Editorials - 22-08-2021

இந்திய, தமிழ்ச் சிந்தனை, இலக்கிய மரபை அறிந்து அது இந்திய, தமிழ் மனத்தின் மேல் செலுத்தும் தாக்கத்தை நவீனத்தில் நின்று பரிசீலித்த அபூர்வமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் நகுலன். இயற்பெயர் டி.கே.துரைசாமி. பாரதியின் கண்ணம்மாவைப் போல, இகரமுதல்வியாக சுசீலா என்ற மந்திரத்தன்மை கொண்ட கதாபாத்திரம், நகுலனின் சொல்வழியாக நித்தியமாக ஜீவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. 1921-ல் கும்பகோணத்தில் பிறந்த நகுலன், திருவனந்தபுரத்தில் 14 வயதில் குடியேறியவர். தமிழின் சிறந்த விமர்சகர்களில் ஒருவரும் நாவலாசிரியர், மொழிபெயர்ப்பாளருமான க.நா.சு.வின் தாக்கத்தைக் கொண்டிருந்த நகுலன் நாவல், கவிதை, சிறுகதை, விமர்சனம், மொழிபெயர்ப்பு எனப் பல தளங்களில் இயங்கியவர். ‘நிழல்கள்’ (1965), ‘நினைவுப் பாதை’ (1972), ‘நாய்கள்’ (1974), ‘நவீனன் டைரி’ (1978), ‘இவர்கள்’ (1983), ‘சில அத்தியாயங்கள்’ (1983), ‘வாக்குமூலம்’ (1992) ஆகிய ஏழு நாவல்களும் வெவ்வேறு பதிப்பகங்களாலும், சொந்தச் செலவிலும் பிரசுரிக்கப்பட்டவை. எட்டாவதாகப் பிரசுரமான ‘அந்த மஞ்சள் நிறப் பூனைக்குட்டி’ நாவல் 2002-ல் ‘காவ்யா’ பதிப்பகம் வெளியிட்ட ‘நகுலன் நாவல்கள்’ என்ற தலைப்பிலான முழுமையான தொகுப்பில் நேரடியாக இடம்பெற்றது. வேதங்கள், உபநிடதங்கள், பழந்தமிழ் இலக்கியங்களின் ஓசையையும் அமைதியையும் உள்வாங்கி, இவர் தொடக்கத்தில் எழுதி வெளியிட்ட கவிதைத் தொகுதிகள் ‘மூன்று’, ‘ஐந்து’. பின்னர், ‘கோட்ஸ்டாண்ட் கவிதைகள்’ மூலம் இன்னொரு பருவத்துக்குள் மிகவும் நவீனமான கவிஞராக உருமாற்றம் அடைந்த கவிமொழி அவருடையது. 1968-ல் நகுலன் ஆசிரியராக இருந்து கொண்டுவந்த ‘குருக்ஷேத்திரம் இலக்கியத் தொகுப்பு’ தமிழ் நவீன இலக்கிய வரலாற்றில் முக்கியமான முயற்சியாகும். ஆங்கிலத்திலும் கவிதைகளையும் சிறுகதைகளையும் எழுதியவர். திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள மார் இவனீயோஸ் கல்லூரியில் நாற்பது ஆண்டுகளாக ஆங்கிலம் கற்றுக்கொடுத்தார். நகுலனின் இறுதிக் காலத்தில் அபூர்வமான கறுப்பு வெள்ளைப் புகைப்படங்களை எடுத்து அவரது கவிதைகளோடு, புகைப்படக் கலைஞர் ஆர்.ஆர்.சீனிவாசன் வெளியிட்ட ‘கண்ணாடியாகும் கண்கள்’ தொகுப்பானது, நகுலன் குறித்த அபூர்வமான ஆவணம். திருவனந்தபுரத்தில் இறுதிவரை தனிமைவாசத்திலேயே இருந்து மறைந்தார் நகுலன்.

சி.சு.செல்லப்பாவின் ‘எழுத்து’ இதழ் காலத்திலிருந்து கவிதை (1959) எழுதினாலும் நாவல், சிறுகதை பெற்ற கவனத்தை நகுலனின் கவிதை பெறுவதற்குச் சிறிது காலம் பிடித்தது. இது தனிக்கவிதைகள் மூலமாக அல்லாமல், நீண்ட கவிதைகள் மூலமாகவே சாத்தியமாயிற்று. தனிக்கவிதைகளைத் தொடக்கக் காலத்திலும், தனது இறுதிக் காலத்திலும் எழுதியிருக்கிறார்.

‘சிலை’ (1959) கவிதையில் சடங்கு வழிப்பட்ட மத நம்பிக்கைகளை, ‘சிலை முன் பல பேசி என்ன பயன்?’ என்று கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார். அதே கவிதையில், ‘சாவுக்கும் அர்த்தமுண்டு/ சம்போகத்தில் நாசமுண்டு’ எனச் சொல்வதன் மூலமாகப் புலன்வழி வாழ்க்கையின் எல்லைகளைச் சுட்டுகிறார். 1961-ல் தொடங்கி 1966 வரையில் சிறிய அளவில் ஐந்து பாகங்களாக ‘எழுத்து’வில் வெளிவந்த அந்தக் கவிதைகள் திரௌபதி, அகலிகை, சீதை என்று புராணப் பெண்களின் மகத்துவம் பற்றிப் பேசினாலும், ‘பூச்சுக்கலைந்து விட்டால்/ சூனியம் பல்லிளிக்கிறது’ என்று இறுதியில் முடிவதால், பெண்மை என்னும் அசாத்திய சக்திகூட எல்லா வெற்றிடங்களையும் நிரப்பப் போதுமானதாக இருக்காது என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்ததைச் சொல்கிறது. இது பெண்மை என்பது மாயையா அல்லது பிரமிப்பா என்ற தடுமாற்றத்தைச் சந்தித்து, எதுவாக இருந்தாலும் கடைசியில் சூனியத்தைத்தானே பார்க்கிறோம் என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்ததைக் குறித்திருக்கலாம்.

ஒரு தமிழ் மாணவராக இருந்தபடியால், செழுமையான தமிழ் இலக்கியம் அவரது எல்லா எதிர்பார்ப்புகளையும் பூர்த்திசெய்திருக்கிறது. கவிதையூடாகப் போகும் தத்துவச்சரடைத்தான் அவர் அதிகம் எதிர்பார்ப்பார் என்றாலும், சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் தெரியும் ‘விளிச்சொற்கள், ஓசை அமைதி, சொல் முடிவுகள், அர்த்த வேறுபாடுகள்’ அவரை ஈர்த்திருக்கின்றன.

நான் திருவனந்தபுரம் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியில் ஆராய்ச்சிசெய்வதாக பாவனை செய்துகொண்டிருந்தேன். ராஜமார்த்தாண்டனும் நானும் ஒரே இடத்தில் தங்கியிருந்தோம். அந்த இடம் நகுலன், எம்.எஸ்.ராமசாமி, தட்சிணாமூர்த்தி, ஷண்முக சுப்பையா போன்ற இலக்கிய நண்பர்கள் சந்திக்கக்கூடிய இடமாகவும் இருந்தது. ‘மழை மரம் காற்று’ கையெழுத்துப் பிரதியிலேயே படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ‘மழை மரம் காற்று’வைத் தொடர்ந்து வாசித்தபோது, சில இடங்கள் எங்களை நிற்கவைத்தன. வழக்கம்போல அவர் இருந்த சூழ்நிலையை விவரித்துவிட்டு, ‘என்னுடன் ஒருவருமில்லை/ நான்கூட இல்லை/ எவ்வளவு சுகம்’ என்று ஒரு இடத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார். இதை எங்களால் தாண்டிச்செல்ல முடியவில்லை. அதிலும் ‘வானம்பாடி’ கவிதைகளின் மயக்கத்தில் ஆட்பட்டிருந்த 24 வயதுக்காரனான என்னை, அப்போது இருந்த காதல் உணர்வுகளையும் மீறி இந்தச் சொற்கள் ஆட்கொண்டன. இந்த நீண்ட கவிதைக்கு இடையில் வரும் உரைநடைப் பகுதிகளும் ஒரு அத்துவானக்காட்டில் எங்களைக் கொண்டுபோய்விட்டன.

‘என் நிழலை வெட்டு/ எனக்கு நானே ஒரு மலடியாகப்போகும்/ நிலைமையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்/ அவஸ்தையிலிருந்து என்னை விடுவி!’ என்ற அவரது மன அவஸ்தைக்கு இடையிலும் ‘எனது எல்லாக் காடுகளும், கணக்கற்ற/ நக்ஷத்திரங்களும்/ எவ்வளவு பகல் என்னால் கிரகித்துக்கொள்ள முடியுமோ?’ என்று அவருக்குக் கிடைத்த பாக்கியங்களையும் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அதற்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட ‘மூன்று’ (1978), ‘ஐந்து’ (1980) ஆகிய நீண்ட கவிதைகளின் மூலமாகத்தான் கவிதையில் அவரது இடம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதாகக் கொள்ளலாம்.

சத்தியத்தேடல் தீவிரமாகிறபோது கவித்துவம் புதிய வடிவத்தை அடைகிறது. இதை முயல்வதற்கு நகுலன் ராமாயணச் சூழ்நிலைகளையும் கதாபாத்திரங்களையும் கைக்கொண்டார் என்பது ஒரு தற்செயல் நிகழ்வுதான். அவரது ‘உறங்குகின்ற கும்பகர்ணன்’ (‘மூன்று’) வீடணனுக்கும் கும்பகர்ணனுக்கும் இடையில் போர்க்களத்தில் நடந்த உரையாடலாக இருந்தாலும் அங்கே அதிகம் பேசுவது கும்பகர்ணன்தான். தான் சென்ற வழியைப் பற்றி கும்பகர்ணன் ஒரு வாக்குமூலமாகக் கூறுவது பாவம்-புண்ணியம், குற்றம்-தண்டனை என்பது பற்றியதான பல இலக்கிய ஆவணங்களுடன் சேர்க்கத்தக்கது. கிறிஸ்தவத்தின் பாவ சங்கீர்த்தனத்துக்கும் இது ஒரு நல்ல சேர்க்கையாக இருக்கும்.

‘உறங்குகின்ற கும்பகர்ணன்’ பகுதியில் தனது ஆக்ரோஷத்தையும் ஆற்றாமையையும் வேகமாக அவரால் வெளிப்படுத்த முடிந்தது. புலவர் குழந்தையின் ‘இராவண காவியம்’ ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தத்துக்கு எதிரான ஓர் எதிர்ப்புக் குரலாகவே பதிவானது. ஆனால், ‘உறங்குகின்ற கும்பகர்ணன்’ ஒரு எதிர்ப்புக் குரலாக இல்லாமல், ஒரு தன்னிலை விளக்கமாகவே இருக்கிறது. கும்பகர்ணன் ஓர் அரக்கன், அநியாயத்துக்கும் அதர்மத்துக்கும் துணைபோனவன் என்ற கோணத்தில் மட்டுமே பார்த்துப் பழக்கப்பட்ட நமக்கு அவனது தன்னிலை விளக்கம் வேறு ஒரு பாதைக்கு இட்டுச்செல்கிறது. உண்மையில், அங்கே கும்பகர்ணன் என்பதை எடுத்துவிட்டு, வேறு எந்தப் பெயரைப் போட்டாலும் அந்தக் குரலின் நியாயம் புரியும்.

வாக்குமூலங்களும் தன்னிலை விளக்கங்களும் இல்லாமல் இருந்திருக்குமானால், மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக்கொண்டு என்றோ செத்திருப்பார்கள். தமிழ் அகப்பாடல்களில் இந்தத் தன்னிலை விளக்கங்களைப் பெரும்பாலும் பெண்களே நிகழ்த்துகிறார்கள். புறப்பாடல்களில் ஆண்கள் நிகழ்த்தியதாக இத்தகைய தன்னிலை விளக்கங்களைப் பெருமளவில் பார்க்க முடியவில்லை. அப்படி நடந்திருந்தால் ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று பாடிய மண்ணில் அவ்வளவு போர்கள் நடந்திருக்காது. கும்பகர்ணன் அளவு சிந்திக்கத் தெரியாதவனாக ராவணன் இருக்கலாம். அதனால்தான், தனது தோல்வி மனப்பான்மையை உடனே வெளிப்படுத்திவிடுகிறான். ‘பிறந்த பின்னர்/ வென்றாலென்ன/ தோற்றாலென்ன?/ சொல்லடி பெண்ணே!’ தனது முடிவு இப்படித்தான் என்று தெரிந்த பிறகு சோர்ந்துவிடுகிற ராவணன், அப்படிச் சோர்ந்துவிடாத தனது தம்பி கும்பகர்ணனைப் பார்த்து, ‘தூங்கிச்சுகம் பெற்றாய்/ நீ போலும்!/ தூங்காமல் தூங்கி/ அல்லலுற்றேன்/ நான் போலும்/ ஐயனே!’ என்று பொறாமைப்படுவது இயல்புதான்.

புராண இதிகாசக் கதாபாத்திரங்களுக்கு அவர்கள் நியாயத்தைச் சொல்வது மாதிரியோ அல்லது தங்களது கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதற்கு அந்தக் கதாபாத்திரங்களை ஊதுகுழலாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதோ உலக இலக்கியங்களில் காலம் காலமாக நடைபெறுவதுதான். தமிழிலும் புதுமைப்பித்தனும் கோவை ஞானியும் அத்தகைய முயற்சிகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால், புராணக் காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்குமான காலத்தாண்டுதலை அவர்கள் செய்யவில்லை. ஒரு அராஜகக் கவிதை மொழியில், காலத்தாண்டுதலை நிகழ்த்தி தற்கால மனிதனை மேடைக்குக் கொண்டுவருகிறார் நகுலன்.

‘…குடும்ப உறவுகள். பிறகு இன உறவுகள். எனக்கு இதில் நம்பிக்கை இல்லை. இதைப் போலவே உலகுடன் நம் உறவு பொருள் சம்பந்தமானது என்கிறார்கள். இதிலும் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை… தேக சம்பந்தம் உடையவன் என்றாலும் நான் தேகமில்லை. மன சம்பந்தம் உடையவன் என்றாலும் நான் மனமில்லை.’ தனது இலக்கிய வெளிப்பாட்டை ‘ஐம்பற்றுதல்’ (மதம், சாதி, இனம், மொழி, தேசம்) என்னும் அடித்தளத்தில் நிறுத்திச் சோதித்துப் பார்த்த மா.அரங்கநாதனைப் போன்றதுதான் நகுலனது இந்த முயற்சியும். ஆனால், இது வேறு ஒரு தளத்தில் நிகழ்கிறது.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் நகுலன் வீடணனைப் போன்ற மனநிலை கொண்டவராகவே இருந்தார். அவர் முப்புரிநூல் அணிந்தோ சந்தியாவந்தனம் செய்தோ நான் பார்த்ததில்லை. வட்டத்திலிருந்துகொண்டு வட்டத்தை மீறுபவர்களும், வட்டத்தையே தங்கள் உலகமாகக் கொள்பவர்களுமாகத்தான் காலம் சுழல்கிறது. ‘இருந்தாலும் தன்னிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளும் துணிவு அவனுக்கு (இராவணனுக்கு) கிடையாது’ என்ற வீடணனிடம் விடுவித்துக்கொள்ள முடியாத சில அம்சங்கள் இருப்பதாக நகுலன் பார்க்கிறார்.

ஒரு தேசம் தன்னிடம் எவ்வளவு தங்கம் இருக்கிறதோ அதற்குச் சமமான அளவில்தான் காகித நோட்டுகளை அச்சடிக்க வேண்டும் என்பது நியதி. ஆனால், காகிதத்தையே தங்கமாக நினைத்தால் எப்படி? அப்படித்தான் வாழ்க்கை நெறிகளை வெறும் வார்த்தைகளாகச் சுருக்கி, அதன்படியே வாழ்ந்து முடியும் மனிதர்கள். இதில் மாறுபடுகிறார் நகுலன். தொடர்ச்சியான இந்த அலைக்கழித்தலுக்குப் பிறகு, ஒரு சோர்ந்த நிலையில்தான் நகுலனது தனித்துவமான பிரகடனம் வருகிறது: ‘இருப்பதற் கென்றுதான்/ வருகிறோம்/ இல்லாமல் போகிறோம்.’ தான் கடந்துவந்த, தன்னைக் கடந்துபோன ஒவ்வொன்றையும் மறுபரிசீலிக்கும்போது, ‘ஒவ்வொன்றாகக்/ கழித்துக் கொண்டு வந்து/ கடைசியில் நிற்கும் பூஜ்யம்தான்/ பூரணம் என்கிறீர்கள்’ என்று அவர் குற்றம்சாட்டுபவர்களில் நாமும் கலந்துநிற்கிறோம் என்பதை நினைத்து பெருமைப்படுவதா, வெட்கப்படுவதா?

நகுலன் எட்டு நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறார் அல்லது எட்டுப் பெயர்களில் ஒரே நாவலின் வேறுவேறு பகுதிகளை எழுதியிருக்கிறார் என்றும் சொல்லலாம். நவீன நாவல் என்பது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் உருவான வடிவம். அது மரபான நாவலைப் போல் கதையை வளர்த்தெடுத்து உச்சநிலைக்குக் கொண்டுபோவதைவிடவும் கதைவழியாகச் சுய அனுபவங்கள், நினைவுகள், பாலியல் இச்சைகள், அதன் பின்னுள்ள உளவியல், சமூகப் பொருளாதாரச் சிக்கல்கள், வாழ்வின் கசப்புணர்வு, வெறுமை போன்றவற்றைப் பேசுவதாக அமைந்தது. ஆகவே, பழைய பிரம்மாண்டமான நாவல்களிலிருந்து இவை உருமாறி அளவில் சிறியதாகவும், கதாபாத்திரங்களின் நினைவுகளை இசைப்பதாகவும் எழுதப்பட்டன.

தமிழ் நாவல்கள் பெரும்பாலும் சம்பிரதாயமான நாவல் வடிவத்தையே கொண்டிருக்கின்றன. கதைக் கருவிலும், கையாளும் மொழியிலும், நிகழ்வுகளின் அடுக்குமானத்திலும் புதிய மாற்றங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். தமிழ் நாவல் வரிசையில் நகுலனின் நாவல்கள் தனியிடம் கொண்டவை. அவர் கதையில்லாத நாவல்களை எழுதினார் என்பேன்; அதாவது, சம்பிரதாயமான நாவல்களைப் போல் கதாபாத்திரங்களின் உலகை விரித்துக்கொண்டு போவதற்கு மாற்றாக, ஆழ்ந்த மனவோட்டங்களையும் சிதறலான நினைவுகளையும் தனது மரபும் நவீனமும் இணைந்த மொழிநடையில் எழுதியிருக்கிறார். அவருடைய சொற்களிலேயே சொல்வதென்றால், சிதறுண்ட சாயைகளின் உலகையே அவர் உருவாக்கியுள்ளார். வடிவக் கட்டுப்பாடுகள், வரம்புகள் எதற்குள்ளும் அடங்காதவை நகுலனின் நாவல்கள்.

தனது நாவல்களின் வழியே அவர் அனுபவங்களை வரிசைப்படுத்துகிறார் எனலாம். பொதுவாக, இந்த வரிசைப்படுத்துதலானது காலம் மற்றும் வெளியின் வழியே முன்பின்னாக அமையும். ஆனால், நகுலன் அதைக் கலைத்துக் காலவெளியின் மயக்கத்தில், நிஜத்துக்கும் புனைவுக்குமான இடைவெளியில், இருப்புக்கும் இன்மைக்குமான ஊசலாட்டத்தில் தனது கதையைக் கட்டமைக்கிறார். அது ஒருவகைக் கொந்தளிப்பு. கிளைமீறல், மொழிவழியாக மொழிக்குள் அடங்காத அனுபவங்களைப் பதிவுசெய்யும் உன்மத்தம். ‘வாழ்வின் உச்சகட்டங்கள் நாம் நினைப்பது மாதிரியில்லை. எந்த மனிதன் வாழ்விலும் உச்சகட்டங்கள் அவன் பிறப்பதும் இறப்பதும் மட்டும்தான். ஆனால், இடையில்தான் வாழ்வு சலிக்கிறது. இந்தச் சலனத்தைத்தான் ஒரு எழுத்தாளன் சித்தரிக்கிறான்’ என ரோகிகள் நாவலில் நகுலன் குறிப்பிடுவது முக்கியமானது.

நகுலனின் நாவல்களுக்குத் தமிழில் முன்னோடி கிடையாது. ‘நவீனன் டைரி’, ‘நாய்கள்’, ‘நினைவுப்பாதை’, ‘இவர்கள்’, ‘ரோகிகள்’, ‘வாக்குமூலம்’, ‘அந்த மஞ்சள் நிறப் பூனைக்குட்டி’ போன்ற நாவல்கள் தனித்துவமானவை. இவற்றை ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ், வர்ஜீனியா வுல்ஃப் நாவல்களுடன்தான் ஒப்பிட முடியும். அதுவும் நனவோடை உத்தியின் மூலம் கதை சொல்கிறார் என்பதால் மட்டுமே. வுல்ஃபிடம் இல்லாத தத்துவத் தேடலும், ஜாய்ஸிடம் இல்லாத பரிகாசமும் நகுலனிடம் உண்டு.

நகுலன் தனது புனைவுகளை வாழ்க்கை அனுபவம், வாசித்த அனுபவம் இரண்டிலிருந்தும் உருவாக்குகிறார். இரண்டுக்குமான இடைவெளியை அழித்துவிடுகிறார். வெள்ளைக் காகிதத்தில் கட்டவிழ்த்துவிடப்படும் நிழல்கள் என்று தனது எழுத்தைப் பற்றி நகுலன் குறிப்பிடுவது முக்கியமானது. மனவோட்டங்களில் சஞ்சரிப்பது, புலன் மயக்கம், போதையில் உருவாகும் தற்காலிக மகிழ்ச்சி, நினைவின் கொந்தளிப்பு, பித்துநிலை அனுபவங்கள், வாசிப்பின் வழி பெற்ற அபூர்வ தரிசனங்கள், சாவின் மீதான விசாரணை என அவரது நாவல்களின் மையப் புள்ளிகளைப் புரிந்துகொள்ளும்போதுதான் நகுலனின் தனிச்சிறப்பை உணர முடியும்.

நாய் என்று ஒரு மனிதனைக் குறிப்பிட்டால் ஏன் அதை ஒரு வசை மொழியாகக் கருதுகிறார்கள் என்று கேள்வி எழுப்பும் நகுலன், நாய் என்பதை ஒரு தத்துவக் குறியீடாக அமைத்துக்கொண்டு, அதன் பல்வேறு வடிவங்களை, அடையாளங்களை விசாரணை செய்வதாகவே ‘நாய்கள்’ நாவலை எழுதியிருக்கிறார். ‘நாய்கள்’ நாவலில் பாரதியாரைத் தேடிக்கொண்டு நவீனன் திருவல்லிக்கேணித் தெருக்களில் சுற்றுகிறான். பாரதியைப் பற்றிய நினைவுகள், வியப்புகள் இந்தத் தேடுதலில் இடம்பெறுகின்றன. தன் அறைக்குப் போகும் வரையில் தான் பேசிக்கொண்டிருந்தது சுப்ரமணிய பாரதியுடனா அல்லது தேரையுடனா என்று நிச்சயிக்க முடியாமல் நவீனன் மனம் குழம்பிப்போய்விடுகிறான். இந்த மயக்கம் காலவெளியைக் கடந்த அனுபவத்தை ஏற்படுத்துகிறது. நகுலனின் நாவல்களில் குழந்தைகள் அபூர்வமாகவே இடம்பெறுகிறார்கள். பெண்களும் குறைவே. அதிலும் அவரது அம்மாவைப் பற்றி வரும் நினைவுகளைத் தவிர்த்தால் சுசீலாதான் ஒரே நாயகி. சுசீலா ஒரு கற்பனைப் பெண். அவள் சொல்லில் பிறந்தவள். ஆகவே, அழிவற்றவள். காலவெளிகளைக் கடந்து சஞ்சாரம் செய்கிறாள். நகுலனின் படைப்புகளில் அழியாச்சுடரைப் போல ஒளிர்ந்தபடியே இருக்கிறாள் சுசீலா.

நகுலன் தனது மாற்று வடிவமாக நவீனனை உருவாக்குகிறார். நவீனன் ஒரு எழுத்தாளர். அந்தப் பெயரே நவீனத்துவத்தின் அடையாளம். நவீனன் தான் படித்த புத்தகங்கள், சந்தித்த எழுத்தாளர்கள், அவர்களுடனான உறவு, அதில் ஏற்பட்ட கசப்புகளை உரையாடலின் வழியே நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார். யாருமற்ற தருணங்களில் தனக்குத் தானும் உரையாடிக்கொள்கிறார். தேரை, நாயர், ஹரிஹர சுப்ரமணிய அய்யர், சுலோசனா, கணபதி என நீளும் அவரது கதாபாத்திரங்களுடன் தாயுமானவர், திருவள்ளுவர், பாரதி, வர்ஜீனியா வுல்ஃப், ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ், தெகார்த், வால்ட் விட்மன், ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் என ஆளுமைகளும் கதாபாத்திரங்களாக இடம்பெறுகிறார்கள்.

திரும்பிப் பார்க்கையில் காலம் ஒரு இடமாகக் காட்சி அளிக்கிறது என்றொரு கவிதை வரியை நகுலன் எழுதியிருக்கிறார். இந்த உணர்வை அவரது நாவல்களில் அதிகமும் காண முடிகிறது. இருப்பும் இன்மையுமே அவரது கதாபாத்திரங்களின் மையப் பிரச்சினை. முன்பின்னாகச் சென்றபடியே இருக்கும் ஊஞ்சலைப் போலவே எழுத்தைக் கையாள்கிறார். அனுபவங்களில் நிலைகொள்வதும் அனுபவங்களை உதறி எழுந்து பறத்தலும் என இருநிலைகளை அவரது எழுத்தில் தொடர்ந்து காண முடிகிறது.

‘நினைவுப்பாதை’ நாவலுக்கு அசோகமித்திரன் சிறப்பான முன்னுரை எழுதியிருக்கிறார். அதில், ‘இது அசலாகச் சதையும் ரத்தமுமாக உயிர்வாழும் ஓர் எழுத்தாளனின் நினைவுப்பாதை. இதில் வேறு பல எழுத்தாளர்கள் வருகிறார்கள், நினைவுகொள்ளப்படுகிறார்கள். இலக்கியவாதிகளைப் புனைவுருக்களாக்கியது நகுலனின் சாதனை’ என்கிறார். அது உண்மையே. நவீனன் என்ற படைப்பாளிக்கும் நகுலன் என்ற புனைபெயர் கொண்ட மனிதனுக்கும் இடையில் நடைபெறும் முடிவற்ற உரையாடல்தான் ‘நினைவுப்பாதை’. இந்த நினைவுப்பாதையில் மாயாரூபிணியாக ‘சுசீலா’ வெளிப்படுகிறாள்.

நகுலனின் நாவலில் இடம்பெறும் உரையாடல்கள் அன்றாடத் தளத்திலிருந்து சட்டென ஞானநிலையை நோக்கி நகர்ந்துவிடுகின்றன. கவிதையும் தத்துவமும் இணைந்து உருவான புனைவெழுத்து இவை என்பேன். எழுத்தாளனை மையக் கதாபாத்திரமாக்கியே நகுலனின் நாவல்கள் அமைந்திருக்கின்றன. அதுவும் புறக்கணிக்கப்பட்ட, அங்கீகாரமில்லாத ஒரு எழுத்தாளனின் அகத்தையே இவை வெளிப்படுத்துகின்றன. உலகம் தன்னைக் கைவிடும்போது ஒருவன் சொற்களிடம் அடைக்கலமாகிறான். படைப்பின் வழியே தன்னை மீட்டுக்கொள்ள முயல்கிறான். ஆனால், இலக்கிய உலகமும் சண்டையும் சச்சரவுகளும் பொறாமையும் அவமதிப்பும் நிறைந்ததாக இருப்பதை அறியும்போது, தானும் தன் பூனையும் நாய்களும் போதும் என ஒதுங்கிவிடுகிறான்.

தன்னையே ஒரு கதாபாத்திரமாக உணரும் எழுத்தாளனின் அவஸ்தைகளே இந்த நாவல்கள் என்று குறிப்பிடலாம். சொல்லில் சொல்ல முடியாதவற்றைப் புனைவுகளாக எழுத முயன்றதே நகுலனின் கலை. அந்த வகையில், இன்று நாம் பேசும் நான்லீனியர் நாவல்களுக்கு நகுலனே முன்னோடி.

Leher Kala writes: The work of life is to prepare ourselves through education, experiences and habits — for the unexpected. But, with the understanding that sometimes there are forces beyond our control that make us vulnerable to both fortune and misfortune.

In the little gem of a movie Yesterday that dropped on Netflix recently, a struggling musician wakes up after an accident to make the startling discovery that The Beatles have been erased from the world’s collective cultural memory, and he is the only person left on earth who remembers their music. He sings Yesterday for his friends and suddenly, he is no longer a Nowhere Man but an artistic sensation. We are never told how or why this happens, this quirky premise directing the focus of the film to bigger existential questions of chance and ethics. Is it plagiarism if nobody knew the band existed? Or merely carpe diem, a down-on-his-luck singer seizing an opportunity that randomly came his way.

In real life of course, randomness rarely proves so fortuitous. Luck, rather the lack of it, is a controlling force in all our lives. Ask the imperiled Afghans. There are an awful lot of good people suffering disproportionately only because they happen to be the hapless citizens of a failed State. It turns out, the single greatest stroke of luck is where you are born. Our personal narratives emerge from this narrow and specific point, nudging us ahead or holding us back. Yet, the conventional wisdom we imbibe growing up is to be single-minded and determined in our pursuits, to take responsibility for our choices, without making allowances for the whims of fate. It is, perhaps, too scary to envision that sincerity and hard work aside, success depends as much on dodging the catastrophes this wildly unpredictable world may throw up.

The birth lottery is one thing, other vagaries of chance play out in subtler ways throughout our lives. For example, the principal of Delhi University’s Hindu College announced recently that the cut-offs this year will begin at (an utterly absurd) 100%. The fact is, there aren’t enough seats at Hindu for everybody who’s good. There aren’t enough seats at Lady Shri Ram College or Mumbai’s St Xavier’s either. So, colleges ruthlessly keep ratcheting up the cut-offs until they are (conveniently) left with the numbers they can accommodate. This is an accepted practice that should violate our sense of justice because we know the student who got rejected at 99.5 % is equally qualified for that seat. But happenstance rears its whimsical head; some people get what they deserve, some don’t and that’s just how it is.

A more honest way to decide college admissions would be the old-fashioned chit system. Put all the 95%-plus candidates’ names in a hat, shake it around and declare a lucky draw. While far from ideal, it spares students a blow to their self-esteem that they weren’t good enough, even with a near perfect score. Surely, they deserve to be validated for stupendous effort while adjusting to the complexity that rewards don’t necessarily accrue, even after exceptional performance. That is not to say humanity should let go of ambition or we must give ourselves up to relentless fatalism; perseverance and intellectual curiosity are necessary to make it in every career. The work of life is to prepare ourselves through education, experiences and habits — for the unexpected. But, with the understanding that sometimes there are forces beyond our control that make us vulnerable to both fortune and misfortune.

It is a sobering thought that while I, as a female journalist, type from the comfort of my air- conditioned room, TV news focuses on my (veiled) contemporaries three hours away in Kabul, marching down a destroyed landscape, demanding they be allowed to work. Imagine the risks of putting up a fiery show of bravery in a country sliding towards a medieval dystopia. This countermovement, women pushing back against a loss of autonomy, speaks a gutting truth to us watching from our private lockdowns: there are millions of people deserving of a great life everywhere. They’re just not as lucky.

Sandip G writes: If not an apostle for peace, cricket has been a messiah of joy. A powerful narrative of hope, a fleeting escape from frightful realities. At least for the endearing identity, charm and innocence, Afghanistan cricket should be preserved and protected.

Three days before a blast at a cricket match killed eight people in Jalalabad in May of 2018, Afghanistan cricketer Mohammad Nabi, sitting in a cosy cafe in South Delhi, revealed the two biggest dreams of his cricketing life. First, he said, was to play Test cricket. The second, and a more emotional one, he revealed, was to play an international game in front of his home crowd. “We get a lot of support wherever we play, but to play at home would be something special. I always envy the Indians, so much love, so much support.” Stopping abruptly, he lowered his voice and added, almost as a lament, “I don’t know when we can feel that support and love… You know the uncertainty of our lives.”

The repetitiveness of the turmoil back home sickened him. “We don’t talk about it, it has been like that for 40 years,” he said.

As a writer, I wanted to hear stories that would well the eyes of the world. But I sensed that such questions might be inappropriate.

Still, Nabi loved to talk about home, even if most of his memories were acquired, his nostalgia second-hand. Born in Logar, an eastern province on the banks of river Logar, known once as the Gate of Jihad and the theatre of the war between US-trained mujahideen groups and the Soviet-backed Afghan government troops, Nabi had crossed over to a refugee camp in Peshawar when just two. He talked about “the bright green fields of wheat and multi-coloured glass windows of minarets” of his town, but added, “I have no memories of childhood. In fact, I had no childhood.”

It was in those crammed refugee camps across the Durand Line, which slices the Pashtun heartland into two, was Afghanistan cricket born. Almost every cricketer representing the rife-torn country learned his game in the camps, first from Pakistani soldiers, and later, as they integrated with the local population, the Pakistani kids on the streets.

Like Nabi, Rashid Khan, the country’s first cricketing superstar and arguably the finest T20 spinner of his generation, too grew up in a Peshawar camp, with seven brothers, after the family fled their hometown Bati Kot, over which loom the Hindu-Kush mountains, in Nangarhar Province. So did Afghanistan’s fastest bowler Hamid Hassan, bowling with a headband like his idol Waqar Younis, and sporting a long mane like his favourite cricketer, Shoaib Akhtar.

While the country is yet to produce a tearaway quick, mostly reliant on spinners to win games, the fascination remains. Nabi’s first hero was Wasim Akram, Rashid’s was Akhtar.

About their years of refugee life, Nabi said it instilled in them raw desperation to coerce attention, be different. Nabi called it “smart thinking”, not the cliched “warrior spirit”. “You try to figure a way out of the mess, even before you’re in a mess. You want to be noticed, you want to be different. So when all of them were pacers, I chose to be a spinner,” he recounted. But, in the depth of his heart, he added, he remained a fast bowler.

Even Rashid Khan has fast-bowler-like aggression. The latest evidence is the Afghanistan cricket board appointing former Australian quick Shaun Tait as their fast bowling coach.

Given their genetics and obsession, it may not be long before Afghanistan produces a top-notch pacer of own. While a wave of pessimism is understandable, now that the country has hurled into fresh abyss, the silver lining is that the Taliban, in their first incarnation, were relatively tolerant of cricket, unlike football, which had to be played clandestinely.

Among Indians, for the Afghans the hero was M S Dhoni — in his long-haired, insouciant avatar. Khan called him the first non-Pakistani cricketer who wowed them. This fascination manifests in their own carefree cricket; in Test cricket too, their batsmen look to blast and bash their way out of trouble. Nabi had a rationale: “We have enjoyed little intervals of peace. There is always uncertainty. So we look to enjoy the moments as much as we can.”

This fearlessness is the reason Afghan cricketers took to the shortest format of the game like a duck to water, endearing them to fans at large. They soon developed an identity of their own, in a validation also of the ICC’s success in spreading the gospel of the game.

Unlike several other associate nations of the ICC, they are not an ensemble of failed/ semi-retired/ amateur cricketers from the subcontinent, but genuine homegrown players. Their progress has been rapid — Pakistan Grade II cricket to making Test debut in 2019, from unknowns to party-spoilers (they have beaten Bangladesh, Sri Lanka, Zimbabwe and West Indies, besides close shaves against India and Pakistan), from holding their first trials in 2003 to producing world-class cricketers.

The team has players from everywhere, Kabul and Jalalabad, Khost and Kandahar. If not an apostle for peace, cricket has been a messiah of joy. A powerful narrative of hope, a fleeting escape from frightful realities. At least for the endearing identity, charm and innocence, Afghanistan cricket should be preserved and protected.

The next step in the evolutionary chain was to be an international home game. The dream of a generation of Afghani cricketers, on the cusp of realisation, with Pakistan scheduled to visit Afghanistan this September. Now that looks as unlikely as ever.

Suraj Yengde writes: Will the liberal, progressive centrists, Leftists, unionists and LGBTIQ+ trust in a social organisation that can rival the RSS?

People across the political spectrum and ideology have started to wonder about the future of post-Modi India. The inept rule of the current government has dismayed opponents and some supporters as well. Partymen as well as allies of the BJP have voiced their dramatically changed opinion on the shortcomings of the government. However, almost everyone has kept their criticism to only two people — Narendra Modi and Amit Shah — while largely accepting with frustration the RSS and its growing appeal.

“There is no getting around the RSS,” is the common consensus.

What is the RSS and how much influence does it hold? A personal secretary of a senior BJP minister who is a Dalit tells me the government is unable to bring desired changes in policies, with every part of its apparatus manned by an RSS handler.

This was further proved by several encounters I had with the BJP government in Maharashtra. A senior strategist who had helped the BJP come to power and now finds it incompatible with his liberal Gandhian standards told me the RSS has long-term plans.

So how does one take on an organisation that boosts the abusive traditional norms of Varnashrama Dharma? Is it possible to invent a new model that can challenge a behemoth like it? Or is the RSS dilutable, even open to reform?

Rights-based organisations and liberal Left viewpoints have just scratched the surface in taking on the RSS — a style that perfectly suits the Sangh. The usual clamour against the RSS is on its stand against Muslims and for a Hindu nation. This political minoritisation has granted fresh life to the values of the RSS. That is why, whenever anyone critiques it with elite textbook definitions, they add to the support base of the RSS.

To counter the RSS, we need an organisation that is as sophisticated, much sharper in vision, astute in political manoeuvring, and grassroots-based. It needs octopus-like organs that are extendable and malleable, with a firm head.

The idea of Hindu, Hindustan and Vedic Brahmanism does not need to be defeated but simply reinterpreted. This work has been in progress since the times of Charvak, the Buddha, to the modern-era humanitarians such as Jyotiba Phule, Babasaheb Ambedkar, and Kanshi Ram.

The BAMCEF (Backward and Minority Community Employees’ Federation) was formed in 1978 particularly for the purpose of ushering a democracy of the Bahujan — or the majority — rather than a theocracy of the minority of Brahmins and allied castes. But the appeasers of identity politics failed to understand the clear-eyed vision of the BAMCEF and reduced it to being just a Dalit body.

Years of work by the admirers of Phule and Ambedkar had led to the body that is much like the Satyashodhak Samaj, Samata Sainik Dal, Independent Labour Party, and Scheduled Caste Federation. Lessons from the past and consideration of the future went into forming a body comprising hardworking farmers, labourers, working-class Dalits, Adivasis, Shudras, and other non- oppressive castes.

With 39 different offshoot organisations trying to dismantle the social structure through education and agitation, the BAMCEF has shown what it takes to humble the arrogance of casteist supremacists. Kanshi Ram was the most feared man in Indian politics and the BAMCEF was his surety, providing an arsenal of trained and devoted cadres, working to uproot Brahminism and Hindutva.

The BAMCEF claims to have a presence in over 600 districts across India. Its organisational structure is tight-knit and difficult to penetrate, as they remain suspicious of the enemy trying to snoop or infiltrate. That is why very little is known about them or written about in the media. Yet, from organising protests to state- and national-level seminars, it remains a force.

It is important to note that the BSP’s ascent and expansion are primarily due to the backbone provided by the BAMCEF. The mother of political organising that does not indulge in politicking, it rather offers intellectual support to the party.

Will the liberal, progressive centrists, Leftists, unionists and LGBTIQ+ trust in a social organisation that can rival the RSS? Even in the times of the Buddha, caste ego could not be shattered completely; that is why the Sakya Republic was decimated. The world needs ideas of love and compassion. Politics needs action. People need to embrace the delicacy of both.

Tavleen Singh writes: We cannot and should not do business with the Taliban. This gang of primitive maniacs is no different to the Pakistani jihadist groups responsible for some of the worst acts of terrorism committed on Indian soil.

Like a horror movie that we have seen before, the Taliban returned to power in Afghanistan last week. And, for those of us who remember the last time that there was a Taliban government in Kabul, horrible memories returned. Memories of beheadings. Memories of women in blue burqas being tortured and beaten to death in football stadiums. Memories of magnificent statues of the Buddha being blown to bits in Bamiyan. Memories of a Pakistani diplomat in Delhi justifying this vandalism as the Taliban’s attempt to seek recognition. Memories of IC 814 on the tarmac of that desolate airport in Kandahar.

At the surreal press conference that Taliban spokesmen addressed in Kabul last week, we were told that women would not be treated with brutality this time. They would be allowed to study and work, the spokesmen said, they would be given all the rights accorded to them by the Shariat. Small comfort if you remember that this system of Islamic justice believes in stoning women to death for adultery and chopping off the hands of thieves.

The horrible truth is that the Islamic State that was destroyed in Iraq has been reincarnated in Afghanistan. And, just as India did not have diplomatic relations with that Caliphate, we must not have diplomatic relations with the Taliban. Too many retired diplomats and foreign policy ‘experts’ have expressed the opposite view. They are wrong. A Taliban government that our two worst enemies, China and Pakistan, are showing signs of recognising can never be our friend. Besides, the kind of Islam that the Taliban believes in is the very antithesis of everything that India and India’s religions stand for. Never has it been more important for us to stand up for our values, because with radical Islam spreading like a virus in our immediate neighbourhood, it is important for India to become a beacon of democracy, modernity, justice and human rights.

There are idiots in the Sangh Parivar who believe that there is a need to Islamize the Sanatan Dharma so that it can more effectively fight the sort of religious ideas that the Taliban espouses. The opposite needs to happen. All Indic religions believe in the right to question and in the right to reform religious ideas that have become defunct or debased. It is this very modern idea of faith that we need to cherish and preserve if we are to win the fight against jihadi Islamism. Radical Islam has been in India for a while now, spreading slowly and poisonously from Kashmir to Kerela.

In the past seven years, jihadist Islam has found more adherents because too many senior BJP leaders have turned a blind eye to hate crimes against Muslims. When I asked an RSS leader, highly positioned in the Sangh Parivar, why he thought it was a sign of valour for mobs of fanatics to attack and kill unarmed Muslims, he said with a smile, ‘At least the Hindus have learned how to fight back.’ This is not just stupid but insane. There is neither valour nor courage in a mob attacking defenceless Muslim men. There is only cowardice.

The Prime Minister has long sought to be seen as a statesman in the eyes of the world. If he has failed to achieve this exalted goal, it is almost entirely because of his silence when hate crimes and hate speeches occur, giving them quiet sanction. In his first term it was beef and the cattle trade that were used as an excuse to lynch Muslims. In his second term, new ‘crimes’ have been added to the list, like love jihad and conversion. But as we saw in the most recent of these hate crimes, when a gang of Bajrang Dal activists beat up a Muslim man even as his little daughter clung to him begging for him to be spared, there now can be attacks without excuses needed.

If India is to be a beacon of enlightenment and reason in an increasingly ugly neighbourhood, the Prime Minister needs to make absolutely clear that he does not approve of hate crimes or hate speech. India’s core values are what will give us strength in this very uncertain time. It pleases me that India has so far not recognised the Taliban government in Kabul despite a small army of former diplomats offering gratuitous reasons why we should. They should remember what happened in Kandahar in those awful last days of 1999 when the Taliban went out of its way to help Pakistan and not us.

India was brought to her knees by the hijacking of IC 814. We were forced to release some of the vilest Pakistani terrorists in exchange for the lives of the passengers of that hijacked Indian Airlines flight. The Taliban showed us then that they would rather help the Pakistani hijackers than the desperate passengers of IC 814. They showed that their sympathies lay with Pakistan and not with India. This remains true today. No proof is needed of this, but it has been provided by Imran Khan who has openly celebrated the return of the Taliban as a moment in which Afghanistan has ‘shaken off the shackles of slavery’. We cannot and should not do business with the Taliban. This gang of primitive maniacs is no different to the Pakistani jihadist groups responsible for some of the worst acts of terrorism committed on Indian soil.

P Chidambaram writes: In the case of Mr Modi, however, his speeches on August 15 are unremarkable because they are not very different from his speeches at election rallies — minus his trademark jibes at the Opposition (e.g., Didi-oh- Didi).

One of the most anticipated speeches of world leaders is the annual State of the Union address by the US President to the US Congress because the policies of the US impact other countries. Not so keenly watched, yet of considerable interest, is the annual address of the Prime Minister of India on August 15, India’s Independence Day. Independence Day celebration is not a colourful spectacle like the Republic Day parade, but the speech makes up for the floats, the march-past and the fly-past.

The Independence Day address from the ramparts of the Red Fort has acquired a special significance since the days of Jawaharlal Nehru. I call it the State of the Nation speech. That is one tradition of Nehru that Mr Narendra Modi has not debunked or discarded. In the case of Mr Modi, however, his speeches on August 15 are unremarkable because they are not very different from his speeches at election rallies — minus his trademark jibes at the Opposition (e.g., Didi-oh-Didi).

Now, to the substance of the eighth speech of Mr Modi. It was mainly a recount of his government’s ‘achievements’. Sadly, few in the media were willing to fact-check the claims and announcements (as they do in the US). A young team, guided by Professor Rajeev Gowda, has done that exercise and I wish to share a few of the results with you.

Indians have fought the coronavirus pandemic. We had several challenges in front of us to combat the pandemic, we have made progress on every front. Throughout this, we have become self- reliant… The world’s biggest vaccination drive is happening in India.

Going by the official death toll (4,33,622), it is the third highest in the world, but the official number has been exposed by many independent studies. The number of deaths is, by consensus among experts, at least 10 times more, and that means India has the highest death toll among all countries. During the second wave, we desperately sought, and accepted, help from over 40 countries for oxygen concentrators, ventilators, testing kits, etc. On vaccines, the government quietly buried the vaccine maitri boast, stopped exports (leaving many small countries high and dry), and begged Russia and the US for vaccines. In the first place, there was no merit in claiming self-reliance in vaccines. Thankfully, the government accepted the Sputnik vaccine, and began negotiations with other global manufacturers for supply of their vaccines. Insufficient supply continues to hamper the vaccination programme. As I write, India has administered one dose to 44,01,02,169 persons and two doses to 12,63,86,264 persons. The goal of fully vaccinating the entire adult population by end-December 2021 (95-100 crore) has been abandoned.

India has given grain to 80 crore plus, the world is discussing this.

There are about 27 crore families in India (on average 5 members per family). If 80 crore persons have received grain at the rate of 5 kg per person, it should be reflected in the offtake of grain from the FCI’s stock. The annual offtake (of rice and wheat) has actually dropped from 66 million tonnes in 2012-13 to 62 million tonnes in 2018-19 and 54 million tonnes in 2019-20. In the pandemic year of 2020-21, it increased to 87 million tonnes. This means that not all intended beneficiaries got free grain. A survey by Azim Premji University found that only 27 per cent of households reported receiving full benefits under the 5 kg scheme (Garib Kalyan Anna Yojana). In the Global Hunger Index, India was placed 94 out of 107 countries.

Like the target for ‘toilets for everyone’ was achieved, we need 100 per cent coverage for all other schemes.

‘Toilets for everyone’ is a hollow claim. Thousands of toilets that were ‘constructed’ do not exist or are used for storage. According to the National Health Survey-5, over one-third of the rural population in five states did not have toilets in their houses. A survey conducted by the National Statistical Organization in 2018 found that 28.7 per cent of people in rural households lacked access to toilets and 32 per cent practised open defecation.

We will have several oxygen plants in the country in the coming years.

In October 2020, eight months after the decision was taken, bids were invited to install PSA oxygen plants in government hospitals. On April 18, 2021, the Ministry of Health tweeted that out of 163 oxygen plants that were proposed (more were added later), only 33 plants had been installed. Scroll, a media organization, found that only five oxygen plants were operational.

We have decided to invest Rs 100 lakh crore for modern infrastructure.

The PM may have thought that none would remember that he had made the same announcement at the same place on August 15, 2019, and on August 15, 2020. He may do it again on August 15, 2022. We must be happy that the infrastructure investment plan is growing, invisibly, at the rate of Rs 100 lakh crore every year!

There is more, but it is a tiresome exercise. I shall stop.

Facts are mundane and boring. Fake is exciting. Checking facts is dangerous, peddling fake is thrilling. You can choose what will make your country great and what will make your day bright.

Now India must leverage this capacity for its growth and for the greater good. The vaccination rate in poor countries is barely at 2%. Ramping up vaccine supplies is the key challenge, apart from finding an effective cure. India must rise to both challenges.

India has granted emergency use authorisation (EUA) to yet another indigenously developed vaccine, the ZyCov-D, a DNAbased vaccine developed by Zydus-Cadila. It is also the first Covid vaccine that can be administered to children above the age of 12. That calls for raising a swift toast and getting on with combating the virus still on the prowl.

India should begin the EUA application for the vaccine from the World Health Organization while pursuing the EUA for Bharat Biotech’s Covaxin. At home, the regulator must begin the process of evaluating Covishield and Covaxin for full authorisation. The US, which has administered a total of 362 million doses, is on the verge of giving the Pfizer vaccine full authorisation.

With nearly 600 million doses administered in India, there is enough data for the regulator to analyse, evaluate and reach a conclusion for full authorisation of the two vaccines. Full authorisation will help improve vaccination rates, as many wait for it. It will help India with reciprocal recognition of vaccines, making it easier for travel and commerce. It will also help with global vaccination efforts — as grant, contribution to Covax facility and as commercial deals. India also must carry out regular studies on the efficacy of these vaccines against new variants. These studies should be published in peer-reviewed journals.

A low middle-income country with huge development deficits, India has shown that it has the capacity to match the efforts of richer countries.

Now India must leverage this capacity for its growth and for the greater good. The vaccination rate in poor countries is barely at 2%. Ramping up vaccine supplies is the key challenge, apart from finding an effective cure. India must rise to both challenges.

​​If the markets correct, individual savers must have a safe haven, where to redeploy their savings. Stepping up policy action and spending to elevate economic activity and creating saving instruments that absorb shock — that is the challenge.

So dependent are stock markets around the world on the excess liquidity pumped out by the world’s major central banks that any indication of the spigot of cash being turned off gives traders the jitters, and they press the sell button.

Last Wednesday, the minutes of the US Fed’s late July meeting were made public, to show that members of the Federal Open Market Committee discussed the possibility of tapering off bond-buying by the US central bank as early as later this year. Markets cooled off in different parts of the world.

Later, it was revealed that one member of the RBI’s Monetary Policy Committee had recommended both raising the reverse repo rate and ending the accommodative stance of monetary policy, in anticipation of rising inflation. That, again, seems to have induced traders to sell stocks. Illogically. If India does tighten monetary policy, that should make dollar flows to India slightly stronger than before, offsetting, at the margin, the urge to freeze outflows from the US induced by any tightening of monetary policy there.

Sentiment, however, is not always guided by rationality. So, the government has to step in to provide the comfort that real activity, real revenues and real profits would go up, to make the extraordinary valuations now shimmering on the market a whole lot less unreal than these would be, were they to be buoyed purely by external supplies of liquidity. Of course, the government does not have any magic wand to turn sentiment around. But it does have money to spend and the power to make policy.

These should be deployed on the ground, without delay. It is not enough to make budgetary provisions and announce schemes. The money must be spent, and schemes implemented. The government should come up with a saving instrument that protects interest and capital from inflation.

If the markets correct, individual savers must have a safe haven, where to redeploy their savings. Stepping up policy action and spending to elevate economic activity and creating saving instruments that absorb shock — that is the challenge.