Editorials - 15-08-2021

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் வடஇந்தியப் போராட்டங்களே பெரிதும் கவனப்படுத்தப்பட்டாலும், தமிழகமும் அதற்குப் பெரும் பங்காற்றியுள்ளது. அந்த வகையில் 10 முக்கியப் போராட்டங்கள் குறித்த தொகுப்பு.

முதல் எதிர்ப்புக் குரல்: பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலேயே ஆங்கில ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக தெற்குச் சீமை கிளர்ந்து எழுந்தது. ஆர்க்காடு நவாப் கிழக்கிந்திய கம்பெனியுடன் சேர்ந்து மதுரையிலும் நெல்லையிலும் தனது ஆட்சியை விரிவுபடுத்த முயன்றபோது, அதற்கு எதிராக மேற்குப் பாளையக்காரர்களை ஒருங்கிணைத்துக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டவர் பூலித்தேவன். அவரின் உயிர்த் தியாகத்துக்குப் பிறகு கிழக்குப் பாளையக்காரர்களை ஒருங்கிணைத்து, பாஞ்சாலங்குறிச்சியைச் சேர்ந்த கட்டபொம்மன் ஆங்கில ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துவந்தார். ஆங்கிலேயர்கள் அவரைத் தூக்கிலிட்டனர். இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் முதல் தீபத்தைக் கையிலேந்தியவர்கள் பூலித்தேவனும் கட்டபொம்மனும்தான்.

காளையார்கோயில் போர்: கட்டபொம்மனைத் தூக்கிலிட்டாலும் அவர் விதைத்த விடுதலை உணர்வை ஆங்கிலேயர்களால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. ஆங்கிலேயர்களின் ஆதிக்கத்துக்கு அரசர்களே அடிபணிந்துவிட்ட பிறகும் பாளையக்காரர்கள் தங்களது உரிமையை விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. கட்டபொம்மனின் சகோதரர் ஊமைத்துரையின் துணையோடு சிவகங்கையின் மருது சகோதரர்கள் போரில் இறங்கினர். சுதந்திரப் பிரகடனத்தையும் வெளியிட்டனர். காளையார்கோயிலை மையமாகக் கொண்டு ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிரான தென்னிந்தியக் கூட்டமைப்பை உருவாக்கினர். அதன் கீழ் ராமநாதபுரம், திருநெல்வேலி, திண்டுக்கல், மலபார்-கோயமுத்தூர் ஆகிய நான்கு பிராந்தியக் கூட்டமைப்புகள் இயங்கின. 1799-1801-ம் ஆண்டுகளில் நீடித்த இந்தக் கிளர்ச்சி, இந்தியாவின் முதல் சுதந்திரப் போராட்டமாகக் கருதத்தக்கது என்கிறார் வரலாற்றறிஞர் கே.ராஜய்யன்.

ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான முதல் கலகம்: இந்தியாவின் முதல் விடுதலைப் போர் என்று குறிப்பிடப்படுவது 1857-ல் மீரட்டில் தொடங்கிய சிப்பாய்க் கலகம். ஆனால் 1806-லேயே தமிழகத்தின் வேலூர் கோட்டையில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சிக்கு எதிராகக் கலகம் வெடித்தது. வேலூர் கலகத்தை இந்தியாவின் முதல் விடுதலைப் போராகக் கருத வேண்டும் என சில வரலாற்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். கோட்டையில் திப்பு சுல்தானின் குடும்பத்தினர் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்தனர். அங்கிருந்த படை வீரர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட ஆடைக் கட்டுப்பாடுகளும் மதச் சின்னங்களை அணிந்துகொள்வதற்கான தடையும் இந்து, இஸ்லாமிய மதங்களைச் சேர்ந்த 1,500 வீரர்களைச் சீற்றம்கொள்ள வைத்தன. ஜூலை 10 இரவில் இந்திய வீரர்களின் புரட்சி வெடித்து, 200-க்கும் மேற்பட்ட ஆங்கிலேயே அதிகாரிகள் கொல்லப்பட்டனர். கோட்டை புரட்சியாளர்கள் வசமானது. ஆனால், அது ஒரு நாள் மட்டுமே அவர்களிடம் நீடித்தது. மற்ற ஊர்களிலிருந்து வந்த ஆங்கிலேயப் படை புரட்சியாளர்களைக் கொன்று வேலூர் கோட்டையை மீண்டும் கைப்பற்றியது.

சுதேசி இயக்கத்தின் அடுத்தகட்ட நகர்வு: அந்நியப் பொருட்களைப் புறக்கணித்து, உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருட்களையும் உள்நாட்டு மக்கள் வழங்கும் சேவைகளையும் பயன்படுத்தும் சுதேசி சிந்தனை 20-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தமிழகத்தில் பரவியது. தமிழக சுதேசி இயக்கம் அன்றைய நெல்லை மாவட்டத்தில் மையம்கொண்டிருந்தது. தூத்துக்குடியில் வழக்கறிஞராக இருந்த வ.உ.சிதம்பரனார் சுதேசி நாவாய்ச் சங்கத்தைத் தொடங்கினார். பிரித்தானிய கப்பல் நிறுவனங்களின் ஆதிக்கத்தை இது முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து, சுதேசி இயக்கத்தை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்தியது. பாரதியார், சுப்பிரமணிய சிவா போன்ற தலைவர்களும் சுதேசி இயக்கத்தைத் தீவிரமாக முன்னெடுத்தனர். தான் நடத்திய இதழ்கள் மூலம் சுதேசி சிந்தனைகளை ஜி.சுப்பிரமணியம் பரப்பினார். வ.உ.சி, சிவா போன்றோரைக் கைதுசெய்து சுதேசி இயக்கத்தை முடக்க ஆங்கிலேய அரசு முயன்றது. அன்றைய திருநெல்வேலி ஆட்சியர் ஆஷ், மணியாச்சியில் வாஞ்சிநாதனால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதற்கு சுதேசி இயக்கத்தின் மீதான ஒடுக்குமுறையும் ஒரு காரணம்.

தன்னாட்சி முழக்கமிட்ட இயக்கம்: அயர்லாந்தைச் சேர்ந்த அன்னி பெசன்ட் பிரிட்டனின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்த அயர்லாந்துக்கும் இந்தியாவுக்கும் தன்னாட்சி அதிகாரம் வேண்டும் என்று குரலெழுப்பினார். 1893-ல் இந்தியாவுக்குக் குடிபெயர்ந்த அவர், 1916 செப்டம்பரில் சென்னை அடையாறில் ‘இந்தியத் தன்னாட்சி இயக்க’த்தைத் தொடங்கினார். 200 கிளைகளுடன் தன்னாட்சி இயக்கத்தில் 40,000 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். இந்தியர்களின் தன்னாட்சி அதிகாரத்துக்கான ஆர்ப்பாட்டங்கள், போராட்டங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. கற்றவர்களையும் கல்லூரி மாணவர்களையும் இந்த இயக்கம் ஈர்த்தது. 1917 ஜூனில் அன்னிபெசன்ட் கைதுசெய்யப்பட்டார். இந்தியாவின் தன்னாட்சிக் கோரிக்கை தேசவிரோதச் செயலாகக் கருதப்படாத வகையில் பிரிட்டிஷ் அரசு சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவந்ததில் தன்னாட்சி இயக்கத்துக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு.

சிலையை அகற்ற ஒரு போராட்டம்: 1857-ல் சிப்பாய்கள் நடத்திய முதல் விடுதலைப் போரை ஒடுக்கியதில் சென்னையைச் சேர்ந்த பிரிட்டிஷ் படைப் பிரிவு அதிகாரி கர்னல் நீலும் ஒருவர். லக்னோ முற்றுகையின்போது கொல்லப்பட்ட அவரை நினைவுகூரும் வகையில் சென்னையின் அன்றைய மவுண்ட் சாலையில் (அண்ணா சாலை) அவருடைய சிலை 1927-ல் வைக்கப்பட்டிருந்தது. விடுதலைப் போரை ஒடுக்கிய பிரிட்டிஷ் அதிகாரிக்கு சென்னையில் சிலையா என்று தமிழகத் தலைவர்கள் கொதித்தெழுந்தார்கள். சென்னை சட்டமன்றத்தில் சிலையை அகற்றக் கோரி தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. காந்தியும் போராட்டத்துக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார். கடைசியில், 1937-ல் காங்கிரஸ் ஆட்சியின்போது சட்டமன்றத்தில் மீண்டும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு, எழும்பூர் அருங்காட்சியகத்துக்கு அந்தச் சிலை அனுப்பப்பட்டது.

வேதாரண்யம் உப்புச் சத்தியாகிரகம்: பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியர்களுக்கு எதிராக விதித்த உப்பு வரியை எதிர்த்து, குஜராத்தில் தண்டியை நோக்கிப் பயணம் தொடங்கினார் காந்தி. அதே போராட்டத்தைத் தமிழ்நாட்டில் திருச்சியிலிருந்து வேதாரண்யம் நோக்கி தலைமை வகித்து நடத்தினார் ராஜாஜி. சர்தார் வேதரத்தினம் பிள்ளை இந்தப் போராட்டத்தை ஒருங்கிணைத்தார். ஏ.என்.சிவராமன், கல்கி போன்ற முன்னணிப் பத்திரிகையாளர்களும் இதில் கலந்துகொண்டனர். போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு ஆறு மாதங்கள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. காவிரிக் கரையின் ஓரமாய் வழிநெடுக விடுதலை உணர்வை விதைத்தது உப்புச் சத்தியாகிரகம்.

ராட்டை என்றோர் ஆயுதம்: கைப்பிடி உப்பிலிருந்து சட்ட மறுப்பு இயக்கத்தை நடத்தியதுபோலவே, சுய சார்புப் பொருளாதாரத்துக்கு ராட்டையை ஓர் ஆயுதமாகவும் அடையாளமாகவுமே மாற்றினார் காந்தியடிகள். அந்நியத் துணிகளைப் புறக்கணித்து கதராடை அணிவது ஒரு மக்கள் இயக்கமாகவே மாறியது. காந்தியின் அழைப்பை ஏற்று ஈரோட்டில் பெரியாரும் கோவையில் அய்யாமுத்துவும் கதர்த் துணிகளைத் தோளில் சுமந்து, கிராமம் கிராமமாய் மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்தார்கள். நூற்புப் பயிற்சி அளிப்பது ஒரு போர்ப் பயிற்சியாக மாறியது. ராட்டையில் நூற்கும்பொழுதும் உள்ளுக்குள் தியானமாகவும் வெளியில் அரசியல் கிளர்ச்சியாகவும் ஒருசேர விளங்கியது.

தீண்டாமை ஒழிப்பும் சுதந்திரப் போராட்டமே: தமிழ்நாட்டுக்கு காந்தி 20 முறை வந்திருக்கிறார். காந்தியின் 15-வது பயணம் ஏறக்குறைய ஒரு மாத காலம் நீடித்தது. 1934, பிப்ரவரி 23 முதல் மார்ச் 22 வரை தமிழ்நாட்டில் ஒருமாத காலத்துக்கு 120 மேடைகளில் தீண்டாமைக்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் நடத்தினார் காந்தி. இந்தப் பயணத்தின்போது திருநெல்வேலிக்கு காந்தி போயிருந்தபோது, அவர் குற்றால அருவிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். ஆனால், தலித்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்ட அந்த அருவியில், தான் நீராட விரும்பவில்லை என்று அவர் மறுத்துவிட்டார். தொடர்ச்சியாக, தமிழகக் காங்கிரஸின் முக்கிய வேலைத்திட்டங்களில் தீண்டாமை ஒழிப்பையும் ஒன்றாக மாற்றியது.

தேசிய ராணுவத்தில் தமிழர்கள்: இந்திய தேசிய ராணுவத்துக்கு சிங்கப்பூர்தான் களம் என்றாலும், அதில் பங்கேற்றவர்களில் பெரும்பான்மையினர் தமிழ்நாட்டிலிருந்து சென்று, அங்கு தோட்ட வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்த தமிழர்கள்தான். சிங்கப்பூரில் நேதாஜி கலந்துகொண்ட கூட்டங்களில் தமிழர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கூடினார்கள். தென்கிழக்காசியாவில் தோட்ட வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்த தமிழர்கள், சிறுசிறு நன்கொடைகளை அளித்து நேதாஜிக்கு ஆதரவளித்தனர். பெண்கள் தங்களது நகைகளை வழங்கினர். பிழைப்புக்காக தேசத்தை விட்டுப் பிரிந்தாலும் தமிழர்களின் தேசிய உணர்வு மங்கவில்லை என்பதற்கு இந்திய தேசிய ராணுவம் ஒரு வரலாற்று உதாரணம்.

இன்றைக்கு 75-வது விடுதலை நாளைக் கொண்டாடுகிறது இந்தியா. இந்தப் பின்னணியில் நாட்டு விடுதலைக்குப் பாடுபட்ட 10 தமிழர்களைக் குறித்த தொகுப்பு.

ம.சிங்காரவேலர்: தமிழ்நாட்டில் பொதுவுடமைச் சிந்தனைகளை முதலில் பரப்பிய ‘சிந்தனைச் சிற்பி’ ம.சிங்காரவேலர் (1860-1946), விடுதலைப் போராட்டத்திலும் தீவிரமாகப் பங்கேற்றவர். ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலையை எதிர்த்து ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை காந்தி அறிவித்தபோது, வழக்கறிஞராக இருந்த சிங்காரவேலர் அதை ஏற்று இயக்கத்தில் பங்கேற்றார். தன்னுடைய கறுப்பு அங்கியை எரித்து ‘இனி வழக்கறிஞர் தொழிலில் ஈடுபட மாட்டேன்’ என்று அறிவித்தார். 1921-ல் வேல்ஸ் இளவரசரின் வருகையை எதிர்த்து நாடு முழுவதும் பல அகிம்சைப் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. இதன் ஒரு பகுதியாகத் தமிழ்நாட்டில் மாபெரும் கடையடைப்புப் போராட்டத்தை சிங்காரவேலர் ஒருங்கிணைத்தார். ஜவாஹர்லால் நேரு போன்ற தேசிய தலைவர்கள் சென்னைக்கு வந்தபோது, சிங்காரவேலர் வீட்டில் தங்கும் அளவுக்கு அவர் ஆற்றிய பங்களிப்புக்கு முக்கியத்துவமும் மதிப்பும் இருந்தன.

வ.உ.சிதம்பரனார்: ‘கப்பலோட்டிய தமிழன்’ என்று அழைக்கப்படும் வ.உ.சி.யின் (1872-1936) இயற்பெயர் வ.உ.சிதம்பரம். வழக்கறிஞர், எழுத்தாளர். விடுதலைப் போராட்டத்தில் திலகரால் ஈர்க்கப்பட்டவர். கப்பல் போக்குவரத்தில் ஆங்கிலேயர்களின் மேலாதிக்கத்தை எதிர்த்து இவர் தொடங்கியதுதான் ‘சுதேசி நாவாய்ச் சங்கம்’. அந்த நிறுவனத்துக்குச் சொந்தமாகக் கப்பலும் வாங்கினார். தொழிற்போட்டி, சுதேசிப் பொருட்களையே வாங்க வலியுறுத்தியது, ‘தூத்துக்குடி கோரல் மில்’ வேலைநிறுத்தப் போராட்டம் உட்பட ஆங்கிலேயருக்கு எதிராகப் பல போராட்டங்களை முன்னெடுத்தது, ஆங்கிலேயர் ஆட்சியை எதிர்த்து மக்களிடம் தொடர்ந்து உரையாற்றியது ஆகியவற்றின் காரணமாக 1908-ல் கைதுசெய்யப்பட்டார். 40 ஆண்டுகள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, அது படிப்படியாகக் குறைக்கப்பட்டு 1912-ல் வெளிவந்தார். சிறையில் இருந்த காலத்தில் எண்ணெய்ச் செக்கை இழுக்கும்படி நேர்ந்ததால் ‘செக்கிழுத்த செம்மல்’ என்ற பெயரும் ஏற்பட்டது.

ராஜாஜி: ராஜாஜியின் (1878-1972) இயற்பெயர் சக்கரவர்த்தி ராஜகோபாலாச்சாரி. நண்பர்களால் சி.ஆர். என்று அழைக்கப்பட்ட அவர், மக்களால் ராஜாஜி என்று அழைக்கப்படுகிறார். வருமானம் கொழிக்கும் வழக்கறிஞர் தொழிலை விட்டு, காந்தியினால் ஈர்க்கப்பட்டு விடுதலைப் போராட்டத்தில் ராஜாஜி ஈடுபட்டார். ‘காந்தியின் மனசாட்சி’ என்றே அவர் அழைக்கப்பட்டார். வ.உ.சி., பெரியார் போன்றவர்களின் நண்பராகவும் விளங்கினார். தன்னைப் பொதுவாழ்க்கைக்கு அழைத்துவந்தது ராஜாஜிதான் என்று பெரியாரால் குறிப்பிடப்பட்டவர் அவர். 1930-ல் காந்தி ‘உப்பு சத்தியாகிரகம்’ தொடங்கியபோது, தமிழகத்தில் அதற்கு ராஜாஜி தலைமையேற்றார். அதற்காக ஆறு மாதங்கள் கடுங்காவல் தண்டனை பெற்றார். தீண்டாமை ஒழிப்பு, இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமை போன்றவற்றுக்கு காந்தி கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டவர் ராஜாஜிதான் என்கிறார் வரலாற்றாசிரியர் ராமச்சந்திர குஹா.

வ.வே.சு.: லண்டன் ‘இந்தியா ஹவுஸ்’ மாணவர் விடுதி உருவாக்கிய தீப்பொறிகளில் ஒன்று தமிழ்நாட்டில் பற்றிப் படர்ந்தது. அந்த நெருப்பலைக்கு வ.வே.சுப்பிரமணியம் (1881-1925) என்று பெயர், வ.வே.சு. என்று அவர் அறியப்பட்டார். விடுதலைப் போராட்டத்தில் சாவர்க்கரின் சீடராகச் செயலாற்றிய பின்பு, காந்தியின் அகிம்சை வழிக்கு மாறியவர் வ.வே.சுப்பிரமணியம். உலகம் சுற்றியவர், ஆறு மொழிகளில் புலமைபெற்றவர், தேசியக் கல்வித் திட்டத்தின் பிரச்சாரகர், தாய்மொழிக் கல்வித் திட்டத்தின் முன்னோடி, தமிழில் சிறுகதை இலக்கியத்தை அறிமுகப்படுத்தியவர் என்று ஏகப்பட்ட பெருமைகள் அவருக்கு உண்டு. காந்தியின் கருத்துகளை ‘தேசபக்தன்’ ஏட்டின் வாயிலாக மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்தவர். அரசுக்கு எதிராக பத்திரிகைத் தலையங்கம் எழுதியதற்காக ஒன்பது மாதங்கள் கடுங்காவல் தண்டனை பெற்றவர்.

பாரதியார்: பாரதியாரின் (1882-1921) இயற்பெயர் சுப்பிரமணியன். இவருடைய கவிதை எழுதும் ஆற்றல் காரணமாகச் சிறு வயதிலேயே சூட்டப்பட்ட பெயர்தான் பாரதி. பிற்காலத்தில் பாரதியார் என்று அறியப்படலானார். இளம் வயதிலேயே திலகரால் ஈர்க்கப்பட்டு, இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் பாரதியார் ஈடுபட்டார். அவர் நடத்திய ‘இந்தியா’ பத்திரிகையை ஆங்கிலேயே அரசு தடைசெய்ததோடு அவருக்குப் பிடியாணையும் பிறப்பித்தது. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட புதுச்சேரிக்குத் தப்பிச்சென்று, அங்கே ‘இந்தியா’ பத்திரிகையை அவர் நடத்தினார். அவரது தேசபக்திப் பாடல்கள் தமிழகத்தில் விடுதலைப் போராட்டத்துக்குப் பெரும் ஊக்கம் கொடுத்தன. காந்தியைப் பற்றி அநேகமாக முதலில் கவிதை எழுதியவர் பாரதியாராகத்தான் இருக்கும். பாரதியார் இறந்த பிறகும் அவரது கவிதை நூல்களுக்குத் தடைவிதிக்கப்பட்டது, அவரது பாடல்களின் செல்வாக்கை உணர்த்தும்.

திரு.வி.க.: திருவாரூர் வி.கலியாணசுந்தரனார் (1883-1953) என்கிற இயற்பெயரைக் கொண்ட திரு.வி.க. பள்ளி ஆசிரியர் பணியைத் துறந்து, தேச விடுதலை உணர்வைப் பரப்பும் ‘தேசபக்தன்’ இதழின் ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். திரு.வி.க.வின் அயல்மொழிச் சொற்களற்ற தமிழ்ப் பயன்பாடு ‘தேசபக்தன்’ இதழின் தனிச்சிறப்பாக மிளிர்ந்தது. உடனடிச் செய்திகளைத் தரும் அவருடைய தீவிரத்தால் ‘ஜாலியன் வாலாபாக்’ படுகொலை குறித்து, ‘தேசபக்தன்’ மூலமாகவே தமிழர்கள் முதலில் தெரிந்துகொண்டார்கள். அடுத்து, அவர் ஆசிரியர் பணியாற்றிய ‘நவசக்தி’ வார இதழும் விடுதலை பிரச்சாரப் பணியை மேற்கொண்டது. திரு.வி.க.வின் தலையங்கங்கள் தமிழுணர்வையும் நாட்டுப்பற்றையும் ஊட்டின. 1926-ல் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டியின் தலைவரான அவர், கட்சியின் தூண்களில் ஒருவராகக் கருதப்பட்டார். தமிழ்நாடு முழுவதும் சுற்றிச் சுழன்று விடுதலைப் போராட்டக் கூட்டங்களில் உரையாற்றினார்.

சுப்பிரமணிய சிவா: வ.உ.சி., பாரதியார் ஆகியோரின் நெருங்கிய நண்பர் சுப்பிரமணிய சிவா (1884-1925). இவர்களால் ஈர்க்கப்பட்டு விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட சுப்பிரமணிய சிவா, ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராகத் தீவிரமாக மக்களிடையே உரையாற்றினார். 1908-ல் வ.உ.சி. கைதுசெய்யப்பட்டபோது சிவாவும் கைதுசெய்யப்பட்டார். 1912-ல் விடுதலை செய்யப்பட்ட பிறகு, இதழியல் பணியிலும் ஆன்மிகப் பணியிலும் அவர் ஈடுபட்டுவந்தார். 1921-ல் இரண்டாவது முறையாக தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டின் கீழ் கைதுசெய்யப்பட்டாலும், தொழுநோயால் வாடியதால் 1922-ல் விடுதலை செய்யப்பட்டார். பாப்பாரப்பட்டியில் ‘பாரத மாதா’ கோயில் கட்டும் முயற்சியை மேற்கொண்டார். அதற்கு அடிக்கல் நாட்ட சித்தரஞ்சன் தாஸை அழைத்துவந்தார். அந்தக் கோயிலைக் கட்டுவதற்கு முன் நோய் தீவிரமடைந்து 41-வது வயதில் சிவா காலமானார்.

காமராஜர்: சட்ட மறுப்பு இயக்கக் காலத்தில் வேதாரண்யம் உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் கலந்துகொண்டு, அலிபூர் சிறையில் தண்டனை அனுபவித்தவர் காமராஜர் (1903-1975). விருதுநகர் வெடிகுண்டு வழக்கில் கைதாகி, குற்றச்சாட்டு நிரூபிக்கப்படா ததால் விடுதலையானவர். 1940-ல் மீண்டும் ஒரு முறை கைதாகி வேலூர் சிறைவாசம். சிறையில் இருந்தபோதே விருதுநகர் நகராட்சித் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர், விடுதலையானதும் பதவியிலிருந்து விலகினார். ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ இயக்கத்தில் தீவிரமாகப் பங்கெடுத்துக்கொண்டதற்காகக் கைதுசெய்யப்பட்ட அவர், மூன்று ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை பெற்றார். போராட்டமும் சிறைவாசமுமாய் இந்திய சுதந்திரத்துக்குத் தனது இளமை வாழ்வைக் காணிக்கையாக்கியவர் காமராஜர்.

கேப்டன் லட்சுமி ஷாகல்: நேதாஜியின் தலைமையில் ‘இந்திய தேசிய ராணுவம்’ பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்து, பர்மா போர்முனையில் களம் கண்டது. தேசிய ராணுவத்தில் 500 பெண் வீராங்கனைகளைக் கொண்ட படைப்பிரிவான ‘ஜான்ஸி ராணி ரெஜிமெண்ட்’டின் தலைவராக இருந்தவர் லட்சுமி (1914-2012). மருத்துவராக சிங்கப்பூருக்குச் சென்ற அவர், தேசிய ராணுவத்தில் ஆயுதம்தாங்கினார். ‘இந்திய தேசிய ராணுவம்’ பிரகடனப்படுத்திய நேதாஜி தலைமையிலான அமைச்சரவையில் பெண்கள் நலனுக்கான அமைச்சராகவும் பொறுப்புவகித்தார். பர்மியப் போர்முனையில் பெண் வீரர்களின் மருத்துவமனை மீது வீசப்பட்ட வான்குண்டுத் தாக்குதலில் அதிர்ஷ்டவசமாக உயிர்தப்பினார் லட்சுமி. போர்க்கைதியாகப் பிடிபட்டு, இந்தியாவுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார்.

என்.சங்கரய்யா/ஆர்.நல்லகண்ணு: விடுதலைப் போராட்டத்தில் பங்கேற்ற தலைவர்களில் இன்றும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் சிலரில் ஒருவர், நூறு வயதைத் தொட்ட கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் என்.சங்கரய்யா (1922-). நேதாஜி மதுரைக்கு வந்தபோது மாணவர் கூட்டம் ஒன்றை ஏற்பாடு செய்தவர். 1941-ல் கல்லூரி மாணவர் கைதுக்கு எதிரான போராட்டத்தை ஒருங்கிணைத்ததற்காக சங்கரய்யா கைதுசெய்யப்பட்டதால், பட்டப் படிப்பை முடிக்க முடியாமல் போனது. 1946-ல் மதுரையில் ஒரு லட்சம் பேர் பங்கேற்ற கூட்டதை ஒருங்கிணைத்ததற்காக ‘மதுரை சதி வழக்கு’ என்னும் புனையப்பட்ட வழக்கில் பி.ராமமூர்த்தி, சங்கரய்யா உள்ளிட்டோர் கைதுசெய்யப்பட்டனர். 1947 ஆகஸ்ட் 14 மாலையில்தான் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர். வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மற்றொரு கம்யூனிஸ்ட் தலைவரான ஆர்.நல்லகண்ணுவும் (1925-) விடுதலைப் போராட்ட வீரரே. ஆங்கிலேயே ஆட்சிக்கு ஆதரவான பள்ளி நாடகத்தை எதிர்த்தார். பள்ளிப் புறக்கணிப்புப் போராட்டம் நடத்தினார். ‘வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்க’த்தில் பங்கேற்றதற்காகச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார், கல்லூரியிலிருந்தும் வெளியேற்றப்பட்டார்.

Women’s self-help groups and cooperatives and concrete proof of ownership that allows land to be converted into productive finance and capital, together, would channel rural energies into new entrepreneurship and production.

The prime minister’s rousing call on the 75th anniversary of India’s Independence for all Indians to join in a collective effort over the next 25 years — a period he referred to as Amrit Kaal, the Auspicious Phase — to attain an advanced degree of multifaceted development that is inclusive is unexceptionable. He called for energy independence over the next 25 years and inclusion in terms of reaching every section of society, erasing the urban-rural divide and the gender divide. He announced a new development initiative for creating integrated, high-speed transport infrastructure. He envisioned the startup culture spreading to tier 2 and tier 3 towns.

Women’s self-help groups and cooperatives and concrete proof of ownership that allows land to be converted into productive finance and capital, together, would channel rural energies into new entrepreneurship and production. The government would help, removing laws and rules that hinder. Two areas of his announcements raise some questions. One is the celebration of the marginal farmer, with a landholding smaller than two hectares. The government would support them, said the PM. Or would it be wiser to encourage land consolidation, higher-value agriculture based on such consolidation, while moving vast numbers out of unproductive agriculture and underemployed work to new organised industry and services in towns? Employing a little under half the workforce, farming produces about 13% of GDP. That means output per worker on the farm is about one-seventh that in other sectors. The way to raise farm productivity is not only to use better technology and more capital on the farm but also to shift labour out of agriculture, and train and deploy it in other sectors.

The other is the desirability of a day to recall the horrors of Partition. That depends on to what end this recollection is summoned. If it is to keep the divisions of those painful days alive, it is a road best not taken. However, we hope it is to drive home the imperative to heal those wounds.

Did you Know?

Stock score of Keltech Energies Ltd moved down by 1 in a week on a 10-point scale.

In this regard, the PM’s aspiration to make India a global hub of green hydrogen (whose production entails no greenhouse gas emissions) was inspiring. However the gas economy, which he also referred to, is at best a short-term solution. Natural gas contains less carbon than other hydrocarbons but still produces CO2 when burnt.

The prime minister announced a goal of reaching energy independence over the next 25 years. This is entirely achievable. Several possible paths lead to it, choosing one calls for active debate. India imports 80% of the oil it needs. To end dependence on hydrocarbon imports, one could either substitute locally produced hydrocarbons for imported ones or displace hydrocarbons with other energy sources. Given the imperative of fighting climate change, the choice must be to eliminate hydrocarbons.

In this regard, the PM’s aspiration to make India a global hub of green hydrogen (whose production entails no greenhouse gas emissions) was inspiring. However the gas economy, which he also referred to, is at best a short-term solution. Natural gas contains less carbon than other hydrocarbons but still produces CO2 when burnt. India’s goal should be to convert abundant coal and biomass into methane that is then converted into hydrogen, using either conventional reformation that produces CO2 alongside, or, preferably, emerging technologies that use enzymes to produce carbon fibre and hydrogen. The fuel energising transport will have to be electricity, rather than hydrocarbons. That electricity can, in turn, come from batteries or fuel cells that use hydrogen. This is entirely doable. Indian research effort must be enhanced in using CO2 as a feedstock for producing organic chemicals of all kinds. That would eliminate the need to import oil.

Another vital leg of energy independence is atomic energy. India must step up its thorium-based, fast-breeder route to plentiful atomic energy, sourcing the thorium from monazite sands found on the beaches of Kerala and Tamil Nadu. At the same time, India must prepare to absorb the gains from the fast-paced developments underway in atomic fusion.

Creating educational facilities for them is an urgent task. South Delhi Municipal Corporation schools offer a model

Written by Pranjal Patil

The US-based stand-up comedian Trevor Noah aptly remarked in his autobiographical book, “People love to say, ‘Give a man a fish, and he’ll eat for a day. Teach a man to fish, and he’ll eat for a lifetime.’ What they don’t say is, ‘And it would be nice if you gave him a fishing rod’.” Education can be an equivalent of the fishing rod, a tool of empowerment, an experience of freedom, a journey towards self-assertion. However, our systemic shortcomings render many children without the opportunity to have such a liberating and transforming journey. Such structural gaps are even wider when it comes to the education of Children with Special Needs (CWSN) — Plan International, a children’s rights advocacy group, says CWSN are 10 times less likely to attend schools as compared to other children.

In this context, I intend to discuss the work and vision of the South Delhi Municipal Corporation (SDMC) towards education of CWSN through its schools. It is more of a work in progress. It does not intend to suggest a choice between inclusive schools and special schools. One single approach may not be possible as ours is a country of diverse socio-economic and geographic conditions. Nonetheless, as India gears up to actualise the Sustainable Development Goal of leaving no one behind in all areas, including education, discussion and concrete action in this direction become important.

The Right to Education (RTE) Act has made it duty-bound for the State to provide free and compulsory education to all. Prior to this, the 74th Constitutional Amendment Act empowered the local bodies to ensure basic education to all. Ensuring community participation in the field of education was one of the motives for this move. In this context, the SDMC got to run 568 primary schools after the trifurcation of unified Delhi Municipal Corporation in 2012. Of the two lakh fifty thousand students enrolled in SDMC schools across the four zones of Delhi, 1,027 are CWSN. Yet, the focus on enabling resources for people with disabilities has been grossly inadequate. We need to read RTE Act in conjunction with various international declarations and conventions and Right to Persons with Disabilities (RPWD) Act, 2016 in order to understand the background of the enrolment of CWSN in SDMC schools.

The Salamanca Declaration in the 1990s, to which India is a signatory, explicitly advocated inclusion of CWSN in all educational institutions. The UN’s Convention on Rights with Persons with Disabilities (UNCRPD) in 2006 became the first international treaty to categorically espouse the right of persons with disabilities (PWDs) to an inclusive, quality and free primary and secondary education on par with others in the community they live in. By ratifying the said treaty, India committed itself for full and equal participation of CWSN in its educational endeavour. The commitment is manifest in the 2016 RPWD Act.

The RPWD Act stands for accepting PWDs as a part of human diversity and humanity. It is emphatic on the fact that quality and inclusive education for CWSN is a right and not a luxury to be “dispensed with”. Section 16 of the Act authorises “government and local authorities to endeavour that all educational institutions provide inclusive education to children with disabilities.”

Efforts by SDMC helped in increasing the number of CWSN in its schools. Through its door-to-door admission drive, it tries to reach out to CWSN along with other children and ensures their enrolment in neighbourhood schools. Once the asset is created, it comes to serve a much larger purpose than what was originally conceived. As schools serve as polling booths during elections, a majority of the SDMC school sites (especially the newer buildings) have disabled-friendly toilets and ramps as per directions of the Election Commission. At present, 182 special educators are working in SDMC schools. Correspondence is on with recruiting authority to fill up the vacancies of special educators for different categories of disabilities included in RPWD Act. Meanwhile, the existing special educators, by catering to the special functional, academic, behavioural needs of CWSN, are acting as a bridge between them and their teachers and their schoolmates as well as providing counselling to their parents.

While SDMC has been paving the way for inclusion in education, the road to be travelled is long. There are many gaps in the system. To make education truly inclusive, it requires the partnership of teachers, parents, government officials and civil society organisations. One suggestion is that a headquarter-level resource centre may be established in the beginning, which can be further expanded as one centre per SDMC zone. The role of these centres can evolve as per need-based analysis through constant interaction with teachers, special educators, CWSN and their parents. These resource centres would provide counselling and pedagogic support for teachers and special educators by keeping in mind the unique need of each CWSN. Teachers and special educators could learn from each other’s best practices through their fortnightly focused interactions. The centres would also provide counselling and guidance to parents towards creating an enabling and conducive environment for CWSN at home.

Second, the support and direct participation of civil society groups with field experience could be sought. Third, we have praiseworthy examples of resource centres playing a crucial role in providing active academic and technological assistance as well as psycho-emotional and legal support to PWDs. The Xaviers’ Resource Centre for Visually Challenged in St. Xaviers’ College, Mumbai started functioning as an in-house support system for students with disabilities. Learning through the interactions with various stakeholders in the course of time, it has supported children, their teachers and parents by equipping them with disabled friendly ways of studying subjects like mathematics, science, physiotherapy and the like. Similarly, the central library of Jawaharlal Nehru University houses a well-equipped unit with a number of computers with print-disabled-friendly softwares and scanners. While the latter is creating a physical space for PWDs to pursue academics, the former looks into the needs of CWSN on a case-to-case basis. However, both these and many other resource centres are contributing to making the educational system and educational spaces conducive and inclusive of PWDs.

The legal mandate is clear. A roadmap is in place. Continuous effort is now needed to take inclusion beyond socio-economic concerns. The education system must adapt and respond to the diverse needs of CWSN. The participation of civil society groups and other private players should be actively sought in order to mobilise resources, both financial and human. These efforts would go a long way towards ensuring that inclusive quality education is a reality in every SDMC neighbourhood school.

Adrija Roychowdhury writes: The front pages of newspapers across the world the next day reflected this change — capturing the culmination of India’s fight for freedom, the birth of two nations and the celebrations, as well as the accompanying massacre.

Indian Independence was a historic moment for the world. Not only was it won by the Gandhian principle of non-violence, the ceding of its largest and most important colony by Great Britain marked the beginning of the end of colonialism — with the imperial powers of Europe left with neither the stomach nor the resources to hold on to territories following the Second World War.

The front pages of newspapers across the world the next day reflected this change — capturing the culmination of India’s fight for freedom, the birth of two nations and the celebrations, as well as the accompanying massacre. Incidentally unlike Punjab’s partition, the pain of Bengal’s division went largely unnoticed.

It carried the map of the Indian subcontinent as it stood on August 15, 1947, with a report including both the celebrations to mark Independence and the horrors of Partition. It also noted that a number of princely states were yet to decide which side to pick — India or Pakistan — meaning that the India map carried by NYT left out the states of Hyderabad and Kashmir. The other headlines on the front page were also reflective of the after effects of the Second World War, from the Israel-Palestine tension to the strained ties between America and Soviet Union.

The Washington Post

It was more subdued in its coverage of India’s Independence, carrying a long double column without a picture, but noting that the celebrations were held “in oriental pomp and splendor — marred by bloodshed, death and terror”. It also gave space to the Tryst with Destiny speech of Jawaharlal Nehru. The newspaper though seemed more interested in a heat wave sweeping the US, noting that it had caused many to “leave jobs early again”.

The focus of this American news daily was Lord Mountbatten taking oath as the first governor-general of India, with a headline saying “Mountbatten new Governor of Hindu India”. On the second page, it had a section dedicated to Pakistan under the headline, “Jinnah frosty as he wins his dream of Moslem state”. It praised the role of Mahatma Gandhi, and carried a large cartoon titled ‘The End of the Story’ showing a ship departing India as a tiger, a snake, a monkey, an Indian and an Englishman watch on. The most eye-catching thing about the front page though was the large banner headline, “Population Up 9 Million”.

One of the very first British colonies to gain independence, Ireland shared a special solidarity with India. The Irish daily hence celebrated Indian Independence, noting, “The last stroke of midnight, booming from the dome of New Delhi’s Parliament buildings, set off the highest, noisiest and most joyful celebrations ever experienced in the East.” It carried a picture of the flag of the new country of Pakistan. But the pride of place on the page was to a picture of four quadruplets born to an “English war bride” — the term for women who married nationals of other countries during the war — “enjoying a shower-bath from a watering can”.

The British daily’s front page devoted a large section to Indian Independence, but focused more on the communication between the British and Indian political elite. “Indians praise Britain” said one story, another talked of “British sagacity”, and a third of the Earldom conferred on Loud Mountbatten. The visual was a large photograph of the Residency of Lucknow, with the caption: “The Union Jack flying from the tower of the ruined Residency at Lucknow, from which it had never been lowered since recapture of the town after the siege of 1857.”

Chakshu Roy writes: Herbert Baker, the architect of Parliament House, was aware of the critical role of acoustics in the legislative chambers.

Parliament is a venue for passionate debate and often slogan-shouting, as was evident in the recently curtailed Monsoon Session. In its debating chambers, every Member of Parliament is audible while making an argument or silencing an opponent. Being heard here is not simply a function of lung power and sound amplifying technology — both these aspects have to do with the acoustic design of the chamber.

This design was made possible in our Parliament by collaboration between architects, academics, a Nobel prize-winning physicist and an engineer of Spanish origin.

In a debating chamber, the ability to hear and be heard is of utmost importance. An imperfect acoustic design can negate the useability of such a venue. Since sound reflects and gets absorbed in surfaces, managing it in large spaces is a complex issue. If sound reflects more, words may blend, and if it bounces less and gets absorbed, a listener might have difficulty hearing the speaker. In 1922, the County Hall in London was criticised heavily as reporters in its press gallery had a hard time making sense of the proceedings in the chamber.

Herbert Baker, the architect of Parliament House, was aware of the critical role of acoustics in the legislative chambers. His design of the three houses in the building involved teak panelling, reflective surfaces like marble, high ceilings, space for 300 seats in the assembly (now Lok Sabha) chamber, galleries for the public, press and distinguished visitors.

In 1921, the foundation stone of the Parliament building was laid, and a year later, Baker engaged Hope Bagenal, a British architect and acoustician, as consultant.

Baker also convinced the government of India to commission research at the Building Research Station in London. The focus of the study was on acoustics in the chambers whose construction had started in Delhi. The research also involved two physicists, Nobel prize winner Sir William Bragg and senior lecturer George Sutherland. Bragg had shared a Nobel prize with his son in 1915 and had worked on acoustics for submarine detection during the First World War.

Because of his interest in acoustics, Bagenal was in touch with a Harvard academic, Wallace Clement Sabine, who pioneered architectural acoustics. The Englishmen were finding it challenging to develop a workable absorbent material for the ceiling. Sabine had patented a sound-absorbent tile with a talented Spanish engineer, Rafael Guastavino, who immigrated to America. The acoustic tile had “over six fold the absorbing power of any existing
masonry construction and one third the absorbing power of the best known felt”.

There were several hiccups and misunderstandings before Herbert Baker could order acoustic tiles with Rafael Guastavino’s company in New York. Baker wrote in a letter that on his death, people would find the word acoustic tiles engraved on his heart.

The ceiling of the assembly, council, and the prices chamber would need approximately 40,000 acoustic tiles. Within a few months of the inauguration of the Parliament building in 1927, a loose tile would fall from the ceiling to the floor, nearly hitting the commander in chief.

Apart from this aberration, the acoustic design would work perfectly. The London Times would declare that “every practical suggestion of acoustic science was adopted in the design and roofing of the chamber and the result so far seems to be perfect”.

Coomi Kapoor writes: Rahul Gandhi’s breakfast meeting recently with Opposition MPs to build up a national narrative against the Modi government was not as successful as the Congress tried to project. Despite the help of the CPM’s Sitaram Yechury, political parties like the BSP and AAP stayed away.

B-Team sent

Rahul Gandhi’s breakfast meeting recently with Opposition MPs to build up a national narrative against the Modi government was not as successful as the Congress tried to project. Despite the help of the CPM’s Sitaram Yechury, political parties like the BSP and AAP stayed away. Some others, such as the NCP, TMC and SP sent their B-team. One of those present disagreed that Pegasus eavesdropping should be the main focus for the Opposition and wanted anti-Modi forces to hit the road to highlight escalating prices. Another questioned Gandhi for not touring Uttar Pradesh, with polls round the corner. In contrast, when dissident Congressman Kapil Sibal hosted a dinner last week, heavyweights like Sharad Pawar and Lalu Prasad showed up.

Not so meek

While former Assam chief minister Sarbananda Sonowal is cited approvingly as an example of a senior BJP leader who fell unquestioningly in line with the diktat of the party high command, Sonowal may not be quite as accommodating as the leadership assumes. He is said to be unhappy about being allotted the Shipping portfolio. His grouse was that before the recent Cabinet expansion, the two men who were sure shots to be taken into Modi’s Cabinet were Jyotiraditya Scindia and himself. But while the two heavyweights had been palmed off with the lightweight Civil Aviation and Shipping portfolios respectively, a newcomer like Ashwini Vaishnaw had been handed three powerful assignments. Just a decade ago, Vaishaw was secretary to the late Atal Bihari Vajpayee. Scindia, who was in the vicinity, made it clear he did not want to be associated with Sonowal’s grouse.

Soon after being sworn in as a minister in Modi’s Cabinet, serial defector Narayan Rane realised that there are drawbacks. He gave a long interview to a TV anchor considered unfriendly to the ruling party. A day later, at a meeting with his ministers, Prime Minister Narendra Modi remarked caustically that some people wanted to be heroes on television — a warning seen as aimed at Rane, which all new entrants duly noted.

Ambitious plans

Many assume that Prashant Kishor is planning to join the Congress. And the party has reportedly even formed a committee to work out the modalities of recruiting him into the party. But whether the ace political strategist, to whom chief ministers defer, would want to be subjected to Congress discipline and hierarchy is another matter. Kishor fancies his role as the kingpin in uniting the Opposition. His first goal is not the coming Assembly elections but the presidential poll next year, with NCP chief Sharad Pawar as the favoured choice. In fact, Sanjay Raut hosted a tea party inviting a few younger MPs from various political parties to push the proposal. But the BJP MPs present felt that this was not the right forum to raise the issue. An embarrassed Supriya Sule agreed.

New Ahmed Patel

Before she left India with her daughter Miraya, Priyanka Gandhi Vadra had talks with three state Congress leaders, Sachin Pilot from Rajasthan, Karti Chidambaram from Tamil Nadu and Deepender Hooda from Haryana. A frustrated Pilot is still waiting for his supporters to be accommodated in Ashok Gehlot’s Cabinet. Hooda and Chidambaram are hoping to be appointed as Congress party chiefs in their respective states. Vadra assured all three that she would try and sort out their issues on her return. By default, Vadra, who is officially in charge of Uttar Pradesh, has taken on the role played by the late Ahmed Patel in acting as mediator in intra-party feuds.

The pandemic has been cited as the reason why very few journalists are permitted to cover Parliament proceedings during the Session. The government’s critics, however, apprehend  that the list of scribes has been drastically pruned to ensure minimum interaction between MPs and the press. The new rules permit one newsperson per media group. But even with this new order, there is an exception. NDTV had written to the Lok Sabha Speaker objecting that its  political affairs editor, Sunil Prabhu, was not  granted a parliamentary pass for the last two sessions and no reason ascribed for his exclusion. Prabhu has covered the Lok Sabha for over two decades and broken several major news stories thanks to his proximity to MPs. If the authorities are authorised to select which journalists can cover Parliament, it could set a dangerous trend.

Tavleen Singh writes: What will make a difference is real improvement in the economy and the speed at which we are vaccinating India. And a serious effort to stop Hindutva hate crimes.

Before writing this piece, I went on a short tour of what is derided by Modi’s devotees as ‘Lootyens’ Delhi. I wandered into Vijay Chowk and then the streets that surround the seat of Indian political power. There were barricades everywhere. Not just to protect Parliament and the offices of the Prime Minister and important ministries, but to ensure that nobody takes a stroll between Vijay Chowk and India Gate. The Central Vista is being redeveloped with the secrecy of a military project.

Other than the barricades, what struck me was the profusion of posters thanking Narendra Modi. They were outside government offices, on bus stands, petrol pumps and on street corners. They thanked Modi for ‘free’ vaccines, free food grain and other freebies. Some had Yogi Adityanath lurking behind Modi’s shoulder. These thanked Yogi for creating ‘400,000 government jobs’. This blitzkrieg of self-promotion is on a scale I have never seen before. So, I found myself asking why and concluded that it was to erase from public memory the grave mistakes made by Modi and Yogi in the handling of Covid’s second wave. It has been a bad year for both, but in Modi’s case the worst of the seven years that he has been Prime Minister.

It began badly. In January he declared victory over the virus and said in his address to the World Economic Forum that other countries should learn from India how to deal with Covid. Then he and Amit Shah went off to ‘win’ West Bengal. At about the exact time news came that they had lost this election, in which they had invested so much political capital, personal prestige and money, what became evident was that the Government of India had not prepared at all for the second wave.

Modi has been charged with many things, but this was the first time he faced charges of serious incompetence. For at least 10 days India seemed to be on autopilot, and this was when the second wave was at its peak. Those images of desperate people begging for hospital beds, medicines and oxygen are hard to forget. The images of bodies buried in shallow graves by the Ganga and of pyres burning day and night even harder to forget. Then came the worst news of all. The Government of India’s vaccination task force had failed to order enough vaccine doses and had been so over-confident that their vaccination strategy was right that they exported doses Indians needed. Why? So that we can pretend to compete with our old enemy China?

We cannot compete. But our high officials have learned from that totalitarian country how narratives can be changed by fudging facts and figures. As soon as the second Covid wave began to wane, the Prime Minister personally took charge of changing the narrative. He went to Uttar Pradesh and praised Yogi Adityanath for controlling Covid better than any other chief minister and for launching the fastest vaccination drive. Not true. Yogi still refuses to accept that his government undercounted Covid victims or that vaccinations are moving too slowly.

A new narrative is that the economy is doing well and that not a single Indian is going to bed hungry. The truth is that so many millions of Indians have lost their jobs that a worrisome wave of extreme poverty is becoming visible in rural India. Families with middle class aspirations have been pushed back into poverty. Millions of small businesses have closed, and smalltime entrepreneurs now do menial jobs to survive.

Things are not much better at the top of the pyramid. The Prime Minister declared last week that the retroactive tax was being abolished to rectify a mistake made in the past. It was a terrible mistake, and it is good that it has finally been rectified. But there are other taxes that need to be made simpler and tax departments that need to get the message that businessmen should not be treated as criminals. There is a bankruptcy law that needs to be implemented with the aim of saving companies and jobs instead of celebrating the collapse of major enterprises.

Other bad things have happened since August 15 last year. Gangs of Hindutva thugs wearing saffron scarves have been so emboldened that they declared last week within shouting distance of Parliament that Muslims will be cut to pieces. They have not been charged with sedition. And a video went viral on social media of Hindutva thugs beating a Muslim man as his little daughter clung to him begging for him to be spared. It was too horrible to watch.

On Independence Day the Prime Minister stands on the ramparts of the Red Fort and gives us an account of what his government has achieved since August 15 last year. My deadline necessarily precedes this morning’s address, but if he can list some achievements, it will make the country feel a little less despondent. What will not help at all is if he continues trying to change the narrative in the hope that public memory is short and that the average Indian always believes the Prime Minister. Modi has lost so much prestige that posters saying ‘Dhanyavaad Modi’ will make no difference. What will make a difference is real improvement in the economy and the speed at which we are vaccinating India. And a serious effort to stop Hindutva hate crimes.

"

P Chidambaram writes: Every country has to re-double the pace of vaccination and rework its economic strategy. India’s managers seem to be blissfully ignorant of the challenging situation and we are falling behind on both counts.

Today, we begin the 75th year of Independence. India has changed dramatically, yet, paradoxically, a lot about India remains the same. A traveller will be yanked back to the early 20th century if s/he drove through some parts of Uttar Pradesh, Bihar, Odisha or the Northeastern states and observed the economic conditions and social norms of the people. These are not indictments; they are intended to underline the enormity of the task ahead of us to make India a modern nation.

The immediate goal is more modest. The GDP in 2019-20, in constant prices, was Rs 145.69 lakh crore. That was the pre-pandemic level achieved after 73 years of Independence. Of the 73 years, the last 29 years were the most productive in economic terms. The big leap came when the GDP quadrupled between 1991 and 2014. Since 2014, the rate of growth has been tepid and uneven, thanks to self-inflicted wounds, the external environment and the pandemic. Therefore, the immediate goal is to achieve the pre-pandemic GDP level of Rs 145.69 lakh crore.

There is a hot debate on the issue. The RBI’s last Monetary Policy Statement of August 6, 2021, has contributed to the debate. (The only place where the issue was not discussed was Parliament!)

The Monetary Policy Statement (MPC) is a ‘on the one hand… and on the other hand…’ attempt to present a so-called balanced picture. Consequently, it failed to send either a wake-up call or a message of reassurance. That is the price one pays for not being frank and forthright. The RBI’s mandate is monetary and price stability. Since 1991, the RBI has generally done a good job, but it has also made mistakes. It tends to over-estimate growth and under-estimate inflation. Both errors induce a sense of complacency in the government. In the statement of August 6, 2021, the RBI has committed the same mistakes. Its assessment of GDP growth in 2021-22 of 9.5 per cent, in constant terms, is built on quicksand. The quarterly estimates are revealing:

Q 1: 21.4 per cent
Q 2: 7.3
Q 3: 6.3
Q 4: 6.1

The ‘high’ growth rate of Q1 is because of a historic low in Q1 of 2020-21 of negative (-) 24.4 per cent. The estimates for the next three quarters are more realistic but very disheartening. We are back to the days of sliding growth rates. The numbers do not portend a recovery, much less a V-shaped recovery. The economy continues to be fragile.

Inflation & Unemployment

The projections of inflation in 2021-22 are also suspect:

Q 1: 6.3 per cent
Q 2: 5.9
Q 3: 5.3
Q 4: 5.8

Hidden behind these figures are the admissions that food inflation has increased; fuel inflation has moved into double digits; commodity prices have hardened, particularly crude oil; EME currencies have depreciated; and bond yields remain high in EMEs on account of inflation concerns. The MPC’s advice to the government: “a calibrated reduction of the indirect tax component of pump prices by the Centre and states can help substantially lessen cost pressures”. Put bluntly, cut taxes on petrol and diesel.

Neither the realities on the ground nor the warning of the MPC seem to have had any effect on the government. It is like a stuck gramophone needle and the refrain one hears is the same line of the song over and over again. The monthly review of the Ministry of Finance for July 2021 repeats the same arguments — declining second wave of Covid-19, rapid progress in vaccination (?), high frequency indicators, rebound in GST collections — to conclude “there are visible signs of economic rejuvenation since the second half of May”. Green shoots again!

What the government has failed to consider are the trends in the global economy and the tribulations of those at the bottom of the socio-economic ladder. CMIE data show that on August 12, 2021, the 30-day moving average urban unemployment rate was 8.79 per cent and the rural unemployment rate was 6.86 per cent. The CMIE also reported that casual jobs were being added in rural India (thanks to the sowing season) but regular, salaried jobs were lost elsewhere. On the day the MoF report was published, the Prime Minister asked industry why they were not investing and taking more risks; the Revenue Secretary wondered why more jobs were not being created; and the Commerce Secretary pleaded for support to conclude Free Trade Agreements (a path that the government had abandoned)! So much for the government speaking in one voice!

The state of the global economy has been captured by the Economist. On emerging economies, it observed that “the legacy of Covid-19 and rising protectionism could condemn them to a long period of slower growth”. Among developed countries, the Economist flagged rising interest rates, softening consumer demand, stagnating global trade and growing protectionism. Overall, the outlook for developing countries, especially the unvaccinated, is not bright. Every country has to re-double the pace of vaccination and rework its economic strategy. India’s managers seem to be blissfully ignorant of the challenging situation and we are falling behind on both counts.

I know you are as concerned as I am. Nevertheless, Happy Independence Day!