Editorials - 19-08-2021

 

ஒலிம்பிக் போட்டியில் பதக்கம் வென்று நமது வீரா்கள் திரும்பியபோது அவா்களுக்குத் தரப்பட்ட உற்சாக வரவேற்பும், பாராட்டும் போற்றுதலுக்குரியவை. ஆனால், அத்துடன் அவையெல்லாம் மறக்கப்படுவது இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பலவீனம்.

ஒலிம்பிக் போட்டியில் பங்குபெற்ற இந்திய வீரா்கள் தேசத்தின் பெருமையை உலக அளவில் நிலைநாட்டுவதற்கு தங்களாலான பங்களிப்பை நல்கியிருக்கிறாா்கள் என்பதில் எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை. இதுவரை இந்தியா பங்குபெற்ற ஏனைய ஒலிம்பிக் போட்டிகளைவிட டோக்கியோவில் நடைபெற்ற ஒலிம்பிக் போட்டியில் மிக அதிகமான அளவில் ஏழு பதக்கங்களை வென்று திரும்பியிருக்கிறாா்கள்.

அதே நேரத்தில், நாம் ஒன்றை சிந்தித்துப் பாா்க்க கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். 138 கோடி மக்கள்தொகையுள்ள இந்தியாவால் ஏழு பதக்கங்கள்தான் வெல்ல முடிந்திருக்கிறது என்றால், இன்றைய விளையாட்டுத் துறையில் ஏதோ அடிப்படைத் தவறு இருக்கிறது என்பதையும், அது உடனடியாகக் களையப்பட வேண்டும் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

டோக்கியோ ஒலிம்பிக்கில் பங்குபெற்று பதக்கம் வென்ற நாடுகளின் பட்டியலில் இந்தியா 48-ஆவது இடத்தில் இருக்கிறது. 2008-இல் இந்தியா தடகளப் போட்டியில் துப்பாக்கிச் சுடுதலுக்காக தனது முதல் தங்கப் பதக்கத்தை வென்றபோது, அடுத்த தங்கப்பதக்கத்துக்கு இந்தியா 13 ஆண்டுகள் காத்திருக்க நேரிடும் என்று யாரும் எதிா்பாா்த்திருக்க முடியாது. அந்த வறட்சி மேலும் தொடரக் கூடாது. அடுத்து நடைபெற இருக்கும் பாரீஸ் ஒலிம்பிக்கில் ஐந்து மடங்காக, அதற்கு அடுத்த லாஸ்ஏஞ்சலீஸ் ஒலிம்பிக்கில் பத்து மடங்காக நமது தங்கப்பதக்க எண்ணிக்கை அதிகரிக்க வேண்டும்.

பிரிட்டன், சீனா போன்ற நாடுகள் மிகக் குறுகிய காலத்தில் தங்களது பதக்க எண்ணிக்கையை அதிகரித்திருக்கின்றன. அவா்கள் முனைப்புடன் களமிறங்கி விளையாட்டை விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் தேசிய கௌரவமாக மாற்ற முற்பட்டதுதான் அதற்குக் காரணம். தேசிய வருவாயில் விளையாட்டுக்காக நாம் நாளொன்றுக்கு மூன்று பைசா செலவழிக்கிறோம். நம்மைவிட சுமாா் 200 மடங்கு அதிகமாக சீனா ரூ.6.10 செலவழிக்கிறது. டோக்கியோ ஒலிம்பிக் பதக்கப் பட்டியலில் இரண்டாம் இடத்தை சீனா பிடித்ததற்கு அவா்கள் பதக்க வெற்றிக்குக் காட்டும் முனைப்புதான் காரணம்.

நிதி ஒதுக்கீடும், பணம் செலவழிப்பதும் மட்டுமே பதக்கங்களை வென்று தராது என்பது உண்மைதான். அதே நேரத்தில் விரிவான திட்டமிடல், திறமைசாலிகளைக் கண்டறிதல், ஒவ்வொரு விளையாட்டுத் துறைக்கும் தேவையான முதலீடுகளைச் செய்தல், விளையாட்டு நிா்வாகத்தை தொழில்முறைப்படுத்துதல் உள்ளிட்ட பல செயல்பாடுகளில் இறங்கினால் மட்டுமே வளா்ச்சி அடைந்த நாடுகளுக்கு நிகராக பதக்கம் வெல்லும் நிலைக்கு நம்மால் உயர முடியும்.

ஒலிம்பிக் போட்டியில் வெற்றி பெற்றுத் திரும்பிய வீரா்களுக்கு பணமும் பொருள்களும் வாரி வழங்கி கௌரவித்திருக்கிறோம். ஹரியாணா அரசு ரூபாய் ஆறு கோடி, பஞ்சாப் அரசு ரூபாய் இரண்டு கோடி, மணிப்பூா் அரசு ரூபாய் ஒரு கோடி, தமிழ்நாடு அரசு ரூபாய் மூன்று கோடி, பைஜூஸ் நிறுவனம் ரூபாய் இரண்டு கோடி - இவையெல்லாம் போதாதென்று வீட்டுமனைகள், சொகுசு காா்கள், வேலையில் பதவி உயா்வு, விமானத்தில் இலவசப் பயணம் என்று அவா்களுக்கு பல்வேறு சலுகைகள் அறிவிக்கப்பட்டன.

கிடைக்காமலிருந்து கிடைத்திருக்கும் பதக்கங்கள் என்பதால், அவற்றின் மீதான பிரமிப்பின் வெளிப்பாடுதான் இவை. ஆனால், இதனால் எல்லாம் இந்தியாவின் பதக்க எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் என்று நினைத்தால், அது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாக அமையும். முறையான திட்டமிடலும், இளம் வீரா்களைக் கண்டறிதலும் இல்லாமல், வீரா்களுக்கு வழங்கிய பரிசுப் பொருள்களால் இளைஞா்களுக்கு விளையாட்டில் பெரிய ஊக்கம் ஏற்பட்டுவிடும் என்று எதிா்பாா்த்தால் அதுவும் தவறு.

தடகள வீரா்கள் கவனம் பெறுவதும், பாராட்டு பெறுவதும், நிதியுதவி பெறுவதும் தவறே அல்ல. அதே நேரத்தில், அரசு வேலை வழங்குவதன் மூலமும், பெரும் தொகை அன்பளிப்பாக வழங்கப்படுவதன் மூலமும் விளையாட்டு வீரா்கள் ஊக்குவிக்கப்படுகிறாா்களா என்றால், இல்லை என்பதுதான் அனுபவபூா்வ உண்மை.

தங்களது சாதனைப் பயணத்தின் தொடக்கத்திலோ அல்லது உச்சத்திலோ இருக்கும்போது அவா்களுக்கு வழங்கப்படும் பெரும் அன்பளிப்புகளும், வேலைவாய்ப்பும், குடியிருப்பு வசதியும் பலரையும் விளையாட்டு மைதானத்திலிருந்து அகற்றி நிறுத்திவிடுகிறது என்பதுதான் பெரும்பாலும் நடைபெற்றிருக்கிறது. இதற்கு எத்தனையோ எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூற முடியும்.

எல்லா விளையாட்டுகளும் அரசியல்வாதிகள் தலைமையிலான குழுக்களின் கைகளில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. விளையாட்டுத் துறை அரசு ஊழியா்களின் ஊதியத்துக்காகவும், விளையாட்டு சங்கங்களுக்காகவும் விளையாட்டுக்கான நிதி ஒதுக்கீடுகள் பெரும்பாலும் செலவிடப்படுகின்றன. அவை, விளையாட்டு வீரா்களை அடையாளம் காணவும், அவா்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கவும், அதற்குத் தேவையான கட்டமைப்பு வசதிகளை உருவாக்கவும், பயிற்சி காலத்தில் வீரா்களுக்கான உதவித் தொகையாகவும் வழங்கப்பட்டால் மட்டுமே நம்மால் பதக்க எண்ணிக்கையை அடுத்த ஒலிம்பிக்கில் அதிகரிக்க முடியும். இல்லையென்றால், காா்ப்பரேட் நிறுவன உதவியுடனும், தன்முனைப்பாலும் பயிற்சி மேற்கொள்ளும் நீரஜ் சோப்ரா போன்ற ஓரிருவா் கொண்டுவரும் பதக்கங்களைப் பாா்த்து திருப்தி அடைவதைத் தவிர வழியில்லை.

 

"அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகர்' திட்டத்தின்கீழ் தமிழக இந்து சமய அறநிலையத் துறை கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட கோயில்களில் அர்ச்சகர்களுக்கான பணி நியமன ஆணை வழங்கப்பட்டு உள்ளது. இதேபோல "அன்னைத் தமிழில் அர்ச்சனை திட்டம்' கோயில்களில் துவக்கப்பட்டுள்ளது. பெண்கள் விரும்பினால் அவர்களுக்கும் அர்ச்சகர் பயிற்சி கொடுக்கப்படும் என அமைச்சர் அறிவித்துள்ளார். மேலும், பெண் ஒருவரை ஓதுவாராக நியமித்து பணி நியமன ஆணை வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இதுகுறித்து சமூக ஊடகங்களில் ஏற்கெனவே பணியில் இருந்த அர்ச்சகரை நீக்கிவிட்டு புதிய நியமனம் நிகழ்ந்ததாக செய்திகள் பரவி வருகின்றன. சாத்தூர் பெருமாள் கோயிலில் புதிதாக பணி நியமனம் செய்யப்பட்டவர் பொறுப்பேற்கச் சென்றபோது அங்கே ஏற்கெனவே பணியில் இருந்த முதியவரைக் கட்டாயமாக வெளியேற்றியதாக அவரின் மகள் புகார் எழுப்பியுள்ளார். திருச்சி, வயலூர், சமயபுரம் பகுதிகளில் உள்ள கோயில்களிலும் கோயில் சாவியைப் பறித்துக் கொண்டார்கள் என்பது போன்ற தகவல்கள் பரவி வருகின்றன. 

தமிழக அறநிலையத் துறை அமைச்சர் சேகர் பாபு இதுகுறித்து பதிலளிக்கும்போது, "ஏற்கெனவே பணியில் உள்ள அர்ச்சகர்களை நீக்கும் திட்டம் எதுவும் இல்லை. காலிப் பணியிடங்களை மட்டுமே நிரப்பி உள்ளோம். ஆகம விதிகளுக்கு மாறாக நாங்கள் நடக்கவில்லை. ஆகம விதிகளின்படியே பணியிடங்கள் நிரப்பப்பட்டுள்ளன. தவறு நடந்திருந்தால் உரிய நடவடிக்கை எடுக்கிறோம்' என்று கூறியுள்ளார். இத்திட்டத்தைத் தொடர்ந்து அமல்படுத்தப்போவதாகவும் அறிவித்துள்ளார்.

தமிழக முதல்வர் முக ஸ்டாலின், அமைச்சர்கள் புடைசூழ திராவிடர் கழக தலைமை நிலையமான பெரியார் திடலுக்குச் சென்று திக தலைவர் கி.வீரமணியைச் சந்தித்து இத்திட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது குறித்து மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துள்ளார். ஈவெரா}வின் இதயத்தில் தைத்திருந்த முள்ளை 40 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்பொழுது அகற்றிவிட்டதாகப் பெருமிதத்தோடு பேசியுள்ளார்.

தமிழகத்தில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக அனைத்து சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் அவரவர் சம்பந்தப்பட்ட திருக்கோயில்களில் அர்ச்சகராக, பூசாரிகளாக உள்ளனர். பிராமணர்களின் குலதெய்வக் கோயில்களில் பிற சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் பூசாரிகளாக, அர்ச்சகர்களாக உள்ளனர். சிறுவாச்சூர் மதுரகாளியம்மன் திருக்கோயில், காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரின் குலதெய்வக் கோயிலாகும். இக்கோயிலில் பிராமணர் அல்லாதோரே பூசாரியாக உள்ளனர். இந்தக் கோயிலில் சங்கராச்சாரியாரே கருவறைக்குள் நுழைய முடியாது; பூஜை செய்ய முடியாது. அவரும் பக்தர்களின் வரிசையில் நின்றுதான் பூசாரிகள் அளிக்கும் பிரசாதத்தை பெற்றுக் கொள்வார்.

குலதெய்வக் கோயில்களிலும், கிராமக் கோயில்களிலும், இன்னும் சொல்லப்போனால் பெரும்பான்மையான கோயில்களில் பிராமணர்கள் பூசாரிகளாக, அர்ச்சகர்களாக இல்லை. அறநிலையத் துறைக்கு உள்பட்ட சுமார் 40 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட கோயில்களில், 35 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட கோயில்களில் பிற சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்களே அர்ச்சகர்களாக, பூசாரிகளாக உள்ளனர்.

பெரும்பாலான பூசாரிகள், அர்ச்சகர்கள் ஆகியோர் போற்றுதலுக்குரிய பண்டார சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவர்களாக உள்ளனர். கோயில்களில் பூஜை செய்ய விரும்பி வருகின்றவர்களுக்கு ஜாதி, பேதம் இல்லாமல் பூசாரிகள் மற்றும் அர்ச்சகர் பயிற்சி வகுப்புக்களை விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத், பூஜாரிகள் பேரவை, தமிழகத்தின் ஆதீனங்கள், திருமடங்கள் நடத்தி வருகின்றன. இங்கேயெல்லாம் பயிற்சி முடித்து, சான்றிதழ் பெற்றவர்கள் பல திருக்கோயில்களில் வேலை வாய்ப்புகளைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். 

இந்து சமய அறநிலையத் துறை சார்பில் அர்ச்சகர் பயிற்சி வகுப்புக்கள் உருவாக்கப்பட்டு அதற்கான பாடத்திட்டங்கள் வடிவமைக்கப்பட்டு பயிற்சி வகுப்புக்களும் நடத்தப்படுகின்றன. அதில் பயிற்சி முடித்தவர்களும் ஏராளமான பேர் உள்ளனர்.

இது விஷயத்தில் ஆகம முறைகளின்படி அமைந்த கோயில்களிலும், ஆகம முறைப்படி கும்பாபிஷேகம் நடத்தப்பட்ட கோயில்களிலும், ஆகம முறைப்படியே அர்ச்சகர்கள், பூசாரிகள் நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்பது நீதிமன்றங்களில் நிலைநாட்டப்பட்டதும், நடைமுறையில் உள்ளதும் ஆகும். சைவ ஆகமங்களின்படி உள்ள கோயில்களில் சிவாச்சாரியர்களும்,  வைணவ ஆகமங்களின்படி உள்ள கோயில்களில் பட்டாச்சாரியர்களும், வழிவழியாக சேவைகள் செய்து வருகிறார்கள். 

ஆதிசைவ அந்தணர்கள் சிவாலயங்களில் பூஜை செய்வதற்காகவே சிவபெருமானால் படைக்கப்பட்டவர்கள். இவர்கள் பரம்பரையாக சிவனுக்கு அடிமையாக சேவகம் செய்து வருபவர்கள். சம்பளத்துக்கு மட்டுமே பணியாற்றுபவர்கள் அல்ல. 

சிவாச்சாரியார்களான இவர்கள் சிறு வயது முதலே பக்தியும், பயிற்சியும் கல்வியும் பெற்று சிவதீக்ஷை பெற்று சிவபூஜை செய்து வருபவர்கள். இவர்கள் குருக்கள் என்றும் அழைக்கப்படுவார்கள். இவர்கள் சைவ ஆகமங்களைப் பின்பற்றி அதன்படி தங்கள் வாழ்வை அமைத்துக் கொண்டவர்கள். சமயக் குரவர் நால்வரில் சுந்தமூர்த்தி நாயனார் ஆதிசைவ அந்தணர் மரபைச் சார்ந்தவர். பெரியபுராணத்தில் ஆதிசைவ அந்தணர்களின் பெருமை விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

"ஆதிசைவ அந்தணர்கள் தமிழர்கள் இல்லை. அவர்கள் ஆரியர்கள்' என்று திராவிடக் கருத்தியலைப் பின்பற்றுபவர்கள் தவறான புரிதலைக் கொண்டுள்ளார்கள். பிராமண வெறுப்புணர்வு காரணமாக கோயிலில் இருந்து பிராமணர்களை அகற்றிட வேண்டும் என்று செயல்பட்டு வருகிறார்கள். 
"கடவுள் இல்லை, கடவுளை வணங்குபவன் காட்டுமிராண்டி, பரப்புபவன் ஆயோக்கியன்' என்று சொல்பவர்கள் கோயில்களில் யார் பூஜை செய்ய வேண்டும், கடவுளை எந்த மொழியில் அர்ச்சிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது ஒரு பெரும் நகைமுரணாகும். நாத்திகக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றிய ஈவெரா உள்ளத்தில் கடவுளை வணங்கினால்தான் முள் தைக்கும், ரத்தம் வழியும். மாறாக எல்லோரும் அர்ச்சகராக மாறிவிட்டால் ஈவெராவின் இதயம் மகிழும் என்று கூறுவது எந்த வகையில் உகந்தது என்று ஈவெராவின் வாரிசுகள்தான் விளக்க வேண்டும்.

இந்து சமய அறநிலையத் துறை நடத்தும் அர்ச்சகர் பயிற்சி வகுப்புகளில் பயிற்சி பெற்று பணி நியமன ஆணை பெற்றுள்ள ஒரு சிலர் ஈவெரா சிலைக்கு மாலை அணிவித்துவிட்டு, கோயில்களில் வந்து பணி செய்வது எந்த வகையில் நியாயம் என்பதை அவர்கள் மனசாட்சிக்கே விட்டுவிடுகிறோம். இறைநம்பிக்கை இல்லாதவர்களை இறைப்பணியில் அமர்த்தி ஆன்மிகம் வளர்க்க நினைக்கும் தமிழக அரசின் நோக்கம் அதில் வெளிப்படுகிறது.

சரி, இந்தப் புரட்சி எல்லாம் கோயில்களில் மட்டும்தானா? இதனை மசூதிகளிலும், மாதா கோயில்களிலும் செயல்படுத்த முடியுமா? மசூதிகளில் தமிழில் ஓதி தொழுகை அழைப்பு கொடுக்க முடியுமா? பெண்கள் மெüல்விகளாகப் பள்ளிவாசல்களில் ஏற்றுக்கொள்ளப் படுவார்களா? மாதா கோயில்களில் அனைத்து சாதியினரும் பிஷப்புகளாக, பாதிரியார்களாக மாற முடியுமா? ஓர் இந்தியர் போப்பாண்டவராக முடியுமா?

முஸ்லிம்களையும், கிறிஸ்தவர்களையும் தமிழர்கள்தான் என்று குறிப்பிடுகிறோம். ஏன் மசூதிகளில் தமிழ் ஒலிக்க வழிவகை செய்யக் கூடாது? ஹிந்துக் கடவுளுக்குத் தமிழில் வழிபாடு நடத்தினால் கேட்காதா என்கிற அதே கேள்வியை, "ஏக இறைவனுக்குத் தமிழ் தெரியாதா' என்றும் ஏன் கேள்வி எழுப்புவதில்லை, எழுப்பக் கூடாது? 

தமிழில் அர்ச்சனையைத் தொடர்ந்து, அடுத்த கோரிக்கை மசூதிகளில் தமிழில் தொழுகை என்று எழப் போகிறது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தால், இஸ்லாமியர்கள் தமிழர்களல்ல என்றாகிவிடும்.

சர்ச்சுகளில் பின்பற்றப்படும் தீண்டாமை இழிவை நீக்க முடியாதா? கிறிஸ்தவ சகோதரர்கள் சாதி சமத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்களா? அவர்கள் தமிழர்கள் இல்லை என்பதை நீங்கள் மறைமுகமாகச் சொல்கிறீர்களா?
கிறித்தவத்தில் ஜாதி இல்லை என கிறித்தவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஹிந்து சமயத்தில் ஜாதி கொடுமை உள்ள காரணத்தில்தான் கிறிஸ்தவர்களாக மதம் மாறினர் என்று திகவினரும் கூறுகின்றனர். அப்படியானால் ஏன் சர்ச்சுகளில் அனைத்து ஜாதியினரும் பிஷப்புகளாக மாற முடியவில்லை என தலித் கிறிஸ்தவர்கள் போராடுகின்றனர். மதம்மாறி ஜாதியத் தீங்கு விலகிவிட்டதாகக் கூறுபவர்கள், ஏன் தங்களுக்குப் பட்டியலின இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராடுகிறார்கள்?

உண்மையில் இந்து சமயத்தில் சாதி ஏற்றத்தாழ்வுகள் இல்லை. இந்து சமயம் சீர்திருந்தங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டு தன்னை செழுமைப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. சங்கரர், ராமாநுஜர், சித்தர்கள், முனிவர்கள், ரிஷிகள், நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் உள்ளிட்டோர் பல சீர்திருத்தங்களைச் செய்துள்ளனர்.

தீண்டாமை இழிவுகளுக்கு எதிராகவும் அறிவியலுக்குப் புறம்பான மூடநம்பிக்கைகளையும் இந்து சமயத்தில் அவ்வப்போது தோன்றிய  விவேகானந்தர், வள்ளலார் போன்ற அருளாளர்கள் மாற்றி அமைத்துள்ளார்கள். கோயில்களில் சாதி பேதம் ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது. 

ஆகமங்கள் ஜாதிகளோடு தொடர்புடையவை அல்ல. ஆகமங்கள் ஆண்டவன் அருளியது. "ஆகமமாகி நின்று அன்னிப்பான் தாழ்போற்றி!' என்கிறது சிவபுராணம். சிவாகம விதிகளில் தலையிட முடியாது. 

இதேபோல வைணவத்தில் பூஜை முறைகள் வைணவ ஆகமங்களான பஞ்சராத்திரம், வைகானச முறைப்படி நடந்து வருகிறது. இதன்படி உள்ள கோயில்களிலும், கோயில் நடைமுறைகளிலும் தலையிட முடியாது என நீதிமன்ற தீர்ப்புகள் உறுதி செய்துள்ளன. 

அர்ச்சகர்கள், சிவாச்சாரியர்கள், குருக்கள், பட்டாச்சாரியர்கள், ஆதிசைவ அந்தணர்கள், பூசாரிகள் இவர்கள் அனைவரும் கோயிலையும், வழிபாட்டையும், தமிழையும், பாரம்பரியத்தையும் பாதுகாத்து வருபவர்கள். இவர்களைக் கோயில்களில் இருந்து அகற்ற நடைபெறும் எந்த ஒரு முயற்சியையும் ஹிந்து மத நம்பிக்கையைச் சிதைத்து, மாற்று மதங்களின் மதமாற்ற எண்ணத்துக்கு உதவுவதாகத்தான் அமையும். அதனால், இவர்களைப் பாதுகாப்பது நமது பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதாகும்.

தமிழில் அர்ச்சனை என்பது சமஸ்கிருதத்துக்கு விரோதமானது அல்ல. தமிழும் சமஸ்கிருதமும் பின்னிப்பிணைந்து ஒன்றை ஒன்று செழுமைப்படுத்திக் கொண்டு வந்துள்ளது. வடமொழியும், தென்தமிழும் நமக்கு முக்கியமானதாகும். தமிழ் நமது தாய்மொழி. சமஸ்கிருதம் நமது தந்தை மொழியாகும். 

தாய்மொழி வழிபாடு என்பதை அனைவரும் ஏற்று போற்றுகிறோம். அதேநேரத்தில் சமஸ்கிருதம் என்பது சாஸ்திர மொழியாகும்.  மந்திரங்களுக்கு மொழி கிடையாது. மந்திர ஒலிகளுக்கு மொழி பேதம் இல்லை. மந்திரங்களின் அதிர்வுகளும், அற்புதங்களும் மொழி கடந்தது. சமஸ்கிருதத்தின் மீது வெறுப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது முட்டாள்தனமாகும்.

ஆண், பெண் சமத்துவம் என்பது நமது கோயில்களில் வழிபாட்டில், வாழ்வியலில் நிலைநாட்டப்பட்டுள்ளது. மேல்மருவத்தூர் ஆதிபராசக்தி கோயில்களிலும், திருஈங்கோய் மலை லலிதாம்பிகை பீடம் உள்ளிட்ட பல இடங்களில் பெண்கள் பூசாரிகளாக, அர்ச்சகர்களாக உள்ளனர். ஏன் முதல்வர் முக.ஸ்டாலினின் மனைவி திருமதி துர்கா ஸ்டாலின் எவ்வளவு சிறப்பாக லலிதா சகஸ்ரநாமம் உள்ளிட்ட மந்திரங்களை பாராயணம் செய்து பூஜை செய்கிறார். இங்கு பெண்கள் பூஜை செய்வதை யாரும் எதிர்க்கவில்லை.

கோயில்களின் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாத்திட வேண்டியது அனைவரின் கடமையாகும். தமிழ் அர்ச்சனை திட்டம் என்பது 1956இல் இருந்து நமது கோயில்களில் நடைமுறையில் உள்ளது. எம்ஜிஆர் ஆட்சிக் காலத்தில் தமிழிலும் அர்ச்சனை செய்யப்படும் என்ற பெயர்ப் பலகையை மாற்றி தமிழ் அர்ச்சனை செய்யப்படும் என்றானது. தற்போது அன்னைத் தமிழ் அர்ச்சனை திட்டம் என்று பெயர் மாற்றி செயல்படுத்துகிறார்கள், அவ்வளவுதான். இதனை ஆட்சியாளர்களின் 100 நாள் சாதனைகளில் ஒன்றாக விளம்பரப்படுத்துகிறார்கள். இந்தத் திட்டங்களை யாரும் எதிர்க்கவில்லை. 

ஆகமங்களுக்கு மாறாக நடந்தால் என்ன நடக்கும் என்பதை திருமூலர் திருமந்திரத்தில் அருளியுள்ளார்.

பேர்கொண்ட பார்ப்பான், பிரான்தன்னை 
            அர்ச்சித்தால்
போர்கொண்ட வேந்தர்குப் பொல்லா 
            வியாதியாம்
பார்கொண்ட நாட்டுக்கு பஞ்சமும் 
            ஆம்என்றே
சீர்கொண்ட நந்தி தெரிந்துரைத்தானே!

திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம் இது.

இந்து சமயத்தில் ஒவ்வொரு கோயிலுக்கும் ஒரு நடைமுறை, பாரம்பரியம், சாஸ்திரம் உள்ளது. இது பன்முகத்தன்மை வாய்ந்தது. ஏற்கெனவே ஆகம விதிமுறைப்படி உள்ள கோயில்களில் அதே முறை தொடரட்டும். ஆயிரமாயிரம் கோயில்கள் பராமரிப்பின்றி பூஜையின்றி, அர்ச்சகரின்றி பாழடைந்து கிடக்கிறது. இந்த கோயில்களை எல்லாம் எடுத்து புதுப்பித்து, பராமரித்து அர்ச்சகர்களை நியமிக்கலாம். இதில் பாதிக்கப்பட்டுள்ள அர்ச்சகர் சமூகத்துக்கு அனைவரும் துணை நிற்போம். இந்த சர்ச்சைகளுக்கு எல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைப்போம். 

எத்தனையோ ஆயிரம் கோயில்கள் விளக்கின்றி, வழிபாடின்றி பாழடைந்து கிடக்கிறது. அந்த கோயில்களில் எல்லாம் உரிய பூஜைகளும், வழிபாடுகளும் நடைபெற ஆவன செய்வோம். அதை விட்டுவிட்டு, தேவையில்லாத புதிய சர்ச்சைகளைக் கிளப்பித் தங்களது பெரியார் விசுவாசத்தையும், இறைமறுப்புக் கொள்கையையும், பிராமண எதிர்ப்பை முன்னெடுப்பது, தங்களது நிர்வாக பலவீனத்தை மறைப்பதற்காகவும் இருக்கலாம்; சிறுபான்மை வாக்குவங்கிக்காகவும் இருக்கலாம்; பிராமணர் எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்காகவும் இருக்கலாம்; எதுவாக இருந்தாலும், அது அவர்களுக்கு நல்லதல்ல!

கட்டுரையாளர்: தலைவர், இந்து மக்கள் கட்சி.

உலகில் உள்ள உயிரினங்களில் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளவை பூச்சிகள்தான். எவ்வளவு என்று தெரியுமா? சொன்னால் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடுவீர்கள்? ஆமாம். உலகில் உள்ள உயிர்நிறையில், தரைவாழ் உயிரிகளில் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளவை பூச்சிகள்தான். அவற்றின்  உயிர்நிறை: 10 குவின்டில்லியன். அதாவது, 1-க்கு அப்புறம் 18 சுழியன்கள் இட வேண்டும். 10,00,00,00,00,00,00,00,000! உலகில் உள்ள விலங்கினங்களில் 75% - 80% பூச்சிகள்தான். உலகில் ஒட்டுமொத்தமாக சுமாராக 60,000 - 1,000,000 வகைகள் /இனங்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில்  இருக்கும் பூச்சிகள் மட்டுமே சுமாராக 91,000 வகைகள் / இனங்கள். நமது இந்தியாவில் சமீபத்திய கணக்குப்படி  619 குடும்பங்களில் 59,353 இனங்கள் உள்ளன என்று பதிவு செய்துள்ளனர். ஆனால், கடந்த 20 ஆண்டுகளில் சுமார் 75 % பூச்சிகள் அழிந்துவிட்டன. 

அமெரிக்காவின் குறியீடு / பெருமை 

பூச்சிகளின் முன்னோடிகள்  சுமார் 469 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பும், பூச்சிகள் சுமாராக 409 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பும் உருவாயின. இந்த பூச்சிகள் உருவான காலத்தின் பெயர் டிவோனியன் (Devonian period... meslzoic era). முதுகெலும்புள்ள உயிர்களும் இதே டிவோனியன் காலத்தில் (416 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் ) உருவாயின. மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சி, வட அமெரிக்காவின் சின்னமாகவும், ஒரு குறியீடாகவும், மகரந்தச் சேர்க்கைக்கான முக்கிய காரணியாகவும் பார்க்கப்படுகின்றது. 

நாடுவிட்டு நாடு பயணம் 

நாம் பள்ளிக்கூடத்தில், பறவைகள் வலசைபோவதை, மீன்கள்  வலசை  போவதைப் பற்றி பாட புத்தகத்தில் படித்திருக்கிறோம் ஆனால் பூச்சிகள் வலசை போவதைப் பற்றி படித்திருக்கிறோமா? பூச்சிகள், அதுவும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வாழும் மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சிகள் வலசை போவதற்குப் புகழ் பெற்றவை. அதுவும் எவ்வளவு தூரம் தெரியுமா? மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சிகள் சுமாராக 4,828 கி.மீ. (3,000 மைல்கள்).  நினைத்துப் பார்க்கவே ஆச்சரியம்! துளியூண்டு வண்ணத்துப்பூச்சி, எவ்வளவு தூரம் பறந்து, தன் சந்ததியைப் பெருக்க வலசை போகிறது, அதுவும் 0.25-0.75 கிராம்  எடையுள்ள பூச்சி. ஒரு கிராம் எடைகூட இல்லை. இது சுமார் 4800 கி.மீ. பயணிக்கிறது, பறந்து என்றால் வியப்பாக இல்லையா?

ஏன் பயணம்?

முதுகெலும்பில்லாத இந்த வண்ணத்து பூச்சிக்கு ஏன் மொனார்க்  என்ற பெயர்  வந்தது தெரியுமா? வண்ணத்துப் பூச்சிகளில் மிகவும் அழகானது இந்த மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சி. மேலும் மொனார்க்  என்பதற்கு ஆளும் அரசன் என்று பொருள். இந்த மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சிகள், குளிர்காலம் & இலையுதிர் காலம் துவங்க ஆரம்பித்ததும், குளிரைத் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல், அந்த நாட்களை மட்டும் வெளியூரில் தங்குவோம் என்று  தென்மேற்கு மெக்சிகோவை  நோக்கி கூட்டம் கூட்டமாய் புறப்பட்டுப்  படையெடுத்துச்  செல்லுகின்றன, அதற்கு முன் அவை தங்களின் வாழ்நாளுக்கு மற்றும் சந்ததிக்கான ஏற்பாடுகளை செய்துவிட்டே புறப்பட்டுப் போகின்றன.  தங்களது சந்ததிகளை அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டிலும், கனடாவிலும் விட்டுவிட்டு,  முதிர்ந்த அம்மா மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் மட்டும் புறப்படுகின்றன.

கோடையின் பெருமிதம்

மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சிகள்  வருடந்தோறும், மெக்சிகோ நோக்கி இலையுதிர் காலத்தில், குளிரிலிருந்து தப்பிக்க, அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவிலிருந்து தென்மேற்கு மெக்சிகோ நோக்கி வலசை போகின்றன. இது பூச்சி இனங்களில் தனித்துவம் வாய்ந்தது. வேறு எந்தப் பூச்சியும் வலசை போவதில்லை. மேலும் இந்த மெக்சிகோ வலசை மிகவும் அற்புதமானதும், உலகப் புகழ்பெற்றதும் ஆகும். 

மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சிகள் இலையுதிர் காலம் / குளிர் காலம் துவங்கும் அக்டோபர் மாதம் ஆனதும் அவை தான் வாழும் இடத்தை விட்டுவிட்டு அப்படியே தெற்கு நோக்கி மெக்சிகோவுக்குப் புறப்படுகின்றன.

இந்த மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சிகளிடம், இலையுதிர்காலம் இப்ப வரப் போகிறது என்று சொல்லி மெக்சிகோ நாட்டுக்கு புறப்படுங்கள் என்று சொல்வது யார் / யாரும் இல்லை. ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபர் மாதம்தான் புறப்படும் என்றில்லை. சிலசமயம் சீக்கிரமாகவும்கூட புறப்பட்டுப் போகும். வட அமெரிக்காவின் வெப்பநிலைதான் இவற்றைத் தூண்டுகிறது. பகல் நேரம் குறையத்  தொடங்கி வெப்ப நிலையும் குறைந்து, குளிர் சீக்கிரமே வந்துவிட்டால், மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சி, அமெரிக்காவில் இருக்கும் வீடு புள்ள குட்டிகளை விட்டுட்டு அப்படியே  பயணம் புறப்பட்டு விடும், மெக்சிகோ நோக்கி, உயிர் காப்பதற்காக.

நானும் கும்பகர்ணனும் சொந்தமே 

மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சி  மெக்சிகோ போயச் சேர முழுமையாக இரன்டு மாதம் ஆகும்.  மொனார்க் ஒரு நாளில் சுமார் 80-160 கி.மீ. தூரம் பறக்கும். ஒரு நாளில் 450 கி.மீ. பயணம் செய்த மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சியையும்கூட பதிவு செய்து வைத்துள்ளனர். அங்கே போன மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சி சும்மா ஜம்முன்னு குளிர்கால தூக்கம் (Hibernation )  போடும்.

அமெரிக்காவின் கிழக்குப் பகுதியில் இருப்பவை மேற்குப் பகுதி மெக்சிகோவுக்கும், அமெரிக்காவின் மேற்குப் பகுதியில் உள்ளவை தெற்கு கலிபோர்னியாவுக்கும், குளிரிலிருந்து தம்மைப் பாதுகாத்து, உயிரைத் தக்க வைக்க கூட்டம் கூட்டமாக நீள்பயணம் மேற்கொள்ளுகின்றன.

கிழக்கிலுள்ள மலைப்பகுதி வண்ணத்துப்பூச்சிகள், ப்ளோரிடா மற்றும் மெக்சிகோவின் சரணாலயங்களுக்கும்,   மாரிபோஸா மொனார்க்கா உயிரியல் வனத்துக்கும்,  மேற்குப் பகுதியில் வசிப்பவை, கடுங்குளிரில் கலிபோர்னியா மற்றும் மத்திய அமெரிக்காவின் பல்வேறு கடற்கரைப் பகுதிகளுக்கும் பயணிக்கின்றன.எங்கு சென்றாலும் மீண்டும் தாய் வீட்டுக்கு திரும்பிவிடும் வல்லமை வாய்ந்தவை இவை.

என்னைத் தெரியுமா ? நீள்பயணம் செல்வேன் புரியுமா?

ரொம்ப தூரம் நீள்பயணம் / வலசை போகும் மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சியின் வாழ்நாள் எவ்வளவு தெரியுமா? 6 - 8 வாரங்கள் மட்டுமே இவ்வளவு குறைந்த ஆயுளுடன், இவை உலக வரலாற்றில் பதிவு பண்ணும்  அளவுக்கு அற்புதமான செயல்களைச் செய்கின்றன. இவைதான் கூட்டமாகப்  பல்லாயிரக்கணக்கில்  வலசை செல்வதற்கு மறக்க முடியா புகழ் பெற்றவை. அக்டோபர்  மாதம் இவற்றுக்கு முடிசூட்டும் மாதம் என்றே கூறலாம். ஆனால், மெக்சிகோ, புளோரிடா மற்றும் தெற்கு கலிபோர்னியா போன்ற இடங்களுக்கு வலசை சென்ற இந்த குட்டி ஜீவன் வலசை முடிந்தபின், அந்த முதிர்ந்த மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சிகளே திரும்புவதில்லை. அவற்றின் 5-வது  தலைமுறை திரும்புகிறது, தனது கொள்ளுப் பாட்டி மற்றும் எள்ளுப் பாட்டி வாழ்ந்த இடத்துக்கு, அதே மரத்துக்கு, யாரோ இவற்றுக்குத் தனது மூதாதையர் இருப்பிடத்தைச் சொல்லித் தந்திருப்பார்களோ.. இல்லை. யாருமே சொல்லிக்கொடுக்காமல், எப்படி 5-வது  தலைமுறைக்குப் பின்னர் அதே  இடத்துக்கு வர முடியும், இதுதான் அறிவியலாளர்களின் மண்டையைக் குடையும் வினாவும் புதிரும். 

எனக்கு மட்டும் ரகசியம் இது 

கோடையில் / இலையுதிர்கால துவக்கத்தில் பிறக்கும் மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சிகளே  மெக்சிகோவிலுள்ள ஓயமேல் பிர் மரங்கள் (oyamel fir tree) நோக்கியும் கனடாக்கார பூச்சிகள் தெற்கு கலிபோர்னியாவுக்கும் பயணம் புறப்படுகின்றன. ஆனால், இவை திரும்பி மீண்டும் அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவுக்கு வருவதில்லை. இப்படி புறப்பட்டுப் போன பூச்சிகளின் 4 வது / 5-வது  சந்ததிகளே அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவுக்குள் இனப்பெருக்கம் செய்ய வசந்த காலத்தில் வந்துவிடுகின்றன. மெக்சிகோவில் இவை போய் தங்கி ஓயமேல் பிர் மரங்கள் உள்ள இடத்துக்கு மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சி ரிசெர்வ் என்றே பெயர். அங்கெ மரங்களின் மேலே ஒன்றின் ஒன்று அடையாய் அப்பிக்கொண்டு  குளிர்கால நீடு துயில் கொள்கின்றன. இந்த இரண்டு மாத காலமும் நோ சாப்பாடு. எந்த உணவும் கிடையாது. மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சிகளுக்கு சுவாசிக்க நுரையீரல் கிடையாது. ஆனால் இறக்கைகளின் வழியே தென்படும் நரம்புகள் வழியே சுவாசம் செய்கின்றன. 

மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சிகள்  பொதுவாக மில்க்வீடு என்ற களைச் செடியின் தழையைச் சாப்பிடும், அதிலேயே முட்டை இடும். இந்தக்  களைச்செடி நஞ்சு உள்ளது. எனவே, இதனை உண்டு வாழும் மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சியும் அதன் கம்பளிப் புழுவும்கூட, விஷத் தன்மை  வாய்ந்ததாகவே இருக்கும், மேலும் இவை அருகில் வந்தாலே, வயிற்றைப்  புரட்டும் கெட்ட நாற்றம் வரும். எனவே, மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சியை, எந்த பறவையும் பாலூட்டியும் சாப்பிடாது. அவ்வளவு கெட்ட வாடை வீசும். மேலும் இதனை சாப்பிட்டால், சாப்பிட்ட விலங்குகள் இறந்துவிடும். எனவே, இந்த ராசா மகள் மொனார்க் வண்ணத்துப் பூச்சிக்கு இயற்கை எதிரி என்று யாரும் கிடையாது. மனிதனின் பூச்சிகொல்லிதான் முதல் எதிரி. 

நான் உயர உயரப் போகிறேன் 

1997-98 களில் வட அமெரிக்காவில் மொனார்க்  வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் எண்ணிக்கை சுமார் ஒரு பில்லியன், ஆனால் இதுவே கடந்த 20 வருடங்களில், இதன் எண்ணிக்கை 80% குறைந்துவிட்டது. அதனால் இப்போது அதனை காப்பாற்ற முயற்சி செய்து வருகின்றனர் .மெக்சிகோவில், இவை போய் அடையாக ஒட்டிக்கொண்டு குளிரைக் கழிக்கும் பகுதி சுமார் 60 சதுர ஏக்கராகும். இவை எவ்வளவு உயரத்தில்  பறந்து பயணம் செய்யும் தெரியுமா? சுமாராக, அங்குள்ள எம்பயர் கட்டடத்தைத் தாண்டியும், அதற்கும் மேலே பறந்து மெக்சிகோவுக்கு செல்கிறது, அங்கே அதன் மூதாதையர் எந்த மரத்தில் போய் ஒட்டிக்கொண்டு தூங்கினார்களோ, அதே மரத்துக்குச் சென்று, ஒரு மரத்தில் பல ஆயிரக்கணக்கில் ஒட்டிக்கொண்டு, குதியாட்டம் போட்டு நீள்  உறக்கத்துக்குப் போய்விடும் இரண்டு மாதங்களுக்கு. 

எத்தனை தலைமுறைகள் 

குளிர்கால தூக்கம் முடிந்த உடன், முட்டையிட மில்க்வீடு என்ற பால் களைச் செடியைத் தேடி அதில் முட்டையிடும். முட்டையிலிருந்து 4 நாட்களில் கம்பளிப்புழு வெளிவந்து அசுரத் தீனி தின்னும். ஒரு கம்பளிப்பூச்சி, ஒரு இலையை 4 நிமிடத்தில் கபளீகரம் பண்ணிவிடும். ஒரு மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சி, சுமார் 400 முட்டைகள் இடும் கம்பளிப்புழு பருவம் 2 வாரங்கள் மட்டுமே. இவை 4 வாரத்தில் மீண்டும் முழு வண்ணத்துப்பூச்சியாக வெளிவரும். ஆனால் குளிருக்காக பயணிக்கும் குளிர்கால / இலையுதிர்கால சிறப்பு மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சி மட்டும் சுமார் 6-8 மாதங்கள் வரை உயிருடன் இருக்கும். இவை முட்டையிட்டு மீண்டும் கம்பளிப்புழு, கூட்டுப்புழு மற்றும் வண்ணத்துப்பூச்சி என உருவாகும். இதில் கோடை வாழ் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் வாழ்க்கை சுழற்சியில் 4 தலைமுறைகள் வந்து போகும். இதில் இரண்டு தலைமுறைகளின் பூச்சிகள் 6-8 மாதம் மட்டுமே உயிர்வாழும். 

ஒரு மொனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சி ஓர் ஆண்டில் சுமார் 8,000 கி.மீ. பயணம் செய்கிறது. அட்லாண்டிக்  பெருங்கடலைக் கடக்கும் உயிர்களில் மொனார்க்  வண்ணத்துப்பூச்சியும் உண்டு.  

நான் வாழப் பிறந்தவன், சிறப்பானவன்

மெக்சிகோவில் குளிர்கால தூக்கம் தூங்கி விழித்த மொனார்க், மில்க்வீட் என்னும் களைச் செடியில் மார்ச் - ஏப்ரலில் முட்டையிடுகிறது. இதன் இரண்டாவது தலைமுறை மீண்டும் மே மாதம் முட்டையிடுகிறது. மூன்றாவது தலைமுறை ஜூலையில் முட்டையிடுகிறது. நாலாவது தலைமுறை முட்டையிட செப்டம்பருக்கு வட அமெரிக்காவின் மலைப்பாறைகளுக்கு வந்துவிடுகிறது. இந்த தலைமுறை, மெக்சிகோ போன பின்பும் வாழும் இதன் வாழ்நாள் 8 மாதம் என்ற சிறப்பு தகுதி பெற்றது. மொத்தமாக இவை பயணிக்கும் தூரம் 8,800 மகி.மீ. 

பல தலைமுறைகள்

முதல் தலைமுறை மொனார்க் மெக்சிகோவில் கடுங்குளிருக்காக வந்தவற்றின் பிள்ளைகள். ஒவ்வொரு அடுத்தடுத்த தலைமுறையும் அமெரிக்காவின் வடபகுதிக்கு தொலை தூரத்துக்குப் பயணிக்கின்றன. இதற்குள் அவை கனடா மற்றும் வடபகுதி அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளைச் சென்று அடைவதற்குள்  3-4 தலைமுறைகள் முடிந்து விடுகின்றன.  என்னே அதிசயம்!

 

ஒருவா் குற்றமிழைத்தவா் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டால், அவா் யாராக இருந்தாலும், நிகழ்ந்த குற்றம் அவரை அறியாமல் நிகழ்ந்திருந்தாலும் அல்லது விபத்தாக இருந்தாலும் குற்றத்தின் தன்மைக்கு ஏற்ப அவா் தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்பது பழங்கால சமூகத்தில் நிலவிவந்த நடைமுறை. அதில் தற்பொழுது மாற்றம் தென்படுகிறது.

சுய நலனுக்காக சமூக நலனைப் புறந்தள்ளிவிட்டு கொடுங்குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுவதும், பின்னா் தன்னைக் குற்றமற்றவா் என நிரூபிக்க முயற்சிகள் செய்வதுமான நிலையை நோக்கி இன்றைய சமூகம் பயணிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. குற்றம் செய்ததற்காகச் சிறை செல்வது ‘சமூக களங்கம்’ என்று கருதிவந்த சமூகத்தின் பாா்வையும் மாறிவருகிறது.

இந்தியா விடுதலை அடைந்த பின்னா் சிறைவாசிகளின் உணவு, தங்குமிடம், மருத்துவ வசதி, பொழுதுபோக்கு, உறவினா்கள் சந்திப்பு உள்ளிட்டவைகள் மேம்படத் தொடங்கின. மனித உரிமை மீறல்கள் பெருமளவில் சிறைகளில் தவிா்க்கப்படுகின்றன. விடுதலையாகும் சிறைவாசிகள் சமுதாயத்தில் இணைந்து பயணிக்கும் வகையில் தொழிற்கல்வியும் வாழ்வியல் ஆலோசனைகளும் வழங்கப்படுகின்றன.

சிறைவாசிகளின் எதிா்கால நலன் சாா்ந்து, மாநில அரசும், சிறைத்துறையும் எடுக்கும் நடவடிக்கைகள் ஒரு பக்கம் இருக்க, சிறைவாசிகளில் ஒரு பகுதியினா் மற்றொரு உலகத்தில் சஞ்சரித்து வருகின்றனா். சமுதாயத்தில் நிகழும் சில கொடுங்குற்றங்களுக்கான சதித்திட்டங்கள் தீட்டப்படும் இடமாக சிறைச்சாலைகள் திகழ்கின்றன என்பது புலன் விசாரணையில் வெளிப்படுகின்றது.

சிறைவாசிகளுக்கு இடையே சாதி மோதல்கள் நிகழ்வதும், அம்மோதல்கள் சில சமயங்களில் கொலைகளாக மாறும் நிலையும் தொடா்கின்றன. அண்மையில் பாளையங்கோட்டை சிறையில் ஒரு சிறைவாசி கொலையான சம்பவம் சிறைவாசிகளின் மனப்போக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. சிறைத்துறையின் கண்காணிப்பையும் மீறி சிறை வளாகத்தினுள் தடை செய்யப்பட்ட பீடி, கஞ்சா போன்றவை ஏதோ ஒரு வகையில் கிடைக்கின்ற சூழல் பல இடங்களில் நிலவுகிறது.

தண்டனை சிறைவாசிகளுக்கு தாம்பத்திய உறவுக்கு வாய்ப்பில்லாத காரணத்தால் மனதளவில் பாதிக்கப்படும் சிறைவாசிகளிடம் நல்லொழுக்கத்தை வளா்த்து அவா்களைச் சீா்படுத்த முடிவதில்லை என்ற கருத்தைச் சிலா் பொதுவெளியிலும், நீதிமன்றங்களிலும் வெளிப்படுத்தி வருகின்றனா்.

இந்நிலையில் தமிழ்நாடு சிறைத்துறையின் கீழ் இயங்கிவரும் மத்திய சிறைச்சாலைகளில் ‘சிறைவாசிகளுக்கான தாம்பத்திய உரிமை’ குறித்த கருத்தாய்வு தற்பொழுது நடைபெற்று வருகிறது. சிறைவாசிகள் மட்டுமின்றி சிறைத்துறையில் பணிபுரிபவா்களிடமும் இந்த கருத்தாய்வு நடைபெற்று வருகிறது.

தண்டனை சிறைவாசியை அவரது வாழ்க்கை துணை சிறை வளாகத்தில் சந்தித்து தாம்பத்திய உறவு கொள்ளும் முறையை ‘தாம்பத்திய வருகை’ (கான்ஜுகல் விசிட்) என்று குறிப்பிடுவாா்கள்.

சிறைத்தண்டனை அனுபவிக்கும் சிறைவாசிகள் தாம்பத்திய உறவில் ஈடுபடாமல் இருப்பதால் மனதளவில் பாதிக்கப்படுகிறாா்களா? சிறைவாசிகள் தாம்பத்திய உறவுகளில் ஈடுபட அனுமதிப்பதால் ஏற்படும் பயன்கள் என்ன? இல்லற வாழ்க்கை உறவுகளுக்கென்று அறிமுகப்படுத்தப்படும் தாம்பத்திய வருகை திட்டத்திற்காக சிறைத்துறையின் கீழ் தனி வீடுகள் மற்றும் அறைகள் ஒதுக்கிக் கொடுக்கலாமா போன்ற கேள்விகள் இந்த கருத்தாய்வில் இடம் பெற்றுள்ளன.

கொலை, கொள்ளை, பாலியல் வன்முறை, போதைப் பொருட்கள் கடத்தல் உள்ளிட்ட கொடுங்குற்றங்களில் ஈடுபட்டு தண்டனை அனுபவித்துவரும் சிறைவாசிகளிடம் ‘தாம்பத்திய வருகை’ குறித்து கருத்து கேட்டால் அவா்களிடம் இருந்து வெளிப்படும் கருத்து என்னவாக இருக்கும்? பால் வேண்டாம் என்று கூறும் பூனையைப் பாா்க்க முடியுமா?

சமூகம் வெறுக்கின்ற கொடுங்குற்றங்கள் புரிந்து, தமிழ்நாட்டிலுள்ள மத்திய சிறைகளில் தண்டனை அனுபவித்து வரும் சில சிறைவாசிகளின் குடும்பத்தினரிடம் தாம்பத்திய வருகை குறித்து நான் கருத்து கேட்டபோது ‘பரோலில் ‘அது’ வீட்டுக்கு வரும்பொழுதெல்லாம் நான் சேமித்து வைத்திருந்த பணத்தைப் பிடிங்கிக் கொள்வதும் குடித்துவிட்டு வந்து கொடுமைபடுத்துவதும் வாடிக்கை. ‘அது’ முகத்தில் நான் விழிக்க விரும்பவில்லை’ என்று தன் வேதனையை வெளிப்படுத்தினாா் சிறைவாசி ஒருவரின் மனைவி.

‘அவா் விரும்பும் போது ஜெயிலுக்கு போய் அவருடன் தங்கி வர நான் என்ன வேசி தொழிலா செய்கிறேன்’ என்று சீறினாா் மற்றொரு சிறைவாசியின் மனைவி. அந்த பெண்ணின் ஆவேசப் பேச்சில் தன்மான உணா்வு வெளிப்பட்டது.

தாம்பத்திய வருகை என்ற பெயரில் சிறைவாசியுடன் தங்கிவர அவரது மனைவி சிறை வளாகத்துக்குச் சென்று வந்தால் சமுதாயத்தில் பல பிரச்னைகளை அவா் எதிா்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அதுமட்டுமின்றி சிறைவாசியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அவரின் மனைவி நிா்பந்திக்கப்படும் நிலையும் ஏற்படும்.

அமெரிக்கா, ஸ்பெயின், கனடா போன்ற பல மேலை நாட்டு சிறைகளில் தாம்பத்திய வருகை நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது என்ற கருத்தைச் சிலா் முன்னிலைப்படுத்தி, தாம்பத்தியம் என்ற அடிப்படை உரிமையை சிறைவாசிகளுக்கு மறுக்கக்கூடாது என்று வலியுறுத்தி வருகின்றனா்.

கடந்த நூற்றாண்டு வரை அமெரிக்க மாநிலங்கள் பலவற்றிலுள்ள சிறைகளில் அதிக எண்ணிக்கையில் கருப்பு இனத்தவா்கள் இருந்தனா். அவா்களிடம் கடும் உடலுழைப்பு பெற்றுக் கொண்டு அவா்களின் ஆவலை நிறைவேற்றும் விதத்தில் மாதம் ஓரிரு முறை அவா்களின் வாழ்க்கை துணையுடன் இரவு பொழுதைக் கழிக்கும் வாய்ப்பை சிறைவாசிகளுக்கு சிறை நிா்வாகம் வழங்கிவந்தது.

காலப்போக்கில் இம்மாதிரியான நடைமுறைக்கு அமெரிக்க மக்களிடையே கடும் எதிா்ப்பு எழுந்தது. அதைத் தொடா்ந்து நான்கு மாநிலங்கள் தவிர ஏனைய அனைத்து மாநிலங்களிலும் தாம்பத்திய வருகை முறை இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது.

ஸ்பெயின் நாட்டு சிறைகளில் தாம்பத்திய வருகை அனுமதிக்கப்பட்டாலும் தன் கணவனைத் திருப்திபடுத்துவதற்காக சிறை வளாகத்திற்குச் சென்று வருவது இழிவான செயல் என்ற கருத்து அந்நாட்டு பெண்களிடம் வெளிப்படத் தொடங்கியுள்ளது. சிறைவாசி ஒருவரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அவரது மனைவி தாம்பத்திய வருகைக்கு மறுத்த சம்பவம் சில மாதங்களுக்கு முன்பு நிகழ்ந்துள்ளதாகச் செய்தி வெளியாகியுள்ளது. அச்செயல் தன்மானத்துக்கு இழுக்கு என்ற உணா்வு பெண்களிடம் அதிகரித்துவரும் நிலையை இச்செய்தி வெளிப்படுத்துகிறது.

2021-ஆம் ஆண்டு மே மாத நிலவரப்படி, தமிழ்நாட்டிலுள்ள அனைத்து சிறைகளிலும் 14,600 சிறைவாசிகள் தங்க வைக்கப்பட்டிருந்தனா். அவா்களில் 4,332 போ் தண்டனை அனுபவித்துவரும் சிறைவாசிகள். மற்றவா்கள் விசாரணை சிறைவாசிகள். சிறைத் தண்டனை அனுபவிக்கப்பட வேண்டியவா்கள் யாா் யாா் என்று கண்டறியும் நீதித்துறைக்கு ரூ.1,403.17 கோடியும், சிறைத்துறை நிா்வாகத்திற்கு ரூ.392.74 கோடியும், 2020-21-ஆம் ஆண்டின் நிதி அறிக்கையில் தமிழ்நாடு அரசு நிதி ஒதுக்கீடு செய்துள்ளது.

இந்த சூழலில் தண்டனை சிறைவாசிகளாக இருந்துவரும் 4,332 பேருக்கு தாம்பத்திய வருகையின்போது தங்க இடம் ஏற்பாடு செய்து இத்திட்டத்தைச் செயல்படுத்த தேவைப்படும் நிதி எவ்வளவு? தமிழ்நாடு அரசு மற்றும் தமிழ்நாடு சிறைத்துறை கவனம் செலுத்த வேண்டிய முக்கிய சமூகப் பிரச்னையா இது?

குடியிருக்க வீடு இல்லாமல் சென்னை மாநகர வீதிகளில் தங்கியிருப்பவா்களின் எண்ணிக்கை 50,000-க்கும் சற்று அதிகம் என்றும் அவா்களில் 40% போ் குழந்தைகள் என்றும் கள ஆய்வு வெளிப்படுத்துகிறது. தமிழ்நாட்டின் மற்ற நகரங்களிலும் பலா் தெருக்களில் வாழ்க்கையைக் கழித்து வருகின்றனா். இவா்களின் பிரச்னைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, தண்டனை சிறைவாசிகளின் ‘தாம்பத்திய வருகை’ திட்டம் குறித்து அரசு நிா்வாகம் உடனடி நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டுமா என்ற கேள்வி நமக்கு எழுகிறது.

சிறைத்தண்டனை அனுபவித்துவரும் அதிக எண்ணிக்கையிலான ஆண் சிறைவாசிகளின் உடற்பசியைத் தணிக்க அவா்களின் மனைவிகளை அவ்வப்போது சிறை வளாகத்தில் அதற்கென ஒதுக்கப்படும் இடத்திற்கு தாம்பத்திய வருகை திட்டத்தின் கீழ் சென்று வர அனுமதிக்கப்படுவது பெண்களின் தன்மனத்திற்கு இழுக்காக அமைந்துவிடாதா? இத்திட்டம் சமுதாயத்தில் ஏற்படுத்தக்கூடிய எதிா்மறை விளைவுகள் எப்படிப்பட்டவையாக இருக்கும்? பொதுவெளியில் விவாதிக்க வேண்டிய கருத்துகள் இவை.

கொடுங்குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட்டதற்காக சிறைத்தண்டனை அனுபவித்துவரும் சிறைவாசிகளுக்கு தாம்பத்திய உறவு உட்பட அனைத்து வசதிகளும் அரசின் நிதியில் செய்து கொடுக்கப்படும் என்ற நிலை ஏற்பட்டால், நாட்டில் குற்றவாளிகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயா்வதும், குற்றங்கள் பெருகுவதும் தவிா்க்க முடியாதது.

சிறைத்துறை நிா்வாகத்தில் சீா்திருத்தங்கள் தேவை என்பதில் இருவேறு கருத்துகள் இருக்க முடியாது. நிா்வாக சீா்திருத்தங்களைப் புறந்தள்ளிவிட்டு தாம்பத்திய வருகை திட்டத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் முயற்சி சிறை நிா்வாகத்தில் பெரும் சீரழிவை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதில் ஐயமில்லை.

கட்டுரையாளா்: காவல்துறை உயா் அதிகாரி (ஓய்வு).

ஆப்கானிஸ்தான் தலைநகர் காபூலை தாலிபான்கள் கைப்பற்றியதையடுத்து, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அமெரிக்கா முன்னெடுத்த பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போர் தோல்வியில் முடிந்திருக்கிறது. ஆப்கன் அதிபர் அஷ்ரப் கனி நாட்டை விட்டு வெளியேறியிருக்கிறார். அமெரிக்கத் தூதரக அதிகாரிகளும் தங்களது தூதரகத்தை விட்டு வெளியேறிவிட்டனர். ராணுவம் தாலிபான்களை எதிர்த்துப் போராடவில்லை. காவல் துறையினரும்கூட காவல் நிலையங்களை விட்டு வெளியேறிவிட்டனர். தாலிபான்கள் தங்களது கடுமையான மதக் கோட்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்துவதாகவும் மறுப்பவர்கள் மீது வன்முறைகள் நிகழ்த்துவதாகவும் ஏற்கெனவே செய்திகள் வர ஆரம்பித்துள்ளன. தாலிபான்களின் முந்தைய ஆட்சியில் பெண்கள் பணிகளுக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்படவில்லை. சிறுமிகள் பள்ளிகளுக்குச் செல்லவும் அனுமதிக்கப்படவில்லை. தொலைக்காட்சி, இசை, ஓவியம் என ஊடகங்கள், நுண்கலைகள் யாவும் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தன. தாலிபான்கள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய உடனே விமானங்களை நோக்கி மக்கள் பதறியபடி ஓடிய காட்சிகளே அவர்கள் மீதான மக்களின் நீங்காத அச்சத்தை எடுத்துரைக்கப் போதுமானது.

கடந்த முறை 1996-ல் தாலிபான்கள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதையும் இப்போதைய நிகழ்வுகளையும் ஒப்பிட முடியாது. மத்திய காலத்து மத அடிப்படைவாத மனோபாவத்தோடு நவீன ஆயுதங்களையும் கையாளுபவர்களாக அவர்கள் உருவெடுத்திருக்கிறார்கள். அல்கொய்தா பயங்கரவாதிகளை அழித்தொழித்ததாகப் பெருமை பேசிவரும் வல்லமை பொருந்திய நாடான அமெரிக்கா, தற்போது ஆப்கானிஸ்தானை விட்டு வெளியேறியது, அதன் ஆதரவு சக்திகளையும் பலவீனமடையச் செய்திருக்கிறது. அனைத்துக்கும் மேலாக, 1996-ல் தாலிபான்கள் ஆட்சியைப் பிடித்தபோது, அதை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு வடக்குக் கூட்டணி இருந்தது. தற்போது அப்படி எந்த வலுவான கூட்டணியும் அங்கு இல்லை. அரசாங்கமும் இல்லை. ஆப்கானிஸ்தானின் ஒருசில பகுதிகள் நீங்கலாக நாடு முழுவதுமே தற்போது தாலிபான்களின் வசமாகிவிட்டது.

முந்தைய காலத்தைவிடவும் தற்போது கூடுதல் வலிமையைப் பெற்றிருக்கும் தாலிபான்களின் ஆட்சி எப்படி அமையும் என்று உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், ஆப்கானிஸ்தானை இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் நிச்சயம். ஆப்கானிஸ்தான் மீண்டும் தாலிபான்களின் வசமாகியிருப்பது ஆசியாவின் புவியரசியலில் புதிய சவால்களையும் தோற்றுவித்துள்ளது. சீனாவும் ரஷ்யாவும் அவர்களை ஆதரித்துள்ளன. பாகிஸ்தான் அவர்களது வெற்றியை வெளிப்படையாகவே கொண்டாடியிருக்கிறது. இந்த நாடுகளின் ராஜதந்திர ஆடுகளமாகவே ஆப்கானிஸ்தான் நெடுங்காலமாக இருந்துவருகிறது. எனவே, இந்திய அரசுக்கும் புதிய வியூகங்களை வகுக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டுள்ளது. அணைக்கட்டுகள், பள்ளிக்கூடங்கள், சாலை வசதிகள் என்று ஆப்கானிஸ்தானின் உள்கட்டமைப்புக்கு நல்லெண்ண நோக்கில் இந்தியா செய்த முதலீடுகள் விரயமாகிவிட்டன. இருந்தாலும், தற்போது ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள இந்தியர்களைப் பாதுகாக்கவும் அவர்களை இந்தியாவுக்கு அழைத்துவருவதற்குமான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டியதே முக்கியமானது. தேவையெனில், பாகிஸ்தானுக்கு ராஜதந்திர அழுத்தங்களைக் கொடுத்து, தாலிபான்களுடன் பேச வைக்க வேண்டும் என்றும்கூடச் சில கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இந்தியர்களின் உயிருக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதே முதல் கவலை.

‘இந்திய மண்டலத்தில் பருவநிலை மாற்ற மதிப்பீடு’ என்கிற பெயரில் மத்திய அரசின் முதல் பருவநிலை அறிக்கை கடந்த ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. கரோனா பெருந்தொற்றுப் பரவல் தீவிரமாக இருந்த நிலையில், இந்த அறிக்கை போதிய கவனம் பெறாமல் போனது. கடந்த 30 ஆண்டுகளில் ஐந்து முழுமையான மதிப்பீட்டு அறிக்கைகளை ஐபிசிசி வெளியிட்டுள்ள நிலையில், கடந்த ஆண்டில்தான் முக்கியத்துவம் மிகுந்த இந்த அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது.

புனேவில் உள்ள ‘பருவநிலை மாற்ற ஆராய்ச்சி மைய’த்துடன் (ஐ.ஐ.டி.எம்.) இணைந்து மத்திய புவி அறிவியல் அமைச்சகம் இந்த அறிக்கையைத் தயாரித்திருந்தது. பருவநிலையைக் கணிப்பதற்காக இந்தியாவில் முதன்முறையாக உருவாக்கப்பட்ட ‘புவி அமைப்பியல் மாதிரி’யைக் கொண்டு இந்த மதிப்பீடு தயாரிக்கப்பட்டது. இந்த அறிக்கையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள ஆபத்துகளில் பெரும்பாலானவை ஏற்கெனவே வெளியிடப்பட்ட கணிப்புகளை உறுதிப்படுத்துவதோடு, இதன் எச்சரிக்கைகள் நிச்சயமாக நம்மைத் தொந்தரவு செய்யக்கூடியவை.

வெப்ப அதிகரிப்பும் பருவமழையும்

இந்தியாவின் சராசரி மேற்பரப்பு வெப்பநிலை கடந்த 118 ஆண்டுகளில் 0.7 டிகிரி செல்சியஸ் அதிகரித்துள்ளது. 2100-ஐ ஒட்டி இந்த சராசரி வெப்பநிலை 2.4 - 4.4 டிகிரி செல்சியஸ் அதிகரிக்கும் என்கிறது இந்த அறிக்கை. கணக்கீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்ட முந்தைய 30 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் சராசரி வெப்பநிலை தொடர்ச்சியாக அதிகரித்துவந்திருக்கிறது. அடுத்தடுத்த பத்தாண்டுகளில் வெப்பமான நாட்களின் எண்ணிக்கையும் வெப்பநிலையின் தீவிரமும் அதிகரித்துக் காணப்படும். பருவமழைக்கு முந்தைய மார்ச், ஏப்ரல், மே மாதங்களில் வெப்ப அலை தீவிரமாகவும், அதிக பகுதிகளிலும் நிலவும் என்பதை இந்த மதிப்பீடு உறுதிப்படுத்துகிறது.

கடந்த 65 ஆண்டு காலத்தில் ஆண்டு பருவமழைப் பொழிவு 6% சரிந்திருக்கிறது. அதேநேரம் உள்ளூர், அளவில் கனமழைப்பொழிவுகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. மதிப்பீடுகளின்படி வருங்காலத்தில் மழைப்பொழிவு அதிகரிக்கும் என்றாலும், அது குறுகிய காலத்தில் பொழிவதாகவே இருக்கும். சராசரி வெப்பநிலை அதிகரிப்பதால் தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள், கனமழைப் பொழிவு நிகழ்வுகளின் எண்ணிக்கையும் தீவிரமும் அதிகரிக்கும். விளைவாக, மழை இல்லாத வறண்ட நாட்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து, வறட்சி ஏற்பட வழிவகுக்கும். இதே 65 ஆண்டு காலத்தில் நாட்டில் வறட்சி அதிகரித்திருக்கிறது, புதிய பகுதிகளிலும் நிலவியிருக்கிறது. இந்த பாதிப்புகள் வட இந்தியாவிலும் மத்திய இந்தியாவிலும் கடுமையாக இருக்கும் என்றாலும், தென்னிந்தியாவுக்குப் பாதிப்பில்லை என்று கூறுவதற்கில்லை. இத்துடன் நகர்ப்புற வெள்ள நிகழ்வுகளும் அதிகரிக்கும்.

பெருங்கடலும் புயல் பாதிப்பும்

வெப்பநிலை அதிகரிப்பு, உப்புத்தன்மை மாறுபடுவது ஆகியவற்றின் காரணமாகவும் கடல் மட்டம் அதிகரிக்கிறது. 2004 வரை இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதியில் 1.06 முதல் 1.75 மிமீ வரை கடல் மட்டம் சீரற்று உயர்ந்துவந்திருக்கிறது. அதற்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில் கடல் மட்ட அதிகரிப்பு 3.3 மிமீ என இரட்டிப்பாகிவிட்டது. ஆர்க்டிக், அண்டார்க்டிக் துருவப் பகுதிப் பனிப்பாறைகள் உருகுதல் இதில் கணக்கில் எடுக்கப்படவில்லை என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இந்தியப் பெருங்கடல் வெப்பமடைந்தால் வெப்ப அலை போன்ற நிகழ்வுகள் இந்தியாவில் அதிகரிக்கும், தென்மேற்குப் பருவமழையில் ஏற்றஇறக்கமும் அதிகரித்துள்ளது. புவியில் நிலவும் வெப்பத்தை உலகப் பெருங்கடல்கள் பெருமளவு கிரகித்துக்கொள்கின்றன. இந்தக் கிரகித்தலில் இந்தியப் பெருங்கடலின் பங்கு 21%. எனவே, இந்தியப் பெருங்கடல் வெப்பமடைவது இந்தியாவை மட்டுமல்லாமல், உலக அளவிலான பருவநிலையையும் சேர்த்தே சீர்குலைக்கும்.

கடந்த 68 ஆண்டுகளில் இந்தியப் பெருங்கடலில் அக்டோபர், நவம்பர், டிசம்பர் மாதங்களில் உருவாகும் புயல்கள் 105% அதிகரித்துள்ளன. தானே, வர்தா, ஒக்கி, அம்பன் போன்றவை இந்தியப் பெருங்கடலில் உருவான புயல்களே. இதே காலத்தில் வங்கக் கடலில் தீவிரப் புயல்கள் 49% அதிகரித்துள்ளன. உலக வெப்பமண்டலப் புயல்களில் 5% இப்பகுதியில் உருவானாலும், வெப்பமண்டலப் புயல்களின் காரணமாக ஏற்படும் உயிரிழப்பில் 80% இந்தப் பகுதியிலேயே நிகழ்கிறது. அரபிக் கடலில் 52% புயல்கள் அதிகரித்துள்ள அதேநேரம், 2000-க்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில் புயல்களின் தீவிரம் கூடியுள்ளது.

துருவப் பகுதிகளை அடுத்து அதிகமாகப் பனி இருக்குமிடம் இமயமலைப் பகுதி. இந்தப் பகுதியில் உள்ள 9,500-க்கும் மேற்பட்ட பனிச் சிகரங்களில் உலகில் உறைநிலையில் உள்ள நன்னீரில் 75% உள்ளது. 2100-ம் ஆண்டு வாக்கில் இந்தப் பகுதியின் வெப்பநிலை 2.6 – 4.6 டிகிரி செல்சியஸ் அதிகரிக்கும். இப்பகுதியில் பனிப்பொழிவு குறைதல், பனிச்சிகரங்கள் உருகுதல், குளிர்கால மழைப்பொழிவு போன்றவை அதிகரித்துவருகின்றன. முந்தைய 25 ஆண்டுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, கி.பி. 2000-க்குப் பிறகு பனிச்சிகரங்கள் உருகுதல் இரட்டிப்பாகியுள்ளது. இதே வேகத்தில் அவை உருகத் தொடங்கினால் கங்கை, பிரம்மபுத்திரா, சிந்து ஆகிய ஆறுகளில் அடுத்த பத்தாண்டுகளில் நீர்வரத்து அதிகரிக்கும். பனிச்சிகரங்களின் தொடர்ச்சியான உருகுதலால் கி.பி. 2050-க்குப் பிறகு ஜீவநதிகள் என்று கூறப்படும் இந்த ஆறுகளில் நீர்வரத்து கடுமையாகக் குறையும். இதன் காரணமாக இந்த ஆறுகளின் பாசனப் பகுதிகளில் நீர்ப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டு, நீர்ப் பாதுகாப்பு கேள்விக்குறியாகும். இந்த ஆறுகளையே நம்பியுள்ள 150 கோடி மக்களின் நீர், உணவு, ஆற்றல் ஆதாரங்களும் உத்தரவாதமற்றுப் போகும்.

யார் காரணம்?

பருவநிலை மாற்றத்துக்குக் காரணமாக இருக்கும் கரியமில வாயு வெளியீட்டில் ஆண்டுக்கு 2.6 கிகா டன்னுடன் உலக அளவில் மூன்றாவது இடத்தில் இந்தியா இருக்கிறது. இது அமெரிக்கா வெளியிடுவதில் பாதி, சீனா வெளியிடுவதில் கால் பங்கு. மின்னாற்றல் உற்பத்தி, வாகனப் பயன்பாடு, தொழிற்சாலைகள் ஆகியவற்றுக்காக மட்டும் 52% கரியமில வாயுவை இந்தியா வெளியிடுகிறது. இந்திய மின்னாற்றல் தேவையில் 62% நிலக்கரியை எரிப்பதால் கிடைக்கிறது. இந்தியாவில் 30 கோடி கார்கள் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இப்படி மின்னாற்றலிலும் போக்குவரத்திலும் பெருமளவு நிலக்கரி, பெட்ரோலியப் பொருள் பயன்பாட்டையே இந்தியா அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

இந்தியா தற்போது வெளியிட்டுவரும் கரியமில வாயுவில் யாருடைய பங்கு அதிகம் என்கிற கேள்வியும் வருகிறது. இந்திய மக்கள்தொகையில் பாதிப் பேர் அதாவது 65 கோடிக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பரம ஏழைகளாக இருக்கிறார்கள். இவர்களால் எந்த வகையிலும் கரியமில வாயுவை வெளியிட முடியாது. அதேநேரம், நாட்டின் மொத்த செல்வ வளத்தில் முக்கால் பங்கைத் தங்கள் வசம் வைத்துள்ள மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரும் உயர் நடுத்தர வர்க்கத்தினருமே இந்தியாவின் கரியமில வாயு வெளியீட்டுக்குப் பெருமளவு காரணமாக இருக்கிறார்கள். ஒருபுறம் சமூகநீதி அடிப்படையில் ஏழைகளைச் சுரண்டும் மேல்தட்டு வர்க்கமும் உயர் நடுத்தர வர்க்கமும் மற்றொருபுறம் புவியின் இருப்பைக் கேள்விக்குறியாக்கும் பருவநிலை மாற்றம் தீவிரமடையவும் காரணமாக இருக்கிறார்கள்.

இந்த விவகாரத்தில் உலக நாடுகள் கரியமில வாயு வெளியீட்டைக் குறைப்பதற்கு எப்படிக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட வேண்டுமோ, அதேபோன்ற கட்டுப்பாடுகள் இந்தியாவுக்குள்ளும் வேண்டும். பருவநிலை மாற்றத்தால் அப்படியென்ன கெட்டுவிடப் போகிறது என்று சிலர் நினைக்கலாம். சமீபத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகளிலும், சீனாவிலும், ஏன் இந்தியாவில் மஹாராஷ்டிரம், கேரளம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் ஆண்டுதோறும் நிகழ்ந்துவரும் வெள்ளம், புயல், நிலச்சரிவு உள்ளிட்ட இயற்கைச் சீற்றங்கள் அதற்கான பதிலைத் தரும். பருவநிலை மாற்றத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்படப்போகிறவர்கள் அடித்தட்டு மக்களாக இருக்கலாம், அதேநேரம், பருவநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகள் ஏற்றத்தாழ்வின்றி அனைவரையும் பாதிக்கப்போகிறவை என்பதுதான் நிதர்சனம்.

ஆப்கானிலிருந்து அமெரிக்கப் படைகள் வெளியேற வேண்டும் என்பதுதான் உலகம் முழுக்க இருக்கும் ஜனநாயக சக்திகளின் குரலாகக் கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு அந்தக் குரல் நேரெதிராக மாறிவிட்டது. ஆப்கானியர்களைத் தாலிபான்களிடம் கைவிட்டுவிட்டு அமெரிக்கா சென்றுவிட்டது என்கிற குற்றச்சாட்டுகள் பரவலாக ஒலிக்கின்றன. எது விடுதலை, எதிலிருந்து விடுதலை என்ற கேள்வியை நோக்கியே இவை மறுபடியும் இட்டுச்செல்கின்றன.

அமெரிக்கா, இஸ்லாமிய நாடுகளில் யாரையெல்லாம் எதிர்த்துத் தன்னுடைய படைகளைத் தொடர்ந்து அனுப்பி வந்திருக்கிறதோ அவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காதான் ஆயுதமும் பணமும் பயிற்சியும் கொடுத்து வளர்த்திருக்கிறது. முஜாஹிதீன்கள், ஐஎஸ்ஐஎஸ், அல்கொய்தா, தாலிபான்கள் என யாரும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. இன்று தங்களால் வளர்க்கப்பட்ட தாலிபான்களிடம் 20 ஆண்டுகள் யுத்தம் நடத்தித் தோற்றுவிட்டு, அமெரிக்கா வெளியேறியிருக்கிறது. ஆப்கானில் சுதந்திரத்தையோ ஜனநாயகத்தையோ நிலைநாட்ட அமெரிக்கா செய்தது ஏதுமில்லை. ஒரு நாட்டை ஆக்கிரமித்து வைத்துக்கொண்டு, அங்கு ஜனநாயகத்தையும் மனித உரிமைகளையும் கொண்டுவரும் கோட்பாடு ஒருபோதும் வென்றதில்லை. ஆக்கிரமிப்பாளரிடமிருந்து கிடைக்கும் எந்த சுதந்திரத்தையும் எந்த ஒரு தேசிய இனமும் ஏற்காது.

முதலாம் உலகப் போருக்குப் பின் ஜெர்மனிக்கு அமெரிக்காவும் ஐரோப்பிய நாடுகளும் இழைத்த அநீதி எப்படி நாஜிக்களையும் ஹிட்லரையும் உருவாக்கியதோ அதேபோன்ற ஒரு எழுச்சிதான் அமெரிக்கா, ஆப்கான் மக்களின் தேசிய உணர்வுகளை அவமதித்ததன் வாயிலாகத் தாலிபான்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. மேலும், தாலிபான்கள் தங்கள் சொந்த பலத்தால் மட்டுமல்ல சீனா, பாகிஸ்தானின் முழு ஆதரவுடன் வென்றிருக்கிறார்கள்.

ஆப்கானில் மறுபடியும் ஒரு தாலிபான் பயங்கரவாத ஆட்சிக் காலம் தொடங்கிவிட்டது என்ற செய்தி உலகெங்கும் பரவிக்கொண்டிருக்கிறது. சமூக வலைதளங்களில் மேற்கத்திய ஊடகங்கள் தரும் செய்திகள் அச்சமூட்டுகின்றன. குறிப்பாக, காபூல் விமான நிலையக் காட்சிகள் மனம் பதறச் செய்கின்றன. மீண்டும் பெண்களின் மீதான மத்திய கால மத அடிப்படைவாதக் கடும் ஒடுக்குமுறைகளும் கொடூரமான தண்டனை முறைகளும் ஆரம்பமாகப்போகின்றன என்ற பயம் எங்கும் நிலவுகிறது. தங்களைத் ‘தாலிபான் 2.0’ என்று அழைத்துக்கொள்ளும் புதிய ஆட்சியாளர்கள் இதை மறுக்கின்றனர். அவர்கள் சர்வதேச சமூகத்தின் முன் தங்களின் ஜனநாயக அடையாளத்தை முன்வைக்க முயற்சிக்கின்றனர். பெண்களுக்குக் கல்வியிலும் வேலைவாய்ப்பிலும் சம உரிமைகள் வழங்குவோம் என்றும் எவருடைய கெளரவத்துக்கோ உயிருக்கோ ஊறு விளைவிக்க மாட்டோம் என்றும் வாக்குறுதி அளிக்கின்றனர். இது உண்மையானால் மகிழ்ச்சிதான். முன்பைப் போல மூடுண்ட சமூகமாக இல்லாமல், சமூக வலைதளங்களில் தங்கள் நற்பிம்பத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கின்றனர். ஆனால், அவர்கள் பழமைவாத இஸ்லாமியக் கடுங்கோட்பாட்டுவாதத்தின் மீது நின்றுகொண்டு இதை எப்படிச் செய்யப்போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தாலிபான்களின் முதலாம் ஆட்சியின் நினைவுகள் கொடூரமானவை. பெண்கள் வேலைக்குப் போகாமல் தடுக்கப்பட்டதுடன் ஆண் துணை இல்லாமல் வெளியே செல்லக் கூடாது, கட்டாய முகத்திரை, கால்பந்தாட்ட மைதானங்களில் நிறைவேற்றப்பட்ட ஏராளமான மரண தண்டனைகள், இசை, தொலைக்காட்சி, புகைப்படங்கள் போன்றவற்றுக்குத் தடை என நாட்டைப் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னோக்கி இழுத்துச் செல்லும் கொடுங்கோல் ஆட்சியை அரங்கேற்றினார்கள். தாலிபான்களின் இந்த ஆட்சியை உலகின் பெரும்பாலான இஸ்லாமிய மக்களே ஏற்கவில்லை. அவை இஸ்லாமிய சமூகத்துக்குப் பெரும் கேட்டையே கொண்டுவரும் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். தாலிபான்களும் அல்கொய்தா, ஐஎஸ்ஐஎஸ் அமைப்புகளும் இழைத்த இந்தக் கொடுமைகளை இஸ்லாமிய வெறுப்பாளர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள். இந்த அமைப்புகள் செய்த பல மனித உரிமை மீறல் குற்றங்கள் மேற்கத்திய ஊடகங்களால் உலகம் முழுக்கக் கொண்டுசெல்லப்பட்டன. இஸ்லாம் என்பதைப் பயங்கரவாதத்தின் முகமாகவும் இஸ்லாமியர்களைப் பயங்கரவாதத்தின் பங்காளிகளாகவும் உலகம் முழுக்கக் கட்டமைத்ததில் இஸ்லாமியக் கடும் கோட்பாட்டாளர்களுக்கும் மேற்குலகுக்கும் சம பங்கு உண்டு.

இஸ்லாமியக் கடுங்கோட்பாட்டுவாதம் இந்திய முஸ்லிம்களிடம் ஒருபோதும் செல்வாக்கு செலுத்தியதில்லை. வரலாற்றுரீதியாகவே ஒளரங்கசீப் போன்ற சில விதிவிலக்குகளை நீக்கிப் பார்த்தால், இந்திய இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர்களும் சரி, இங்கு இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றியவர்களும் சரி, ஒரு நெகிழ்வான கலாச்சாரப் போக்கையே பின்பற்றிவந்திருக்கின்றனர். இந்தியாவின் பல்வேறு பிராந்தியப் பண்பாடுகளுடன் ஊடாடியே இஸ்லாம் இங்கு தன்னைத் தக்கவைத்துக்கொண்டது. ஒருவிதத்தில் இதை இந்திய இஸ்லாமின் தனித்துவம் எனலாம். சவுதி அரேபியா போன்ற ஒருசில நாடுகளில் செயல்படுத்தப்படும் வகாபியிஸக் கடுங்கோட்பாட்டுவாதம் இந்தியாவில் 90-களுக்குப் பிறகே செல்வாக்குப் பெற்றது. பாபர் மசூதி இடிப்பு, செப்டம்பர் 11-க்குப் பிறகு இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக உருவாக்கப்பட்ட பயங்கரவாதக் கட்டுக்கதைகள் எல்லாமே இஸ்லாமிய இளைஞர்களில் ஒரு பகுதியினரை இஸ்லாமியக் கடுங்கோட்பாட்டுவாதம் நோக்கி ஈர்த்தது. இஸ்லாமியர்கள் அரசியல், தொழில், சமூக வெளிகளில் கடும் ஒதுக்குதலைச் சந்தித்தனர், தனிமைப்படுத்தப்பட்டனர். குடியுரிமைத் திருத்தச் சட்டங்களுக்குப் பிறகு அவர்களது பாதுகாப்பற்ற உணர்வு தீவிரமடைந்திருக்கிறது. இது மதரீதியான கடும்கோட்பாட்டு வாழ்வியல் அரசியல் முறைகளில் அவர்களைப் பிணைத்துக்கொள்ளத் தூண்டியது.

இன்று பெரும்பாலான இஸ்லாமியர்கள் தாலிபான்களின் கடும்கோட்பாட்டுவாதத்தை ஏற்கவில்லை. அவர்கள் மைய நீரோட்டத்தில் இணைந்து, கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் பாலின சமத்துவத்திலும் முன்னேற விரும்புகின்றனர். ஆனால், சில இஸ்லாமியர்கள் தாலிபான்களின் இந்த வெற்றியால் பெருமிதம் அடைய முயல்கின்றனர், இதற்காகப் பல தரப்பிலும் அவர்கள் கடும் விமர்சனங்களைச் சந்திக்கின்றனர். இஸ்லாமிய வெறுப்பாளர்களைப் பொறுத்தவரை இஸ்லாமிய வெறுப்பைப் பரப்புவதற்கு இது ஒரு வாய்ப்பு.

உலகம் முழுக்கத் துரத்தித் துரத்தி வேட்டையாடப்படும் இஸ்லாமியர்களின் தன்னிலை இஸ்லாத்தின் பெயரால் உலகில் எங்கோ ஒரு அரசு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதில் மனதளவில் திருப்தி அடையக்கூடும். ஆனால், இஸ்லாமியர்களுக்கு எந்த நன்மையையும் இது தரப்போவதில்லை. நாளை ஆப்கானிலோ அல்லது உலகில் வேறெங்குமோ தாலிபான்கள் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டால், அதற்கான பழியை ஒட்டுமொத்த இஸ்லாமியர்களும் ஏற்க நேரிடும். நாகரிக, சர்வதேச சமூகத்தின் ஜனநாயக, மனித உரிமைக் கோட்பாடுகளுக்கு உட்பட்டு, தாலிபான்கள் தங்கள் சித்தாந்தத்தை முழுமையாக மாற்றிக்கொள்ளாதவரை இந்திய முஸ்லிம்கள் அவர்களின் வெற்றியைக் கொண்டாடுவது தங்களுக்குத் தாங்களே தீங்கிழைத்துக்கொள்வதாகும்.

It can be safely assumed that the popular American dictum, “In God we trust; all others must bring data”, is unlikely to be found in any office of the Narendra Modi government. There is mounting evidence to show that either the Government has ‘no data’ about issues that show it in a bad light, or with its ‘alternate facts’, the answer is zero. If there was a filing cabinet that citizens maintained, then the file titled ‘No Data’ would be the thickest. The desperate scenes of migrants walking back to their villages after the announcement of the sudden lockdown on March 24, 2020 were recorded by global media. A World Bank report concluded that 40 million migrant jobs were impacted/lost in India in April 2020. But when the Government was first asked how many migrants had lost their jobs, the answer was that it had no data. When asked in September 2020 on how many frontline health workers had lost their lives during the pandemic, the then Health Minister announced that there was no data.

Consumer data, other cases

Well before the novel coronavirus pandemic, the Ministry of Statistics and Programme Implementation decided not to release the results of the all-India Household Consumer Expenditure Survey conducted by the National Statistical Office during 2017-2018. The results of the Survey would have come before the 2019 parliamentary elections. But the Government waited for after the results, offering an excuse in November 2019 that there were “data quality issues”. It is pertinent to note that leaks from the data had suggested a noteworthy slump in consumption expenditure, an ominous proposition that showed this for the first time since data collection had started in 1972-73.

The no data declarations have continued this year. The Government told Parliament in this monsoon session that the number of deaths caused by manual scavenging were not available. On the lack of oxygen claiming lives in the second wave of COVID-19, the Government said it had no information. On the number of farmers dead during the farmers’ agitation, it has been a stubborn stonewall of no data. On the economic loss caused due to Internet shutdowns, in which India has the world record for the most by any democracy, the Government said it had no information. On a parliamentary question on vaccine shortage, clear as day with a number of inoculation centres shutting down due to no doses, the Union Minister of State for Health declared in Parliament (written reply to the Rajya Sabha) on July 20, that there was no shortage of vaccines.

The Government understands the power of constructing a narrative using data. The power of the Rs. 1.76-lakh crore ‘notional loss’ due to airwaves sold during the second term of the United Progressive Alliance government was a datapoint that was used masterfully to weave a narrative. A serious attempt to comprehend why it is saying no data is important, because this is no trivial matter but critical to a larger political project.

Hands off responsibility

The first reason why ‘no data’ is to be maintained is easy to understand. If the Government were to acknowledge any data, even if these were highly discounted numbers, it would be tantamount to entering the ring and opening itself up to scrutiny as being accountable for the mess and deterioration in the state of affairs. “Thank You Modiji” has replacedAcche Dinon Government advertisements across the board, embodying the total personalisation of governance. The flip side is that any failure by the Government would imply failure of this centralised machine that continually claims credit. Denial of data on important markers of governance, delivery and issues that matter to people — whether it is farmers killing themselves, people consuming far less than before, hunger rising, the mismanagement of the pandemic or the botch-up in the vaccine policy — keeps responsibility at bay. If the Government knows, it must be responsible. And conversely, if it does not, it can pretend no one died or no one lost jobs and that the failures did not occur at all.

Bounced to States

The second reason for not acknowledging facts or numbers is to deflect accountability to the only other unit of power that continues to stand and challenge the Centre — and that is State governments. The fall in the share of taxes due to States has never been so low in five years, as it is now. To continue to mesmerise citizens and keep them invested in the benefits of centralisation, washing hands off responsibility is critical for the Union government. Acknowledging data or information of failures derails the project and the creation of alternate facts is very important. This needs not just avoidance of responsibility but deflection from vital issues. So, we continually hear variants of “health is a State subject.” India was told that there was no data on deaths due to ‘no oxygen’ because States did not give the data. And if it is not the States, it must be the political Opposition or past governments that will be held accountable by the Centre.

The third reason, apart from the direct evasion of responsibility and accountability, why ‘no data’ is consistently maintained is that it allows regimes to rewrite the story of the times. This is not about rewriting history but about retaining the power to script the present at a future date. The truth does not matter, the narrative does. Recently, crucial health data from the National Health Mission’s HealthManagement Information System went missing. It was only after data-watchers made a fuss that the data on the website was restored. Consider giving absolutely no data for the lack of oxygen deaths. The news cycle allows public memory to be only that long. It might be fully possible to tell the story of oxygen in the second wave in a year’s time, by writing fiction, if data on it is simply withheld now. If data on this subject were provided now, it narrows the flight of how far spin can go on to market a dismal failure as a success.

Widening information gap

Information is power and a lack of information is the absence of power. There is a gigantic and growing information gap between the state and citizens. The state is building the largest ever technology-driven structure ever built by India for identification under Aadhaar, which wants biometrics before poor people even get their food grain rations. The state wants to be able to use facial recognition tools before putting in place a legal framework to be able to do so. All this data is sought to be extracted from citizens while it is trying to maintain an effective ‘no data’ position on the biggest snooping revelations that an international consortium has exposed globally, after the National Security Agency (NSA) revelations in the United States by Edward Snowden. The asymmetry of power can only be sustained by keeping citizens in the dark while increasing the rulers’ reach to know everything about everyone else.

Moreover, there is a certain brazenness in saying with a straight face and on record, at constitutional fora such as Parliament, that the Government does not have the data. It is seen to feed the public image of a ‘strong ruler’ by demonstrating unbridled authority and unconstrained power, but this partly is also apiece with the information skew — encouraged not only because the Government does not wish to part with data but because denying citizens the data helps to restate the emergent power equation between the Government and citizens. It is something that Right To Information activists witness routinely as they try and exercise their ‘right’ to get information. Lest the total concentration of power with the rulers get diluted, the data will not be given, shared or made easily available.

Sometimes, dead citizens speak up. At the height of the second wave of COVID-19, when poor and hapless citizens ended up burying their dead relatives on the shores of the Ganga, it was taken as the end of the matter. But being in denial did not help when it rained. Sixty buried bodies floated up on the banks of Allahabad’s Phaphamau on July 30, and the Uttar Pradesh State government was forced to perform their last rites that night.

Challenge before citizens

But those were exceptional and dramatic circumstances. Eventually, lived experiences of people, those whose kith and kin died due to lack of oxygen, or of those who died of COVID-19 begging for medical aid, will have to challenge the Government narrative. This can be a tall order, expecting citizens to hold their reality as a contrast tosarkarispin, that too in a situation where several institutions and a large section of the media have turned into government mouthpieces.

Denial of data is not a bug but a feature of the political ideology governing the country. In a scenario where a majority of citizens may be dead to the truth of their times, the challenge would be for them to recognise the truth and unhesitatingly push for it. It is a long road, but good and truthful information is the very basis of the quality of democracy. It matters to fight this fight.

Seema Chishti is a journalist-writer based in Delhi

Our reactions to the performance of India’s athletes at the Tokyo Olympics have been telling. Neeraj Chopra’s scintillating success in the men’s javelin throw was met with deserved adulation, but it was also accompanied by dollops of now-familiar jingoism. In contrast, others who came up short, for no apparent fault of their own, have been served with affronts.

Disproportionate responses

The wrestler Vinesh Phogat, who won gold both in the Asian Games and in the Commonwealth Games, hadn’t so much as set foot in India when the Wrestling Federation suspended her on grounds of indiscipline. Phogat, who had crashed out in the quarterfinal in Tokyo, was afforded no hearing before the decision was made. She has since written about the difficulties she faced in recovering from COVID-19.

“Since I got COVID first time (August 2020), I can’t digest protein,” Phogat wrote inThe Indian Express. “One year and I have had no protein in my body. It doesn’t stay inside. When I came back from Kazakhstan after Asian Championships, I fell ill again. I was tested positive COVID for the second time which I contracted in Almaty. I recovered and flew to Bulgaria. A few days later, my family back home tested positive.”

Phogat’s physical and mental struggles were compounded by the whims of the Wrestling Federation. While the men’s contingent was accorded the support not only of the Indian national coach, but also a foreign trainer and a dedicated physio, the women’s team was ostensibly denied equivalent benefits. It’s impossible to tell whether Phogat would have won a medal had she been provided equal support. But the decision to deny her parity smacks of despotism.

What is worse is that despite the circumstances surrounding her loss, Phogat is now seen as a sportsperson past her best, as someone dispensable in the nation’s consciousness. If she didn’t get the support she needed when she was seen as a favourite, imagine her fate now.

By themselves, these disproportionate responses to the performances of India’s athletes are not surprising. As a society that consumes games as a commercial product, we’ve come to see victory as the ultimate purpose of sport, and we attach to it an ersatz transcendence. Our emotions are now built into watching sport not as the pursuit of human excellence, but the pursuit of something more grotesque — of a triumph that will serve our tribal demands.

To be sure, the organisation of any team sport invariably requires making a division along partisan lines. For instance, a local club or society is founded either on regional lines or on the lines of a commercial franchise. The division made in the case of the Olympics is nationality, which today may be unavoidable. But when the division is taken to its extreme, when partisanship turns into tribalism, we tend to relinquish the most cherished principles that otherwise inhere in sport, the primary reasons why we see sport as a thing of value.

In a recent lecture, Mukul Kesavan argued that partisanship is especially destructive when sport is seen as a vehicle for nationalism. Overcoming this isn’t easy because sport, he said, citing the historian Eric Hobsbawm, is effectively constitutive of nationalism. “It is not the cherry on the cake, it is baked into the foundations of the nation state.” Moreover, even when sport is organised along different lines, say in the form of franchises, as is the case with the National Football League in the U.S., “militaristic chauvinism,” Kesavan said, has an uncanny way of creeping in.

Symbol of political nationalism

In the original conception, the Olympic Games were meant to serve as an antithesis for nationalistic zealotry. The founder of the Games, the 19th century French aristocrat Pierre de Coubertin, envisioned the Olympics as a means of engineering a sporting culture that would remain apolitical. For that reason, the 1896 Games at Athens even allowed for mixed teams. The gold in the men’s tennis doubles, for instance, was won by a Briton paired with a German. But Coubertin’s vaunted idealism, as many have argued, failed to account for the existing realities of the world, in particular inequalities based on race, class, sex, and nationality. As a result, the Games, far from fostering a culture of fraternity, came to serve as a symbol of political nationalism, exemplified best by the 1936 Berlin Olympics.

Since then, repeated efforts have been made to depoliticise the Games. A United Nations General Assembly Resolution, titled ‘Building a peaceful and better world through sport and the Olympic ideal’, has been adopted before every edition of the Games since 1994. But the structure of the event has at its heart a paradox: while athletes from across the globe come together to compete against each other, they play under the banners of their national flags. These athletes are seen not as individuals, but as representatives of a nation state. Thus, Indians, when the Games come around every four years, see the country being put on examination.

This time around, as always, the inquest into the Tokyo Games in India was focussed on the medal count and on whether it does justice to our abilities as a nation. This, though, begs the question: what is the true value of sport? To many today, especially to those in power, sport is merely a means towards scoring geo-political victories, towards the exhibition of national greatness on a global stage. Without doubt, it is perfectly fine to take pride in how athletes from India perform. But limiting our analysis — and our joy — to the narrow and the parochial does the Olympic Games a disservice.

Sports as a cultural good

Ultimately, if we want to benefit as a society from sport, we must take more seriously the values inherent in its practice. What might they be? The American scholar Jan Boxill has argued, for example, that sport helps establish a moral function for society, that it accords individuals a path towards freedom, towards “self-expression” and “self- respect.” But to understand this we must start seeing sport through a lens less tinted by nationalism, and as spectators rather than as supporters.

When we do that, we can appreciate not just Chopra’s gold medal, but also moments of genius from other athletes, from across the globe: Elaine Thompson-Herah’s double-double in the 100m and 200m sprints, Katie Ledecky’s battle in the pool with Ariarne Titmus, Mutaz Barshim and Gianmarco Tamberi choosing to share the gold medal in the high jump, and Karsten Warholm’s breathtaking performance in the 400m hurdles are just a few of the many uplifting performances from the Games.

These feats mattered not because the athletes were representing their nations, but because they were striving to achieve the highest form of excellence that they were capable of. Each performance in the Games was an exhibition of sport as freedom. And it is that freedom that we should attempt to engender. To do so requires us to treat sport as an essential cultural good, to see in it its intrinsic values, to see it as a thing of merit to each of us as individual beings.

Suhrith Parthasarathy is an advocate practising at the Madras High Court

More evidence emerged recently that the People’s Republic of China (PRC) is expanding the size of its nuclear arsenal by building more missile silos. The debate, though, surrounding China’s nuclear build-up is mired in considerable dispute. The source of contention is over the scope and prospective size of the PRC’s nuclear capabilities. The construction of the nuclear missile silo field in Xinjiang region in western China indicates the PRC is fielding a larger nuclear force based on fixed land-based capabilities. The site is believed to host 110 silos. This development comes against the backdrop of evidence that China had built a site with 120 silos in the arid region of Yumen, in the Gansu province.

The most likely reason behind the current expansion of China’s nuclear arsenal is: increase the survivability of its arsenal against a first strike from their nuclear adversaries, most prominently the United States. Washington, which possesses a larger arsenal, stands at 3,800 warheads, and paired with its growing missile defence capabilities poses a threat to Chinese retaliatory nuclear forces. However, other countries too loom large in China’s nuclear expansion such as Russia and India, even if Russia is not an overriding concern presently.

Rate and extent is key

The key question is not so much why or whether the PRC is expanding its arsenal, but rather the rate and extent of the production. Does China want a usable and deployable atomic stockpile running into thousands of warheads, or does Beijing want an arsenal in the middle to high hundreds? Making a precise estimate of the PRC’s nuclear strength is not easy. However, Chinese nuclear forces stand at roughly anywhere between 250 to 350 nuclear warheads according to the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI) as well as the Federation of American Scientists (FAS).

Last year, the United States Strategic Command (USTRATCOM) chief Admiral Charles Richard stated that the PRC could double its current operational stockpile which is still in the “low 200s” over the next decade. However, the current silo-based missile expansion being undertaken by the PRC can be misleading, because the PRC’s quest might be as much to conceal the number of missiles tipped with nuclear warheads in its possession as it is to disassemble and deceive by building a large number of decoy missile silos.

A first strike strategy

Land-based nuclear capabilities also enable the Chinese to present a nuclear adversary with a larger menu of targets to strike, exhausting a large number of the enemy’s missiles in a first strike. Indeed, some of the decoy silos are meant to absorb and exhaust a part of the enemy’ first strike nuclear forces. Thus, the larger the target list for any potential opponent, the greater the chances of China’s arsenal surviving a first strike thereby boosting the credibility of China’s nuclear deterrent. In all probability, the PRC is expanding its nuclear forces if not to match the larger nuclear forces fielded by the Americans and the Russians, but sufficient to withstand a first strike and then execute a retaliatory attack that would defeat U.S. missile defences.

China’s nuclear tipped ballistic missiles forces, whether land-based or sea-based, have certainly improved in quantity and quality. The PRC’s Intercontinental Ballistic Missile (ICBM) capabilities and Intermediate Range Ballistic Missile (IRBM) capabilities in the form of the Dongfeng-41 (DF-41) and the DF-26, respectively, are its most potent land-based missile systems. At least 16 launchers of the DF-26 are known to be deployed in the Xinjiang region close to the Sino-Indian border.

In the case of the first, the silos being built in Xinjiang and Gansu could house DF-41 ICBMs that are capable of carrying multiple warheads much like their road mobile counterparts. In addition, the decoy silos can launch conventional armed ballistic missiles, and since they are likely to be interspersed with nuclear- tipped missiles, they create inadvertent escalation risks.

What New Delhi should track

Consequently, the latest development of silos presents a grim and disturbing set of consequences for the world and India. The PRC has refused to enter any tripartite arms control negotiations with Americans and Russians that could forestall the deployment of a more numerically robust nuclear arsenal, and possibly sees its current build-up as a necessity to bridge the nuclear asymmetries it facesvis-à-visWashington and Moscow.

The growth in China’s nuclear arsenal might not have an immediate impact on India, but its development of land-based nuclear silos in the Xinjiang province should worry decision-makers and strategic elites in New Delhi given the region’s proximity to India. More importantly, it is likely to have an impact on the ongoing boundary stand-off between the two countries in Eastern Ladakh. The issue is not so much actual nuclear use by the PRC against India, but the coercive leverage fixed land-based nuclear capabilities give the Chinese in consolidating their territorial gains in Depsang, Demchok and Gogra-Hotsprings. If anything, it is likely to produce a suppressive effect against any conventional military escalation. The more extreme and adverse outcome for India is that New Delhi is left with no choice but to accept China’sfait accompli.

The strategic balance between China and India is unlikely to be altered because of the Chinese nuclear expansion, but New Delhi would be wise to keep a close eye on its neighbour and work on enhancing its own strategic capabilities. Amidst an all- round sharpening of great power contestation, the nuclear issue will continue to challenge policymakers.

Harsh V. Pant is Director of Research at the Observer Research Foundation (ORF), New Delhi and Professor of International Relations, King’s College London. Kartik Bommakanti is a Fellow at ORF

Ranjeeta Sharma, an Indian Police Service (IPS) probationer from Haryana, bagged the honour recently of commanding the passing-out parade at the National Police Academy (NPA). She won two awards: the Best All-round IPS Probationer and the Sword of Honour for the Best Outdoor Probationer. Interestingly, the honour of being the Best Probationer went to a woman officer, Kiran Shruthi, last year too.

The ideal police officer

The choice of the probationer commanding the passing-out parade is reasonably objective. It takes into account both the outdoor performance and classroom performance of a trainee. The probationer cannot be a mere bookworm or a brawny athlete excelling in activities such as ceremonial parade or horse riding; he or she is expected to be an all-rounder. The Best Probationer award recognises good conduct, empathy and a quick reflex. These are the ideal qualities of the police who are required to intervene in dangerous situations and also go to the rescue of the poorest when they are harassed by anti-social elements.

The most positive feature today is that many IPS officers are technology savvy. This augurs well for the future of law enforcement in India. Even the lower rungs of the police, who do not belong to the elitist IPS, are avid in the use of technology, especially for regulating public assemblies and solving crimes.

India stands out for entrusting independent responsibility to IPS officers even in the early years of their induction. This is why an IPS assignment is not only prestigious but is laden with unparalleled trust in an inexperienced youth just out of university. Only a few come in with previous work experience.

However, it is distressing to note the declining levels of integrity among senior IPS officers who are expected to be role models for their junior colleagues. Recently, a case of alleged extortion was registered against a former Mumbai Police Commissioner. A senior IPS officer in Tamil Nadu was recently served a charge sheet in court in connection with a case pertaining to the sexual harassment of a woman officer. Nothing can be more disgraceful for a premier police force.

Glittering passing-out parades therefore seem mere window dressing. The NPA has the greatest role in building character. This is where its success is only modest.

What does an average citizen want from the police? Citizens desire a friendly police force which treats the rich and poor alike. They would also like to see less rapacious police stations where they receive service to which they are entitled, without having to pay any bribe. Except in a few places in the country, most citizens don’t get all this.

We are still a country where crime against women is high. Arguing that this is the case in many other countries is no consolation. While many quote data, we would like not to do that since the available data have many issues: there is under-reporting of cases, and the police often refuse to register complaints made. We would rather go by perceptions about the police capacity and interest. The popular belief is that India is still not safe for women. The gang rape and murder in 2012 of a young woman in Delhi left an indelible scar not merely on the face of the Delhi Police but on the whole Indian police force. This is just one example — there are many more.

Occupying public positions

In this context, it is important to mention the management of police personnel. In an ideal world, brilliant and straightforward officials would be chosen to occupy public positions calling for objectivity and skill. Unfortunately, this is not the case with IPS appointments. Many officers are given plum posts based on their links and loyalty to the ruling party. A silver lining, however, is the Supreme Court mandate laying down the process for selection of Director General of Police. The State government now has to make the appointment from a panel of three names approved by the Union Public Service Commission. This will ensure that no outrageous appointments are made.

Ultimately it is the honest and hard-working officer at the top who will make the difference between good and tendentious policing. India needs a police force that is responsive and respected and not one that is feared, as is the case now. But for that, we need to know why some young men and women officers with a distinguished educational record and who often come from middle and lower sections of the society deviate from the path of virtue after solid training at the NPA. Is this because of faulty selection or poor supervision? Or is it due to the fact that new arrivals no longer have role models like the ones we had in the past?

R.K. Raghavan is a former CBI Director who is now Professor of Criminal Justice at the Jindal Global University, Sonipat, and D. Sivanandhan is a former Commissioner of Police, Mumbai, and a former DGP, Maharashtra

At the momentous fall of Kabul, Aisha Khurram, a young Afghan woman, had tweeted, “Dear world:/ Does your heart not ache?/ Does your blood not move?/ To see the displaced/ To see the agonizing pain my people face. How do you react to the number of people being killed and displaced in Afghanistan without feeling at least some level of panic?” It would be a reasonable surmise that U.S. President Joe Biden’s heart does not ache for the people of Afghanistan. After all, once you have decided to have blood on your hands, you are no longer moved by human suffering. The President may have been acting out his presumed destiny, for buried deep in the psyche of the west is the conviction of the otherness of the east, whose people count for less than their own. After all, the Democrat Biden was only taking forward the intent expressed by the Republican Donald Trump at election time that he would bring the troops back.

A perfidious act

The American historian Stanley Wolpert has provided a useful foil to much of the academic history writing on India from Britain, characterising the U.K.’s departure from India in 1947 as ‘Shameful Flight’. In the British official records, this event is presented as ‘the transfer of power’, eliding the partition of a subcontinent on religious lines and the horrific butchery that had followed. It is not just that this may be seen as an ungrateful act after Britain had gained immeasurably from the possession of India. The commodity and financial flows that were extracted from India had started with the East India Company but continued unabated after its rule was replaced by the British Crown once India’s First War of Independence showed up the usurper’s shaky hold on the country.

The rise of the U.S.’s economy, and thus political power, is not independent of this. The slave economy of the New World had thrived on the Industrial Revolution in England by supplying it the cotton that it devoured, and the latter had gained from a vast captive market in India, which India could not protect due to its dependent status, even as western powers protected theirs. All the while, the narrative was propagated that the British were in India to provide good governance, as if the record of Ashoka Maurya and subsequent native princes was inadequate.

Americans in Afghanistan

After the Second World War, Britain’s mantle was taken over by the Americans. Ostensibly to checkmate a communism that suppresses human rights they preferred a Pakistan ruled by dictators over a democratic India, mercilessly bombed first Vietnam and then Cambodia, and effortlessly switched their allegiance from Taiwan to their one-time foe Mao Zedong. In their unflinching support to their ally Pakistan, they even sent the Seventh Fleet to intimidate an India that had gone to war in Bangladesh following a genocide unleased by Pakistani generals. In pursuit of this strategy they finally reached Afghanistan which had been overrun by the Soviets. The Americans funded the mujahideen, the forerunners of the present- day Taliban. Then 9/11 happened, and the hunt for Osama bin Laden began. Believing him to be hiding in Afghanistan, they first bombarded and then invaded it, only to find him ensconced in Pakistan. The Americans now found themselves in the wrong country, but remained there for 20 years. It is not clear what they did during this time but building a strong democratic state that could secure human rights was not one of them. Weak-willed, like the British after the Second World War, the Americans have re-enacted a shameful flight, leaving millions to face the Taliban, known for their misogyny, visceral hatred of democracy and intolerance towards anyone who dares question their interpretation of Islam. This is a moral disaster for the west, that has for the past 200 years projected itself as the pre-eminent defender of liberty and egalitarianism, the bedrock of democracy. In world politics, India is on her own now, and has no option but to be the sole defender of human rights. Will we rise to the challenge?

Pulapre Balakrishnan teaches at Ashoka University, Sonipat, Haryana

As nations come to terms with the abrupt change of regime in Afghanistan, they will seek answers to many questions about the nature of the new Taliban government that controls most of the territories. Almost as an emergency measure that reflects the sense of alarm in Afghanistan’s prospects of a stable future, U.S. President Joe Biden and U.K. Prime Minister Boris Johnson have agreed to hold a virtual G7 leaders’ meeting to discuss a common strategy and approach. Yet, it will be a complex and likely frustrating task for the G7 to reconcile its position on minimum governance norms for Afghanistan with the ground realities of rule by the Taliban. In its May 2021 Foreign Ministers’ communiqué, the G7 noted that “a sustainable, inclusive political settlement would be the only way” to achieve a just and durable peace that benefits all Afghans. To that end, the G7 promised its support to the negotiations in Doha and efforts to convene a high-level conference on Afghanistan in Istanbul. But the sheer audacity of the Taliban takeover and its promise to make Sharia orthodoxy the basis of jurisprudence suggest that Taliban interlocutors attending these parleys may not truly represent the voice of their commanders and administrators on the ground. Similarly, the G7’s enduring aspiration for meaningful participation and inclusion of the voices of women, young people, and those from minority groups, looks to be dashed.

Given that the project of long-term military occupation and regime change has amounted to naught in this country, going forward, the only lever that G7 might have to press for internal change in Afghanistan is foreign aid and, should the circumstances warrant it, sanctions. Indeed, the May 2021 communiqué noted that “Current and future support to the Afghan government relies on the adherence to the principles set out in the Afghanistan Partnership Framework and progress towards the outcomes in the Afghanistan National Peace and Development Framework II as decided upon at the November 2020 Geneva donors’ conference”. Yet, if there is one signal that the conditional norms elucidated by the G7 will be brazenly disregarded by the Taliban it is that they have already been disregarded to the extent that the Islamist group has been linked to numerous attacks on civilians, including targeted campaigns against women in public life, human rights activists, and media persons. This means calls for eschewing violence and allowing unhindered access to humanitarian aid may fall on deaf ears unless there is a punitive element that lends teeth to such demands. If the Taliban have distilled past strategic learnings, it might hold out hope that this time around, they will limit the damage they inflict on the fabric of mainstream Afghan society, if nothing for fear that the backlash that it will bring from the global community will once again break their grip on power.

After much delay, the Government has notified the rules and rates based on which exporters can claim rebates on taxes paid on their outbound cargo. That it took nearly eight months to come up with these critical details after the scheme promising such rebates kicked in has meant that exporters have had to conjure up additional working capital to the extent of taxes paid but not refunded during this period. A new scheme was necessitated to replace the erstwhile merchandise exports incentive scheme after the WTO dispute settlement body held it was not compliant with the multilateral trade watchdog’s norms. The Government is confident that the new scheme, Remission of Duties and Taxes on Exported Products (RoDTEP), and effective from January 1, is WTO-compliant. Covering 8,555 tariff lines, or roughly 65% of India’s exports, the remission rates now notified, range from 0.5% to 4.3% of the Freight On Board value of outbound consignments. For some goods, there is a cap on the value of the exported items. Steel, pharmaceuticals and chemicals have been excluded from the RoDTEP. Some sectors are concerned about the rates being lower than expected, while engineering firms are worried that taxes on key raw materials are not adequately offset. Fine-tuning may be needed, but a vacuum has been plugged at last.

There can be no doubt that Prime Minister Narendra Modi’s call to scale up exports to $400 billion this year helped expedite the disentangling of inter-ministerial red tape over the RoDTEP scheme. A new foreign trade policy, a couple of smaller export-related schemes and a mechanism to fork out the last two years’ pending dues under the earlier export incentive programme are expected by September. This urgency must not be lost. Having opted out of RCEP, India is looking to re-ignite free trade pact negotiations with Australia, the U.K., the EU and the U.S. The global economy is on the cusp of one of its strongest rebounds as COVID-19 vaccination drives cross a tipping point in many advanced economies. As they look to go beyond China to service domestic consumption demand, India needs to aggressively step up to the opportunity. Although the second wave’s damage on the economy is less severe than the wreckage from last year’s national lockdown, domestic recovery is still feeble and uneven. Consumption may see some pullback on pent-up demand as well as the impending festive season, but its sustainability is fragile. Till that firms up, private investments are unlikely to take off. That leaves public capital spending and exports as the two growth engines with feasible firepower to aid the recovery momentum. There is no time to dither on either of these fronts.

After a quiet of several months, there occurred a sudden outburst of labour trouble at the workshops of the G.I.P. Railway on Wednesday afternoon. The work went on as usual in the morning. When the men were returning to the shops in the afternoon after recess at 1 p.m., some of the workers began to throw stones, lumps of iron, etc., at the time office and after half an hour’s hooliganism, deliberately set fire to the time office, destroying the workmen’s records and tickets. Police force not being near, the rowdies had their own way for a time until a detachment of auxiliary force arrived on the scene and succeeded in clearing men from the workshop compound. The damage is estimated at about twenty-five thousand due to total reckoning of the time office. The railway authorities are unaware of the real cause of troubles. They are inclined to think that a few budmashes among their workmen must have incited others to commit the outrage. Some of the workmen, they think, did not like guards erected at the entrance to the time office some months ago, but no official complaint was made about them.

The Union Finance Minister Mr. Y.B. Chavan, who arrived here today for a two-day on the spot study of the flood havoc in the State, said that Bihar was faced with an “unbelievably grim situation caused by the recent unprecedented and devastating floods”. He said the State Government should reframe its Plan in view of the widespread loss to crops and property. Addressing the Bihar Ruling Congress Flood Committee, Mr. Chavan promised assistance from the Central Government but cautioned that the State Government and the people should not solely depend on Central assistance. “Bihar’s problem is a national problem and would be tackled on that basis,” he said. On the quantum of possible Central assistance, Mr. Chavan said, “I cannot off-hand give any figure. I would, however, urge you to keep in mind the limitations of the Union Government and multiple demands on its financial resources.” The unprecedented floods in Bihar have so far claimed 100 lives and forced over one million people to move out of their homes to places of safety. The Bihar Government has estimated the loss due to the floods at Rs. 134.68 crore.

While Kaji didn’t technically invent the puzzle, he can be credited with refining it into the brain teaser that would soon spawn its own devoted following and highly competitive tournaments all over the globe.

It was in 1984 that Maki Kaji first came across a now-familiar grid-based puzzle. At the time, it went by the rather dull name of Number Place. Kaji, who spotted the puzzle’s hit potential, renamed it Sudoku — derived from the Japanese sentence “Suuji wa dokushin ni kagiru (numbers should be single)”, which also doubled up as an instruction to puzzlers. The “Godfather of Sudoku”, as he eventually came to be known as, died at his home in Tokyo on Monday at the age of 69.

The origins of Sudoku are hazy, although many historians believe it to be the direct descendant of a puzzle known as Latin Squares (named thus in the 18th century by Swiss mathematician Leonhard Euler). The version that Kaji discovered is believed to have been created by a retired American architect known as Howard Garns, possibly in the ’70s. While Kaji didn’t technically invent the puzzle, he can be credited with refining it into the brain teaser that would soon spawn its own devoted following and highly competitive tournaments all over the globe.

For Kaji had instantly spotted what gave the puzzle universal appeal. Despite appearances, it requires absolutely no mathematical ability from its solvers and, unlike in a crossword puzzle, even the ability to “read” (numbers, in this case) is not a requirement. It had the potential to be the next Rubik’s Cube, because all it required was logic. Kaji knew that Japan, a nation which watches brain teaser- based TV shows during prime time, would lap it up. Sudoku, first published in Japan in the magazine Nikoli, quickly became a national obsession, although it wouldn’t become a global phenomenon until 2004, when The Times of London published a puzzle. Years later, in an interview, Kaji described Sudoku as a “treasure”, adding that he was driven by the “excitement of solving it”. A sentiment that will resonate with the millions who still rack their brains over a fresh puzzle everyday.

In the best interest of the region, governments need to eschew the emphasis on singular identities and promote a politics of inclusion. That’s the warning from Assam, Mizoram, Nagaland, and now Meghalaya.

Independence Day saw a breakdown of law and order in Shillong and its adjoining regions. Some people attacked police after a former ultra, Cherishterfield Thangkhiew, died on August 13 following an encounter. Thangkhiew, associated with the HNLC, an insurgent group banned in 1991, had surrendered in 2018 and was leading a “retired” life when police shot him, allegedly when he attacked his pursuers. Though HNLC is hardly a force now, the police believe that the outfit, and Thangkhiew, were linked to recent low intensity blasts in Meghalaya. Given that the HNLC and its politics of ethnic separatism has few takers in Meghalaya, Thangkhiew’s death may have provided a trigger for anger against Conrad Sangma’s administration — be it on account of its Covid mismanagement, or failure to end coal mining.

The Shillong violence is a wake-up call. It comes three weeks after six policemen were killed on the Assam-Mizoram border — a fresh incident of firing was reported on Tuesday. In Nagaland, anxiety is building up over the failure to conclude the peace deal apart from slip-ups in Covid management. The Northeast has a long history of governance failures widening fault lines and leading to divisive ethnic mobilisations and violence. The past two decades, however, have been relatively peaceful. The Centre negotiated peace deals or ceasefire agreements with insurgent groups and state governments started to consolidate the tenuous peace and undertake major development projects, including roads, bridges and electrification. Now, a shadow is forming over this narrative of hope. The administration has been swift and successful in containing the violence, but these localised events do point to insecurities on the ground. The government needs to recognise, and be sensitive to, the numerous fault lines that shape ethnic, regional and political relations in the region.

The NDA government has been proactive in undertaking development projects in the Northeast — since 2014, the outlook has shifted from Look East, a 1990s’ formulation of the then Prime Minister P V Narasimha Rao, to Act East. It helped the BJP expand its electoral footprint in the region. While the BJP’s political outreach through the North-East Democratic Alliance has been successful, its exclusivist agenda has given a new life to the politics of polarisation. For instance, the promotion of the CAA-NRC resulted in mass mobilisations that seemed like a throwback to the days of the Assam agitation. In the best interest of the region, governments need to eschew the emphasis on singular identities and promote a politics of inclusion. That’s the warning from Assam, Mizoram, Nagaland, and now Meghalaya.

Even as the withdrawal of its accommodative measures is likely to be gradual — in line with evidence that a durable economic recovery is taking shape — the central bank must be mindful of the long-term costs of ignoring inflation.

In the State of the Economy report released on Tuesday, economists at the Reserve Bank of India (RBI) appear to be rather optimistic about the trajectory of inflation going forward, downplaying the threat of price pressures building up in the economy. The report notes that the “recent upsurge has peaked and the worst is behind us”, adding that inflation “is likely to stabilise during the rest of the year”. Recently released data does seem to corroborate the view that inflation at both the wholesale and retail level has peaked. Data released on Monday shows that the Wholesale Price Index (WPI) cooled for the second straight month, falling to 11.2 per cent in July, down from 12.1 per cent the month before. Similarly, data on retail inflation released last week also showed that the consumer price index (CPI) had moderated to 5.6 per cent in July, after breaching the monetary policy committee’s (MPC’s) upper threshold of 6 per cent in the previous two months. Till now, the MPC has also justified the stance of monetary policy on grounds that the uptick in inflation is transitory in nature, and is likely to abate as supply-side disruptions ease. However, inflation may well prove to be sticky on the downside. Price pressures may build up in the economy during the second half of the year, making it difficult for the MPC to continue to justify its current policy stance.

The decline in inflation at both the wholesale and retail level is in part driven by lower food inflation. At the wholesale level, the primary food index was at the same level as it was a year ago, while at the retail level, the food price index eased to 3.96 per cent in July, down from 5.15 per cent the month before. Even core inflation has moderated at the retail level. However, worryingly, segments such as transport and communication, education and personal care, all have seen an uptick. Part of this can be traced to higher fuel prices. The pass through of higher commodity prices — RBI’s own surveys suggest that firms “expect to pass on the cost burden to the consumers in Q2 by increasing selling prices” — along with demand-side pressures which are likely to surface towards the second half of the year as household demand recovers, suggest that inflation may well continue to remain elevated.

So far, the RBI has treaded cautiously, sidestepping calls to review its policy stance, mindful of the consequences of premature tightening. While it continues to attach primacy to reviving growth, considering that inflation remains elevated, it must carefully chalk out the path towards policy normalisation. Even as the withdrawal of its accommodative measures is likely to be gradual — in line with evidence that a durable economic recovery is taking shape — the central bank must be mindful of the long-term costs of ignoring inflation.

The Speaker said that the subject had come up for discussion in the Business Advisory Committee and that he would find a way to discuss the matter.

The opposition walked out of Lok Sabha for the second consecutive day on Tuesday following the Speaker’s refusal to allow an adjournment motion on the alleged misuse of official machinery in the Garhwal poll. Immediately after question-hour, almost the entire opposition got up to ask the Speaker about the fate of the motion tabled by Jyotirmoy Basu of CPM. The Speaker said that the subject had come up for discussion in the Business Advisory Committee and that he would find a way to discuss the matter.

IMF Loan

The Union Finance Minister, R Venkataraman, denied on Tuesday in the Rajya Sabha that the International Monetary Fund (IMF) had insisted on a wage freeze and a ban on strikes in the country for grant of a Rs 5,000 crore loan sought by India. The minister refused to disclose the terms and conditions of the loan at this stage as it would be “premature” to do so.

Assam Talks

Central government officials and the Assam agitation leaders on Tuesday resumed their unending search for a solution to the foreign nationals’ issue. The four All- Assam Students Union and the All-Assam Gana Sangram Parishad leaders declined to say anything about the nature of discussions with officials led by Cabinet Secretary C R Krishnaswamy Rao expect that the talk centred on concrete points and were comprehensive.

Attack On Tamils

Feeling concerned at reports from Colombo, the government has decided to make a statement in Parliament on attacks on the people of Indian origin in Sri Lanka. The government took the decision after studying the latest reports from the Indian High Commission in Colombo. These reports are stated to have painted a fairly alarming picture of the situation in which the people of Indian origin, mostly Tamils, have become the target of violence. New Delhi also seems to be worried about the fate of the 1964 Sirimavo-Shastri agreement which governs the grant of citizenship to Tamils in Sri Lanka and repatriation to India of those who cannot be granted citizenship.

MS Sahoo writes: The Insolvency and Bankruptcy Code, 2016, should be used by stakeholders at the right time, in the right case, in the right manner.

The Insolvency and Bankruptcy Code, 2016 (IBC) is a noble law because it relieves stress, be it of a company, a limited liability partnership, a proprietorship or partnership firm or an individual. However, the discussion here is limited to companies as provisions of the IBC relating to individuals, except in relation to personal guarantors to corporate debtors, are yet to come into force. It is based on generalisations though there are notable exceptions.

For reasons sometimes under the control of a company and at times beyond its control, it may experience stress, that is, is unable to repay the debt in time — implying that it has assets less than claims against it. Elementary economics tells us that when a company has inadequate assets, the claim of an individual creditor may be consistent with its assets while claims of all creditors put together may not.

In such a situation, creditors may rush to recover their claims before others do, triggering a run on the company’s assets. They recover on a first-come first-served basis till the assets of the company are exhausted, bleeding it to death. This is a negative-sum game.

The IBC provides for reorganisation that prevents a value- reducing run on the company. It aims to rescue the company if its business is viable or close it if its business is unviable, through a market process. In case of a rescue, the company is reorganised as a going concern.

The claims of creditors are restructured, which may be paid to them immediately or over time. In case of closure, the assets of the company are sold, and proceeds are distributed to creditors immediately as per the priority rule. The IBC entrusts the responsibility of reorganisation to financial creditors as they have the capability and the willingness to restructure their claims. They are likely to rescue a company having a going concern surplus which aligns the interests of the company and of financial creditors, making it a positive-sum game.

Where the company does not have adequate assets, realisation for financial creditors, through a rescue, may fall short of their claims. Such shortage, in common parlance, is known as haircut. About a year ago, Ghotaringa Minerals Limited, and Orchid Healthcare Private Limited caught media attention.

They together owed Rs 8,163 crore to creditors, while they had absolutely no assets when they entered the IBC process. There was no hair to be cut. In comparison, there are cases (Binani Cements) which have yielded a zero haircut, in addition to rescuing the company.

Perhaps the relevant question is: Why does the IBC process yield a zero haircut in one case and 100 per cent in another? It depends on several factors, including the nature of business, business cycles, market sentiments, and marketing effort. It, however, critically depends on at what stage of stress, the company enters the IBC process.

If the company has been sick for years, and its assets have depleted significantly, the IBC process may yield a huge haircut or even liquidation. The companies, which have been rescued through IBC till March 2021, had assets valued at, on average, 22 per cent of the amount due to creditors when they entered the IBC process. This means that the creditors were staring at a haircut of 78 per cent to begin with. One third of these were not even going concerns. The IBC process not only rescued these companies, but also reduced the haircut to 61 per cent for financial creditors.

A haircut is typically the total claims minus the amount of realisation/amount of the claims. But this formulation may not tell the complete story. The realisation often does not include the amount that would be realised from equity holding post-resolution, and through the reversal of avoidance transactions and the insolvency resolution of guarantors — personal and corporate.

It also does not include realisations made in other accounts (recovery of about Rs 8,000 crore incidental to resolution of Essar). The amount of claim often includes NPA, which may be completely written off, and the interest on such NPA. It may include loans as well as the guarantee against such loans. These understate the numerator and overstate the denominator, projecting a higher haircut.

Should a haircut be seen in relation to claims of creditors or the assets available? The former may not be realistic as the claims are often inflated. The latter may make better sense because the market offers a value in relation to what a company brings on the table, not what it owes to creditors. The IBC maximises the value of existing assets, not of assets which probably existed earlier.

The IBC enables and facilitates market forces to resolve stress as a going concern where resolution applicants, who have many options for investment, including in stressed companies, compete to offer the best value and such value matches the expectation of financial creditors, who have many options for recovery as well as resolution. If the best value offered by the market is not acceptable to creditors, the company is liquidated.

In addition to rescuing the company, the IBC realises, of the available options for creditors, the highest in percentage terms. It is a tool in the hands of stakeholders to be used at the right time, in the right case, in the right manner. They should use it in early days of stress, when value of the company is almost intact, and close the process quickly before value recedes further to minimise or even avoid haircuts. Post disposal of the pre-IBC legacy matters, as “recent” stress cases are dealt with, the haircuts would perhaps be pleasing to the eye.

Pralhad Joshi writes: Congress, which hasn’t yet elected its full-time president and which created chaos in Parliament, cannot point fingers at the government

The Opposition needs to introspect and play a constructive role in Parliament. The recently concluded monsoon session was the capture of democracy by a few Opposition members. Parliament is meant for debates and discussions, with decisions based on majority. The government has a comfortable majority in both the Houses, yet all parliamentary work, except on selected subjects, was stalled, putting at risk the well-established parliamentary ethos and etiquette.

Throughout the session, the government approached the Opposition through the business advisory committees (BACs) of both Houses, the Chairperson of the Rajya Sabha, Speaker of the Lok Sabha and different ministers, including the Minister of Parliamentary Affairs. The government agreed to discuss all the issues suggested by the leaders of various political parties, including the state of the economy, rising prices of essential goods, farmers’ issues, Covid-19 and vaccination management, etc. But the Opposition did not allow discussion on any issue, except Covid-19 and vaccination.

The BACs of both Houses allocated time to discuss and pass more than 25 Bills. However, due to the irreconcilable attitude of the Opposition parties, 22 Bills were passed by both Houses without the expected and desired debate, except the 105th Constitution Amendment Bill. The leader who orchestrated all this is blaming the Prime Minister for not building consensus and for denying the Opposition the opportunity to raise issues of national importance.

Complaining about the use of military-grade software to hack into devices while not allowing the Minister of Information and Technology to make a statement on the subject on the floor of the Rajya Sabha on July 22 is equally unfortunate. The situation was further aggravated when a copy of the statement was snatched from the minister and was torn and thrown at the chair.

On August 4, due to the deplorable conduct of some Opposition members, the Rajya Sabha chairman was left with no option but to direct six MPs to withdraw from the services of the House for the rest of the day. On that very day, one Opposition MP broke the glass of the Rajya Sabha chamber’s locked door, thereby injuring a security officer. On August 10, the Opposition created complete chaos in the Rajya Sabha. Some members jumped on a table and shouted slogans, disregarding parliamentary norms.

The unelected working president of a national party, who has ignored repeated internal demands for the election of a full-time president, is talking about the promotion of democratic values. The public can tell who makes issues out of non-issues and turns Parliament into a museum by not allowing fruitful debate. Let the working president of the Indian National Congress herself introspect and decide who is undermining democratic values.

There have been instances in the past when Bills were passed with little debate or no debate during the UPA government, but at least the Opposition members never danced on tables and snatched papers from ministers. There were protests in Parliament regarding corruption allegations but they never went to the extent of the manhandling of security personnel.

The party which claimed to follow the ideals of B R Ambedkar never gave him his due. This party ensured his defeat in the first Lok Sabha elections in 1952 and was not able to get him elected as one of the 296 initial members of the Constituent Assembly. Everyone knows how much importance Subhas Chandra Bose and Sardar Patel were given by INC and its governments.

A party which has used religion and caste for political benefit is talking about inclusive growth and equity-based justice, when, for the
sake of votes, they nullified a progressive equity-based judgement in the Shah Bano case, which gave the right to alimony to Muslim women.

The country has not forgotten how INC and its leaders even put the judiciary in jeopardy by ensuring the supersession of three justices of the Supreme Court — J M Shelat, A N Grover and K S Hegde. A N Ray was made CJI on April 25, 1973, a day after the Supreme Court judgement in the Kesavananda Bharati case outlining the basic structure doctrine of the Constitution. All three judges who were superseded were part of the majority judgement.

India has administered more than 55 crore vaccine doses to its citizens so far — the highest in the world — despite misinformation about the vaccine and its efficacy being spread by the principal opposition party. The party contributed to the creation of vaccine hesitancy among the people.

In 2014, when NDA took over from UPA, the Indian economy was ranked 10th in the world and now it is the sixth-largest economy in the world. But, according to the INC working president, the Indian economy is not expanding and developing.

The government of the day has so far transferred more than Rs 1.50 lakh crore, as part of the Kisan Samman Nidhi initiative, directly to the bank accounts of small farmers and is still being called “anti-annadata” by the INC. They allege that the farm laws are draconian, but without pointing out a single flaw in them.

Highways are being constructed in India at the rate of 37 km per day now as against 9 km per day during the UPA tenure, but the government is still being criticised for having hollow slogans instead of tangible achievements. It is clear who believes in hollow slogans and who delivers tangible results.

Autocratic people themselves are disrespecting the majority view in Parliament and not allowing the government to discharge its functions as per the mandate bestowed on it by the people. Is it not autocratic to bring the majority opinion to a standstill?

M K Bhadrakumar writes: It has transformed into an incredibly diverse movement that made inroads into all communities and ethnic groups, has diversified external relations in the West and East alike, and is hankering for legitimacy.

Regime changes are capricious events, since there are many variables in play. It explains their mystique. The latest one in Afghanistan, third in the past two decades, is no exception. The Mujahideen takeover in 1992 was a preordained event choreographed by the United Nations, which slipped out of its hands. The 1996 Taliban takeover was like a slow-motion talkie with Ahmad Shah Massoud simply disappearing from Kabul without a fight. Last Sunday’s dramatic developments lead to a sense of deja vu.

However, there are major differences, too — three, in particular. Unlike previous occasions, the Afghan state structures are largely intact, which was highlighted by the Taliban’s dramatic press conference in a grand setting, with chandeliers hanging from the ceiling, within 48 hours of their march into Kabul.

Second, the regime change is still playing out sedately and it may take days or even weeks before its final contours emerge in the form of a transitional government. There are signs that the victor is amenable to persuasion to accept a consensual outcome.

Third, and most important, unlike the previous two occasions, the international community, especially regional states, is midwifing the transition. Again, the victor is willing to take help from the world community to assist in a sweeping national reconciliation that accommodates the widest possible swathe of opinion in that hopelessly fragmented country. Setting aside great-game impulses in new Cold War conditions, big powers are constructively engaging the Taliban.

Truly, it is incomprehensible why India shut its embassy in Kabul. A great opportunity was at hand to plough a new Afghan policy independent of American tutelage. The only plausible explanation for such unseemly hurry to retrench could be that the government takes a zero-sum view that if Pakistan has a sense of triumphalism, then India must be the “loser”. But we were never really such one-dimensional people previously. We had a profound understanding of the Afghan nation’s ethos, traditions and culture and their enduring affection toward India.

Then Prime Minister Narasimha Rao didn’t have an iota of doubt that India shouldn’t lose time to launch a conversation with the Mujahideen groups (“Peshawar Seven”) notwithstanding their close association with Pakistan. Suffice to say, the Indian narrative is deeply flawed. We are riveted on archaic notions of “strategic depth” and regard the Taliban as a plaything of the Pakistani establishment.

Our perspective on the Taliban movement remains unchanged from the brief period it held power in Kabul. And, alas, our erroneous assumptions leave no scope to accommodate the compelling ground reality that Taliban today is largely an indigenous movement with roots running extensively in Afghan society. Indeed, through the past two decades in political wilderness, Taliban has transformed into an incredibly diverse movement that made inroads into all communities and ethnic groups.

Equally, the Indian establishment refuses to acknowledge what even the Western world, leave alone regional states, accepts: Pakistan’s political economy is undergoing a profound transfiguration and it increasingly regards geo-economics as the leitmotif of its regional strategy. Why and how this is happening makes an epoch-making story of change. But the Indian elite doggedly refuses to take note of it lest they would need to respond to it as a responsible neighbour. Political exigencies apparently demand that it is advantageous to be stuck in the old gyre and keep turning and turning.

Compared to the 1990s, the Taliban today is unrecognisable. The vacation of their Kabul embassies by Saudi Arabia and the UAE bears eloquent testimony to it. The Sheikhs held the Taliban in a pernicious grip in the 1990s, but the latter holds Saudis and Emiratis at arm’s length now.

None other than Mullah Khairullah Khairkhwa, a close associate of Mullah Omar and one of the original Taliban members who launched the movement in 1994 (interior minister, governor of Herat, etc. during their regime), stated in front of TV cameras a fortnight ago that Wahhabism is a deviant belief and “there has never been such a belief” among Afghans and “we (Taliban) do not have the same connection (with Saudi Arabia) as before”. There have been no Taliban visits to Saudi Arabia for years now. The Taliban is asserting its traditional Islam and Shariah.

The Saudi and Emirati intelligence funded the Taliban and manipulated it to settle scores with Iran in the 1990s. Remember the disappearance of 11 Iranian diplomats from the consulate in Mazar-i-Sharif in 1998 in an intelligence operation for which the Taliban was blamed? Talibs are wiser now about the ways of the world, exposed to the metropolis and have diversified external relations in the West and East alike, and are hankering for legitimacy. This is in sync with Pakistan’s priorities too and is of momentous significance as a pointer toward what to expect in Afghanistan. This needs explaining.

All evidence shows Pakistan is persuading the erstwhile Northern Alliance to join a broad-based, inclusive transitional set-up with the Taliban as the immediate priority. The signals look good. Meanwhile, the coordinating group comprising Hamid Karzai, Abdullah Abdullah and Gulbuddin Hekmatyar is en route to Doha, acting as a bridge for the non-Taliban political forces (not only from the Northern Alliance) who were marginalised by Ashraf Ghani and his corrupt clique. The statements from Moscow and Washington suggest that this process will gain traction.

To be sure, our diplomats will be eager to return to Kabul, reopen the embassy and launch a conversation with the new ruling elites and contribute to regional efforts to stabilise Afghanistan in the long-term interests of regional security and stability. There is an imperative need to stop viewing Afghanistan as a sub-plot of India’s Pakistan policies.

The paranoia in certain circles in India about the “spillover” from Afghanistan is unwarranted. The Taliban has an exclusively Afghan-centric agenda. They are old-fashioned “nationalists”. It is simply inconceivable that once ensconced in power, Taliban will play a subaltern role to any regional state. On the contrary, Taliban’s “Afghan-ness” will inevitably surge as a robust sense of independence and “strategic autonomy” in statecraft. They will be interested in friendly relations with India.

Navya Naveli Nanda, Samyak Chakrabarty write: We need to see more women in positions of power and that can only happen if they are recognised and enabled for their strengths and not for acting ‘like men’

Women comprise 48 per cent of India’s population. Yet, barely a fraction of them are empowered to become active drivers of India’s economic growth. In a landscape where AI is set to take over human intelligence, many reports including one by the World Economic Forum indicate that some of the sought-after skills for the 21st century workplace include emotional intelligence, creative problem solving, critical thinking and storytelling. If you think about it, these are actually innate abilities that many women are proficient in. While traits such as empathy, compassion and sensitivity that women are gifted with are perceived as “weak”, they are actually strengths that leaders should equip themselves with to solve problems in today’s work world. To perform roles as homemakers and mothers, many of them leverage these skills on a daily basis. Why can’t we then create a mechanism to train them to apply these in a workplace context?

For the youth in India in general, our education system primarily trains us in technical skills and academic knowledge — even though most large companies do not give as much importance to degrees any longer and are demanding “smart generalists”.

Two broad realities need to immediately change. First, women from lower income communities at scale only get access to job opportunities that require limited application of their creative and emotional intelligence. Their vision and aspirations need to be broadened. Second, women are only being “accommodated” in workforces to project equality on paper, but are rarely considered for leadership roles especially in conventional SMEs that actually create majority employment.

A multi-stakeholder approach needs to be adopted to ensure that gender, type of college and income background does not put any woman with a dream at a disadvantage. It should be easy for women from lower-income groups to aspire to be financial analysts, AI and ML (machine learning) experts, copywriters, product managers, entrepreneurs or CEOs.

Unemployability is a looming socio-economic and humanitarian crisis. A key contributing factor is the inequity in high quality exposure. Youth and women from elite institutions and privileged backgrounds are far more likely to be considered as “qualified” for aspiration roles due to their proficiency in new-age soft skills and the visible finesse in their conduct. While one cannot blame employers for demanding so, it becomes essential to build a mechanism which enables seekers from less privileged backgrounds to be at par.

Corporates and, more specifically, male leaders in positions of power must make an active effort towards creating equal opportunities and a secure environment. But that should not be out of charity or to project a diverse workforce. It should be because organisations see the immense value that women could add due to their proficiency in the most sought-after non-technical skills. This approach, we believe, will make it a win-win for women job-seekers as well as employers. Just getting a job is not enough, we need to see more women in positions of power and that can only happen if women are recognised and enabled for their strengths and not for them acting “like men”.

Arvind P Datar writes: Either allow Parliament and state legislatures to descend into terminal decline or make the Speaker truly independent and let every legislature perform its constitutional function

The disturbing scenes that we have witnessed in several state assemblies were sadly repeated in this year’s Monsoon Session of Parliament. Over the last two decades, paralysing Parliament has become the standard operating procedure of every Opposition party.

One can safely predict that the Winter Session of 2021 and all the coming sessions of Parliament will also be “washed out”. The decline in the functioning of India’s Parliament — and state assemblies as well — is caused by one primary reason: The lack of independence and impartiality of the Speaker.

Our Constitution, after extensive debate, adopted the Westminster model of governance. Members of Parliament were granted the same powers, privileges and immunities that were enjoyed by the House of Commons. In the Lok Sabha, as in the United Kingdom, the Speaker is the supreme authority; he has vast powers and it is his primary duty to ensure the orderly conduct of the business of the House. Every textbook of constitutional law points out the two essential qualities of a Speaker: Independence and impartiality. GV Mavalankar, the first Speaker, observed: “Once a person is elected Speaker, he is expected to be above parties, above politics. In other words, he belongs to all the members or belongs to none. He holds the scales of justice evenly, irrespective of party or person”. Pandit Nehru referred to the Speaker as “the symbol of the nation’s freedom and liberty” and emphasised that Speakers should be men of “outstanding ability and impartiality”. MN Kaul and SL Shakdher, in their book Practice and Procedure of Parliament, refer to him as the conscience and guardian of the House. As the principal spokesperson of the Lok Sabha, the Speaker represents its collective voice.

It is the Speaker’s duty to decide what issues will be taken up for discussion. He has the sole discretion to permit an adjournment motion to be tabled or to admit a calling attention notice, if the issue is of urgent public importance. In the latter case, the minister has to make a statement or ask for time to make a statement later. Speaker Mavalankar observed that if something is very grave and affects the country, the House must pay attention to it immediately. Indeed, the supremacy of Parliament is emphasised by Article 75(3) of the Constitution: “The Council of Ministers shall be collectively responsible to the House of the People”.

Several judgments on the anti-defection law have been rendered by the Supreme Court. A common factor that shows up in these rulings is the blatant, partisan conduct of speakers in state assemblies. Sadly, over the last decade and more, an impartial and independent Speaker is an oxymoron. Indeed, it should be made mandatory that the Speaker ought to resign from his party and his sole allegiance must be to the Constitution and to maintaining the dignity of the House.

The present practice of the Speaker continuing to be an active member of the ruling party has the inevitable result of his refusing to allow any debate or discussion that may be essential in national interest but may embarrass the ruling party. This inevitably leads to constant disruption of Parliament by the Opposition. Indeed, a Speaker who continues to be a member of the ruling party is like an umpire being appointed by the batting side.

The persistent disruption of Parliament causes extensive damage not only to the prestige of the House but also frustrates the primary function of any legislature: The responsibility to make laws for the good governance of the country after careful debate and deliberation. Every law enacted is, therefore, said to represent the “wisdom of Parliament”. One cannot forget that some of the finest speeches have been made during debates on controversial legislation in all parliamentary democracies.

The stalling of parliamentary proceedings has led to the passing of important bills in several sessions without any discussion. In this session, not a single bill was referred to any select committee. It is significant that the Chief Justice of India has also highlighted the deleterious effects of no discussion taking place even when important bills are being passed.

However, the most dangerous consequence is the vastly increased powers that the executive — the bureaucracy — begins to command by default. In 1951, a nine-judge bench of the Supreme Court (In Re Delhi Laws Act Case) held that essential legislative functions cannot be delegated to the bureaucracy; law-making must remain the domain of the legislature. This constitutional mandate is now increasingly and consistently being violated by issuing rules and notifications that have far- reaching consequences. The new rules on information technology and electronic commerce are clear instances of changes that should have come about by a parliamentary law. And worse still is the power given to the executive to issue retrospective notifications — a step unknown to any civilised democracy.

The separation of powers is part of the basic structure of our Constitution. If Parliament ceases to be relevant, the foundation of our democracy will progressively get weaker. It is, therefore, imperative that the Speaker of every legislature resigns from his party to honour his constitutional obligation of independence and impartiality. For example, in 1967, late N Sanjiva Reddy resigned from his party when he became the Speaker.

This must be accepted as the primary responsibility of every ruling party, both at the Centre and in each state, and made into a constitutional convention. Indeed, the option is a binary: Either allow Parliament and state legislatures to descend into terminal decline or make the Speaker truly independent and let every legislature perform its constitutional function of deliberating on matters of public importance and passing laws after proper debate.

Shivraj Singh Chouhan writes: The Swaraj that Mahatma Gandhi dreamt of should be founded on the atmanirbharta that PM Modi speaks of.

“I dream of an India that is prosperous, strong, and caring. An India, that regains a place of honour in the comity of great nations.” In the last 14 years of my government, I have often reflected on these words by Atal Bihari Vajpayee. As we celebrate India’s 75th year of Independence, we must chart a route that will not only create a progressive, prosperous, and caring nation, but will also give us the necessary strength to hold this greatness intact for future generations.

Not long ago, Prime Minister Narendra Modi exhorted us to partner with him to create an “Atmanirbhar Bharat”. The tumult of the last year and a half has given us the opportunity to galvanise our efforts to create a strong, secure, and self-reliant Bharat.

Over the years, I’ve become firmer in my belief that true independence lies in being able to choose the right response in dire straits.

When we were hit by Covid last year, we stood by the people and fought the pandemic. It was only after successfully containing the virus that we rested. While we were still celebrating, the virus returned in a more lethal avatar. We did not lose hope and fought, despite the losses. We sought all possible help from the Centre, and the state government, the bureaucracy and the people came together to stop the virus. Victory was won when we clamped down on its further onslaught.

As I write this, we are in a much better position with robust preparedness against an imminent third wave. We have developed the Sarthak portal for capturing real-time facility-wise patient data for monitoring oxygen consumption. In order to ensure oxygen availability, we have ordered 186 PSA plants from the Government of India and other sources, with a total capacity of 229 MT.

It has been heart- wrenching to witness so many deaths. As a result, we have augmented the healthcare facilities to ensure widespread coverage by increasing the oxygen- supported bed capacity to 11,185 beds, with a plan to further augment this by 3,063 beds. The government has also provided healthcare staff training and development. We have trained over 1,50,000 healthcare workers to amp-up our efforts against the third wave, and over 700 doctors and nurses to treat paediatric Covid cases.

As we rally against this health emergency, it pleases me to note India’s historic win at the Tokyo 2020 Olympics Games, with seven medals in all. I am overjoyed about Madhya Pradesh’s contribution in securing a bronze medal through Vivek Sagar Prasad’s remarkable performance in field hockey. News like this makes my chest swell with pride, as I repose my trust in the power and imagination of our youth.

Our PM had said, “the youth will become the strong foundation of India’s future.” I am committed to serving the youth of Madhya Pradesh by ensuring that they are provided with state-of-the-art sports facilities so that they can aim for gold in the Paris Olympics in 2024.

In the past few months, I have reflected much upon my work to create Madhya Pradesh as “prerna aur pragati ka pradesh”. Parallels can be drawn between the atmanirbharta that Modiji speaks of and the self-reliance that Mahatma Gandhiji referred to. In fact, I believe that atmanirbharta is the bedrock of Gandhiji’s call for “Swaraj”.

Every government before us developed numerous schemes for the state’s people. But were these well-received and beneficial for all stakeholders? Were people able to choose what they needed? Within the responses to these questions is a nugget of administrative wisdom which says that until we put the freedom to choose in the hands of the people, our plans and policies will not result in the desired progress and growth, least of all in achieving Swaraj.

Therefore, in the 75th year of Independence, I commit to ensuring that the freedom to choose from a bouquet of government schemes will lie with the people of my state — the end beneficiaries. It is my deep desire that Madhya Pradesh lead from the frontlines as India sets out to become the vishwaguru in all spheres of life. With our political will, efficient administrative capabilities and the pervasive model of jan-bhagidari, we can achieve this.

The public has invited me to lead the state from strength to strength. To honour this mandate, my cabinet and the administration have worked together to build and execute a strategy to make Madhya Pradesh an atmanirbhar state — a state which is anchored in the idea of progress for all.

In fact, we are also the first state in India to ensure prompt action to achieve PM Modi’s vision of Atmanirbhar Bharat. We have outlined our vision under the four pillars of physical infrastructure, governance, health and education, economy and employment. This will help us move from contributing to create an India@75 to ensuring a well-rounded MP@75 in the next ten years, as Madhya Pradesh prepares to celebrate the 75th year of its foundation in 2031.

This epidemic has taught us what could be the lesson of a lifetime — to ensure that even the smallest voice gets heard. Hence our journey from India@75 to MP@75 will be of immeasurable significance and value. It will lay down a path and a resplendent future for generations to follow. It will tell the world that because no one gets left behind, Madhya Pradesh is indeed a prerna aur pragati ka pradesh.

Shyam Saran writes: Remembrance can be a prelude to healing from a tragedy, to foster a determination among people to never allow the tragedy to repeat itself, but it can also be used to reopen old wounds and reignite ugly passions.

On August 14, Prime Minister Narendra Modi solemnly declared that henceforth every August 14 will be observed as the “Partition Horrors Remembrance Day”. Of course, it was not lost on anyone that the new anniversary also happens to be the day when Pakistan celebrates its independence. The Partition of India into two independent states had been announced in June 1947, but the physical contours of the two successor states of India and Pakistan became known sometime after their formal independence on August 15 and August 14 respectively.

We should certainly keep alive the tragic memories associated with Partition because the blood-letting that scarred people of both countries must never be repeated. The horrors of Partition did not occur on a single day but spanned several weeks and months, both preceding and succeeding the declaration of independence of Pakistan and then India, just one day apart. If the new anniversary intends to ensure that the monumental human tragedy is not repeated, then it may be of some therapeutic value. If the intent is to cast India-Pakistan hostility in stone, as may well be suspected by the choice of the date for its commemoration, then it can only spawn negative domestic political consequences while seriously limiting India’s foreign policy options.

The announcement comes at a time when we are witnessing an upsurge in anti-Muslim communal incidents in various parts of the country. Just a few days ago, activists allegedly belonging to the Bajrang Dal assaulted Afsar Ahmad, a rickshaw-puller in Kanpur, even while his young daughter clung to him and cried for his life to be spared. He was collateral damage in a feud between two neighbouring families, Hindu and Muslim, though he himself was not involved. There have been similar incidents in other parts of the country. We have also witnessed the rabidly communal slogans raised at a recent Jantar Mantar gathering in the capital. As parties gear up for the crucial Uttar Pradesh elections next year, communalisation is once again being seen as a potentially winning strategy by the BJP despite its recent setback in the Bengal elections. As the date for the UP elections draws closer, the communal card will be seen flashing more and more in the state. The PM’s declaration on the Partition Horrors Remembrance Day should be seen in this context.

Remembrance can be a prelude to healing from a tragedy, to foster a determination among people to never allow the tragedy to repeat itself. Remembrance can also be used to reopen the wounds of yesteryear, to reignite ugly passions, where past horrors are regurgitated so they may be re-enacted with renewed passion. The date chosen for the remembrance of Partition horrors — Pakistan’s independence anniversary — may fall in the latter category.

Such a brand of politics is dangerous and carries within it the seeds of India’s possible unravelling as a nation. Writer Sadat Hasan Manto described the dangers spawned by Partition most evocatively: “…. human beings in both countries were slaves, slaves of bigotry… slaves of religious passions, slaves of animal instincts and barbarity.”

Do we want to conjure up that dangerous world once again by using a selective and curated memory to reignite violent communal passions? Or should this tragic history be used instead to heal the wounds of yesteryear and resolve never again to become slaves to ugly passions ignited through a cynical political calculus?

On the occasion of India completing 74 years of independence, it is time to recall what is truly remarkable about our country — that it is home to an extraordinary spectrum of ethnicities, religions, languages and cultures and yet proudly and expansively Indian. Any attempt to impose an arid uniformity over this vibrant and colourful diversity will fail. Worse, it may unravel a national fabric whose myriad strands celebrate a complex tapestry which is the legacy of an extraordinary mingling of races, faiths and philosophies without compare in the world. The Partition of India in 1947 is a warning of what can happen when the politics of exclusion overwhelms the culture of inclusion. There are many partitions waiting to happen if we, as a people, do not derive the right lessons from 1947 and recognise the ugly scars that it has left in its wake.

At the moment, we are focused on the dangers of communal passions that are being unleashed in the run-up to the UP elections and which will be followed by others. Other fault lines are simmering under the surface. These relate to caste divisions, regional and linguistic identities and economic and social inequalities. There is an unspoken assumption among some political managers that a Hindu-Muslim binary will somehow enable the political consolidation of other constituencies under the Hindu banner. This is a failure to understand how political and social dynamics work. The continuing farmers’ agitation is a case in point as is the electoral outcome in West Bengal, despite the immense and intense political and communal investment made by the BJP, led personally by Prime Minister Modi himself.

The response to this perceived decline in political capital has been to double down on the communal platform, and the announcement of the “Partition Horrors Remembrance Day” may well be a part of that effort. There is also an effort to gain political advantage through the use of the levers of a security state and the Pegasus affair points to that. The beauty of a security state is that every security failure leads to the enhancement of its role rather than its retreat. Every failure leads inexorably to further limiting the freedom of citizens while enhancing the power of security agencies. This is quite visible in the slew of legislation that has been already passed or which are on the anvil.

We may end up with a coercive state which tries belatedly to prevent the fragmentation of the country’s social and political fabric, which its own policies have spawned. This is not the vision of India that the Constitution of India envisaged. It is not the miracle of unity in diversity that has been the calling card of India through the ages.

Amrita Dutta writes: Government’s refusal to talk to the Opposition as equals, using ideas of honour and propriety as a smokescreen for a ruthless exercise of power is a dissolution of democracy. It’s a game familiar to those growing up in Indian homes.

Dear ladies log, we have seen this film before, haven’t we? The men of the house moved to tears in the name of order, discipline and “sacredness”, usually when confronted by difficult daughters or forbidden love or a challenge to authority.

Rare is the Indian woman whose desires and decisions — to love, to study, to marry or not — have not been questioned thus: “Do you know how much this will hurt your father/family? Do you know how much we love you?” A venerable Indian tradition in which the powerful do not just stamp out your freedoms, but it breaks their heart if you object to it. And so, in the horrified hush that follows, the house rallies around the patriarch’s feelings, the young woman sacrifices hers — and the rebellion is sidestepped. End of debate.

I was reminded of such expert emotional arm-twisting, as I watched the foiling of debate and deliberation in the Monsoon Session of Parliament, which ended with Rajya Sabha chairman Venkaiah Naidu in tears. The anguish of the veteran BJP leader was at the disruption of the House by Opposition members, who refused to give in to the magnificent mandate of the Modi government, often useful to ram through sweeping changes in laws.

This time, the government used it to dodge straight questions on whether it used the Pegasus spyware against Indians, allegations which have moved many other governments to action. The Opposition insisted on answers and made a ruckus. The government did not relent. It flexed muscles and cried anarchy, and Naidu said he lost a night’s sleep. No, somehow, the tears were not at the prospect of a predatory state snooping and hacking phones; at the citizen being turned into the enemy.

As Hindi cinema’s fathers through the ages have shown us, the tears of those in positions of authority are often effective — in breaking up couples and getting sons to fall in line, in silencing the mutinous and snatching back the currency of victimhood.

It happens in Houses of Parliament, as well as our ghar-parivar and gali-mohalla, where young girls (and boys) are trained to tiptoe around the fragile emotions of loving fathers and husbands, to keep their voices down, bite that cheeky answer back, and not ask inconvenient questions.

My mother recalls how, at dusk and with the imminent arrival of their father from work, her boisterous siblings and she would be ordered to turn into silent shadows at home. The girls would pull bangles up their little arms, so that they did not tinkle disobediently.

But bangles will clink — and some girls grow up to be women with difficult questions, at home and in the House. They will not go gently, if they are being forced into marriage or yanked out of college and love; or being told to respect disrespectful and abusive elders. In Indian families, such revolts are met with gaslighting (outright denial of oppression), the tears of those who wield authority over children and women, and their fury at being challenged.

It’s something we have seen play out often in our public life in the last couple of years. The Modi government has muscled through legislation as varied as the Citizenship Amendment Act, the abrogation of Article 370 and the farm reforms. When vast numbers have taken to the streets to say, “Sorry, we do not agree. Your laws will harm our lives and identities”, it has responded with injured pride and pique, vilification and sedition cases.

Paternalism sustains homes and domestic hierarchies. In schools and colleges, it trains us in deference, not doubt. Increasingly, it also bleeds into our political and social life, as worship of authority and the authoritarian turns into a cult. The state bloats a little more every day on a diet of our freedoms. It has drawn Lakshman rekhas around who we can marry, what faith we can follow, and what films we can watch. It even wants the power to cancel old films cleared by the CBFC, just in case.

The monsoon session of Parliament saw a prolonged stalemate, but also extraordinary instances of protesting Opposition members being edited out of the Lok Sabha TV telecast. The government believes that the grave questions thrown up by the Pegasus scandal or the year-long farm protests or its mismanagement of the pandemic can be muted by invocations of national or parliamentary honour.

It believes, like good Indian parents, that since it knows best, it is beyond reproach. Lok Sabha Speaker Om Birla has rued the “poor productivity” of the House, another minister has likened Opposition’s unruly behaviour in the House to vandalism. Naidu has denounced the Opposition’s protests as “sacrilege” in a “temple of democracy”.

All of this points to an idea of parliamentary democracy in which the sarkar is the headmaster, and the others misguided children who must keep their fingers on their lips. Or, at best, a clearing house for bills, bound to meet KRAs of productivity.

But the Parliament of a large democracy must be held to higher standards — it must engage with things that adults deal with, such as dissent and disagreement. It is more — a staging ground of politics, noise and protest. It is not a temple, where accountability must bow to reverence, or where notions of purity are wielded to exclude large sections.

The refusal to talk to the Opposition as equals, the need to use ideas of honour and propriety as a smokescreen for a ruthless exercise of power is a dissolution of democracy. It is a game still played in Indian families, but daily challenged as well by the anger and aspiration of young men and women. But if Parliament is turned, without a fuss or a furore, into such a pygmy patriarchal set-up, tears must be shed for such a travesty.

Sujan R Chinoy writes: Taliban will have to show moderation if they wish to be accepted as a member of the global community.

The world over, television screens are full of images of the extraordinary takeover of Afghanistan by the Taliban. This time, the Taliban have done it even faster than in 1996. An unfolding humanitarian tragedy has engulfed the country.

Thousands of Afghan citizens are fleeing in an attempt to put distance between themselves and the Taliban. With neighbouring countries still averse to admitting refugees from Afghanistan through overland routes, air travel out of Kabul seems the only option.

Chilling images of stampedes at Kabul airport, including of people running alongside a US Air Force plane and desperate stowaways plummeting to their deaths have shaken the global conscience.

The Afghan government and its defence forces have completely collapsed. Key leaders have fled the country. In staying on, Hamid Karzai, Abdullah Abdullah and Gulbuddin Hekmatyar are perhaps banking on their personal networks.

The US has expended much treasure, and shed much blood, over the last two decades. The original trigger for the US military intervention in Afghanistan was the 9/11 attacks. The objective then was to eliminate the al Qaeda sanctuaries hosted by the Taliban. That goal was quickly attained, as was another one — the elimination of Osama Bin Laden in Abbottabad, Pakistan, in 2011.

The US was thereafter sucked into a vortex in which its mission oscillated between counter-terrorism and counter-insurgency. Even under four consecutive Presidents, US policy towards Afghanistan remained in flux. The military presence in Afghanistan has been questioned by the US political firmament for a decade. The US has long been searching for an honourable exit. Meanwhile, the trillions of dollars pouring into Afghanistan into development and reconstruction programmes had led to vested interests in the form of private security contractors, service providers and NGOs.

Today, the rise of China is the main geo-strategic threat for the US. In 2001, the US had taken its eye off the ball in diverting its attention to the global war on terror. Beginning with Afghanistan, it meandered through Iraq, Libya and Syria, with mixed results.

The US now regards China as its principal strategic competitor. The latter’s muscle- flexing in the East and South China Seas calls for a renewed effort by the US to protect its stakes. China’s recent ratcheting up of pressure on Taiwan has also sounded the alarm. The US can ill-afford the continued burden of a military presence in Afghanistan, that too of little avail, if it has to tackle China effectively in the Indo-Pacific in order to secure its interests.

China had shrewdly invited Taliban leader Mullah Abdul Ghani Baradar early on in an attempt to secure assurances that prevent Afghan territory from being used to host Uighur separatists.

In welcoming the latest developments, the spokesperson of the Chinese foreign ministry has expressed willingness to “continue to develop friendly and cooperative relations with Afghanistan”. The engagement with the Taliban may pay dividends. At the same time, China cannot be unmindful of the fact that the US, having rid itself of the albatross of Afghanistan from around its neck, will have better options and greater resources in dealing with China.

It should come as no surprise if a Taliban government in Afghanistan were to be friendly towards China and Pakistan. The new regime in
Kabul is likely to open the door to economic investments from China. At the geopolitical level, the BRI may well receive a boost, given China’s interests in connectivity that could straddle the region, from Pakistan to Iran.

In 1996, Saudi Arabia, the UAE and Pakistan were quick to recognise the Islamic Emirate of Afghanistan established by Taliban 1.0. This time around, too, Pakistan has shown alacrity in welcoming the change of guard in Kabul. Prime Minister Imran Khan’s remarks about Afghans having freed themselves of the “shackles of slavery” may irk the US.

At the multilateral level, the UN Security Council’s press statement issued on August 16 by India’s Permanent Representative, in his capacity as its rotational President, calls for “an immediate cessation of all hostilities and the establishment, through inclusive negotiations of a new Government that is united, inclusive and representative”.

In recognition of the hard-earned gains made over the last two decades, it also underscores the need for the continued participation of women in governance. The statement also expresses concern about the violation of human rights and international humanitarian law.

The Taliban juggernaut is endeavouring to project a more moderate image of itself to a global audience that has vivid memories of its draconian rule in the 1990s. By announcing that there would be no reprisals, the Taliban have sent out a signal to this effect. However, the world will need more than just words by way of evidence in the coming months. The Taliban cannot afford to alienate the global community through a repeat of its retrograde policies, particularly on matters concerning safe havens for terrorists and the rights of women and minorities.

Taking over a country by force is one thing but governing it effectively is quite another matter. Through the recent campaign, the Taliban revealed a proclivity for violence. They will now have to demonstrate a capacity for governance. They will have to show moderation if they wish to be accepted as a member of the global community and to retain the talent nurtured in recent years.

Maintaining the vastly improved communications network, energy infrastructure, hospitals and healthcare facilities, and efficiently running the many community development projects in place will otherwise emerge as major challenges.

Obviously, the change in Afghanistan has security implications for India and the region at large. A spill-over of any chaos and instability in Afghanistan beyond its borders could give terrorism a shot in the arm.

It could also singe Pakistan if it does not review its malevolent practices, which favour terror as an instrument of state policy. India should prioritise the welfare of the Afghan people, whenever the opportunity presents itself. Currently, about 2,500 Afghan students are enrolled in educational and vocational institutions across India. They will no doubt wish to extend their scholarships.

Hundreds of fresh students in Afghanistan may be waiting in the wings to come to India, having already secured admissions. One wonders if they will be able to leave Afghanistan under the present circumstances.

As a close neighbour, India has keen stakes in ensuring a stable, secure and developed Afghanistan. As the rotational President of the UN Security Council for August, India has an opportunity to engage important stakeholders on the way forward. Beyond that too, India’s presence in the UN Security Council till the end of 2022 will provide a platform to explore options with greater flexibility.

Sriram Veera writes: There is no question about the team’s talent and aggression. Whether it’s Lord’s or Gabba, they will stay, fight, and win.

India’s sledgehammering of England at Lord’s isn’t a sporting miracle or an underdog story to populate this hallowed editorial space, but one reason supersedes any reservations — it’s a welcome evisceration of a diffident memory. This Test win feels like a triumph to a generation of fans who once banged their leather-covered radios to tune into the crackle of short-wave commentary; and the storming of the famous Grace Gates at the ground where Sunil Gavaskar was brusquely sent back by rude stewards does feel sweet. But the real joy lies in its greater significance: The pleasant loss of reverence about overseas Test victories.

It doesn’t feel like a surprise anymore. It doesn’t feel like something to crow about. That’s the real triumph at Lord’s. Indian cricket has the most overflowing coffers in the world. A semi-consciously designed feeder system has been able to tap into the ambitions of a population that obsesses about a well-democratised game. Such wins should be the norm, and it is now.

When they stretchered out battered bodies in Australia after the loss of captain Virat Kohli, nobody told them that they weren’t supposed to win that series with a second-string team. Match after match, they kept bleeding out supposedly irreplaceable players. Yet, they triumphed. When they started the final day at Lord’s by losing Rishabh Pant, England thought it was time for personal payback for the peppering of James Anderson by Jasprit Bumrah a couple of evenings ago. You couldn’t really fault them for that feeling of revenge as they, perhaps, thought they had the game sewn up. They went for Bumrah and Shami’s heads and lost their own in the process.

This Indian team has that curious effect on the opposition. It triggers inchoate emotions in battle- scarred teams who know their ideal headspace should be silence, a beautiful nothingness that aids in tunnel vision. Instead, they almost get emotional and lose their bearings like Australia’s captain Tim Paine did at the start of the year and now England’s Joe Root. It’s not entirely due to the in-the-face presence of pumped-on-adrenalin Kohli, as he wasn’t there in Australia, but it perhaps has something to do with it — his presence, even in his absence, at least in the minds of the opposition. Maybe.

A couple of years ago, the South African opener Dean Elgar, a tough professional who has captained his country, captured that feeling. “I see you guys aren’t yet used to the way of this Indian team, but I can tell you there is huge respect for their kind of cricket and attitude in our team. We know we are in for a real hard battle on the field.” Once, Ravi Shastri was all agog because the most imperious cricketer of his times Viv Richards told him that he appreciates the attitude and the fight in this Indian team. This was before Australia, and Shastri cooed, “King Viv ney bola, boss!”, the only validation that would please the man who threatens to be forever frozen in joyous adolescence.

The effect of that in-your-faceness might be debatable — it has certainly led many to love to hate this team, as deep inside many want their heroes to be graceful. But there is no question about the talent and the fight in the team. One example would suffice. During the phase where they peppered his head, not once did Bumrah back away to the leg. When a bouncer crash-landed on his helmet and rolled to third man, he didn’t take the single and waved back Shami. In the past that would have been interpreted as an Indian tailender being dazed, the after-effects of the hard impact. It is telling that now it was almost universally seen, without a shadow of a doubt, as a statement. That he meant to do what he did. “I am not going to skulk away to the safety of the other end, bring it on, I am here”. Just like this team. Swinging Lord’s or pacy Gabba, they will stay, fight, and win. And it’s no longer a surprise.

Reports that two vaccines for children could secure emergency use authorisation by September will be met with a huge sigh of relief. After 17 months of being restricted to indoors and forced into online learning, this is a big breakthrough for the young ones. So far, most states are reluctant to restart schools despite detected infections falling massively.

Covaxin and Zydus-Cadila’s three-dose vaccine are the two candidates that will hit the market first. Corbevax from Biological E and Baylor School of Medicine is also suitable for children according to its makers. Covaxin has been tested on children between ages 2 and 18. So all school going children will be eligible for it. But it is incumbent on Covaxin to massively scale up production over the next month. So far, Covaxin has struggled to keep up with its commitments. A long drawn out affair will not help children raring  to get back to school.

The other vaccine, Zydus-Cadila has been tested for the 12-plus age group and it will take a while for scale-up. With many women preferring Covaxin, going forward GoI should consider reserving its doses for women and children so that these two groups will get maximum benefit. Preorders for J&J and Covovax  will grow the vaccine bouquet and ease the pressures on Covishield and Covaxin. Safely reopening schools must be given utmost priority now. Every day of schooling that children lose is also diminishing the country’s economic and human capital.

Madras high court’s 12 directions – to CBI to apprise GoI of its infrastructure, personnel and funding requirements and the Centre to pursue structural reform making the agency an independent body like EC and CAG  –  will gladden those left disappointed by CBI’s track record. In all likelihood, GoI will seek a stay on the ruling, as it had done when Gauhati HC had held CBI’s creation unconstitutional. Madras HC’s inquiry into CBI’s affairs was provoked by its claim of lacking resources to investigate a Rs 300 crore cheating case after a victim raised doubts about the state police probe.

Facing flak from courts, hemmed in by GoI, distrusted by opposition netas, but still in good demand among those appalled by local police shortcomings, CBI is becoming everyone’s favourite whipping horse – and it reflects poorly on governance in India. In too many cases, CBI has taken similar pitiful stances pleading overburden. While jurisdiction can be a legitimate excuse, begging off probes citing such reasons will dent the agency’s residual public standing. Data submitted to Madras HC indicates that between 2001 and 2020, its conviction rate topped 65% in most years. However, against 20,804 cases registered in this period, only 7,539 cases were seen through trial, indicating a high backlog.

Not enough investigators is a problem. Despite India’s massive economic growth between 2000 and 2020, CBI’s manpower has only marginally risen from 5,796 personnel to 7,273. The agency has flagged forensics as the area where investigations face huge delays. The court consequently asked GoI to pursue the option of new CFSLs in the country’s four geographic zones. The court also sought appointment of more personnel with qualifications suited for probing economic offences. While GoI will bristle at the court entering the administrative turf, it is for governments to proactively take steps that meet a premier national investigating agency’s needs.

Successive governments haven’t shown interest in bringing the agency, currently operating through the sketchy Delhi Special Police Establishment Act, under a proper law governing its functioning, funding and accountability. Haphazardness is also writ large in recruitment. State police inspectors and IPS officers on deputation, even when they don’t have long-term stakes, get preference over CBI cadre in promotions to top echelons. Long-standing political fears of CBI unravelling political skulduggery are coming in the way of justice for ordinary citizens where a crack central agency immune to local policing pressures is greatly needed. Who’ll set the caged parrot free?

With Taliban’s virtual takeover of Kabul, Pakistan is a key player for obvious reasons. Islamabad has long hosted and supported key Taliban figures on its soil, which significantly contributed to the Islamist group’s survival during its two- decades-long war with the US. Given that Taliban essentially represents a Pashtun movement, ethnic ties on both sides of the Durand Line serve as the umbilical cord between Pakistan and Afghanistan.

That said, despite the seeming advantages Pakistan enjoys in this situation the going might actually be tough for Islamabad. This is because Pakistan’s relationship with Taliban has also been a double-edged sword. In fact, former ISI chief Asad Durrani even argued that it is Taliban that uses Pakistan as strategic depth. Following the US military intervention in Afghanistan, it was Pakistan that saw Afghan fighters flood across the Durand Line, a situation that eventually led to the creation of the Tehreek-i-Taliban Pakistan terror group that twice captured Pakistan’s Swat district and carried out multiple terror attacks across that country.

This is precisely why Pakistan is not taking chances this time around and has fenced most of its border with Afghanistan while integrating its erstwhile federally administered tribal areas into the Khyber Pakhtunkhwa province. True, Pakistan-backed Taliban leaders like Sirajuddin and Anas Haqqani are in talks with Afghan politicians for the formation of the future Afghan government. But with money for Afghanistan drying up with the US exit, Pakistan simply isn’t in a position to financially prop up the new Afghan regime. This opens up the possibility of other countries like India making deals with the new dispensation in Kabul. Plus, given Afghanistan’s diverse ethnic matrix, a non-Pashtun insurgency may materialise should Taliban seek to return to its old ways and suppress minorities. Taken together, Pakistan’s influence over shaping the future of Afghanistan shouldn’t be overestimated. Regional countries like India have many cards to play here.

There have been no appointments to the Supreme Court since September 2019. The government should not keep the process of approval and appointment in abeyance.

The government needs to act in a time-bound manner and approve or reject the candidacy of the nine judges sent by the Collegium as justices of the Supreme Court — especially as the Supreme Court Collegium has omitted from its list the name of the senior-most available judge, Justice Akil Kureshi, the proposal to appoint whom as chief justice of the high court in Madhya Pradesh the government had turned down in 2019. At present, the apex court is functioning minus a third of its full strength. Once the Supreme Court appointments are done, attention can shift to other judicial appointments.

There have been no appointments to the Supreme Court since September 2019. The government should not keep the process of approval and appointment in abeyance. If a particular candidacy is not acceptable, that should be made clear at the earliest, so that the Collegium can reconsider its choice. There are many grounds on which the government may raise objections, such as lack of representation of several states over a period of time, the fact that a number of high court judges have been overlooked, or that the list ignores criteria for shortlisting that had been set out by a nine-judge bench of the Supreme Court. Disagreements over the choice of candidate justices is not the issue. The focus should be on ensuring that India’s apex court is fully staffed. If these nine judges are appointed, then the court will be one short of its full strength of 34. Then, it would be time to move on to pending appointments in high courts and tribunals. Decisions on setting up fast-track courts to address backlog can be taken as well.

This newspaper has not been a champion of the Collegium system of appointment. We believe that the executive should have a role in selecting candidates and that a committee of the legislature should ratify the final selection. The court has struck down all attempts to change the Collegium system. That system, at least, must produce judges, with whatever imperfection in the process, so that the nation can get on with its life.

As with all things digital, the real threat is integrity of software and hardware systems and personnel conduct.

The reported rush of applicants — 30 already, with 40 days to go before the deadline for applying — for RBI approval to become payment aggregators using Unified Payments Interface (UPI) is welcome. Banks, as regulated entities, need no fresh approval. More competition is welcome. Low entry barriers and the promise of a growing market that is ready to digitise could explain the rush to obtain licences. Right now, UPI payments do not offer any fees to payment aggregators/gateways (PA/PG), expecting them to see as recompense the potential to cross-sell financial services such as loans and insurance. This is not good enough. RBI and the government should create a pool to compensate PAs/PGs, the one from its saving on printing notes and cash handling, and the other from the additional revenue from increased transparency of financial transactions.

The need is also to popularise UPI, a fully open and tokenised payment system, which enables people to transfer money from their accounts instantly and at any time to another account linked to a smartphone. Its world-class open architecture and fully flexible user interface make possible traceable payments, improving security and transparency. India’s digital financial ecosystem is bringing in more merchants, micro, small and medium enterprises (MSMEs), and consumers into its net with attractive services and driving scale. In UPI, India has a system that is arguably the finest in the world, and has the opportunity to export the model to other countries, developed as well as developing.

As with all things digital, the real threat is integrity of software and hardware systems and personnel conduct. RBI and the National Payments Corporation of India must focus attention on systemic integrity and security.