Editorials - 13-08-2021

இரு நண்பர்கள் பேசிக்கொள்வதாக சமூக ஊடகங்களில் உலா வரும் நகைச்சுவைத் துணுக்கு ஒன்றில், ஒருவர் "முதியோர் இல்லத்துக்கு நன்கொடை கேட்டு உன் வீட்டுக்கு சிலர் வந்தார்களே, அவர்களுக்கு நீ என்ன கொடுத்தாய்' என்று கேட்பதாகவும் அதற்கு மற்றொருவர் "நான் என் அப்பாவைக் கொடுத்துவிட்டேன்' என்று கூறுவதாகவும் உரையாடல் இருந்தது.  இதனைப் படித்துவிட்டுப் பலரும் புன்னகையுடன் கடந்து சென்றிருப்போம். சிரிப்பு என்பதைத் தாண்டி சற்றே சிந்தித்துப் பார்த்தால் மனித சமுதாயத்தின் வேர்கள் அழுகத் தொடங்கியிருப்பதை உணர்த்தும் வாசகங்கள் இவை என்பதை அறிந்துகொள்ளலாம். 

வயதான பெற்றோரை முதியோர் இல்லத்துக்கு அனுப்பி வைக்கலாம். அதில் தவறு ஒன்றும் இல்லை என்கின்ற நச்சுச் சிந்தனையை நமது மூளைகளில் மெல்ல மெல்லப் பதியவைப்பவை இவை போன்ற நகைச்சுவைகளே. இவற்றையெல்லாம் விட, பெற்றோர்களை முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பி வைப்பதுதான் சரி, அங்கேதான் அவர்கள் சந்தோஷமாக இருக்க முடியும் என்பதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்து வருபவை "சீனியர் சிட்டிசன் ஹோம்' என்ற பெயரில் பல்வேறு பெரிய நகரங்களின் புறநகர்ப் பகுதிகளில் உருவாகிவரும் பணக்கார முதியோர் இல்லங்களின் விளம்பரங்கள்.
லட்சக்கணக்கில் முதலீடு செய்து சொந்தமாக ஓர் அடுக்குமனைக் குடியிருப்பை வாங்கிக்கொள்வது அல்லது மாதாமாதம் பல்லாயிரம் ரூபாய் வாடகையுடன் பராமரிப்புச் செலவையும் கொடுத்துத் தங்கியிருப்பது என்பது போன்ற கவர்ச்சிகரமான திட்டங்களுடன் ஒளிபரப்பாகும் நவீன முதியோர் இல்ல விளம்பரங்கள் இன்றைய இளைய தலைமுறையினரிடம் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அளவிடமுடியாததாகும்.

ஆதரவற்ற ஏழை முதியோரை கவனித்துக்கொள்வதற்காக உருவாக்கப்பட்ட முதியோர் இல்லங்கள், பொதுமக்களிடம் நன்கொடை கேட்டு ஊடகங்களில் விளம்பரம் தருவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். இது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதே. 
ஆனால், ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளைப் போன்ற புதிய கட்டடங்களின் புகைப்படங்களுடன் வரும் " சீனியர் சிட்டிசன் ஹோம்' விளம்பரங்களை வணிகமயமாக்கத்தின் இன்னொரு பரிமாணமாகவே பார்க்க முடிகிறது. 
வாரிசுகளே இல்லாத பெற்றோரும், தங்கள் வாரிசுகளுடன் அயல்நாடு சென்று வசிக்க இயலாத பெற்றோரும் இங்கு தனித்து வசிக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பது உண்மைதான். வயதானவர்கள் இவ்வாறு தனியாக வசிப்பதால் அவர்களுடைய அவசர மருத்துவத் தேவைகள் நிறைவேறுவதில் சிரமங்கள் ஏற்படுவதோடு, அவர்களின் பாதுகாப்பும் கேள்விக்குறியாகிவிடும். 

ஆகவே, இத்தகைய முதியவர்கள், தங்களின் பாதுகாப்பிற்காக ஒரு முதியோர் இல்லத்தை நாடுவதில் தவறில்லைதான். ஆனால், மேற்கண்ட பணக்கார முதியோர் இல்லங்களின் விளம்பரங்களில் அங்கே தங்கும் முதியவர்கள் தாங்கள் மிகவும் வசதியாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பதாகக் கூறும் வசனங்கள் எதிர்மறை விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவையாகும். 
இவ்வுலகில் எவரும் தன் குடும்பத்தினருடன் இணைந்து ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்து வருவதன் மூலமே மகிழ்ச்சியைப் பெறுவர். குடும்ப உறவே வேண்டாம் என்ற துறவு மனப்பான்மை உள்ளவர்களைத் தவிர மற்ற யாருமே தனித்து வாழ்வதை விரும்ப மாட்டார்கள். தனது வீட்டைக் காட்டிலும் விடுதியே வசதி மிக்கது என்றாலும் கூட வசதி குறைந்த வீட்டில் குடும்ப உறவுகளுடன் வாழும் வாழ்க்கையே ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சியையும் மனநிறைவையும் அளிப்பதாகும். 

ஆனால், இவ்விளம்பரங்களில் காட்டப்படும் வசதியான பணக்கார முதியோர் இல்லங்களில் வசிக்கும் முதியவர்கள், தாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகக் கூறுவது, அவர்களுடைய பிள்ளைகளுக்கு நியாயமாக இருக்க வேண்டிய குற்ற உணர்வையும் துடைத்துவிடும். 

அம்முதியவர்களின் வாரிசுகள் வெளிநாட்டுப் பணியினை முடித்துக்கொண்டு நம் நாட்டிற்குத் திரும்பிய பின்னரும், தங்களுடைய பெற்றோரை அத்தகைய பணக்கார முதியோர் இல்லங்களிலிருந்து திரும்ப அழைத்துக்கொள்ளாமல் இருக்க இத்தகைய விளம்பரங்கள் தூண்டுகோலாக அமையும். 

அதுமட்டுமல்ல, நடுத்தர, உயர்நடுத்தரக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த இளைய தலைமுறையினரும் சற்றே அதிகமாகப் பணம் செலவழிந்தாலும் பரவாயில்லை,  நம்முடைய பெற்றோரை இத்தகைய இல்லங்களில் விட்டுவிடுவதே சிறப்பானது என்று முடிவெடுக்கவும் இவ்விளம்பரங்கள் காரணமாகக்கூடும்.

சென்ற தலைமுறைகளில் தழைத்திருந்த கூட்டுக்குடும்பங்களில் பெற்றோரும் அவர்தம் வாரிசுகளும் ஒன்றாக இருந்ததுடன், ஆதரவற்ற சில சொந்தங்களையும் அத்தகைய குடும்பங்கள் முகம் சுளிக்காமல் பராமரித்து வந்தன. இவ்வளவு ஏன், சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் குடியேறிய வெளியூர்க்காரர்கள்  தங்கள் ஊரிலிருந்து படிப்புக்காகவும் பிழைப்புக்காகவும் வருபவர்களைத் தங்களுடன் தங்க வைத்து உணவளித்து ஆதரித்து வந்த காலமும் உண்டு. உறவுப் பாசமும் ஊர்ப்பாசமும் தழைத்துச் செழித்த அந்தக்காலத்து மனப்பான்மை மீண்டும் வருமானால், இம்மண்ணில் முதியோர் இல்லங்களுக்குத் தேவை இல்லாமல் போய்விடும். 

தூரத்து உறவினர்களையும், சொந்த ஊர்க்காரர்களையும் பராமரிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. பிள்ளைகள், தங்கள் பெற்றோரையே சுமையாகக் கருதி முதியோர் இல்லத்துக்கு அனுப்பும் அவலத்தையேனும் நாம் உடனடியாகத் தவிர்க்க வேண்டும். தாத்தா, பாட்டிகளைத் தொந்தரவாக நினைக்காத மனப்பான்மையை நம் குழந்தைகளிடம் உருவாக்க வேண்டும். 
ஆதரவற்ற முதியோரைப் பராமரிப்பது என்பது அறச்செயல் ஆகும். ஆனால், அரண்மனை போன்ற விடுதிகளைக் கட்டி, அவற்றை மிகையாக விளம்பரப்படுத்தி வரவினைப் பெருக்கும் செயல் அறத்தின் கணக்கில் சேராது. பெருவணிகமாகவே அது வகைப்படுத்தப்படும். 

எது எப்படியாயினும், சென்ற தலைமுறையுடன் முடிந்துபோன நமது கூட்டுக்குடும்பப் பாரம்பரியத்தின் வேர்கள்  மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும். எப்பாடுபட்டாவது அந்த வேர்களை மறுபடியும் தழைக்கச்செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான், நம்முடைய அடுத்த தலைமுறையாவது  உறவுகளின் உன்னதத்தை உணரும்.

பல நூறு ஆண்டுகளாக திராவிடம் இருந்ததாகக் கூறுகின்றனா். உண்மைதான் மறுப்பதற்கில்லை. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இருந்தது என்றே சொல்லலாம். எதில் இருந்தது, எங்கே இருந்தது என்ற வினாக்களுக்கு விடை தேட வேண்டும். தமிழ், திராவிடம் இரண்டும் ஒன்றா அல்லது வேறுபட்டவையா? இதற்கும் விடை தேடும் பட்சத்தில் திராவிடம், தமிழ் இரண்டுக்குமான தொடா்பைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

‘திராவிடம் என்பது மண், மக்கள், மரபு, பண்பாடு ஆகிய பல்வேறு கூறுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு அடையாளம்’ என்று கூறுகிறாா்கள். எப்போதிலிருந்து இந்த வரையறை சொல்லப்படுகிறது? ‘தமிழ் தேசியத்தை உள்ளடக்கியதே திராவிட தேசியம்’ என்பதன் பொருள் ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியது. ஆனால், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் முன் வழங்கிய ‘திராவிடம்’ என்ற சொல் அன்றைய பாரதத்தின் தேசிய சிந்தனைக்கானது.

மனுஸ்ம்ருதியில் ‘திராவிடம்’ இருக்கிறது என்பது உண்மை. ஆனாஸ், ‘மனுஸ்ம்ருதி தமிழரின் நூல் அல்ல. சம்ஸ்க்ருதம் தமிழுக்கு விரோதமானது, அம்மொழிக்கு உரியவா்கள் என்று சொல்லப்படும் ஆரியா்கள், திராவிடா் என்போருக்கு எதிரானவா்கள்’ என்பதுதானே இன்றைய திராவிட சித்தாந்தத்தின் நிலைப்பாடு? மனுஸ்ம்ருதி சம்ஸ்க்ருத நூல். ‘திராவிடம்’ சம்ஸ்க்ருதத்தில் ஆரம்பத்தில் இருந்தே இருக்கிறது என்பது முதல் உண்மை.

தமிழ் இலக்கியங்களில் தொன்மையானவை சங்க இலக்கியங்கள். சங்ககாலப் பாடல்கள் ஆயிரக்கணக்கில் இருக்கின்றன. ஆனால், ஓா் இடத்தில் கூட ‘திராவிடம்’ என்ற சொல் இல்லை. தமிழும், திராவிடமும் ஒன்று எனில் ஏன் சங்க இலக்கியங்கள் அதுபற்றிப் பேசவில்லை?

இன்னும் சொல்லப்போனால், சங்க இலக்கியம் இறை, நான்மறை, மறை ஓதும் அந்தணா்கள், அவா்கள் நடத்தும் வேள்விகள் பற்றியெல்லாம் மிக விரிவாகப் பேசுகிறது. ஆனால், திராவிடத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடவே இல்லை.

அடுத்து, ஆதிசங்கரரின் ‘சௌந்தா்ய லஹரி’. அதிலும் ‘திராவிடசிசு’ என்ற சொல் வருகிறது. மீண்டும் வலியுறுத்த வேண்டியது, சௌந்தா்யலஹரி தமிழ் செய்யுள் அல்ல; சம்ஸ்க்ருத சுலோகம். அதிலே ஆதிசங்கரா் தன்னை ‘திராவிட சிசு’ என்று அடையாளப் படுத்திக் கொள்கிறாா். ஆதிசங்கரா் மட்டுமல்ல திருஞானசம்பந்தரும் ‘திராவிட சிசு’ என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாா். இவா்கள் இருவருமே பாா்ப்பன வகுப்பைச் சோ்ந்தவா்கள்.

இதோடு கூடவே பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சோ்ந்த கல்ஹணரின் ‘ராஜதரங்கிணி’ என்ற சம்ஸ்க்ருத வரலாற்று நூல் குறிப்பிடும் ‘திராவிடா்’ என்ற சொல் கவனம் பெறுகிறது. பாரத தேசத்தின் பிராமண வகுப்பைச் சோ்ந்தவா்கள் பற்றிப் பேசும் பொழுது, பத்து வகையான பகுப்புகள் இருப்பதாகவும், அதில் ஐந்து பிரிவினா் விந்திய மலைக்கு வடக்கில், கங்கைக் கரையோரங்களில் வாழும் பஞ்ச கௌடா்கள் என்றும், விந்திய மலைக்குத் தென்புறத்தில் வாழும் ஐந்து பிரிவினா் பஞ்ச திராவிடா்கள் என்றும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளனா்.

விந்திய மலைக்குத் தென்பகுதியில் வாழ்ந்த மக்களை ‘திராவிடா்கள்’ என்று ராஜதரங்கிணி குறிப்பிடவில்லை. விந்திய மலைக்குத் தென்பகுதியில் வாழ்ந்த பிராமணா்களைத்தான் ‘பஞ்ச திராவிடா்கள்’ என்று சொல்கிறது. நாம் ஏற்க மறுக்கும் வா்ணாசிரமத்தில் பிராமண வகுப்பைச் சோ்ந்தவா்கள் திராவிடா்கள். பிராமணா்களைத் தமிழா் என்று ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே ராஜதரங்கிணி நூலில் இருக்கும் ‘திராவிடா்’ என்ற சொல்லையும் தமிழரைக் குறிக்கும் சொல்லாக ஏற்க முடியும்.

அதுமட்டுமல்ல, விந்திய மலைக்குத் தென்பகுதி என்ற வரையரைப்படி இன்றைய மகாராஷ்டிர பகுதியும் அடங்கும். அங்குள்ள மக்களை ‘திராவிடா்’ என்று நாம் ஏற்போமா? ராஜதரங்கிணி அடிப்படையில் பாா்த்தால் அங்குள்ள பிராமணா்களும் திராவிடா்களே. இன்றைக்கும் அந்தப்பகுதியில் வாழும் பிராமணா்களில் ஒரு பிரிவினா் தங்கள் பெயரில் ‘திராவிட’ என்ற சொல்லைத் தம் இனஅடையாளாச் சொல்லாக (ராகுல் திராவிட்) வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனா். இதையெல்லாம் எந்த வகையில் ஏற்றுக்கொள்வது?

சமண பௌத்த சமயங்கள் ‘த்ரமிட’ என்று சொல்வது திராவிட என்ற சொல் என்பதிலும் அது பாரதத்தில் தென்னாட்டைக் குறித்தது என்பதிலும் கருத்து வேறுபாடு இல்லை. சமண - பௌத்த நூல்கள் பெரும்பாலும் பாலி, பிராகிருத மொழிகளில் அமைந்தவை. ‘த்ரமிட’ என்ற சொல் பிராகிருத மொழிச் சொல்; தமிழ்ச் சொல் அல்ல.

‘ஸ்ரீமத் பாகவதம்’, பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் அவதாரத்தைச் சொல்லும் புனிதமானநூல் என்று கருதப்படுவது. இதிலே ஐம்பத்தாறு தேசங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அதிலே வரும் திராவிட நாடு நிலவியல் அடிப்படையில் தமிழகம் அல்ல. இன்றைய கா்நாடகத்தின் ஒருபகுதியும், மஹாராஷ்டிரத்தின் சில பகுதிகளும்.

ஐம்பத்தாறு தேசங்களில் சோழ தேசம், பாண்டிய தேசம், சேர தேசம் என்பனவும் அடங்கும். சிந்திக்க வேண்டியது, இந்த மூன்றையும் தமிழ்நாடு என்று ஏற்பதா அல்லது ‘திராவிட தேசம்’ என்பதை தமிழ்நாடு என்று ஏற்பதா?

வேதாந்த தேசிகா், ராமாநுஜா், ஆதிசங்கரா் ஆகியோா் திராவிடம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறாா்கள். அவா்கள் மூவருமே பிராமணா்கள். ராஜதரங்கிணி சொல்லியிருக்கிற அடிப்படையில் அவா்கள் திராவிடா்கள். அவா்கள் பேசிய மொழி திராவிட மொழி. நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தம் அவா்களுக்கு வேதத்துக்கு நிகரானது. தமிழில் இருக்கும் வேதம். அதனால் அது திராவிட வேதம். நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தத்தை நாம் ஏற்கிறோமா?

முன்னா், பாரத தேசத்தில் பல பல்கலைக்கழகங்கள் இருந்திருக்கின்றன. அவற்றுள் சம்ஸ்க்ருதம் கற்பதற்கு சிறந்த இடம் காஞ்சி. காஞ்சிபுரத்தில் வந்து படித்தவா்கள் தங்களுக்கு சம்ஸ்க்ருதம் கற்பித்த தமிழ்நாட்டுப் பண்டிதா்களை ‘திராவிடா்கள்’ என்றும் அவா்கள் பேசிய மொழியை ‘திராவிடம்’ என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளனா்.

வடநாட்டிலிருந்து வந்து தமிழகத்தில் காஞ்சிபுரத்தில் படித்த குமாரிலபட்டா் தன்னுடைய ‘தந்திரவாா்திகா’ நூலில் இதைப் பதிவு செய்திருக்கிறாா். வேதாந்த தேசிகா் காஞ்சிபுரத்தில் பிறந்தவா். அவரும் ‘திராவிடா்’ என்றும் அவருடைய படைப்புகள் திராவிட மொழியில் அமைந்தவை என்பதும் பொருத்தமுடையவை.

கல்வெட்டு ஆதாரமாக விக்கிரம சோழனின் கல்வெட்டு காட்டப்படுகிறது. விக்கிரம சோழன் சாளுக்கிய சோழன். அவரது கல்வெட்டு அப்படி இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. செப்பேடு உதாரணத்திலேயே புராணச் செய்தி இடம் பெற்றுள்ளது. புராணங்கள் ஆரியரின் கட்டுக்கதை என்றுதானே நாம் நம்புகிறோம். அதிலிருக்கும் செய்திகள் ஏற்புடையனவா? அதிலும் காஞ்சிபுரம் பற்றிய செய்திக்காகவே இந்தச் சொல் கையாளப்பட்டுள்ளது. குமாரிலபட்டரின் கருத்தோடு ஒத்திருக்கும் செப்பேடு ஆதாரம் போலிருக்கில்லவா?

தமிழகத்தில் நாயக்கா்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் சம்ஸ்க்ருதம் முக்கியத்துவம் பெற்றது. அப்பொழுது தமிழோடு ஸம்ஸ்க்ருதத்தை இணைத்து எழுதும் மணிப்பிரவாள நடை அதிகம் பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. இந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்தவா் தாயுமானவா். அவா் தமிழ், சம்ஸ்க்ருதம் இரண்டிலும் பாண்டித்யம் மிக்கவா். அவா் ‘திராவிடம்’ என்று தமிழைச் சொல்லியிருக்கிறாா். பின் வந்த அறிஞா்களும் ‘திராவிடம்’ என்று தமிழைக் குறிப்பிட்டிருக்கின்றனா். அவை எல்லாம் நாயக்கா் ஆட்சிக் காலத்திற்குப் பிறகானவை.

கால்டுவெல் தென்னிந்திய மொழிக்குடும்பங்களின் இலக்கண ஒப்பீடு பற்றிய நூல் எழுதும் பொழுது ‘திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்’ என்றாா். இந்த வாா்த்தை உள்நோக்கத்தோடு கால்டுவெல் அறிமுகப்படுத்திய வாா்த்தை அல்ல என்பது உண்மையாக இருக்கலாம். அறியாமையால் வெளிப்படுத்தி விட்ட சொல் என்றும் சொல்லலாம். தன்னுடைய கைப்பட அவரே இந்தச் சொல்லை மனுஸ்ம்ருதி மற்றும் குமாரிலபட்டரின் ‘தந்திரவாா்த்திகா’ நூலில் இருந்து எடுத்துக் கொண்டதாக எழுதியிருக்கிறாா்.

1856-ஆம் ஆண்டில் கால்டுவெல் ‘திராவிடம்’ என்ற சொல்லை மனுஸ்ம்ருதியில் இருந்து பயன்படுத்திய பின்னா், அயோத்திதாசா் அந்தச் சொல்லை ‘மனுஸ்ம்ருதி’ குறிப்பிடும் பொருளிலேயே கையாள்கிறாா். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான சொல்லாக இந்தச் சொல் பயன்பாட்டுக்கு வந்ததும் ‘மனுஸ்ம்ருதி’ அடிப்படையில் தான்.

‘திராவிடம்’ என்பதற்கான சான்றுகள் அனைத்தும் சம்ஸ்க்ருத நூல்களில் இருந்தே சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் இருந்து சான்றுகளைக் காட்ட இயலவில்லை. உண்மை யாதெனில், இன்று நாம் இங்கிலிஷ் மொழியை ஆங்கிலம் என்கிறோம். ஸம்ஸ்க்ருதத்தை வடமொழி, ஆரியம் என்கிறோம். அதுபோல, சம்ஸ்க்ருதத்தில் தமிழ் மொழியை ‘திராவிடம்’ என்று வழங்கினாா்கள். அதனால் தான், திராவிடம் என்று தேடும் பொழுது சம்ஸ்க்ருத உதாரணங்களே கிடைக்கின்றன.

தமிழ் சிறப்பான ஒலி அமைப்புக் கொண்டது. ‘ழ’ என்ற சிறப்பு ஒலியை உச்சரிக்க இயலாதவா்கள் தமிழைக் குறிக்க தங்கள் மொழியில் திராவிடம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினா். தனித்த அடையாளம் கொண்ட சங்கத் தமிழா்கள் அந்தச் சொல்லை பயன்படுத்தவில்லை.

ஆக, தமிழுக்கான ஸம்ஸ்க்ருதச் சொல் திராவிடம். தமிழ் என்பதே சங்ககாலம் முதல் நம்முடைய மொழி அடையாளம். தமிழ் என்ற அழகான, உலகின் வேறு எந்த மொழிக்கும் இல்லாத உச்சரிப்பும் சிறப்பும் கொண்ட சொல்லை விட்டுவிட்டு, நமக்கு அந்நியா்கள் என்றும், நம் விரோதிகள் என்றும் கருதுவோரின் மொழியில் நமக்கு வழங்கப்படும் ‘திராவிடம்’ என்கிற சொல்லை நம்முடைய அடையாளம் என்று ஏற்பதை என்னவென்று சொல்வது?

கட்டுரையாளா்:

ஊடகவியலாளா்.

நாளை மறுநாள் இந்தியா தனது சுதந்திர தின பவள விழாவைக் கொண்டாட இருக்கிறது. 1997-இல் இந்திய சுதந்திரத்தின் பொன்விழாவின்போது அரசியல் கட்சிகள் ஒருங்கிணைந்து ‘இந்தியாவுக்கான செயல்திட்டம்’ (அஜெண்டா ஃபாா் இந்தியா) என்கிற தீா்மானத்தை நிறைவேற்றின. நாடாளுமன்றத்தின் கௌரவத்தைக் காப்பாற்றுவது, நாடாளுமன்ற செயல்பாடுகளுக்கான விதிமுறைகளுக்கு உள்பட்டு நடப்பது, கேள்வி நேரம் தவிா்க்கப்படாமல் இருப்பது, கூச்சல் - கோஷங்கள் எழுப்பாமல் இருப்பது, அவையின் மையப்பகுதியை முற்றுகையிடாமல் இருப்பது உள்ளிட்ட பல உறுதிமொழிகள் அனைத்து உறுப்பினா்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன.

அந்தத் தீா்மானம் நிறைவேற்றப்பட்ட அடுத்த சில வாரங்களிலேயே ஜெயின் கமிஷன் அறிக்கை வெளிவந்தபோது, எதிா்க்கட்சி வரிசையில் இருந்த காங்கிரஸ் உறுப்பினா்களும், பாஜக உறுப்பினா்களும் அதை காற்றில் பறக்கவிட்டன. பிரதமா் ஐ.கே. குஜ்ரால் தலைமையிலான அன்றைய ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சியை நாடாளுமன்றத்தை நடத்த விடாமல் முடக்கின. அப்போது தொடங்கிய அந்த அவலம், டாக்டா் மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான இரண்டு ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியிலும், இப்போதைய நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியிலும் தொடா்கிறது.

17-ஆவது நாடாளுமன்றத்தின் ஆறாவது கூட்டத்தொடா் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. ஜூலை 19-ஆம் தேதி தொடங்கிய கூட்டத்தொடா், 26 நாள்களில் 17 அமா்வுகளை கண்டது. ஆகஸ்ட் 13-ஆம் தேதி வரை நடந்திருக்க வேண்டிய கூட்டத்தொடரை, தொடா்ந்த அமளியாலும், எதிா்க்கட்சிகளின் புறக்கணிப்பாலும் இரண்டு நாள் முன்னதாகவே அரசுக்குத் தேவையான எல்லா மசோதாக்களையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டு முடித்துக் கொண்டது அரசுத் தரப்பு.

நாடாளுமன்றத்தின் இரண்டு அவைகளும் 22 மசோதாக்களை நிறைவேற்றி இருக்கின்றன. அதுவும் மிக முக்கியமான மசோதாக்கள். அவற்றில் ஒன்றிரண்டு மசோதாக்களை தவிர, ஏனைய மசோதாக்கள் விவாதமே இல்லாமல் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன.

மக்களவைதான் அப்படியென்றால் மாநிலங்களவையின் நிலைமை இன்னும் மோசம். மாநிலங்களவையில் 76 மணி 26 நிமிடங்கள் இடையூறுகளாலும், ஒத்திவைப்பாலும் வீணாகியிருக்கிறது. கூச்சல் குழப்பத்துக்கு இடையில் பல மசோதாக்கள் ஆளுங்கட்சி தரப்பால் விவாதமே இல்லாமல் நிறைவேற்றிக் கொள்ளப்பட்டன. அழாத குறையாக மாநிலங்களவைத் தலைவரும், குடியரசுத் துணைத் தலைவருமான வெங்கையா நாயுடு அவையின் கண்ணியத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று உறுப்பினா்களிடம் மன்றாட வேண்டிய நிலைமைக்கு தள்ளப்பட்ட அவலத்தை நடந்து முடிந்த மழைக்காலக் கூட்டத்தொடா் பாா்த்தது.

1927-இல் 144 தூண்களுடன் எழுப்பப்பட்ட பிரம்மாண்டமான இந்திய நாடாளுமன்றக் கட்டடத்தின் புனிதமும், கௌரமும் மக்களுக்குத் தெரிந்த அளவுகூட அரசியல் கட்சிகளுக்குத் தெரியவில்லை என்பது வேதனை. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தங்களது மக்களவைப் பிரதிநிதிகளை தோ்ந்தெடுக்கும் உரிமையை வாக்காளா்களுக்கு அரசியல் சாசனம் வழங்கியிருக்கிறது. அந்த அரசியல் சாசன சட்டப் பிரிவு, மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் என்று மிகவும் பொருத்தமாகவே அழைக்கப்படுகிறது. அதன் அா்த்தத்தை தோ்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினா்கள் உணருகிறாா்களா, அந்த உறுப்பினா்கள் அந்த வாக்காளா்களின் பிரதிநிதிகளாகத்தான் செயல்படுகிறாா்களா என்கிற ஐயப்பாடுகளை எழுப்புகிறது நாடாளுமன்ற கூட்டத்தொடா்.

நான்கு வார மழைக்கால கூட்டத்தொடா் அரசின் பல குறைபாடுகளையும், செயல்பாடுகளையும் தட்டிக் கேட்பதற்கான வாய்ப்பை நமது நாடாளுமன்ற உறுப்பினா்களுக்கு வழங்கியது. கொவைட் 19 மரணங்கள், தடுப்பூசித் திட்ட செயல்பாடு, ஓராண்டுக்கும் மேலாக மூடிக்கிடக்கும் பள்ளிக்கூடங்களைத் திறப்பது, சிறு, குறு, நடுத்தரத் தொழில்கள் கடும் பின்னடைவைச் சந்தித்திருப்பது, அதிகரித்திருக்கும் வேலையின்மை, மூன்றாவது அலை வந்தால் அதை எதிா்கொள்வதற்கு அரசு தயாராக இருக்கிா என்கிற கேள்வி - இது போல பல பிரச்னைகளுக்கான விடைகளை உறுப்பினா்கள் கேட்டுப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பை தட்டிப்பறித்திருக்கின்றன ஆளுங்கட்சியும், பிரதான எதிா்க்கட்சியும்.

எதிா்க்கட்சிகளின் அமளியால் அவையின் செயல்பாடுகள் முடங்கின என்கிற ஆளுங்கட்சி தரப்பின் வாதம் அா்த்தமில்லாதது. பெகாஸஸ் ஒட்டுக்கேட்புப் பிரச்னை குறித்த விவாதத்துக்கு அரசு ஒப்புக்கொண்டும்கூட எதிா்க்கட்சிகள் அவையை முடக்கியிருந்தால், அரசின் வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.

அவையை முடக்கும் அரசியல் என்பதை நரசிம்ம ராவ் ஆட்சியின்போது தொடங்கி வைத்த பெருமை பாஜகவையே சாரும். அதேபோல, முந்தைய மன்மோகன் சிங் ஆட்சியில் அமளியின் மூலம் அவையின் செயல்பாடுகள் முடக்கப்பட்டபோது ‘எதிா்க்கட்சிகளை அரவணைத்து நாடாளுமன்றத்தை நடத்தும் பொறுப்பு ஆளுங்கட்சியுடையது’ என்று பாஜக தரப்பினா் கூறியதை இப்போது அவா்களுக்கு நினைவுபடுத்தத் தோன்றுகிறது.

பாஜக, காங்கிரஸ் என்கிற வேறுபாடெல்லாம் இல்லை. ஆட்சியில் இருக்கும்போது ஒரு செயல்பாடும், எதிா்க்கட்சியில் அமரும்போது அதற்கு எதிா்மாறான செயல்பாடும் என்பது நமது அரசியல் கட்சிகள் பின்பற்றும் எழுதப்படாத சட்டம். இவா்கள் மக்கள் பற்றிய கவலையே இல்லாமல் அரசியல் ஆதாயத்துக்காக மட்டுமே செயல்படுகிறாா்கள் என்பதை மக்கள் உணா்ந்தால் மட்டுமே மாற்றம் வரும். இல்லையென்றால், அதிகாரிகளால் தயாரிக்கப்படும் மசோதாக்கள் மக்கள் பிரதிநிதிகளின் விவாதமே இல்லாமல் சட்ட அங்கீகாரம் பெறும். அது ஜனநாயகத்துக்கு நல்லதல்ல.

சென்னை ஐசிஎப் நிறுவனத்தின் புரட்சிகரத் திட்டமான ‘ட்ரெய்ன்-18’ திட்டத்தில் குற்றம்சாட்டப்பட்ட 11 அதிகாரிகள் குற்றமற்றவர்கள் என்று கூறி சமீபத்தில் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்தியாவில் இயங்கும் ரயில்கள் எல்லாம் சராசரியாக மணிக்கு 70 அல்லது 80 கிமீ வேகத்தில் சென்றுவரும் நிலையில், 180 கிமீ வேகத்தில் இயங்கக்கூடிய ரயிலை உருவாக்கியதுதான் அந்தச் சாதனை. 2018-ம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டதால் ‘ட்ரெய்ன்-18’ என்று பெயரிடப்பட்டது.

இன்ஜின் இல்லாமல் அதிநவீன உந்துசக்தி (புரபல்ஷன்) முறையில் இயங்கக்கூடிய, உள்நாட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட அதிவேக ரயில் என்று பெருமையுடன் பேசப்பட்டது. ஜப்பான் கடனுதவியுடன் ரூ.98,000 கோடி செலவில் புல்லட் ரயில் அறிவிப்பு வெளியாகியிருந்த நிலையில், குறைந்த செலவிலான அதிவேக ரயிலைக் கண்டுபிடித்துப் பெரும் பாராட்டைப் பெற்றது. இந்த ரயிலின் வேகத்தை மேம்படுத்தி, புல்லட் ரயிலுக்கு இணையாகக் கொண்டுவர முடியும் என்று கருதப்பட்ட நிலையில், இந்தத் திட்டத்தின் முக்கிய அதிகாரிகள் 11 பேர் மீது விதிகளை மீறி உபகரணங்கள் வாங்கியதாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டது.

துறைரீதியான விசாரணைக்கு உத்தரவிடப்பட்டு, சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகள் அனைவரும் வெவ்வேறு இடங்களுக்கு மாற்றப்பட்டனர். எதிர்பார்த்ததுபோலவே ‘ட்ரெய்ன்-18’ திட்டம் முடங்கியது. மூன்றாண்டுகள் கழித்துத் துறைரீதியான விசாரணையில் அவர்கள் அனைவரும் குற்றமற்றவர்கள் என்று விடுவிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்தத் திட்டத்தின் முக்கிய அதிகாரியான சுதான்சு மணி உள்ளிட்ட சிலர் ஓய்வுபெற்றுவிட்டனர். சிலருக்குப் பதவி உயர்வுகள் மறுக்கப்பட்டு முக்கியத்துவம் இல்லாத பணிகளில் இருந்துவருகின்றனர். இஸ்ரோ நம்பி நாராயணன் வழக்கைப் போன்றதுதான் இது என்று சுதான்சு மணி குறிப்பிட்டுள்ளார். அதிகாரிகளுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பை ஈடுகட்ட வேண்டும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

திருவனந்தபுரம் இஸ்ரோவில் பணியாற்றிய நம்பி நாராயணன் மீது இதேபோன்ற குற்றச்சாட்டு சுமத்தி 50 நாட்கள் சிறையில் வைக்கப்பட்டார். விக்ரம் சாராபாயால் பாராட்டப்பட்ட அவரை எந்த ஆதாரமும் இன்றி, தேசதுரோகி என்று குற்றம்சாட்டிச் சிறையில் அடைத்தனர். நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பின் அவர் நிரபராதி என்று விடுதலை பெற்றார். அப்போது அவர் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த உள்நாட்டுக் கண்டுபிடிப்பான விகாஸ் கிரையோஜெனிக் ராக்கெட் தொழில்நுட்பத் திட்டம் முடக்கப்பட்டது.

இப்படி உள்நாட்டில் ஒரு பெருமைக்குரிய கண்டுபிடிப்பு நிகழும்போதெல்லாம் சில சக்திகள் நுழைந்து பொய்க் குற்றச்சாட்டுகளைக் கூறி அந்த முயற்சியைத் தடுத்துவிடுகின்றன. இதன் பின்னணியில் இருப்பவர்கள்தான் உண்மையான தேசவிரோதிகள். ‘ட்ரெய்ன்-18’ திட்டம் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்படும் என்று மத்திய அமைச்சர் அஸ்வினி வைஷ்ணவ் குறிப்பிட்டுள்ளது ஆறுதல் அளித்தாலும், அதன் முக்கியமான காலகட்டத்தை முடங்கச் செய்தவர்களை முதலில் கண்டுபிடித்து அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கினால்தான் எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற தவறுகள் நடப்பதைத் தடுக்க முடியும்.

இந்தியாவில் ஆன்லைன் வர்த்தகத்துக்குக் கடிவாளம் போடப்படும் காலம் நெருங்குகிறது. இணைய வர்த்தக ஜாம்பவான்களான அமேசான், ஃப்ளிப்கார்ட் மீது சில்லறை வியாபாரிகள் அளித்த புகார் தொடர்பாக இந்தியப் போட்டி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் (சிசிஐ) நடத்திவரும் விசாரணைக்குத் தடை விதிக்க வேண்டும் என்று இரு நிறுவனங்களின் சார்பில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனுவை உச்ச நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்துவிட்டது. ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ இயக்கம் தொடங்கப்பட்ட தினத்தில் உச்ச நீதிமன்றம் இத்தகைய உத்தரவைப் பிறப்பித்திருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி மத்திய வர்த்தகத் துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் மகிழ்ச்சி தெரிவித்திருக்கிறார். இதன் பின்னணி என்ன?

வெகுண்டெழுந்த வியாபாரிகள்

இந்தியாவில் ஆன்லைன் வர்த்தகம் கணிசமான வளர்ச்சியைப் பெற்றிருக்கிறது. அமேசானும் ஃப்ளிப்கார்ட்டும் இதில் கொடிகட்டிப் பறக்கின்றன. இந்த வர்த்தகத்தில் சில்லறை விற்பனை நிறுவனங்களும் பங்கேற்றுப் பொருட்களை விற்றுவருகின்றன. இந்நிலையில், குறிப்பிட்ட சில செல்பேசி நிறுவனங்களுக்கு மட்டும் அமேசான், ஃப்ளிப்கார்ட் நிறுவனங்கள் அதிக முன்னுரிமை தருவதாகக் குமுறிவந்த ‘டெல்லி வியாபார மகாசங்கம்’ எனும் அமைப்பு, இது தொடர்பாக இந்தியப் போட்டி ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தை 2019-ல் அணுகியது. இரு நிறுவனங்களின் இணையதளங்களும் செயலிகளும் குறிப்பிட்ட சில செல்போன் நிறுவனங்கள் மட்டும் வாடிக்கையாளர்களின் பார்வைக்குப் பிரதானமாகத் தெரியும் வகையில் முன்னுரிமை வழங்கியதாக அந்த அமைப்பு தெரிவித்தது.

அதாவது, இந்த வணிகத் தளங்களின் தேடுபொறியில் குறிப்பிட்ட சில நிறுவனங்களே வாடிக்கையாளர்களின் பார்வைக்குப் படுவதாக அவர்கள் குற்றம்சாட்டினார்கள். அதேபோல, புகழ்பெற்ற செல்பேசி தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் தங்கள் புதிய தயாரிப்புகளைச் சந்தைக்குக் கொண்டுவரும்போது, குறிப்பிட்ட வணிகத் தளங்களின் மூலம் மட்டுமே அந்தத் தயாரிப்புகளை வாங்கும் வகையில் ஏற்பாடு செய்துவிடுகின்றன. இதனால், வாடிக்கையாளர்கள் அந்தப் புதிய தயாரிப்புகளை வாங்க ஒற்றை நிறுவனத்தையே சார்ந்திருக்க வேண்டிய நிலை இருப்பதாகவும் குற்றம்சாட்டப்பட்டது.

இவற்றின் அடிப்படையில் இந்தியப் போட்டி சட்டத்தின் 3 மற்றும் 4-வது பிரிவின்கீழ், இந்தியப் போட்டி ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தில், டெல்லி வியாபார மகாசங்கம் புகார்களைப் பதிவுசெய்திருந்தது. வாடிக்கையாளர்களை ஈர்க்கும் வகையில் அதிக விலைக் குறைப்பு, அதீதமான தள்ளுபடி விலை எனச் செயல்பட்டுவந்ததாக அமேசான், ஃப்ளிப்கார்ட் நிறுவனங்கள் மீது குற்றம்சாட்டப்பட்டது. வணிகப் போட்டியில் பாரபட்சம் இருக்கக் கூடாது; வாடிக்கையாளர்களின் நலன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் எனும் நோக்கில் செயல்பட்டுவரும் இந்தியப் போட்டி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் இந்த விஷயத்தைத் தீவிரமாகவே அணுகியது. 2020 ஜனவரியில் இது தொடர்பான விசாரணையை இந்த ஆணையத்தின் பொது இயக்குநர் தொடங்கினார். இந்த விசாரணையை எதிர்த்து, 2020 பிப்ரவரியில் கர்நாடக உயர் நீதிமன்றத்தில் அமேசான் நிறுவனம் வழக்கு தொடர்ந்தது.

வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்றம், ஆணையத்தின் விசாரணையைத் தற்காலிகமாக நிறுத்திவைத்து உத்தரவிட்டது. இந்தத் தடையை எதிர்த்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஆணையம் மேல்முறையீடு செய்தது. அந்த மனுவை விசாரிக்க மறுத்துவிட்ட உச்ச நீதிமன்றம், கர்நாடக உயர் நீதிமன்றத்தில் விசாரணையைத் தொடர உத்தரவிட்டது. 2021 ஜூன் 11-ல், அமேசான் தொடர்ந்த மனுவை கர்நாடக உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி பி.எஸ்.தினேஷ் குமார் தள்ளுபடி செய்தார். இதை எதிர்த்து கர்நாடக உயர் நீதிமன்றத்தின் இரு நபர் அமர்வில் அமேசான் மேல்முறையீடு செய்தது. இம்மனுவை விசாரித்த நீதிபதிகள் சதீஷ் சந்திர சர்மாவும் நடராஜ் ரங்கசாமியும் அடங்கிய இரு நபர் அமர்வு, ஆணையத்தின் விசாரணைக்குத் தடை விதிக்க எந்த முகாந்திரமும் இல்லை என்று கூறி ஜூலை 23-ல் மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தது. இதையடுத்து, உச்ச நீதிமன்றத்தில் இரு நிறுவனங்களும் மேல் முறையீடு செய்தன. இந்த மனுவைத்தான் உச்ச நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்திருக்கிறது. இதுபோன்ற பெரிய நிறுவனங்கள் தங்கள் மீதான எந்த விசாரணைக்கும் ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியிருக்கிறது. பிரத்யேக முக்கியத்துவம் வழங்கும் வகையில் எந்த நிறுவனத்துடனும் ஒப்பந்தம் செய்யப்படவில்லை என்று இந்நிறுவனங்கள் முன்வைத்த வாதங்களை நீதிமன்றங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

பின்னடைவு

இதுவரையில், தங்கள் தரப்பில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்றே இரு நிறுவனங்களும் கூறிவந்தன. தவறு இல்லை என்றால் ஏன் ஆணையத்தின் விசாரணைக்கு ஒத்துழைக்க மறுக்க வேண்டும் என்று பியூஷ் கோயல் தொடர்ந்து கேள்வி எழுப்பிவந்தார். இந்நிலையில், இந்தத் தீர்ப்பால் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பதில் வியப்பில்லை.

அமேசான் நிறுவனம், பல ஆண்டுகளாகவே குறிப்பிட்ட சில நிறுவனங்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்துவருவதாக ராய்ட்டர்ஸ் செய்தி நிறுவனமும் சுட்டிக்காட்டியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. இரு நிறுவனங்களும் 2026 வாக்கில் இந்தியாவில் 200 பில்லியன் டாலர் சந்தை மதிப்பை எட்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிலையில், இது இந்தியச் சந்தையில் இந்த நிறுவனங்களுக்குப் பின்னடைவை ஏற்படுத்தும் எனத் தொழில் துறை நிபுணர்கள் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இரு நிறுவனங்களின் மனுவை உச்ச நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்த அதே நாளில், இன்னொரு முக்கியமான விஷயமும் நடந்திருக்கிறது. 2014 முதல் அமேசான் நிறுவனத்துடன் இணைந்து க்ளவுடுடெய்ல் எனும் பெயரில் ‘இன்ஃபோசிஸ்’ நாராயணமூர்த்தியின் கட்டமரான் நிறுவனம் ஒரு விற்பனை நிறுவனத்தை நடத்திவந்தது. அந்தக் கூட்டணியை முடித்துக்கொள்வதாக இரு நிறுவனங்களும் அறிவித்திருக்கின்றன. க்ளவுடுடெய்ல் நிறுவனம் தொடர்பான ஒப்பந்தத்தைப் புதுப்பிக்க, 2022 மே வரை அவகாசம் இருக்கும் நிலையில் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. எனினும், இந்த முடிவுக்கு என்ன காரணம் என இரு தரப்பும் தெரிவிக்கவில்லை.

இதற்கிடையே உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு தங்களுக்குப் பெரும் நிம்மதி தந்திருப்பதாகச் சில்லறை வர்த்தகர்கள் மகிழ்ச்சி தெரிவித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, பண்டிகைக் கால விற்பனை தொடங்கவிருக்கும் வேளையில் உச்ச நீதிமன்றம் மிகச் சரியான தீர்ப்பை வழங்கியிருப்பதாக அகில இந்திய வர்த்தகர்கள் கூட்டமைப்பு (சிஏஐடி) மகிழ்ச்சி தெரிவித்துள்ளது. “ஆன்லைன் வர்த்தகம் மக்களை ஒருவிதமான மயக்கத்தில் வைத்திருக்கிறது. பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் இன்னும் அதிகமாகவே ஆன்லைன் விற்பனை பக்கம் மக்கள் சாய்ந்திருக்கிறார்கள். பணம் முதலீடு செய்து, அதிக உழைப்பைச் செலுத்தும் உள்ளூர் தொழில் முனைபவர்களைவிட ஆன்லைன் நிறுவனங்கள் சுரண்டும் லாபம் அதிகம்” என்று பரவலான விமர்சனங்கள் எழுந்த நிலையில், இந்தத் தீர்ப்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

இனி என்ன?

விற்பனை, தள்ளுபடி விலை போன்றவை தொடர்பாக முடிவெடுப்பது யார் என்பன உள்ளிட்ட கேள்விகள் அடங்கிய பட்டியலை ஜூலை 15-ல் இரு நிறுவனங்களுக்கும் அனுப்பியிருந்த இந்தியப் போட்டி ஒழுங்குமுறை ஆணையம், ஜூலை 30-க்குள் அதற்கான விளக்கங்களை அளிக்குமாறு கேட்டிருந்தது. இந்தச் சூழலில் ஆணையத்தின் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்க நான்கு வார அவகாசத்தை உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கிறது. அதன் பின்னர் ஆணையத்தின் கிடுக்கிப்பிடி கேள்விகளுக்கு இரு நிறுவனங்களும் விளக்கம் அளிக்க வேண்டியிருக்கும்.

இந்தியப் போட்டி ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தின் பொது இயக்குநர் இது தொடர்பான விசாரணையை நிறைவுசெய்து, இறுதி அறிக்கையை ஆணையத்திடம் சமர்ப்பிப்பார். அதன் பின்னர் இந்தியாவில் ஆன்லைன் வர்த்தகத்தின் போக்கில் கணிசமான மாறுதல்கள் இருக்கும் என்கிறார்கள் தொழில் துறை நிபுணர்கள். பார்ப்போம்!

தமிழ்நாட்டு விவசாயிகளின் நீண்ட காலக் கனவொன்று நனவாகிறது. வேளாண் துறைக்கென்று தனி நிதிநிலை அறிக்கையை திமுக அரசு தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் முன்வைக்கவிருக்கிறது. அதே சமயம், தண்ணீரில் அமிழ்ந்திருக்கும் சேற்றின் வதியைப் போல் உழவர்களுக்கான சில பிரத்யேகப் பிரச்சினைகள் வெளியே தெரியாமல் அடி ஆழத்தில் புதைந்திருக்கின்றன.

2020-ல் காவிரிப் படுகை விவசாயிகள் மூன்று விதமான இயற்கைப் பேரிடர்களைச் சந்தித்தனர். நிவர், புரெவி என்ற பெயர்களில் வந்த புயல்கள் உழவுத் தொழிலை உருக்குலைத்தன. 2020 டிசம்பர் இறுதியில் காலம் தவறிப் பெய்த வடகிழக்குப் பருவமழை 2021 தைப் பொங்கல் வரை உழவர்களைத் தொடர்ந்து நசிவுக்கு உள்ளாக்கியது. கடந்த 10 ஆண்டுகளைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தால் 2011-ல் தானே புயல், 2015-ல் பெருவெள்ளம், 2016-ல் வர்தா புயல், 2017-ல் ஒக்கி புயல், 2018-ல் கஜா புயல், 2019-ல் பானி புயல், 2020-ல் இரு புயல்கள் என 8 இயற்கைப் பேரிடர்களை ஒரு காவிரிப் படுகை உழவர் கடந்துவந்துள்ளார். விவசாயிகள் இத்தகைய துன்பக் கடலைத் தாண்டும்போது அவர்களைக் கரைசேர்க்கப்போகும் ஒரு தோணியாகத்தான் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் (பிரதான் மந்திரி ஃபசல் பீமா யோஜனா) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

கடன் தொகையில் பிடித்தம்

இதற்கு விவசாயிகள் செலுத்த வேண்டிய பிரீமியத் தொகையாக (காப்பீட்டுக் கட்டணம்), உணவு தானியப் பயிர் மற்றும் எண்ணெய் வித்துப் பயிர்களுக்கு 1.5%, தோட்டக்கலைப் பயிர்கள் மற்றும் பணப்பயிர்களுக்கு 5% அல்லது ‘அக்சூரியல் பிரீமியம் ரேட்’, இது இரண்டில் எது குறைவோ அதைச் செலுத்த வேண்டும். கடன் பெறும் விவசாயிகளின் காப்பீட்டு பிரீமியத்தை விவசாயக் கடன் அளித்த வங்கிகளே காப்பீட்டு நிறுவனத்துக்குச் செலுத்தும். இதற்காக, கடன் தொகையில் பிடித்தம் செய்துவிடும். கடன் பெறா விவசாயிகளைப் பொறுத்தவரை தொடக்க வேளாண்மைக் கூட்டுறவு வங்கி அல்லது தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கி அல்லது பொதுச் சேவை மையத்தில் வேண்டிய ஆவணங்களைக் கொடுத்து பிரீமியம் செலுத்தி இந்தத் திட்டத்தில் சேரலாம். உணவு உற்பத்தியைப் பெருக்கவும், உற்பத்தியாளர்களான விவசாயிகளின் வருமானத்தை உறுதிப்படுத்தவும், குறுக்கிடும் பேரிடர்களிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்கவும் இந்தத் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளதாக வர்ணிக்கப்பட்டது. பரபரப்போடும் ஆர்வத்தோடும் பிரீமியத்தைச் செலுத்திய விவசாயிகள் நடைமுறையில் தங்களுக்குரிய காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்குள் படாதபாடு படுகிறார்கள்.

விநோத ஆய்வுகள்

ஒவ்வொரு பேரிடரின்போதும் ஒரு மத்தியக் குழு பார்வையிட வருகை தரும். அது வருவதற்குள் ஒன்று வெள்ளம் வடிந்திருக்கும் அல்லது காய்ந்த வயல் வரப்புகளில் புல்லின் நுனியில் பனித்துளி ஒட்டியிருக்கும். கடைசியில், மாநில அரசு கேட்பது ஒரு தொகையாகவும், மத்திய அரசு கொடுப்பது சிறு தொகையாகவும் அமையும். இன்னொரு பக்கம் பார்த்தால் சேதத்தை மதிப்பிடுவதற்குக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் சில அதிகாரிகள் ரகசிய விஜயம் செய்வார்கள். ஒரு ஏரியில் ஒரே குமிழியில் ஒரே வாமடையில் பாசனம் செய்யும் ஒரு வயல் வறண்டுபோனதாகவும், இன்னொரு வயல் நிறைய விளைந்ததுபோலவும் அவர்களது ஆய்வறிக்கை இருக்கும். இழப்பீடு வாங்குவதற்குள் அலுவலக அதிகாரிகளால் பிச்சைக்காரர்களைப் போல் நடத்தப்படுவார்கள். இந்த வதைகளைக் காவிரிப் படுகை விவசாயிகள் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் சந்திக்கின்றனர்.

2020 சம்பா சாகுபடியில் உழவர்கள் புது வேதனையை அனுபவித்தனர். பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் காப்பீடு செய்ய ஊடகங்கள் மூலமாகவும், அரசின் பிரத்யேக வாகன விளம்பரங்கள் மூலமும் உழவர்கள் அழைக்கப்பட்டார்கள். வழக்கம்போல உழவர்களும் காப்பீடு செய்தனர். முன்பே கூறியபடி பேரிடர்களும் நிகழ்ந்தன. இந்தப் பேரிடர்களை மத்தியக் குழு ஆய்வும் செய்தது. பாதிப்பு உண்மை என்று களத்தில் தலையையும் ஆட்டியது. எனினும், சல்லிக்காசு இழப்பீடு கிடைக்கவில்லை.

இவ்வளவுக்கும் காப்பீட்டுத் தொகை வழங்குவதற்கென்றே இந்தத் திட்டம் காலவரம்பு நிர்ணயித்துள்ளது. காப்பீட்டுத் தொகை பெறத் தகுதியான விவசாயிகளுக்குப் பாதிப்பு ஊர்ஜிதம் செய்யப்பட்ட 7 நாட்களுக்குள் அவர்களுடைய வங்கிக் கணக்கில் காப்பீட்டுத் தொகை செலுத்தப்பட வேண்டும் என்பது உள்ளிட்ட சில விதிமுறைகள் திட்டத்தில் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் விதிமுறை எண் 35.5.2.10 என்ற பிரிவு இழப்பீடு வழங்குவதில் ஏற்படும் கால தாமதத்துக்கு வட்டியோடு காப்பீட்டுத் தொகையைப் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. எனினும், 2020-21 சம்பா, தாளடிக்குப் பயிர்க் காப்பீடு கேட்ட விண்ணப்பங்கள் என்ன ஆயின என்றே தெரியவில்லை.

கால தாமதமாகும் அறிவிப்பு

2021-க்கான குறுவை சாகுபடிப் பயிர்க் காப்பீட்டுக்கான அறிவிப்பும்கூட இன்னும் வரவில்லை. இத்தகைய காலதாமதம் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் வரலாற்றில் இதுவரை இருந்ததில்லை. காப்பீட்டுத் தொகை செலுத்துவதற்கான இயல்பான காலவரம்பும் முடிந்துவிட்டது. ஆனால், கூட்டுறவு வங்கிகளில் ரொக்கக் கடன் பெற்றவர்களுக்கு மட்டும் பிரீமியம் தொகை பிடித்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்நிலையில், பிரதமருக்குத் தமிழ்நாடு முதல்வர் கடிதம் எழுதிய செய்திகளும் வெளிவந்தன.

பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் மத்திய, மாநில, சம்பந்தப்பட்ட உழவர்களின் பங்கேற்பு விகிதாச்சாரம் 49:49:2 சதவீதம் என இருந்தது. இப்போது மத்திய அரசின் காப்பீட்டுக் கட்டணப் பங்கு பாசனப் பகுதிக்கு 25% என்றும், மானாவாரிக்கு 30% என்றும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. 2016-17-ல் மாநில அரசு பிரீமியப் பங்கு ரூ.566 கோடி என்றும், 2020-21-ல் ரூ.1,918 கோடி என்றும், நடப்பாண்டில் ரூ.2,500 கோடி என்றும் உயர்த்தப்பட்டுள்ளதாகக் கூறி, இந்த நிதிச் சுமையை மாநில அரசால் தாங்க முடியாது என்றும், மத்திய அரசின் காப்பீட்டுக் கட்டணம் முந்தைய அளவுக்கே இருக்க வேண்டும் என்றும் முதல்வர் கடிதம் குறிப்பிடுகிறது.

நடப்பாண்டில் குறுவை சாகுபடித் திட்டம் தஞ்சை மாவட்டத்துக்கு மட்டும் 1 லட்சத்து 5 ஆயிரம் ஏக்கர் திட்டமிடப்பட்டது. எனினும், சாகுபடி அளவு 1 லட்சத்து 32 ஆயிரம் ஏக்கரைத் தாண்டிவிட்டது. படுகை முழுவதும் குறுவை சாகுபடி அளவு 3.50 லட்சம் ஏக்கர் என்றும் சம்பா சாகுபடி அளவு 13 லட்சம் ஏக்கர் என்றும் கணிக்கப்படுகிறது. பருவநிலை மாற்றம் என்பதுதான் உலக அளவில் பெரும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது என்றும், அதனால் வெப்பச்சலன மாறுபாடு, வரையறுக்க முடியாத பருவமழைக் காலம் உள்ளிட்ட பாதிப்புகளைப் பற்றிய தம் கவலையைத் தமிழ்நாடு முதல்வர் அண்மையில் பகிர்ந்துகொண்டுள்ளார். உழவுத் தொழில் வறட்சியையும் வெள்ளத்தையும் மாறி மாறி சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஏக்கங்களும் பெருமூச்சுகளுமே விவசாயிகளின் வாழ்க்கையை நிரப்புகின்றன. பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் உயிர் பெறுமா என்ற கேள்வி காடுகழனிகளில் வியாபித்துள்ளது.

- வெ. ஜீவகுமார், வழக்கறிஞர், விவசாயிகள் உரிமைச் செயற்பாட்டாளர். தொடர்புக்கு: vjeeva63@gmail.com

The Tokyo Olympics is over and the euphoria generated by India’s best haul of seven medals at the Games — a gold, two silver and four bronze — is beginning to fade away. Before the country’s largest-ever contingent of 127 athletes left for Tokyo, there was talk of a double-digit medal tally. That didn’t happen and India’s performance placed it 48th among the 93 medal-winning nations. Could India have performed better? Mervyn Fernandis and Ronjan Sodhi discuss the question in a conversation moderated byRakesh Rao. Edited excerpts:

What were your expectations of India in terms of medals and what do you think of the outcome?

Mervyn Fernandis:I expected at least eight to nine medals, though many projected double digits. I expected us to get medals in shooting and archery. Seeing the performances of the players in the World Cups and other world tournaments, I thought we would get eight to nine medals. We have fallen short by about two-three medals. We could have got more. Wrestling was also part of the double-digits projection.

Ronjan Sodhi:Shooting has probably been the biggest disappointment of the Games. We drew a blank not only this time but even in the 2016 Rio Games. There are lots of reasons why this happened. And I think a lot of introspection has to be done. Why could we not win a single medal? We had players who were World No. 1, World No. 2, but these are what I call fake rankings. There was a World Cup held where only a few nations participated [Most of the leading shooters did not participate in the World Cup]. It was mostly Indians participating. You win a gold medal there and become World No. 1? That’s not how it works.

Let me call a spade a spade. It’s a horrible story. The coaches let us down again. The shooters are young, they have a promising future. But the whole coaching scenario has to be changed. See hockey, look at the support staff they had. They had more foreigners. In shooting, you have a coach, you’re giving him €6,000 and he doesn’t go to the Olympics. Why? You’ve given him a house, a car with a driver. And he watches everything on TV? All this has to be changed. I saw the professionalism in hockey. Neeraj Chopra and some other players also did well, even the wrestlers.

But in shooting, our coaches are not equipped with the mindset that it takes to make a champion. Let’s start with Jaspal Rana, a shooter who participated at the Atlanta Olympics in 10-metre pistol. He didn’t win a medal. All his medals were at the Asian Games, Commonwealth Games, that level. Then you have Mansher Singh, who is a trap shooter but who went with the skeet team as a coach! Suma Shirur once came eighth at the Olympics. And she’s got one Asian Shooting Championships medal where she scored the maximum of 400 points and set a world record, I understand that. Ved Prakash — you look for him on Google and you won’t find his name easily. They’re not capable because they have not won any gold medals. There’s no psychologist or physiotherapist with the team. There was one girl, very young, from OGQ (Olympics Gold Quest) who didn’t really know what to do and what not to do. There was nobody with the team. I think people should be more mindful of all this. I think it’s time for the National Rifle Association of India President Raninder Singh to take note of this and change what has transpired in the last few years. I read a tweet the other day which mentioned that they (coaches) are dealers, which is true. There are dealers of cartridges and guns. They have their own interest in everything. A total revamp has to happen.

There are some initiatives being taken to build Olympic champions. What do you think of them?

RS:Let’s talk about OGQ. What are they doing? Are they building champions? You qualify for the Olympics and then they sponsor you. Have they taken anybody from the grass-roots level to make a champion? No. They’re just buying champions, not building them. That’s not what we need.

Look at the state of sports in our universities and look at America. Stanford University has won over 20 medals at the Tokyo Olympics. Show me one (Indian) athlete from some university who has won a medal.

And we all did what we did because of the financial help we had from our parents. When I saw Aditi Ashok’s mother caddying for her, I was reminded of my dad. He would carry my gun. Nobody helped me then. It was just the support from my family. Now look at the budget, at the amount of money these youngsters are getting. In spite of that they are not winning medals and that is shameful.

What about the Target Olympic Podium Scheme (TOPS, a Government of India initiative) which has apparently spent Rs. 1,100 crores in the last five years supporting our athletes for Tokyo?

RS:Those who are running TOPS are naïve. They go on the Internet, collect the data, give it to XYZ and say these people should be supported by SAI [Sports Authority of India] or TOPS. That’s not what is required. We don’t have the acumen in coaching and training. That’s why hockey has done well today. Look at Neeraj Chopra. Look at his coach, his support staff.

Do you think the focus should be more on our domestic structures across disciplines?

MF:I understand some national-level sports are being held, but in a very haphazard manner. We need to focus at the grass-roots level or else, it will be very difficult to scale up. We have a good number of junior players, but it has to be a continuous process. If you want to build champions, you have to start at the school level. I see it happening in wrestling.

Since you mentioned hockey earlier, what did you both think of India’s hockey performance this time? That’s one sport where many say India exceeded expectations.

MF:Everybody knows that we have been going to every Olympics with the hope of winning a medal. But we didn’t qualify for the semi-finals for over four decades. This time, India did extremely well by entering the semi-finals and then clinching the bronze. It is very important for a team to win a medal. We have people who always underrate our teams because they don’t win medals. However good you may be, if you don’t win a medal, nobody remembers you. So, this Olympics the men have won a medal and will be remembered for a long time.

Looking back at the barren years, I can recollect that in 1984, we were very close to qualifying for the semi-finals. It was the same case in 2000. It was heartbreaking. Nothing succeeds like success. Not reaching the semi-finals is the biggest problem that we have faced. And this time, too, it was very important. Earlier, only two teams from each pool qualified for the semi-finals. Now, they’ve changed the format — four teams qualify for the quarter-finals, so it gives you a better chance compared to the past. And that’s what India did. They qualified for the quarter-finals. And they won against Great Britain and entered the semi-finals for the first time after 1972. That’s a real long time. But Ronjan will agree with me — once you enter the semi-finals of an Olympic event, there is every chance of you winning one of the three medals. So, this happened at this Olympics.

RS:Hockey is something which is very, very dear to me. Coming from Punjab, hockey is something I have grown up seeing. The team this time trained very well in Bengaluru. They trained in isolation, in the bubble. Not only the men’s team, the women’s team, too, played so well. They haven’t won a medal, but I can hold my head high and go on and on for the next three years till the Games in Paris. This was just fantastic. This is going to change the entire scenario. And I can see people talking about the youngsters getting into the sport and so forth. So, I think this is incredible. And [in javelin], what Neeraj Chopra has done is absolutely amazing.

Mervyn, how do you look at ways of building on these gains for hockey from Tokyo?

MF:Not many would remember that we did not directly qualify from the Asian Games for the Tokyo Olympics. We lost to Malaysia, which in turn lost to Japan in the final. And now, we have won a bronze. When we go to the Commonwealth Games and Asian Games next year, what should we expect? The country will expect India to return with the gold medal, which we last won in 2014. You’ll be surprised, there will be so many other teams vying for that position. Also, let me tell you that let nobody get fooled by thinking that we are Olympic bronze medalists and the Asian Games will be a cakewalk. No, it’s not going to happen that way. You know, now that people are watching the Games, watching the standards of each team, they have realised it’s difficult even to qualify for the Olympics.

About the areas of improvement, we have to start getting a goalkeeper and a drag flicker. Jugraj Singh was the first guy to start drag flicking in our country. We have to realise that without the short-corner specialist, you cannot perform well at the international level. Besides the goalkeeper and the drag flicker, there are four or five places which you need to be taking care of. [Goalkeeper] Sreejesh cannot be expected to go on. I had mentioned somewhere that Sreejesh is the guy who they [Hockey India] should utilise the services of for all sub-junior camps. I’m not talking about junior, I'm talking about the sub-junior level. Sreejesh should be the guy teaching the youngsters so their basics are strong.

There is also a general feeling in hockey circles that many members of the present team do not speak English and therefore they find it difficult to understand instructions. In my view, it doesn’t matter as long as he or she is able to express himself or herself. That is important. Again, if past players can share even five or six things with the present sub-junior campers, some of that [advice] will hold the youngsters in good stead throughout their lives. And that will get passed on from generation to generation and they will feel, ‘Oh, this is going to make a difference to my abilities on the field’.

Drag flickers is what we want to build for 2024 and 2028. A man like Jugraj or Harmanpreet can contribute a lot. I remember Jugraj’s drag flicks and the angle he used to change at the last minute. Some slight changes in the technique go a long way in attempting direct scoring (off penalty corners).

Imagine a Savita Punia or a Rani Rampal going to these coaching camps that are there for the juniors and just spending three days or four days and sharing with them little things. It will make a big difference.

We need to focus at the grass-roots level or else, it will be very difficult to scale up. We have a good number of junior players but it has to be continuous process.

Mervyn Fernandis

During the COVID-19 pandemic, India enforced among the strictest, most generalised and continuous school and university closures creating in the process the largest education emergency in the world. Federal countries such as the United States and Brazil implemented a variety of school closures and remote/in-person education policies in different jurisdictions. Not so in India, where all States, irrespective of the pattern of evolution of the novel coronavirus disease, followed a uniform policy, with fewer variations.

Policy and indicators

The global Stringency Index, created by the Oxford COVID-19 Government Response Tracker (https://bit.ly/3iHOp8y), has tracked the closure of educational institutions across all countries since the beginning of the novel coronavirus pandemic. This indicator is one of eight “containment and closure” indicators and a health information indicator used to calculate the index. Indicators are coded according to the level of strictness of the policy.

In India, the school closure indicator shows that of the 503 days, between March 5, 2020 and July 20, 2021, 404 days were characterised as being at the most severe policy response (requiring closure of all types of educational institutions); 62 at level 2 (with closure of some types of institutions) and only 37 days at level 1 (when closure was either only recommended or school opening was allowed with precautions). As a result, about 265 million schoolchildren have been taught exclusively through so-called “remote learning”, the largest number in any country for the longest period of time.

This approach contrasted with the response in many other countries. Within a few months of the first lockdown of schools in March 2020, pandemic-hit Europe began resuming in-person schooling for certain groups of children or certain localities. Evidence was mounting of the harm caused to children and young adolescents — learning losses as well as socio-emotional stress — by prolonged school closures and of the ineffectiveness and inequalities of remote learning, even in technologically sophisticated environments.

The Oxford Stringency Index shows that less affluent countries such as Uruguay and Vietnam, also took a more measured approach, imposing the severest policy responses in education only for 140 and 212 days, respectively. (Table 1). India’s education policy response was similar to that of Brazil — surprisingly so, as the severity of the pandemic outbreak was much less here during 2020 than in Brazil.

Schooling strategies

When “hybrid” schooling models (i.e., a combination of in-person and remote teaching) were introduced, countries prioritised children of younger ages, of essential workers and those with special needs, for in-person learning. When the school closure policy was relaxed in a few Indian States during January-March 2021, only high schools were allowed to function to conduct public exams.

By March 2021, 51 countries had resumed in-person education. In another 90 countries, including many in Africa, multiple modalities, rotation of children for in-person classes and part remote/part in-person options were being offered. Similar strategies were not systematically tried in India, even when relaxations were made for public gatherings at festivals and elections, prior to the second wave of the pandemic. India is, therefore, less prepared for school re-openings than many other countries. The trauma of the second wave has generated even more fears of schools becoming the epicentre of the next wave, though the recommendations of the Indian Council of Medical Research to reopen primary schools from July 20, 2021 and the gestures of some of the States now are promising.

The Indian experience

During these hundreds of days of almost continuous lockout, the youngest and the poorest among Indian children — Dalits, tribals and others, and lacking devices and electricity — struggled with online classes. Attendance’ data are neither available nor ‘defined. Many have just given up — especially those who had learnt little in schools. Existing education inequalities will increase.

The national Digital Infrastructure for Knowledge Sharing (DIKSHA) portal of teacher resources claims that usage increased to 3.17 billion “learning sessions” and 37.85 billion “learning minutes”, by the end of May 2021. The educational significance of these metrics is not clear. Meanwhile, many studies and reports from the field by numerous non-governmental organisations (NGOs) and individuals engaged with the recently formed National Coalition on the Education Emergency indicate that teachers, unprepared for remote teaching, forward social media links to their hapless students. Children are expected to submit homework and assessments also through WhatsApp or text.

Kerala provided basic access to remote learning by June 2020 to its four million students through the KITE VICTERs educational TV channel, which broadcast classes for all subjects in each grade. It was made clear that such ‘digital classes’ are not an alternative to regular classes, but to bridge the academic gap. It mandated further continuous follow-ups by teachers. The State leveraged investments made over the last two decades in information technology for schools, including capacity building of teachers and teacher developed digital content. Nevertheless, the universal switch to ‘online’ mode has proved challenging.

The Brazilian State of Sao Paulo gives some clues about the possible impacts of remote learning on India’s locked out children. A recent study published by the Inter-American Development Bank concludes that students in the State “had learned only 27% of the in- person equivalent under remote learning”. The risk of dropout increased by a factor of 2.5. Significantly, however, even a partial reopening of some high schools to allow in-person classes for a few weeks increased students’ test scores by 20%, relative to a control group.

Tragically, for tens of millions of Indian children, the difficulties of remote learning may be the least of their troubles. With families ravaged by disease and job losses, teenagers are caring for the sick and younger siblings, or working for pay.

Interruptions in child health services, early nutrition and mid-day meals have affected the growth and development of young children. Ironically, closed schools are seen as a commitment to children’s safety, while the higher risk of disease transmission by working children or the increase in malnutrition is ignored.

As schools reopen, offering a few standardised “bridge” courses and “remedial classes” may seem like a facile antidote to the months of lost formal learning. Resuming the teaching of “the syllabus” — even a watered down version — and pushing children through to the next grade means kicking the can down the road. In designing appropriate programmes, the experiences of stakeholders will be invaluable.

A complete change is needed

India’s education emergency demands action on the education, health and livelihood fronts. It requires focusing on every child as an individual. Each school should prepare a safe school opening and child support plan, and should receive technical help for this. Teachers must be prioritised for vaccinations. Local adaptations and flexibility are essential. An ‘Education Emergency Room’ should be set up in every district to coordinate, implement and monitor local plans. Many activities have to be coordinated: develop health and sanitation measures in schools and protocols for public transportation; encourage children who were not engaged with schools over the last year to come back; develop tools to help teachers make quick diagnoses of students’ learning gaps; train teachers to use this as a guide to support children’s recovery; offer additional classes or activities; implement school health and nutrition; develop tools to accompany the educational trajectory of each student. Technology should be deployed safely for such purposes that identify and respond to children’s needs.

After months of lockout, will India’s children now luck out?

Sajitha Bashir is former Adviser and Manager in the World Bank’s Global Education Practice. She is part of the National Coalition on Education Emergency. Anvar Sadath is CEO of Kerala Infrastructure & Technology for Education (KITE), Government of Kerala. The views expressed are personal

The monsoon session of Parliament which ended on Wednesday was a disappointment in several ways. This was the fourth straight session that ended ahead of the original schedule — other than the cancelled winter 2020 session. This meant that many important issues had not been discussed such as the COVID-19 response and strategy, the Chinese incursion into Ladakh, the economic situation, rising prices of many essential items, and farmers’ problems, to name a few. And of course, the news of snooping using the Pegasus system broke out just ahead of the session.

Shrinking work time

But Parliament hardly functioned. Both Houses were frequently disrupted as the Government and Opposition parties could not agree on the topics to be debated. The Lok Sabha worked for just 19% of its originally scheduled time, and the Rajya Sabha for 26%.

The Government pushed through 20 Bills, mostly without any discussion. Of the 18 Bills passed by the Lok Sabha, only one saw discussion over 15 minutes. While the Rajya Sabha crossed this low bar for most Bills, only two Bills were discussed for over an hour. In 15 of these Bills, not even one member of the Lok Sabha spoke; each Bill was passed after a short statement by the respective Minister. The Lok Sabha proceedings show one Bill — the Scheduled Tribes (Order) Amendment — as being discussed for 10 minutes within which seven members spoke, two Ministers intervened, and the Minister replied.

Every Bill introduced during the session was passed within the session. This means that there was no time for any scrutiny by members. While we have seen such behaviour in State Assemblies (in 2020, 91% of all Bills in 19 Assemblies were passed within five days of introduction), this is a new development for Parliament. In the period of the Fifteenth Lok Sabha (2009-14), 18% of the Bills were passed within the same session. This rose to 33% in the Sixteenth Lok Sabha and is at 70% halfway through the current Parliament.

No scrutiny

None of the Bills was referred to a parliamentary committee for examination. These committees provide a forum for parliamentarians to engage with experts, stakeholders and government officials to understand the implications of Bills. They deliberate on the consequences of various provisions, and recommend amendments. In recent years, we have seen significant changes made in Bills such as the Insolvency and Bankruptcy Code and Motor Vehicles (Amendment) Bill as a result of the recommendations made by parliamentary committees. There has been a sharp downward trend in Bills being referred to them — from 71% in the Fifteenth Lok Sabha to 27% in the Sixteenth, and 12% in the current one till date.

There was an amendment moved in the Rajya Sabha to refer the Tribunals Reform Bill to a select committee of that House, and the motion was rejected by 79 votes to 44. Given that there are currently 232 members, this indicates that nearly half the members were absent during the vote.

Thus, we see that Bills are being passed without any serious examination by parliamentarians. They are most often not being referred to committees, there is hardly any discussion on the floor of the House, and in most instances, Bills are passed within a few days of introduction.

Crucial Bills

There were some important Bills passed this session. The Constitution was amended to allow States to identify backward classes (i.e., Other Backward Classes) for the purpose of providing reservations. A recent Constitution Amendment has converted the National Commission for Backward Classes from a statutory body set up by an Act of Parliament to a constitutional body. That amendment also specified that the President of India shall specify the list of OBCs. Recently, the Supreme Court of India had interpreted this provision to imply that the State government cannot issue the list of backward classes. The Amendment passed this session clarified that States have the power to do so.

In 2012, the Income Tax Act was amended with retrospective effect from 1961 to cover certain transactions. A Bill passed this session reversed this provision of retrospective taxation. Famously, Vodafone was required to pay a large sum under the now repealed provision.

The Deposit Insurance and Credit Guarantee Corporation insures all bank deposits against default (currently up to Rs. 5 lakh). The Act was amended to require an interim pay-out within 90 days if a bank was going through a liquidation or reconstruction. The General Insurance Business (Nationalisation) Act was amended to enable the Government to bring its shareholding in general insurance companies below 51%.

The Tribunals Reforms Bill was passed. The Bill replaced an ordinance which specified the process of appointment of members and their tenure and service conditions. It retained two provisions struck down last month by the Supreme Court: the four-year tenure which the Court changed to five years, and a minimum age of 50 years for judicial members which the Court revised to allow lawyers with experience of 10 years. It would be interesting to see whether the Act is challenged in court, and how the Court reacts.

There was no discussion in Lok Sabha on any policy issue. The Rajya Sabha had just one such discussion on the management of COVID-19 which lasted nearly five hours. The supplementary demand for grants for Rs. 23,675 crore was passed by the Lok Sabha without any discussion.

Course correction needed

To sum up, Parliament appears to be quite ineffective in all its functions. The reason for having a legislature separate from the executive is to have a check on executive power. This session, the Government got every Bill that it introduced passed as an Act, without any debate, and without any scrutiny by committees. Question Hour hardly worked. There was just one debate in the Rajya Sabha and none in the Lok Sabha on policy issues. A large supplementary Budget was passed in less than 10 minutes without even one member speaking on it.

Parliament will have its 70th anniversary next year. Parliament also plans to move to a larger building. We will see many speeches celebrating these occasions. They will be just empty words in a brand new building unless parliamentarians get their act together.

M.R. Madhavan is President of the PRS Legislative Research, New Delhi

The Pew Research Center report, ‘Religion in India: Tolerance and Segregation’ (June 2021), has provoked several critical articles, which mostly present its findings as being about Hindu-Muslim relations. The survey, however, presents comparative data pertaining to four other major religions: Christianity, Sikhism, Jainism and Buddhism. Its conclusion, according to these articles, broadly confirms the growing influence of Hindutva politics on India’s social fabric. According to the report, “India’s concept of religious tolerance does not necessarily involve the mixing of religious communities. While people in some countries may aspire to create a ‘melting pot’ of different religious identities, many Indians seem to prefer a country more like a patchwork of a fabric with clear lines between groups.” However, interrogation of the conceptual foundations on which the report is premised could lead to a vastly different understanding of tolerance in India.

Falling into a trap

For instance, the notion of tolerance employed primarily relates to inter-religious issues. In Indian debate, the concept of tolerance has earned great presence ever since the lynching of Mohammad Akhlaq in 2015. In recent years, in discussions on prejudices or violence between Hindus and Muslims, the word ‘tolerance’ seems to have increasingly replaced the word ‘communal’, which dominated public discussions since the early part of the 20th Century, particularly since the Bengal Partition. Despite a considerable overlap in the connotations of these two terminologies, they are not the same. In the noisy political discourse around the Hindu Right, the erstwhile communalists have become the new nationalists — specifically, Hindu nationalists. An old communalist now calls himself a nationalist without shedding the skin of prejudices that he has been wearing all along. This has been possible owing to the well-oiled propaganda machine that the Hindu Right has been able to operate since the 1920s. Surprisingly, secularists of various shades have fallen into this trap. They have also accepted the deployment of the word ‘tolerance’ as completely normal.

India has historically been a tolerant country, it is further argued, and is now increasingly turning into an intolerant one, particularly after 2014. Since Indians were tolerant in the past, they must remain so now and in future. According to liberals, this is the most persuasive way to convince Indians about the virtue of tolerance. The Pew Survey endorses this line of reasoning.

Untouchability in India

But has India been a historically tolerant country? Untouchability has been practised for ages in India and it remains widespread in both urban and rural areas. We may ask: what is the relationship between untouchability and tolerance? By all accounts, untouchability is an act of extreme intolerance. That being the case, how can it then be argued that India has been historically tolerant? Strangely, the issue of tolerance is not seen in connection with caste and is argued exclusively in the context of inter- religious communities. But the ideas of caste and intolerance are deeply entertwined — empirically, conceptually and historically. The socially dominant group in Hindu society that practises intolerance towards Muslims or Christians has been practising the same against Dalits in an organised way as a custom. The latter is justified on the ground that Dalits are historically inferior, whereas Muslims are historically oppressive, violent and disloyal. The truth is that caste is the enduring source of intolerance and segregation, and the rest emanates from it. So long as this connection is not recognised, any effort to make sense of India’s growing intolerance would be shallow and misleading. The Pew Survey seems to make this fatal mistake. In the limited space it offers to caste, it neither recognises this connection nor introduces it to its theoretical framework that helps formulate its profound findings. And, strangely, it finds that a majority Indians do not experience widespread caste discrimination.

Shaikh Mujibur Rehman teaches at Jamia Central University and is the author of the forthcoming book, Shikwa-e-Hind: The Political Future of Indian Muslims

A landslip has struck again in Kinnaur district of Himachal Pradesh killing at least 14 people and burying several others, just over a fortnight after a similar disaster killed a group of tourists. This time, the catastrophe has been even more severe, with mud, rocks and debris raining down on vehicles including a State transport corporation bus on National Highway 5. Chief Minister Jai Ram Thakur has said that 60 people may have been buried and multiple agencies including the ITBP, National and State Disaster Response Forces were frantically trying to rescue survivors. Himachal Pradesh, a picturesque western Himalayan State that has made progress on social developmental indices, faces rising instability from environmental factors such as climate change and heavy monsoon rainfall. Landslips have become a familiar feature, and seismic events threaten to increase their frequency and aggravate the impact. The same NH-5 was similarly blocked by falling rocks in the wake of heavy rain in August 2019, along with several other roads, and the season witnessed a significant loss of life, particularly in Kinnaur. There is considerable scientific literature now arguing that Himachal’s mountain slopes are experiencing not just seismicity and rain- induced stresses but also man-made pressures to exploit hydropower and build more roads, and are being rendered even more fragile.

Much of Himachal Pradesh is in the high risk zone for landslips, calling for great caution in pursuing disruptive projects, particularly hydropower. The Landslide Hazard Zonation Map of India marks over 70% of the State as ‘high risk’ and 14% as ‘severe’ to ‘very high risk’. The threat of earthquakes remains potent, as the mountains here are young in geological terms and therefore active, and about 32% of the State is categorised as a high damage risk zone for seismicity. A developmental model that prioritises heavily engineered structures such as dams and hydropower that involve rock blasting, tree felling and inundating large spaces clearly jeopardises the integrity of mountain slopes; roads developed along the slopes face the brunt of the impact, as the Kinnaur landslips show. In some cases, the roads themselves have been destroyed. A decade ago, the action plan on climate change published by the State identified some key hazards and wanted to take long-term remedial measures. It is time for an update, going beyond disaster management, and the recurring disasters only add to the urgency. There is wide support among local communities for sustainable tourism and an expansion of the farm-based economy, particularly apple growing. But these can progress only when environmental losses are halted. With greater rainfall and cloudburst activity, Himachal Pradesh is bound to face greater uncertainty. Maintaining the status quo can only make the ghastly episodes of falling boulders and lost lives a more frequent feature.

Anything that is related to space science, failure or success, is larger than life; for this is a new frontier for achievement and conquest within the realms of science and technology. The recent attempt by the Indian Space Research Organisation (ISRO) to place an earth observation satellite (EOS-3) in a geosynchronous orbit using the Geosynchronous Satellite Launch Vehicle (GSLV-F10) ended in failure due to a ‘performance anomaly’ — a malfunctioning of the trusted rocket launcher. All seemed to be well as the stage two and three separated as planned, but when the time came for the cryogenic third stage to light up, there appeared to be a failure and an ensuing deviation from the expected path, as seen in the control panel. There was an immediate disruption in the telecast which had been showing a view of the control panel, and the camera veered towards troubled faces, discussion and probably efforts to salvage the mission. Finally, Dr. K. Sivan, Chairman of ISRO, announced in a short sentence that the mission could not be accomplished. Speculation may run rife about the reasons for this unexpected failure, after many successful launches since 2017. ISRO had fewer launches during the pandemic in 2020 than it did in earlier years. This particular launch had originally been planned for March 5, 2020 and was called off because of a technical glitch a few hours before the launch. It is also to be mentioned that the cryo engine in question is of a Russian design originally, unlike that of the GSLV Mark III rocket, which is indigenous.

The failure of this mission is worrying not only because it breaks a long, successful run, but because there are several important missions in the pipeline: Aditya-L1, the sun watcher, and the Gaganyaan mission, which will carry humans to space, are slated for the coming years. Thursday’s failure will increase the stress on ISRO scientists to doubly make sure the chances of success in these missions. In the meantime, the impact of this failed mission is being kept away from interested citizens for now. For some time at least, there will be no official word on what actually happened and how the mission failed, and this owes in no small measure to the propensity of ISRO to cover up and enshroud events in mystery, especially mishaps. Admittedly, the stakes are high, in terms of investment and national pride, but scientists, of all people, should wear the belief that failure is as much part of the game as success. From a culture of warding off eyes, the organisation should embrace the limelight. ISRO indeed has many stories to tell of scientific endeavour, the method and the manner of progress; and as it opens its doors to the public gaze, it can only rise to the skies.

Washington, August 12: Conservatives and anti-war groups are pressing a last-ditch fight to stop the largest underground nuclear test ever planned by the United States — a blast they say can lead to earthquakes, tidal waves and indiscriminate slaughter of wildlife. The battle ground is Amchitka Island, a barren volcanic rock in the Aleutian chain off Alaska. A five-megaton detonation equivalent to five million tons of TNT, is to be set off there in October in a test of the Spartan anti- missile missile. The issue is now in the courts as the opponents of the test seek a restraining order against the A.E.C. They claim the blast could violate the partial test ban treaty of 1963, as well as damage the environment if it vents radiation into the air and carries it beyond the Soviet border 1,100 kilometres away. The test is known as Cannikin — the name given to a hydrogen device to be buried and exploded in one of the deepest, widest, and most expensive holes ever dug. The cost of constructing the site and exploding the device is unofficially estimated at about $120 millions (Rs 90 crores). Critics of Pentagon and A.E.C. spending call it a needless experiment claiming that the Spartan warhead part of the safeguard anti-missile system, is already obselete and that the test is a waste of money and resources.

The message from the Finnish grave is a simple one. In terms of ossified gender identities, it is the contemporary world — or at least a large part of it — that is the aberration.

Since 1968, when it was first discovered in southern Finland, a 1,000-year-old grave drew a binary response from the scientific community. The occupant was clearly an individual of high status, dressed in clothing appropriate for women of that time. In addition, she (as they thought then) was buried with a sword and other accessories appropriate to warriors — thought to be mostly men — at the time. Till recently, researchers assumed that there were either two bodies — a man and woman — buried together or that the grave was evidence of female warriors in medieval Finland. Both assumptions were wrong.

Recently conducted DNA analysis of the contents of the grave, published in the European Journal of Archaeology, indicates that its occupant suffered from Klinefelter syndrome, a condition where a person has XXY chromosomes (instead of either XX or XY). And the high-status burial suggests that they were not just accepted, but respected. The message from the Finnish grave is a simple one. In terms of ossified gender identities, it is the contemporary world — or at least a large part of it — that is the aberration.

Conservatives chagrined about women in the armed forces or which toilet a transgender person will use often cite “human nature” and history as justification for their prejudice. But across societies — including in the subcontinent — gender and sexuality have existed across a spectrum, and been accepted as part and parcel of the diversity of the human species. A DNA analysis is not needed to show that human societies, even contemporary ones, are the most adept at creating differences and then assigning them an oppressive hierarchy. A thousand years ago, a person of composite biology and identity could be a warrior, perhaps even a noble. Perhaps it’s time human nature went back to its roots.

According to the latest data, vaccinations in rural India now average 29.66 lakh doses daily, up from an average of 17.81 lakh doses between May 1 and June 23. This turnaround is enormously heartening.

Recent data on Covid vaccinations in India suggests that vaccine hesitancy may be waning. Over 63 per cent of vaccinations in the past three weeks have taken place in rural areas, where hesitancy has been high. According to the latest data, vaccinations in rural India now average 29.66 lakh doses daily, up from an average of 17.81 lakh doses between May 1 and June 23. This turnaround is enormously heartening. About 65 per cent of India lives in villages, and this should help the government address the gaps and lags in Covid containment.

Vaccine hesitancy has crippled various government programmes even before the Covid outbreak, including for polio elimination. It has been more prevalent in rural areas for a variety of reasons, including the dearth of health education. In the case of Covid-19, the focus was initially on urban areas, which saw maximum vaccination numbers in the early days of the rollout. Rural India called for a nuanced strategy that involved engagement with, and participation of, multiple stakeholders and influencers. Since late June, with information about supply available in advance, district administrations have undertaken calibrated campaigns to reach out to the public. The next challenge for the government will be two-fold. First, it needs to speedily increase the coverage, as only 43 per cent of the estimated adult population has received the first dose. Second, the government needs to increase the percentage of fully vaccinated adults, which is just over 12 per cent.

Even as vaccination is voluntary, it is critical to incentivise beneficiaries. In that direction, the Maharashtra government’s decision to only allow fully vaccinated people to travel in Mumbai local trains, will ensure more people come forward to get vaccinated. Local governments should frame similar district and block-level specific models. The gender disparity in Covid vaccinations also needs to be addressed — except in a few states like Kerala, men dominate the vaccinated population. A potential third wave may target hitherto unaffected sections of the population, and it is important to spread the net wider, and cover areas with limited health infrastructure and those more prone to vaccine hesitancy.

This government does not appear to possess — nor is willing to learn — the language to acknowledge the Opposition and talk to it in between elections.

As government and Opposition confront each other outside the House, after the Monsoon Session of Parliament was brought to an early end, there is an unedifying war of accusations. The allegations from both sides that thicken the air are grave — about “lies” and physical violence. The Opposition has alleged that “outsiders”, who were not part of Parliament security, were brought in to manhandle their leaders and MPs, who were protesting the government’s “authoritarian attitude” and “high- handedness”. The government brought out a battery of ministers to accuse the Opposition of “anarchy”, a premeditated bid to derail proceedings. The ministers drew attention to a video in which a woman marshal appears surrounded by Opposition MPs, they called for punitive action against errant MPs. An investigation of the melee may well sift through the claims and assign blame at a later date. For now, this uncivil crossfire of words and images should embarrass both government as well as Opposition.

Notwithstanding its strenuous attempts to mount the podium and declaim on the sanctity of parliament and democracy, this moment indicts the government much more. Because the abortive Monsoon Session was not just made of the unruly scenes that finally brought the curtain down on it. It was also about the government’s refusal to yield any space at all to the Opposition, and its brutish use of a majority to push through important bills without even a modicum of discussion, much less a reference to a parliamentary committee. The government refused to talk at all about the Pegasus revelations of its alleged use of Israeli spyware to potentially target political opponents, dissenters and others for snooping. It only allowed a discussion on the broad theme of agriculture after sanitising it of any reference to the Centre’s three farm laws that continue to stoke farmers’ protests. In this session, too, the government’s effort has been to paint the entire Opposition as a band of disruptors who are still unreconciled to Narendra Modi’s popularity and the BJP’s electoral victories, and when it is not doing that, to resort to whataboutery. What about the parliament days lost when the Congress ruled the Centre, what about the abbreviated sessions of legislatures in Congress-ruled states, goes the government’s best defence of its own continuing inability to run the House. The writing on the Parliament wall is clear: This government seems to know how to engage the Opposition only as the enemy in electoral battle, it does not appear to possess — nor is willing to learn — the language to acknowledge it and talk to it in between elections.

It would be taking a terribly denuded view of parliamentary democracy to see the floor of the House as a place to pass Bills alone. It is also a space from which the Opposition parties — and the people they represent — demand accountability from the executive, apply the check on its power. This is so even and especially when the executive has a large majority — when the Opposition does not have the numbers, it must depend on the rules of the game to make itself seen and heard. From Modi’s iconic 2014 genuflection at the gates of the “temple” of democracy to his imprimatur on a state-of-the-art Parliament building and a futuristic Central vista — the legislature is the pivot of this government’s, any government’s, legitimacy. Its letter and spirit stand violated when the government stonewalls the Opposition.

She told journalists in Nairobi before leaving for India that unless there was an alternative and effective source of energy generation, nuclear programmes can’t be phased out.

Prime Minister Indira Gandhi has said India will not give up its nuclear power generation programme on grounds of environmental hazards. She told journalists in Nairobi before leaving for India that unless there was an alternative and effective source of energy generation, nuclear programmes can’t be phased out. Mrs Gandhi said that she had her own views on the environmental effects, but had to be guided by national interest. Attempts at harnessing solar energy, biogas and the like for power generation had not yet opened up great commercial possibilities, she said.

Prohibition Scrapped

The Rajasthan Cabinet late on Tuesday night decided to scrap total prohibition in the state with immediate effect and revive the old Excise Act. The Cabinet further decided to implement the 12-point temperance programme as underlined by the Centre on the basis of the Tekchand Committee recommendations. An ordinance repealing the Prohibition Act and reviving the old Excise Act was immediately issued by the Governor to give effect to the Cabinet’s decision. Though the ordinance does not refer to the tight financial position of the state government as one of the reasons for scrapping complete prohibition, there is, however, no denying the fact that this has played an important role in the revision of the policy.

Afghan Talks

Fairly serious attempts are being made to initiate a dialogue between Afghanistan and Pakistan before mid-October when the UN General Assembly is to take up the Afghanistan question. The outcome of these efforts will be known perhaps by the end of this month, depending on whether the Karmal regime in Afganistan and General Zia ul Haq of Pakistan agree to give up the rigid positions they adopted in the past.

Quotas in medical colleges for OBCs has been long pending. Someone must answer for the suffering this delay has caused

On July 29, the Centre announced that 27 per cent OBC and 10 per cent EWS candidates will get reservation in NEET’s all-India quota (AIQ) in undergraduate (UG) and post-graduate (PG) medical seats of state medical and dental colleges from the current 2021-2022 academic year.

Indeed, SC (15 per cent) and ST (7.5 per cent) applicants got this reservation in 2007, and OBCs were similarly entitled from 2008 onwards, and more so after Saloni Kumari petitioned the Supreme Court in 2015 for PG seats in Uttar Pradesh. However, things moved only after the DMK approached the Madras High Court, and got favourable order for Tamil Naidu. Undoubtedly, there were years of avoidable delay. Thus, while rejoicing, one must not forget the thousands who were left out due to the inordinate dawdling by the Centre in making this decision. This is only one instance of delayed justice amongst hundreds of policies meant to empower SCs/STs/OBCs across the country. If this is how the rights of educated OBCs are being treated, imagine the plight of ordinary folk. Hence, one must reflect on the systemic malice plaguing the delivery of social justice affecting these communities.

Prime Minister Narendra Modi called this move “historical”, and he tweeted: “This will immensely help thousands of our youth every year get better opportunities and create a new paradigm of social justice.” By implication, the contents of PM’s message would mean that had this decision been taken in a timely manner, many thousands of OBC and EWS candidates would not have been robbed of their entitlements. For them, the maxim “justice delayed is justice denied” holds true.

The chronology of events suggests that the entire system was rather insensitive instead of being proactive. Any discourse on social justice for marginalised sections – in this case, OBCs will never be complete and meaningful without seeking an answer as to who is responsible in the chain of command for the implementation of the reservation. Equally important is who looked the other way all this time. Surprisingly, neither the legislature nor executive seems interested in holding people to account.

Unlike in the past, when an increase in the quota for marginalised sections invariably attracted protests and resistance both on and off the streets, there has been not even a whimper this time. This is likely because the EWS reservation has been attached along with the OBC quota, and the usual arguments about so-called “merit” would sound hollow. Alternatively, anti-reservationists may well have realised that they are unlikely to get support from any political parties, and even from the media which has been unabashedly supportive earlier.

Saloni Kumari, the lone warrior deserved the credit for flagging the issue before the Supreme Court way back in 2015. Instead, others are trying to boost their image and political credibility among OBC voters rushing to claim the credit. As per available estimates, OBCs constitute 52 per cent of the population in India. This is indeed a formidable number in a democracy based on the first past the post system.

BJP leader and Bhupendra Yadav, while condemning Congress for not doing anything, congratulated Prime Minister Modi for the historic decision aiming for setting up an egalitarian society. Yadav omitted to mention that his government too did nothing since 2014. Sadly, there is no apology for the delay, and the distress it has caused.

S Y Quraishi writes: While SC recently expressed anguish over the issue, legislature and political parties remain reluctant to act.

On August 10, the Supreme Court made a new move in its bid to call into question the rising tide of criminalisation in Indian politics. The judgment came in response to a plea of contempt filed by advocate Brajesh Singh against political parties flouting its orders regarding disclosing criminal antecedents of candidates in the 2020 Bihar Assembly elections. “The nation continues to wait and is losing patience,” the apex court has gone on record to say.

The court has imposed fines of Rs 1 lakh on the BJP, the Congress and the JD(U), among others, for failing to comply with its orders regarding complete disclosure of their candidates’ criminal history. The CPI(M) and the Nationalist Congress Party were fined Rs 5 lakh for complete failure to comply with any of its mandates.

Growing criminalisation has been a constant theme of Indian politics. According to the Association for Democratic Reforms (ADR), 233 MPs in the current Lok Sabha are facing criminal charges, up from 187 in 2014, 162 in 2009 and 128 in 2004.

The current orders of the SC have put a new onus on the Election Commission to do something concrete, for example, create a phone app to display the detailed criminal history of any contesting candidate. This should be accompanied with a separate cell in the ECI to monitor the compliance of all the political parties regarding this; any breach should be brought to the attention of the SC without delay.

While seeking to add strength to the Election Commission to combat criminalisation is a welcome step, the Supreme Court remains sceptical about the legislature taking concrete steps to solve the problem. This scepticism is not unwarranted. Political parties in India have always been notoriously reluctant to introduce changes to combat criminalisation, and the excuses they have given for doing so have remained nearly unchanged since Independence.

The Supreme Court has, however, stopped short of drastic steps to combat this problem. It has rejected the suggestion of senior advocate and amicus curiae KV Viswanathan to direct the Election Commission to bar political parties that fail to comply with criminalisation protocols by using its authority derived from Clause 16A of the Election Symbols Order. This step, the SC reasons, would be going too far and infiltrating the domain of the legislature.

The legislature has been very slow in addressing this issue, and political parties remain extremely reluctant to change their ways, citing two major excuses. “Winnability” of candidates is the first reason. The logic of a candidate with criminal charges doing good for the people of a constituency is dubious at best. The winnability clause is an attempt by the party to absolve itself of all blame and put the onus of sending a criminally charged candidate to Parliament solely on the voter. This is unacceptable.

The other reason offered by political parties is summarised by the maxim of Indian law, which is that any accused is innocent until proven guilty. Most criminally accused candidates, Indian political party spokespeople maintain, are the victims of “vendetta politics”. While there is some merit to this argument, I have pointed out the fallacy of its application in this matter multiple times. There were 4.78 lakh prisoners (as of December 2019) of whom 3.30 lakh were under trial, i.e. not yet proven guilty. Yet, their fundamental rights — their right to liberty, freedom of movement, freedom of occupation and right to dignity — are curbed completely.

I have posed this question on various fora, where honourable judges and eminent jurists were present. Nobody has ever explained this paradox to me. Besides, the SC had annulled the appointment of a Central Vigilance Commissioner on the ground that a criminal case was pending against him. These blatant double standards are a clear violation of Article 14, which guarantees to all citizens equality before the law. Even a peon cannot be appointed if even a minor criminal case is pending against him. But a person chargesheeted for murder or rape can become a legislator and even a minister.

To add insult to injury, an “innocent” undertrial cannot vote, but a man chargesheeted for murder can even contest election from jail.

The ECI has suggested some safeguards against vendetta politics. First, only offences that carry an imprisonment of at least 5 years are to be considered. The case against the candidate should have been filed at least six months before the scheduled elections for it to be considered. And finally, a competent court must have framed the charges.

An alternative solution would be to try cases against political candidates in fast-track courts. The Supreme Court had sent a directive to this effect as far back as 2014, directing that cases against political candidates must be completed within a year, failing which the matter should be reported to the Chief Justices of the respective High Court. This is a matter entirely in the judicial domain. We have heard nothing about the implementation of this order. Why has the apex court lost sight of it?

The Supreme Court’s anguish and limited pro-activeness, at least, provides a semblance of hope.

Your Lordships, in the face of your apparent helplessness to circumvent the maxim of “innocent till proven guilty”, may I humbly submit that the release of 3.30 lakh “innocent” undertrials be considered forthwith, to uphold Article 14 — equality of all before the law. Here, you don’t have to beg and plead with the legislature and the executive. This is entirely in your domain. Please admit it as my PIL.

Lack of data, failure to enforce provisions of Prevention of Employment of Manual Scavengers and Their Rehabilitation Act are major reasons. The pandemic has only worsened the situation

In the last 50 years, there have been over a million estimated uncounted deaths of sanitation workers in India. Many deaths occurred during the peak of the pandemic’s second wave, when sanitation workers handled dead bodies in semi- urban and rural areas and on the banks of the Ganga in cities like Buxar, Ballia, Kannauj, Allahabad, Unnao. In the last five years, more than 9,730 people have died from multiple chronic conditions emanating from their employment in the dehumanising practice of manual scavenging and cleaning insanitary latrines. Over 600 have died in the hazardous cleaning of sewer and septic tanks, with around 18-20 per cent unreported cases in both these categories.

Rather than expanding the categories of manual scavengers — from dry latrine workers, drain sweepers, septic tank cleaners and railway sanitation workers to sanitary toilet cleaners, open faecal sludge handlers, hospital sanitation workers, sanitation-waste intersection workers, bone scavengers etc. — the government has gone backwards, not realising that sub-castes of the Dalit community are largely engaged in all these unidentified categories of sanitation work, which also involve manual scavenging. Until now, the government has merely reached 5 per cent of the total population of manual scavengers and only 20 per cent of the total area of India in its identification-related surveys.

Not only does the number of deaths of sanitation workers (manual scavengers or other categories) need to be estimated, but the lapses in the implementation of the Prohibition of Employment as Manual Scavengers and Their Rehabilitation (PEMSR) Act and government interventions also need to be highlighted.

Many manual scavengers have appealed to both municipal authorities and panchayats for their identification in the last eight years. In this regard, what is true of the failure of the urban bodies is true, mutatis mutandis, of the local rural bodies. This is the primary reason why states give responses like they have “no manual scavengers or no more manual scavengers left to rehabilitate”, let alone ensuring the elimination of unsanitary latrines and hazardous cleaning in the sewer and septic tanks. District magistrates have also repeatedly failed to comply with the provisions of this Act and the appointed “inspectors” have failed in exhibiting appropriate lists of their examination of sanitation infrastructures.

When sanitation workers identify themselves as manual scavengers, they are often harassed with death threats by local authorities. It is important to note that if these prohibited activities continue to be carried out in secret by the principal employers hired by the local authorities, then there is no point in seizing records. In such cases, non-compliance is hardly ever penalised and compensation and promises of one-time case assistance are only provided in around 40 per cent of “all recorded cases”. Clauses like “power to remove difficulties and power to exempt” again fracture the very core of this Act.

Even if the government is using a loophole in the Manual Scavenging Act 2013, “that when a person is employed to clean excreta with the help of such devices using protective gears then the person will not be deemed as a manual scavenger”, there remains the question of where these devices, promised under the Safaimitra Suraksha Challenge last year, are. Again, like all Covid deaths, it is difficult to tell exactly how many sanitation workers have died in the last 50 years, but with modelling based on recorded cases, surveys of families of the dead, the study of community health impact due to this occupation and symptoms in case of Covid-related deaths, it is possible to come up with a more accurate estimation. It’s not just during the pandemic that deaths have gone unregistered. While deaths remaining unregistered because of Covid-19 and the small scope of the surveys to determine the number of sanitation workers is one problem, non-compliance with the PEMSR Act is another. In 2021, the government has no accurate record of the number of sanitation workers, let alone manual scavengers and their approximate death count.

The poor estimation of 58,098 manual scavengers and then its denial a week later, Union Minister of State for Social Justice and Empowerment, Ramdas Athawale’s inaccurate response about the number of manual scavenging deaths and the recent sewer deaths in Hyderabad — all these not only show the authorities’ lack of intention to solve this problem but also how, under the cloak of the Swachh Bharat Mission, Prime Minister Narendra Modi has failed the sanitation workers of India.

R S Sharma and Ashok Pal Singh write: It will not only make them more efficient, but will also enable greater transparency and accountability.

Recently launched by the Prime Minister, e-RUPI is a digital prepaid, purpose- and person-specific payment utility. It brings the ease and simplicity of UPI to the social security platform of DBT, two pioneering fintech offerings of India.

As a one-to-many payments facilitator, it will help the government sharpen targeted welfare programmes. The private sector will find it helpful to disburse non-cash benefits to employees and support focussed CSR programmes. Later, individuals could use it for gifting.

Its immediate and first-use case is to facilitate cashless service at paid Covid vaccination centres (CVCs). For instance, corporates and philanthropies can buy services in bulk to vaccinate employees and those in need. The intended beneficiaries will receive an SMS or QR code on their feature/smartphone, redeemable for cashless vaccination at participating centres. A single-source MIS gets created effortlessly at the back end.

Built on the UPI platform, e-RUPI is easy to scale by the issuer. At the point of presence, the verification code received by the beneficiary is shared with the service provider to authenticate and authorise the transaction: Contactless, real-time payment and online settlement of funds into the service provider’s bank account. Fourteen leading banks have already integrated it with their systems.

The deployment of e-RUPI for vaccinations is a forerunner to myriad applications, some of which can help mitigate hitherto intractable problems of delivering cash subsidies and ensuring their end-use.

Policymakers have debated whether direct cash transfers deliver benefits more efficiently than in-kind transfers like the Public Distribution System (PDS) and fertilisers. The Covid-19 pandemic has revived interest in Universal Basic Income (UBI). A school voucher programme has its votaries. The contrary argument is that cash transfers are no magic bullet, given the widespread failure of markets in serving the poor. The utility of cash transfers to guarantee food security or generate sustainable livelihoods compared to PDS or MGNREGA, for instance, is considered suspect. e-RUPI could break the policy logjam by making cash transfers purpose- and person-specific, freeing them from dependence on bank accounts and providing visibility from the time of issue until redemption.

e-RUPI could make the PDS programme more efficient. The inefficiency of the programme is rooted in high overhead costs, leakages, exclusion and inefficiencies. A food-specific e-RUPI voucher will allow beneficiaries to buy rations from an outlet of their choice. The value addition beyond the One Nation, One Ration Card will come from removing price distortion and the redemption of the voucher at market price by merchants within and outside the PDS network.

It could also be used to streamline fertiliser subsidies to farmers. e-RUPI will enable farmers to buy fertiliser at nominal prices with direct credit of the subsidy amount into the account of the authorised dealers. As far back as 2011, a task force on direct transfer of subsidies on kerosene, LPG and fertilisers headed by Nandan Nilekani had suggested a roadmap for direct cash transfer of fertiliser subsidies in a phased manner. Its recommendations on the LPG subsidy got implemented with desired results. The ones relating to fertilisers have not happened. The e-RUPI will allay apprehensions about creating an IT infrastructure, managing nearly 3,00,000 fertiliser sale points, the collapse of dealer network due to liquidity squeeze in the event of subsidy payments getting delayed and a complex system of timely credit of subsidy into an estimated 129 million Aadhaar-linked bank accounts of farm households.

e-RUPI is almost custom-designed for school voucher programmes. The efficacy of these programmes is well established in many countries. Identified students receive vouchers to pay school fees and expenses at empanelled institutions of their choice, public and private, which compete to get full fee-paying students: The resultant option and competition benefits students and schools while enhancing transparency and accountability.

Another application is in basic income support. The lockdowns to contain the pandemic exposed the poor to acute distress, due to loss of means of livelihood. e-RUPI can mitigate their stress by rapidly distributing food and cash vouchers at scale.

A similar application of e-RUPI can be envisaged for the Ayushman Bharat healthcare initiative. Beneficiaries will receive e-RUPI vouchers of designated value tenable at empanelled healthcare facilities, providing them portability and facility choice. The service provider will benefit from the immediate payment.

Corporate applications of e-RUPI include scrupulous disbursement and easy compliance of providing employee benefits with tax implications such as meals, education, travel and health.

The adoption of e-RUPI in various government programmes will enhance business efficiency, simplicity, transparency, and accountability in these programmes.

The Aadhaar experience suggests ownership must vest with a specific agency. Without the UIDAI nurturing its applications within the government and the private sector, the widespread adoption of Aadhaar would not have been possible. Making the distribution and acceptance of e-RUPI incentive-compatible is recommended, as demonstrated by the popularisation of prepaid telephony by the telecom industry.

Light regulation and the opening of e-RUPI to competition will spur innovation and adoption. All banks, small and big, NBFCs, non-bank PPI issuers, and telcos may be allowed to issue it later. e-RUPI opens up a world of opportunities to the government, people, and businesses to provide, avail and pay for services seamlessly.

Rajmohan Gandhi writes: When the powerful bully the vulnerable, we’re revolted, not impressed. When the weak stand up to the mighty, we’re stirred.

As we approach another Independence Day, here’s a reflection. When the powerful bully the vulnerable, we’re revolted, not impressed. When the weak stand up to the mighty, we’re stirred.

Near the head of sickening developments has been the frequent pursuit by our police, after a mob has attacked a helpless individual (often a Dalit or a Muslim), not of the attackers but of the victim’s relatives named, by the mob. Arrests of journalists as they strive to report murders and rapes fall into this category. Likewise, the continuing incarceration without trial of thousands, and deaths in detention, usually unreported.

Father Stan Swamy’s death pierced the wall of silence, but that was an exception. We’ve been repelled also by election- time raids on the homes and offices of opposition politicians. As for the government’s stonewalling over Pegasus and the demolition of privacy, that has created rage more than shame.

The drive to control the customs, eating habits, and movement of the 70,000 or so men, women and children who live in the Lakshadweep chain of islands should be listed in the top bracket of actions that disgrace India’s democracy. In the eyes of the government and its supporters, the Lakshadweep population’s great if unspoken flaw is its Muslim faith. Why should India tolerate a Muslim-majority unit within its limits? That is the plain if unuttered question.

To which the answer is that units where a minority is the majority are sources of pride. India is not a Hindu rashtra. In our country, citizens of different faiths or no faith are, or at least supposed to be, equal in the rights they enjoy. Including the right to exist. The non-Hindu majorities of states or UTs like Lakshadweep, Punjab, Kashmir, Meghalaya, Mizoram and Nagaland, as also the Hindu majorities elsewhere, and minorities everywhere, should have this and other rights.

These rights flow from the law of humanity and also from our Constitution. Pride in territories we “possess” but resentment that “others” live there are the marks of colonialism at its most primitive. Also sickening, at an entirely different level, is the continuing character assassination of Rahul Gandhi and of his forebears. Rahul is an outspoken man whose father, a prime minister of the land, was killed in cold blood. As was, earlier, his grandmother, also a prime minister. And what have they not said, year after year, about her father, Pandit Jawaharlal Nehru, who was not only India’s jewel but also the nation’s unflagging servant? And about Jawaharlal’s father, Motilal?

Slanders of this sort are spread in other lands too. But when America’s social media turned Barack Obama into a Muslim, his Republican opponent, John McCain, publicly rebuked the lie. Such corrections are never offered from India’s high places, even though perpetual, direct communication from these high places to the Indian citizen has become the norm.

This is appalling, but not shocking. When stabbing to death a helpless boy on a train is not swiftly or roundly reprimanded, why would mere character-murder be condemned?

Fortunately, we’ve also been inspired by some things. Most of all, perhaps, by the exertions of the humble Indian, including in finding oxygen for a gasping Covid patient or wood for cremating a victim. By the unseen toil of helpers who almost always leave their own loved ones with someone else while assisting more fortunate compatriots.

At another level, we were thrilled by the raw courage of a single woman, a daughter of Bengal, who with her plastered foot shoved aside a gargantuan juggernaut. And thereby breathed new life into what almost looked like a sinking democracy. We loved, too, the woman celebrated as a Dadi, who became a symbol of the successful nationwide movement against threats to the citizenship of Muslim Indians.

And weren’t we uplifted by the fearless advocate who was ready to be punished by powerful judges but not prepared to swallow his conscience? More recently, and most hearteningly, we have heard strong pronouncements in favour of liberty and equality from judges of the Supreme Court, including the Chief Justice.

Most encouraging of all, however, is another sound. I don’t quite know how to describe it. It is the sound of pens, pencils, keyboards, texting fingers and cameras in tens of thousands of Indian hands. Of journalists, students, citizens and citizen-journalists in small towns and interior villages who share with fellow Indians their stories and images of coercion or courage.

Their words sometimes find their way into brave online journals, sometimes even onto pages of established newspapers. Or songs, jokes, cartoons, and even videos result from their words, and are swiftly circulated. Thanks to these active citizens, the possibility of change seems to show up on the horizon. Happily, we also have a few really brave persons even on mainline TV and in the press. Their voices sustain our morale.

“For I can see that in the midst of death, life persists; in the midst of untruth, truth persists; in the midst of darkness, light persists.”

The learned will know that these were words that Gandhi wrote in Young India long ago, on October 11, 1928. It was what he believed, but also what he saw around him. Do we see today what he saw?

Satish Deshpande writes: The most powerful and the most pampered minority in Indian society is composed largely of the upper castes. A caste census will make it visible.

The now-familiar fuss around the question of counting caste in the national Census highlights something that the world is beginning to notice. The global pandemic of authoritarianism — more virulent though less widespread than the other pandemic we have struggled with — has overturned the popular maxim of the information age. Today, power is information, not the other way around; and the absence of information, too, is an effect of power. Gigantic data-gathering exercises like the Indian Census have always been controlled by those who count rather than those who are counted or those who do the counting.

Controlling one’s own social visibility is one of the important perks of power. Those who are powerless can be made invisible and socially erased, or they can be marked or branded in different ways and made humiliatingly or sentimentally hyper- visible. Politics being a game, unexpected results are occasionally possible even when the playing field is far from level. But on the whole, the powerful get to choose whether and how they are visible to society. Counting caste in the Census threatens to make visible the only social group in independent India that has never been counted — the so-called “upper” castes.

Today, it is clearer than ever before that by far the most powerful and hence the most pampered minority in Indian society is composed largely of the upper castes. This fact remains unchanged across our many religions, numerous regions, and along the political spectrum from right to left. The minor localised exceptions merely prove the rule that, in India, the upper castes rule. While it is true that much has changed in the past three decades, these changes have been confined mostly to the middle. Moreover, differentiation within caste groups — segments of the upper castes are not privileged, and many members of the lower castes are now relatively privileged — is still far from transforming the overall composition of the social elite and the precarious underclass. Thus, as we enter the third decade of the 21st century, the top of Indian society remains overwhelmingly upper caste while its bottom has stayed almost entirely lower caste.

This is hardly a momentous discovery. Most Indians, especially those at the bottom and the top, have known this intuitively all along. But the dominant political language developed under the umbrella of Nehruvian naivete and the “Congress system” in the decades after Independence turned this into a public secret — something widely known but never acknowledged. The sentimental excesses of poverty as a political metaphor served to mask the corrosive caste dimension of our inequalities. A caste census threatens to push this dimension into the open, making it impossible for the political class to continue to hide behind euphemism and circumvention.

The silence around caste in national-level politics was finally breached during the Mandal moment. The 1990s were a decisive watershed for our collective understanding of caste, and one of its direct outcomes was the gathering of momentum around the demand for a caste census. The 2001 Census saw the first battles, but the opposing forces won relatively easily. The 2011 Census witnessed a more even fight, ultimately forcing the UPA government into a backdoor escape via the Socio-Economic and Caste Census, a project designed to fail. In an early demonstration of the maxim that power is information, even the sketchy data collected in that exercise was kept secret.

The discordant responses of the ruling party (or at least some sections) and the government indicate that the stakes may be even higher in 2021. No great insight is needed to see that the combined effects of the market and the pandemic have widened disparities in the recent past. In fact, this is what is so different about this century compared to the previous one. Until the 1970s, it was broadly true to say that the overall ethos of Indian economic and social policy was that of sharing poverty. In the neoliberal era, India has done better than most developed countries in producing dollar billionaires, while its performance in poverty alleviation has been fair but far from spectacular. In a newly mediatised social sphere, inequalities generate more discontent than they did in a kinder, gentler past. Moreover, there is the possibility that this discontent may fracture the largest vote bank the world has ever seen.

In sum, the main reason for not counting caste has been political, and strong enough to produce (so far) broadly similar responses from both the UPA and the NDA. Interestingly, the perennial Nehruvian argument offered for not counting caste was also moral-political, namely that doing so would strengthen caste identities, contradicting the official goal of erasing them. There is more than a little truth to this argument, but its dishonesty is in its implied corollary, or the claim that not counting it would weaken caste. Of course, this did not happen — how could it, given the way our society works?

The technical-practical reasons for opposing caste enumeration — namely, that it is impossible to count something as complex and varied as caste —  were always more or less fake. In the 2001 and 2011 censuses, the people of India said that they professed around 1,700 religions and spoke around 19,500 languages, not to speak of the thousands of occupations they practised. If our census could, with diligent effort, make sense of this enormously complicated data, then caste cannot be too hard to handle, especially with the immense advantages of digital data gathering.

The data-for-development arguments for a caste census are important, but they have never won because the opposition to it has been fundamentally political. The irony here is that if and when it happens, a caste census would not really be something to be proud of — it would merely be another device for making our society more legible. But every thinking Indian ought to be embarrassed by the fact that our rulers have lacked the political courage and the moral conviction to make it happen.

A vehicle scrappage policy that looks only at the automobile sector for its impact is not particularly useful.

An automobile scrappage policy is welcome, in theory, as part of creating a circular economy that recycles as much as possible of anything and everything. Imaginative scrapping would boost resource efficiency, abate pollution levels and gainfully step up demand in the bargain. However, a vehicle scrappage policy that looks only at the automobile sector for its impact is not particularly useful. And for a scrappage policy to be effective, the policy and tariffs on scrap have to be rationalised as well. It makes sense to align the import duty on scrap with the import duty on steel. That would incentivise an organised domestic scrap industry.

In a capital-scarce economy like ours, we surely need to rethink mechanical ‘end- of-life’ scrapping of older vehicles. It is entirely possible that those vehicles that fail to pass stringent pollution norms set for dense urban centres are quite okay for plying in India’s vast hinterland. And, seen in this context, any premature scrapping would be at considerable, much avoidable, national cost. The nationwide distribution of better qualify automotive fuel does quite a lot to reduce pollution levels. As for reducing greenhouse gas (GHG) emissions, the policy’s advocacy of huge tax incentives and price discounts for private cars, in the case of owners who have scrapped their previous vehicles, is at odds with the need to promote efficient public transport, preferably running on green fuels. The policy calls for ‘fitness test’ at certified fitness centres for private and commercial vehicles that are, respectively, more than 20 and 15 years old. And failure to garner a fitness certificate would lead to automatic cancellation of vehicle registration.

Older vehicles tend to be more polluting, true. But better maintenance and regular engine tuning does bring down tailpipe emissions, and, anyway, vehicles not meeting fitness norms for towns could still do useful work in rural areas. The capacity to inspect vehicles for compliance with pollution norms for their vintage is more relevant than blanket scrapping.

As the head of the UN Security Council, India must initiate diplomatic action to prevent a humanitarian crisis that spawns migrants, a relapse to medieval mores for women and a training ground for jihad.

Even as participants at the Doha meeting on Afghanistan called for peace, the Taliban finished annexing its 10th city in that country. As if to underline how out of touch the US is, its intelligence agencies said Kabul could fall in 90 days: at the current rate, without outside interference, Kabul could fall in 10 days.

As the head of the UN Security Council, India must initiate diplomatic action to prevent a humanitarian crisis that spawns migrants, a relapse to medieval mores for women and a training ground for jihad. It is not enough for major powers to say that they will not recognise a government imposed by violence, they must sponsor a peacekeeping force to forestall that outcome. Some 2.7 million Afghans have already been displaced.

At Doha, the Taliban made nice with the international community but back in Afghanistan, they are turning the clock back, reintroducing sharia law, public beheading and stoning as punishment, and restrictions on women. The US has made it clear that it will not revisit its decision to withdraw its forces. But without support, the Afghan government in Kabul is unlikely to last. A Taliban-controlled Afghanistan does not augur well for the country, the region and the world. Kabul’s Chief for Reconciliation Abdullah Abdullah appealed to the Security Council to step in. As the current Security Council president, India must redouble its efforts to ensure peace in Afghanistan.

The Security Council must push for action against any country that supports the Taliban, directly or indirectly. It must back the US call demanding Pakistan stop providing the Taliban safe haven, military support and medical aid. Engage Russia to consider a more active role to deter the Taliban rather than work out an accommodation.

The monsoon session of Parliament adjourned sine die on Wednesday, following ugly scenes of jostling between MPs and marshals in the Rajya Sabha. It was the fourth consecutive session that ended before its scheduled close. Data compiled by PRS Legislative Research makes for grim reading. Marked by repeated disruptions, it functioned for less than a quarter of the allocated time. Yet, in all, 20 bills were passed, which is a reflection on the lack of adequate debate before citizens and businesses are forced to adjust to new laws. To illustrate, on average, Lok Sabha passed a bill in 34 minutes and Rajya Sabha in 46 minutes.

There is enough blame to go around, but the opposition appeared to be in a disruptive mood this time. It seemed even if Pegasus was discussed the opposition may have disrupted the house over another issue. The sad state of affairs is not new. This suggests a structural problem. There are ways of changing things for the better. In India, the Speaker’s post comes with enormous discretionary power, which is the source of some of the problems. Even the first Lok Sabha’s Speaker, GV Mavalankar, faced a no-confidence motion and irrespective of the party, many of his successors have had their decisions questioned. There’s a case to reduce the Speaker’s discretion in areas such as an adjournment motion, which deals with matters of urgent public importance. A shift to a more rules- based approach here will minimise the incentive for the opposition to resort to disruptions.

But disruptions are just one part of the problem. The other issue is the lack of adequate debate that results in poor quality legislation. Parliament works through multiple multi-partisan committees to deal with granular aspects of bills. This system’s breaking down. For example, none of the 15 bills introduced in the monsoon session were referred to a parliamentary committee. Consequently, we neither have a meaningful debate in Parliament nor a thorough discussion in a committee. Perhaps, the impasse over farm reform legislations could have been avoided had they been referred to the relevant committee. How can all this change be achieved? Only via consensus. There lies the rub.

Pakistan celebrates its 75th Independence Day this August 14. While it shares the legacy of Partition with India, it has charted a very different course over the last 74 years. Its religious idea of nationhood brought more problems for its society and polity right from inception. When Imran Khan took over as Pakistani PM in 2018, the country’s economic situation was dire, with foreign exchange reserves at $7 billion or less than the equivalent of two months of imports, while external debt topped $100 billion. This eventually forced Pakistan to approach the IMF for a bailout for a record 22nd time in its history to stave off a balance of payment crisis.

Not that this is helping much. Despite Pakistan’s large-scale manufacturing sector growing by more than 14% during July 2020 to May 2021 and remittances hitting a record of $29.4 billion in the last financial year, consumer price inflation climbed to 11.1% in April. Adding to these structural economic woes is Pakistan’s growing debt to China under the multi-billion dollar China-Pakistan Economic Corridor. In fact, according to IMF, Pakistan today owes 27.4% of its total external debt of $90.12 billion to China.

While this has raised the prospect of Pakistan eventually becoming a Chinese vassal state, recent developments in Afghanistan have been an additional source of apprehension for Islamabad. The latter remembers well how the US military intervention in Afghanistan had resulted in an influx of Afghan fighters into Pakistan’s tribal areas that eventually led to insurgency and terrorism on Pakistani soil. While Islamabad has since fenced its border with Afghanistan and integrated its erstwhile federally administered tribal areas into its Khyber Pakhtunkhwa province, a Taliban takeover in Afghanistan still poses security risks for Pakistan through Pashtun kinship on both sides of the Durand Line.

Ultimately, Pakistan’s present predicament is a result of its historical animosity towards India that saw the Pakistani military establishment gain primacy over the country’s political economy and foreign policy. Peace with India still remains Pakistan’s best bet for success, no matter how big a political challenge genuine peace overtures remain for Islamabad.