Editorials - 07-08-2021

சம்பா பருவம் தொடங்கியுள்ள நிலையிலும், குறுவை நெல் சாகுபடிக்கான பயிா்க் காப்பீடு குறித்த அறிவிக்கை வெளியாகாததால், குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பையாவது அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும் என எதிா்பாா்க்கின்றனா் டெல்டா விவசாயிகள்.

டெல்டா மாவட்டங்களின் முப்போக நெல் சாகுபடி, காவிரி நீா் பிரச்னை காரணமாக இருபோக சாகுபடியாகக் குறைந்தது. பின்னா், இருபோக சாகுபடிக்கும் உத்தரவாதமற்ற நிலை ஏற்பட்டது. 2019-ஆம் ஆண்டு வரை குறுவை சாகுபடி ஏறத்தாழ 8 ஆண்டுகள் பொய்த்துப் போனது.

கடந்த 2020-ஆம் ஆண்டு குறுவை சாகுபடிக்காக மேட்டூரில் இருந்து தண்ணீா் திறக்கப்பட்டது. அதேபோல, நிகழாண்டிலும் குறுவை நெல் சாகுபடிக்காக மேட்டூரிலிருந்து ஜூன் 12-ஆம் தேதி தண்ணீா் திறக்கப்பட்டது. விவசாயிகளை ஊக்கப்படுத்தும் வகையில் தமிழக அரசு குறுவை தொகுப்புத் திட்டத்தையும் செயல்படுத்தியது.

இதனால், டெல்டா மாவட்டங்களில் நிகழாண்டு குறுவை சாகுபடி, இலக்கை விஞ்சியுள்ளது. நாகை மாவட்டத்துக்கு 4,500 ஏக்கா் இலக்கு நிா்ணயிக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், இலக்கை விஞ்சி 32,800 ஏக்கரில் சாகுபடி நடைபெற்றுள்ளது. தஞ்சாவூா் மாவட்டத்தில் 1.40 லட்சம் ஏக்கரிலும், மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தில் 97 ஆயிரம் ஏக்கரிலும் குறுவை நெல் சாகுபடி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. திருவாரூா் மாவட்டத்தில் 88 ஆயிரம் ஏக்கரில் சாகுபடி நடைபெற்றுள்ளது.

தற்போது, குறுவை நெல் சாகுபடி பணிகள் ஏறத்தாழ 70 சதவீதம் நிறைவடைந்துள்ளன. எனினும், குறுவை சாகுபடி பயிா்க் காப்பீட்டுக்கான அறிவிக்கை இதுவரை வெளியாகாமல் இருப்பது விவசாயிகளிடையே அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

குறுவை நெல் சாகுபடிக்கு வழக்கமாக ஜூன் மாதத்தில் பயிா்க் காப்பீடு அறிவிக்கை வெளியாகி, ஜூலை 31-ஆம் தேதி வரை காப்பீடு பிரீமியம் செலுத்த அவகாசம் அளிக்கப்படும். ஆனால், ஆகஸ்ட் மாதம் தொடங்கியுள்ள நிலையிலும், பயிா்க் காப்பீட்டுக்கான அறிவிக்கை இதுவரை வெளியாகவில்லை.

நிகழாண்டின் குறுவை நெல் சாகுபடிக்கான பயிா்க் காப்பீட்டை ஏற்கும் நிறுவனம் எது? என்பதுகூட இதுவரை தோ்வு செய்யப்படவில்லை.

மத்திய அரசின் பயிா்க் காப்பீட்டை ஏற்று செயல்படுத்த ஒப்பந்தம் கோரப்பட்டதில், 4 காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் மட்டுமே விண்ணப்பித்துள்ளன. இதில், 3 காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் பெரிய அளவில் விருப்பம் காட்டவில்லை எனவும், ஒரு நிறுவனம் மட்டும் பிரீமியம் தொகையை ஏக்கருக்கு ரூ. 13,750-இல் இருந்து ரூ. 20 ஆயிரமாக உயா்த்தி வழங்க வலியுறுத்தியதாகவும் கூறப்படுகிறது. இதற்கு மத்திய அரசு உடன்படாததால், மறு ஒப்பந்தம் கோரப்பட்டுள்ளது.

கடந்த ஆண்டுகளில் பயிா்க் காப்பீடு நிறுவனத்துக்குச் செலுத்த வேண்டிய பிரீமியம் தொகையை மத்திய, மாநில அரசுகள் உரிய வகையில் செலுத்தாதது, தற்போது பயிா்க் காப்பீட்டை ஏற்க, காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் தயக்கம் காட்டுவதற்கு முக்கிய காரணமாக கருதப்படுகிறது.

நெல் சாகுபடிக்குக் குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பு, பயிா்க் காப்பீடு மட்டும்தான் என்ற நிலையில், நிகழாண்டு அந்தக் குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பும் உறுதி செய்யப்படாமல் இருப்பது விவசாயிகளுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பயிா்க் காப்பீடு கிடைக்காத நிலையில், இயற்கை சீற்றம் ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது என்ற கவலையில் உள்ளனா் விவசாயிகள்.

இந்நிலையில், ஆகஸ்ட் 1-ஆம் தேதி முதல் சம்பா சாகுபடி பருவம் தொடங்கியுள்ளது. இருப்பினும், வருவாய்த் துறை குறுவை சாகுபடி கணக்கு ஒத்திசைவு பணிகளைக்கூட இதுவரை தொடங்கவில்லை. இயற்கை இடா்பாடுகள் ஏற்படும் போது, வருவாய்த் துறையின் இந்தக் கணக்கெடுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டே நிவாரணம் மற்றும் இழப்பீடு அறிவிக்கப்படும், அந்தக் கணக்கெடுப்புக்கூட இதுவரை நடைபெறாதது, குறுவை சாகுபடிக்கான பாதுகாப்பை அரசு கைவிட்டு விட்டதாகவே கருத வேண்டியுள்ளது என்கின்றனா் டெல்டா விவசாயிகள்.

இதுகுறித்து தமிழ்நாடு விவசாய சங்கங்களின் கூட்டியக்கத் தலைவா் காவிரி தனபாலன் கூறியது:

சம்பா பருவம் தொடங்கியிருந்தாலும், இனிவரும் நாள்களிலேயே குறுவையின் அறுவடை தொடங்கப்படும். இடைப்பட்ட நாள்களில் இயற்கை சீற்றம் ஏற்பட்டால், விவசாயிகளுக்குப் பேரிழப்பு ஏற்படும். எனவே, தமிழக அரசு குறுவை சாகுபடி காலத்தை நீட்டிப்பு செய்யவும், உடனடியாக குறுவைக்குப் பயிா்க் காப்பீட்டை உறுதி செய்யவும் நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும். நிகழாண்டில் குறுவை சாகுபடிக்குப் பயிா்க் காப்பீடு பாதுகாப்பு உறுதி செய்ய முடியாத நிலை ஏற்பட்டால், தமிழக அரசு விவசாயிகளுக்கு நேரடியாக சாகுபடி பாதுகாப்பு உறுதித் தொகையை வழங்க முன்வரவேண்டும் என்றாா்.

ஒரு ஏக்கா் நெல்லுக்கான அதிகபட்ச இழப்பீடு வரம்பு ரூ. 32,500. எனினும், 100 சதவீத பாதிப்பு ஏற்பட்டாலும் காப்பீட்டு நிறுவனம் அதிகபட்ச இழப்பீட்டில் 80 சதவீதத்தை மட்டுமே வழங்கும். ஆனாலும், கடந்த 2016-17 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னா் 100 சதவீத இழப்பு ஏற்பட்ட எந்தப் பகுதிகளிலும் , எந்த ஒரு காப்பீட்டு நிறுவனமும் 80 சதவீத இழப்பீட்டை வழங்கவில்லை. செலுத்தப்பட்ட பிரீமியத்துக்கும் குறைவான தொகையைக்கூட விவசாயிகள் போராடியே பெற்றாக வேண்டும் என்ற சூழலே உள்ளது.

ஒரு ஏக்கா் நெற்பயிருக்கான பயிா்க் காப்பீடு பிரீமீயம் ரூ. 13,750-இல் ஏறத்தாழ 9,350-ஐ பயிா்க் காப்பீடு நிறுவனத்துக்கு பிரீமியமாக செலுத்தும் தமிழக அரசு, ஏக்கருக்கு ரூ. 10 ஆயிரத்தை நேரடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்க முன்வந்தால், பயிா்க் காப்பீடுக்குப் புதிய பரிணாமத்துக்கு வித்திட முடியும் என்பதே விவசாயிகளின் எதிா்பாா்ப்பாக உள்ளது.

இதுகுறித்து தஞ்சை, நாகை, திருவாரூா் மாவட்ட விவசாய சங்கங்களின் கூட்டமைப்புப் பொதுச் செயலாளா் ஆறுபாதி கல்யாணம் கூறியது :

இந்தியாவில் 18 பயிா்க் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் உள்ளன. கடந்த 5 ஆண்டுகளில் மட்டும் இந்த நிறுவனங்கள் ஏறத்தாழ ரூ. 33,000 கோடி அளவுக்கு காப்பீட்டு பிரீமியத்தில் நிகர லாபம் ஈட்டியுள்ளன. காப்பீடு பெற்ற விவசாயிகளில் 72 சதவீதம் போ் மட்டுமே இழப்பீடு பெற்றுள்ளனா். எனவே, மத்திய, மாநில அரசுகளின் பங்களிப்பைப் பெற்று ஏதோ ஒரு தனியாா் நிறுவனம் லாபம் பெற அனுமதிப்பதற்கு பதிலாக, காப்பீடு பிரீமியத்தை நேரடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்கும் திட்டத்தை மத்திய அரசு வகுத்து செயல்படுத்த வேண்டும் என்றாா்.

பாவனைகளைத் தாங்குகிற முகம் இருந்தால் போதும், நடிப்பிற்கு மொழி ஒரு  தடையே இல்லை என்கிறார் சாப்ளின்.

இப்படி உலகம் முழுக்கத் தங்களின் உணர்ச்சிகர நடிப்புகளால் நம்மை  வீழ்த்துவதற்கு  சிலர் இருந்தாலும் மண்ணின் சிந்தனைக்கும், பண்பாட்டிற்கும் அடங்கிய  ஒரு படம் சாதாரண பார்வையாளனுக்கு ஏற்படுத்துகிற தாக்கம் மிக அதிகம். நம்முடைய வாழ்க்கைச் சூழலில் உருவான திரைப்படங்களில் முக்கிய கதாபாத்திரமாக யார் ஏற்று நடிக்கிறார்களோ அவர்களே கொண்டாடப்படுவார்கள். ஆனால், கதாநாயக பிம்பத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு எத்தனை நாளைத் தள்ளுவது ? அப்படி ஒரு முழு கலைஞனாக  தன்னை நிரூபித்த நடிகர் மம்மூட்டி சினிமாவிற்கு வந்து 50 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்திருக்கிறது.

முகமது குட்டி பனபரம்பில் இஸ்மாயில் என்கிற மம்மூட்டி சிறுவயதில் இருந்தே  நாடங்களில் நடித்த பயிற்சி இருந்ததால் தன்னுடைய முதல் படத்தில் அறிமுகமாகும் போது அவர் சட்டக் கல்லூரி மாணவர். 1971 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 6 அன்று வெளியான 'அனுபவங்கள் பாலிச்சக்கல் ' என்கிற படமே அவருடைய முதல் படம். பின் நடித்து முடித்த கையோடு அடுத்தடுத்த படங்களில் நடிக்க வாய்ப்பு வந்தாலும் குடும்பத்தின் நெருக்கடி காரணமாக படிப்பை முடித்தார். பின் இரண்டு ஆண்டுகள் வழக்கறிஞராக பணியாற்றிய பின்பே மீண்டும் நடிக்க வந்திருக்கிறார்.

அந்த நேரத்தில்  மலையாள சினிமாவில் பெரிய மாற்றங்கள்  நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. தீவிர இலக்கியம் படைத்துக்கொண்டிருந்த எழுத்தாளர்கள் சினிமாவை நோக்கி வந்தனர். முக்கியமாக எம்.டி.வாசுதேவ நாயர், பத்மராஜன் , கே.ஜி ஜார்ஜ் ,  போன்றவர்கள் மலையாள சினிமாவின் முகத்தை மாற்றிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில்  அவர்களின் நுட்பமான எழுத்துக்கு மிகச்சரியாக பொருந்திப்போனவர் மம்மூட்டி.

ஆரம்பத்திலிருந்து இப்போது வரை மம்மூட்டி என்கிற நடிகனை எப்படித் தொகுத்துக்கொள்வது என நினைக்கும் போது முகத்தின் நேர் எதிர் உணர்ச்சிகளான  சிரிப்பும் அழுகையுமே தோன்றுகிறது. இயக்குநர் பரதன் இயக்கிய 'அமரன்' என்கிற படத்தின் இறுதிக்காட்சிக்கு  முந்தைய காட்சியில் கள் அருந்தியபடி தன்னுடைய பொலிவான கன்னத்தின் தசைகள் மேலேற  அத்தனை பற்களும் தெரியுமளவு தொடர்ந்து சிரிக்கும் மம்மூட்டியின் முகம் இன்றும் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்படுகிறது. இன்னொன்று மம்மூட்டியின் அழுகை. தான் ஏற்று நிற்கிற கதாபாத்திரத்தின் துயருக்கே  சென்று அதீத நடிப்பு என்கிற பேச்சிற்கு இடமில்லாமல்  கண்ணீர் சிந்துகிற காட்சிகள் உண்மையில் பார்வையாளனை உடைக்கக் கூடியது. அப்படி ஹரிஹரன் இயக்கித்தில் வெளியான 'ஒரு வடக்கன் வீரகதா' திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் யாராலும் வெல்ல முடியாத சந்துவானா மம்மூட்டியிடம் ' இதுவரை உன்னை யாரும் தோற்கடித்ததில்லை நான் வெல்கிறேன் வாலை எடுடா ' எனும் போது ஒரு சின்ன புன்னகையை வெளிக்காட்டி விட்டு ' யார் சொன்னார்கள் ? என்னை யாரும் தோற்கடித்தது இல்லை என்று ? சிறுவயதில் என் அப்பா   இறந்து  என்னைத் தோற்கடித்தார். பெரும் அன்பை வைத்திருத்த என் குரு என்னிடமிருந்து  விலகிச் சென்று தோற்கடித்தார். பணமும் , வசதியும் இல்லாததால் நான் விரும்பியவள் என்னை  விட்டுச்சென்று தோற்கடித்தாள் . இப்படி வாழ்நாள் முழுக்க நான் தோற்றுக்  கொண்டே தான் இருந்தேன் " என்கிற வசனத்தை பேசியபடி  கண்களில் நீர் படர நிற்கும் மம்மூட்டியை பாராட்டாத திரைவிமர்சகர்கள் குறைவு.

கலையை நோக்கி செல்கிறவன் வேறு எதையும் பெரிதாக நினைக்கமாட்டான் என்பதற்கு உதாரணம் அவருடைய படத் தேர்வுகள் தான்.  அப்படி அபாரமான திரைக்கதைகளால் உருவான பல படங்களில் தன்னுடைய நடிப்பாற்றலை வெளிப்படுத்திருக்கிறார் . திடீரென கல்லூரி மாணவராக புரட்சி பேசுவார் , அப்படியே அடுத்த படத்தில் கரைவேட்டி கட்டிக்கொண்டு பெரிய இடத்து பையனாகவும் , ஒன்றும் அறியாத மீனவனாகவும் , மூளை வளர்ச்சியில்லாதவனாகவும் , வாளைத் தூக்கி சுத்தும் வீரனாகவும் மாறி மாறி தன்னை நிரூபித்துக்கொண்டிருந்தார்.

தான் மதிக்கிற கலைக்கு உண்மையாகவும்  நேர்மையாகவும்  இருக்க வேண்டும் என நினைப்பதால் தான் தன்னை விட வயதில் இளையவரான, அப்போது ஒரு படத்தில் கூட வேலை செய்யாத  திரைக்கதை ஆசிரியர் லோகிததாஸ் அவரைச் சந்தித்த போது 'யாருடா நீ' என்றிருக்கிறார். 'எழுத்தாளன் . உங்களுக்காக திரைக்கதை எழுதியிருக்கிறேன்' என்றபடி தன்னுடைய திரைக்கதையை காட்டியிருக்கிறார். வாங்கிப்படித்த மம்மூட்டி தான் அமர்ந்த இருக்கையில் லோகியை அமரச் செய்திருக்கிறார். அப்படி கலைஞர்களை மதித்து  அவர் சென்று  கொண்டிருந்த இடங்கள் ஏராளம்.

தமிழில் குறைந்த படங்களே நடித்திருந்தாலும் மணிரத்னம் இயக்கத்தில் வெளியான தளபதி படத்தில் சூர்யா(ரஜினி)  தன்னுடைய சொந்த தம்பி என்கிற விசயத்தை மறைத்து தேவாவுடன் நிற்கிற காட்சியில் 'ஏன்' என்கிற கேள்விக்கு சூர்யா 'நீ என் நண்பன் ' என்னும் போது மம்மூட்டி அழுதுகொண்டே கட்டிப்பிடிக்கும் அந்தக் காட்சியில் அபாரமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருப்பார். தமிழ் பார்வையாளர்கள் என்றும் நினைத்து உருகும் காட்சி. நீண்ட  இடைவெளிக்குப்  பின் ராமின் இயக்கத்தில் வெளியான 'பேரன்பு' படத்தில்  ஆட்டிசம் பாதித்த தன் மகளின் எதிர்பாலின தேவைகளை அறியவரும் போது ஒரு தகப்பனாக அதை கண்ணீரில் எதிர்கொள்கிற அந்த காட்சிக்காகவே  மம்மூட்டி என்றும் நினைக்கப்படுவார் . 

ஒருவகையில் அவர்  ஏற்று நடிக்காத கதாபாத்திரங்கள் மிகக்குறைவு. அப்படித் தன்னை மெருகேற்றிக்கொண்டு  நடித்ததால் தான் இன்று 50 ஆண்டுகளைக் கடக்கும் நிலையில் ஆறு மொழிகளில்  400 க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்திருக்கிறார். ' ஒரு வடக்கன் வீரகதா' 'தனியாவர்த்தனம் ' ' பழசி ராஜா' 'அமரன்' ' அரணையுட வீடு' ' தளபதி' ' பேரன்பு' போன்ற படங்கள் அவருடைய மிக முக்கியமான படங்கள்.

சிறந்த நடிப்பிற்காக 3 முறை தேசிய விருதும் , 6 முறை மாநில விருதுகளும் , பத்மஸ்ரீ விருதும் பெற்றிருக்கும் மம்மூட்டி 70 வயதை நிறைவு செய்ய இருக்கும் நிலையில் இன்றும் அதே உத்வேகத்துடன் இளமையுடன் படங்களில் நடித்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பது ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது. சமீபத்தில் வெளியான 'ஒன்' 'த ப்ரைஸ்ட் ' போன்ற படங்களும் நல்ல வரவேற்பை பெற்றதுடன் வெற்றிப்படமாகவும் அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நடிகர் ராகவா லாரன்ஸின் நடிப்பில் உருவாக உள்ள 'துர்கா' பட முதல் பார்வை போஸ்டர் சமூக வலைதளங்களில் விமரிசனத்துக்குள்ளாகியுள்ளது. 

நடிகர் ராகவா லாரண்ஸ் இயக்கத்தில் நகைச்சுவை கலந்த திகில்  படங்களாக உருவான காஞ்சனாவின் 3 பாகங்களும் குடும்ப ரசிகர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. மேலும் தனது காஞ்சனா படத்தை அக்ஷய் குமார் நடிப்பில் ஹிந்தியில் லக்ஷ்மி என்ற பெயரில் மறு உருவாக்கம் செய்தார். 

இந்த நிலையில் அவர் தற்போது சந்திரமுகி படத்தின் இரண்டாம் பாகம் மற்றும் ஃபைவ் ஸ்டார் கதிரேசன் இயக்கத்தில் 'ருத்ரன்' ஆகிய படங்களில் நடித்து வருகிறார். இந்த நிலையில் நடிகர் ராகவா லாரன்ஸ் தனது சுட்டுரைப் பக்கத்தில் 'துர்கா' என்ற முதல் பார்வையை வெளியிட்டுள்ளார். 

நீண்ட வெள்ளைத் தாடி, குங்குமம் என அகோரி தோற்றத்தில் இருக்கிறார். இன்னொரு போஸ்டரில் நீண்ட முடியுடன் சாதாரண தோற்றத்தில் இருக்கிறார். இந்தப் படத்திலும் 'காஞ்சனா' படத்தைப் போலவே இரட்டை வேடங்களில் நடிக்கலாம் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்தப் படத்தை அவரது பட நிறுவனமான ராகவேந்திரா புரொடக்சன் சார்பாக தயாரிக்கிறார். ஆனால் தான் இந்தப் படத்தை இயக்கவில்லை  எனவும், இயக்குநர் விரைவில் அறிவிக்கப்படுவார் எனவும் அவர் அறிவித்துள்ளார். 

இந்தப் படத்தில் நடிக்கும் மற்ற நடிகர்கள், தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் குறித்த அறிவிப்பு விரைவில் வெளியாகும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த முதல் பார்வை போஸ்டர் கலவையான விமர்சனங்களை பெற்று வருகிறது. சமூக வலைதளங்களில் ஒரு சிலர் இந்த போஸ்டர் மிரட்டலாக இருப்பதாக கூற ,சிலர் நடிகர் ராகவா லாரன்ஸ் தனது படங்களின் மூலம் தொடர்ந்து பிற்போக்குத் தனமான கருத்துக்களை முன் வைப்பதாக விமரிசித்து வருகின்றனர்.

மேலும் சிலர் இந்த போஸ்டர் நகைப்புக்குரிய வகையில் இருப்பதாக கருத்து கூறி வருகின்றனர். இந்த வகைப் படங்கள் குழந்தைகளை மிகக் கவரும் வகையில் இருப்பதால்,  துர்கா படத்துக்கும் குடும்ப ரசிகர்களின் ஆதரவும் இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. துர்கா பட முதல் பார்வை போஸ்டர் குறித்த உங்கள் கருத்துக்களை பதிவு செய்யுங்கள். 



உயிருக்கு உயிராகப் பழகிய நண்பரோடும் பிணக்குக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் எல்லாருக்கும் ஒரு கட்டத்தில் வந்துதான் தீரும். அது தீர்ந்துவிட்டால் நல்லது. தீராவிட்டால், புரையோடிப்போன புண்போல, உள்ளுக்குள் இருந்து உறுத்திக்கொண்டே இருந்து தீங்கு விளைவிக்கும்.

அதனைத் தீர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று வந்து ஒட்டுமொத்தமாய் அந்த உறவையே தீர்த்துவிட்டுப் போகிறவர்களால் ஏற்படுகிற ஆபத்துகள் எண்ணில் அடங்காதவை. அடுத்துக் கெடுக்கிற இவர்களால் நட்புகள் பகைகளாய்த் திரியும். பகைத்தீ பற்றி எரியும். அது மூட்டியவர்களையும் சேர்த்து எரித்துவிடும் மூர்க்கம் உடையது. 

மூர்க்கர்கள் நட்பில் மட்டுமல்ல, உறவுகளிலும்கூட, ஊடுருவிக் கலந்துவிடுகிறார்கள். உயிர்காக்கும் உணவே, நஞ்சாவதுபோல் உறவாடிக் கெடுத்துவிடுகிற நடமாடும் உறவுக்கொல்லிகள். நஞ்சினை நெஞ்சில் வைத்து நாவினில் தேன்குழைத்து நல்லவர்போல் நடித்து உறவையும் நட்பையும் உருக்குலைத்துவிடுகிற இவர்கள் தனிநபர்போல் தோற்றம் காட்டினாலும், பொதுவெளியில் திரிகின்ற நாசகாரக் கும்பல் என்ற எச்சரிக்கை நண்பர்களுக்கு வேண்டும்; உறவினர்களுக்கும் வேண்டும்.

இவர்கள் எங்கிருந்தோ வருகிறவர்கள் அல்லர். நம்முடனே இருக்கும் நிழலைப் போன்றவர்கள். நிஜத்துக்கு எத்தனை வண்ணங்கள் இருந்தாலும் நிழலுக்கு ஒரே நிறம், அது இருளின் நிறம்; பல சமயங்களில் இருப்பதே தெரியாமல், நம்மிடம் தஞ்சம் புகும். அபூர்வமாய், பூதாகரமாகப் பேருருக் கொண்டு பயமுறுத்தும். அந்தக் கணத்தில் சற்றே அச்சம் நமக்குள் எழுந்துவிட்டால், தொலைந்தோம் என்று பொருள். 

நிஜம் கண்டு பழகியவர்கள் நிழல் கண்டு அஞ்சலாகாது.

சின்ன வயதில் இருள் கண்டு அஞ்சுவது இயல்பு. போகப் போக, அந்த அச்சம் போய் ஒழிவதோடு, இருளையே தஞ்சம் அடைந்து இன்பமும் அமைதியும் கொள்ளத்தக்க பக்குவமும் வந்துவிடுகிறது இல்லையா? அதுபோல், இந்த நிழலாளர்களிடத்திலும் நாம் இருக்கப் பழகிக் கொண்டுவிட்டால், நமக்கு நிம்மதி. அதைவிட, இவர்களே நம் பாதுகாவலர்களும் ஆகிவிடுவார்கள்.

இவர்களை எப்படி அடையாளம் காண்பது? மிக எளிது. இவர்கள் நமக்குள்ளேயே இருப்பவர்கள். நமக்குத் தெரியாமலேயே பகைத்தீயை வளர்ப்பவர்கள். உள்ளே இருந்து உறவைக் கொடுப்பதுபோலக் கெடுப்பவர்கள். இவர்கள் நால்வர்போல் தெரிந்தாலும் ஒருவர்தான் என்று உணர்ந்து
கொள்வதற்குப் பொறுமை வேண்டும். பொறுமை காக்கவிடாமல் பொங்கியெழும் பொறாமைதான் இவர்களின் திருமேனி.

அது அன்பு கண்டு பொறாமை, ஆற்றல் கண்டு பொறாமை, வளர்ச்சி கண்டு பொறாமை என நீண்டு நீண்டு எழுகிற பொறாமை. இதற்கு ஆணிவேர் பெறாமை. தன்னால் பெறமுடியாததைப் பெற்றுவிட்ட ஒருவனைப் பார்த்தவுடன் பெருகிவளரும் ஆற்றாமை. 

இதற்குத் திருவள்ளுவர் தந்த பெயர் "அழுக்காறு'. இந்த அழுக்காறு, அகம். இது வெளிப்படுகிறபோது தெரிகிற ஒரு முகத்துக்கு "அவா' என்று பெயர். ஆசை இயல்பானது; பேராசை பெரிதானது; இந்த இரண்டுக்கும் அடுத்த நிலையில் அடக்கமுடியாத நிலையில் எழும் பெரும்பேராசை. எத்தனை பெற்றாலும் அடங்காத மீப்பெரும் பேராசை அது. பெரியதுபோல் அது தோற்றம் காட்டினும் மிகமிக அற்பமானது. 

இயல்பாக வாயைத் திறந்தவுடன் எழுகிற, "அ', அடங்காத பேராசையாய் விரிவதை அடுத்து வருகிற "வா' விரித்துக்காட்டும். அழுக்காற்றின் அடங்காத பெருவிரிப்பு, இந்த "அவா'. வியப்பு என்பதுபோல் மயங்கவைக்கும் இந்த விரிந்த வாய்க்குப் பின்னால் பதுங்கியிருக்கும் அவாவின் வழியாகப் பாய்கிற அழுக்காறு இருக்கிறதே, அது நீண்டு பின்னர் வெகுளியெனக் கனன்று எழும்.

வெகுளியைக் கோபம் என்று கொள்வது பொருத்தமானது அல்ல. அது தும்மலைப்போல் இயல்பாய் எழுவது. தொடர்ந்து வரும் தும்மல் நோயின் அறிகுறி என்று தெரிந்துகொள்வதுபோல், எதற்கெடுத்தாலும் வந்து வந்து முகத்தைக் கெடுக்கிற கோபம் ஒருவருக்கு இருக்கிறது என்றால், அதற்குப் பின்னால் இந்த அவாவும், அழுக்காறும் ஒளிந்திருக்கின்றன என்று பொருள்.

பொதுவாய், கோபம் நல்ல குணம். அடங்காப் பெருங்கோபம், சினம். அதற்குத் திருவள்ளுவர் வைத்த பெயர் "சேர்ந்தாரைக் கொல்லி'. அது முதலில் தன்னைச் சுடும்; பிறகு தன்னைச் சேர்ந்தவர்களைச் சுடும். அதனால்தான், அது, "இனம் என்னும் ஏமப் புணையைச் சுடும்' என்று எச்சரிக்கிறார், அவர். "உலகத்து நெருப்புச் சுடுவது, தான் சேர்ந்த இடத்தையே - இந்நெருப்புச் சேராத இடத்தையும் சுடும்' என்னும் வேற்றுமை தோன்ற நின்றது' என்று மேல் விளக்கம் அளிப்பார் பரிமேலழகர்.

அதாவது, இந்தச் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி, சேர்ந்து இருக்கிற இனத்தவர்களையும் சுடும்; சேரவருகிற நட்பினரையும் சுடும். கொல்லி என்று முன்னாலேயே சொல்லப்பட்டதால், அது கொன்றுதான் தீர்க்கும் என்பது உணர்ந்துகொள்ள வேண்டிய உள்பொருள். தன்னைச் சார்ந்தவரைச் சுட்டுக் கொன்ற பிறகும், இது சாகாது; பழிவாங்கல் என்ற பெயரில் தொடரும் இந்தச் சினம். இதன் அபாயகரமான வெளிப்பாடு வெகுளி; கொன்றதற்குப் பின்னாலும் குன்றாமல் எரியும் கொடுந்தீ.

புணை என்பதற்குத் தெப்பம் என்று பொருள். எத்தனை பெருவெள்ளத்திலும் மூழ்கிவிடாமல் காப்பாற்றிக் கரையேற்றிவிடக்கூடியது புணை. அதற்குப் புனைபெயர் சூட்டினால், நட்பு. அது உறவினும் உயர்ந்தது. ஆசைக்கடலில் அழுந்திக் கிடக்கும்போது அங்கிருந்து பேசிப்பேசிக் கரையேற்றிவிடுகிற நட்பினை நாடவிடாமல், உள்ளிருந்தே பொசுக்கிவிடுகிற வெப்பக் கொலைக்கருவி (வெப்பன்) இந்த வெகுளி.

இந்த நெருப்புக் கடலில் நம்மை இழுத்துக் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கிற ஆறுதான் அழுக்காறு. அது அளவுகடந்து பெருகியோடுதற்குக் கரைகடந்த கரையாக இருப்பது அவா என்பது இப்போது புரிகிறதல்லவா?

இந்த நெருப்புக் கடலையும் நீந்திக் கரை சேர்க்க வேண்டிய பொறுப்புடன் செயல்படுகிற புணையாகிய நண்பர்களை இன்னும் சிதைப்பது, "இன்னாச்சொல்'. இது இனிய சொல்லுக்கு எதிர்ப்பதம் அல்ல. தீங்கு என்று பொருள் தரும் தீச்சொல். இது தீயினும் அஞ்சத்தக்க தீமை பயப்பது. 
இது குறித்து இன்னுமொரு எச்சரிக்கைக் கொடியை ஏற்றிக் காட்டுகிறார் திருவள்ளுவர். "தீயினால் சுட்ட புண் கூட, உள் ஆறிவிடும். (வெளியில் ஆறுவதற்கு வெகுநாள் ஆகும்) ஆனால், நாவினால் சுட்ட வடு எத்தனை யுகங்கள் ஆனாலும் ஆறவே ஆறாது'.

இந்த நான்கு முகங்கள் தாங்கிய ஒருநபர்தான் இத்தனை பேராபத்துகளையும் உருவாக்கித் தருகிற பெரும்பாவி. அதன் பெயர் அழுக்காறு. அதனால்தான், "அழுக்காறு என ஒரு பாவி' என்று அழுத்தம் திருத்தமாக எடுத்துச் சொல்கிறார் திருவள்ளுவர். 

அவர் சொல்லும் "ஒரு' என்பது "ஒன்று' என்று பொருள் தருகிற எண்ணுப்பெயர் அல்ல; எண்ணிப் பார்க்க முடியாத, எண்ணற்ற இன்னல்களை எப்போதும் தந்துகொண்டே இருக்கும் தகவிலாத் தன்மையது என்ற பொருள் தருவது. இந்த "ஒரு' பாவியை, "ஒப்பில்லாத' பாவி என்று 
உணரக் காட்டுகிறார் பரிமேலழகர்.

இது பாவிக்கப்படுவதால் வருகிற பாவம். அதாவது அனுபவத்தில் வந்து அல்லல் கொடுப்பது. அப்பாவியாய் இருக்கும் எப்பாலரையும் ஈர்த்துத் தன்வசப்படுத்திவிடுகிற அபாயகரமான பாவி, அழுக்காறு. இது அருட் செல்வத்தையும் பொருட்செல்வத்தையும் அழித்துவிட்டுப் பெருநரகத்தில் கொண்டுபோய்த் தள்ளிவிடும் பேராபத்து உடையது. அதனால்தான்,
அழுக்காறு என ஒரு பாவி திருச்செற்றுத்
தீயுழி உய்த்து விடும்
என்று தெளிவுபடுத்துகிறார் திருவள்ளுவர். இதன் கூட்டாளிகள்தான், அவா, வெகுளி, இன்னாச் சொல் ஆகியன.

புறத்தே தெரியாமல் புறம்பேசுவாரின் அகத்தே புகுந்து ஆட்படுத்தும் இத்தகு அழிவு சக்திகளே நமது உறவையும் நட்பையும் உருக்குலைக்கும் பெருங்கொல்லிகள். இவர்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நம் உறவினர்களும் நண்பர்களும் பகைவர்களாகத் திரிந்துவிடுவார்கள். பல பண்புகளைத் திரித்துச் சிதைத்தும் விடுவார்கள். இவர்கள் கரோனாத் தீநுண்மி போல் பரவி உறவைக் கெடுக்கும் கரவுத் தீநுண்மிகள்.

இதனைப் பற்றிப் பரவவிடாமல் அணைக்கிற கவசம்தான் அன்பு. இது அகக்கவசம் மட்டுமன்று, முகக்கவசமும்கூட. அறம் என்னும் தன்னாற்றலின் உரம் குன்றவிடாமல் அரவணைத்துக்காக்கும் திறம் அன்புக்கே உண்டு. மறத்தையும் மறக்காமல் காக்கும் இந்த அன்புதான், அருளைப் பெற்றுத் தரும் அன்னை. பேணி வளர்க்கும் செவிலி, செல்வம்.

அன்பென்னும் ஆர்வம் உடைமை அதுஈனும்
நண்பென்னும் நாடாச் சிறப்பு என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

"ஒருவனுக்குத் தொடர்புடையார் மாட்டுச் செய்த அன்பு, அத்தன்மையால் பிறர் மாட்டும் விருப்பம் உடைமையைத் தரும். அவ்விருப்பம் உடைமைதான் அவற்குப் பகையும் நொதுமலும் இல்லையாய் யாவரும் நண்பு என்று சொல்லப்படும் அளவிறந்த சிறப்பினைத் தரும்' என்று விளக்குகிறார் பரிமேலழகர்.
இந்த அன்பின் இன்னொரு பரிமாணம்தான் நண்பர்களுக்குள் ஏற்படும் பிணக்கு. இணக்கத்திற்குத் துணையாக இருக்க வேண்டிய இப்பிணக்கினை, இடையில் புகுந்து கெடுக்கும் தீயவர்கள் புறத்தே இருப்பவர்கள் போலத் தெரிந்தாலும் அவர்களுக்குத் துணையாக நம் அகத்தே இருக்கும் அகப்பாவியாகிய அழுக்காறுதான் முதலில் அகற்றப்படவேண்டியது. அது நீங்கிய பிறகு நம்மை யாரும் நெருங்கமுடியாது என்பதை அனுபவத்தில் கண்டவர்களே அன்புடையவர்கள். காக்கிறவர்கள் நண்பர்கள். நட்பும் உறவும் கலந்த கேண்மையில் இவ்வுலகம் தழைப்பது இயல்பு.

கட்டுரையாளர்: எழுத்தாளர்.



கொள்ளை நோய்த்தொற்றால் உருவாகும் மருத்துவக் கழிவுகள் மூலம் ஆபத்து உண்டாகும் என்பதனால் மத்திய மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் அந்தக் கழிவுகளை "அபாயகரமான உயிரியல் மருத்துவக் கழிவுகள்' என வகைப்படுத்தியது. மார்ச் 2020 முதல் அவ்வப்போது, மத்திய மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் மருத்துவக் கழிவு மேலாண்மை விதிகளின் கீழ் வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை வெளியிட்டது. 

மருத்துவமனைகள், சுகாதார முகாம்கள், பிணவறைகள், மருத்துவ ஆய்வகங்கள், பிற மருத்துவ நிறுவனங்கள் இவற்றிலிருந்து அபாயகரமான கொவைட் 19 மருத்துவக் கழிவுகள் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் சேகரிக்கப்பட்டு, மருத்துவக் கழிவு சுத்திகரிப்பு செய்யப்படும் இடங்களுக்கு எடுத்துச்சென்று அகற்றப்படுவதனை உறுதி செய்யும் வகையில் இவ்வழிகாட்டு நெறிமுறைகள் வடிவமைக்கப்பட்டன.

கொவைட் 19 மருத்துவக் கழிவுகள் வேகமாக அதிகரித்துக் கொண்டிருந்த நிலையில் கடந்த ஆண்டு மே மாதம் மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் மருத்துவக் கழிவு மேலாண்மைக்கென ஒரு செயலியை அறிமுகப்படுத்தியது. 

அந்தச் செயலியின் தரவு ஒன்று, 2020 மே மாதம் முதல் 2021 மே மாதம் வரையிலான ஓராண்டில் நாடு முழுவதும் சுமார் 46,000 டன் கொவைட் 19 கழிவுகள் உருவாகியுள்ளதாகக் கூறுகிறது. கொள்ளை நோய்த்தொற்றின் முதல் அலை ஒரு நாளைக்கு 126 டன் கழிவுகளை உருவாக்கியுள்ளது. 
இது நாடெங்கும் ஒருநாளில் உருவாகக்கூடிய மொத்த மருத்துவக் கழிவான 614 டன்னில் 20% ஆகும்.

இந்தியாவில்  மொத்தம் 198  இடங்களில் மருத்துவக் கழிவை சுத்திகரிக்கவும், அதனை அகற்றவும் வசதி இருப்பதாகவும், இந்த இடங்களில் ஒருநாளில் 826 டன் மருத்துவக் கழிவுகளை சுத்திகரிக்க முடியும் என்றும் மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் இந்த ஆண்டு ஜனவரியில்  தேசிய பசுமை தீர்ப்பாயத்தில் சமர்ப்பித்த அறிக்கை கூறுகிறது. 

22 மாநிலங்களில் அவை கையாளக்கூடியதை விட அதிகமான மருத்துவக் கழிவுகள் உருவாவதாக மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் 2021-ஆம் ஆண்டு  ஜனவரி, மே மாத அறிக்கைகளின் பகுப்பாய்வு கூறுகிறது.  

2021-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் இந்தியாவில் நோய்த்தொற்று உச்சத்தில் இருந்தபோது உற்பத்தியான மருத்துவக் கழிவுகளில்  33% கழிவுகள் கொவைட் 19 மருத்துவக் கழிவுகளே. அதிகபட்சமாக ஹரியாணா மாநிலத்தில் மொத்த மருத்துவக் கழிவுகளில் 47% கழிவுகள் கொவைட் 19 மருத்துவக் கழிவுகளாக இருந்தன.  

கொள்ளை நோய்த்தொற்றின் முதல் அலை உச்சம் பெற்றபோது ஒரு நாளில் உற்பத்தியான கொவைட் 19 கழிவுகள் 183 டன் என்றும்,  இரண்டாம் அலை உச்சம் பெற்றபோது அது 203 டன்னாக அதிகரித்தது என்றும் மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் தெரிவித்துள்ளது. 

முதல் அலையுடன் ஒப்பிடும் போது இரண்டாவது அலையில் நோய்த்தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டோரின் எண்ணிக்கை 234 சதவீதம் அதிகரித்த போதிலும், தனிநபர் கொவைட் 19 மருத்துவக் கழிவு உற்பத்தி (நோய்த்தொற்று பாதித்த நபரால் உருவாக்கப்படும் மருத்துவக் கழிவுகள்) முதல் அலையில் உருவானதைவிட  நான்கில் ஒரு பங்காக குறைந்துவிட்டதாக மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரிய தரவுகள் கூறுகின்றன. 

2020-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதத்தில் 2.09 கிலோவாக இருந்த தனிநபர் நோய்த்தொற்று மருத்துவக் கழிவு, 2021-ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் 0.49 கிலோவாகக் குறைந்து விட்டது. முறையாகப் பிரிக்கப்பட்ட காரணத்தால் கொவைட் 19 மருத்துவக் கழிவு முதல் அலையுடன் ஒப்பிடும்போது வெகுவாக குறைந்ததாக மே 11, 2021 அன்று வெளியான கழிவு மேலாண்மை நிலை அறிக்கையினில் மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் கூறியுள்ளது.

கரோனா நோயாளிகளைக் கொண்ட தனிமைப்படுத்தப்பட்ட குடும்பங்களில் இருந்து வெளியேற்றப்படும் கழிவுகள் பற்றிய விவரங்களை மருத்துவக்கழிவு மேலாண்மை செயலியில் பதிவிட வேண்டும் என்பது விதி.  

2020-ஆம் ஆண்டு  நவம்பர் மாதம் அதிகபட்சமாக 1,00,000 குடும்பங்கள் பற்றிய தரவுகள் பதிவிடப்பட்டன. உலகின் புதிய கரோனா நோயாளிகளில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோரை  இந்தியா கொண்டிருந்த மே 2021-இல் 5,084 பேரின் தரவுகள் மட்டுமே இச்செயலியில் பதிவிடப்பட்டிருந்தன.

மருத்துவக் கழிவுகள் வண்ணக் குறியீடுகள் கொண்ட பைகளில் பிரிக்கப்பட்டு 48 மணி நேரத்திற்குள் மருத்துவக்கழிவு சுத்திகரிப்பு மையத்தில் சேர்க்கப்பட வேண்டும். சுத்திகரிப்பிற்குப் பின்  சிவப்பு, நீலம், வெள்ளை நிறப் பைகளில் வரும் கழிவுகள் தொற்று நீக்க செயல்பாடுகளுக்குப் பிறகு மறுசுழற்சி செய்யப்படுகின்றன. 

மருத்துவக் கழிவுகளில் மஞ்சள் பைகளில் நிரப்பப்பட்டிருக்கும் நோயியல், ஆய்வகக் கழிவுகள் மட்டுமே எரிக்கப்படுகின்றன. கொவைட் 19 கழிவுகளை அகற்றும் போது மருத்துவக் கழிவுகள் மேலாண்மை விதி நெறிமுறையை மருத்துவமனைகள் பின்பற்றுகின்றன. ஆனால் கொவைட் 19 நோயாளிகள் வீட்டினில் தனிமைப்படுத்தப்படும்போது மருத்துவக் கழிவுகள் பிரிக்கப்படுவதில்லை.

2021 ஜூன் வரை  28.9 கோடி இந்தியர்கள் தடுப்பூசிகள் செலுத்திக்கொண்டுள்ளனர். இது ஒரு நல்ல செய்தி என்றாலும், தடுப்பூசி வகையைப் பொருத்து ஒவ்வொரு 10 அல்லது 20 தடுப்பூசிகளுக்கு ஒரு கண்ணாடி குப்பியும், ஊசியும் மருத்துவக் கழிவுகளாக உருவாகின்றன. 

இந்த ஆண்டு இறுதியில், நம் நாட்டில் 130 கோடிக்கும் அதிகமான பயன்படுத்தப்பட்ட ஊசிகளும் 100 கோடிக்கும் அதிகமான கண்ணாடி குப்பிகளும்  உருவாகும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த மருத்துவக் கழிவுகளை எரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால், இவற்றை  மறுசுழற்சிக்கு அனுப்புவதற்கு முன்பு தொற்றுநீக்கம் செய்யப்பட வேண்டியது கட்டாயம்.

1,06,600-க்கும் மேற்பட்ட படுக்கை வசதிகள் கொண்ட இந்தியாவில் உற்பத்தியாகும் மருத்துவக் கழிவுகளைக் கணக்கிட இன்னும் பழைய நடைமுறைகளே கையாளப்படுகின்றன. மருத்துவக் கழிவு குறித்த தரவுகளை மருத்துவக்கழிவு மேலாண்மைச் செயலியில் பதிவு செய்ய வேண்டியது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். இதன் மூலம் மருத்துவக் கழிவுகளை அகற்றுவதற்கான செயல்திறனை விரைவுபடுத்த இயலும்.

"உலகிலுள்ள கடைசி மனிதன் வரை அனைவருக்கும் இரண்டு தவணை தடுப்பூசி போடப்படும்வரை கொவைட் 19 கொள்ளை நோய்த்தொற்று அபாயம் தொடரும்' என்று ஐ.நா. சபையின் பொதுச்செயலாளர் அன்டோனியோ குட்டெரெஸ் கூறியிருப்பது உண்மையிலும் உண்மை. உலகிலுள்ள பல நாடுகளிலும் மூன்றாவது, நான்காவது என்று தீநுண்மித் தொற்றின் புதிய உருமாற்றங்கள் உருவாகி அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. கொவைட் 19 உருவான இடமென்று கருதப்படும் சீனாவின் வூஹான் நகரிலும் பரவலாக நோய்த்தொற்று பாதிப்பு அதிகரித்து வருகிறது என்கிற தகவல், மருத்துவ உலகத்தையே உலுக்கி இருக்கிறது.

சர்வதேச அளவில் மட்டுமல்ல, அகில இந்திய அளவிலும் கவலையளிக்கும் தகவல்கள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்தியாவின் வாராந்திர சராசரி பாதிப்பு எண்ணிக்கை 40,000 அளவில் உயர்ந்திருக்கிறது. சில மாநிலங்களில் தினசரி பாதிப்புகள் அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, கேரளம் கவலையளிக்கும் விதத்தில் கொள்ளை நோய்த்தொற்று பாதிப்பால் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது.

நோய்த்தொற்றுப் பரவல் தடுப்பு முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கேரள அரசு அறிவித்திருக்கும் சில விதிமுறைகள் மக்கள் மத்தியில் கடுமையான எதிர்ப்பையும், விமர்சனத்தையும் எழுப்பி இருக்கின்றன. கடைகளுக்கோ, பொது இடங்களுக்கோ செல்லும்போது மக்கள் தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டதற்கான சான்றிதழோ, ஆர்டிபிசிஆர் பரிசோதனை சான்றிதழோ கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கிற அறிவிப்பு அனைவரையும் ஆத்திரப்படுத்தி இருக்கிறது.

கடந்த மே மாதம் முதல், முழு பொது முடக்கம் இல்லை என்றாலும், தளர்வுகள் முழுமையாக அகற்றப்படவில்லை. நடுவில் பக்ரீத் பெருநாளுக்காக சில தளர்வுகள் அறிவிக்கப்பட்டதன் விளைவுதான், இஸ்லாமியர்கள் அதிகமாக வசிக்கும் வடக்கு கேரளத்தில் நோய்த்தொற்றுப் பரவல் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. விரைவிலேயே ஓணம் பண்டிகை வர இருக்கும் நிலையில் வர்த்தகர்கள் தளர்வுகளை எதிர்பார்க்கக் கூடும். அதற்காகத்தான் அரசு முன்கூட்டியே சில விதிமுறைகளை அறிவித்திருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.

கேரள அரசு கடுமையான நிபந்தனைகளை விதிக்க முற்பட்டிருப்பதில் வியப்பில்லை. தேசிய அளவிலான கொள்ளை நோய்த்தொற்று அதிகரிப்புக்கு முக்கியமான காரணமாக இருப்பதே கேரளம்தான். கடந்த சில வாரங்களாக, தினசரி புதிய பாதிப்புகள் சுமார் 20,000 என்கிற அளவில் இருக்கும்போது, இதுபோன்று விதிமுறைகளைக் கடுமையாக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருப்பதில் நியாயம் இருக்கிறது. தொழிலாளர் சங்கங்களும், வர்த்தக நிறுவனங்களும் பொது முடக்கம் அறிவிப்பதற்கு எதிராக இருக்கும் நிலையில், இதுபோன்ற முடிவுகளை எடுத்தாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருப்பதை உணர முடிகிறது.

தடுப்பூசி போடுதல், பரிசோதனை மேற்கொள்ளுதல், குறைவான மரண விகிதம், நோயாளிகளைக் கண்டறிதல், முகக் கவசம் அணிதல் போன்ற எல்லா அடிப்படை முன்னேற்பாடுகளிலும் இந்தியாவிலேயே முன்னணி மாநிலமாகத் திகழ்கிறது கேரளம். அந்த மாநிலத்தின் சுகாதாரக் கட்டமைப்பும் சரி, மருத்துவமனை வசதிகளும் சரி, ஏனைய எல்லா இந்திய மாநிலங்களை விடவும் சிறப்பாக இருக்கின்றன. அப்படி இருந்தும் நோய்த்தொற்றின் பரவல் கட்டுக்குள் வராமல் அதிகரித்து வருகிறது எனும்போது, மூன்றாம் அலை தொடங்கினால் ஏனைய பகுதிகளில் நிலைமை என்னவாகும் என்கிற அச்சம் எழுகிறது.

கேரளத்தில் இதுவரை 43% பேருக்கு முதல் தவணை தடுப்பூசி போடப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டாவது தவணை தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டவர்களின் விகிதம் 18%தான். அதனால், மக்கள்தொகையில் 57% பேர் பாதிப்புக்கு உள்ளாகும் சாத்தியம் காணப்படுகிறது.

இரண்டாவது அலையை எதிர்கொள்வதில் ஏனைய எல்லா மாநிலங்களை விடவும் கேரளம் மிகவும் திறமையாக செயல்பட்டது. ஆக்சிஜன் தட்டுப்பாடு இல்லாமல், நோயாளிகள் மருத்துவமனைகளில் வரிசையில் காத்திருப்பது இல்லாமல், ஆம்புலன்ஸ் கிடைக்காமல் தவிக்காமல் இரண்டாவது அலையின்போது கேரளம் சிறப்பாக செயல்பட்டதை அனைவருமே பாராட்டினார்கள். பிறகும் ஏன் நோய்த்தொற்றுப் பரவல் இப்போது அதிகரிக்கிறது என்பதற்கு சரியான காரணம் சொல்ல முடியவில்லை.

சோதனையில் 10%-க்கும் அதிகமான பாதிப்புகள் காணப்படும் மாவட்டங்களில் கூட்டம் கூடுவதையும், மக்கள் வெளியில் செல்வதைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமும்தான் நோய்த்தொற்று பரவாமல் பார்த்துக் கொள்ள முடியும் என்று மத்திய சுகாதாரத் துறை செயலர் மாநிலங்களை அறிவுறுத்தி இருக்கிறார். கேரளம் மட்டுமல்லாமல், மகாராஷ்டிரம், கர்நாடகம், தமிழ்நாடு, ஒடிஸா, அஸ்ஸாம், மிúஸாரம், மேகாலயம், ஆந்திரம், மணிப்பூர் ஆகிய மாநிலங்களிலும் டிபிஆர் எனப்படும் சோதனை பாதிப்பு விகிதம் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. 

இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கவுன்சிலின் ஆய்வுப்படி, 46 மாவட்டங்களில் டிபிஆர் 10%-க்கும் அதிகமாகவும், 53 மாவட்டங்களில் 5% முதல் 10% அளவிலும் காணப்படுகிறது. தேசிய அளவிலான டிபிஆர் 5%. முறையான கண்காணிப்பும், கட்டுப்பாடும் இல்லாவிட்டால், திடீரென பாதிப்புகள் அதிகரிக்கும் அபாயம் நிறையவே இருக்கிறது.

மிக எளிதிலும், விரைவாகவும் பரவும் கொவைட் 19-இன் டெல்டா உருமாற்றத் தீநுண்மியின் பாதிப்பு அதிகரித்து வருகிறது. எதிர்ப்பு சக்தி குறையும்போது டெல்டா உருமாற்றம் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு எப்படி இருக்கும் என்று இப்போதே கணிக்க முடியவில்லை. பக்கத்து வீடு பற்றி எரியும்போது நாம் நிம்மதியாக இருந்துவிட முடியாது. அதனால், கவனமாகவே இருப்போம். எதற்கும் தயாராகவே இருப்போம்!

Malappuram, the most densely populat

“Two people have died. Please come and pack the bodies,” a nurse tells the cleaning staff who are on a break. Within a few minutes, cleaning assistants Asokan M. and Dileep Kumar and a few others begin to prepare the bodies. It is August 3 and two elderly men have succumbed to COVID-19 at the Government Medical College Hospital in Manjeri. The relatives of the dead request the staff to dress the bodies in new clothes one last time. The hospital staff, witness to four-five deaths every day on average since April, are used to the routine. They clean the bodies and pack them in specially designated body bags.

The Manjeri Medical College is the biggest referral hospital for COVID-19 in Malappuram, the most densely populated district in Kerala (1,265 persons per square kilometre). It has 344 beds dedicated to COVID-19 cases and 203 beds dedicated to non-COVID-19 cases. The second wave may be on the wane in most places in India, but here things are hectic. The hospital staff are under great pressure. No one here contests the fact that the Medical College Hospital, which admits only C-category patients (those whose recovery is impossible without proper medical intervention), is not adequately equipped to treat the many patients coming from a district of 48 lakh people. Malappuram is currently the worst-hit district in the State, reporting the maximum number of daily new cases (3,645 new cases on August 5). While many are wondering why Kerala, which seemed to have a grip of the pandemic at one point, seems to be floundering now, Malappuram is often cited as a case in point.

Chinks in Kerala’s armour

Until a while ago, Kerala seemed like it had an exceptional pandemic story to narrate to the world, but today, the chinks in its armour are beginning to show. The State has seen a steady rise in cases since the second week of July. Over the past eight days, Kerala has recorded 20,000-22,000 new cases daily. Between July 29 and August 4, it recorded nearly 1.45 lakh new cases and 754 deaths and accounted for 43% of the nation’s active case pool.

Following the first wave, Kerala’s epidemic curve plateaued out but never hit the baseline as rallies were held before the Assembly elections and people gathered in large numbers everywhere. In January-February this year, it reported 1,500-3,000 cases daily, accounting for 45%-50% of India’s active case load.

Then the Delta variant struck. By the second week of April, when the second wave was ferociously sweeping across the nation, cases began to go up in Kerala. By mid-May, the State was in the grip of a crisis, reporting over 42,000-44,000 cases daily. When a total 15-day lockdown was imposed, the case graph again hit a plateau and 10,000-15,000 new cases were reported daily. This, however, was in stark contrast to other States where new cases and hospitalisations began to slide rapidly.

Public health experts in the State say that the second wave began a month later in Kerala than the rest of the country. Kerala’s strategy, they say, has been to spread out the curve, keep a tight hold on disease transmission, and restrict activities, so that the virus doesn’t go on a rampage and overwhelm the health system. The strategy worked well because even at the peak of the second wave, intensive care unit (ICU) occupancy in the State was just 67%.

However, Kerala is now being forced to take a re- look at its containment strategies and the socio-economic aspects of the pandemic, which are threatening to overshadow its successes. It is also being compelled to re-examine the quality of care delivered. While it encouraged home care and isolation for patients who had mild COVID-19, it is doubtful whether the health workers were properly trained to diligently follow up with the patients because the ill began to reach hospitals at a later stage of the disease — after hypoxia had set in — and many could not be saved.

High pressure, few precautions

One COVID-19 patient reached the Manjeri Medical College every 10-15 minutes on August 2. Most of them were in the age group of 50-70 years. All of them had been referred to the Medical College by other COVID-19 hospitals in the district through the COVID-19 war room. Although there are 5,093 beds earmarked for COVID-19 treatment across the district in seven government hospitals, 69 private hospitals, 12 second line treatment centres, and 10 first line treatment centres, the 547 beds at Manjeri Medical College remain crucial in the fight against COVID-19.

“The signs are ominous, yet people are oblivious to the dangers of COVID-19,” says Hari Prasad, an ambulance driver who has brought an 85-year-old woman from the Government Taluk Hospital, Tirurangadi, 30 km away from Manjeri. Two volunteers of a community youth organisation come forward to help the woman get on a stretcher. As the stretcher is taken, she gasps for breath in spite of having an oxygen mask on her face. The volunteers wear no protective gear other than two masks. Many people walk busily through the hospital veranda taking little precaution against COVID-19. Two casualty wards — one for COVID-19 patients and the other for non-COVID-19 patients — function side by side. Security guards on duty seem to be able to do little to restrict the movement of patients and those accompanying them. One security guard looks worried. Five of his co-workers have been infected; they all contracted the virus on the same day. Of the 43 security staff, 10 have been isolated after testing positive for COVID-19.

Doctors in the casualty wards face tremendous pressure as patients, mostly from the lower middle class, stream in. “We have 56 doctors at the hospital apart from doctors from the medical college. The delay in the arrival of the house surgeons of the 2016 MBBS batch has begun to affect us,” says Sheena Lal, Deputy Superintendent. Lal is in charge of the hospital as Superintendent K.V. Nandakumar is in quarantine after testing positive along with the resident medical officer. Lal is, however, confident that the pressure on doctors handling the casualty and COVID-19 wards and ICUs will ease with the arrival of the house surgeons in a couple of weeks.

The high patient load compels junior resident doctor Mohammed Shareef to take the risk of alternating between the two casualty wards. He admits that the pressure is so high that precautions often go for a toss in the COVID-19 zone. Shareef says the hospital is facing space constraints and staff shortage. But the hospital has more than tripled the number of ventilators and vastly enhanced its oxygen capacity since it reported its first COVID-19 case on March 16, 2020. The number of non-invasive ventilators (NIVs) has gone up from 21 to 73, including 10 portable and four neonatal ventilators. There is centralised oxygen supply in all the wards following the setting up of a liquid oxygen plant. An oxygen generator is also ready at the hospital. “This was done in recent months,” says Lal. Signs of a third wave are clear and present, she says.

A poorly performing district

Malappuram breathed easy during the first wave of the pandemic as many patients did not require NIV support. But during the second wave, it fell miserably short of NIVs. Manjeri Medical College witnessed 15 deaths on a single day, May 27, during the peak of the second wave. Nearly 10 were on account of oxygen failure. This happened despite Chief Minister Pinarayi Vijayan’s assurance that Kerala had adequate oxygen supply. The government joined hands with philanthropists and enhanced the facilities. Although the hospitals in the district have 162 ventilators today, several of them are not working.

According to the Kerala Government Medical Officers’ Association (KGMOA), the district lacks sufficient health staff and infrastructure. Population-wise, Malappuram is five times the size of Wayanad and four times the size of Pathanamthitta. When the State has an average of one hospital bed for 879 people, the bed ratio in Malappuram is 1:1,643. Malappuram’s lone Government Medical College with 547 beds is spread across 23 acres, while the Government Medical College in Alappuzha, a district with only half of Malappuram’s population, is spread across 145 acres and has more than 1,100 beds. A KGMOA study before the COVID-19 outbreak found that Malappuram was responsible for one-fifth of the State’s infant mortality and one-fourth of maternal mortality. Government hospital facility for delivery is available only for 16.64% of pregnant women in Malappuram. Prior to COVID-19, the district had stood behind others in immunisation and topped in dengue deaths, lifestyle diseases and road accidents.

The strain posed on the health staff in Malappuram district is much higher than what their counterparts in other districts face. If a junior public health nurse serves 5,000 people in other parts of Kerala, she serves 15,000 people in Malappuram. If there is a public health centre (PHC) for every 39,000 people elsewhere in the State, in Malappuram there is one PHC for every 53,500 people. If there is a community health centre for every 1.4 lakh people elsewhere in Kerala, in Malappuram there is one for every 2.4 lakh people.

Because the General Hospital was upgraded to a Medical College eight years ago, Malappuram lost super-specialty wings such as cardiology, nephrology, urology, and neurology. It also lost the General Hospital and the Woman and Children Hospital.

A week ago, a Central team led by P. Raveendran from the Ministry of Health and Family Welfare visited the district. Blaming the district officials for the shortcomings, Raveendran’s team suggested tighter measures for Malappuram to address the pandemic. District Medical Officer Sakeena K. says that despite the constraints, they were able to restrict COVID-19 deaths to well below 1%. The number of COVID-19 deaths reported in Malappuram is 1,638. “This number against a population of 48 lakh is only 0.03%. In fact, that tells us how hard the medical team in the district fought COVID-19,” Sakeena says.

Measures taken by Sakeena and her team, such as traveller surveillance, contact tracing, telemedicine facilities, the triage system at the block level, and prevention of cluster formations won the State’s approval in the initial phase of the pandemic. Now the team is setting up 326 additional oxygen beds at seven government hospitals in the district and strengthening the paediatric wards in anticipation of a third wave.

Vaccination on the rise

In spite of the initial reluctance of the people towards COVID-19 vaccines, the district is now witnessing a heavy rush for inoculation. According to health officials, it was the second wave that changed the people’s mindset towards vaccines. While 39% of the population have taken at least one dose of a vaccine, 16% have been given two doses.

However, the district with 106 civic bodies, including 12 municipalities, finds it tough to plan any massive vaccination campaign because the vaccines allocated for Malappuram are distributed through 116 health centres.

The State seems to be doing very well on the vaccination front with 42.81% having received the first dose and 17.86% both the doses. In the 45-plus age group, 83% have been administered the first dose while 43% have received both the doses. The current predicament of rising cases in the State should be weighed against the unique situation created by the circulation of the Delta variant, which has been leading to re-infections as well as breakthrough infections in fully vaccinated individuals, says a public health professional. “It is high time the State paid attention to the disaggregated data of new infections because the proportion of re-infections and breakthrough infections among new cases will help the State identify pockets where active transmission is on. The false sense of security among vaccinated individuals might keep the Delta transmission chains alive for a long time as it is now established (by the Centers for Disease Control and Prevention) that vaccinated persons have viral loads similar to that of unvaccinated persons, which helps them transmit the infection easily,” a senior public health professional says.

The State has the lowest seroprevalence rate in India. According to the Indian Council of Medical Research’s fourth round of seroprevalence study in June, only about 44% of the State’s 3.5 crore population had developed antibodies to the virus. Since mid- May, the Delta virus variant has been driving up cases, causing a prolonged epidemic.

People’s behaviour in Malappuram has always been a subject of criticism. When shops opened, crowds thronged the stores. Marriages took place and the police turned a blind eye to the numbers attending the wedding celebrations. Traffic jams were common in several of Malappuram’s towns during the lockdown. “Usually it takes 38 minutes for us to cover 46 km to reach Kozhikode Medical College from Manjeri Medical College. But there were days when it took nearly one and half hours on emergency trips during the lockdown,” says Pavin A.R., an ambulance driver.

Rakhal Gaitonde, public health expert and Professor, Sree Chitra Tirunal Institute for Medical Sciences and Technology, says, “It is ironic that while the government was clamping down on public life and movement, the business community and markets as part of its containment measures, congregations and celebrations were going on uninterrupted in private spaces, potentially sustaining disease transmission.”

Pandemic fatigue

But while this is just disease epidemiology that one cannot alter, a team from the National Centre for Disease Control has come down heavily on the State for its failure to implement home isolation and care effectively, for poor and inadequate contact tracing and containment measures, and for a low proportion of RT-PCR tests, which it says have led to the current surge in infections. Kerala’s testing levels have been consistent throughout the pandemic. Tests were increased when the second wave hit — an average of 1.5 lakh tests were done daily — but a large proportion of them were Rapid Antigen Tests. While officials refused to comment on this, health officials admit that the diligence and thoroughness with which the State used to do contact tracing, isolation and follow-up is no longer possible. The same goes for home care and follow-up too, which has been faltering. With patients coming to hospital at a later stage of the disease, mortality is going up.

“Earlier, health workers were supported by the local bodies, volunteer groups, police and teachers. One and a half years later, we are on our own. We are acutely short-staffed, overworked and tired. The same group is being roped in for all COVID-19-related activities: from testing to vaccination, apart from mmunisation and vector control,” a field worker says.

“Pandemic fatigue has affected everyone and communities and health workers need more support and incentives from the government. Districts need to be supported with strategies that have a more local context,” says Gaitonde. Mortality reduction is another area where public health experts feel that the State can do more. There were wide fluctuations in the mortality rate, from 0.2% to 1.2%, between April and July, 2021, and also between districts.

Health Minister Veena George said in the Assembly this week that disease severity seemed to have reduced due to rising vaccination numbers. Even when cases were rising, hospitalisation and ICU occupancy seemed to remain stable, she said. The re-infection rate has come down but breakthrough infections are now being reported, she said.

On Thursday, the government announced in the Assembly that it was replacing its Test Positivity Rate (TPR)-based containment strategy, which it had been following for the past six weeks, with a micro-containment strategy wherein only specific localities – wards in rural areas and streets in urban areas – will be under lockdown, depending on the number of new infections in a locality. The TPR-based strategy had been widely criticised as unscientific and counter-productive because TPR can be easily manipulated. TPR is the proportion of positive cases from the total tests done and therefore, large-scale testing amongst people who are unlikely to be infected can artificially bring down the TPR. But the government had refused to listen to the criticism.

With the lockdown affecting the livelihood and freedom of people, it became important for the local bodies to reduce the TPR so they could maintain their political image and local popularity. A high TPR and a lockdown was projected as being a measure of their inefficiency. Thus, all local bodies were competing with each other to reduce the TPR somehow by herding in everyone to test, rather than testing appropriate groups. This had seriously affected actual disease containment.

Clearly, Kerala is facing its toughest challenge yet. If, till now, it was a struggle to save lives, a rising case graph and pandemic fatigue is forcing the government to gear up to the bigger challenge of striking a balance between saving lives and protecting livelihoods.

Pandemic fatigue has affected everyone and communities and health workers need more support and incentives from the government.

Rakhal Gaitonde

Public health expert

The economy is open. Malls, bars, restaurants, and some offices are open, but schools have been closed for 16 months and counting. They have sporadically opened for the higher grade students, and the Board examinations have been a key discussion point. There is indeed some basis to the old joke that Indian parents have a razor-sharp focus on academics and want their children to be a doctor or an engineer. This focus is not entirely misplaced, for academic results in the higher grades are important to determine colleges and professions, and for many Indians, a chance at a better life.

The wide-ranging impact

However, let us not forget our youngest children. Six year olds who have spent more time outside the classroom than inside. Five year olds who have never been inside school nor ever met their teachers or classmates. Let us not lose sight of the importance of education in the younger years as well as the overall purpose of education. In-person school education teaches children to share, wait for their turn, negotiate, and compromise; by depriving them of social contact, we are depriving them of essential learning and development. For children from economically weak backgrounds, schools are a key source of nutrition. For some, schools serve as safe spaces from the chaos of their homes. For many children, particularly those who do not have educated parents or cannot afford home tutors, the denial of education results in learning losses and, ultimately, denial of a chance to earn a livelihood. For parents, school closures have added to childcare and teaching duties. Household incomes are reducing amidst rising inflation as parents, mainly mothers, have quit their jobs.

The Indian Council of Medical Research (ICMR) recently stated that “once India starts considering, it will be wise to open primary schools first and then secondary schools. Also, we have to ensure that all support staff[,] whether it be school bus drivers, teachers and other staff in the school[,] need to be vaccinated” (https://bit.ly/3AhqX7T). Researchers do agree, however, that children are at low risk of developing severe COVID-19 compared to adults.

Expert opinion

In June 2021, commenting on the World Health Organization-All India Institute of Medical Sciences (AIIMS) serosurvey, AIIMS Director, Dr. Randeep Guleria said, “This study also looked at sero surveillance among children. In the less than 18 years of age group, it was found that more than 50 per cent of children and in some areas, more than 80 per cent of children from both urban and rural areas had antibodies. This means they were already infected and developed antibodies.” The ICMR recently released results of the Fourth National Sero-Prevalence Survey which showed that more than half of the children (6-17 years) were seropositive and sero-prevalence was similar in rural and urban areas. Given the above, it is possible to think about starting schools in areas where the community level of infection is low. A one-size- fits-all approach across India will not work. This means that in some States such as Kerala or Maharashtra, where COVID-19 cases could be surging again, students should stay home, while their counterparts in other States where positivity rates are lower, can start going to school.

There are a host of recommendations on how to open schools safely, including by the World Bank, SRCC Children’s Hospital, Mumbai and the Lancet COVID-19 Commission India Task Force (https://bit.ly/37o7Exl). Schools cannot be opened overnight. There is a large amount of preparation required, and the longer we wait to begin planning, the longer it will take to implement.

As immediate measures, governments should: call for lists of school staff and procure full vaccination for them. Scientists should confirm if the gap between doses can be made shorter akin to health-care workers; engage relevant experts to undertake public campaigns to make school staff and parents aware of the low risk of transmission in schools and low severity in children, urge them to understand the science and encourage them to commit to a social contract to be ever-vigilant and keep a sick or exposed child home; issue guidance for staggered re-opening of primary schools — e.g., 50% attendance or smaller groups of students on alternate days or weeks; upgrade school infrastructure to facilitate a hybrid system of learning where parents who do not wish to send their children to school have the choice to continue with online learning; train school teachers in hybrid learning; formulate and issue guidance on COVID-19 protocols to be adopted by schools — distancing to the extent possible, outdoor classes weather-permitting, masking, hand hygiene, and proper ventilation (scientists have indicated that even the humble pedestal fan can do wonders for ventilation); finalise logistics such as packed meals and transport; and ensure availability of medical consultation so that staff and parents need not scramble for assistance.

Other required long-term measures, which will also require funding, time, and effort, include greater investment in health-care facilities, particularly paediatric facilities, and implementation of systems to track local level of infections.

Managing the risks

As parents, we must recognise the costs of isolation and online learning for our young children. We cannot wait for children to get vaccinated because this may take years. According to a media report, Britain has said that “it has decided against giving mass COVID-19 vaccinations to all children and they would only be offered in certain situations such as when young people have underlying health conditions”. We cannot expect schools to provide a 100% guarantee that our children will be safe. Nothing is risk-free; risk must be managed with mitigation strategies. Instead, we must build mutual trust among governments, schools, and citizens. Each of us must implement and adhere to COVID-19 safety protocols recommended by scientists. Each of us must be vigilant and responsible, ensure all adults in our households are fully vaccinated and ensure children stay home if sick or exposed. Until a greater proportion of the population is vaccinated, we should endeavour to curtail unnecessary travel or exposure because we know from serosurveys that adults are bringing infections home.

Parents’ groups on social media are abuzz with requests for ‘pods’ of students and home tutors. Education, like oxygen and medicines during the second novel coronavirus wave, is becoming the responsibility but also a privilege of private citizens. We cannot letstatus quocontinue any longer — we need to stop asking whether schools are safe and start acknowledging that in-person school is essential. Extensive literature based on studies on transmission in schools is clear — children are not super-spreaders, schools are not hotspots or driving viral spread. For young children, even a few hours of interaction per week with their teachers and other children would be an excellent starting point. As Robert Jenkins, Global Director of Education for UNICEF, said, “There are many countries in which parents can go out and have a nice steak dinner, but their seven-year-old is not going to school. That’s a problem (https://go.nature.com/3rVrzND).” We need to come together to fix that problem and give our young children their childhood back.

Dharini Mathur, a parent, is a New Delhi-based lawyer. Tanya Aggarwal, a parent too, is also a New Delhi-based lawyer. They are alumnae of the National Law School of India University, Bengaluru and Harvard Law School

COVID-19 has forced South Asia to take a quantum leap in digitalisation. The shift to remote work and education has propelled an unprecedented spike in Internet penetration, with even smaller nations such as Nepal recording almost an 11% increase in broadband Internet users. For a region with threadbare public health infrastructure, the digitisation of health-care services was a watershed moment, providing novel solutions to the public health crises.

In India, COVID-19 accelerated the launch of the National Digital Health Mission, enhancing the accessibility and the efficiency of health-care services by creating a unique health ID for every citizen. The pandemic-induced suspension of bricks-and-mortar businesses spurred South Asia’s embrace of e-commerce, boosted by digital payment systems. Bangladesh alone witnessed an increase of 70-80% in online sales in 2020, generating $708.46 million in revenues (https://bit.ly/3CpGy79)

The yawning divide

As one of the world’s poorest regions, a wide digital divide persists in access and affordability, between and within the countries of South Asia. Despite having the world’s second largest online market, 50% of India’s population are without Internet with 59% for Bangladesh and 65% for Pakistan (https://bit.ly/3itJUOQ).

With monetary and health assistance schemes distributed online, 51% of South Asian women were excluded from social protection measures during the pandemic (https://bit.ly/3xoe7ml). Children too were at the receiving end, with 88% lacking access to Internet powered home schooling (https://uni.cf/2TYn5cp). This disruption could permanently put children out of school, place girls at risk of early marriage, and push poor children into child labour costing economies billions of dollars in future earnings.

Businesses too have paid a heavy price for the gap in digital solutions, whereby many South Asian firms failing to embrace e-commerce or other cloud-based technologies to survive the financial chaos of the novel coronavirus pandemic. The region recorded a 64% decline in sales, with small and women-led firms faring the worst (https://bit.ly/3lE2HbR). With COVID-19 transforming work life, the acute skills gap among youth will continue, creating unemployment.

Digital inevitability, dividend

Digital transformation is a global imperative with adoption of advanced technologies such as cloud computing, artificial intelligence, the Internet of things, Big Data, etc., key to success. From banking to manufacturing and retails, the role of digital technology is too important to be overlooked as countries embrace the digital revolution to drive their development agenda.

At the forefront of Asian digitalisation are countries such as Singapore, Japan, and South Korea recognised as global technological hubs. Owing to increased smartphone and Internet penetration, coupled with the availability of trusted digital payment platforms, China’s e- commerce industry is said to reach $3 trillion in 2024 (https://bit.ly/37qITjW). The digital boom in the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) economies is pushing a “common market” initiative, fostering regional economic integration and enhancing global competitiveness.

South Asia has also made significant strides in the adoption of digital technologies. The Digital Bangladesh Vision 2021 envisages transforming Bangladesh into a prosperous, digital society, whereas India’s biometric identification systems intend to improve the efficiency of welfare programmes through digital innovation. However, the region still has a long way to go.

E-commerce could drive the post-pandemic growth in South Asia, providing new business opportunities and access to larger markets. In India, e-commerce could create a million jobs by 2030 and be worth $200 billion by 2026. Fintech could drive significant growth and reduce poverty by building financial inclusion. For instance, Pakistan’s digital financial sector could boost GDP by 7%, if faster payment gateway, lower costs and fast track licensing are put in place. A timely, inclusive, and sustainable digital transformation can not only bolster productivity and growth but also serve as a panacea for some of the region’s socio-economic divides.

A checklist for change

To reap the dividends of digital transformation, South Asia needs to address legal, regulatory and policy gaps as well as boost digital skills. A robust digital infrastructure is asine qua nonand there exists a huge financing gap. India alone needs an annual investment of $35 billion to be in the top five global digital economy and public-private partnership needs to be leveraged for the region’s digital infrastructure financing.

Regulatory roadblocks need to be addressed as e-commerce regulations are weak in South Asia. For the sector to drive growth, issues such as customer protection, digital and market access regulation, etc. need to be addressed. There would be no digital revolution without universal digital literacy. Governments and businesses need to come together to revamp the education system to meet the demand for digital skills and online platforms. The crossflow of data and personal information calls for stringent cybersecurity measures as many have experienced painful lessons in data privacy during the pandemic.

In South Asia, only a third of the inter-regional trade potential has been exploited, losing out on $23 billion in revenues (https://bit.ly/37ohgIr). By addressing issues such as regulatory barriers on currency flows inhibiting online payment to transport- related constraints for cross-border e-commerce activities, South Asia can emulate the European Union’s Digital Single Market Proposal.

During the pandemic, South Asian nations joined hands to collectively battle the crises by contributing towards a COVID-19 emergency fund, exchanging data and information on health surveillance, sharing research findings, and developing an online learning platform for health workers. If the eight nations (Afghanistan, Bangladesh, Bhutan, India, Nepal, Maldives, Pakistan and Sri Lanka) can start walking the talk, partnership for a successful digital revolution is plausible. It will need vision, wisdom, and commitment at the highest level of the region’s political leadership.

Collaboration needed

COVID-19 has rendered old ways of operating redundant. Concerted collaboration at all levels is needed to push South Asia out of stagnancy and towards a digital future of shared prosperity. The right concoction of regulatory and physical infrastructure, skill sets and regional cooperation can lead toward a digital utopia whereas, the lack of which can breed a dystopian tomorrow. Adequate support is needed for those who risk falling through the net of digital progress. A shared “digital vision” could place the region on the right track towards the Fourth Industrial Revolution.

Syed Munir Khasru is Chairman of the international think tank, The Institute for Policy, Advocacy, and Governance (IPAG)

A tortuous taxation tale that began with global telecom major Vodafone’s $11 billion entry into India, is nearing its climax 14 years on, with the company having frozen fresh investments for a few years and its Indian operations now on the brink of collapse. On Thursday, Finance Minister Nirmala Sitharaman introduced tax law changes to scrap the retrospective provisions brought in by the late Pranab Mukherjee in the Union Budget 2012-13. I-T demands have been made in 17 cases, including from Vodafone and Cairn, using those retro-active clauses in the I-T law. That this government took so long to undo Mr. Mukherjee’s gambit after losing a tax pursuit against Vodafone is disappointing. Even before 2014, the BJP had called the retrospective provisions ‘tax terrorism’. Yet, it did not walk the talk despite a resounding parliamentary majority, while promising global investors that it does not approve of such measures. Whether this was a result of political dithering, bureaucratic bungling or ill-informed legal advice, the ‘sore point for potential investors’ remained on the statute. This should now lead to a formal burial of a matter that has cost India dear.

In Cairn’s case, the tax department began action in January 2014, but the assessment orders were passed, and its shares sold off to recover ‘retrospective’ tax dues under this regime’s watch, pending international arbitration. By December 2020, the Vodafone and Cairn arbitration cases had been lost and investors hoped the Government would abide by the legal process and close this sordid chapter. Instead, appeals were filed, with the Government asserting as recently as May that it will ‘vigorously defend’ its sovereign right to tax and had ‘never agreed to arbitrate a national tax dispute’. On Friday, Ms. Sitharaman said the Government was waiting for those cases to ‘reach their logical conclusion’; now that they have, the BJP is fulfilling its commitment that it does not believe in retrospective taxation. If that were indeed the case, the Government could have introduced these changes in the Budget instead of wasting more legal resources on filing appeals. It is quite clear the U-turn has been prompted by Cairn Energy’s relentless pursuit to enforce the arbitration award. That it has sought to get Air India labelled as the Government’s ‘alter ego’, creating fresh doubts for the airline’s potential buyers, and a French court has permitted it to freeze Indian assets in Paris, must be significant triggers. Whether Cairn will back down from those claims or forfeit the interest and damages, as offered by the Government to close the chapter, will likely depend on its institutional shareholders. Irrespective of the outcome, global capital is unlikely to immediately forget the ‘ad-hoc’ approach to this critical policy issue and rush in. Be it fluctuating trade tariffs or shifting GST rates and rules, India needs to demonstrate greater clarity and consistency in policy across the board to fix its broken credibility.

A splendid fortnight in Tokyo has steered Indian hockey back to the limelight tinged with an Olympic halo. Before this, for years the sport, much akin to the West Indies in cricket, had only the good-old-days cliché to fall back upon. Champions of the distant past but plagued by middling results, was the standard template. There was the odd flicker and the nostalgically inclined with their fond remembrance of legends such as Dhyan Chand, Mohammed Shahid and Dhanraj Pillay, would hope for a sunrise. It often proved to be a mirage while cricket, football, tennis and Formula One lured the fans. That India had to wait for 41 years for its next Olympic hockey medal tells a long tale of diminishing hope. Thankfully an upward graph has been finally etched due to the grit and skill- sets of Manpreet Singh’s men, who despite an early 1-7 loss to Australia held their own and winged into the semifinals where they ran into eventual champion Belgium. The soul-numbing defeat was quickly cast aside and India prospered to wrest the bronze with a 5-4 triumph against Germany during Thursday’s third- place play-off. Mentored by coach Graham Reid, India had turned a corner and hockey was the flavour of the season. The ancient game which melded magical wrists, sprinting feet, sticks and a speeding ball, has seemingly reclaimed its Indian heart.

If men as diverse as Manpreet and goal- keeper P.R. Sreejesh showed that India was at home in modern hockey, their female counterparts showed they are equal to the very best. Rani Rampal’s unit had a dream run but a bronze was missed by a whisker. It is one of the greatest fourth-place results in Indian sporting history and on a par with where Milkha Singh and P.T. Usha finished in their respective 400m and 400m hurdles finals during the 1960 Rome and 1984 Los Angeles Games. If the men revived an old romance with hockey, the women stole hearts with a riveting performance. A semifinal berth followed by a 3-4 loss to Great Britain during Friday’s third- place play-off, left the nation with a lump in its throat as the women gave it their all on the ground. Rani, goal-keeper Savita Punia, Salima Tete and other stars showed that India has its heroes on either side of the gender-divide. To battle past stereotypes, misogyny, poverty and casteist boundaries, demands a bigger heart. The women’s hockey team had it in abundance and credit is also due to coach Sjoerd Marijne, who ended his tenure on a high. The effort put in by SAI and the sponsorship from the Odisha Government, played a big part too. Indian hockey has found its feet and this is a redemption song of the finest kind.

When it comes to social media, no one — including those handing out “verified” badges — can tell the real from the fake.

Why would a famously reclusive writer break the habit of a lifetime to suddenly pop up on social media and talk about kombucha, leaf blowers and the TV series The Mandalorian? American novelist Cormac McCarthy had literary Twitter users in a tizzy this week when he alleged that he was on “this infernal website” only at the behest of his publicist, because “engagement is down and so are metrics and something something who cares Are you happy now Terry” (no punctuation, just like in his books). Everyone laughed at the snark, Stephen King even replied to the tweet (“I don’t know if Terry is, but I am”) and Twitter rushed to anoint the legend with the only recognition that seems to matter these days — a blue verification badge.

As it turns out, that was not the real McCarthy. The handle @CormacMcCrthy (note the missing ‘a’) is a parody and, as his agent and publisher have both confirmed, the 88-year-old writer is definitely not on Twitter. And, by the way, this is not the first time we’ve been pranked by a fake McCarthy. In 2012, Jack Dorsey himself tweeted to welcome @CormacCMcCarthy (note the extra ‘c’) on Twitter, as did Margaret Atwood. The account was soon suspended.

The new edition of the fictitious McCarthy has been around since 2018 and, with a commitment to the creative matched perhaps only by the real McCarthy, has been dedicatedly sending out grumpy tweets about pillow infomercials and frozen dinners, often retelling conversations with his “daughter” and “grand-daughter”. All of this had gone largely unnoticed and unremarked upon until the Publicist Terry tweet went viral. Presumably, this is when Twitter decided to suspend the identification rules that it follows in the case of lesser mortals and, without any application being made by the parody account, anointed it as the real thing. Which only goes to show that when it comes to social media, no one — including those handing out “verified” badges — can tell the real from the fake.

An initial reflection of this unease can be seen in the lack of consensus among the six MPC members when it came to the RBI’s overall stance. While five voted to persist with the “accommodative” stance, one expressed reservations.

On Friday, the Monetary Policy Committee (MPC) of the Reserve Bank of India unanimously decided to maintain status quo on the repo rate, which is a rate at which the RBI lends money to the banks. This made it the seventh straight policy review, which are bi-monthly events, where the MPC has favoured staying put on the benchmark interest rates. It represents the peculiar quandary for the RBI. On the one hand, repeated disruptions due to the pandemic have choked India’s economic growth momentum, which was already losing steam before the outbreak. On the other, retail inflation, the key metric that the RBI is legally mandated to control, has been at the edge of its comfort zone since late 2019. The RBI has been of the view that it will do “whatever it takes” to support economic growth and has characterised the inflationary spike as a “transitory” phenomenon. But this stance of prioritising growth over inflation-control is becoming increasingly difficult to maintain.

An initial reflection of this unease can be seen in the lack of consensus among the six MPC members when it came to the RBI’s overall stance. While five members voted to persist with the “accommodative” stance “as long as necessary to revive and sustain growth on a durable basis”, one member — Jayanth R Varma — expressed reservations. At the heart of the matter is the inflation trajectory and how long it can be characterised as “transitory”. In the policy statement, the RBI upped the inflation forecast for the current financial year from 5.1 per cent (as assessed in June) to 5.7 per cent — that is, just 30 basis points below the RBI’s comfort zone. But perhaps the biggest worry comes from the fact that this year’s high inflation is coming on the back of high inflation a year ago. Moreover, this spike in prices is happening when overall demand hasn’t taken off as yet. Add to these the projection that global demand and commodity prices are expected to rise. All these factors raise the chances of inflation-control becoming much tougher in the future.

The trouble is, economic growth is far from exhibiting a sustained recovery. While the RBI’s GDP growth forecast for 2021-22 is unchanged at 9.5 per cent, the fine print shows that it has dialled down the growth expectations for each of the coming three quarters. But if inflation does not come down, it is only a matter of time that the RBI raises interest rates.

The retrospective amendment inflicted great damage to the country’s reputation for offering an attractive and predictable investment climate. It was long overdue that this amendment was given a burial.

After facing the prospect of its foreign assets being seized by Cairn Energy to enforce an international arbitration award, the Union government, on Thursday, introduced a Bill in Parliament seeking to bury the infamous retrospective taxation amendment. The Bill proposes to amend the Income Tax Act so as to ensure that no new tax demand can be raised on the basis of the retrospective amendment if the transaction was carried out prior to May 28, 2012. In cases where a demand has already been raised — such tax demands have reportedly been raised in 17 cases — the order will be nullified, provided certain conditions such as the withdrawal of appeals, claims are met. This is the right thing to do — even if it comes seven years into this government’s tenure, and after facing multiple setbacks in international arbitrations. The retrospective amendment inflicted great damage to the country’s reputation for offering an attractive and predictable investment climate. It was long overdue that this amendment was given a burial.

The case dates back to 2012 when the Supreme Court had ruled in favour of Vodafone on grounds that “gains arising from indirect transfer of Indian assets are not taxable under the extant provisions of the Act”. Thereafter, the government of the day introduced an amendment with retrospective effect, effectively nullifying the ruling. This opened the floodgates — tax demands were raised on several companies. While the current dispensation has done well to put this issue to rest, even though this is after it appealed against the international arbitration awards, an uncomfortable question remains. The Bill allows for the refund only of the principal amount in these cases, not the interest. However, considering that in some of these cases, the interest component is sizeable, will these companies avail the offer? While there is the possibility of a deal being struck, if the companies decide not to withdraw the cases, what will the stand of the Indian government be? Will the government continue to maintain its position regarding international arbitration awards? The retrospective amendment was bad enough. Not accepting the awards thereafter will further hurt the country’s reputation.

Considering that in the run-up to the 2014 elections, the BJP had attacked the then UPA government for unleashing “tax terrorism” and “uncertainty” in the country, the fact that it continued with these unjust tax demands, even appealing against international arbitration awards, was inexplicable. Claims of improving the ease of doing business and creating a welcoming environment for investors ring hollow when the policy environment continues to be uncertain. Prolonging this issue has only taken the sheen off the country’s projection of a business-friendly image, leading many to make unfavourable international comparisons. The government has done well to put this issue to rest, even if it was pushed into doing so.

This is the finding of the departmental inquiry by the inspector of accident, after a nearly a year-long investigation.

An unintentional spin and delay in initiation of recovery action was the probable cause of the crash of the Pitts aircraft in which Sanjay Gandhi and his co-pilot died last year. This is the finding of the departmental inquiry by the inspector of accident, after a nearly a year-long investigation. An official announcement of the acceptance of the findings of the report and a summary of its finding was made on August 6. Lack of experience and confusion between the two copilots as to who would handle the situation caused by the entry of the aircraft “into an unintentional spin”.

Governor Issue Over

The developing crisis over the replacement of West Bengal Governor T N Singh between the Centre and the state’s Left Front government has been defused following a meeting between Prime Minister Indira Gandhi and the state chief minister Jyoti Basu.The PM reportedly told Basu that Singh’s replacement had become necessary since he was keeping indifferent health.

Soviet-Pak Talks

The search for a solution to the Afghan crisis took a new turn with the announcement that the Soviet Deputy Foreign Minister Nikolai Firyubin will visit Pakistan later this month. His visit would mark up stepped up contacts between Pakistan and Soviet Union. Pakistan Foreign Minister Agha Shahi said his country wanted cordial relations with the Soviet Union despite the tension in Afghanistan.

Bhupesh Gupta Dead

Bhupesh Gupta, Communist leader and doyen of the Opposition in the Rajya Sabha, passed away in Moscow after a massive heart attack. Gupta was 66. The CPI leader was convalescing after an abdominal surgery.

C. Uday Bhaskar writes: When PM Modi presides over UNSC debate, he can help advocate for sustained focus on the maritime domain.

In an innovative departure from normal practice, Prime Minister Narendra Modi will preside (in virtual mode) over an open debate at the global high-table, namely the UN Security Council, on Monday (August 9) when India holds the President’s chair for one month. This will mark a diplomatic first for an Indian PM: This role has been performed in the past by a minister or a senior diplomat.

The subject to be deliberated upon by the UNSC members is “Enhancing maritime security: A case for international cooperation” under the larger umbrella of the “Maintenance of international peace and security”. This would be an extension of Modi’s advocacy of SAGAR (security and growth for all in the region) that he had unveiled in 2015 in relation to the Indian Ocean region (IOR).

Currently, global maritime security is roiled and the most recent incident that has caused considerable unease about the safety of merchant shipping is the suspected drone attack (July 29) on an Israeli-controlled tanker in the north Arabian Sea off Oman that killed two crew members. Piracy and non-traditional challenges at sea such as gun-running and smuggling are old chestnuts.

Concurrently, there is the simmering tension in the South China Sea over freedom of navigation (FON) rights in international waters and how China has laid claim to “territoriality” based on artificial structures (not natural islands). This formulation has not been accepted by the US that has exercised transit rights in these waters. Many ASEAN nations and Quad members such as Japan, Australia and India subscribe to the principle of FON and do not buy the Chinese interpretation of the “nine-dash-line” but have not rocked the boat with Beijing. The most recent example of maritime reticence and bilateral prudence apropos China was evident in the Royal Navy sending a carrier task group to the region but opting not to transit within the 12-mile line off the Chinese built structures.

Earlier in the year, accidents onboard large crude carriers and cargo vessels in the IOR have added to the anxiety about marine pollution and its downstream consequences for the health of the oceans. Over the last few decades, global warming and carbon emissions have altered the chemistry of the oceans and a UN report has come up with grim statistics. This study notes that oceans have become more acidic as sea water absorbs more carbon dioxide and furthermore, the upper layers of the open ocean have lost between 0.5 per cent and 3.3 per cent of their oxygen since 1970 as temperatures have risen. In a worst-case scenario, the report cautions that left unchecked, greenhouse gases could prove to be catastrophic for the world. These gases could pile up in such a manner throughout the century resulting in “sea levels rising at a relentless pace for hundreds of years, potentially by 17 feet or more by 2300”, and many islands and low-lying coastal areas along the global littoral would be swept underwater.

Thus maritime security has many strands and PM Modi would be well advised to look at the big picture while encouraging the global high table to review the maritime domain holistically. Clearly, nettlesome strategic and security issues such as the South China Sea and FON would find little consensus in the UNSC where China is a permanent member and would stall any meaningful debate.

What may find support for a useful debate at the UNSC would be those areas that could be brought under the rubric of the “global good”. For instance, the welfare of seafarers who are the sinews of the global merchant marine, which is the foundation of global trade, has received scant attention in this Covid-scarred period and the IMO (International Maritime Organisation) has been unable to effectively address such issues.

Over the decades, India highlighted the nuclear issue to the global high-table: Delhi brought nuclear disarmament into the global discourse, even though it demonstrated its own nuclear weapon capability in 1998. In a similar manner, the Modi legacy to the global policy basket could be advocacy for sustained focus on the maritime domain and the correlation with globalisation, the blue economy, the health of the ocean and the overall impact on human security. Security and equitable growth for all by husbanding the global ocean for future generations is a laudable goal and encouraging the UNSC to prioritise this issue is a worthy cause.

Manish Tewari writes: Right now, legislators are bound to their parties, not their convictions and ideas. This needs to change if our legislative institutions are to function as they should.

A veteran Member of Parliament, not from the treasury benches, asked a pertinent and provocative question recently: Does India even need a Parliament?

The central and state legislatures over the decades have diminished themselves both by their conduct and the hara kiri that was committed in terms of legislating the onerous provisions of the 10th Schedule of the Indian Constitution colloquially known as the Anti-Defection Law.

There was a time, even till the early 1980s, when Parliament, notwithstanding the odd aberration, distinguished itself as a chamber for both profound debate and high eloquence on matters of national concern and beneficial legislation. An MP knew his vote mattered and therefore there was an incentive to participate in making better laws for the country or even holding his own government to account if the need arose. The best example of that was Feroze Gandhi, who was the Nehru government’s greatest bete noire in the 1950s.

All that started changing with the passage of the Anti-Defection Law in 1985. The statement of objects and reasons of the said law eloquently avowed that “The evil of political defections has been a matter of political concern. If it is not combated it is likely to undermine the very foundations of our democracy and the principles that sustain it.”

However, in the past 35 years of its existence, it has only ended up raising the bar of defection from retail to wholesale. Conceived as a legal fiat to enforce political morality, it has ended up completely sucking out the essence of democracy from our legislative institutions. It has turned them into halls of whip-driven tyranny where MPs and MLAs are precluded from exercising their wisdom in terms of their conscience, common sense and constituency interests.

Today the political party that gives any person a ticket to contest on its symbol exerts complete control over their mind and soul. The ordinary Indian who stood in the queue on a blistering midsummer morning to exercise her franchise and elect each and every Member of Parliament becomes just an apparition.

Surely the founding fathers of the Indian Constitution, when they opted for universal adult suffrage, did not countenance a template whereby electoral preferences would be exercised by an individual elector but legislative power would reside in a political party? Beheld from this standpoint, the Tenth Schedule is an encroachment on the original canons of the Constitution if not the basic structure doctrine itself.

That is why at 2 pm in the afternoon when the House meets for government legislative business, on the days it is functioning, there is hardly any attendance, for every MP knows that legislation drafted by some joint secretary in the Government of India would be mechanically passed or opposed, depending on the whip issued. Hardly any bills get referred to the parliamentary standing committees. Even the parliamentary standing committees are being trampled underfoot by their own stakeholders. There is thus no motivation for MPs to make better laws for the country.

However, this is not the only problem. The conduct of Members of Parliament within the House has created a crisis of credibility for the institution. What was conceived as a battleground of ideas has been reduced to a contest of cussedness on part of the government and competing lung power on part of the Opposition now going back over three decades.

Recalcitrant legislators who have no interest in burning the midnight oil reading bills have an incentive in disrupting the House. Half an hour of screaming is a convenient if not easy way out. Once the House is adjourned, they go around handing out petitions to ministers till the next adjournment has to be obtained. They probably round up their day being dined by some businessperson looking for access to the central or state governments. This has been the norm and not the exception for the past over 30 years now both at the Centre and in the states. The state legislatures are worse. They barely meet for less than a month in a year.

As a consequence, what an MP or MLA does in the legislature has no bearing on their prospects of re-election. Constituents also do not want to look at the merits of any laws for they know they have no role in their formulation. They perceive an MP or an MLA as a middleman between themselves and the executive to access public goods for the constituency. Others are just interested in recommendations for transfers and postings and yet others in utilising the influence of their MPs to swing contracts for local developmental works towards their favoured backers. Parliamentary performance is a non-sequitur.

The question that should be seriously asked is: Does India need such a Parliament, or even legislative assemblies? Thousands of crores are spent on election cycles every year — towards what end? India can very well function with a directly elected executive and a judiciary to exercise oversight. The legislature has completely failed to hold the government accountable, the latest example being that Parliament has been disrupted for the past three weeks now. The government is obdurate that it will not discuss the Pegasus issue and the combined Opposition is unrelenting. There is no common ground. Yet vital legislation that has a bearing on India’s future is being cavalierly passed without any deliberation.

As a starting point to revitalise the legislative institutions, we need to relax the draconian provisions of the 10th Schedule. I moved a Private Member’s Bill in 2010 and again in 2019 in the Lok Sabha, envisaging that only contravention of the party whip on confidence motions, no-confidence motions, adjournment motions, money bills or financial matters should result in an MP or MLA’s disqualification. The rest of the legislative space must be freed up. Endemic disruptions need to be proscribed through a transparent rules-based procedure. Non-functional legislatures are of no use to the country.

Christophe Jaffrelot writes: There are many similarities as far as the faith and tradition are concerned, but complete divergence when it comes to attitudes towards political culture.

Lately, it has been argued that if one goes by the recent Pew Research Center survey, “Religion in India: Tolerance and Segregation”, Muslims do not behave differently from the Hindus. This is true to some extent, with differences of degree. But in many domains, Muslims are not as willing as Hindus to “live separately”, and their attitudes are more similar to those of other minorities.

In an earlier article, ‘The lines that divide’ (IE, July 22), I had emphasised that the Pew survey suggests Hindus appear as unwilling to mix with others. Muslims are no different from certain standpoints: 78 per cent of them consider that “stopping intermarriage is a high priority” (against 66 per cent on the Hindu side) and 89 per cent of them say that all or most of their friends come from their own community (against 86 per cent on the Hindu side). But only 16 per cent of them would not be willing to accept a Hindu as a neighbour, whereas 36 per cent of Hindus would not be willing to accept a Muslim as a neighbour.

Similarly, Muslims are imbued with Hindu religious notions: 77 per cent of them believe in karma, 27 per cent in reincarnation and 26 per cent in the Ganga’s power to purify. This is a clear legacy of what “unity in diversity” used to mean in India — a concept that was encapsulated in the old formula of “composite culture” or, in Hindustani, “mili juli/mushtarka/Ganga- Jamuni-tehzib”. The resilience of this approach is not unrelated to the fact that in northern India, 37 per cent of Indian Muslims identify with Sufism. Incidentally, many Muslims do not identify to any “sect” — 36 per cent do not even know whether they are Sunni, or Shia or any other sect.

p align='justify'>This erosion of sectarian identification has probably something to do with the sentiment that Muslims form a minority. This sentiment is fostered by discriminations: One fifth of Muslims say that they have “personally faced religious discrimination recently” (40 per cent in North India) and 24 per cent – 35 per cent in North India — say “there is a lot of discrimination against Muslims in India today”. Sixty five per cent of them — like among Hindus — consider that communal violence is “a major issue”.

A remarkable finding of the Pew survey pertains to the manner in which minorities — including Muslims — identify with the Indian nation. Asked whether to be a member of their community is only a question of religion or only a matter of ancestry and culture or whether both things matter, Muslims’ responses are 38, 22 and 38 per cent respectively, and those of Christians 29, 34 and 27 per cent. These figures show that though historical roots of their religion is often emphasised — Islam and Christianity were not born in the country — their followers in India see themselves as Indian Muslims and Indian Christians. This is partly because of historical roots and the “Indianness” of their culture. Similarly, 91 per cent of Muslims and 89 per cent of Christians consider that “respecting India is very important to what being a member of their religious group means to them”.

It was found that 49 per cent of Hindus think that one can be a part of their community without believing in God whereas 64 per cent and 59 per cent think that being Hindu and Hindi-speaking are very important for being “truly” Indian. This ethnoreligious definition of the nation is making progress among the minorities as well: 27 per cent of Muslims, 20 per cent of Christians, 31 per cent of Sikhs and 30 per cent of Buddhists think that “being Hindu is important to be ‘truly’ Indian”, and 47, 28, 27 and 43 per cent respectively think that “to be able to speak Hindi is important to be ‘truly’ Indian”. These percentages suggest that languages like Urdu and Punjabi are not seen as good Indian language as Hindi and that some minorities are internalising the majoritarian view of the nation and its implications — the creation of second class citizens.

However, minorities are completely different from the Hindus in matters related to political culture. While the percentage of Hindus who consider that “the country should rely on a leader with a strong hand to solve the country’s problem” is higher than those who think the country should rely on a “democratic form of government” (50 per cent against 45 per cent), among the minorities those believing in democracy outnumber those believing in the strong man theory.

Last but not least, Muslims are equally attached to some traditions as Hindus: 72 per cent of them say that “it is crucial to stop inter-caste marriages” (against 63.5 per cent on the Hindu side) and 74 per cent of them are eager “to go to their own religious courts to solve family disputes”. But 56 per cent of them consider that “Muslim men should not be able to divorce their wives by saying ‘talaq’ three times”, an indication of socio- religious reformism that used to prevail in all communities but has now receded to the background.

Parents’ fears are legitimate, but children have suffered huge learning losses. It is the responsibility of the government to find the best and safest ways to reopen schools.

The efficacy of total lockdowns as a public health measure is yet to be proven. But we seem to have allowed our imagination and thinking to get trapped into that logic, regardless of the social and economic costs to society. Countries that imposed lockdowns, including China, have seen a re-emergence of infections while Sweden that did not impose a lockdown has close to zero deaths today. However, it’s apparent that localised restrictions on movements in high positivity areas for a limited period make sense.

The impact of lockdowns has undoubtedly been painful at both the macro and micro-levels. Amongst the worst affected are children, ironically the least vulnerable.

Morbidity and mortality among children have been comparatively lower. As per a recent UK study, deaths are two per million and hospitalisation under severe conditions about 1 in 50,000. Studies carried out in the US, Ireland, Norway, Germany and other parts of the world have shown very low to negligible transmission of infection in, and due to, schools, particularly where the discipline of wearing masks, physical distancing and personal hygiene has been enforced even moderately. In fact, most countries have persisted with in-person learning. Only a handful have shut down schools. India is one of them.
While we have no information regarding the cohort of children who have been hospitalised or have died due to Covid over the past 18 months, as in the case of adults, children with comorbidities such as diabetes or obesity are likely to be more vulnerable. Such data, along with seropositivity studies, need to be triangulated and analysed to enable evidence-based policy formulation instead of panic or speculation guiding decision making.

Available evidence seems to suggest that from a strictly epidemiological standpoint, there is weak justification for the stringent and prolonged lockdown of schools – particularly, primary schools. We do hear of online classes. But with less than a quarter of the country having internet access and the lackadaisical manner of the implementation of online learning by untrained teachers, the reach of such instruction to even urban students has been patchy. Students from rich families attending “good” schools may have benefitted somewhat from online education, but they are only a minuscule section of the learners.

The impact of this policy is generational and has undone a lot of the gains in education. A large number of children are now joining the workforce, adolescent girls are being married off, instances of child abuse have increased, a majority of the poor, denied midday meals, are facing hunger and nutritional deficiencies, not to mention the loss of social interaction and self-confidence – they are missing out on the joys of learning. Most students have forgotten what they had learnt in their previous class. The losses could, in fact, be more severe than currently understood — loss of focus, memory and interest in learning.

In January, the Azim Premji Foundation undertook a study of 16,067 primary class children in 1,137 schools spread over 44 districts in five states. The purpose of the study was to assess the “forgetting/regression” kind of learning loss among children with regards to language and math. Since these are what are referred to as foundational abilities, loss could imply serious consequences for the future. The results of this study showed that 92 per cent and 82 per cent children lost one or more of the abilities that constitute language and math learning respectively. Put simply, they had forgotten how to speak or write, add or multiply.

Though this study had recommended “not to rush into promoting children to the next class,” Telangana has promoted the students to the next class by skipping the one they were to have attended but for the lockdown. It is unclear if the implications of this policy have been interwoven into the teaching schedules when schools do open. Teachers, for example, will need to conduct bridge courses for those promoted to Class 4 by having to cover the syllabus of Class 2 (to refresh memory), Class 3 (to teach what they have missed out) and then continue with Class 4. More importantly, teachers will have to be trained in pedagogy and assessment skills required for such remedial teaching of children with different and varied learning levels. More importantly, training materials and trainers will need to be organised. Peer educators and retired persons in the community will need to be roped in to volunteer to cope with the workload. A new organisational dynamic will need to be introduced that could require logging in more hours. It is a daunting situation, requiring visionary leadership.

There are enough choices for opening schools. There is enough scientific evidence that in open spaces, the infection does not spread so effectively. Rural areas are full of such spaces where classes can be held. Timings and school schedules can be staggered to avoid crowding or mixing. Schools need not be held for the whole day. It would suffice even if classes are held for two hours covering critical subjects, and on alternate days. It will require the staff to work harder and the administration to have more detailed plans. Health departments will have to be more actively linked to schools and stay alert. Teachers and parents will have to be given high priority in vaccination by having vaccination camps at schools. Finally, this will also require involving the community and civil society. It is impossible for governments to deliver on this grave situation without the active engagement of all stakeholders. Devising and enforcing new norms of behaviour and schedules would require intensive discussions with parents, school authorities, and civil society organisations. Governments have to give up their current anti-NGO/civil society stance and seek an all society-centred approach to safeguard our children’s future.

We still cannot predict when the pandemic will become localised. It is essential we learn to live with an awareness of the presence of the virus around us by adopting Covid-appropriate behavior and keeping ourselves safe.

Politicians have adopted the easy solution of avoiding action and responsibility by saying parents are unwilling to send their children to schools. The fears of parents are legitimate. But let them be given a choice. There is also a need to see things in perspective: Every year in India, lakhs of children die due to diarrhoea, malnutrition and diseases of the upper respiratory tract and other illnesses caused by pollution. Fragile environments imply higher responsibility. But life has to move on. Children have suffered a lot. We have a responsibility for their future. It is time for parents to wake up and demand accountability from the government and political leaders. Or is it time for suo motu action from the Supreme Court?

It is time we shifted our focus from the artistic expressions of the oppressors.

The setting is North Madras, specifically the harbour area and its hinterland of a few square kilometres. Residents of the area are mostly from the labouring classes, an uncommon mix of diverse castes and religions living together. The period is the mid-to-late Seventies, a time of great political upheaval in Tamil Nadu and the country. The context is a set of boxing clans (or parambarais) competing among themselves for glory in the sport.

Sarpatta Parambarai, director Pa Ranjith’s fifth feature film in Tamil, opened on July 25 to near-unanimous acclaim by critics and viewers alike. The film captivates the audience through its presentation of not only boxing, a sport of high energy and drama, but also the complex relationship of a community with its past and present, sustained through its engagement with boxing.

Boxing came to the Dalits of North Madras through their British masters. Just as Brahmins and the upper castes derived their education, privileges, and power in modern India through their association with the British, the Dalits of North Madras inherited boxing. In Sarpatta Parambarai, boxing is a source of pride for the community as well as a space that is autonomous from the social order. The film’s pulsing energy in every frame derives from this deep investment in the sport by boxers, coaches, sponsors, clan members, and most of all, the teeming crowd of spectators.

It is fascinating that the Dalits who learnt boxing from the British helped spread the sport among the diverse communities of North Madras, including fishermen, Anglo-Indians, and caste Hindus. Equally remarkable was the formation of boxing clans that transcended family and caste loyalties. The pursuit of glory for one’s clan, the pivot of the film, becomes a secular pursuit through a secular means — excellence in the boxing ring.

On the plane of human subjectivity, contention is a thread that runs through all the characters in the film, especially its two main protagonists. Rangan, a legendary boxer in his day who is now the head coach of the Sarpatta clan, is constantly in danger of being marginalised, slighted, betrayed, and humiliated. Yet, he keeps striving at every turn, his sense of dignity and exemplary code of honour intact.

Kabilan, a naturally gifted boxer who becomes Rangan’s protégé, persists with the sport only to restore the glory of the Sarpatta clan and his beloved mentor. He must literally fight to win the respect of the community every step of the way, until victory is snatched away from him through unfair means. After the inevitable collapse, Kabilan recovers himself through the coaching efforts of an old fisherman recommended to him by his mother.

The matrix of conflict within the film’s narrative is set up through grievances from the past, real or imagined, and apprehensions about the future. The director does not diminish or judge any of these conflicts, allowing them to play out in the most supreme of all arenas, the boxing ring. The genius of Sarpatta Parambarai is to showcase the many layers of Dalit subjectivity, from the intimate to the socio-political, through the symbol and metaphor of boxing.

Caste is never explicitly mentioned in the film, but the frequent references to beef indicate that Rangan and Kabilan are from a Dalit community. During an acrimonious exchange with Kabilan and his people, Thanigai talks of sending word to them when a cow dies in his house, an unmistakable casteist slur.

After Ranjith’s Attakathi (2012) and Madras (2014), two more films — Pariyerum Perumal (2018) and Karnan (2021), directed by Mari Selvaraj — explored Dalit subjectivities in new and important ways. Sarpatta Parambarai pushes the envelope in this genre while being an outstanding cinematic achievement in its own right.

As with most other realms of modern life, caste has been a barrier to the entry of depressed communities into the world of modern art forms. It was only in the early Eighties that Dalit subjectivity began to find a place in Tamil modernist literature with Poomani’s classic novels, Piraku (1979) and Vekkai (1984). In Tamil cinema, it happened with Ranjith’s first feature film, Attakathi (2012). It inaugurated a new genre of Tamil cinema of which Sarpatta Parambarai is the latest example.

Our public discourse on caste has focused on the exclusion of subaltern communities from the so-called classical art forms, monopolised hitherto by the upper castes. “Progressive” intellectuals have attempted, with varying degrees of success, to “democratise” these art forms by adapting them to subaltern expressions. However, these attempts run counter to the very nature of art, which functions best as “the primitive expression of the collective”. It is by this logic that communities evolve their own art forms and expressions, out of their socio-historical conditions and the subjectivities arising therefrom. Blues, jazz, reggae and hip-hop are some examples of such art forms in the western world.

Neelam Panpaattu Maiyam, a cultural institution founded by Ranjith, is engaged in the development and promotion of such artistic expressions by Dalit communities. It is time we shifted our focus from the subjectivities of guilty oppressors to the expressions of those who present a new and subversive vision of the world in the fullness of their humanity. Sarpatta Parambarai presents a most eloquent and magnificent argument for this shift.

The Lok Sabha yesterday cleared a direct tax bill that effectively buries the infamous 2012 retrospective amendment to tax indirect transfer of Indian assets. It was introduced to negate a Supreme Court verdict on GoI’s tax demand on Vodafone International’s indirect acquisition of a majority stake in an Indian telecom firm. The 2012 retrospective amendment caused India more reputational damage than any other move since 1991. NDA in its first budget in July 2014 took a dim view of retrospective changes leading to fresh liability. However, the cascading damage of the 2012 amendment continued.

NDA deserves credit for now using the parliamentary route to irrevocably bury the 2012 amendment. It has a direct bearing on 17 cases where income tax demand has been raised. Most significant are those of Vodafone and Cairn Energy where GoI has lost international arbitration proceedings. The legislation introduced in the Lok Sabha even provides for a refund of the principal amount of the tax collected on the condition the firms concerned drop legal proceedings. This provides for a clean break and GoI has done well to clearly signal its intent.

This development will provide India with benefits. One, it will send an unambiguous signal to global firms at a time when global supply chains are being relocated from China. Second, it will go a long way in cementing India’s reputation as a reliable jurisdiction. This is an essential requirement as a reputation for effective enforcement of awards against public bodies is needed to realise the dream of being an international arbitration hub. GoI deserves credit for this step.

Their tears in Tokyo must not be in vain. The Indian women’s hockey team put up a grand fight before going down 4-3 to Rio champions Britain. But in reaching the Olympic semifinal Rani Rampal, Vandana Katariya, Gurjit Kaur, Savita Punia, Salima Tete, Lalremsiami and co superbly over-achieved. They have pioneered a trail for women hockey players to follow across the country. The bronze slipped by us this time but the dream of a gold tomorrow is now real, except it needs India to up its game.

The women come from Haryana, Jharkhand, Manipur, Mizoram, Odisha, Punjab, Uttarakhand, many come from deep poverty, some from Naxal strongholds. They are inspirational examples of the role of scouting sports talent in rural, tribal and other deprived areas, where the hunger for an opportunity is the rawest – and hence the determination to pay even the highest physical toll for it. Catch them young, is the other critical factor. Yet, only 9,025 boys and girls are currently under training at 189 SAI centres. This infrastructure must be seriously expanded.

While the team has got dramatically improved financial and specialist support, we need much more. GoI’s entire sports budget of $350m is less than the $480m Britain has spent on the Tokyo games alone. This should be a much bigger area of corporate focus, with only a telling 2% of CSR funds assigned to sports. A big bang change could be delivered by starting a  Women’s Hockey League. Let’s not waste heightened levels of audience interest. That would really be something to cry about.