, every Athenian assembly would still have been a mob.” It is not enough to set up citizens’ assemblies. Citizens’ meetings, online or offline, must be designed to enable citizens to listen thoughtfully to other points of view.

It is time for the next step in the evolution of democratic institutions. Citizens assemblies for democratic deliberation should be formally established in cities, districts and states. They should run parallel to formal constitutional bodies that have “decision rights”, such as elected assemblies and courts, and must become a source of solutions for them. These deliberative forums must not be think-tanks composed of experts: They must be citizens’ forums in which the views of common citizens are heard. They will not be a substitute for the electronic and social media, which must remain open to raise issues. They will be designed for thoughtful deliberations amongst citizens, to digest and convert the noise of the public square into sharper signals for policymakers.

Citizens’ assemblies will fulfil an essential requirement for good governance. They must be provided resources by the state for their conduct. It is essential they operate independently of the government. Therefore, they must be governed by respected citizens with integrity to ensure they remain non-partisan and fulfil their constitutional purpose of filling the “missing middle” in democratic institutions. Their meetings must be professionally facilitated to ensure thoughtful consideration of many points of view. They will provide a free, yet orderly, space for democratic deliberations, in between an independent free media on one hand and elected assemblies, courts, and commissions, empowered by the Constitution with decision-rights on the other. They will fulfil citizens’ rights to participate in democracy.

Hardeep Singh Puri writes: One of the most debilitating repercussions of such short-sighted decision-making remains the long-term oil bonds worth Rs 1.44 lakh crore.

In Kaun Banega Crorepati, contestants in a tricky spot had the option of “Phone a friend”. During the UPA government (2004-2014), this term assumed a new meaning. Thousands of crores of unsecured loans were dished out by public sector banks to the likes of Vijay Mallya, Nirav Modi and Mehul Choksi on a mere phone call. In some cases, defaulters managed to get new loans to pay off old debts.

I had written a piece in 2014 that a “Swachh Bharat” campaign for cleaning the Indian banking system of non-performing and restructured loans worth $100 billion would be required and that this would be a herculean task. Finance Minister Nirmala Sitharaman delivered just the remedy in this year’s budget — a bad bank and an asset reconstruction company to resolve the non- performing loan issue and push lending to entrepreneurs.

Such was the extent of Congress’s benefaction to their khaas aadmi that the then Prime Minister Manmohan Singh went on record saying “as far as the charges of corruption are concerned, coal block allocation as well as 2G spectrum allocation were both in the era of the UPA-1. So, the people of India do not seem to have paid heed to all these charges of corruption which are levied against me or my party.” The 2010 CWG scam, the 2013 Augusta Westland chopper scam and the many others would later compel Singh to hope that history is kinder than the mandate of the people of India.

Such was the magnitude of these missteps that 2004-14 has been called “India’s lost decade”, with the UPA government favouring short-sighted electoral gains over long-term national interest. The UPA inherited an economy with strong macroeconomic fundamentals from the Atal Bihari Vajpayee-led NDA, but, in 2014 left behind a high fiscal deficit, spiralling prices and stalled public works projects.

India chose the visionary, strong and resolute leadership of Prime Minister Narendra Modi to undertake bold decisions like the abrogation of Article 370, the introduction of GST, and a peaceful solution to the Ram Janmabhoomi issue, in the greater interest of the nation.

India also embarked on an unprecedented scale of urban transformation spending over Rs 11.5 lakh crore in the past seven years compared to just Rs 1.57 lakh crore between 2004-14. Under the NDA government, the length of National Highways has gone up by 50 per cent from 91,287 km (April 2014) to 1,37,625 km (as on March 20, 2021). The impact of the Modi government’s focus on infrastructure development and economic rejuvenation can be gauged from India’s ascent in the World Bank’s Ease of Doing Business 2020 list to its highest-ever ranking of 63.

When the late Arun Jaitley assumed office as finance minister in 2014, he had to first deal with unpaid subsidies amounting to more than Rs 1 lakh crore. We inherited a subsidy programme which had many leakages. The transformational DBT-PAHAL programme has helped in weeding out 4.49 crore dummy LPG connections and along with our “Give it Up Campaign” has saved the national exchequer Rs 71,301 crore. Total gas connections have more than doubled to over 29 crore, while over 8 crore free connections have been given to the needy under the Ujjwala Yojana.

Yet, one of the most debilitating repercussions of such short-sighted decision-making remains the long-term oil bonds worth Rs 1.44 lakh crore issued in lieu of under recoveries to OMCs. The current government has paid over Rs 70,000 crore in interest in the last five years on the oil bonds itself. We’ll still have to pay an interest of Rs 37,000 crore by 2026. Despite interest payments, over Rs 1.30 lakh crore of the principal is still pending.

Notwithstanding this burden, the rise in fuel prices has been hugely exaggerated. While the price of benchmark crude oil has risen 362 per cent since 2020, the 30 per cent rise in petrol prices between 2014-2021 is the lowest in comparison to any seven-year period in the past four decades. Also, while tax collections per litre by the Centre on petrol and diesel have remained the same in the last one year, tax collections by state governments have been rising as they are on an ad-valorem basis.

Today, 42.83 crore bank accounts have been opened under the PM Jan Dhan Yojana, 1.98 crore families have a roof over their shoulders thanks to the PM Awas Yojana, 2.81 crore households have electricity due to the Saubhagya yojana, 11.29 crore toilets provide access to sanitation under the Swachh Bharat Mission, 8.03 crore women have free LPG connections under the PM Ujjwala Yojana, 4.5 crore families are getting tap water after the launch of the Jal Jeevan Mission, 1.99 crore free medical treatments have been availed under Ayushman Bharat, free foodgrain was provided to 80 crore during Covid-19 and more than 10 crore farmers have received over Rs 1.5 lakh crore directly into their bank accounts under the PM Kisan Samman Nidhi Yojana. As we mark India@75, India is running the world’s largest vaccination programme with more than 57 crore people having received the vaccine.

On the occasion of Azadi ka amrut mahotsav, the Prime Minister has given a clarion call for Sabka Saath, Sabka Vikaas, Sabka Vishwaas and Sabka Prayaas for achieving saturation of all welfare schemes so as to not leave a single Indian behind. In the words of Swami Vivekananda, “The present is determined by our past actions, and the future by the present.” Guided by the forward-looking vision of the Prime Minister, we do not work today for holding onto the reins of power tomorrow. We strive forward with the responsibility and mandate of fulfilling the glory that India can be proud of 25 years from now.

C Raja Mohan writes: Strategic patience coupled with political empathy for Afghan people, and an active engagement will continue to keep Delhi relevant in Kabul's internal and external evolution.

As the tragic chaos at the Hamid Karzai International Airport in Kabul continues, two interconnected political negotiations unfolding are likely to determine Afghanistan’s immediate future. One is focussed on building a new political order within Afghanistan and the other is about gaining international recognition for the incipient Taliban-led government.

Notwithstanding the current triumphalism in Pakistan at “overthrowing” the US-backed order in Kabul and “pushing” India out of Afghanistan, Delhi can afford to step back and signal that it can wait. For one, Rawalpindi is some distance away from establishing a new political order dominated by the Taliban. Then there is the challenge of securing the international legitimacy of a Pakistan-backed order in Afghanistan and sustaining its future.

Neither of these tasks is easy. Pakistan’s own experience points to the pitfalls. Consider the last time Rawalpindi celebrated its victory in Afghanistan. After Soviet troops withdrew from Afghanistan in 1989, the Kabul government led by Najibullah and backed by Moscow, resisted the full-scale offensive by the Mujahideen and Pakistan for three years before collapsing.

But Pakistan took another half-decade before gaining reasonable control over Afghanistan through the Taliban. But before Pakistan and the Taliban could translate their victory into long-term geopolitical gains, the world came down like a ton of bricks on Afghanistan after the 9/11 terror attacks. The Taliban government melted away by the end of 2001, as quickly as the Ashraf Ghani government did this month.

The Pakistan army can surely pat itself on the back for its patient support of the Taliban over the last two decades and bringing it back into Kabul. But how is it faring on the two unfinished tasks in Afghanistan—constructing a credible government and securing international legitimacy for it?

More than a week after President Ghani fled Kabul, there is no government, let alone an inclusive and internationally acceptable one, in sight. Before Rawalpindi can get the Taliban to share power with other groups, it has to facilitate an acceptable accommodation between different factions of the Taliban.

Power-sharing and the distribution of the spoils of war are always difficult for any victorious coalition. It is likely to be harder among the fractious Pashtun tribes.

Then there is the problem of including the non-Taliban formations in the new government. There are some efforts in that direction by the Taliban but they remain inconclusive. Meanwhile, the Taliban is yet to convince the broader population of its good intentions. Thousands of Afghans are desperate to escape from a future with the Taliban. Some opponents are regrouping to organise military resistance.

The talk on “inclusive government” is easy; but getting there, if ever, will take much time. But for the Taliban and Pakistan, there is little time — they are eager for early recognition and legitimacy. That brings us to the international dimension of the current crisis in Afghanistan.

The international community has set some broad conditions for the recognition of the Taliban-led government. Besides an inclusive government at home, the world wants to see respect for human rights, especially women’s rights, ending support for international terrorism, and stopping opium production. The Taliban leaders have said all the right things on these issues, but the gap between their promises and performance on the ground is real.

While the international community appears united in its demands on the Taliban at this stage, Pakistan will hope to get some of its traditional friends like China and Turkey or new partners like Russia to break the current international consensus.

Pakistan and the Taliban, however, know Chinese and Russian support is welcome but not enough. They need an understanding of the US and its allies to gain political legitimacy as well as sustained international economic assistance. The US has already frozen Afghanistan’s financial assets — worth nearly $10 billion — and some Western banks are blocking remittances into Afghanistan. These pressures make the current dire economic situation in Afghanistan increasingly unbearable.

The West, too, needs the Taliban to facilitate the evacuation of its citizens from Kabul and, sooner rather than later, deliver humanitarian assistance, the demands for which are rising rapidly in the West. In other words, there will be much room for engagement between Kabul and the world and Pakistan sees itself as the critical interlocutor.

After decades of covert support to the Taliban, Pakistan has now come out into the open by carrying the Taliban on its political shoulders. Rawalpindi is telling the world that the Taliban has changed and means no harm to anyone. It has promised the Taliban goodies from the rest of the world quickly. Pakistan can surely reap many rewards if it can manage this high-wire act.

Like in all high-risk gambles, the potential for failure is large. If the Taliban does measure up to international demands, it would no longer be the political beast that we have known. For the Taliban, which is so deeply committed to a vigorous religious ideology, a significant internal and external reorientation will be wrenching and divisive. But the Pakistan army has never been shy of taking risks — its record of success, however, is poor.

Contrary to the widespread perception, India has never been in strategic competition with Pakistan in Afghanistan. India’s lack of direct geographic access to Afghanistan has ensured that. Geography is also the reason Rawalpindi and Delhi pursue vastly different strategies towards Afghanistan.

Both their strategies have roots in the 19th-century policies of the Raj. The Pakistan Army’s quest for strategic depth in Afghanistan harks back to the “forward policy” school that sought to actively control the territories beyond the Indus. Delhi, in contrast, stayed with a rival school in the Raj that called for “masterly inactivity” — a prudent approach to the badlands beyond the Indus.

“Masterly inactivity” is not a passive strategy. It recognises the futility of trying to control Afghanistan. It demands conserving one’s scarce resources and deploying them at the most appropriate moment and location. It is about coping with the multiple contradictions within Afghanistan and focusing on subtle and indirect approaches.

Pakistan’s forward policy seeks political dominance over Afghanistan in the name of a “friendly government” in Kabul. Delhi’s strategy seeks to strengthen Kabul’s autonomy vis-à-vis Rawalpindi and facilitate Afghanistan’s economic modernisation. If Rawalpindi’s quest for hegemony makes Afghans resentful of Pakistan, Delhi’s support for Afghan sovereignty makes India always welcome.

The Afghan values that India supports — nationalism, sovereignty, and autonomy — will endure in Kabul, irrespective of the nature of the regime. Strategic patience coupled with political empathy for Afghan people, and an active engagement will continue to keep Delhi relevant in Kabul’s internal and external evolution.

In the 1990s, Pakistan and the Taliban had a free hand to shape Kabul’s future as the world turned its back on Afghanistan after the Soviet troops withdrew, but they failed quickly and miserably. This time around, the world is deeply concerned with Afghanistan’s internal and external policies under the Taliban. That gives Delhi far greater room than in the 1990s to deal with the current situation in Afghanistan.

In response to a habeas corpus petition of the parents of a married woman, a Supreme Court bench has observed that, “As a system, we should not be prying into the privacy of a couple if a man and woman want to live together. We have to respect their decision as adults.”

All too often institutions of the state from police to the courts infantilize married adults, by going along with parents’ opposition to their marriage, even forcibly separating and restraining the consenting adults. Parents, elders and institutions become in effect the gatekeepers and vetoholders of the marriage of consulting adults.

There are even laws joining this attack on individual liberties. Last week the Gujarat High Court stayed key provisions of The Gujarat Freedom of Religion (Amendment) Act, 2021, saying that “Merely because a conversion occurs because of marriage, it per se cannot be held to be an unlawful conversion or a marriage done for the purpose of unlawful conversion.” No law should work on the perverse principle of, guilty until proven innocent.

In India too many forces are constantly conspiring to police individual choices. Young adults can be particularly vulnerable. But when they are bound tight from all directions, how will they ever fly? Let us learn to respect their choices, including the choice of whom to love and marry.

This month Prime Minister Narendra Modi addressed industry body CII to outline his vision. Among his many observations, two stood out. He asked industry to strengthen its partnership with GoI and also urged entrepreneurs to enhance their risk-taking appetite. His speech needs to be located in a larger global context. Industrial policy, or a government’s attempt to design a coherent package of measures to influence the economic structure, is once again in intellectual vogue. From America’s subsidies to bring back semiconductor manufacturing to India’s production- linked incentives, governments are playing a more activist role in influencing the economic direction. For GoI’s vision to be realised, Modi’s call to strengthen industry-government ties is an essential element. However, some recent developments convey the wrong kind of signals. They suggest that there may be a modicum of trust deficit between GoI and industry.

One such development was commerce minister Piyush Goyal’s reported observation that Indian industry’s practices are not always in sync with national interests. Whatever the trigger for it, such an observation made at a public forum does send mixed signals to entrepreneurs. Separately, the fallout of the problem with the income tax e-filing portal could have been handled with more finesse. GoI should enforce its contractual rights, but when it comes to public messaging there’s need to exercise care. GoI also happens to be the policy maker and enforcer. Therefore, when there are official social media messages that a CEO has been “summoned”, it’s not a great advertisement for harmonious industry-government ties.

Industry has been one of the contributors to the plethora of ideas that GoI has received from different sources. The Bombay Plan in 1944 was an early document produced by a combination of industrialists and technocrats to chart India’s post- Independence development. Industry, therefore, has a role to play in India’s development journey.  To realise Modi’s vision, it may be ideal to revive the PM’s Council on Trade and Industry that was favoured by former PMs AB Vajpayee and Manmohan Singh. A more refined version of the council will provide an institutional mechanism to exchange views and clear the air, if necessary. Industrial policy works best when a government’s vision is aligned to entrepreneurs’ capabilities. An institutional mechanism, one that is taken seriously by both sides, will allow not just exchange of ideas,  but also act as a forum where differences can be worked on quietly.

The Supreme Court’s reminder to police and trial courts to use the power of arrest only when necessary is unfortunately not trickling down to lower levels of the law and order apparatus. In one particular case, a stone supplier booked in an FIR with 83 others seven years ago and who had cooperated with the police during investigations, was sought to be arrested only because of a vague requirement in the Criminal Procedure Code. This spoke of custody ahead of filing a chargesheet in court. SC clarified that “custody” appearing in Section 170 CrPC did not contemplate either police or judicial custody and merely connoted the presentation of the accused in court by the investigating officer.

“Merely because an arrest can be made because it is lawful does not mandate that arrest must be made,” Justices Kaul and Roy said. Where the offence isn’t heinous, the accused have cooperated with the probe, aren’t likely to intimidate witnesses or abscond, there is no reason to arrest them and subject their reputation and self-esteem to incalculable harm, the court said. Despite multiple high court verdicts on similar lines and SC’s 1994 Joginder Kumar guidelines for police and courts to follow for arrest in cognisable offences, the SC judges rued that trial court judges were insisting on arrest as “prerequisite formality” for taking chargesheets on record.

This points to a real need for better training and refresher courses for judicial officers and an effective method of circulating important SC judgments and statutory changes to the lower judiciary and police. There are still courts accepting Section 66A IT Act cases blissfully unaware of its 2015 scrapping and cops ignorant of the far older 1962 Kedar Nath Singh judgment underlining that criticism of government isn’t sedition. At stake, thanks to such professional incompetence in key positions, are precious individual liberties of ordinary citizens.

Long-term investors such as pension funds and insurance companies would welcome the opportunity to invest in mature infrastructure assets minus construction and other risks.

The Centre’s move to unlock investment value in big-ticket public projects via the National Monetisation Pipeline (NMP) makes perfect sense. It creates an enabling environment for deploying long-term institutional investment in infrastructure and private sector efficiencies in the management of such assets. What is envisaged is that ₹6 lakh crore would be raised by leasing and monetising mature assets in such sectors as highways, railways, power lines and gas pipelines over the next four years until FY2025. It would make sense to front-load its implementation, to take advantage of the ultra-low interest rates in the mature markets and to mobilise funds for greenfield investment that would accelerate post-pandemic recovery.

Note that there is no slump sale or privatisation involved. The asset monetisation envisages a limited period license/lease of an asset, owned by the government or a public authority, for an upfront or periodic concession to a private sector entity, with the concessionaire decided by way of transparent competitive bidding. The NMP would involve some 12 ministries and 20 asset classes, including such additional sectors as aviation, shipping, warehousing, urban real estate, mining assets and petroleum product pipelines. It is also notable that the Centre is to provide clear-cut incentives to state governments carrying out public asset monetisation. Reportedly, when a state monetises an asset, 33% of the amount raised is to be provided by the Centre as additional benefit. As many as 26 states have already set up nodal mechanism for the purpose.

Long-term investors such as pension funds and insurance companies would welcome the opportunity to invest in mature infrastructure assets minus construction and other risks. There can be much revenue upside with sound operations, maintenance and proactivity on the part of the asset operators. Operating such assets is a specialised activity. Experienced managers could, perhaps, form operator enterprises that are employed by investors lacking operational expertise of their own.

A more creative solution would be to arrange a ‘sale and lease back’ scheme for the telcos, under which they could sell their spectrum to a cash-rich investor who would, in turn, lease the spectrum back to the telcos for an annual fee.

The government is reported to be considering various ways to offer relief to the stressed telecom sector, in particular to Vodafone Idea (Vi), which stares at an existential crisis, given its gargantuan dues, primarily to the government, and unwillingness on the part of its biggest shareholders to invest any further in the operation. The desire to offer relief to the sector is welcome, but staggering the dues arising from delayed payment of adjusted gross revenue (AGR) shares over 20 years, instead of 10, is likely to prove inadequate. The government has to think more creatively.

Vi and Bharti Airtel have filed petitions in the Supreme Court seeking to correct what they deem to be mistakes made by the department of telecom (DoT) in the computation of their dues. If the government sees merit in the companies’ plaint, it should support it, even if it means loss of face for DoT. Licence fees and spectrum usage charges (SUC) are pegged at the rates fixed when spectrum used to be allocated without any upfront payment, bundled with the licence. With spectrum being auctioned from 2010 onwards, fetching the government oodles of money as capitalised lease payments, there is little justification for still extracting high shares of revenue as licence fees and SUC. The government should examine the legality of retrospective reduction in levies under these heads from 2010 onwards.

A more creative solution would be to arrange a ‘sale and lease back’ scheme for the telcos, under which they could sell their spectrum to a cash-rich investor who would, in turn, lease the spectrum back to the telcos for an annual fee. This would eliminate one large annual outgo for the telcos and give them money in hand. They need lots of capital to invest in 5G infrastructure.

Did you Know?

Stock score of Vodafone Idea Ltd moved down by 1 in a month on a 10-point scale.